‫[تقدیم به کودکان و بهبود یافتگانی ‫که روحشان زخمی است...]
‫♪ تو هم بخاطر من عاشق شو ♪
‫♪ زندگیت رو متوقف نکن ♪
‫♪ اگه می‌خوای به چنین چیز کوچکی قانع باشی ‫زندگیت رو بکن ♪
‫♪ چند نفر از ما از عشق دفاع می‌کنیم؟ ♪
‫بله.
‫خودشه.
‫برادر، من یادداشت‌هات رو نگه داشتم.
‫ای احمق!
‫زدی و در رفتی؟ ‫چه غلطی کردی؟
‫بابا، نمی‌دونستم چیکار کنم. ‫هوا تاریک بود و کسی هم نبود.
‫تو زندگی خودت و ما رو نابود کردی.
‫عاطف، نجاتش بده. ‫التماست می‌کنم.
‫عصر بخیر، عاطف. ‫خودروی تو در یه تصادف نقش داشته.
‫می‌دونم، کمیسر. ‫عصر بخیر. تازه خبردار شدم.
‫پسرم...
‫مردی که بهش زده مُرده.
‫باید با ما بیاد.
‫باران، شنیدی که کمیسر چی گفت. ‫زود باش.
‫ولی بابا... ‫من که...
‫پسرم.
‫سریع حبست تموم میشه.
‫تو زیر سن قانونی هستی، پسرم.
‫برادرت بدبخت میشه، ‫ولی تو زود آزاد میشی.
‫زود باش، پسرم.
‫داداش، دارن منو می‌برن.
‫زود باش، پسرم.
‫بریم.
‫[جمهوری ترکیه، وزارت دادگستری] ‫[کانون اصلاح و تربیت آزاد]
‫[15 سال بعد]
‫موفق باشی.
‫موفق باشی، باران.
‫موفق باشی.
‫باران.
‫پسر، اول که از در اومدی بیرون نشناختمت.
‫ولی چشم‌هات تغییری نکردن.
‫وای، چیزی نمونده بود برادر خودم رو نشناسم.
‫لیدیا، این عموی توئه.
‫- باران، وایسا. وایسا بابا. ‫- ولم کن، مرد حسابی.
‫اینقدر لجباز نباش. ‫اومدم ببرمت خونه.
‫- ول کن. ‫- باران، لطفا بس کن.
‫ببین، من یه بار گذاشتم بری. ‫حاضرم بمیرم ولی دیگه این کارو نکنم، باشه؟
‫می‌خوای به پات بی‌افتم و التماس کنم؟
‫لطفا یه فرصت دیگه بهم بده، باران!
‫تا حس بهتری پیدا کنی؟ ‫از این خبرا نیست.
‫من همچین دِینی بهت ندارم.
‫باران، ما دیگه کسی برامون نمونده.
‫هیچ کدوم‌مون کسی رو نداریم. ‫خودمون تنهاییم.
‫باید یه فرصت دیگه بهم بدی.
‫بابا، لطفا پاشو. ‫پاشو.
‫به گمونم عمو ازمون خوشش نمیاد.
‫پسر، پاشو. ‫جلوی دختر قشقرق به پا نکن.
‫بهم فرصت میدی، باران!
‫نمیدم! امکان نداره!
‫باشه. پس منم همینجا می‌شینم. ‫همینجا می‌شینم.
‫جایی نمیرم.
‫نوشیدنی خوردی؟
‫معلومه.
‫عمو!
‫صبر کن.
‫اگه من التماس کنم چی؟
‫جواب میده؟
‫خیلی خوش‌قیافه‌ست.
‫فاتح، در رو ببند.
‫15 سال، فاتح. ‫15 سال گذشته.
‫ما نمی‌شناسیمش، فاتح ‫غیر از اینه؟
‫چی داری میگی؟ اون داداشمه. ‫اونو بهتر از هر کسی می‌شناسمش.
‫و از من و تو هم آدم بهتریه.
‫دوباره نوشیدنی خوردی؟
‫- معلومه. ‫- به زور آوردمش اینجا.
‫صدامون رو می‌شنوه‌ها. ‫خجالت بکش.
‫- تا کِی قراره بمونه؟ ‫- تا هرموقع که نیاز داشته باشه، آرزو.
‫فقط می‌ذارن من فوم رو بخورم.
‫چی؟
‫- چه فومی؟ ‫- فوم قهوه.
‫کدوم رو بیشتر دوست داری؟
‫لاکته؟ آمریکانو؟
‫جورتادو؟
‫اون پیش یه مشت روانی، دیوونه ‫و خدا می‌دونه دیگه چه آدم‌هایی زندانی بوده.
‫اصلا حرفی ندارم بهت بزنم.
‫ما داریم می‌ریم سفر، آرزو. ‫ما که در کل سفریم.
‫لطفا بذار اینجا بمونه. ‫فقط بذار بچه یکم اینجا استراحت کنه.
‫حتما، فاتح. ‫حق با توئه، باید اینجا بمونه.
‫- اصلا ما به درک. مهم اونه. ‫- چرا همچین حرفی می‌زنی؟
‫تو همه‌چی رو خراب کردی، ‫دلیلش اینه.
‫و هنوزم نگران راحتی اونی.
‫اون مرد یه قاتله.
‫اونجا چند سالت بود؟
‫14.
‫داداش، دارن منو می‌برن.
‫میشه خم بشی؟
‫خم شو.
‫- چرا؟ ‫- همینطوری.
‫یکم پایین‌تر.
‫- ولی چرا؟ ‫- فقط انجامش بده.
‫تو خیلی اخمویی. ‫بخاطر همینم دیدنش سخته.
‫دیدن چی؟
‫اینکه چقدر خوش‌قیافه‌ای.
‫مگه هستم؟
‫تا حالا هیچ دختری اینو بهت نگفته؟
‫نه.
‫کسی بهم نگفته.
‫- عکس‌های بچگیم رو دیدی؟ ‫- ندیدم.
‫می‌تونم نشونت بدم؟
‫باشه، نشون بده.
‫هوف. ‫بالاخره یه کاری رو قبول کردی.
‫بالیم میگه، "آفرین" و می‌خواد بوست کنه.
‫- دوباره خم بشم؟ ‫- بله.
‫لیدیا.
‫مگه نگفته بودیم که تا قبل از شام ‫مشق‌هات رو تموم کنی؟
‫چرا هیچوقت به حرفم گوش نمیدی؟
‫ولی مامان، بهت گفتم که مشق‌هام رو تموم کردم.
‫باشه، ولی بازم. ‫برو دوباره مرورش کن.
‫ولی می‌خواستم عکس‌های بچگیم رو نشون عمو بدم.
‫لیدیا، نباید آدم‌ها رو اذیت کنی.
‫اذیت نمی‌کردم.
‫فقط برو توی اتاقت. ‫داری خسته‌ام می‌کنی.
‫همچین کاری نمی‌کنه. ‫مشکلی نیست.
‫با اینحال باید یه چیزهایی رو یاد بگیره.
‫آرزو. ‫خیلی‌خب، دیگه کافیه.
‫- بابا. ‫- عزیزم.
‫عمو قهوه ساده دوست داره. ‫قهوه ترکی ساده.
‫اوه، درسته. اصلا فکرم سر جاش نیست. ‫چی می‌خوری برات بیارم؟
‫لازم نیست. ‫من نمی‌مونم.
‫ببخشید که مزاحمتون شدم.
‫زود باش، لیدیا. ‫بریم.
‫بیا، عزیزم.
‫- باران، کجا میری؟ وایسا. ‫- ولم کن.
‫- لطفا نرو. ‫- برو کنار.
‫- برو کنار! ‫- باران! من برادرتم، پسر.
‫باید به حرفم گوش بدی.
‫یعنی میشه یکی توی این خونه ‫حرف منو جدی بگیره؟
‫مجبورم نکن التماس کنم.
‫من از مشکلات دیگه‌ات خبر ندارم.
‫ولی التماس کردن اینو حل نمی‌کنه.
‫حالا برو کنار.
‫بس کن.
‫- باران! ‫- برو کنار، مرد حسابی!
‫گوش کن، پسر. ‫من به همه ملاقاتی‌ها اومدم، باشه؟
‫تو نمی‌خواستی منو ببینی، ‫حتی یه بار هم نخواستی.
‫پولی که فرستادم رو قبول نکردی.
‫اصلا نامه ننوشتی.
‫فکر می‌کنی داشتی مجازاتم می‌کردی؟
‫هر بار که اومدم اونجا،
‫فکر نگاه کردن توی چشم‌هات ‫برام عذاب‌آور بود.
‫بنابراین وقتی قبول نمی‌کردی منو ببینی ‫داشتی بهم لطف می‌کردی.
‫تو یه کلمه هم چیزی نگفتی.
‫توی دادگاه هم نگفتی.
‫چرا چیزی نگفتی؟
‫چرا نگفتی که "اونا منو فروختن"؟
‫تو حبست رو گذروندی و آزاد شدی. ‫من نمی‌تونم، باران.
‫من اینجا زندان خودم رو خلق کردم، پسر.
‫می‌ترسم که دخترم رو ناراحت کنم.
‫تو رو خدا کمکم کن. ‫التماست می‌کنم.
‫باران.
‫من نمی‌تونم با این پشیمانی زندگی کنم.
‫حق با بالیم بود.
‫من و تو شبیه همدیگه‌ایم، حتی بچگی‌مون.
‫تو پسر خیلی خوبی بودی.
‫بابام برام تعریف کرده.
‫تو...
‫هیچوقت گریه‌اش رو در نیاوردی.
‫هیچوقت ناراحتش نکردی.
‫می‌مونی، درسته؟
‫ببخشید، داداش.
‫باید یه سوالی ازت بپرسم.
‫اوه، گمشو.
‫چی گفتی؟
‫چته؟
‫ببخشید، ایرپادت رو ندیدم. ‫شرمنده.
‫- زده به سرت؟ ‫- هی! سوها، اون دوست منه.
‫چیکار می‌کنی؟ ‫برو، روانی.
‫- خدا بهم صبر بده. ‫- گفتم برو.
‫خدایا. ‫انگار خدا هرچی روانیه سر راه من می‌ذاره.
‫زود آزاد شدی.
‫چرا چیزی نگفتی؟
‫می‌تونستم یه چیزی آماده کنم. ‫خجالت بکش.
‫چیزی آماده کنی؟ ‫مثلا چی، کیک؟
‫میومدم دنبالت. ‫حالم رو گرفتی.
‫حرفات تموم شد؟
‫فرصت کردی ببینی که مغازه‌ای واسه اجاره هست یا نه؟
‫نگران نباش، داداش.
‫کمکت می‌کنم با هرچی که نیاز داشتی سازگار بشی.
‫- مسیرش داره هموار میشه. ‫- چی میگی واسه خودت؟
‫این مغازه تنها فرصت منه. ‫دنبالش گشتی؟
‫آر، داداش. ‫یه ارزون هم پیدا کردم.
‫- صاحبش کیه؟ ‫- یه مرد بازنشسته.
‫من هوات رو دارم. بسپارش به خودم. ‫و خودت رو هم آماده کن.
‫پرنده روت خرابکاری کرد.
‫باران، ما بیرونیم پسر.
‫آسمون هست، باد، پرنده. ‫نگاه کن، روی شونه‌ام خرابکاری کرد.
‫اگه بخوایم می‌تونیم بلیط بخت‌آزمایی بخریم.
‫اگه برنده بشیم، ‫می‌تونیم به سیسیل بریم پسر.
‫همیشه راجع‌بهش حرف می‌زدیم.
‫کلی رویا داریم. همه‌شون رو انجام می‌دیم. ‫متوجهش هستی، درسته؟
‫آره، ولی...
‫مغازه رویای منه. ‫زود باش، نشونم بده.
‫بذار این مدفوع رو تمیز کنم.
‫بالاخره از همه اینا خلاص می‌شیم.
‫اصلا نگرانش نباش. ‫فقط مغازه رو نگاه کن و دیگه حلش می‌کنیم.
‫اسات، خان آقا.
‫اگه مسخره‌بازیت تموم شد ‫برگرد سر کار.
‫دارم میام، اوستا.
‫برو سه خیابون پایین‌تر. ‫منطقه سه، پلاک 56.
‫مغازه اونجاست. ‫اوه.
‫- امشب جشن می‌گیریم. حتما بیا. ‫- باشه.
‫[مغازه اجاره‌ای]
‫اسات، اون پسره کیه؟
‫ببخشید، اوستا. ‫من کار دارم.
‫از کجا می‌شناسیش؟
‫یکی از دوستان توی زندانه.
‫این یه دنیای دیگه‌ست، باشه پسر؟
‫اینجا آدم‌های بی سر و پا رو تحویل نمی‌گیرن.
‫تو هم اگه از اول می‌دونستم ‫الان اینجا نبودی.
‫از کجا می‌دونی که اون آدم بی سر و پاییه، اوستا؟
‫شوخیت گرفته؟ ‫مشخصه دیوونه‌ست.
‫اوستا، لطفا اینطوری نکن.
‫تو اگه باران رو می‌شناختی ‫از حرفات خجالت می‌کشیدی.
‫و بدترین بی‌ سر و پاها و قاتل‌ها اون بیرونن.
‫خودت هم اینو می‌دونی.
‫یکم انصاف داشته باش.
‫وِلی.
‫اینو برامون بذار. ‫تولدشه.
‫- الان. ‫- دمت گرم.
‫چرا دروغ گفتی؟
‫تا بهت بگم از دیدنت خوشحالم.
‫نوش جان.
‫♪ تو دلت رو ♪
‫♪ به اولین عشق تابستانیت دادی ♪
‫♪ وقتی یه بطری نوشیدنی خورده باشی ♪
‫♪ یکم هم گریه‌ات می‌گیره ♪
‫♪ تو هم بخاطر من عاشق شو ♪
‫♪ زندگیت رو متوقف نکن ♪
‫♪ اگه می‌خوای به چنین چیز کوچکی قانع باشی ‫زندگیت رو بکن ♪
‫♪ چند نفر از ما از عشق دفاع می‌کنیم؟ ♪
‫عجب، داداش. ‫به زودی اولین دل‌شکستگیت رو تجربه می‌کنی.
‫اونقدر برام تعریف می‌کنی که کَر بشم.
‫میایم اینجا و نوشیدنی می‌خوریم. ‫مشخصه که کنترل کردنت سخت میشه.
‫این چیه؟
‫- دل‌شکستگی. ‫- اوه، واقعا؟
‫نظرت چیه؟ ‫خودم کشیدمش.
‫خیلی قشنگه.
‫اسات.
‫بیا فردا اول وقت کار مغازه رو حل کنیم،
‫تا اینقدر نگران نباشم.
‫اونوقت حداقل جایی واسه موندن دارم.
‫خونه‌ی داداشت راحت نیستی؟
‫تو چته؟
‫اخم و تخم کردی. ‫چی شده؟
‫صاحب مغازه.
‫خب؟ اون چی؟
‫عوضی نظرش رو عوض کرد.
‫یکی پول بیشتری بهش پیشنهاد داده.
‫اونم پول پیش رو دو برابر کرده.
‫اگه پول رو ندیم، ‫با اون یکی قرارداد می‌بنده.
‫- اون یکی کیه؟ ‫- غریبه‌ست.
‫ولی پیشنهاد تپلی داده.
‫آخه چطور باید دو برابر پول پیش بدم؟
‫لعنت به این وضع!
‫- ناراحت نشو، پسر. ‫- چطور می‌تونم ناراحت نباشم؟
‫این تمام پولیه که جمع کردم.
‫اون مغازه تنها راه نجاتم بود.
‫می‌دونی چقدر باید چرت و پرت تحمل می‌کردم ‫تا اینو جور کنم؟
‫باشه، لطفا آروم باش. ‫یه مغازه دیگه پیدا می‌کنیم.
‫- شاید بهتره با برادرت حرف بزنی. ‫- اسات، بهم فشار نیار.
‫میارم. ‫اون مهندس کت و کلفتیه.
‫- می‌تونه کمکت کنه. ‫- اون باید به خودش کمک کنه.
‫نه، باید به تو کمک کنه. ‫بهت مدیونه.
‫- بس کن. ‫- چرا، پسر؟
‫مغرور بودنت واسه چیه؟
‫تو نصف عمرت رو توی زندان گذروندی. ‫خیلی زجر کشیدی.
‫دیگه این همه بار رو به دوش نکش. ‫بذار دِینش رو بپردازه.
‫برادرت زندگیش رو به تو مدیونه، باشه؟
‫اونوقت تو نگران یه مغازه مسخره‌ای.
‫منم بهت مدیونم.
‫بدجورم بهت مدیونم.
‫به خدا که حلش می‌کنیم. ‫نگران نباش.
‫- تو اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- منتظر توئم.
‫بیا، عکس‌هام رو نشونت میدم.
‫میشه بذاریمش واسه بعد؟
‫رمقی برام نمونده.
‫رمقی برات نمونده؟ ‫یعنی چی؟
‫یعنی خسته‌ام.
‫بیا.
‫ببین، این زیپ‌زیپه. ‫سگه توی پارک گرفت بردش.
‫ولی اشکال نداره. ‫هنوزم بالیم رو دارم.
‫همیشه بالیم همراهمه، تا هیچکس ازم نگیرتش.
‫باریکلا بهت. ‫هیچوقت بالیم رو ول نکن، باشه؟
‫لیدیا، این بیرونی؟
‫باران، میشه یه لحظه داخل حرف بزنیم؟
‫من اومدم خونه.
‫بابا اومد!
‫باران، تو می‌دونی که ما داریم می‌ریم.
‫من چیزهای مهمی رو یادداشت کردم.
‫اینا چندتا ازشون هستن.
‫هر پنجشنبه آینور ساعت 8 صبح ‫واسه نظافت میاد خونه.
‫حول و حوش ساعت 6 عصر هم میره.
‫خوشش نمیاد مردی توی آپارتمان باشه.
‫پس یه فکری واسه اون موقع بکن.
‫ساعت 9 شب باید آشغال‌ها بیرون گذاشته بشن.
‫سیگار کشیدن ممنوعه. ‫اهالی اینجا خیلی حساسن.
‫لطفا موقع غذا خوردن ‫زیر ظرف‌ها سفره بنداز.
‫اوه و مهم‌تر از همه...
‫اگه کسی پرسید، تو از آلمان اومدی.
‫همه که نباید حقیقت رو بدونن.
‫این خجالت‌آوره، آرزو!
‫مگه حرف اشتباهی زدم، فاتح؟
‫عشقم، عزیزم، ‫میشه یکم بری توی اتاقت؟
‫شما گفتین که امروز دعوا نمی‌کنین.
‫برو، عزیزم. ‫برو توی اتاقت.
‫برو، عشقم.
‫چی اینقدر خجالت‌آوره، فاتح؟
‫جزء اینکه تو جلوی همه سرم داد می‌زنی؟
‫این لیست رو بنداز بره. ‫به خدا که داری روی مخ‌ام میری.
‫فکر کردی اون احمقه،
‫و باید بهش بگی که چطور از حوله استفاده کنه ‫و غذا بخوره؟
‫مگه احمقه؟
‫آرزو، صبر منو محک نزن، ‫باشه زن؟
‫اگه مسئله صبر باشه، منم حرفایی دارم.
‫باران، تو به نظر آدم خوبی میای، عزیز.
‫من نمی‌خوام اتفاق بدی برات بی‌افته.
‫پس نباید بیرون همراه برادرت دیده بشی.
‫خدای نکرده ممکنه زانوت آسیب ببینه.
‫آرزو، لطفا.
‫خدایی مجبورم نکن کاری بکنم که ‫بعدا پشیمون بشم.
‫حتما.
‫تو که خوب با پشیمانی آشنایی داری.
‫باران، میشه یه دقیقه تنهامون بذاری، داداش؟
‫- مشخصه که من و آرزو باید صحبت کنیم. ‫- چرا؟
‫مگه اونم عضو خانواده نیست؟ ‫باید همه‌چی رو بفهمه.
‫باران، این از کسایی که باهاشون حبس کشیدی هم بدتره.
‫اون به امون خدا ولت می‌کنه.
‫این کارو با شریکش، نقاش‌کارش و کارگرهاش کرده.
‫دارم بهت میگم که یه وقت بهش اعتماد نکنی
‫و باهاش وارد کار نشی.
‫اون حتی پول شهریه مدرسه بچه‌اش رو هم نداره.
‫اوه، از اجاره این آپارتمان هم عقب افتادیم.
‫اینقدر وضع‌مون خرابه.
‫فکر کردی به تو کمک می‌کنه؟ ‫آره، خواب دیدی خیره.
‫من انتظار کمک ندارم.
‫یه مغازه اجاره کردم.
‫دارم کاسبی خودم رو راه می‌ندازم.
‫پس نیازی به کمک شوهرت ندارم.
‫فقط اومدم وسایلم رو ببرم.
‫باران، داداش. ‫فقط...
‫آرزو حتما زده به سرش. ‫داره شرایط سختی رو می‌گذرونه.
‫اصلا به حرفاش گوش نده.
‫اونی که نمی‌تونم تحملش کنم تویی.
‫دست از سر من بردار. ‫برو به خانواده‌ات برس.
‫باشه؟
‫دیشب کجا خوابیدی؟
‫لب ساحل. ‫نگران نباش.
‫اون ماشین چیه؟
‫یه پیرمرد پولدار آوردتش. ‫از باباش به ارث برده.
‫بذار یه نگاهی بندازم.
‫امروز چیکاره‌ای؟
‫آگهی‌های کار و شایدم چندتا مغازه اجاره‌ای ‫رو بررسی کردم.
‫- تو چی؟ ‫- من سر کارم.
‫یارو گفت اگه این عتیقه رو تعمیر کنیم ‫پول خوبی میده.
‫اوستا که خیلی هیچان‌زده‌ست.
‫همه دست به دست همدیگه دادیم ‫و تلاش‍مون رو کردیم.
‫ولی فایده نداشت.
‫خدا بیامرزتش.
‫چی داری میگی؟ ‫این زیادی باارزشه.
‫دو سال خواب بوده، پسر.
‫شما اینجا چیکار می‌کنین؟
‫- اوستا. ‫- خب؟
‫مگه نگفته بودم که بدون اجازه من ‫بهش دست نزنی؟
‫- اوستا، بذار یه نگاهی بهش بندازه. باران کارش... ‫- بسه.
‫ما کار داریم.
‫بهت زنگ می‌زنم.
‫دیگه نمی‌خوام اینجا ببینمش.
‫- روز بخیر، آقا. ‫- در خدمتم.
‫می‌خواستم بدونم که این طرفا ‫مغازه‌ای واسه اجاره هست؟
‫یه مغازه تو خیابون بعدی بود. ‫به نظرم یه نگاهی بنداز.
‫- اون خیابون. ‫- آره، همون.
‫ممنون. روز خوش.
‫- روز بخیر، آقا. ‫- تشکر.
‫- می‌خوای مغازه رو تحویل بدی؟ ‫- نه، نظرم عوض شد.
‫- باشه، ممنون. روز خوش. ‫- موفق باشی.
‫نگران نباش، پسر.
‫کلی مغازه این طرفا هست. ‫بالاخره یکی پیدا می‌کنیم.
‫کلی گزینه داریم. ‫یه فکریش می‌کنم.
‫صبر کن.
‫اینجا چه جاییه؟
‫متروکه‌ست.
‫به زودی خرابش می‌کنن.
‫مطمئنی؟
‫مگه نمی‌بینی، پسر؟ ‫اوضاعش خرابه.
‫صاحب نداره؟
‫نمی‌دونم.
‫بریم.
‫آقا باران؟
‫منو یادته؟ ‫سلامی از مغازه‌های اجاره‌ای.
‫- اوه، آره. بشین لطفا. ‫- ممنون.
‫اسات منو فرستاده. ‫اون مغازه‌ای که می‌خواستی ردیفه.
‫ولی چطور؟
‫صاحب مغازه احساس گناه کرد. ‫خب، به هر حال سزاوارش هستی.
‫منو فرستاد که پول پیش رو بگیرم ‫و بگم این برگه‌ها رو امضا کنی.
‫- یهو تصمیم گرفت که آدم نیکوکاری بشه؟ ‫- اونور همچین آدمیه.
‫اولش هیجان داشت، ولی بعد عذاب وجدان گرفت.
‫اون درواقع آدم خوبیه.
‫خودش نتونست بیاد، ‫واسه همین منو به جاش سریع فرستاد.
‫ولی اگه مغازه‌ای پیدا کردی که...
‫نه، پیدا نکردم.
‫بذار یه نگاهی بندازیم.
‫بفرما.
‫باورم نمیشه.
‫خیلی‌خب.
‫- حالا چی؟ ‫- اونجا رو امضا کن.
‫- این عالیه. ‫- و لطف کن پول پیش رو بهم بده.
‫این تمام دار و ندارمه. ‫کافیه؟
‫مبارکه.
‫ممنون، دمت گرم.
‫- می‌بینمت. ‫- مراقب خودت باش.
‫الو؟
‫بله، خودمم.
‫تو عموش هستی؟
‫حالش چطوره؟
‫یه عمل جزئی شده.
‫الان حالش خوبه، ولی مامانش رو از دست دادیم.
‫تسلیت میگم.
‫سراغ تو رو می‌گرفت.
‫باباش چی؟
‫حال اون چطوره؟
‫دکتر بهت اطلاع میده.
‫اگه بخوای می‌تونی برادرت رو ببینی.
‫بله متوجه‌ام، دویگو ‫ولی خودت که از وضعیتم با خبری.
‫مطمئن باش که دوست دارم کمک بدم، ‫ولی...
‫- آخه... ‫- همونطور که گفتم، بابام آلزایمر داره.
‫- خودم سه‌تا بچه دارم. ‫- باشه. کاریش نمیشه کرد.
‫کاری از دستم برنمیاد.
‫باشه، ممنون.
‫شرمنده.
‫- ممنون. ‫- شب خوش.
‫چی گفت؟
‫- بابابزرگ لیدیا آلزایمر داره. ‫- خب؟
‫اون باید از اون و سه‌تا بچه‌هاش مراقبت کنه.
‫پس نمی‌تونه کمک کنه.
‫خدایا! ‫مثلا خاله‌ی اونه‌ها.
‫مغازه چی شد؟
‫خبری از آدمت نشنیدم.
‫بیا سریع اینو راست و ریست کنیم ‫و پیگیر اون بشیم.
‫حتی هنوز صاحب مغازه رو هم ندیدم.
‫کی رو میگی؟
‫همونی که فرستاده بودی. ‫سلامی بود؟ رفیقت؟
‫که صاحب مغازه عذاب وجدان گرفته بود؟
‫من پول پیش رو دادم و برگه‌ها رو امضا کردم.
‫من کسی رو نفرستادم، پسر.
‫صاحب مغازه با یکی قرارداد بست.
‫منم کسی به اسم سلامی رو نمی‌شناسم.
‫سرت کلاه گذاشتن.
‫من یه قرارداد با اون یارو امضا کردم.
‫وای، پسر. ‫وای، داداش.
‫چطور تونستی گول بخوری؟
‫یه عمل جزئی شده.
‫الان حالش خوبه، ولی مامانش رو از دست دادیم.
‫سراغ تو رو می‌گرفت.
‫بابام آلزایمر داره. خودمم سه‌تا بچه دارم. ‫کاری از دستم برنمیاد.
‫منو یادته؟ ‫سلامی از مغازه‌های اجاره‌ای.
‫لطف کن پول پیش رو بهم بده.
‫صاحب مغازه با یکی قرارداد بست. ‫منم کسی به اسم سلامی رو نمی‌شناسم.
‫چطور تونستی گول بخوری؟
‫لیدیا.
‫عمو.
‫نه، بلند نشو.
‫بلند نشو.
‫بالیم از دنیا رفته، می‌دونی؟
‫همینطورم مامان.
‫به نظرت پیش همدیگه‌ان؟
‫نمی‌دونم.
‫تسلیت میگم.
‫این یعنی چی؟
‫یعنی "زندگی طولانی‌ای برات آرزومندم".
‫منم زندگی طولانی‌ای برات آرزومندم.
‫عمو، تو هم نمیری پیششون، درسته؟
‫حال بابا خوب میشه، درسته؟
‫نرو، عمو. ‫لطفا منو تنها نذار.
‫لطفا نرو. ‫پیشم بمون.
‫[خانواده چوبان]
‫شما سال‌ها بدبختم کردین.
‫و حالا بازم کاری از دستم برنمیاد.
‫دوباره بخاطر شما درمانده شدم.
‫چه خبر؟
‫من باهات قهرم.
‫چرا؟
‫کجا بودی؟
‫باید می‌رفتم به کاری رسیدگی می‌کردم.
‫و یه سورپرایز هم برات دارم.
‫کنجکاو نیستی که بدونی چیه؟
‫نگاه کن.
‫بالیم خیلی دلش برات تنگ شده بود.
‫- خوشحال نیستی؟ ‫- این یعنی مامان کسی رو پیشش نداره.
‫اونجا تک و تنهاست.
‫معلومه که کسی رو داره.
‫- اون... ‫- کی؟
‫عه...
‫فرشته‌ها رو پیشش داره.
‫قول میدی؟
‫ببین، چون بالیم رو بغل نکردی ‫ناراحت شده.
‫ببخشید، بالیم.
‫عمو، دستت رو بده من.
‫اسات، میشه بیای بیمارستان ‫و مراقب لیدیا باشی؟
‫من باید پیگیر مغازه بشم.
‫ممنون. ‫لطف بزرگی در حقم کردی.
‫روز بخیر، آقا.
‫ممنون. کجا برم؟
‫- منطقه تعمیرگاه‌ها. ‫- به روی چشم.
‫چه خبر، داداش؟ ‫مدت زیادی منتظر بودی؟
‫بیا.
‫- این چیه؟ ‫- خودت نگاه کن.
‫مبلغ قابل پرداخت خارج از پوشش بیمه...
‫410 هزار لیر؟
‫این چیه؟
‫میگن، "15 روز توی بیمارستان ما ‫خوابیدین، غذا و نوشیدنی خوردین،
‫و اینقدر باید پول بدی".
‫ای بابا.
‫شاید برادرت پولش رو داشته باشه.
‫از اونجایی که مهندس بزرگیه و اینا.
‫- نداره! اون ورشکسته شده. ‫- از کجا اینقدر مطمئنی؟
‫بیا وکیل یا حسابدارش رو پیدا کنیم. ‫بیا پرس و جو کنیم.
‫می‌دونم که نداره. ‫زنش گفت.
‫"زنش گفت".
‫350 هزارتا مونده.
‫حالا چی؟
‫باید ماشین تصادفی برادرت رو بفروشیم. ‫دیگه چیزی هم مگه هست؟
‫چی میگی، شفیق؟
‫- 70تا بابتش میدم. ‫- چی؟ داری ظلم می‌کنی.
‫- امیدوارم کار و کاسبی خوب باشه، شفیق. ‫- ممنون، آقا.
‫چیه، دوباره داری سر مردم کلاه می‌ذاری؟
‫فوقش 70 هزارتا بی‌ارزه.
‫بخاطر گل روی شما 90 هزارتا بابتش میدم.
‫خدایی؟
‫این چیه، فیات 124؟ ‫کوری مگه؟
‫پیشنهاد بهتری بهمون بده.
‫زود باش.
‫آقا موسی، 120 هزارتا.
‫شفیق، اگه تو سر اینا کلاه بذاری، ‫اونا هم سر من کلاه می‌ذارن.
‫150 هزارتا.
‫یه قرون هم بیشتر نمیدم.
‫150 هزارتا خوبه. ‫حله.
‫این اولین باریه که می‌بینم در حق کسی لطف می‌کنه.
‫شانست گرفته.
‫- بده من. ‫- بیا.
‫- ممنون. ‫- موفق باشی.
‫اسات!
‫بله، اوستا.
‫- بده من. ‫- چی رو؟
‫سهم منو. ‫من ده درصد می‌گیرم.
‫نه اوستا، ما نیاز ضروری به این پول داریم. ‫حتی همین هم کافی نیست.
‫سهم منو بده.
‫بده بهش، اسات.
‫حالا 135 هزارتا برامون موند.
‫خدای من.
‫چقدر آدم پَستیه.
‫برای بیمارستان بود.
‫برادرش داره برای جونش می‌جنگه، اوستا. ‫روی بستر مرگه.
‫اوستا، اون مغازه تنها رویاش بود.
‫اون بیچاره سال‌ها پول جمع کرده بود.
‫بعد تو یه ثانیه از دستش داد. ‫هیچی براش نمونده.
‫لطفا، من تا حالا هیچی ازت نخواستم.
‫شاید بهتره بهش فکر کنی.
‫حداقل تا وقتی سرپا میشه ‫بهش کار بده.
‫- و به لطف اون سهمی هم گیرت اومد. ‫- به لطف اون؟
‫احمق داشت سرش کلاه می‌رفت.
‫من بهش کمک کردم.
‫چرا ازش متنفری، اوستا؟
‫بذار اینجا کار کنه خب. ‫دو قرون کلا داری دستمزد میدی.
‫برگرد سر کار.
‫اوستا.
‫لطفا.
‫تو خبر نداری که من و اون ‫توی زندان چیا کشیدیم.
‫خبر نداری، اوستا.
‫نه، تمیزشون نکردی. ‫کثیفن.
‫آقا جعفر، به خدا تمیزشون کردم. ‫کوتاهشون هم کردم.
‫بیا، نشونت میدم چطور خودت رو تمیز کنی.
‫- زود باش. ‫- آقا.
‫- ولش کن!
‫- بیا. ‫- راه بی‌افت.
‫تو رو خدا آقا. ‫قربان.
‫برو داخل.
‫ما...
‫گیر یه مشت هیولا افتاده بودیم.
‫یکم انصاف داشته باش.
‫باشه؟
‫همه اشتباهاتی می‌‎کنن که ازشون پشیمون می‌شن.
‫خودت اینو بهتر از هرکسی می‌دونی، اوستا.
‫من چی می‌دونم؟ ‫چی داری میگی؟
‫- فقط چیزی که باید گفته بشه، اوستا. ‫- یعنی چی؟
‫تو نمی‌دونی که اون پسر چی کشیده.
‫ولی من می‌دونم که تو چی کشیدی ‫و چی به سر آدم‌ها آوردی.
‫می‌کشمت‌ها.
‫درک می‌کنم، تو خودت رو با خانواده‌ات خاک کردی.
‫هیچ خوبی‌ای درونت نمونده.
‫به هیچکس کمک نمی‌کنی ‫و نمی‌خوای هم کمک کنی.
‫فکر نکن که تو و اون مثل همدیگه‌ هستین.
‫چون هیچی‌تون مثل هم نیست.
‫موسی، اون قاتل نیست.
‫باشه؟
‫اون پسر چندین و چند سال ‫واسه نجات برادرش حبس کشید.
‫این در نظر بگیر.
‫بهش فکر کن.
‫فقط فکر کن.
‫آقای باران، اون حالش خوب نیست. ‫فکر خوبی نیست که الان منتقلش کنیم.
‫کاش می‌تونستیم اینجا نگهش داریم.
‫اگه اینجا نگهش داری،
‫کل نسل‌مون باید بدهی اونو بدن.
‫مهم نیست که اون توی بیمارستان عمومی باشه یا خصوصی.
‫اون توی کماست.
‫بابا!
‫بابای منو کجا می‌برین؟ ‫ولش کنین!
‫هیس. ‫خیلی‌خب، آروم باش.
‫دارن به یه بیمارستان بهتر می‌برنش.
‫- نه، می‌خوام باهاش برم. ‫- نمیری. ول کن.
‫- بابا! ‫- لیدیا، بس کن! اینقدر خودت رو اذیت نکن!
‫بیا، لیدیا.
‫اون کسی رو نداره که ازش مراقبت کنه، دکتر.
‫منم نمی‌تونم.
‫و خودت که از وضعیت برادرم با خبری.
‫با توجه به وضعیت فعلیش، ‫خیلی مهمه که لیدیا پیش کسی که بهش اعتماد داره بمونه.
‫هی.
‫این دیگه چیه؟
‫داداش، کلی زحمت کشیدیم درستش کنیم.
‫حالشو ببریم دیگه، نه؟
‫- بپر بالا. ‫- من پشت فرمون می‌شینم، برو کنار.
‫خب چی شد؟ چطور پیش رفت؟
‫هیچی، همون چیزی که فکرشو می‌کردم.
‫منظورت چیه؟
‫بعداً توضیح می‌دم.
‫الان نه.
‫من مدرسه نرفتم.
‫کارم ندارم.
‫کلاً یه آدم به‌دردنخورم.
‫ولی خب خانواده مهمه.
‫بهم اعتماد می‌کنی که بچه رو نگه دارم؟
‫دلت میاد لیدیا رو بفرستی پرورشگاه؟
‫دلت میاد؟
‫واقعاً دلت میاد؟
‫باران! داری چی ‌کار می‌کنی، داداش؟
‫آه در بساط ندارم.
‫- یواش‌تر! ‫- پاک یه آدم یه‌لاقبام.
‫حالا نگران دخترمم.
‫- عمو. ‫- باران!
‫موافقی که بفرستیمش پرورشگاه؟
‫ما شبیه همیم.
‫ولی اون اصلاً شبیه من نمی‌شه.
‫لیدیا.
‫عمو.
‫لیدیا.
‫وای!
‫عمو، وسایلمون چی شد؟
‫مجبور شدم بفروشمشون.
‫عیبی نداره.
‫برای بالیم هم این کارو بکن.
‫کاش تلویزیون داشتیم.
‫گروه موردعلاقه‌مو برات پخش می‌کردم.
‫گروه موردعلاقه‌ت کیه؟
‫بی‌تی‌اس.
‫این دیگه چه اسمیه؟
‫کُره‌ای‌ان.
‫- کره‌ای بلدی؟ ‫- نه، مگه مهمه؟
‫نه، لازم نیست.
‫می‌دونم خواننده موردعلاقه‌ت کیه. ‫بابا بهم گفته.
‫کیه؟
‫♪ اگه از من بپرسی، شانس و اقبال ♪
‫♪ مثل عشق گریزانن ♪
‫♪ بیخیال اونایی که میرن شو ♪
‫♪ به تازه‌واردا خوشامد بگو ♪
‫♪ دیگه راهی جز این نیست... ♪
‫بیا شام بخوریم.
‫♪ به تازه‌واردا خوشامد بگو ♪
‫♪ دیگه راهی جز... ♪
‫تو اینجا بمون.
‫روز بخیر، پسرم.
‫تو برادر فاتحی، درسته؟
‫خودش درباره‌ت بهم گفته.
‫اول از همه، تسلیت می‌گم.
‫ممنون. کاری باهام دارید؟
‫برای برادرت هم آرزوی سلامتی می‌کنم.
‫ممنون. چیز دیگه‌ای هست؟
‫ببخشید که تو همچین موقعی مزاحمت شدم، ‫ولی من صاحبخونه‌تم.
‫نمی‌خواستم تو این موقعیت بیام ولی...
‫دادگاه هفته پیش تصمیمشو گرفته.
‫حتماً برگه اخطار به دستت رسیده ولی...
‫خب معلومه، خونه نبودی.
‫تا دو روز دیگه باید خونه رو تخلیه کنی.
‫چند ماهه کرایه ندادی، ‫چه برسه به نرخ جدید.
‫که اینطور. می‌تونی یه کم بهم وقت بدی؟
‫اگه کرایه‌های عقب‌افتاده رو بدی
‫و با نرخ جدید موافقت کنی، ‫می‌تونی بمونی.
‫ولی اگه الان اسباب‌کشی کنی،
‫منم بدهی‌تو فراموش می‌کنم ‫و به خیر و خوشی جدا می‌شیم.
‫خودت می‌دونی.
‫آقا، شما تا حالا این همه کوتاه اومدی.
‫اگه یه کم دیگه بهم وقت بدی، ‫می‌تونم کار پیدا کنم و...
‫باشه، ولی لطفاً عجله کن.
‫- باشه، ممنون. ‫- روز خوبی داشته باشی.
‫آدم خوبیه.
‫فقط مامان ازش خوشش نمیاد.
‫بیا بریم.
‫می‌دونی، من و آقاهه ‫با هم به گربه‌ها غذا می‌دیم.
‫- ماست می‌خوای؟ ‫- آره.
‫- این خوبه؟ ‫- آره.
‫- آب؟ ‫- پرش کن.
‫- اینا رو ببر. ‫- باشه.
‫- می‌دونی چیه؟ ‫- چی؟
‫یه بار با بابا داشتم ایکس‌من می‌دیدم.
‫که ببینیم قوی‌ترین قهرمان دنیا کیه.
‫حدس بزن کیو انتخاب کرد.
‫- مرد عنکبوتی؟ ‫- نه.
‫- مرد آهنین؟ ‫- اونم نه.
‫- می‌دونی کیه؟ ‫- کی؟
‫تعمیرکار.
‫از خودش در آورده، واقعی نیست.
‫چرا، واقعیه.
‫تو هستی.
‫بابا می‌گه چیزی نیست ‫که تو نتونی درستش کنی.
‫برای همین بهت می‌گه تعمیرکار.
‫کاش می‌تونستی بابا رو هم درست کنی.
‫مثل بالیم که درست کردی.
‫[استخدام تکنسین لاستیک]
‫[تابلوی اعلانات تعمیرگاه]
‫روز بخیر، آقا.
‫- ممنون، خوش اومدی. ‫- ممنون.
‫استخدام می‌کنید؟
‫نه، داداش.
‫دو-ر-می-فا-سو-لا-سی-دو.
‫روز بخیر. اسات نیست؟
‫یه کارایی بیرون داره.
‫من فرستادمش.
‫ممنون. روز خوش.
‫چه خبرا؟
‫کار پیدا کردی؟
‫نه.
‫شانس نداشتم.
‫وقتی ملت گذشته‌مو می‌شنون، می‌ترسن.
‫خب بهشون نگو.
‫چون اگه نگی، خودتم فراموشش می‌کنی.
‫نه، امکان نداره.
‫چرا؟ خیلی راحته.
‫نمی‌شه.
‫حتی اگه نگم، از صورتم می‌خونن.
‫وقتی جون یه نفر رو می‌گیری،
‫تا آخر عمر باید این بار سنگین رو
‫به دوشت بکشی.
‫آقا.
‫پس نصیحتت رو برای خودت نگه دار.
‫من ولی نتونستم تحملش کنم.
‫نتونستم بار سنگین غم ‫اونایی که کشتم رو به دوش بکشم.
‫اون شب خیلی نوشیدنی خوردم.
‫سیگار به لب خوابم برد.
‫وقتی به خودم اومدم...
‫خونه‌ای در کار نبود.
‫آتیشش زدم.
‫با همه کسایی که توش بودن.
‫من تنها بازمانده بودم.
‫سمرا همیشه بهم می‌گفت ‫نمی‌تونم سیگارو ترک کنم.
‫ولی لامصب، ترکش کردم.
‫یه شبه.
‫تسلیت می‌گم.
‫اینو می‌بینی؟
‫چی؟
‫این.
‫اگه درستش کنی، اینجا مشغول به کار میشی.
‫با این الکی خودمو خسته نمی‌کنم.
‫‌ولی می‌دونی چیه؟ ‫برای اون ماشین جونمو میدم.
‫جاه‌طلبی.
‫ولی چهار روز وقت داری.
‫هی! تو کی هستی؟
‫بیا بیرون ببینم!
‫- داری چی‌ کار می‌کنی، مرد حسابی؟ ‫- دارم درستش می‌کنم، ولی بدقلقه.
‫خداوکیلی.
‫عقلت پاره‌سنگ برداشته.
‫[۱۵ آگوست] ‫[پنج‌شنبه]
‫[۱۶ آگوست] ‫[جمعه]
‫[۱۷ آگوست شنبه] ‫[۱۸ آگوست یک‌شنبه]
‫بیچاره داره وقتشو تلف می‌کنه.
‫تازه استخدامم نمی‌شه.
‫اوستا، چرا سر کارش گذاشتی؟ ‫نمی‌بینی که نمی‌تونه؟
‫تو گفتی بذارمش سر کار، منم گذاشتم.
‫آره، ولی نگفتم مفتی بذاریش سرکار. ‫ای بابا.
‫حداقل غذاش تامینه.
‫اوستا، وقتشو تلف نکن، ‫بذار بره یه کار درست ‌حسابی پیدا کنه.
‫تو رو خدا، ولش کن.
‫زود باش، عزیزم.
‫یالا، ببر من.
‫بیا، عزیزم. بسم‌الله.
‫ایول! ایول!
‫شوخی می‌کنی؟
‫باورم نمی‌شه، مرد!
‫لعنتی!
‫گندش بزنن!
‫عیبی نداره، داداش. ‫تو بهترین کار رو کردی. حداقل راه افتاد.
‫هفته‌ای پنج هزارتا بهت میدم.
‫امروز حسابی زحمت کشیدی. ‫برو استراحت کن.
‫فردا شروع کن.
‫ولی باز خراب شد.
‫میدونستم درست بشو نیست.
‫ولی تو ول کن نبودی.
‫ممنون.
‫داداش!
‫وایستا، کمرم درد گرفت.
‫تو دو روز لهش کردی. دمت گرم!
‫می‌تونم واقعاً درستش کنم. ‫فردا سیستم جرقه‌زنی رو نگاه می‌کنم.
‫دیوونه شدی، مرد.
‫یه سیگار برام بپیچ.
‫یه قهوه و آبم برام بگیر. نه!
‫می‌دونی، مامان نمی‌ذاشت فست فود بخورم.
‫بابام یواشکی برام می‌خرید.
‫صبر کن، کثیف می‌شی.
‫خودت گفتی بو می‌دم.
‫ببین.
‫من اینا رو نداشتم.
‫- خوشت اومد؟ ‫- آره.
‫- برو کنار. ‫- داری چی ‌کار می‌کنی؟
‫نوبت من بود. چرا زدی جلو؟
‫چرا هلم دادی؟ ندیدمت.
‫خوبی؟
‫دختر خوب. نذاشتی گریه‌ت بگیره.
‫وگرنه فکر می‌کرد تو ضعیفی ‫و اون خیلی شاخه.
‫خیلی عوضی بود.
‫- فحش نده، خوب نیست. ‫- خودتم گفتی.
‫بزرگ‌ترا گاهی می‌تونن، ولی نباید بگن.
‫به هر حال.
‫ببین، شاید همیشه کنارت نباشم.
‫برای همین باید یاد بگیری ‫از خودت دفاع کنی، خب؟
‫بیا، بلند شو.
‫دستت رو مشت کن.
‫حالا منو بزن.
‫عمو، من نمی‌تونم کسی رو بزنم.
‫ولی باید یاد بگیری.
‫بیا، اشکالی نداره.
‫نمی‌تونم. به مامانم قول دادم.
‫نمی‌تونی، ولی امتحان کن.
‫دیدی؟
‫فاصله نذار. بوم! باید جلومو بگیری.
‫هی!
‫- آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫بریم.
‫باشه.
‫من اینو میارم.
‫- صبر کن، خودم میارم. ‫- می‌تونی؟
‫بریم.
‫می‌تونه اینجا بخوابه؟
‫باید بتونه.
‫مجبوریم یه جوری سر کنیم. ‫خدا خیرتون بده.
‫شما دوتا مواظب باشید.
‫اگه موسی بفهمه اینجایی، ‫هر دومونو اخراج می‌کنه.
‫نه، غمت نباشه.
‫کنار اینجا یه کاره، شب‌ها کار می‌کنم ‫و کرایه رو جور می‌کنم.
‫توام برو یه کم بخواب.
‫- خسته می‌شی. ‫- نه.
‫فردا صبح اول وقت میام دنبال لیدیا.
‫می‌برمش بیمارستان، پرستارا هواشو دارن.
‫بیمارستان؟ دیوونه شدی؟
‫از اونجا بدش میاد، پر آدم مریضه.
‫خب چی ‌کار کنم؟ راه دیگه‌ای دارم؟
‫راست می‌گی، حق با توئه.
‫لیدیا، عزیزم.
‫من الان می‌رم، باشه؟
‫صبح میام دنبالت.
‫اسات حسابی هواتو داره، نترس.
‫ولی اونجا تار عنکبوت داره.
‫کجا؟
‫اون بالا.
‫عیبی نداره.
‫عنکبوتا هم زندگی دارن، می‌دونی.
‫اونا هم خانواده دارن.
‫درسته؟ نباید بذاریم زنده بمونن؟
‫باشه، زنده بمونن.
‫- کجا داری می‌ری؟ ‫- آقا، برای کار اومدم، تمیز کردن دستشویی.
‫باشه، برو.
‫چیزیت شده؟
‫نه.
‫هی، گوش کن.
‫اگه حوصله‌ت سررفته، بیا یه خط بکش.
‫نه، ممنون.
‫هر جور راحتی.
‫شرمنده، داداش، یهو از دستم در میره.
‫معذرت.
‫گفتم که معذرت می‌خوام.
‫آره، حالا برو.
‫ببخشید؟
‫برو به کارت برس.
‫- داری به من می‌گی برو؟ ‫- آره داداش، بی‌خیال شو.
‫اگه نخوام چی؟
‫بیا شر درست نکنیم.
‫بیا درست کنیم. من دنبال شر می‌گردم.
‫خدایا، می‌گن تو خیلی بزرگی.
‫هر چیزی رو می‌تونی درست کنی.
‫پس تو رو خدا بابام رو خوب کن.
‫بابای خیلی خوبیه.
‫عمو بارانم حالش خوب باشه.
‫اونم آدم خیلی خوبیه.
‫ولی امروز کتک خورد.
‫زخماشم زودی خوب کن.
‫خیلی خوب از من مراقبت می‌کنه.
‫برای همین سعی می‌کنم ناراحت به نظر نیام.
‫دختر خوبیم.
‫حتی گریه هم نمی‌کنم، ‫که عمو ولم نکنه.
‫تو رو خدا هیچ‌وقت از هم جدا نشیم.
‫هوای مامانم که اون بالاست رو داشته باش، خب؟
‫وگرنه تنهایی می‌ترسه.
‫آمین.
‫اینجا منتظرم بمون، باشه؟
‫- برمی‌گردم دنبالت. بالیم... ‫- کِی؟
‫- چی؟ ‫- کِی؟
‫قبل غروب برمی‌گردم.
‫باشه؟ بالیم می‌تونه باهات بمونه. ‫برو اونجا.
‫برو، بشین.
‫خوبه.
‫ملاقاتی ممنوعه. لطفاً برید.
‫خب من...
‫خیلی دلش برای باباش تنگ شده، ‫مجبور شدم بیارمش.
‫اون ساک برای چیه؟
‫یه سری چیزمیز آوردیم ‫که شاید باباش لازم داشته باشه.
‫تو این حالش؟
‫نمی‌تونه یه کم اینجا بمونه؟
‫بخوابه؟
‫بعداً میام دنبالش.
‫باشه، خوبه.
‫می‌تونیم چند ساعت نگه‌ش داریم، ‫ولی بعدش باید بیای دنبالش.
‫باشه، ممنون.
‫روز بخیر، اوستا.
‫ببخشید دیر کردم. دیگه تکرار نمی‌شه.
‫صورتت چی شده؟
‫دعوا کردی؟
‫نه، نکردم.
‫از تپه که می‌اومدم خوردم زمین.
‫صبر کن.
‫فکر کنم این مال توئه.
‫حتماً افتاده. ممنون.
‫امروز مرخصی بگیر.
‫مرخصی بگیر.
‫حواست پرته، خرابکاری می‌کنی.
‫برو.
‫مراقب باش.
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫زودی می‌فهمی.
‫وای، باید برم حموم.
‫سرم می‌خاره.
‫باشه، عزیزم.
‫اینجا کجاست؟
‫صبر کن.
‫- گیره‌ سرتو بده. ‫- برای چی؟
‫سلام، پیشی.
‫بیا، لیدیا.
‫چرا اینجاییم؟
‫اومدیم دوش بگیریم.
‫ولی این خونه‌ی ما نیست.
‫نباید بدون اجازه اینجا باشیم.
‫آره، اشتباهه، ولی...
‫بعضی وقتا برای رسیدن به کار درست، ‫باید یه کم از راه اشتباه بری.
‫تازه تو که کاری نکردی، عموت کرد.
‫اگه صاحباش برگردن چی؟
‫نمیان. شنیدم با همسایه حرف زدن، ‫گفتن دو روز نیستن.
‫آروم باش.
‫ولی بعداً از خدا معذرت می‌خوایم، درسته؟
‫صد درصد.
‫بیا اینجا.
‫یه چیزی بخور. بیا.
‫نکن، کمرم درد گرفت.
‫یکی داره زنگ می‌زنه.
‫بیا.
‫عمو اساته. الو؟
‫باید زودی بیای اینجا.
‫- آروم باش. چی شده؟ ‫- صاحبخونه اینجاست.
‫منتظرته، عجله کن.
‫- وای، مرد! ‫- باشه، داریم میایم.
‫- گرفتیمش، لیدیا. ‫- چی؟
‫- گرفتیمش. زودی آماده شو. ‫- چی؟
‫باید عجله کنیم. بیا.
‫مواظب باش.
‫ببخشید.
‫تو کی هستی؟
‫من باغبونم. شما کی هستی؟
‫جدی؟ خوشبختم.
‫من بیست سالی هست باغبون اینجام.
‫بدو، بدو.
‫بدو، بدو. بیا اینجا.
‫بیا. از چپ بریم.
‫بدو، بدو.
‫بیا. بدو.
‫هیس، هیس. بیا اینجا.
‫یه ثانیه اینجا وایستا.
‫اونور رفتن.
‫کجان؟
‫بگیرشون.
‫کجا غیبشون زده؟
‫گفتم نباید یواشکی بریم تو.
‫از خدا هم معذرت نخواستیم.
‫- خوشحالم این‌جوری شد. ‫- باشه.
‫حق با توئه. حالا معذرت بخوایم.
‫خدایا، خیلی متأسفیم.
‫اشتباه کردیم. ‫ولی کثیف بودیم و باید حمام می‌رفتیم.
‫- برای همین این کارو کردیم. راضی شدی؟ ‫- تو حموم یکی دیگه.
‫باشه، دیگه تکرار نمی‌شه.
‫قول می‌دیم. آمین.
‫خوبه؟
‫بابا هیچ‌وقت همچین کاری نمی‌کرد.
‫اون‌وقت لازم نبود این‌جوری بدوئیم.
‫اسات.
‫بریم اونجا رو چک کنیم.
‫یه کم دیر شد. ‫یارو کلی منتظر موند و رفت.
‫مشاور املاک زنگ زد.
‫فکر کنم یکی دیگه پیداش شده. ‫گوش نکرد.
‫پرید.
‫لعنتی.
‫لیدیا، عزیزم، بیا بریم تو.
‫اینو من میارم.
‫موسی امروز نیست. ‫رفته قبرستون.
‫ای بابا.
‫میشه یه کم آب بیاری؟
‫فایده نداره.
‫از پسش بر نمیام.
‫بعد اینکه یه کم استراحت کرد، ‫می‌برمش اونجا.
‫ول کن، مرد. ‫عجله نکن. صبر کن.
‫عجله؟ دیوونه شدی؟
‫مجبورش کردم یواشکی بره خونه مردم.
‫تو وان یکی دیگه دوش گرفت.
‫گیر افتادیم.
‫نزدیک بود دستگیر بشیم.
‫حداقل اونجا غذا می‌خوره. ‫نمی‌دونم.
‫یه تخت درست‌حسابی داره.
‫سعی کردم، ولی نمی‌شه. ‫نمی‌تونم، اسات.
‫- بدبختش کردم. ‫- عمو.
‫لیدیا.
‫ببین، یه جا برای موندن پیدا کردم.
‫چطور؟
‫به لطف اون.
‫کلیدا رو بهم داد.
‫گفت اوستاته.
‫لعنتی.
‫جلوی بچه فحش نده، ‫بی‌ادب.
‫ببخشید، اوستا.
‫ببخشید اوستا. لیدیا برادرزاده‌مه. ‫برادرم حالش خوب نیست...
‫باشه، باشه. ‫سرمو درد آوردی.
‫کلیدا برای انباری اون پشتن.
‫مدتیه قفله.
‫برو تمیزش کن. ‫هر کاری که لازمه بکن.
‫که دیگه بهونه نیاری صبحا دیر کنی.
‫اونجا خانواده عنکبوتم نیست.
‫اتاق اسات رو بیشتر دوست دارن.
‫ببین.
‫یه دوست برای بالیم.
‫بالیم دیگه تنها نیست.
‫باهاش حرف زدی یا چی؟
‫نه، چرا باید حرف بزنم؟
‫نمی‌دونم. پیریه دیگه. ‫شاید از خدا ترسیده.
‫می‌رم یه چندتا وسیله تمیزکاری پیدا کنم.
‫برمی‌گردم.
‫ببین.
‫هنوز بابا رو نکشیدم.
‫وقتی اومد خونه می‌کِشمش.
‫ببخشید.
‫حرفای بدی بهت زدم.
‫تو به خاطر من کار اشتباه کردی.
‫خوبیم؟
‫آره.
‫به هر حال، باید اینجا رو تمیز کنم.
‫بیا.
‫توام تمیز کن. یه کم کمکم کن.
‫وگرنه اون یارو عصبانی می‌شه.
‫اوستا.
‫بله؟
‫اشتباه فکر می‌کردیم.
‫جدی؟
‫جدی می‌گم.
‫مشکل نه سیستم جرقه‌ست، نه کویل‌ها.
‫پس چیه؟
‫می‌گم بهت.
‫بنزین قدیمی تو باکه.
‫چند وقته توش بوده؟
‫چطور فهمیدی؟
‫همه‌مون فکر کردیم، ‫ولی به فکر هیچ کی نرسید.
‫بالیم بهم گفت.
‫امان از دست تو.
‫باید باک رو خالی کنیم و تمیزش کنیم.
‫بعدش صاحبش می‌تونه بیاد ببردش.
‫شب بخیر.
‫ای ناکس.
‫پس توام صاحب داری بالاخره.
‫[برای اجاره]
‫می‌گن بعضی چیزا درست نمی‌شن.
‫مثل روح یه بچه،
‫که هر تیکه‌ش فرسوده‌ست، ‫خرابه، از کار افتاده.
‫دروغه.
‫اگه بدونی کجاش خرابه، ‫می‌فهمی چطور درستش کنی.
‫وای.
‫این چیه؟ ‫اگه اوستا اینا رو ببینه همه‌تونو اخراج می‌کنه.
‫- دیوونه شدید؟ ‫- نه، خودش خریده.
‫جشن درست شدن موستانگه.
‫صاحبش بردش؟
‫وای! آره.
‫اوستا.
‫برای توئه.
‫- نه، هنوز دارم کار می‌کنم. ‫- بخور، مرد. اشکالی نداره.
‫خودت چی؟
‫می‌دونی که قسم خوردم نخورم.
‫اینم سهمت.
‫ممنون.
‫- برمی‌گردم. اینو بگیر. ‫- کجا داری می‌ری؟
‫اوستا. بگیر.
‫هی.
‫زندگی گاهی انگار به بن‌بست می‌رسه،
‫ولی بعضی وقتا یه راه جدید باز می‌کنه، ‫جایی که اصلاً انتظارشو نداری.
‫راه درازه،
‫ولی پر از امیده.
‫[اتو سرویس لیدیا کار-تال]
‫گل کاشتی.
‫ممنون.
‫وای، مرد.
‫چی کار کردی؟
‫اینجا خیلی باحال شده.
‫آره، ولی هنوز کلی کار داره.
‫می‌خوام اون بالا یه اتاق درست کنم، ‫مثل مال تو.
‫اون می‌تونه اتاق لیدیا باشه. ‫نظرت چیه؟
‫عالیه، داداش. ‫مطمئنم از پسش برمیای.
‫اوضاع جیبت چطوره؟ ‫چیزی برات مونده؟
‫همه‌ چی درست می‌شه. نگران نباش.
‫یه کاریش می‌کنم.
‫تو یه ماه اینجا رو درست کردی. ‫دمت گرم.
‫مواظب دیوار باش.
‫نمی‌خوام خط بیفته.
‫وگرنه می‌زنمت، وسط خال.
‫نگران نباش، مواظبیم.
‫- ببین، اسات. ‫- بله؟
‫- باید این‌جوری بگیریش. ‫- همینطورم گرفتم.
‫- ممنون، اوستا. ‫- نوش جون.
‫ممنون.
‫اسات، می‌دونی چیه؟
‫با بابام حرف زدم. داره میاد خونه.
‫شنیدم، عزیزم. عموت بهم گفت.
‫- آقا موسی. ‫- بله؟
‫عمو چای دوست نداره. ‫قهوه ساده دوست داره.
‫قهوه ترک ساده.
‫اوه، جدی؟
‫خب، اعلی‌حضرت خودش درست کنه.
‫ولی تا چهل سال دیگه‌م یادش نمی‌مونه.
‫- کی گفته؟ این از کجا اومد؟ ‫- فکر می‌کنی کی؟
‫بالیم، معلومه. کی دیگه؟
‫بالیم گفته؟
‫لیدیا. بیا، عزیزم. بازم بازی کنیم.
‫بنداز. دوباره نشونم بده چطوره.
‫باید این‌جوری بگیری. ولی نگرفتی.
‫باران، من این دور و برام. ‫دو دقیقه دیگه اونجام.
‫باشه.
‫اسات، می‌تونی وسایل لیدیا رو بیاری؟
‫لیدیا، عزیزم.
‫وقتشه بری.
‫چی گفتیم؟
‫گریه نکنم.
‫دقیقاً. گریه نکن.
‫- تو هم باهامون بیا. ‫- درباره‌ش حرف زدیم.
‫هر وقت خواستی می‌تونی برگردی.
‫همه اینجا دوستت دارن. ‫عمو اسات، بابابزرگ موسی.
‫داری چی کار می‌کنی، پسر؟
‫داری کاپوت رو از جا می‌کَنی.
‫به هر حال میام دیدنت.
‫برو کنار.
‫آقا موسی.
‫بله، عزیزم؟
‫خدا به همراهت.
‫اینو نباید بگی، عزیزم. ‫تو داری میری.
‫من باید به تو بگم، درسته؟
‫عشقم.
‫بیا اینجا، عزیزم.
‫عسلم.
‫باران، داداش.
‫بابت همه ‌چی ازت خیلی ممنونم.
‫بیا، عشقم.
‫لیدیا.
‫این خداحافظی نیست.
‫قول میدم میام می‌بینمت. باشه؟
‫با هم تو پارک قدم می‌زنیم. ‫همبرگر می‌خوریم.
‫باشه، عزیزم؟
‫بالیم پیش تو می‌مونه.
‫- ولی بدون اون چی کار می‌کنی؟ ‫- بالیم هواتو داره.
‫وگرنه خیالم راحت نیست.
‫ببین.
‫این سنگ شانسمه.
‫پیش خودت نگه‌ش دار، باشه؟
‫باشه.
‫بیا.
‫بیا، عشقم.
‫وایستا!
‫- چیه، لیدیا؟ ‫- وایستا!
‫دوستت دارم، عمو.
‫منم خیلی دوستت دارم.
‫خیلی خیلی.
‫خداحافظ، عمو.
‫بیا.
‫[شش ماه بعد]
‫لیدیا، این آدما رو می‌شناسم، ‫ولی این مو قهوه‌ای کیه؟
‫نامزدت.
‫من نامزد ندارم.
‫زودی یکی گیرت میاد.
‫من و بالیم حرفشو زدیم.
‫یه نفر تو ذهنمه.
‫فقط همینو کم دارم، نه؟
‫نمی‌شه این قیافه خوشگلت هدر بره.
‫عمو، دیگه غذا نخور.
‫چرا؟
‫داریم می‌ریم خونه.
‫فر خرابه.
‫بهش یه نگاه بنداز.
‫بابا گشنشه.
‫هیچ‌وقت نمی‌ذاره گشنگی بکشه.
‫منم بلد نیستم فر درست کنم.
‫تو یه ساختمون رهاشده رو درست کردی.
‫کلمه رهاشده رو از کجا بلدی؟
‫بیا دیگه، توروخدا. منم کمکت می‌کنم.
‫عمو، می‌دونی چیه؟
‫بابا یادم داده قهوه درست کنم.
‫خونه برات قهوه درست می‌کنم.
‫اون‌وقت تا چهل سال منو یادت می‌مونه.
‫تا چهل سال تو رو یادم نمی‌مونه،
تا ‫چهل هزار سال یادم می‌مونه.
‫خب، بریم.
‫نذاریم اینا هدر بره.
‫- می‌دیم به گربه‌ها. ‫- آفرین.
‫همسایه بغلی‌مون، گیزم.
‫اونم گربه‌ها رو دوست داره.
‫کلوچه‌های خوشمزه‌ای هم درست می‌کنه.
‫جدی می‌گی؟
‫مو قهوه‌ایه؟
‫آره.
‫اگه خونه‌ست، بریم بهش سلام کنیم. می‌شه؟
‫سلام کنیم؟
‫آره.
‫الان؟
‫وقتی رسیدیم خونه.
‫تنها زندگی می‌کنه؟
‫آره.
‫خب، ببینیم چی می‌شه.
‫تا حالا تعمیرکار بهتری از این دختر ندیدم.
‫فقط امیدوارم
‫یه روزی مثل اون بشم.
‫دیگه تنها نیستم،
‫و به حال خودم رها نشدم.
‫زندگی خیلی هم بد نیست.