ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.
‫جواب 30 سال خدمت کردن واسه شرکتم اینه؟
‫و بعد احمقی مثل تو رو می‌فرستن...
‫تا بهم بگه که بیکار شدم؟
‫باید به تو بگن که از کار بیکار شدی.
‫تو خیلی جرئت داری که میای اینجا ‫و تهیه کننده شماره یک‌تون رو اخراج می‌کنی.
‫و بعد تو فردا میری خونه...
‫و بیشتر از همیشه پول در میاری،
‫اونوقت من بدون حقوق میرم خونه. ‫برو بمیر.
‫به گمونم منو شوکه کردی.
‫نمی‌دونم دلیل این کار چیه.
‫من چطور باید به عنوان یه مرد برگردم...
‫و به زنم توضیح بدم که شغلم رو از دست دادم؟
‫از لحاظ فشار روانی،
‫شنیدم که از دست دادن شغلت ‫مثل اینه که یکی از اعضای خانواده‌ات فوت بشه.
‫ولی شخصا حس می‌کنم...
‫آدمایی که باهاشون کار کردم خانواده منن ‫و اونی که مُرده منم.
‫من نمی‌تونم بیکار بشم. ‫باید اجاره خونه بدم. بچه دارم.
‫نمی‌دونم چطور می‌تونی با خودت کنار بیای،
‫ولی مطمئنم وقتی بقیه ما داریم زجر می‌کشیم ‫تو راهی واسه آسوده خاطر بودن پیدا می‌کنی.
‫تو کی هستی، مَرد؟
‫سوال عالی‌ایه. ‫من کی هستم؟
‫استیو بیچاره هفت سال اینجا کار کرده.
‫تا حالا قرار ملاقاتی با من نداشته ‫یا تو سالن از بغلم رد نشده...
‫یا تو اتاق استراحت داستانی برام تعریف نکرده.
‫و به خاطر اینه که من اینجا کار نمی‌کنم.
‫واسه شرکت دیگه‌ای کار می‌کنم که منو ‫به ترسوهایی مثل رئیس استیو قرض میدن...
‫که خودشون جرئت ندارن ‫کارمندهاشون رو اخراج کنن،
‫و بعضی مواقع دلیل خوبی هم داره.
‫چون آدما وقتی اخراج می‌شن ‫کارهای سرسام‌آوری ازشون سر می‌زنه.
‫من کار اشتباهی کردم؟
‫یعنی، کار متفاوتی هست که بتونم انجام بدم؟
‫این ارزیابی‌ای از بهره‌وریت نیست.
‫باید سعی کنی اینو شخصی نکنی.
‫"شخصیش نکنی".
‫استیون، می‌خوام این دفترچه ‫رو مرور کنی.
‫جدیش بگیر. ‫به نظرم جواب‌های خوب زیادی توش پیدا می‌کنی.
‫مطمئنم که این خیلی بهم کمک می‌کنه، ‫یه دفترچه.
‫ممنون. یه دفترچه.
‫خب، همه کسایی که تا حالا امپراتوری‌ای خلق کردن ‫یا دنیا رو تغییر دادن...
‫سر جای الان تو نشستن.
‫و چون اونجا نشستن ‫تونستن این کارو انجام بدن.
‫حقیقت اینه.
‫کلید کارتیت رو تحویل بده.
‫عالیه. خیلی‌خب.
‫حالا، می‌خوام امروز رو واسه خودت وقت بذاری ‫برو وسایل شخصیت رو جمع کن،
‫و بعد فردا، برو یکم ورزش کن.
‫برو پیاده‌روی،
‫عادات روزمره‌ای به خودت بده ‫و خیلی زود راهت رو پیدا می‌کنی.
‫چطور باهات در ارتباط باشم؟
‫نگران نباش، خودمون باهات تماس می‌گیریم.
‫این تازه شروعشه.
‫من دیگه هیچوقت استیو رو نمی‌بینم.
‫ممنون.
‫واسه شناختن من باید باهام پرواز کنی.
‫من اینجا زندگی می‌کنم.
‫وقتی کارتم رو می‌کشم، ‫سیستم بصورت خودکار به مسئول پذیرش اطلاع میده...
‫که دقیقا با این جمله بهم خوش آمد بگه.
‫خوشحالم دوباره می‌بینمتون، آقای بینگام.
‫این‌جور رویارویی‌های دوستانه‌ی...
‫سیستماتیکه که دنیامو روی روال نگه می‌داره.
‫تمام چیزهایی که احتمالا شما ‫از سفر کردن بدتون میاد،
‫هوای تصفیه شده، نورپردازی مصنوعی، ‫آبمیوه‌سازهای دیجیتالی،
‫شوسیِ ارزون قیمت، ‫یادآورهای شوق‌داری هستن که من خونه‌ام.
‫سرطان رو می‌خوای؟
‫- چی؟ ‫- سرطان رو می‌خوای؟
‫سرطان؟
‫قوطی، جناب؟ ‫[تشابه تلفظ هنگام سریع گفتن دو کلمه]
‫نه. میل ندارم، ممنون.
‫[رایان بینگام، درون كوله‌پشتی شما چیه؟]
‫وزن زندگی‌تون چقدره؟
‫یه لحظه تصور کنین که یه کوله‌پشتی تنتونه.
‫می‌خوام بندهاش رو روی شونه‌تون احساس کنین.
‫حس‌شون می‌کنین؟
‫حالا می‌خوام با همه چیزهایی که ‫تو زندگی‌تون دارین پرش کنین.
‫با چیزهای کوچیک شروع می‌کنین، ‫چیزهایی که روی طاقچه و کشوهاتون دارین،
‫دکوری‌ها، اقلام کلکسیونی.
‫وقتی اونا اضافه می‌شن ‫وزنشون رو حس کنین.
‫بعد چیزها بزرگ‌تر رو اضافه می‌کنین،
‫لباس، لوازم رومیزی، لامپ‌ها، ‫پارچه‌‎های کتانی،
‫تلوزیون‌تون.
‫کوله‌پشتی‌تون حتما الان سنگین شده.
‫و بعد چیزهای بزرگ‌تر.
‫مبل‌تون، تخت‌تون، میز آشپزخونه‌تون. ‫همه‌شون رو تو کوله‌‌تون بذارین.
‫ماشین‌تون، بچپونیدش تو کوله.
‫خونه‌تون، چه یه آپارتمان استودیویی باشه ‫چه یه خونه‌ی دو خوابه،
‫می‌خوام همه‌شون رو تو اون کوله‌پشتی بذارین.
‫حالا سعی کنین راه برین.
‫یه جورایی سخته، مگه نه؟
‫ما روزانه همین کارو با خودمون می‌کنیم.
‫اونقدر روی خودمون وزن میاریم ‫تا اینکه نتونیم حرکت کنیم.
‫و اشتباه نکنین، حرکت کردن یعنی زندگی کردن.
‫حالا، می‌خوام کوله‌پشتی‌تون رو آتیش بزنم.
‫چه چیزی رو می‌خواین از توش بردارین؟ ‫عکس‌ها؟
‫عکس واسه آدماییه که نتونن به یاد بیارن.
‫یه نوشیدنی بخورین ‫و بذارین عکس‌ها بسوزن.
‫درواقع، بذارین همه‌چی بسوزه ‫و تصور کنین فردا که بیدار می‌شین، هیچی ندارین.
‫یه جورایی نشاط بخشه، مگه نه؟
‫خوش برگشتید، آقای بینگام.
‫دفتر رایان بینگام.
‫تو شهر کانزاس‌سیتی یه ماشین دوج استراتوس برام گرفتی.
‫خودروهای سواری بزرگ‌شون تموم شده بود.
‫- سعی کردی... ‫- آره.
‫بهشون سال‌های پرافتخار...
‫حضورت در كلوپ گلد شماره 1 رو یادآوری كردم.
‫دارن برات کوه‌ها رو جابه‌جا می‌کنن ‫تا تو "سبرینگ" ببیننت.
‫باشه حرفی نیست. ‫پیغام دیگه‌ای هست؟
‫خواهرت کارا زنگ زد.
‫باید فوراً راجع‌به عروسی خواهرت باهات حرف بزنه.
‫بهش گفتم که تو هواپیمایی ‫و حتی منم مقصد آخرت رو نمی‌دونم.
‫- باریکلا. ‫- و دعوتنامه‌ای برات فرستادن...
‫تا تو "گل‌کوئست" در وگاس سخنرانی کنی.
‫گل‌کوئست 20؟
‫هرازگاهی من سخنرانی انجام میدم، ‫سخنرانی‌های انگیزه‌بخش.
‫ولی گل‌کوئست؟ ‫مسئله سخنرانی‌های بزرگی مثل کارهای تونی رابینزه.
‫یه هولوگرام روش داره.
‫بهش می‌گن "دو ایکس".
‫خیلی‌خب، شرکت می‌کنم.
‫- صبر کن. کریگ گرگوری رو برات وصل می‌کنم. ‫- صبر کن...
‫لعنتی.
‫جنگجو جاده‌ایِ کوچولوم چطوره؟
‫هی، 20 دقیقه تا ورود به دنیای لذت بخشم مونده.
‫کارت تو فینیکس حرف نداشت، کاردرست.
‫هی، می‌دونی که شرکت بیگ اتومبیل قراره...
‫تا آخر ماه ده هزار نفر دیگه رو اخراج کنه؟
‫- شوخی می‌کنی. ‫- آره. کریسمس زودتر از راه رسیده.
‫کاش می‌تونستم هم‌زمان پنج‌جا داشته باشمت،
‫ولی می‌خوام تا آخر هفته برگردی به اوماها.
‫- باشه؟ ‫- فکر می‌کردم همه‌جا نیازم داری.
‫خب می‌دونی، یه چیز بزرگ اینجا داریم، ‫یه چیزی که شرایط رو عوض می‌‎کنه.
‫چی هست؟
‫حالا می‌بینی. ‫امروز بالاخره بعد از دو هفته برای اولین بار مدفوع کردم، خدایا شکرت.
‫- من دیگه روت قطع می‌کنم. ‫- عالیه، خوشم میاد.
‫[دالاس]
‫از کارت مائستروت راضی هستی؟
‫آره، راضی‌ام.
‫در مورد مسافت‌ها یه كم خسیسن. ‫من از كارت" هرتز" خوشم میاد.
‫نه، هرتز ماشین‌هاش رو زیادی نگه می‌داره.
‫اگه ماشینی بالای 32 هزار کیلومتر طی کرده باشه. ‫سوارش نمیشم.
‫مائسترو فوراً تسویه حساب فوری نداره. ‫من دوست دارم پارک کنم و برم.
‫هرتز سیستم مسیریابی رو تضمین نمی‌کنه.
‫جالبه. تو به نظر دختری نمیای ‫که نیاز به آدرس داشته باشه.
‫بدم میاد از کسی آدرس بپرسم ‫واسه همینم سیستم مسیریابی می‌گیرم.
‫اون شرکت جدید، کلونیال، ‫بدک نیست.
‫- شوخی می‌کنی؟ ‫- بله.
‫- چون محل عابربانک‌هاشون افتضاحه. ‫- هیچ بروزرسانی دردسترسی ندارن.
‫عملا، یه مشت دستگاه قراضه‌ان.
‫موندم چطور هنوز ورشکست نشدن.
‫- من رایان‌ام. ‫- من الکس‌ام.
‫کارت میپل‌وود.
‫چطور جرئت کردی اونو بذاری وسط اینا؟
‫هیلتون ارزش برابر و غذای بهتری ارائه میده،
‫ولی میپل‌وود موقع اتاق گرفتن کلوچه گرم بهت میده.
‫با کلوچه گولت زدن، آره؟
‫آره، من عاشق مهمان‌‌نوازی مصنوعی‌ام.
‫می‌دونی، این یه اصطلاح صنعتی داره.
‫ترکیبی از "دروغی" و "خودمونی"ـه. ‫"دروغ‌مونی".
‫وای، خدای من.
‫مطمئن نبودم که این اصلا وجود داشته باشه.
‫این امریکن ایرلاینز...
‫یه کلید کانسیئج هستش، آره.
‫- جنسش چیه، الیاف کربن؟ ‫- گرافیت.
‫وای خدا، عاشق وزنشم.
‫روزی که به دستم رسید ‫خیلی هیجان‌زده بودم.
‫آره. معلومه.
‫من میزان پول معمولی‌ای خرج پرواز می‌کنم.
‫سالی 60 هزار دلار، پروازهای داخلی.
‫- بد نیست. ‫- هندونه زیر بغلم نذار.
‫- جمع خرج کردن تو چقدره؟ ‫- این یه سوال شخصیه.
‫- اوه، بیخیال. ‫- و ما تازه باهم آشنا شدیم.
‫بیخیال بابا. یکم غرور از خودت نشون بده. ‫یالا، تحت تاثیر قرارم بده.
‫- شرط می‌بندم خیلیه. ‫- روحتم خبر نداره.
‫چقدر بزرگه؟
‫چیه، اینقدرا؟
‫- اینقدر؟ ‫- نمی‌خوام پز بدم.
‫بیخیال! بگو دیگه.
‫بیا فقط بگیم رقمی تو ذهنم دارم ‫که هنوز بهش نرسیدم.
‫این خیلی جذابه.
‫امیدوارم ارتباط ما رو کم‌ارزش نکنه.
‫مادو نفری هستیم که موقعیت اجتماعی برتر ‫ما رو به وجد میاره.
‫فکر کنم کم‌ارزش نقطه شروع ماست.
‫وفاداری هیچیش کم‌ارزش نیست.
‫پس یه نقشه بزرگ کشیدیم، ‫که من...
‫تا گاز و بانداژ دور جفت دست‌هام بپیچم.
‫بعد سوار هواپیما شدیم،
‫پرواز بین آمریکا و اروپا بود، ‫داشتیم به زوریخ می‌رفتیم.
‫رفتم... ‫صبر کردم تا هوا تاریک شد،
‫و همراه اون رفتم در دستشویی.
‫همه داشتن فیلم می‌دیدن ‫و من...
‫در رو باز کردم، رفتم داخل.
‫اون در رو برام باز کرد،
‫و طوری اومد داخل ‫انگار می‌خواست کمکم کنه.
‫و بعد می‌دونی، تمام تلاشمون رو کردیم. ‫عالی نبود.
‫ولی باحال بود. ‫سخت بود.
‫- جزئیاتش رو بگو. ‫- خب، خیلی راحت نیست.
‫- تا حالا امتحانش کردی؟ خیلی راحت نیست. ‫- آره، امتحان کردم.
‫- واقعا؟ ‫- واقعا.
‫- این کارو کردی؟ ‫- این کارو کردم.
‫تو یه پرواز بین آمریکا و اروپا؟
‫تو یه پرواز داخلی. ‫درواقع منطقه‌ای بود.
‫- شب بود؟ ‫- نه، تو روز.
‫- تو... ‫- چیه؟
‫یعنی، چطور میشه این کارو کرد؟
‫من خیلی انعطاف‌پذیرم.
‫خیلی‌خب، من 12ام تو نیوآرک‌ام، ‫13ام هم تو مودستو،
‫15ام اکلاهما سیتی.
‫جنوب غربی نمیری؟ ‫من هفته‌ی 16ام به البوکرکی میام.
‫نه، ولی 20ام میرم فلوریدا.
‫- فورت لادردیل؟ ‫- میامی.
‫- اینکه چیزی نیست. ‫- 40 دقیقه فاصله داره.
‫احتمالا بهتره برم تو اتاق خودم ‫تا رو تختم بیدار بشم.
‫به نظرم این واسه یه خانوم ‫با وقارتر هستش.
‫- الو؟ ‫- سلام رایان، چطوری؟
‫هر خانواده‌ای یه نفر رو داره که ‫حواسش به سلسله خانواده باشه.
‫اون شخص خواهرم کاراست، ‫سریش.
‫خوبم. تو و بچه‌ها چطورین؟
‫میسی حرف نداره، متیو تو تیم اول دانشگاه رفته. ‫مسیر سفرت چطوره؟
‫- از این بهتر نمیشه. ‫- خوبه. خب، رایان؟
‫بله؟
‫من اصلا نمی‌خواستم اینو ازت بخوام...
‫چون می‌دونم خوشت نمیاد ‫واسه دیگران کاری انجام بدی،
‫ولی سه هفته به عروسی جولی مونده...
‫و یه کاری هست که واقعا به کمکت نیاز داریم.
‫خب؟
‫ما داریم یه سری بسته واسه آدما می‌فرستیم...
‫تا بتونن عکس جولی و جیم رو ‫روی کارتن چاپ کنن...
‫و بعد تو مکان‌های جالب‌ ازشون عکس بگیرن،
‫مثل تصاویر اسلایدی‌ای که ‫تو اون فیلم فرانسوی نشون داد.
‫چرا؟
‫چون عروسی جولیه و به نظرش خوش می‌گذره.
‫- چراش مهمه آخه؟ ‫- جولی چطوره؟
‫میشه بهش زنگ بزنی؟ ‫فکر می‌کنه کلا ازمون دل کندی.
‫با توجه به سبک زندگیت ‫خیلی منزوی هستی.
‫منزوی؟ ‫کلا آدما دور و بر منن.
‫پس دستیارت گفت که قراره به وگاس بری.
‫واقعا؟
‫میشه عکسی از عکس کارتنی اونا ‫جلوی هرم لاکسور بگیری؟
‫اونجا آشغال‌دونیه. ‫کسی اونجا اتاق نمی‌گیره.
‫بابا، رایان ازت نخواستم اونجا اتاق بگیری.
‫میشه یه عکس بگیری؟
‫تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫ممنون که تمام تلاشت رو می‌کنی.
‫[اوهاما]
‫پارسال، 322 روز در سفر بودم،
‫سلام، همسایه.
‫هی. سلام.
‫سلام. ‫وقتی نبودی اینو تحویل گرفتم.
‫ممنون.
‫- امیدوارم به زحمت نیفتاده باشی. ‫- نه.
‫آره، خواهرمه. هنوز یارو رو ندیدم. ‫دارن ازدواج می‌کنن.
‫- موفق باشی. ‫- آره خدایی، درسته؟
‫امشب چیکاره‌ای؟ ‫می‌خوای بعداً یه سر بیای؟
‫من با یکی آشنا شدم.
‫باشه. عالیه.
‫هی، از دیدنت خوشحال شدم.
‫- همچنین. ‫- انگار این دفعه مدت زیادی گذشته.
‫خیلی‌خب.
‫هیجان‌زده‌ام که همه دوباره یک‌جا جمع شدن.
‫به خونه خوش اومدین، بچه‌ها.
‫می‌دونم سر اینکه چرا اینجا جمع شدیم ‫حرف‌های زیادی زده شده،
‫پس بذارین یه راست بگم قضیه چیه.
‫صنعت خودروسازی رو به فناست.
‫بازار خونه رو به نابودیه.
‫این یکی از بدترین دوران اقتصادیه آمریکاست.
‫این لحظه‌ی ماست.
‫حالا، تابستون پارسال ‫یه خانوم پر انرژی...
‫از کورنل بهمون پیوست،
‫و اون ایده‌های بزرگی داشت ‫که باهاشون منو به چالش کشوند.
‫و اول واکنش اینم بود که ‫"این بچه فکر کرده کیه"؟
‫ولی بعد که به حرفاش گوش دادم، ‫واقعا قانعم کرد.
‫پس با نگاهی به آینده‌مون، ‫ناتالی کینر.
‫اگه می‌خوام امروز کلمه‌ای رو تو خاطرتون بذارم، ‫اینه.
‫"جهان‌محل"؟
‫جهان‌محلی.
‫جهانی ما باید محلی بشه.
‫این شرکت 23 رو حداقل 250 روز در سال ‫تو سفر نگه می‌داره.
‫هزینه‌اش بالاست و ناکارآمده.
‫وقتی سه ماه پیش این ایده رو به کریگ گفتم،
‫با کمال ذکاوت بهم گفت که ‫این در صورتی یه مشکله که براش راه‌حل داشته باشی.
‫همه‌مون ند کارمند پذیرش رو می‌شناسیم. ‫امروز می‌خوام ند رو اخراج کنم.
‫شرمنده، ند. ‫مطمئنم که منابع انسانی عصر استخدامت می‌کنن.
‫حالا ببینیم چی میشه.
‫حالا ند ممکنه یه کارمندی در هر شرکتی از مشتری‌هامون ‫در هر جای دنیا باشه.
‫دفترچه‌های استراتژی جلوتر ارسال می‌شن.
‫میگن ند روی یه صندلی بشینه...
‫و یکی از متخصص‌های تغییر و تحول ما ‫منتظرش هست.
‫آقای لاسکین، به این خاطر داریم صحبت می‌کنیم...
‫چون موقعیت شغلی شما دیگه در دسترس نیست.
‫متوجه نمیشم. من اخراجم؟
‫شنیدن اینکه "عذرت رو خواستن" ‫هیچوقت راحت نیست.
‫تغییر همیشه ترسناکه، ‫ولی اینا رو در نظر بگیرین.
‫خب، همه کسایی که تا حالا امپراتوری‌ای خلق کردن ‫یا دنیا رو تغییر دادن...
‫سر جای الان شما نشستن.
‫و چون اونجا نشستن ‫تونستن این کارو انجام بدن.
‫این دیالوگ منه.
‫ولی الان چی میشه؟
‫این قدم اول فرایندیه...
‫که در نهایت شغلی براتون به ارمغان میاره ‫که خوشحالتون می‌کنه.
‫آره. ولی چطور کار می‌کنه؟
‫می‌خوام دفترچه جلوتون رو بردارین.
‫مرورش کنین. ‫تمام جواب‌هایی که دنبالشین داخلش هست.
‫اطلاعات مورد نیاز رو پر کنین،
‫و چشم بهم بزنین، ‫فرصت‌های جدیدی براتون بوجود میاد.
‫حالا ند، می‌خوام برگردی سر میزت...
‫و وسایلت رو جمع کنی.
‫و ازتون می‌خوام لطف کنین ‫و هنوز به کسی چیزی نگین.
‫وحشت کردن به کسی کمکی نمی‌کنه.
‫متوجهم.
‫ند رو تشویق کنین.
‫می‌تونین صبح‌تون رو تو بوستون بگذرونین، ‫واسه ناهار تو دالاس وایسین،
‫و روزتون رو در سان فرانسیسکو تموم کنین،
‫همش با هزینه یه خط ارتباط اینترنتی تی1.
‫بودجه تورم سفر ما 85 درصد کاهش یافته.
‫و مهم‌تر از همه واسه شمایی که در سفر هستین،
‫دیگه کریسمس رو تو یه هتل در تالسا نمی‌گذرونین،
‫به خاطر تاخیرهای آب و هوایی وقت‌تون هدر نمیره.
‫می‌تونین برین خونه‌تون.
‫بگو که اینو جدی نگرفتی.
‫واسه همینم کل شرکت رو از سفر کشوندم اینجا،
‫چون جدیش نگرفتیم.
‫کار من یه شیوه‌ای داره. ‫دلیلی داره که جواب میده.
‫شرکت کوکا کولا و آی‌بی‌اِم ‫سال‌هاست دارن همین کارو می‌کنن، خب؟
‫با اونا آشنایی؟
‫مثل همه‌چیزه، می‌دونی...
‫یه چند ماهی طول می‌کشه ‫تا بیاد دستتون...
‫و بعد همه عادت می‌کنن.
‫کی رو از سفر کردن می‌کشی بیرون؟
‫چطور متوجه نمیشی؟ ‫تو دیگه سفر نمیری.
‫همه سفر نمیرن. ‫تموم شد رفت.
‫کار ما بی‌رحمانه‌ست، ‫و آدما رو داغون می‌کنه.
‫ولی طوری که من انجامش میدم ‫یه منزلتی داره.
‫یعنی به جای اینکه از پشت بهشون خنجر بزنی، ‫خنجر رو می‌زنی وسط سینه‌شون، درسته؟
‫- می‌خواستین منو ببینین؟ ‫- خب...
‫آره. می‌دونی چیه؟ ‫آره، بیا تو.
‫- بیا داخل. ‫- کارت عالی بود، ناتالی.
‫- ممنون. نظر بقیه چیه؟ ‫- عالی.
‫گوش کن، من انگیزه‌ات رو تحسین می‌کنم.
‫و به نظرم ایده‌های خیلی خوبی داری.
‫ولی تو هیچی از واقعیت‌های صنعت کار من نمی‌دونی.
‫تو می‌تونی یه آی‌چت فراهم کنی، ‫ولی نمی‌دونی مردم چطور فکر می‌کنن.
‫- درواقع من روان‌شناسی خوندم. ‫- ایول.
‫- خیلی‌خب بچه‌جون، منو اخراج کن. ‫- رایان.
‫خب، چون قراره مرتب این کارو بکنه،
‫نمی‌خوای بدونی که می‌تونه ‫کسی رو اخراج کنه یا نه؟
‫- اون ند رو اخراج کرد. ‫- سگ منم می‌تونه ند رو اخراج کنه. منو اخراج کن.
‫- لزومی نداره این کارو کنی. ‫- نه، طوری نیست. بسپارینش به خودم.
‫آقای بینگام، متاسفانه باید به عرض‌تون برسونم...
‫که موقعیت شما در این شرکت ‫دیگه در دسترس نیست.
‫- تو کی باشی؟ ‫- اسم من خانوم کینر هستش.
‫- امروز اومدم درمورد آینده‌تون باهاتون صحبت کنم. ‫- آینده‌ام؟
‫تنها کسی که می‌تونه منو اخراج کنه ‫کریگ گرگوری هستش.
‫آقای گرگوری منو استخدام کرد ‫تا اینو براشون رسیدگی کنم.
‫چی رو رسیدگی کنی؟ منو؟
‫آقای گرگوری منو استخدام کرده، ‫فقط اونم می‌تونه منو اخراج کنه.
‫می‌دونی چیه؟ ‫میرم باهاش حرف بزنم.
‫- آقای بینگام. ‫- نه، نه، نه. نمی‌تونی دنبالم بیای.
‫تو پای یه کامپیوتر نشستی، یادته؟
‫- رایان. ‫- خیلی‌خب. بیا دوباره امتحان کنیم.
‫- دوباره اخراجم کن. ‫- الان این کارو کردم.
‫درواقع نکردی. ‫اخراجم کن.
‫کافیه. فکر کنم منظورت رو گرفتیم.
‫آقای بینگام، امروز اومدم اینجا ‫تا به اطلاع‌تون برسونم...
‫که موقعیت کاری شما دیگه در دسترس نیست.
‫- من اخراجم؟ ‫- بله، اخراجی.
‫- هیچوقت نگو اخراجی. ‫- عذرت رو خواستن.
‫- چرا؟ ‫- این یه وضعیت ساختگیه.
‫از کجا دلیلش رو بدونم؟
‫دلیلش مهم نیست. ‫تو هیچوقت دلیلش رو نمی‌دونی.
‫مهمه که روی دلیلش تمرکز نکنی...
‫و به جاش انرژیت رو صرف فکر کردن ‫به آینده‌ات کنی.
‫خب، من انرژیم رو صرف شکایت ازتون می‌کنم ‫مگه اینکه...
‫- دلیل خوبی برام بیاری که چرا داری اخراجم می‌کنی. ‫- آقای بینگام،
‫دلیلش مهم نیست.
‫پس بی‌دلیل داری اخراجم می‌کنی؟ ‫حالا واقعا شکایت تقدیمم شده.
‫متوجه حرفت میشم، رایان.
‫- اینو یه مسئله شخصی ندون، آقای بینگام. ‫- شخصی؟
‫این شخصی‌ترین وضعیتیه که ‫ممکنه واردش بشی،
‫پس قبل از اینکه سعی کنی کسب و کارم ‫رو متحول کنی،
‫می‌خوام بدونم که واقعا با کسب و کارم ‫آشنا هستی.
‫چه عالی ازش استقبال کردی.
‫فقط منم که می‌بینم ‫با انجام دادن این کار...
‫داریم خودمون رو از دور خارج می‌کنیم؟
‫نه، حقیقتش داریم تو رو از دور خارج می‌کنیم.
‫- دمت گرم. ‫- منو مقصر ندون.
‫هزینه زیاد سوخت رو مقصر بدوئن. ‫حق بیمه رو مقصر بدون. فناوری رو مقصر بدون.
‫می‌دونی، بهتره حواست به خودت باشه.
‫تو واسه فسیل شدن زیادی جوونی.
‫من فسیل نیستم.
‫می‌خوام طرز کار رو یاد دختره بدی.
‫من چه می‌دونم اینجا چه خبره؟ ‫به فرگوسن بگو یادش بده.
‫منظورم اینجا نیست.
‫- نه. ‫- آره.
‫بیخیال. ‫تو خیلی مطمئنی که این دختره...
‫- نمی‌دونه داره چیکار می‌‎کنه، پس... ‫- خب، شرمنده.
‫فکر نکنم یه صفحه مای‌اسپیس باعث بشه ‫صلاحیت تغییر کامل یه شرکت رو داشته باشی.
‫پس عالیه. ‫الان فرصتش رو داری.
‫برو بیرون، جادوی کار رو نشونش بده، ‫کاری کن تواناییش رو نشون بده.
‫من راهنمای تور مسافرتی نیستم.
‫باز شروع کرد.
‫بینگام، این قایقه.
‫و اینم تویی. ‫می‌خوای سوار قایق بشی؟
‫آره، تنها.
‫اطلاع‌رسانی می‌کنیم. ‫همه رو جمع می‌کنیم.
‫اگه می‌خوای یکم بیشتر تو سفر بمونی،
‫می‌تونی انجامش بدی، ‫ولی تنها نیستی، باشه؟
‫بهم خبر بده.
‫وای، خدایا.
‫- چیه؟ ‫- دنبالم بیا.
‫من واقعا از چمدونم خوشم میاد.
‫دقیقا هم همینه، چمدونه.
‫می‌دونی موقع بازرسی چقدر وقت از دست میدی؟
‫- چه می‌دونم. پنج تا ده دقیقه؟ ‫- هر پرواز 35 دقیقه.
‫من سالی 270 روز سفر می‌کنم.
‫که میشه 157 ساعت. ‫یعنی هفت روز.
‫حاضری به خاطر این ‫یه هفته کامل وقت هدر بدی؟
‫نیازی به این نداری. ‫شرمنده، لازمت نمیشه.
‫لازمت نمیشه. ‫تو هواپیما بالش گردن هست.
‫این، بهتر ازش هست.
‫شرش رو کم می‌کنم.
‫خودم می‌تونم در بازرسی بیام پیشت.
‫ممنونم.
‫ایول، آسیایی‌ها.
‫جدی که نمیگی.
‫هیچوقت پشت سر کسایی نرو که ‫با بچه کوچیک سفر می‌کنن.
‫تا حالا ندیدم یه کالسکه بچه ‫کمتر از 20 دقیقه جمع بشه.
‫آدمای پیر از همه بدترن.
‫بدنشون پر از فلزهای مخفیه،
‫و هیچوقت هم به نظر نمیان که ‫قدر زمان کمی که از عمرشون مونده رو بدونن.
‫بفرما.
‫پنج كلمه. ‫بازرسی اضافی مسافرها بصورت تصادفی.
‫آسیایی‌ها.
‫وسایل کمی با خودشون می‌برن، کارآمد سفر می‌کنن، ‫و از کفش‌های بدون بند خوششون میاد.
‫- خدا حفظشون کنه. ‫- این نژادپرستیه.
‫من مثل مادرمم. کلیشه‌‌سازی می‌کنم. ‫سریع‌تره.
‫از دست کامپیوترت عصبانی‌ای؟
‫من با هدف تایپ می‌کنم.
‫روی چی اینقدر با عصبانیت کار می‌کنی؟
‫دارم یه روند کاری از تکنیک‌های اخراج کردن می‌سازم.
‫سوالات و جوابات، ‫اعمال و واکنش‌هاست.
‫یه اسکریپته که مراحل اخراج کردن یه شخص ‫رو بهت توضیح میده.
‫واسه کیه؟
‫خب، فرضا می‌تونی به هر کسی بدیش...
‫و فوراً تعدیل نیرو رو انجام میدن.
‫فقط باید مراحل رو دنبال کنی.
‫ناتالی، فکر می‌کنی کار ما چیه؟
‫من افراد تازه بیکار شده رو...
‫برای موانع عاطفی و جسمانی ‫دنبال شغل بودن آماده می‌کنیم،
‫در عین حال تاثیر منفی‌اش رو ‫به حداقل می‌رسونیم.
‫این چیزیه که می‌فروشیم. ‫کارمون این نیست.
‫باشه. کار ما چیه؟
‫ما اینجاییم تا بلاتکلیفی رو تحمل‌پذیر کنیم،
‫تا ارواح زخم‌دیده رو از رودخانه ترس رد کنیم...
‫تا جایی که امید به طور مبهم دیده میشه.
‫و بعد قایق رو نگه می‌داریم، ‫اونا رو تو رودخانه می‌ندازیم و مجبورشون می‌کنیم شنا کنن.
‫واقعا تاثیرگذار بود. ‫اینو هم تو کتاب می‌نویسی؟
‫[سنت لوئیس]
‫باید اینو جواب بدم. ‫در دفتر ماشین‌های کرایه‌ای می‌بینمت.
‫باشه.
‫هی، امیدوار بودم که بهم زنگ بزنی.
‫من تو آتلانتام، و بدجور نیاز دارم ‫یه رستوران بگی که کباب دنده‌اش عالی باشه.
‫فت متس. پیش‌بند هم ببر.
‫تو اصلا زنگ نزدی.
‫خب، مطمئن نبودم که کار درستی باشه.
‫کار درستی باشه؟
‫رایان، من یه پیشخدمت نیستم ‫که دلش رو برده باشی.
‫اون کلمه تو فرهنگ لغت ما وجود نداره.
‫من زنی‌ام که نیازی نیست نگرانش باشی.
‫به نظر یه تله میاد.
‫گوش کن، دفعه بعدی‌ای که نگران آداب معاشرت شدی، ‫نشو.
‫اگه خواستی زنگ بزنی، ‫زنگ بزن.
‫فقط منو مثل خودت بدون، ‫فرقم اینه که من زنم.
‫کِی می‌بینمت.
‫خب، من از فرودگاه هارتسفیلد ‫به فرودگاه بین‌المللی دالس واشینگتن میرم،
‫بعدم از فرودگاه بین‌المللی اوهر شیکاگو ‫به فرودگاه بین‌المللی لویی‌ویل.
‫- شرمنده. ‫- آره خدایی.
‫توقف بین راه‌هات چقدرن؟ ‫اونا چندتا پرواز به لویی‌ویل دارن.
‫به نظرت می‌تونی پروازت رو جلو بندازی؟
‫آره، می‌تونم.
‫امروز فقط باید نگاه کنی و گوش بدی.
‫و وقتی درمورد دفترچه استراتژی حرف زدم، ‫یکی از اونا رو بهشون بده.
‫به نظر عالیه.
‫با اینکه کاش با خبرهای بهتری اومده بودم،
‫حقیقت اینه که من و تو امروز ‫به این خاطر اینجا نشستیم...
‫چون این آخرین هفته کار کردنت ‫در این شرکته.
‫- چرا من؟ ‫- من الان باید چیکار کنم؟
‫باید حس بهتری بهم دست بده که ‫من تنها کسی نیستم که داره شغلش رو از دست میده؟
‫این مسخره‌ست.
‫من بیش از ده سال کارمند خوبی بودم،
‫اونوقت جوابمو اینطوری می‌دین.
‫شب‌ها چطور خوابت می‌بره، پسر؟ ‫چطوری آخه؟
‫خانواده‌ات چطور؟ ‫اونا شب خوب می‌خوابن؟
‫برق‌شون هنوز وصله؟
‫هنوز بخاری‌شون وصله؟ ‫یخچال‌شون پر از غذاست؟
‫مخزن گازشون پره؟
‫این آخر هفته دارن به رستوران چاک ئی.چیز میرن؟
‫من که نمیرم.
‫بچه‌های من که نه، ‫ما کاری نمی‌کنیم.
‫به نظرت چی بهشون بگم؟
‫شاید دارین اثر مثبتی که...
‫تحول شغلیت می‌تونه روی بچه‌هات بذاره ‫رو دست کم می‌گیرین.
‫اثر مثبت؟
‫من سالانه حدود 90 هزار دلار در میارم.
‫واسه بیکار بودن چقدر بهت میدن، ‫هفته‌ای 250 دلار؟
‫این یکی از اثرات مثبتیه که میگی؟
‫خب، جامون دنج‌تر میشه،
‫چون دیگه نمی‌تونم رهن خونه‌ام رو بدم.
‫پس شاید بتونیم...
‫به یه آپارتمان یه خوابه‌ی خوب نقل‌مکان کنیم.
‫و گمون کنم بدون مزایا،
‫می‌تونم دخترم رو بغل کنم، ‫وقتی که به خاطر مریضیِ آسمش داره زجر می‌کشه...
‫چون نمی‌تونم داروهاش رو بخرم.
‫خب، تحقیقات نشون دادن كه كودكانی كه ‫مشكلات روحی كمی دارن...
‫تمایل دارن خودشون رو از نظر یادگیری...
‫به عنوان روشی واسه کنار اومدن با چیزی اعمال کنن.
‫برو بمیر.
‫بچه‌هام همچین فکری می‌کنن.
‫تحسین بچه‌هات واست مهمن؟
‫آره. آره، بود.
‫خب، شک دارم اصلا تحسینت کرده باشن، باب.
‫هی عوضی، مگه تو قرار نیست ‫بهم آرامش‌خاطر بدی؟
‫من روانپزشک نیستم، باب. ‫من یه زنگ بیداری‌ام.
‫می‌دونی چرا بچه‌ها ورزشکارها رو دوست دارن؟
‫چه می‌دونم. ‫چون اونا خوشتیپن؟
‫نه، ما به این خاطره که دوستشون داریم.
‫بچه‌ها چون رویاشون رو دنبال می‌کنن ‫ورزشکارها رو دوست دارن.
‫- خب، من نمی‌تونم ضربه دانک بزنم. ‫- نه، ولی آشپزی بلدی.
‫چی داری میگی؟
‫تو رزومه‌ات نوشته که هنر آشپزی فرانسوی خوندی.
‫بیشتر دانشجوهای این رشته، ‫میرن تو رستوران کی‌اف‌سی پشت سرخ‌کن کار می‌کنن،
‫ولی تو واسه حمایت از خودت ‫تو رستوران ایل‌پیکادور میزها رو تمیز می‌کردی.
‫و بعد دانشگاه رو تموم کردی ‫و اومدی اینجا کار کنی.
‫اول چقدر بهت پیشنهاد دادن ‫تا از رویاهات دست بکشی؟
‫سالی 27 هزار دلار.
‫و کِی قرار بود دست بکشی...
‫و برگردی تا کاری که خوشحالت می‌کنه ‫رو انجام بدی؟
‫سوال خوبیه.
‫من آدمایی رو می‌شناسم که کل عمرشون رو ‫تو یه شرکت کار می‌کنن،
‫آدمایی دقیقا مثل تو.
‫میان و میرن،
‫و هرگز یه لحظه هم خوشحال نیستن.
‫تو اینجا یه فرصتی داری، باب.
‫این یه تولد دوباره‌ست.
‫حالا، اگه واسه خودت نمی‌کنی، ‫به خاطر بچه‌هات انجامش بده.
‫اون همینطوری میاد اول صف؟
‫ما زودتر به کار اعضای افتخاری هتل هیلتو ‫رسیدگی می‌کنیم.
‫مزایاش عالی‌ان. ‫بهتره بررسیش کنی.
‫خیلی گرسنته؟
‫شرکت‌مون بابت شام نفری 40 دلار میده.
‫من برنامه دارم كه تا جایی كه می‌تونم ‫مسافت بیشتری مسافرت كنم.
‫خیلی‌خب، باید قضیه مسافت سفر رو بهم بگی.
‫جریانش چیه؟
‫منظورت پرواز کردن مکرره؟
‫- واقعا می‌خوای بدونی؟ ‫- بدجور دلم می‌خواد بدونم.
‫من تا جایی که بتونم هیچ پولی خرج نمی‌کنم،
‫مگه اینکه به حساب مسافت سفریم کمک کنه.
‫پس واسه چی داری پس‌انداز می‌کنی، ‫هاوایی، جنوب فرانسه؟
‫اینطوریا نیست. ‫میزان مسافت هدفه.
‫همین؟
‫همینطوری پس‌انداز می‌کنی؟
‫بیا فقط بگیم که من رقمی مد نظر دارم ‫که هنوز بهش نرسیدم.
‫این یکم خیالاتیه. ‫هدفت چیه؟
‫ترجیح میدم نگم.
‫یه هدف سِریه؟
‫16 میلیون کیلومتره.
‫خیلی‌خب. ‫16 میلیون فقط یه عدد نیست؟
‫- پی فقط یه عدده. ‫- خب، همه ما نیاز به یه سرگرمی داریم.
‫نه، نمی‌خوام از ارزش کلکسیونت کم کنم.
‫می‌فهمم. به نظر باحاله.
‫من هفتمین نفری می‌شم که بهش می‌رسه. ‫آدمایی که روی ماه راه رفتن تعدادشون بیشتره.
‫- برات رژه راه می‌ندازن؟ ‫- بطور دائم وضعیت ارشد دریافت می‌کنی.
‫می‌تونی خلبان ارشد...
‫- مینارد فینچ رو ببینی. ‫- وای.
‫و اسمت رو بغل یه هواپیما می‌زنن.
‫مردها چقدر حال می‌کنن که ‫اسمشون بغل چیزها بخوره.
‫شما اصلا بزرگ نمی‌شین. ‫انگار باید روی همه‌چیز ادرار کنین.
‫حالا کی داره کلیشه‌‌سازی می‌کنه؟
‫ترس از مُردن. ‫اینطوری می‌مونه، "آره، یه روز می‌میری".
‫و به نظرت چرا این فقط واسه مردها رخ میده؟
‫احتمالا به خاطر اینکه نمی‌تونین باردار بشین.
‫بحثِ بچه.
‫اگه من اینقدر مسافت سفر داشتم،
‫می‌رفتم به فرودگاه،
‫به لیست مقصدها نگاه می‌کردم، ‫یه جایی رو انتخاب می‌کردم و می‌رفتم.
‫[الکس: خوابم نمی‌بره]
‫[منم، همینطوری دراز کشیدم]
‫اوه، خدایا.
‫خب، چه خوب افتاد.
‫بده ببینم.
‫اینکه چرا می‌خواد بیش از ده عکس...
‫از جاهایی گرفته بشه که نرفته ‫رو نمی‌دونم.
‫خب، مطمئنم خیلی ناراحت میشه ‫که به این فرودگاه نیومده.
‫ببین، قبل از اینکه لیندبرگ بتونه ‫از اقیانوس اطلس رد بشه،
‫از روی یکی از اون باندها پرواز کرد.
‫تا حالا برات سوال پیش اومده که ‫چرا بهش روح سنت لوئیس می‌گن؟
‫- نه. ‫- خب...
‫[ویچیتا]
‫می‌دونین الان اینجا چقدر به فناست؟
‫من تنها چیزی‌ام، تنها چیزی...
‫که نذاشته اینجا به درک واصل بشه.
‫بعضی وقت‌ها باید خودشون رو خالی کنن.
‫تو رو خدا میشه نفر بعدی رو من اخراج کنم؟
‫- خانوم بارنز، ممنون که بهمون ملحق شدین. ‫- اومدم تا اخراج بشم، درسته؟
‫خب، ما اومدیم تا درمورد آینده‌تون صبحت کنیم.
‫لزومی نداره ماست مالیش کنی. ‫می‌دونم قضیه از چه قراره.
‫چه پیشنهادی میدن؟
‫تو دفترچه، مزایای پایان کارتون واضح گفته شده.
‫نکات کلیدیش رو بگو.
‫درواقع خیلی خوبه.
‫سه ماه حقوق، 6 ماه خدمات پزشکی...
‫و خدمات كاریابی یكساله ‫با استفاده از هزینه‌های شركت ما.
‫خدمات کاریابی. ‫چه سخاوتمندانه.
‫معمولابه ازای هر ده هزار دلاری...
‫که انتظار داری حقوق بگیری ‫یه ماه وقت می‌گیره.
‫پس ممکنه مدتی دنبال کار باشم.
‫- نه لزوما. ‫- نمی‌خواد زور بزنی.
‫من نسبت به برنامه‌هام مطمئنم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫یه پل قشنگ نزدیک خونه‌ام هست.
‫میرم از روش بپرم.
‫ناتالی.
‫هی!
‫ناتالی!
‫مردم همیشه از این حرفا می‌زنن.
‫بخشی از کاره.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫یعنی، حرفای دیوونه‌واری می‌زنن.
‫عصبی می‌شن.
‫اون واقعا آروم بود.
‫به نظرم این نشونه خوبیه.
‫پس هیچوقت به حرفشون عمل نمی‌کنن؟
‫نه. نه، همش حرفه.
‫تو از کجا می‌دونی؟ ‫پیگیرش میشی؟
‫یعنی، نه. ‫اینکه فایده‌ای نداره.
‫من نگرانش نمی‌شم.
‫کار ما همینه، ناتالی.
‫اونا رو تو شکننده‌ترین وضعیت‌شون می‌گیریم ‫و سرگردان‌شون می‌کنیم.
‫آماده‌ای برگردیم داخل؟
‫خیلی‌خب، بریم. ‫بیا.
‫[کانزاس‌سیتی]
‫[تالسا]
‫نه، خوبم. ‫یه حرف قشنگ بهم بزن.
‫به زودی برمی‌گردم.
‫والا مطمئن نیستم که این کار ‫چقدر باید طول بکشه.
‫نه، من اصلا اونطوری بهش فکر نمی‌کنم. ‫اون پیره.
‫[دی موین]
‫کارم تموم شده؟
‫انتظار اینو نداشتم. ‫به هیچ وجه.
‫به همین راحتی؟
‫ناامید شدم که اینقدر از عمرم رو دادم...
‫این منصفانه نیست.
‫الن قراره آدمایی باشن که نسبت به من ‫خیلی بیشتر حایز شرایط هستن.
‫نمی‌دونم فردا صبح که از خواب بیدار میشم ‫باید چیکار کنم.
‫حالت خوبه؟
‫- داریم می‌ریم؟ ‫- آره.
‫[میامی]
‫من اینطوری هر روز زندگیم رو شروع می‌کنم.
‫حالا، این قراره یکم سخت باشه، ‫پس به حرفام گوش بدین.
‫شما یه کوله‌پشتی جدید دارین.
‫این دفعه می‌خوام با آدم پرش کنین.
‫با آشناهایی که یهویی باهاشون آشنا شدین، ‫دوستِ دوست‌هاتون،
‫آدمای اطراف دفتر کارتون شروع کنین.
‫و بعد می‌رین سمت آدمایی که...
‫اونقدر بهشون اعتماد دارین که ‫خودمونی‌ترین رازهاتون رو بهشون بگین.
‫عموزاده‌هاتون، خاله و عمه‌تون، ‫عمو و دایی‌تون،
‫برادرها و خواهرهاتون، ‫والدین‌تون.
‫و در نهایت شوهرتون، همسرتون، ‫رفیق‌هاتون.
‫تو اون کوله‌پشتی می‌ذارینشون.
‫نگران نباشین. ‫ازتون نمی‌خوام آتیشش بزنین.
‫وزن اون کوله رو حس کنین.
‫اشتباه نکنین، ‫روابط شما سنگین‌ترین...
‫اجزای زندگی‌تون هستن.
‫احساس می‌کنین که بند کوله‌تون ‫داره شونه‌هاتون رو زخم می‌کنه؟
‫اون همه مذاکرات و بحث‌ها ‫و رازها و سازش‌ها.
‫نیازی نداره که اون همه وزن رو حمل کنین.
‫چطوره اون کوله رو بذارین زمین؟
‫بعضی از حیوانات باید همدیگه رو حمل کنن،
‫تا به طور همزیستی یه عمر زندگی کنن.
‫عاشقان بد طالع، قوهای تک‌همسر.
‫ما اون حیوانات نیستیم.
‫هرچه یواش‌تر حرکت کنیم، ‫سریع‌تر می‌میریم.
‫ما قو نیستیم.
‫ما کوسه‌ایم.
‫- هرگز؟ ‫- نه.
‫- هیچوقت؟ ‫- نه.
‫- هیچوقت نمی‌خوای ازدواج کنی؟ ‫- نه.
‫- هیچوقت بچه نمی‌خوای؟ ‫- عمراً.
‫- هیچوقت؟ ‫- هرگز.
‫- یعنی اینقدر عجیبه؟ ‫- آره.
‫آره، عجیبه.
‫من فقط ارزشش رو نمی‌فهمم.
‫- خیلی‌خب، قانعم کن. ‫- چی؟
‫منو به ازدواج قانع کن.
‫- خیلی‌خب، عشق چی؟ ‫- خیلی‌خب.
‫پایداری، یکی که بتونی روش حساب کنی.
‫تو چندتا ازدواج پایدار می‌شناسی؟
‫یکی که باهاش حرف بزنی، ‫یکی که زندگیت رو باهاش سپری کنی.
‫من همیشه آدمایی دورم هستن که باهاشون حرف بزنم. ‫شک دارم که این عوض بشه.
‫تنها نمردن چطوره؟
‫وقتی 12 سالم شد،
‫مادربزرگ و پدربزرگ‌هام ‫رو به یه آسایشگاه بردیم.
‫والدینم هم همینطوری مُردن.
‫اشتباه نکن، همه ما تنها می‌میریم.
‫حالا، اون اعضای فرقه‌ تو سن دیگو که ‫نوشیدنی کول‌اید می‌خوردن و کتونی می‌پوشیدن،
‫اونا تنها نمردن.
‫منظورم اینه که گزینه‌هایی هست.
‫لعنتی.
‫برایان ترکم کرد.
‫خیلی‌خب.
‫ناتالی، این الکس دوست منه. ‫این ناتالیه.
‫بهتره یه لحظه بهتون وقت بدم.
‫نه. نه، طوری نیست.
‫من خوبم. ‫از آشنایی‌تون خوشحالم.
‫بهتره همگی بریم تو اتاق‌هامون ‫و آبی به دست و صورتمون بزنیم.
‫یا شاید یه نوشیدنی بخوریم؟
‫حالا شد یه چیزی.
‫[فکر کنم ودیگه وقتشه که با آدمای دیگه‌ای آشنا بشیم]
‫با پیامک ازت جدا شد؟
‫یه جورایی مثل این می‌مونه که ‫اینترنتی یکی رو اخراج کنی.
‫چه عوضی‌ای بوده.
‫آره. ولی اینطوری من چه آدمی‌ام؟
‫- یکی که عاشق یه آدم عوضی میشه. ‫- همه ما عاشق‌شون می‌شیم.
‫عوضی‌ها خودجوش عمل می‌کنن، ‫غیرقابل پیش‌بینی هستن و باهاشون خوش می‌گذره.
‫و بعد که می‌فهمیم عوضی هستن ‫تعجب می‌کنیم.
‫من دنبالش به اوماها اومدم.
‫جدی؟
‫وقتی اون یه پیشنهاد کاری از کنگارا دریافت کرد...
‫من یه شغل آماده تو سان فرانسیسکو داشتم.
‫اون گفت که می‌تونیم باهم زندگی‌ای رو شروع کنیم.
‫منم دنبالش رفتم.
‫به نبراسکا؟
‫فکر می‌کردم تا الان نامزد کرده باشم.
‫بهتون برنخوره.
‫- برنخورد. ‫- عیب نداره.
‫وقتی 16 سالم بود، ‫فکر می‌کردم که تا 23 سالگی ازدواج می‌کنم،
‫شاید بچه‌دار بشم،
‫روزها برم دفتر کار، شب‌ها خوش بگذرونم.
‫قرار بود تا الان یه ماشین گرند چروکی داشته باشم.
‫آره، زندگی می‌تونه اینطوری ناامیدت کنه.
‫یعنی، تو فکر می‌کردی چی می‌شدی تا...
‫اینطوریا نیست.
‫از یه موقعی دیگه تو فکر مهلت کاری نیستی.
‫ممکنه کمی اثر معکوس داشته باشه.
‫نمی‌خوام حرفی بزنم که ضدِ فمینیست باشه.
‫واقعا قدردان همه چیزهایی هستم که ‫نسل شما برام انجام داده.
‫- قابلت رو نداشت. ‫- آفرین.
‫ولی بعضی وقت‌ها احساس می‌کنم ‫تا وقتی که مرد مناسبی پیدا نکردم...
‫به هرچقدر موفقیت که برسم ‫بازم مهم نیست.
‫واقعا فکر کردی اون مرد مناسبت بود؟
‫می‌تونستم کاری کنم که جواب بده.
‫اون واقعا شرایطش رو داشت.
‫- می‌دونین؟ ‫- شرایط؟
‫شغل کارمندی، مدرک دانشگاه داشته باشه،
‫سگ دوست داشته باشه، از فیلم‌های خنده‌دار خوشش بیاد، ‫قدش 1.85 باشه، موی قهوه‌ای، چشم‌های مهربون داشته باشه،
‫تو امور مالی کار می‌کنه ولی اهل بیرون رفتنه، ‫می‌دونین، آخر هفته‌ها.
‫همیشه تصور می‌کردم که یه اسم تک‌حرفی ‫مثل مت یا جان یا دیو داشته باشه.
‫تو یه دنیای ایده‌آل، یه ماشین 4رانر داره.
‫و تنها چیزی که بیشتر از من دوست داره ‫سگِ گلدن‌لب اون باشه.
‫و لبخند قشنگی هم داشته باشه.
‫- تو چی؟ ‫- بذار فکر کنم.
‫می‌دونی، حقیقتش تا وقتی که 34 سالت میشه،
‫تمام الزامات جسمانی کلا حذف می‌شن.
‫یعنی، با خودت دعا می‌کنی که ‫قدش بلندتر از خودت باشه،
‫و عوضی هم نباشه خوب میشه.
‫فقط یکی باشه که از کنارم بودن لذت می‌بره، ‫خانواده خوبی داشته باشه.
‫چون وقتی جوون‌تر باشی ‫به این فکر نمی‌کنی.
‫نمی‌دونم. ‫یکی که بچه بخواد.
‫بچه دوست داشته باشه. ‫بچه بخواد.
‫اونقدر سالم باشه که بتونه با بچه‌هاش بازی کنه.
‫تو رو خدا بیشتر از من درآمد داشته باشه.
‫ممکنه الان اینو نفهمی، ‫ولی باور کن، یه روز می‌فهمی.
‫وگرنه فاجعه میشه.
‫و امیدوارم که کمی مو داشته باشه،
‫ولی حتی این روزها، ‫مو نداشتن هم منصرفت نمی‌کنه.
‫یه لبخند قشنگ.
‫آره، یه لبخند قشنگ. ‫یه لبخند قشنگ ممکنه راضیت کنه.
‫عجب، چه ناراحت کننده بود.
‫- کاش مردها هم عین زن‌ها بودن. ‫- فایده‌ نداره.
‫ما هم کمی از اونا نداریم.
‫مشکلی برام نداره که با شغلم ازدواج کنم،
‫فقط نمی‌خوام قناعت کنم.
‫تو جوونی. ‫قناعت کردن رو یه جور شکست می‌بینی.
‫معنیش همینو میگه.
‫آره. ولی وقتی که یکی برات مناسب باشه، ‫احساس نمی‌کنی که داری قناعت می‌کنی.
‫و تنها کسی که مونده ‫تا ازت قضاوت کنه...
‫همون دختر 23 ساله‌ست که هدف قرارت داده.
‫خب، برنامه شبتون چیه؟
‫خب، به اون مهمونی کنفرانس فناوری تو هتل می‌ریم.
‫نمی‌دونستم که میشه همینطوری شرکت کرد.
‫فکر می‌کردم باید اسمت نوشته شده باشه.
‫خب، در واقع فکر نکنم...
‫- همه بتونن شرکت کنن. ‫- فقط می‌خوایم یه سری بزنیم.
‫می‌خوای بی‌اجازه برین؟
‫- اونا مهمونی خیلی خوبی برگزار کردن. ‫- خب، اونا به قدری پول دارن...
‫- که نمی‌دونن چطور خرج کنن. ‫- و معمولا هم خوش می‌گذرونن.
‫نه، نه، می‌فهمم. ‫منم پایه‌ام.
‫جنیفر چو؟
‫- لعنتی! ‫- طوری نمیشه.
‫خونه که هستم، نمی‌تونم طوری که با تو رفتار می‌کنم ‫رفتار کنم.
‫- واسه همینم من خونه‌ای ندارم. ‫- می‌دونم.
‫تو خیلی خفنی.
‫آقای کوله‌پشتیِ خالی.
‫- تو درمورد کوله‌پشتیم می‌دونی؟ ‫- تو گوگل جستجوت کردم.
‫جدی؟
‫ما دخترهای مدرن به یکی که علاقه پیدا می‌کنیم ‫این کارو انجام می‌دیم.
‫اذیتت کرد؟
‫بستگی داره.
‫کوله به خاطر این خالیه که از آدما متنفری...
‫یا از باری که با خودشون میارن ‫بدت میاد؟
‫من از آدما متنفر نیستم. ‫آدم گوشه‌گیری نیستم.
‫فقط نمی‌خوای مسئولیتی داشته باشی؟
‫نمی‌دونم چی کوله‌پشتی رو بوجود آورد.
‫احتمالا نیاز داشتم که تنها باشم.
‫اخیراً فکر می‌کردم که باید ‫کوله‌پشتی رو خالی کنم...
‫قبل از اینکه بدونم باید دوباره ‫چه چیزی توش بذارم.
‫- وای، نه! ‫- فکر کنم بنزین تموم کردیم.
‫دیشب...
‫یه جورایی از کنترل خارج شد، ‫و من حرفایی زدم...
‫درواقع از همه حرفایی که زدم مطمئن نیستم،
‫- ولی نمی‌خواستم فکر کنی که... ‫- فقط آروم باش.
‫خوشحال شدم دیدم که دلتو به دریا زدی.
‫خب، بیدارش کردی یا بی‌خبر رفتی؟
‫- چی؟ ‫- امروز صبح. دوست جدیدت.
‫بیدارش کردی تا ناجور ازش خداحافظی کنی.
‫یا بی‌خبر زدی بیرون ‫و باعث شدی احساس حقارت کنه؟
‫- گذاشتم رفتم. ‫- این چیزها همیشه سختن.
‫الکس چی شد؟
‫باید زودتر از شهر می‌رفت ‫تا به جلسه‌اش برسه.
‫- حیف شد. کجا زندگی می‌کنه؟ ‫- شیکاگو.
‫تو فکری که بری دیدنش؟
‫ما همچین ارتباطی باهم نداریم. ‫اونجا رو امتحان کن.
‫اون سمت.
‫خب می‌دونی، سطحی.
‫- به نظر خیلی خاص میاد. ‫- واسه ما که جواب میده.
‫آینده‌ای با اون نمی‌بینی؟
‫واقعا بهش فکر نکردم. ‫اینجا چه خبره؟
‫- واقعا بهش فکر نکردی؟ ‫- نه.
‫چطور می‌تونی بهش فکر نکنی؟
‫اصلا چطور به ذهنت خطور نکرده...
‫که ممکنه آینده‌ای با کسی بخوای؟
‫ساده‌ست. ‫اون لحظه رو می‌شناسی که تو چشم‌های یکی نگاه می‌کنی..
‫و می‌تونی حس کنی که تو روحت زل زدن...
‫و کل دنیا یه ثانیه ساکت میشه؟
‫- بله. ‫- درسته. خب، من تجربه‌اش نکردم.
‫- تو یه عوضی‌ای. ‫- نه.
‫ببین، فقط دارم مسخره‌بازی در میارم. ‫بیخیال. کمکم کن.
‫به نظرت ارزش نداره که ‫فرصتی به اون بدی؟
‫- فرصت چی بدم؟ ‫- فرصت یه چیز واقعی.
‫ناتالی، تعریفی که تو از واقعی داری ‫با بالا رفتن سنت تکامل پیدا می‌کنه.
‫میشه یه ثانیه متکبرانه رفتار نکنی...
‫یا اینم یکی از اصول فلسفه‌ی مزخرف توئه؟
‫- فلسفه‌ی مزخرف؟ ‫- انزوا، سفر کردن.
‫- این مثلا باید جذاب باشه؟ ‫- نه، صرفاً یه انتخاب زندگیه.
‫- پیله‌ای از خود تبعیدیه. ‫- عجب. چه حرفای گنده‌ای.
‫برو گم‌شو.
‫خودت گم‌شو.
‫تو سبک زندگی‌ای راه انداختی ‫که عملا کاری می‌کنه...
‫که داشتن هرجور ارتباط انسانی ‫برات غیرممکن باشه.
‫و حالا این زن میاد...
‫و به نحوی دستکش طرز زندگی مسخره‌ات ‫رو به دستش داره...
‫و از اون طرف لبخندزنان میاد ‫تا تو بهش بگی "سطحی"؟
‫من باید بزرگ بشم؟ ‫تو یه بچه 12 ساله‌ای...
‫من دستکشی از...
‫[دیترویت]
‫حالا گوش کن، آدمای دیترویت ممکنه سخت باشن.
‫بدجور عصبی می‌شن.
‫پس حواست پرت نشه. ‫به چیزهای ساده بچسب.
‫این دفترچه‌ها رو بده دستشون ‫و بفرستشون برن، باشه؟
‫هی، به دیترویت خوش اومدین.
‫اینجا چه خبره؟
‫من داشتم آمار عالیِ چند روز اخیر رو نگاه می‌کردم.
‫با خودم گفتم شاید بهتر باشه جرئت به خرج بدیم ‫و امتحانش کنیم.
‫یکم زمان بیشتر به کارمون میاد.
‫خب، بالاخره یه جایی باید لونه بست، ها؟
‫این یه شرکت واقعیه، کریگ. ‫اومدیم صدماتی برسونیم.
‫می‌دونم. ‫خوبه که بهترین‌مون رو آوردیم، خب.
‫بیا مسخره‌بازی رو تمومش کنیم.
‫خیلی‌خب. یه دقیقه بهم وقت بده تا آماده بشم ‫و وسایلم رو مرتب کنم.
‫تو فکر بودم که ناتالی این یکی رو انجام بده.
‫اون اصلا آماده نیست.
‫من نتایج چند روز اخیرش رو نگاه کردم. ‫اون کارش عالیه.
‫این فرق داره.
‫می‌دونی که اون اینو ساخته و همه‌چی، درسته؟
‫ناتالی، آمادگیش رو نداری؟
‫- آره، آماده‌ام. ‫- آفرین دختر.
‫فقط یاد باشه، عذر خواهی نکن، ‫بهشون نگو که این چقدر برات سخته.
‫امروز یکی از بدترین‌ روزهاییه که ‫قراره تو زندگی‌شون داشته باشن.
‫احساس که ما داریم در حد اونا نیست.
‫- فهمیدم. ‫- خیلی‌خب. فقط حرفه‌ای کارت رو جلو ببر.
‫طوری نمیشه.
‫اینا چیه؟ ‫جریان چیه؟
‫سلام، آقای ساموئلز. ‫کاش خبرهای بهتری داشتم.
‫ولی موقعیت کاری شما در شرکت ورتهایمر ‫دیگه در دسترس نیست.
‫چی داری میگی؟
‫عذرتون رو خواستن.
‫به همین راحتی؟
‫تو کی هستی؟
‫اسم من خانوم کینره،
‫و امروز اومدم تا درمورد گزینه‌هاتون صحبت کنم.
‫من 17 سال واسه این شرکت کار کردم...
‫اونوقت یه کلاس چهارمی فرستادن ‫تا منو اخراج کنه؟
‫این چه وضعشه؟
‫کاملا عادیه که ناراحت باشین.
‫ولی، هرچه زودتر به خودتون بگین...
‫- که فرصت‌های بهترین براتون... ‫- فرصت‌های بهتر؟
‫من 57 سالمه.
‫همه کسایی که تا حالا امپراتوری‌ای خلق کردن ‫یا دنیا رو تغییر دادن...
‫سر جای الان شما نشستن.
‫و چون اونجا نشستن ‫تونستن این کارو انجام بدن.
‫یه دفترچه روبه‌روتون هست. ‫می‌خوام کمی وقت بذارین و مرورش کنین.
‫تمام جواب‌هایی که دنبالش هستین ‫داخل اون برگه‌ها هست.
‫هرچه زودتر به فرایند اعتماد کنین،
‫قدم بعدی زندگی‌تون زودتر ‫خودش رو نشون میده.
‫حالا ازتون می‌خوام به دفترتون برگردین...
‫و وسایل شخصی‌تون رو جمع کنین.
‫آقای ساموئلز، الان فقط در همین حد ‫می‌تونیم باهم صحبت کنیم.
‫آقای ساموئلز.
‫آقای ساموئلز!
‫کارت خوب بود.
‫حالت خوبه؟ ‫می‌خوای من جات رو بگیرم؟
‫نه، حالم خوبه.
‫نه. ببین، تازه رسیدیم.
‫این یه جاست. ‫به نظرم باید چند جای دیگه رو امتحان کنیم.
‫شاید تفاوتی ایجاد نکنه،
‫ولی آرامش بخشه که بدونی ‫ما تو اتاق بغلی‌شون هستیم.
‫می‌دونم که آرامش بخش بودن ‫هیچ اهمیتی برات نداره.
‫کل حرفم اینه که می‌تونیم ‫چند بار دیگه امتحان کنیم.
‫باشه.
‫خیلی‌خب. باشه. ‫خیلی‌خب.
‫به نظرش کارت عالی بوده. ‫واقعا هم عالی بود. واقعا بهت افتخار می‌کنم.
‫ممنون.
‫دارن ما رو از سفر می‌کشونن بیرون.
‫داریم می‌ریم خونه.
‫واقعا؟ واسه همیشه؟
‫آره.
‫کارت خوب بود.
‫به خاطر حرفی که درمورد الکس زدم معذرت می‌خوام. ‫حد خودمو ندونستم.
‫اشکال نداره. درک می‌کنم.
‫یعنی، من کی باشم که بخوام درمورد روابط عاطفی ‫نصحیت کنم، درسته؟
‫آره واقعا.
‫مشکلی برات پیش نمیاد؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- تو اوماها.
‫نمی‌دونم.
‫بهتر از اون چیزیه که فکر می‌کنی.
‫رایان...
‫رایان. کجا داری میری؟
‫یه پرواز دیگه می‌گیرم. ‫باید یه کاری رو انجام بدم.
‫خونه می‌بینمت.
‫خیلی‌خب، فقط یه‌کمی بیارش نزدیک.
‫گرفتم.
‫زوج قشنگی‌ان.
‫- واقعا؟ ‫- آره، بچه‌های نازی به دنیا میارن.
‫از ویسکانسین تو ماه فوریه خوشت میاد؟
‫اگه تو اونجا باشی، خوشم میاد.
‫و یه همبرگر فروشی خفن تو میلواکی می‌شناسم.
‫شمال ویسکانسین.
‫این آخر هفته چیکاره‌ای؟
‫- نه. ‫- چیه، من که...
‫- خب، می‌خوای من همراهت باشم؟ ‫- آره. آره.
‫- اونم تو عروسی خواهرت؟ ‫- من که اونقدرها اونو نمی‌شناسم.
‫ببین، من اهل عروسی نیستم، خب؟
‫ولی واسه اولین بار تو عمرم، ‫نمی‌خوام یه مردی باشم که تو کافه تنها نشسته.
‫یه شریک می‌خوام. ‫یه همراه می‌خوام.
‫و اگه تحملش رو داری، ‫دوست دارم همراهم تو باشی.
‫[میلواکی]
‫ببخشید. ‫دستت خالیه؟
‫این صف برای اعضای برنامه ماترهورن ماست.
‫هی. رایان.
‫- هی. ‫- کارا. سلام.
‫- سلام. ‫- خب، سلام.
‫رایان هیچی راجع‌بهت بهم نگفته.
‫پس شما باهم هستین؟
‫- نه دقیقا. ‫- خب هی، نگرانش نباش.
‫همه‌مون زیادی داره سن‌مون بالا میره ‫که بخوایم کسی رو عشقم صدا کنیم.
‫یادمه وقتی مامان، جک رو عشقم صدا می‌کرد.
‫خدایا. دیوونه‌ام می‌کرد. ‫عشقم و اینا واسه بچه‎‌هاست، درسته؟
‫خب، تو توی هتل چیکار می‌کنی؟
‫آره. خیلی‌خب، من و فرانک ‫داریم یه جدایی آزمایشی رو امتحان می‌کنیم.
‫متاسفم. ‫پس تو خونه نمی‌مونی؟
‫نه، اینجا یه اتاق رزور شده بود،
‫منم گفتم بهتره واسه آخر هفته بگیرمش.
‫- خب، شام تمرینی. ‫- آره، امشبه. شما رو اونجا می‌بینم.
‫اتاق قشنگیه.
‫یه دفترچه هست.
‫- تو باید الکس باشی. ‫- بله، خودمم. سلام. چطوری؟
‫- تو خیلی خوشگلی. کارا راست می‌گفته. ‫- ممنون.
‫خدایا. به نظر خیلی آدم بالغی میای.
‫من؟ ‫تو داری ازدواج می‌کنی.
‫می‌دونم، درسته؟
‫تو هنوز حلقه منو ندیدی.
‫- ببینش. ‫- خوشگله.
‫هی، جیم.
‫- سلام. ‫- چطوری؟
‫- هی. من رایان‌ام. ‫- جیم. از دیدنت خوشحالم.
‫- الکس. خوشوقتم. ‫- خوشوقتم.
‫ممنون بچه‌ها که اومدین.
‫برادر!
‫- ولی حقیقت داره. ‫- آره، دیوونه کننده‌ست.
‫عکس‌هایی که ازم خواستی رو گرفتم.
‫می‌تونی اونجا بذاریشون.
‫آره، باشه.
‫چه چیزی باعث شد ‫همچین کار...
‫می‌دونم. خیلی عالیه. ‫همه کمک کردن.
‫چه چیزی ایده‌ای بهتون داد که ‫همچین کار...
‫تاثیرگذاری کنین.
‫خب، جیم خیلی از پس اندازمون رو ‫تو یه سرمایه‌گذاری خطرپذیر املاک گذاشته.
‫یه سرمایه‌گذاری املاکه.
‫هیجان‌انگیزه، ‫ولی وضعیت مالی‌مون رو بررسی کردیم و...
‫یه ماه عسل تو این وضع...
‫به نظر امکان پذیر نیست.
‫پس می‌دونین، با خودم فکر کردیم...
‫"چون نمی‌تونیم سفر کنیم ‫دلیل نمیشه که نتونیم عکس داشته باشیم".
‫- نه، به نظرم فکر عالی‌ایه. ‫- آره، فکر خوبیه.
‫یعنی، مفهوم کارمون اینه که ‫همه‌چی رو آماده به کار کنیم.
‫خب؟ وقتی خونه رو می‌گیری ‫یه قرارداد قرارداد تعمیر و نگهداری می‌خری.
‫می‌دونی، ما علف‌های هرزت رو می‌زنیم، ‫لامپ‌هات رو عوض می‌کنیم.
‫اثاثیه، می‌تونی مال خودت رو بیاری...
‫یا یکی از پکیج‌های زیبای ما رو انتخاب کنی.
‫سنت گرایی بی‌نقص، ولی با تمام مزایا.
‫ایول.
‫و همه ما یه جایی می‌خوایم ‫که بهش بگیم خونه‌ی خودمون.
‫اینجا آمریکاست. ‫این قولیه که بهمون داده شده.
‫- حرکت قشنگیه. ‫- چی؟
‫تیکه آخری که درمورد قول گفتی. ‫ازش خوشم اومد.
‫ممنون.
‫هنوزم اون خونه یه خوابه رو اجاره می‌کنی؟
‫- نه. دادمش رفت. ‫- پس الان خونه خریدی؟
‫- نه. ‫- ولی دنبال خرید خونه‌ای؟
‫نه، نه والا.
‫پس همینطوری راحتی؟
‫راحتم.
‫خب، خوبه.
‫باورت میشه که فرداست؟ ‫چطور می‌خوای بخوابی؟
‫نمی‌دونم.
‫- خب، آلپرازولام می‌خوای؟ ‫- فکر نکنم اون واسه خواب باشه.
‫آره. ‫نه، به نظرم فقط یه لیوان شیر گرم بخورم.
‫- همین راحت خوابم میاره. ‫- باشه. فردا می‌بینمت.
‫می‌دونی جولی، ‫داشتم فکر می‌کردم...
‫می‌دونی، حالا که بابا در قید حیات نیست،
‫می‌خواستم بپرسم کسی رو داری که ‫تو عروسی تا پیش داماد همراهیت کنه؟
‫آره.
‫نه، عموی جیم همراهیم می‌کنه.
‫اون خیلی ازمون حمایت کرده.
‫عالی بوده.
‫خب، خوبه. عالیه ‫فقط می‌خواستم مطمئن بشم که تو...
‫می‌خواستم کسی رو داشته باشی، همین.
‫پس ساعت چند باید بیام؟
‫آره، مهمون‌ها حول و حوش ساعت پنج می‌رسن،
‫و همه‌چی ساعت 5:30 شروع میشه، ‫پس همون موقع‌ها.
‫باشه.
‫بذار... ‫من کمکت می‌کنم.
‫گرفتمش.
‫طوری نیست. اشکال نداره. ‫طوری نیست.
‫اصلا اونا نبودن.
‫همه اینا جدیدن.
‫واقعا؟
‫- همش همین؟ ‫- چی؟
‫هلم بده.
‫مراقب باش.
‫صبر کن.
‫من اینجا جغرافیا خوندم.
‫تا حالا به معلم‌هات علاقه پیدا نکردی؟
‫- نه. تو چی؟ ‫- نه. تا موقع دانشگاه نه.
‫سمت راستی منم.
‫یه جورایی سخت میشه تشخیص داد.
‫از رو ابروهاش معلومه.
‫- تو بسکتبال بازی کردی؟ ‫- بازیکن پوینت گارد بودم.
‫اینقدر تعجب نکن.
‫نمی‌دونستم از اون ورزشکارهای با ادعا بودی.
‫اینم منم.
‫و اون.
‫- اولین دعوام. ‫- چطور پیش رفت؟
‫یارو زد ترکوندم.
‫قبلا اینجا قرار عاشقانه می‌ذاشتیم.
‫آره. آره. این خیلی رمانتیکه.
‫ایول به تیم شیرهای کوهی!
‫واقعا خوشحالم که اومدم اینجا.
‫منم.
‫کاراست.
‫- سلام. ‫- رایان، کجایی؟
‫به یه مشکل اساسی خوردیم.
‫چی شده؟ جریان چیه؟
‫جریان جیم هستش. میشه برگردی اینجا؟ ‫به کمکت نیاز داریم.
‫باشه.
‫باید بریم.
‫- من کت و شلوارت رو میارم. ‫- ممنون.
‫- چی شده؟ ‫- جیم دلسرد شده.
‫- امروز؟ ‫- آره، دلسرد شدن یعنی همین دیگه.
‫- می‌خوای من چیکار کنم؟ ‫- باهاش حرف بزنی.
‫- می‌خوای من باهاش حرف بزنم؟ ‫- هی، یا تو باید حرف بزنی یا من.
‫تو سابقه منو که می‌دونی. ‫همین الانشم ازدواجم تموم شده‌ست.
‫من از کسی حمایت نکردم. ‫تو اینجور وضعیت‌ها نبودم.
‫مگه شغلت سخنرانی کردن نیست؟ ‫سخنرانی انگیزشی؟
‫من به آدما میگم که چطور از تعهد دادن پرهیز کنن.
‫این دیگه چه جور پیغام مزخرفیه؟
‫- یه فلسفه‌ست. ‫- مسخره‌ست.
‫هی، می‌تونست به تو کمک کنه.
‫رایان، تو خیلی پیش ما نبودی. ‫اصلا عملا برامون وجود نداری.
‫می‌دونم که می‌خوای کمکش کنی.
‫خب، الان وقتشه. ‫الان فرصتش رو داری.
‫هی. چه خبر، رایان؟
‫- جیم؟ ‫- تا حالا اینو خوندی؟
‫- آره، حرفای قوّت‌بخشیه. ‫- آره، به نظرم درسته.
‫کارا گفت که فکرهایی کردی.
‫فکر نکنم بتونم این کارو انجام بدم.
‫و چرا باید امروز اینو بگی؟
‫خب، دیشب روی تخت دراز کشیده بودم ‫و خوابم نمی‌برد،
‫واسه همین به عروسی و مراسم فکر کردم،
‫و اینکه یه خونه بخریم ‫و باهم زندگی کنیم،
‫و بچه‌دار بشیم ‫و بعدش یه بچه دیگه بیاریم.
‫و بعد کریسمس و عید شکرگزاری ‫و تعطیلات بهاری...
‫و رفتن سر بازی‌های فوتبال. ‫و یهو می‌بینی که دارن فارغ‌التحصیل می‌شن،
‫دارن شغل پیدا می‌کنن ‫و ازدواج می‌کنن،
‫و می‌دونی، پدربزرگ شدم.
‫و بعد بازنشست شدم. موهام دارن می‌ریزن. ‫دارم چاق می‌شم.
‫و بعد می‌بینی که مُردم.
‫و همش این فکر تو ذهنمه، ‫"که چی بشه"؟
‫- یعنی، واقعا که چی بشه؟ ‫- که چی بشه؟
‫آره یعنی، دارم چه چیزی رو شروع می‌کنم؟
‫جیم، این ازدواجه.
‫یکی از زیباترین چیزهای روی زمینه. ‫آدما آرزوی اینو دارن.
‫- تو که هیچوقت ازدواج نکردی. ‫- درسته.
‫- یعنی، حتی تلاشم نکردی. ‫- خب، تعریف کردن تلاش سخته.
‫نمی‌دونم، آخه...
‫تو به نظر از همه دوست‌های متاهلم خوشحال‌تری.
‫ببین جیم، بهت دروغ نمیگم. ‫ازدواج ممکنه مایه عذاب باشه.
‫و یه جورایی حق با توئه. ‫همه اینا چیزهایی هستن که در نهایت به مرگت ختم می‌شن.
‫- بله. ‫- و عمر همه‌مون به یه ساعت وصله،
‫و نمیشه آهسته‌شون کرد ‫یا به وقفه انداختشون،
‫و می‌دونی، عاقبت همه‌مون یه چیزه.
‫آره.
‫فایده‌ای نداره.
‫منم همینو میگم.
‫می‌دونی،
‫من معمولا کسی نیستم که ‫بخوای سر این مسائل باهاش حرف بزنی.
‫اگه بهش فکر کنی،
‫خاطرات موردعلاقه‌ات، ‫مهم‌ترین لحظه‌های زندگیت،
‫تنها بودی؟
‫نه، به گمونم نبودم.
‫هی، حالا که بهش فکر می‌کنم، دیشب، ‫شبِ قبل از روز عروسیت،
‫وقتی همه این مسائل ‫داشتن تو سرت می‌گذشتن،
‫شما تو اتاق‌های جدا نخوابیده بودین؟
‫آره، جولی برگشت به آپارتمان،
‫و من تو سوئیت ماه‌عسل تنها بودم.
‫- یه جورایی احساس تنهایی کردی، ها؟ ‫- آره، خیلی تنها شدم.
‫- وقتی کسی پیشت باشه زندگی بهتره. ‫- آره.
‫همه یه کمک خلبانی نیاز دارن.
‫- حرکت خوبی بود. ‫- چاکرم.
‫- خب، حال و هوای بیرون چطوره؟ ‫- خوب نیست.
‫- بدجور عصبانیه؟ ‫- ناراحته.
‫چیکار کنم؟
‫برو به دستش بیار.
‫من خیلی گند بالا بیارم. ‫خیلی دوستت دارم.
‫کمک خلبان من میشی؟
‫به خونه خوش اومدی.
‫خیلی‌خب، این ایستگاه توئه.
‫- کِی می‌بینمت؟ ‫- باید بیای دیدنم.
‫چه ساکن شدی.
‫عوض که نمیشی، آره؟
‫نه. همونم. فقط یه آدرس دارم.
‫ مسافرین پرواز 3972 امریکن ایرلاینز ‫ به مقصد شیکاگو...
‫ این آخرین فرصت سوار شدن شماست.
‫خیلی‌خب. ‫وقتی تنها شدی بهم زنگ بزن.
‫من تنهام.
‫[اوماها]
‫یه یارویی یه جایی تو یه اتاق کنفرانس می‌شینه...
‫و سرور ما ارتباط اون رو با یكی ‫از متخصصین تموم كننده ما برقرار می‌کنه.
‫"متخصصین تموم كننده"؟ ‫واقعا؟
‫من "پایان دهنده‌ها" رو ترجیح دادم، ‫ولی به مشکل قانونی خورد.
‫نمی‌تونم تصور کنم دلیلش چی بوده.
‫یه روند كاری رو دنبال می‌كنن كه ‫اونا رو برای هرچیزی...
‫از اخراج معمولی گرفته ‫تا یه كارمند عصبانی، آماده می‌كنه.
‫الان چیکار می‌کنن؟ ‫دارن تمرین می‌کنن؟
‫خب، تست بتاست، دارن نقش بازی می‌کنن. ‫آخر ماه عملیش می‌کنیم.
‫کایل، تو زیاد داری تو مراحل سریع پیش میری.
‫باید بهشون فرصت بدی که هر جمله‌ات ‫رو به خوبی متوجه بشن، باشه؟
‫یه مسئله حقوقیه.
‫- رایان؟ ‫- آره. بازم هست؟
‫این مسخره‌ست.
‫ولی می‌دونین، واحد حقوقی واقعا...
‫سر واژه‌ی "تموم کننده" تحت فشارم گذاشتن، ‫پس...
‫خانوم‌ها و آقایون، ‫لطفا سخنران ویژه‌ امروزمون...
‫آقای رایان بینگام رو تشویق کنین.
‫برو بترکون.
‫پارسال، من 563 هزار کیلومتر پرواز کردم.
‫فاصله ماه 400 هزار کیلومتره.
‫می‌خوام یه ثانیه تصور کنین ‫که یه کوله‌پشتی رو دارین حمل می‌کنین.
‫می‌خوای بندهاشون رو روی ‫شونه‌هاتون احساس کنین.
‫احساس‌شون می‌کنین؟
‫حالا می‌خوام با همه چیزهایی که ‫توی زندگی‌تون دارین پرش کنین.
‫با چیزهای کوچیک شروع کنین، ‫چیزهایی که روی طاقچه و کشوهاتون دارین.
‫ببخشید.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫خیلی‌خب همگی، آروم باشین.
‫[شیکاگو]
‫- هی، باید امضا کنی. ‫- فکر کردم این کارو کردم.
‫- خیلی‌خب، دمت گرم. ‫- رواله.
‫هی، یادت رفت کارت طلایی ‫شماره یک هرتزت رو بهم بدی.
‫خب، من همین نزدیکی‌ها بودم.
‫هی! هی، صبر کن! ‫صبر کن، صبر کن.
‫- هی عزیزم، کی دم دره؟ ‫- یکیه که گم شده.
‫الکس؟
‫با خودت چی فکر می‌کردی ‫که اونطوری اومدی در خونه‌ام؟
‫منظورت چیه؟ ‫می‌خواستم ببینمت.
‫نمی‌دونستم تو خانواده‌ داری. ‫چرا اینو بهم نگفتی؟
‫ببین، ببخشید که شبت رو خراب کردم،
‫ولی یعنی، واقعا می‌تونستی همه‌چی رو برام خراب کنی
‫اون خانواده منه. ‫اون زندگی واقعی منه.
‫من فکر می‌کردم که بخشی از زندگی واقعیت هستم.
‫فکر می‌کردم هر دومون یه چیزی رو می‌خواستیم.
‫سعی کن کمکم کنی بفهمم که ‫دقیقا تو چی می‌‌خواستی.
‫فکر می‌کردم ارتباط ما کاملا واضح بود.
‫یعنی، تو یه راه فراری.
‫تو استراحتی از زندگی عادی مایی. ‫تو یه پرانتز هستی.
‫من یه پرانتزم؟
‫یعنی...
‫چی می‌خوای؟ ‫بگو که چی می‌خوای.
‫تو اصلا نمی‌دونی که چی می‌خوای.
‫من یه آدم بالغم، باشه؟
‫پس اگه خواستی دوباره منو ببینی، ‫پس بهم زنگ بزن.
‫باشه؟
‫خانوم‌ها و آقایون، ‫ما باید یه مسئله خاصی رو اعلام کنیم.
‫خلبان ما تازه بهمون اطلاع دادن که ‫ما داریم از شهر دوبوک رد می‌شیم،
‫که ممکنه برای بیشتر شما ‫اهمیتی نداشته باشه،
‫ولی خیلی برای یکی از مسافرین امروزمون ارزش داره.
‫- وای، نه. ‫- چون تازه به 16 میلیون کیلومتر مسافت رسید.
‫تبریک می‌گم.
‫- دستاورد خیلی فوق‌العاده‌ایه. ‫- حتما خیلی هیجان‌زده‌ هستین.
‫- سلام، کاپیتان. ‫- کاپیتان.
‫اون صندلی واسه کسیه؟
‫نه. نه.
‫تو جوون‌ترین کسی هستی که ‫به 16 میلیون کیلومتر رسیده.
‫- نمی‌دونم از کجا زمانش رو پیدا کردی. ‫- آره. نمی‌دونم.
‫اوه، آره.
‫بفرما.
‫هفتمین کارتی که درست کردیم. ‫جمع کوچیکیه.
‫ما واقعا قدردان وفاداریت هستیم.
‫می‌دونی چندبار به این لحظه فکر کردم.
‫گفتگویی که اینجا باهم می‌کنیم ‫رو تصور کردم.
‫واقعا؟
‫چی می‌خواستی بگی؟
‫می‌دونی، یادم نمیاد.
‫طوری نیست. ‫همه‌مون اینطوری می‌شیم.
‫خب، اهل کجایی؟
‫اهل همینجا.
‫سلام، آقای بینگام.
‫- از کجا می‌دونستی منم؟ ‫- این خط مخصوص شماست.
‫اینا رو برای وفادارترین و عزیزترین ‫مسافرین‌مون اختصاص دادیم.
‫من می‌خوام مقداری از مسافت سفریم رو انتقال بدم.
‫میشه حسابی به اسم جیم و جولی میلر باز کنم؟
‫حتما. ‫چه مقدار مسافت رو می‌خواید انتقال بدید؟
‫برای دور دنیا زدن چقدر مسافت لازمه؟
‫ما بلیط‌های دور دنیامون رو داریم. ‫هر کدوم 800 هزار کیلومتر هستن.
‫- مشکلی نیست. ‫- یه لحظه وقت داری؟
‫بهت زنگ می‌زنم.
‫دیروز چی شده بودی؟
‫کل روز سعی داشتم بهت زنگ بزنم.
‫مسئله شخصی‌ای داشتم. ‫جریان چیه؟
‫کارن بارنز رو یادته،
‫بخشی از کاهش 30 نفر نیروی کاری‌ای که ‫چند هفته پیش تو ویچیتا انجام شد؟
‫ناتالی اخراجش کرد.
‫من روزی بالای ده نفر اخراج می‌کنم. ‫من...
‫اون خودکشی کرد، از پل پرید پایین.
‫لعنتی.
‫باید بدونم...
‫زنی رو یادت میاد که نشونه‌ای ازش دیده باشی، ‫افسردگی...
‫همه اونا افسرده‌ان. ‫داریم اخراج‌شون می‌کنیم.
‫هی، من باید این چیزا رو بپرسم، خب؟
‫نه، چیزی یادم نمیاد. ‫آدم هیچوقت فکر نمی‌کنه که اونا...
‫زنی رو یادت نمیاد که نشونه‌ای ازش دیده باشی؟
‫- هرچی که بوده باشه، رایان؟ ‫- نه، چیزی یادم نمیاد.
‫- ناتالی خوبه؟ ‫- ناتالی استعفا داد.
‫استعفا داد؟ ‫- با پیامک.
‫آره. چه عالی، درسته؟ ‫دیگه هیچکس ادب نداره.
‫- نگفت کجا میره؟ ‫- نه. یه‌کمی ناراحت بود.
‫باید بهش زنگ بزنم.
‫بهت نیاز دارم که برگردی به سفر کردن.
‫هی، شنیدی چی گفتم؟ ‫فکر کردم هیجان‌زده میشی.
‫ردیفه. ‫کنفرانس ویدئویی چی میشه؟
‫انجمن سی‌تی‌سی کار رسانه‌ای جدید ‫رو متوقف کرد...
‫می‌خوان بیشتر روش فکر کنن.
‫ما بهترین‌هامون برمی‌گردونیم به سفر،
‫تا کاری که ماهرن رو انجام بدن، خب؟
‫- چند وقت قراره منو بفرستی؟ ‫- می‌ذاریم همینطوری بری و بری.
‫اگه روزی به مقصد رسیدی ‫برامون کارت پستال بفرست.
‫[سان فرانسیسکو]
‫خب، چی شد؟
‫- دقیقا منظورتون چیه؟ ‫- تو دانشجوی ممتاز کلاست بودی.
‫به نظر راحت می‌تونستی شغلت رو انتخاب کنی، ‫که شامل اینجا هم میشه.
‫به جاش به اوماها رفتی ‫تا شغلت بشه اخراج کردن آدما؟
‫- کار چالش‌برانگیزیه. ‫- واقعا.
‫نمی‌تونم تصور کنم که هر روز ‫این کارو انجام بدم.
‫نه تو این وضعیت.
‫افتادم دنبال یه پسر.
‫خب، به گمونم همه یه موقعی ‫این کارو می‌کنن.
‫این یارو میگه خوش شانسم ‫که تو رو داشته باشم.
‫قابل توجه مسئول مربوطه،
‫من آدمایی که تو عمرم اخراج کردم ‫رو یادم نمیاد.
‫اونقدر زیاد بودن که واقعا یادم رفته ‫استخدام کردن کسی چطوریه.
‫ما هرگز همدیگه رو ندیدیم، ‫ولی می‌دونم خوش شانسین که ناتالی کینر رو داشته باشین.
‫توصیه منو می‌خواین؟ ‫استخدامش کنین و فکرش هم نزنین.
‫اون میشه بهترین تصمیمی که ‫طی مدت‌ها گرفتین.
‫امیدوارم حق با اون باشه.
‫خب، من خیلی امید ندارم،
‫و واقعا نمی‌دونم کِی قراره بهتر بشه.
‫آدمای بیکار زیادی وجود دارن،
‫و واقعا نمی‌دونم که کِی قراره امیدی زنده بشه.
‫چیزِ زیادی ندارم که درموردش حرف بزنم.
‫صحبت از افتخار کردن. ‫به بچه‌هام افتخار می‌کنم.
‫به نظرم عصبانیت از این منشاء می‌گیره ‫که دیگه کسی بهم نیازی نداشت.
‫به نظرم، می‌دونین...
‫بدون دوست‌ها و خانواده‌ام ‫نمی‌تونستم طاقت بیارم.
‫اگه تنها باید تحمل می‌کردم ‫خیلی سخت‌تر می‌شد.
‫وقتی صبح از خواب بیدار می‌شم ‫اون طرف رو نگاه می‌کنم و همسرم رو می‌بینم،
‫اون بهم هدفی میده.
‫مسئله همش پول نیست. ‫پول می‌تونه گرم نگهتون داره.
‫پول گرم کردن خونه‌تون رو بده، می‌دونین. ‫می‌تونه براتون پتو بخره.
‫ولی به اندازه شوهرم منو گرم نگه نمی‌داره.
‫بذارین پا شم. بذارین برم بیرون. ‫بذارین یه چیزی پیدا کنم.
‫بنابراین هدف من بچه‌های منن، ‫خانواده‌ام.
‫امشب سگ‌های بپر بپرکنان ‫و بچه‌های جیغ‌زنان...
‫از بیشتر آدما استقبال می‌کنن.
‫همسرهاشون درمورد روزشون ازشون سوال می‌کنن، ‫و امشب می‌خوابن.
‫ستاره‌ها از مخفی‌گاه‌های تو روزشون می‌زنن بیرون.
‫و یکی از اون نورها ‫که کمی از بقیه روشن‌تره،
‫نوک بال هواپیمای منه که داره رد میشه.
ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.
‫سلام جیسون. ‫اسم من کوین هستش،
‫و اخیراً شغلم رو از دست دادم.
‫من این آهنگ رو به عنوان بیانیه‌ای ‫درباره عدم قطعیت...
‫و مقدار اضطرابی که نسبت به آینده داشتم، نوشتم.
‫پس شاید بتونی توی فیلمت ازش استفاده کنی.