‫[پرده‌ی سوم: ممنون چاک]
‫این آشوب یا مرگ نیست.
‫این شکل و اتحاد و نقشه‌ست.
‫این زندگی ابدیه.
‫این خوشبختیه.
‫گذشته و حال پژمرده شدن.
‫من اونا رو پر کردم، خالیشون کردم،
‫و حالا ادامه میدم تا آینده‌مو پر کنم.
‫شنونده‌ی اون بالا! ‫چی داری که به من بگی؟
‫به صورتم نگاه کن ‫وقتی غروب رو بو می‌کشم.
‫صادقانه حرف بزن، ‫هیچ‌کس دیگه صداتو نمی‌شنوه،
‫و من فقط یه دقیقه‌ی دیگه می‌مونم.
‫آیا خودمو نقض می‌کنم؟
‫بسیار خب، خودمو نقض می‌کنم.
‫من بزرگم، من ازدیاد رو در خود دارم.
‫خدای من.
‫چیه؟
‫مشخصاً چیزی جالب‌تر از ویتمنه.
‫کالیفرنیا. یه زلزله دیگه اومد.
‫یه تیکه‌ی بزرگ زمین از سانتا ‫باربارا تا فرزنو غیبش زده.
‫- خیلی عجیبه. ‫- رفته‌ توی اقیانوس.
‫- به همین راحتی. ‫- باشه، باشه.
‫آروم باشید. ‫[زمین لرزه‌ی ۹.۱ ریشتری کالیفرنیا را لرزاند]
‫اتصال اینترنتم قطع شده.
‫کسی دیگه‌ای اینترنت داره؟
‫نه.
‫اوه، ببخشید. شبکه هنوز قطعه.
‫ولی پرونده‌شو دارم.
‫دیلن اخیراً افت کرده.
‫این ترم، اون از
‫نمره‌های «ای»‌ و «بی» به «دی» رسیده.
‫نسخه کاغذی نگه می‌داری؟
‫وقتی اینترنت مشکل پیدا کرد،
‫خیلی از ماها شروع کردیم ‫به نگه داشتن نسخه‌های کاغذی.
‫نظرت چیه؟ فکر می‌کنی برمی‌گرده؟
‫خب، من، نمی‌دونم.
‫من دنیای قبل از اینترنت رو یادم میاد.
‫چرا انقدر سخته ادامه دادن زندگی ‫بدون اینترنت رو تصور کنیم؟
‫ولی می‌شه، مگه نه؟
‫چطور برگردیم؟ ‫اصلا می‌تونیم برگردیم؟
‫اگه این بار برای همیشه قطع بشه چی؟
‫اینترنت هنوز قطعه.
‫آره، ولی خوشبختانه برای ما،
‫من نسخه کاغذی پرونده‌ی ‫هر دانش‌آموزی رو دارم.
‫فکر کنم دیگه تمومه.
‫فکر نمی‌کنم ‫این بار برگرده.
‫شاید درست می‌گی.
‫ولی فکر می‌کنم باید ‫درباره‌ی امیلی صحبت کنیم.
‫حضورش در کلاس واقعاً کم شده.
‫حضورش؟
‫غیبت‌ها در سراسر دنیا
‫در بالاترین سطح آماری هستن.
‫دکترا و خلبانا و پلیسا
‫و بقیه غیبشون می‌زنه، درسته؟
‫ولی تو می‌خوای با ما ‫درباره‌ی امیلی حرف بزنی؟
‫اصلاً چطور قراره درس بخونن؟
‫اینترنت هشت ماهه خرابه.
‫نیمی از اون سایت‌ها داغونن.
‫البته غیرفعال شدن سایت‌ها رو درک می‌کنم.
‫ولی اون چیزای دیگه چی؟
‫مثلاً سایت‌ها هستن، ‫ولی همه علائم نگارشی غلطن.
‫کلمات غلط املایی دارن. ‫اینو چطور توضیح می‌دی؟
‫خب، نمی‌تونم توضیح بدم،
‫ولی برایان هنوز می‌تونه برای کلاس آماده شه.
‫کتابخونه هنوز اینجاست. ‫چه با اینترنت چه بدون اینترنت.
‫سایت‌های سرگرمی قطع شدن.
‫اینو می‌دونستی، آقای اندرسون؟
‫آره، من...
‫من متوجهش شده بودم. آره.
‫ببخشید اگه برایان دردسری درست کرده.
‫الان فقط من موندم. مامانش...
‫اون رفت، نمی‌دونم کجا رفت.
‫می‌شنوم این مسئله ‫خیلی بیشتر شایع شده.
‫آدما یهو غیبشون می‌زنه.
‫اون بخاطر یه دوست دبیرستانیش ‫غیبش زد.
‫یه ماه باهم دوست بودن.
‫فقط یه ماه کوفتی. ‫می‌خواد ۲۰ سال رو
‫دور بندازه تا برگرده پیش کسی ‫که یه ماه باهاش دوست بوده.
‫فکر کنم همیشه توی فکرش بوده.
‫فکر کنم همه‌مون یه ‫همچین کسی داریم.
‫من می‌فهمم، ‫اگه واقعاً آخر کار باشه،
‫مثل چیزایی که اون دیوونه‌های ‫ردای بنفش‌پوش می‌گن،
‫پس می‌خوای با کی باشی؟
‫ولی اینکه پسرشو ول کنه؟
‫اون می‌گه که برمی‌گرده.
‫نمی‌دونم...
‫سایت‌های سرگرمی کوفتی.
‫اگه اونا هیچ‌وقت برنگردن چی؟
‫واقعا غم‌انگیزه.
‫حتی اگه آخر همه‌چیز باشه...
‫این واقعا ظالمانه‌ست.
‫- ببخشید. ‫- آره.
‫این یه صحنه ویرانی
‫و دل‌شکستگی توی کالیفرنیاست،
‫در حالی که امدادگرا دارن توی چیزی که از
‫قسمت شمالی ایالت مونده جستجو انجام میدن.
‫۳۵۰ نفر تو نورث یورکشایر مردن
‫در حالی که سطح آب همچنان...
‫روزی که مارتی اندرسون
‫برای اولین بار بیلبورد رو دید
‫درست قبل از این بود که اینترنت ‫برای همیشه قطع بشود.
‫هشت ماه بود که مشکل داشت،
‫ولی مشکلات دیگر، ‫مثل آتش‌سوزی‌ها، زلزله‌ها،
‫و مرگ کل گونه‌های پرنده‌ها ‫و ماهی‌ها
‫اولویت داشتند.
‫تا امروز، این بزرگترین
‫آتش‌سوزی تو تاریخ ‫ایالات متحده به حساب میاد.
‫معمولاً، مارتی از مسیر میان‌بر ترن‌پایک
‫به خونه می‌رفت،
‫ولی این کار ممکن نبود
‫چون پل روی نهر اوتر
‫فرو ریخته بود.
‫[چارلز کرنتز - ۳۹ سال عالی!] ‫[ممنون چاک!]
‫خب، با اتفاقی که تو کالیفرنیا افتاد،
‫نوادا رسما یکی از پرجمعیت‌ترین
‫ایالت‌های اتحاد شده.
‫چیزی که باید اینجا گفته شه...
‫فلیشا گوردون
‫در بیمارستان عمومی شهر پرستار هست.
‫هرچند در چند هفته اخیر،
‫احساس کرده که بیشتر یه مرده‌شور هست.
‫کارکنان، که تعدادشون
‫از اواخر تابستون کم شده، به خودشون
‫لقب جوخه انتحار دادند.
‫برمی‌گردیم تا بیشتر درباره‌ی این صحبت کنیم
‫و در مورد آتش‌سوزی‌ها در ‫غرب میانه هم صحبت می‌کنیم،
‫بعد از استراحت در مورد کمبود ‫آب هم صحبت می‌کنیم.
‫می‌خوایم تشکر کنیم
‫از چارلز کرنتز
‫برای ۳۹ سال عالی.
‫ممنون، چاک.
‫سلام.
‫شنیدم یه مورد دیگه داشتی.
‫آره. یکی دیگه.
‫مال من زیاد خوش‌شانس نبود. ‫مچ دستاشو برید، پس...
‫واقعاً قراره چه‌کار کنیم؟
‫در مورد ماریلو شنیدی؟
‫نه. ماریلو چی شده؟
‫اون رفت!
‫- شوهر سابقش. پدرو رو یادته؟ ‫- آره.
‫اومد، و نمی‌دونم بهش چی گفت،
‫ولی دستشو گرفت و باهم رفتن.
‫و من یادمه اون طلاق چقدر بد بود.
‫- یادته؟ ‫- آره، یادمه.
‫خب، فکر کنم همه چی حل و فصل شده،
‫چون اون رفت.
‫...گودال‌هایی که دارن باز می‌شن.
‫می‌خوام بدونم آمار چیه.
‫فکر می‌کنی آدمای بیشتری از هم جدا می‌شن
‫یا اونایی که برمی‌گردن سراغ هم بیشترن؟
‫فکر می‌کنی نرخ ازدواج بیشتر شده
‫- یا نرخ طلاق... ‫- ازدواج‌ها.
‫- تو خوش‌بینی. ‫- نه.
‫طلاق خیلی طول می‌کشه،
‫و فکر نمی‌کنم کسی درخواست بده.
‫چرا زحمت بکشن؟ حداقل ‫شش ماه کار اداری داره.
‫احتمالاً بیشتر کار داره.
‫مجوز ازدواج یه صفحه‌ست
‫و یه ساعت یا این حدود طول می‌کشه.
‫برای همین حدس می‌زنم ‫ازدواجا بیشتر باشن.
‫ناهارو از دست دادی، ‫شامم از دست دادی.
‫چته؟ دیگه غذا نمی‌خوری؟
‫خب، امشب گرسنه نبودم.
‫صبحم گرسنه نبودی؟
‫کی جوراب شلواری منو دزدید؟
‫وای! همون... نه خیلی.
‫دیشب زیادی تمرین کردی، نه؟
‫یه جورایی ورزش بود.
‫برای همین دیر خوابیدی؟
‫دیر نخوابیدم.
‫رفتم بالای شهر.
‫- برای خرید؟ ‫- نه.
‫سلام.
‫تلفن رو قطع کردی؟
‫آره.
‫ولی بعد فکر کردم ‫شاید دیدیش. پس...
‫حالت چطوره؟
‫فکر کنم خوبم.
‫تو چطوری؟
‫امروز به تو فکر می‌کردم.
‫تو محل کار داشتیم درباره‌ی ‫ازدواج‌ها و طلاق‌ها حرف می‌زدیم.
‫اینکه حالا کدومشون ‫بیشتر داره اتفاق می‌افته...
‫شرط می‌بندم ازدواج‌ها بیشترن.
‫هیچ‌کس منتظر طلاق نیست.
‫ازدواج دوباره چی؟
‫می‌خوای اول یه نوشیدنی ‫برای یه طرف بخری یا...
‫شرط می‌بندم اینا داره اتفاق می‌افته.
‫منطقیه.
‫آدما چیزی آرامش‌بخش و...
‫آشنا می‌خوان.
‫خب... روزت چطور بود؟
‫مستقیم رفتی سر اصل مطلب، نه؟
‫باهام همراهی کن.
‫امروز...
‫روز جالبی بود.
‫می‌دونی؟ عجیب بود.
‫جلسات والدین و معلم،
‫مثل تف سربالا بود.
‫درباره‌ی کالیفرنیا می‌دونی، درسته؟
‫آره.
‫می‌دونم می‌گن بیشترش ‫قبلاً تخلیه شده،
‫ولی امروز شنیدم صدها هزار نفر
‫پناهنده دارن به سمت شرق حرکت می‌کنن.
‫می‌دونستی نوادا حالا یکی از پرجمعیت‌ترین
‫ایالت‌های اتحادیه‌ست؟
‫شنیدم یه دانشمند توی رادیوی ملی گفت
‫کالیفرنیا داره مثل یه کاغذ ‫دیواری قدیمی جدا می‌شه.
‫و یه رآکتور ژاپنی دیگه ‫امروز بعدازظهر زیر آب رفت.
‫و می‌گن خاموش بوده و همه‌چیز خوبه،
‫ولی فکر نمی‌کنم باورم بشه.
‫بدبینی.
‫خب، ما توی زمونه‌ی بدبینانه‌ای ‫زندگی می‌کنیم، مارتی.
‫بعضی‌ها فکر می‌کنن ما توی ‫آخرالزمان زندگی می‌کنیم.
‫دیگه فقط دیوونه‌های مذهبی ‫هم نیستن که اینو میگن.
‫و اینو از یه عضو با سابقه‌ی
‫جوخه خودکشی بیمارستان ‫عمومی شهر می‌شنوی.
‫حالا خودمونو این‌جوری صدا می‌کنیم.
‫دروغ نمی‌گم.
‫امروز شش نفر رو از دست دادیم، ‫ولی ۱۸ نفر دیگه رو
‫برگردوندیم، بیشترشون ‫با نالوکسان برگردوندیم.
‫ولی ذخیره‌های دارویی خیلی کم شده.
‫و شنیدم مسئول داروساز گفت
‫ممکنه تا آخر ماه ذخیره‌مون کاملاً تموم شه.
‫این خیلی افتضاحه.
‫آره. آره.
‫آره، این افتضاحه. واقعاً افتضاحه.
‫اینترنت قطعه، و کالیفرنیا
‫به یه نخ بند شده.
‫آتش‌سوزی و قحطی
‫و طاعون و بقیه چیزا شدید شده.
‫جوریه که انگار...
‫مرکز دیگه نمی‌تونه دووم بیاره.
‫بیخیال نمی‌شه.
‫این تا کی قراره ادامه پیدا کنه؟
‫تا کی می‌تونیم تحمل کنیم ‫قبل از اینکه همه چی...
‫قبل از اینکه همه چی از هم بپاشه.
‫در حال حاضر به بچه‌ها کارل سیگن درس می‌دم.
‫شنیدی درباره‌ی تقویم کیهانی چی گفته؟
‫نمی‌دونم. فکر نمی‌کنم بدونم.
‫خب، جهان ۱۵ میلیارد سال قدمت داره.
‫و اگه کل اینو برداری،
‫کل ۱۵ میلیارد سال،
‫و اونا رو توی یه سال تقویمی فشرده کنی،
‫اون وقت بیگ‌بنگ توی ثانیه ‫اول یکم ژانویه اتفاق می‌افته.
‫و امروز،
‫همین حالا، ما توی آخرین میلی‌ثانیه
‫آخرین دقیقه آخرین روز هستیم،
‫۳۱ دسامبر.
‫ولی اگه به اولش برگردی،
‫اگه بیگ‌بنگ
‫نصفه‌شب اول ژانویه اتفاق بیفته،
‫اون وقت هر ماه از این تقویم
‫یک و یک‌چهارم میلیارد سال طول می‌کشه.
‫هیچ‌کس بهم نگفت توی این ‫امتحان ریاضی هم هست.
‫جهان از اول ژانویه شروع می‌شه،
‫ولی کهکشان راه شیری ‫تا ماه می
‫تشکیل نشد.
‫خورشید و زمین ما،
‫اونا تا اواسط سپتامبر پیداشون نمی‌شه.
‫حیات به سرعت بعد اون ‫ظاهر می‌شه. ولی ما نیستیم.
‫نه. نه، نه، ما پیدامون نمی‌شه ‫تا... بگو کی؟
‫باز می‌گم، گفتن ریاضی توی امتحان نیست.
‫۳۱ دسامبر.
‫آخرین روز تقویم،
‫و اولین انسان‌های روی زمین
‫اولین حضورشون رو
‫حدود ساعت ۱۰:۳۰ شب داشتن.
‫ساعت ۱۰:۳۰ شب آخرین روز.
‫و هر دقیقه از اون موقع به بعد
‫۳۰ هزار ساله.
‫پس، ساعت ۱۱:۴۶ شب،
‫یعنی فقط ۱۴ دقیقه پیش، ‫بشریت آتش رو رام کرد
‫و حالا دیگه دقیقه‌هامون ‫تموم شده، رفتیم توی ثانیه‌ها.
‫ساعت ۱۱:۵۹ دقیقه و ۲۰ ثانیه،
‫اهلی کردن گیاهان و حیوانات شروع شد،
‫یه کاربرد برای استعداد ‫انسانی تو ساختن ابزار.
‫ساعت ۱۱:۵۹ دقیقه و ۳۵ ثانیه،
‫جوامع کشاورزی
‫به اولین شهرها تکامل پیدا کردن.
‫تاریخ ثبت‌شده ما،
‫هر کسی که تا حالا اسمشو شنیدیم،
‫هر چیزی توی هر کدوم ‫از کتاب‌های تاریخمون...
‫توی ۱۰ ثانیه‌ی آخر رخ میده.
‫۱۰ ثانیه‌ی آخر
‫آخرین دقیقه
‫آخرین روز تقویم.
‫یعنی ۳۱ دسامبر.
‫پس تا کی قراره ادامه پیدا کنه؟
‫نمی‌دونم، فل.
‫اگه درست بگی، و شایدم درست می‌گی،
‫که این واقعاً آخرالزمانه
‫و جهان داره می‌میره،
‫و بذار فرض کنیم یه مرگ سریعه،
‫حتی اگه همه‌ی اینا تو آخرین کسری از ثانیه
‫اتفاق بیفته،
‫میکروثانیه،
‫کی می‌دونه چقدر طول می‌کشه.
‫شاید ثانیه‌ها، شاید میلیون‌ها سال.
‫شاید همه اینا داره اتفاق می‌افته ‫وقتی کیهان داره
‫آخرین نفسشو می‌کشه.
‫شاید همه‌ش توی آخرین
‫تک ضربان قلب اتفاق می‌افته.
‫خدای من، مارتی.
‫آره.
‫گوش کن، فل، باید برم. ‫من...
‫باید برگه‌های امتحان رو تصحیح کنم.
‫مارتی...
‫جهان داره میره توی چاه فاضلاب،
‫و تنها چیزی که می‌تونیم بگیم ‫اینه که این افتضاحه.
‫پس، شاید ما هم داریم می‌ریم ‫توی چاه فاضلاب.
‫شاید.
‫ولی، می‌دونی، چاک کرنتز ‫داره بازنشسته می‌شه.
‫پس...
‫فکر کنم یه پرتوی نور تو تاریکی هست.
‫آره. سی و نه سال عالی داشته.
‫اون بیلبورد عجیبو دیدی؟
‫نه، یه آگهی تبلیغاتی توی رادیو بود،
‫همون برنامه‌ی رادیوی ملی ‫که بهت گفتم.
‫اگه دارن تو رادیوی ملی ‫آگهی تبلیغاتی پخش می‌کنن،
‫واقعاً آخر دنیاست.
‫بگو ببینم، چاک کرنتز چطور
‫این‌جوری پوشش خبری گرفته؟
‫اون شبیه یه حسابداره.
‫من هیچ‌وقت اسمشو نشنیدم.
‫یه عکس قدیمی هم استفاده کردن.
‫طرف به زور ۴۰ ساله به نظر می‌رسه،
‫چه برسه به اینکه ۴۰ سال توی این کار باشه.
‫جهان پر از معماست.
‫در ضمن توی نوشیدن زیاده‌روی نکن، مارتی.
‫باشه؟ یه نوشیدنی سبک بخور.
‫حله.
‫سازمان حفاظت محیط زیست اوهایو حالا
‫یه هشدار قرمز کیفیت هوا
‫برای کلیولند و ‫اطرافش صادر کرده...
‫[ببخشید. ما دچار مشکل فنی شدیم]
‫لعنتی.
‫می‌خوایم از چارلز کرنتز تشکر کنیم
‫برای ۳۹ سال عالی.
‫ممنون، چاک.
‫گاس!
‫اوه. سلام، مارتی.
‫ماشینت کجاست؟
‫توی...
‫توی پیاده‌روئه. وسط راه
‫مین استریت هیل با صد تا ماشین دیگه.
‫آخرش مجبور شدم برگردم.
‫گور باباش. من...
‫فکر می‌کنی چقدر میشه؟‌ ۵ کیلومتر ‫رو پیاده اومدم؟
‫من ۵ کیلومتر رو پیاده اومدم.
‫اوه، داری می‌ری مدرسه. یه لحظه صبر کن.
‫سریع میگم، تو باید...
‫گوش کن، باید از مسیر ۱۱ بری بیرون
‫و بعد برگردی به مسیر ۱۹.
‫آره. ترافیک زیادیه.
‫باید حداقل ۳۰ کیلومتر دور بزنی.
‫شاید تا ناهار برسی.
‫- روش حساب نکن. ‫- چی شده؟
‫یه گودال غول‌پیکر بین مارکت و مین باز شده.
‫و اون خیلی بزرگه.
‫احتمالاً بارون یه ربطی بهش داشته،
‫بخاطر عدم نگهداری و مراقبت صحیح بوده. ‫شایدم چیزای دیگه.
‫ولی خداروشکر جزو بخش من نیست.
‫ولی، آره، حداقل باید
‫۲۰ تا ماشین ته گودال باشه.
‫و بعضی از آدمای توی بعضی از اون ماشینا،
‫اونا دیگه برنمی‌گردن.
‫خدای من، من دیشب همون‌جا بودم.
‫توی ترافیک گیر کرده بودم.
‫خداروشکر صبح اونجا نبودی.
‫فکر کنم در مورد کالیفرنیا می‌دونی.
‫صبح تلویزیونو روشن نکردم.
‫- اوه! ‫- چیز جدیدی هست؟
‫بقیه‌ش رفت.
‫دارن می‌گن ۲۰ درصد کالیفرنیای شمالی
‫هنوز سر جاشه، ‫که احتمالاً چقدر می‌شه؟ ۱۰ درصد؟
‫ولی مناطق تولید غذا همه‌ش از بین رفته.
‫و با اینکه غرب میانه ‫داره به زغال تبدیل می‌شه
‫و فلوریدا زیر آب می‌ره، این یعنی
‫همه مناطق تولید غذای
‫کشور از بین رفته.
‫و توی اروپا هم همینه.
‫توی آسیا قحطی اومده.
‫یه میلیون نفر مردن.
‫می‌گن طاعون خیاری...
‫- طاعون خیارکی. ‫- خیارکیه.
‫طاعون خیارکی. آره.
‫و زنبورها، اونا یه دهه ‫پیش توی دردسر بودن،
‫ولی حالا کاملاً از بین رفتن.
‫یه چند تا کندو یا همچین چیزی
‫توی آمریکای جنوبی هست،
‫ولی دیگه عسلی در کار نیست.
‫و بدون این کوچولوها، چی قراره
‫روی محصولاتی که برامون ‫مونده گرده‌افشانی کنه؟
‫نمی‌تونم...
‫ببخشید. یه لحظه.
‫باشه. مشکلی نیست.
‫اندریا؟‌ تو...
‫تو اندریا از میدوست تراست هستی؟
‫من شوهر فلیشا اندرسونم.
‫در واقع شوهر سابقش هستم.
‫فکر کنم تو و فلیشا همدیگه رو می‌شناسین.
‫توی یه شب بازی توی خونه‌ی دیوید آشنا شدیم.
‫- چند تا شب بازی. ‫- آره.
‫چی می‌خوای؟
‫یه پیاده‌روی طولانی داشتم، ‫و ماشینم گیر کرده،
‫و بانک...
‫کج شده.
‫کج شده؟
‫آره.
‫روی لبه گوداله.
‫فکر کنم این یعنی دیگه کاری ندارم.
‫هی، من در مورد بیلبورد
‫روی ساختمون بانک کنجکاوم.
‫- دیدیش؟ ‫- چطور می‌تونستم نبینمش؟
‫و آگهی‌های تلویزیونی هم دیدم.
‫دیگه آگهی تبلیغاتی برای ماشین ‫یا مبلمان تخفیف‌دار نیست.
‫فقط، چارلز کرنتز،
‫۳۹ سال عالی. ممنون، چاک.
‫پس توی بانک کار نمی‌کنه؟
‫از بانک بازنشسته نمی‌شه؟
‫من چارلز کرنتز رو نمی‌شناسم.
‫فکر کنم فقط یه شوخیه. هنر نمایشیه.
‫مواظب خودت باش.
‫مثل پناهنده‌ها به نظر می‌رسن.
‫آره.
‫هیچ‌کس خیلی نگران به نظر نمی‌رسه.
‫نگرانی چه فایده‌ای داره؟
‫همه اولش نگران بودن.
‫اعتراضات رو یادته؟ یادته...
‫حصار کاخ سفید رو انداختن پایین،
‫و همه‌ی اون دانشجوها تیر خوردن؟
‫- آره. ‫- و سرنگونی دولت روسیه.
‫جنگ چهار روزه بین پاکستان و هند
‫و آتشفشان کوفتی توی آلمان.
‫یه آتشفشان توی آلمان بود. ‫این دیوونگیه.
‫و ما هی می‌گفتیم درست می‌شه.
‫ولی به نظر نمیاد که درست بشه، مگه نه؟
‫نه.
‫فکر کنم خودکشی‌ها کمتر می‌شن.
‫فکر کنم مردم فقط... منتظر می‌مونن.
‫برای چی؟
‫پایان.
‫این پایان همه‌چیزه.
‫ما داریم
‫از پنج مرحله سوگ رد می‌شیم.
‫نمی‌فهمی؟ ما فقط،
‫ما به مرحله‌ی آخر رسیدیم.
‫پذیرش.
‫انتظار...
‫فکر کنم این سخت‌ترین بخشه.
‫و کل این قضیه... یهویی رخ داد، درسته؟
‫همه می‌دونستن محیط زیست مشکل داره.
‫فکر کنم حتی دیوونه‌های راست‌گرا
‫ته دلشون اینو می‌دونستن.
‫ولی این...
‫این...
‫این ۶۰ نوع گند مختلفه.
‫این همه گند یهویی اتفاق افتاد.
‫اونم توی یه سال. ۱۴ ماه.
‫افتضاحه.
‫آره. افتضاحه.
‫عجب.
‫نوشتن توی آسمون.
‫از بچگیم تا حالا یکی از اینا رو ندیده بودم.
‫اوه.
‫این دیگه چیه؟
‫منم دقیقا همین حس رو دارم. ‫[ممنونیم چاک!]
‫[چاک تا ابد]
‫[برای چاک]
‫هی! کجا بودی؟
‫شوخی می‌کنی؟
‫مجبور شدم تا اینجا بدوم.
‫ترافیک دیوونه‌کنندست، ‫و نصف ماشینا خالین.
‫دکتر وینستون غیبش زده.
‫- چی؟ ‫- آره.
‫صبح اومد تو، یه نگاهی به اطرافش کرد
‫و دوباره رفت بیرون.
‫و حالا نمی‌تونم پیداش کنم.
‫وقتی رفت بیرون پیجرشو انداخت.
‫باشه. می‌رم آماده شم.
‫تخت‌ها خالین.
‫بیشترشون رفتن بیرون. ‫من آخرین بیمارایی که
‫وضعیت پایدار داشتن رو مرخص کردم.
‫ولی، فلیشا، یه چیز عجیبی هست.
‫اون چیه؟
‫مانیتور چش شده؟
‫مسئله اینه، فقط اون یکی نیست.
‫نمی‌دونم، فل. نمی‌دونم.
‫یعنی... شاید بخوام از اینجا برم.
‫شاید بخوام برم خونه.
‫فکر نکنم دیگه نیازی به ‫بودن در اینجا داشته باشم.
‫[سیستم پخش اضطراری] ‫[منتظر بمانید]
‫[چارلز کرنتز - ۳۹ سال عالی] ‫[ممنون چاک!]
‫حالت خوبه، آقا؟
‫آره. فقط دارم یکم استراحت می‌کنم.
‫رفتم مرکز شهر تا گودال رو ببینم
‫و با گوشیم چند تا عکس بگیرم.
‫فکر کردم شاید یکی از شبکه‌های ‫تلویزیونی محلی علاقه‌مند باشه،
‫ولی انگار دیگه هیچ ‫کدومشون پخش نمی‌شن.
‫فقط تصاویر کرنتز پخش می‌شه.
‫همه‌جا کرنتزه، همیشه کرنتزه.
‫- می‌دونی اون کیه؟ ‫- اصلا.
‫از حداقل دوجین آدم پرسیدم. ‫هیچ‌کس نمی‌دونه.
‫کرنتز ما، آز آخرالزمانیه.
‫آخرین میم ما.
‫- کجا داری می‌ری؟ ‫- هاروست ایکِرز.
‫یه منطقه کوچیک قشنگ ‫دور از مسیر اصلی.
‫خودمم دارم می‌رم اونجا.
‫- همسر سابقم اونجا زندگی می‌کنه. ‫- هه.
‫خب...
‫اگه دوست داری می‌تونم باهات راه بیام.
‫تو چه‌کار می‌کنی، سم؟
‫منظورم اینه که اگه هنوز شاغلی کارت چیه.
‫صاحب و مدیر اصلی ‫موسسه کفن‌ودفن یاربرو.
‫عجب!
‫آره.
‫حسابی کارمون رونق گرفت.
‫سخته که حس خوبی بهش داشته باشی،
‫ولی کار و کاسبی تا چند هفته پیش
‫هیچ‌وقت به این خوبی نبوده.
‫ولی علاقه‌ی واقعیم هواشناسیه.
‫توی روزای جوونیم آرزو ‫داشتم هواشناس تلویزیونی بشم،
‫و شاید توی یکی از شبکه‌های بزرگ باشم.
‫ولی نه.
‫ولی خودمو به‌روز نگه می‌دارم.
‫مجلات رو می‌خونم.
‫و می‌تونم بهت یه چیز شگفت‌انگیز بگم
‫اگه بخوای بشنوی.
‫می‌دونی مردم می‌گن یه روز ۲۴ ساعته؟
‫خب، اشتباه می‌کنن.
‫یه روز نجومی ۲۳ ساعت
‫ و ۵۶ دقیقه‌ست.
‫چند ثانیه‌ی اضافی هم داره. ‫[چارلز کرنتز - ۳۹ سال عالی]
‫این‌طور بوده؟
‫بر اساس محاسباتم، ‫که بهت اطمینان می‌دم
‫می‌تونم ازشون پشتیبانی کنم، ریاضیم خوبه،
‫حالا یه روز ۲۴ ساعت و دو دقیقه‌ست.
‫می‌دونی این یعنی چی؟
‫داری می‌گی چرخش ‫زمین داره کند می‌شه؟
‫دقیقاً.
‫خیلیا فکر می‌کنن این فجایع
‫به خاطر کاراییه که با محیط زیست کردیم.
‫این‌طور نیست.
‫من اولین کسی‌ام که اعتراف می‌کنم، ‫ما با مادرمون...
‫آره، اون مادر همه‌ی ماست، ‫خیلی بد رفتار کردیم.
‫اذیتش کردیم، اگه اسمشو تعرض نذاریم.
‫ولی... ما خیلی کوچیکیم
‫نسبت به ساعت بزرگ جهان.
‫نه.
‫هر اتفاقی که داره می‌افته
‫خیلی بزرگ‌تر از تخریب محیط زیسته.
‫ریاضی اینو می‌گه.
‫و، و ریاضی می‌تونه خیلی کارا بکنه.
‫ریاضی می‌تونه هنر باشه...
‫ولی نمی‌تونه دروغ بگه.
‫می‌دونی چیه؟
‫من اینجا می‌شینم
‫و از غروب آفتاب لذت می‌برم
‫تا آرتروزم
‫یه کم آروم بشه.
‫دوست داری بمونی؟
‫من مسیرو ادامه میدم.
‫همسر سابق. متوجهم.
‫خب، از همصحبتی باهات ‫خوشحال شدم، آقای اندرسون.
‫سلام.
‫نگران نباش. دارم می‌رم ‫همسر سابقمو ببینم،
‫فلیشا اندرسون.
‫فکر کنم حالا دوباره ‫فامیلی‌شو گوردون کرده.
‫تو فرن لین زندگی می‌کنه، پلاک ۱۹.
‫آره، خانم گوردون رو می‌شناسم.
‫تو این بیرون چه‌کار می‌کنی؟
‫می‌خواستم برم اسکیت‌سواری.
‫عاشق اسکیت‌سواری بودم.
‫پس باید بری اسکیت‌سواری.
‫شاید باید برم.
‫چرا می‌ری خانم گوردون ‫رو ببینی اگه همسر سابقته؟
‫هنوز دوسش دارم.
‫دعوا می‌کنین؟
‫قبلاً می‌کردیم.
‫حالا که برای هم سابق شدیم بهتر کنار میایم.
‫خانم گوردون گاهی ‫بهمون کوکی زنجبیلی می‌ده.
‫من اوریو رو بیشتر دوست دارم، ولی...
‫کوکی خرد می‌شه، درسته؟
‫کوکی‌های زنجبیلی خرد نمی‌شن.
‫حداقل تا وقتی نخوردیشون خرد نمی‌شن.
‫فکر کنم بهتره بری خونه.
‫بدون چراغ‌ خیابون برای ‫اسکیت‌سواری زیادی تاریکه.
‫همه‌چیز درست می‌شه؟
‫معلومه که درست می‌شه.
‫[ممنون چاک]
‫برو خونه.
‫برو خونه پیش مامان و بابات.
‫همین حالا برو.
‫ها؟
‫خدا رو شکر. خدا رو شکر.
‫- خدا رو شکر. ‫- اونا...
‫اونا همین‌جوری پیداشون شد.
‫می‌دونم. خودم دیدم.
‫فقط اینجاست؟
‫فکر کنم همه‌جاست.
‫فکر کنم تقریباً...
‫آره...
‫آره، فکر کنم تقریباً...
‫تا حالا ستاره‌ها رو ‫این‌قدر درخشان ندیده بودم.
‫نگاهشون کن.
‫اون صورت فلکی عقابه.
‫اوهوم.
‫اونجا...
‫صورت فلکی قو هست.
‫و اونم ستاره‌ی قطبی...
‫اونو دیدی؟
‫آره.
‫مریخ غیبش زد.
‫می‌ترسم.
‫منم می‌ترسم.
‫چیزی نیست، عزیزم.
‫تو ادامه بده.
‫تو ادامه بده، باشه؟
‫سی و نه سال عالی داشتیم.
‫ممنون، چاک.
‫من دوستت...
‫[پرده‌ی دوم: نوازنده‌های خیابونی تا ابد]
‫با کمک دوستش، مک،
‫که یک ون قدیمی داره،
‫تیلور فرانک ست درامشو راه می‌ندازه
‫تو جای مورد علاقه‌ش
‫در پیاده‌راه خیابان هشتم.
‫بعدازظهر پنج‌شنبه‌ست.
‫هوا فوق‌العاده‌ست،
‫و خیابونا پر از مردمه
‫که منتظر آخر هفته‌ هستند،
‫که همیشه بهتر از خود آخر هفته‌ست.
‫- همه‌چیز خوبه، تیلور؟ ‫- آره، ممنون.
‫ده درصد تنها تشکریه که می‌خوام، رفیق.
‫تیلور، و همین‌طور مک...
‫به صورت پاره‌وقت
‫در فروشگاه داکتر رکوردز ‫توی خیابان کسل کار می‌کنند.
‫ولی در یه روز خوب...
‫تیلور می‌تونه تقریباً به همون اندازه ‫از نوازندگی خیابونی پول در بیاره.
‫نوازندگی خیابونی چیزی نیست ‫که والدینش برای اون تصور می‌کردن
‫وقتی توی دانشگاه موسیقی ‫جولیارد ثبت‌نام کرد،
‫و اونا هنوز نمی‌دونن ‫که ترک تحصیل کرده.
‫جولیارد می‌خواست بهت یاد بده ‫درباره کارایی که انجام میدی فکر کنی،
‫ولی تیلور فکر می‌کنه،
‫ریتم دوستته و فکر کردن دشمنته.
‫اون خودشو گرم می‌کنه، ‫اول آروم شروع می‌کنه.
‫تمپوی آهسته، بدون زنگ گاوی،
‫اهمیتی نمی‌ده که کلاه جادویی
‫به جز دو دلار مچاله‌شده‌ش
‫و سکه‌ی ۲۵ سنتی که یه آدم سوار ‫اسکیت بورد
‫به صورت تحقیرآمیز براش پرت کرد، خالیه.
‫وقت هست. ‫یه راه ورودی هست.
‫پیدا کردن ورودی نصفه لذتشه.
‫شاید حتی بیشترش باشه.
‫جنیس هالیدی بعد از هفت ساعت ‫کار در فروشگاه پیپر اند پیج
‫به خونه برمی‌گرده،
‫و شاید تا اقیانوس پیاده بره.
‫نامزدی که ۱۶ ماه باهاش بوده ‫ولش کرده،
‫و به روش مدرن هم جدایی‌شون رو اعلام کرده.
‫کاملاً غیرمنتظره بود،
‫مثل این بود که یه در ‫توی صورتت کوبیده بشه
‫درست وقتی آماده بودی ازش رد شی.
‫- این... ‫- گند محضه!
‫...گند محضه.
‫اون عاشق پسره نبود.
‫حتی به خودشم نگفته بود که عاشقشه.
‫- ولی بازم... ‫- خیلی افتضاحه.
‫...یه شوک ناامیدکننده‌ست.
‫فکر می‌کنه وقتی برسه ‫خونه یه کم نوشیدنی می‌خوره
‫و گریه می‌کنه.
‫شاید یکی از پلی‌لیست‌های ‫گروه‌های بزرگشو آماده کنه
‫و بعد خوردن الکل توی اتاق برقصه.
‫یه لاته با شیر جو برای چاک. ‫[چاک]
‫چارلز کرنتز،
‫دوستاش اونو چاک صدا می‌کنن.
‫اون لباس حسابداری پوشیده.
‫کت‌وشلوار خاکستری، پیراهن آبی، ‫کراوات آبی.
‫کفش‌های ساموئل ویندزرش ‫ارزون ولی محکمن.
‫اون برای یه کنفرانس یک‌هفته‌ای
‫با عنوان بانکداری در ‫قرن بیست و یکم اینجاست.
‫بانک اون، یعنی میدوست تراست اونو فرستاده،
‫و همه‌ي هزینه‌ها پرداخت شده.
‫چاک از سخنران‌ها و پنل‌ها لذت برده.
‫اون در یک پنل بود
‫و قراره در یکی دیگه هم باشه
‫قبل از اینکه کنفرانس فردا ظهر تموم شه،
‫ولی هیچ میلی به گذروندن ساعات غیرکاریش
‫با ۷۰ حسابدار دیگه نداره.
‫اون زبون اونا رو حرف می‌زنه،
‫ولی دوست داره فکر کنه ‫زبون‌های دیگه‌ هم بلده.
‫حداقل قبلاً بلد بود،
‫گرچه حالا بعضی از واژگانش گم شدن.
‫حالا، کفش‌های معقول ‫ساموئل ویندزر آکسفوردش
‫دارن اونو برای یه پیاده‌روی ‫در بعدازظهر می‌برن.
‫زندگیش محدودتره
‫نسبت به چیزی که زمانی ‫بهش امید داشت.
‫ولی با این کنار اومده.
‫می‌فهمه که این محدودیت
‫نظم طبیعی اوضاعه.
‫اون یه همسر داره، جینی،
‫که محتاطانه به اون زن وفادار مونده،
‫و یه پسر باهوش و خوش‌اخلاق
‫در مقطع راهنمایی داره.
‫و فقط ۹ ماه از زندگیش مونده،
‫اگرچه هنوز خودش اینو نمی‌دونه.
‫تیلور حالا ۱۰ دقیقه‌ست ‫که داره کار می‌کنه
‫و به جایی نرسیده.
‫اون یه فرد تاجر مانند رو می‌بینه
‫که داره به سمتش میاد
‫و خدا می‌دونه اون چی داره
‫که تیلور رو وادار می‌کنه ‫بخواد نزدیک شدنشو اعلام کنه.
‫اول یه ریتم رِگِی می‌زنه
‫و بعد می‌ره سراغ یه چیز نرم‌تر.
‫و برای اولین بار در امروز، ‫تیلور یه جرقه حس می‌کنه
‫و شروع می‌کنه به زدن ‫زنگ گاوی در ضرب‌های پایین.
‫خیلی باحاله.
‫ریتم پدیدار شده،
‫و ریتم مثل یه جاده‌ست ‫که می‌خوای دنبالش کنی.
‫می‌تونست ریتم رو تندتر کنه،
‫ولی داره آقای تاجر رو تماشا می‌کنه
‫و چنین چیزی برای این ‫یارو غلط به نظر می‌رسه.
‫اون باور داره آقای تاجر ‫فقط از کنارش رد می‌شه
‫در راهش برای رسیدن به هتل تجاری،
‫و وقتی رفت،
‫تیلور می‌ره سراغ یه چیز دیگه.
‫ولی به جای اینکه بی‌خیال رد شه...
‫وای!
‫آره!
‫دیگه برای امروز بسه، بچه‌ها.
‫دیگه برای امروز بسه.
‫دیگه برای امروز بسه. باید ‫وقتی تو اوج هستیم تموم کنیم.
‫کمکی لازم داری یا...
‫تو کار اصلیت رقصه؟
‫نه. نه. من...
‫- نه، آقا. ‫- کارت چیه؟
‫نه. فکر می‌کنم... خرابش که نکردم؟
‫فکر کنم خراب کرد، ‫فکر کنم خرابش کرد.
‫بیاین بریم به برکه.
‫هیچ‌وقت نزدیک کامن ‫جای پارک پیدا نمی‌کنیم.
‫امروز پیدا می‌کنیم.
‫امروز...
‫جادوییه.
‫کجا اینجوری رقصیدن رو یاد گرفتی؟
‫کجا درام زدن رو یاد گرفتی؟
‫اوه، نه، نه، نه، این مال توئه.
‫نه، نصف‌نصف تقسیمش می‌کنیم.
‫تنهایی، نصف اینم درنمی‌آوردم
‫حتی اگه تا نصفه‌شب طبل می‌زدم.
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫آره. فقط یه سردرد معمولی گرفتم.
‫اوه، نه، نه، نه. بیخیال ‫بهش نیازی ندارم. تو نگهش دار.
‫بگیر دیگه. حقته.
‫برا خودت شام بخر.
‫بده به یکی. ‫ولی من به تو می‌دمش.
‫می‌تونی اینو به عنوان کار اصلی انجام بدی.
‫فکر نکنم.
‫واقعاً فکر می‌کنم می‌تونیم با نوازندگی ‫خیابونی به شهرت و ثروت برسیم.
‫چی باعث شد جلوی من وایسی؟
‫چرا حرکت کردی؟
‫می‌تونست بگه به این خاطر بود که
‫به گروه موسیقی قدیمی داغونش ‫یعنی رتروز فکر می‌کرده،
‫و اینکه دوست داشت روی صحنه برقصه
‫در طی وقفه‌های نوازندگی.
‫اما بخاطر این نبود.
‫نمی‌دونم.
‫تیلور، باید بریم.
‫وگرنه مجبور می‌شیم سهم‌تو
‫خرج بلیت پارکینگ بکنیم.
‫پس شماها نمی‌خواین ‫تغییر شغل بدین؟
‫تغییر شغل؟ چطور... آخه...
‫این واقعا افتضاحه.
‫فکر می‌کردم طرف آدم خوبیه.
‫عاشق خوبی بود، و کلی ‫خوش می‌گذروندیم.
‫اگه بتونم یه ویدیو ‫از رقصمون پیدا کنم،
‫که حتما این کارو می‌کنم، ‫چون شرط می‌بندم معروف می‌شیم،
‫با یه پیام براش می‌فرستم،
‫یه پیام که می‌گه، ‫این چیزیه که داری از دست می‌دی.
‫مشکلی برات پیش نمیاد.
‫چیز زیادی نمی‌دونم، ولی اینو می‌دونم.
‫یه پرتوی خورشید درخشان جلوت داری،
‫و برای من مشخصه که ‫وارد اون می‌شی.
‫ولی آره.
‫افتضاحه. چیز دیگه‌ای نمی‌شه گفت.
‫همه‌چیز میره توی چاه فاضلاب،
‫و تنها چیزی که می‌تونیم بگیم ‫اینه که افتضاحه.
‫آره.
‫شاید ما هم داریم می‌ریم توی چاه فاضلاب.
‫شاید.
‫من مسیرم این طرفیه.
‫من مسیرم اون طرفیه.
‫ممنون بابت رقص.
‫در حالی که از جایی که تیلور
‫درامشو راه انداخته بود رد می‌شه،
‫اون دو تا سؤال دوباره برمی‌گردن.
‫چرا توقف کرد که گوش بده؟
‫و چرا شروع کرد به رقصیدن؟
‫نمی‌دونه.
‫و آیا جواب‌ها یه چیز خوبو بهتر می‌کنن؟
‫بعداً، توانایی راه رفتنو از دست می‌ده،
‫چه برسه به رقصیدن با خواهر کوچولو
‫در پیاده رو‌
‫بعداً، توانایی جویدن غذا رو از دست می‌ده.
‫بعدش، اسم همسرشو فراموش می‌کنه.
‫بعدش، درکش از تفاوت بین
‫بیداری و خواب رو از دست میده
‫و وارد دنیایی از درد عظیمی می‌شه
‫که براش سوال می‌شه چرا ‫خدا جهان رو خلق کرد.
‫چیزی که اون گاهی به یاد میاره،
‫اینه که چطور توقف کرد ‫و کیفشو انداخت زمین
‫و خودش رو با ریتم تکون داد.
‫و فکر می‌کنه
‫این دلیل خلقت جهان توسط خداست.
‫فقط همین.
‫[پرده اول: من ازدیاد را در خود دارم]
‫چاک از اینکه خواهردار می‌شد
‫بسیار خوشحال بود.
‫ناگفته نماند، او از اینکه ‫داشت پدر و مادردار می‌شد
‫سر از پا نمی‌شناخت،
‫اما هیچ‌کدام به حقیقت نپیوست ‫آن هم به خاطر...
‫یک تکه یخ پنهان‌شده ‫در پل روگذر بزرگراه آی۹۵.
‫چاک هنگام این حادثه ‫در ماشین حضور نداشت
‫زیرا والدینِ اون برای شام دو تایی ‫به بیرون رفته بودن
‫و پدربزرگ و مادربزرگ او ‫از چاک مراقبت می‌کردن،
‫که در آن زمان، آن‌ها رو هنوز ‫زیدی و بابی صدا می‌زد.
‫او هفت ساله‌اش بود.
‫افرین.
‫به مدت یک سال و نیم،
‫غم از در و دیوار خانه می‌بارید.
‫آلبی و سارا کرنتز نه تنها
‫پسر و عروس‌شان را از دست داده بودن...
‫چرا غذا نمی‌خورید؟
‫بلکه نوهٔ دخترشون رو هم از دست دادن
‫که سه ماه دیگر بدنیا می‌آمد.
‫چی شده؟
‫اسم او را از قبلا انتخاب کرده بودند...
‫- اسمش آلیساست. ‫- آلیسا.
‫وقتی چاک گفت که این اسم ‫برای او مثل باران است،
‫مادر اون همزمان خندید ‫و اشک از چشمانش جاری شد.
‫هیچ‌وقت این اتفاق را فراموش نکرد.
‫آلبی برای تسکین اندوه خود
‫به دو پناهگاه همیشگی خود روی آورد،
‫اعداد و نوشیدنی.
‫هر چند سارا نتوانست شادی
‫در لذت‌های همیشگی خود پیدا کند.
‫او طعم‌های زندگی را دوست داشت،
‫موسیقی، هنر و غذا،
‫اما اکنون، جهان را ساکت
‫و خاکستری و بی‌طعم می‌دانست.
‫با گذشت زمان ‫برخی از احساسات خوب و زیبا
‫به خانه برگشتند.
‫بعد از تصادف،
‫غذاهای زیادی از بیرون خریداری شده بود،
‫ولی هنگامی که چاک ده ساله‌اش شد،
‫مادربزرگ او آشپزی را از سر گرفت.
‫عاشق این بود هنگام غذا پختن ‫به موسیقی راک گوش بده.
‫سبک موسیقی که از نظر چاک ‫مناسب سن اون نبود،
‫
‫زود باش داداش کوچولو، بیا برقصیم.
‫
‫اما به بابابزرگت نگی باهم تمرین کردیم.
‫خیلی سنتی و قدیمیه.
‫چاک هیچ‌وقت حرف نزد.
‫خانهٔ پدربزرگ و مادربزرگ او
‫به خانهٔ خودش تبدیل شد
‫با یک استثنا.
‫گنبد روی سقف.
‫به چاک گفته بودن ‫اجازه ورود به گنبد رو نداره.
‫قانون پدربزرگش بود،
‫و این امر مطلق و تاکید آمیز بود.
‫آلبی در مورد موضوعات دیگه سخت‌گیر نبود.
‫او از بسیاری جهات بسیار آرام و مهربان بود.
‫اما در این موضوع، سخت‌گیر بود.
‫البته چاک در این مورد پرس و جو کرد،
‫و بیشتر از یک‌بار هم پرسید.
‫اون بالا چیه؟
‫از پنجره بالا میشه چه چیزی رو دید؟
‫و سوال اصلی: چرا در اتاق قفله؟
‫- مادربزرگ گفت... ‫- چون کفِ زمین محکم نیست
‫و ممکنه بیفتی پایین.
‫- پدربزرگ گفت... ‫- هیچی اون بالا نیست
‫چون کف اونجا خراب شده.
‫و تنها چیزی که می‌تونی از اون پنجره ببینی
‫مرکز خریده.
‫این حرف را زد، تا اینکه یک شب،
‫درست پیش از تولد یازده سالگی چاک،
‫دست‌کم بخشی از حقیقت را گفت.
‫تقویم کیهانی
‫تاریخچه محلی کیهان را
‫در یک سال خلاصه می کند.
‫اگر کیهان در اول ژانویه آغاز شده باشد،
‫شکل‌گیری کهکشان راه شیری ‫تا ماه مه به طول انجامیده.
‫خوردنِ نوشیدنی برای رمز و راز ‫چیزی جز ضرر ندارد.
‫و بعد از مرگ پسر،
‫عروس و نوه آینده‌اش،
‫آلیسا، که مثل باران است،
‫آلبی گرنتز نوشیدنی زیادی مصرف کرد.
‫هر آنچه بشر تاکنون انجام داده
‫از آغاز تا کنون، در آن نقطه نورانی و کوچک،
‫در گوشه پایین و سمت راست تقویم کیهانی، ‫جای گرفته است.
‫مطمئنم میشه
‫خیلی دورتر از مرکز خرید وستفورد رو
‫از گنبد بالا دید.
‫باید بشه از اون بالا شهر رو دید،
‫مطمئنم.
‫اگه رفته بودی بالا،
‫ممکن بود بیشتر از اون چیزی ‫که انتظارشو داشتی ببینی.
‫واسه همین در اونجا قفله، چاک.
‫هر ماه یک و ربع میلیارد سال طول می‌کشد.
‫هر روز نماینگر ۴۰ میلیون سال است.
‫می‌خواست بپرسه منظور پدربزرگش چیه.
‫اما جنبهٔ بزرگسالی او، ‫البته نه در قامت ظاهری،
‫نه، نه در سن ده سالگی، ‫ولی یه چیزی در مواقع خاص
‫با اون حرف می‌زد، بهش گفت
‫- ساکت باشه. ‫- در این مقیاس...
‫ساکت باشه و صبر کنه.
‫اما تمام تاریخ بشر در فضایی
‫به اندازه کف دست من جا می‌شود.
‫ما تازه در ابتدای ردیابی مسیر طولانی ‫و پرپیچ و خمی هستیم
‫که از سرآغاز شروع شد...
‫می‌دونی این خونه به چه سبکی ساخته شده؟
‫ویکتوریایی.
‫درسته.
‫و صرفا ظاهر ویکتوریایی نداره.
‫در سال ۱۸۹۵ ساخته شده.
‫از اون زمان دست‌کم ‫شش هفت‌ بار بازسازی شده.
‫اما گنبد بالای خونه ‫از همون اول اینجا بوده.
‫از ۱۹۷۱ اینجا زندگی می‌کنم.
‫و این همه سال، شش هفت بار هم نشده
‫اونجا رفته باشم.
‫چون کف زمین خراب شده؟
‫چون پر از روح و ارواحه.
‫حوالی ساعت ۱۰:۳۰ شب ۳۱ دسامبر.
‫- اسکروج رو یادت هست؟ ‫- آره.
‫فیلم اسکروج که دیدیم؟
‫یادم میاد.
‫به نظرت داستان ارواح به حساب میاد؟
‫فکر کنم.
‫شنیدم یه نفر گفت داستان ارواحه.
‫هنوز کریسمس نرسیده.
‫۱۱:۵۹:۲۰،
‫عصر، روز آخر...
‫جفریز یک ماه بعد بود.
‫هنری پیترسن،
‫اون بیشتر طول کشید.
‫چهار... شاید پنج سال بعد.
‫و اون زمان...
‫تقریبا یادم رفت اون بالا چی دیدم.
‫تقریبا.
‫گفتم هیچ‌وقت بعد اون قضیه ‫دیگه اون بالا نرفتم.
‫و کاش به خاطر سارا نرفته بودم.
‫به خاطر بابیت، چاکی.
‫بابی عزیزت.
‫و نون.
‫تمام افرادی که شنیده‌ایم،
‫یک جایی در آن جا...
‫انتظار، چاکو.
‫این قسمت سخت ماجراست.
‫همه حوادث کتاب‌ها تاریخ
‫در اینجا رخ داده
‫در ده ثانیه اخیر تقویم کیهانی.
‫اوه!
‫هوا داره سرد میشه.
‫ورا سلام رسوند. ‫بابت سوپ تشکر کرد.
‫نشست واسم غیبت کرد، ‫از اون غیبت‌های آبدار.
‫البته...
‫واسه همین با ورا دوست هستیم، مگه نه؟
‫خب، خبر جدید چیه؟
‫خب، نمی‌دونم شنیدی یا نه،
‫ولی تریش میگه کارن و متی میرن مشاوره.
‫- دوباره. ‫- هنری پیترسن کیه، زیدی؟
‫جهانی که ما را آفرید
‫یا می‌توانیم میراث ‫۱۵ میلیارد ساله خود را بر باد بدهیم.
‫و پودر پنکک بگیر.
‫جعبه زرده، نه نارنجی.
‫- برداشتی؟ ‫- آره.
‫- واست بنویسم؟ ‫- یادم می‌مونه.
‫یه وقت نزنه به سرت رانندگی کنه.
‫پیاده برو تا حالت سر جاش بیاد.
‫باشه، باشه، باشه.
‫رفت خرید کنه و برگرده.
‫بعد، نظرت چیه امشب،
‫روی شومینه اسمورز کباب کنیم؟
‫- باشه. ‫- باشه.
‫در مورد ارواح چرت و پرت گفت؟
‫همون‌هایی که توی گنبد زندگی می‌کنن؟
‫آره.
‫خب، واقعا؟
‫نظر خودت چیه؟
‫من جای تو بودم ‫حرف‌های زیدی رو جدی نمی‌گرفتم.
‫مرد خوبیه. اما بعضی‌وقت‌ها،
‫خب بعضی‌وقت‌ها، خیلی نوشیدنی می‌خوره.
‫بعد میره سراغ سرگرمی‌هایی که داره.
‫مطمئنم می‌دونم از چی حرف می‌زنم.
‫جفریز کی بود؟
‫خب...
‫داستانش خیلی غم انگیزه، بچه‌جون.
‫کوچه بغلی زندگی می‌کرد،
‫و وقتی توپش افتاد تو خیابون
‫و رفت دنبالش، ماشین زیرش کرد.
‫خیلی وقت پیش اتفاق افتاد.
‫و اگه بابابزرگت میگه تصادف رو ‫قبل از اینکه اتفاق بیفته دیده،
‫اشتباه می‌کنه.
‫اون زیاد نوشیدنی می‌خوره.
‫می‌دونی، اگه بخوای می‌تونم ‫کیک رو ببرم خونه خانم استنلی.
‫عه، چقدر بچهٔ خوبی هستی.
‫مطمئنم ورا خوشحال میشه.
‫همم.
‫معرکه‌ست.
‫مادربزرگت هنرمنده.
‫ممنون که واسم آوردی.
‫فکر تو بود؟
‫- راستشو بگو. ‫- آره.
‫خب، واست یه فنجون چایی بیارم؟
‫من چایی نمی‌خورم ولی...
‫یه لیوان شیر بدم نمیاد.
‫خب، مادربزرگ تو فرشته‌ست.
‫و بابابزرگت چی؟
‫اون چیزه رو کمرش رو دکتر دید؟
‫آره، دکتر برداشت و آزمایش کرد.
‫از سیر تا پیازشو واسم تعریف کن.
‫وخیم نبود.
‫خدا رو شکر.
‫آره.
‫داشت با مامان‌بزرگ
‫درباره یه نفر به اسم ‫هنری پیترسن صحبت می‌کرد.
‫خیلی وحشتناک بود.
‫می‌دونی، هنری کتاب حسابدار بود،
‫درست مثل بابابزرگت.
‫کارهای زیاد دیگه‌ای ‫رو توی شهر انجام می‌داد.
‫از اون دست کارهایی ‫که زیدی تو انجام نمی‌داد...
‫چی شد؟
‫بعید می‌دونم دلت بخواد ‫این‌جور چیزها رو بشنوی.
‫خب، بابابزرگ گفت راحت بود.
‫راحت؟
‫خودکشی کرد. خودشو دار زد.
‫زنش، می‌دونی، اون...
‫با یه مرد جوون فرار کرد، ‫حتی سنش به سن رای نمی‌رسید.
‫و زنش چهل ساله‌اش بود. ‫برداشت تو چیه؟
‫- عجب. ‫- عجب هم داره.
‫و بعدش، شنیدم که...
‫توی مدرسه چه خبره؟
‫کی کیو دوست داره؟
‫صادقانه حرف بزن، ‫زیرا هیچ‌کس صدای تو را نمی‌شنود،
‫و یک دقیقه بیشتر می‌مانم.
‫خودم را نقض کردم؟
‫بسیار خب،
‫خودم را نقض می‌کنم،
‫من بزرگ هستم.
‫من ازدیاد رو در خود دارم.
‫روز آخر کلاس ششم،
‫خانم ریچاردز،
‫یک زن جوان مهربان ‫با گرایش‌های هیپی‌وار
‫که فاقد توانایی مدیریت نظم و انضباط بود
‫و احتمالاً
‫در سیستم آموزش عمومی دوام نمی‌آورد،
‫سعی کرد برای کلاس چاک
‫چند خط از شعر آواز خودم ‫اثر والت ویتمن را بخواند.
‫اگر ناتوانی در کشف من در ابتدا، دلگرم باش،
‫یک جا مرا نیافتی جای دگر را جستجو کن.
‫توی شعر گفته: ‫من بزرگ هستم
‫من ازدیاد رو در خود دارم، منظورش چیه؟
‫به نظر تو منظورش چیه؟
‫همه آدم‌هایی که می‌شناسه.
‫آره.
‫ولی شاید حتی منظور بیشتری داره.
‫بیا اینجا.
‫بین دست من چیه؟
‫مغزم.
‫نه، دقیقا منظورم این نیست.
‫اینجا چیه؟
‫درست بین دست‌های من.
‫نمی‌دونم.
‫همه آدم‌هایی که می‌شناسی؟
‫فکر کنم.
‫فقط آدم‌هایی که می‌شناسی؟
‫هر چیزی که می‌بینی.
‫هر چیزی که می‌دونی.
‫دنیا، چاک.
‫هواپیماهای توی آسمون. ‫درپوش‌های چاه تو خیابون.
‫هر سال که زندگی می‌کنی، ‫دنیای توی مغز تو
‫بزرگ‌تر و درخشان‌تر ‫و پر جزییات‌تر و پیچیده‌تر میشه.
‫تو شهرها و کشورها و قاره‌ها رو می‌سازی،
‫و با مردم و چهره‌ها اونجا رو پر می کنی،
‫به صورت واقعی و خیالی.
‫متوجه شدی؟
‫به همین جا بسنده نکن.
‫تو همه جا
‫با آدم‌هایی که تا به حال دیدی پر می‌کنی،
‫با آدم‌هایی که می‌شناسی،
‫با آدم‌هایی که تصور می‌کنی.
‫یه کیهان شکل می‌گیره.
‫یه کیهان کامل بین دستان من.
‫تو ازدیاد رو در خودت داری.
‫خب...
‫این دنیا و کیهان چی میشه اگه یه نفر...
‫نمی‌دونم،
‫به یه تکه یخ برخورد کنه ‫و از پل روگذر پایین بیفته یا...
‫زیاد نگران این مسائل نباش.
‫فقط یادت باشه تو ازدیاد ‫رو در خودت داری، چاک.
‫فوق العاده نیست؟
‫دیگه برو. ‫تو پسر خیلی خوبی بودی.
‫از اینکه دانش آموز من بودی خیلی خوشحال شدم.
‫چاک تا ماه آگوست
‫از تابستون لذت برد،
‫وقتی که بابی فوت کرد.
‫توی یه سوپر مارکت
‫انتهای خیابون، بین مردم اتفاق افتاد
‫که یه‌کم خفت‌بار بود،
‫ولی دست‌کم از اون دست مرگ‌هایی بود
‫که مردم با خیال راحت میگن...
‫خدا رو شکر زجر نکشید.
‫حرف دیگه‌شون...
‫زندگی طولانی و پرباری داشت.
‫بیشتر مبهم بود.
‫سارا کرنتز هنوز به اواسط ‫دهه شصت سالگیش نرسیده بود.
‫یک بار دیگر، خانهٔ خیابان پیلچارد
‫غم از در و دیوارش می‌بارید.
‫آلبی در سوگ بود و از غصه لاغر شده بود،
‫و جوک‌های خودش رو کنار گذاشت
‫و چهره‌اش از یه آدم هفتاد ساله پیرتر می‌زد.
‫- همین؟ ‫- آره.
‫۷۵ سنت.
‫خانمی که چند هفته پیش اینجا بود،
‫همونی که مُرد.
‫وقتی این اتفاق افتاد کجا بود؟
‫یه‌کم ترسناکه، بچه.
‫مامان‌بزرگم بود.
‫داشت نون برمی‌داشت.
‫وقتی نقش زمین شد
‫تقریبا همه قفسه رو ریخت پایین.
‫ببخشید اگه اطلاعات خیلی زیادی دادم.
‫نه.
‫خودم می‌دونستم.
‫- نه! ‫- چیه؟
‫- فاصله بگیر! بیا اینور ببینم! ‫- چی؟ هی، هی!
‫بده من.
‫بده من. بده به من.
‫بده.
‫عه.
‫ببخشید.
‫حالت خوبه؟
‫چی دیدی؟
‫ببخشید. تو نمی‌تونی.
‫نباید این کار رو کنی، چاکی.
‫نباید.
‫ببخشید.
‫ببخشید. معذرت می‌خوام.
‫ببخشید.
‫[باشگاه رقص]
‫زود باش، داداش کوچولو.
‫بیا برقصیم.
‫سلام پیچ‌خورها و سلام چرخنده‌ها.
‫چی شده؟ امسال سه تا پسر توی کلاس داریم.
‫رکورد زدیم.
‫شما آقایون ممکنه ببینید
‫که به خاطر سرگرمی جدیدتون ‫مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرید.
‫بهتون اطمینان میدم، ‫شما باهوش‌ترین جوان‌ها
‫در مدرسه هستید.
‫بزودی منظورم رو می‌فهمید.
‫به اون‌هایی که میگم منو نمی‌شناسن، ‫من خانم رورباکر هستم.
‫و وقتی به تربیت بدنی دخترانه درس نمیدم،
‫من همونی‌ام که بعضی از شاگردها بهم میگن:
‫«هیولای رقص.»
‫خنده نداشت؟ باشه.
‫شما بهترین باشگاهی رو انتخاب کردید
‫که این مدرسه تا به حال داشته.
‫چون اگه والیبال دخترونه نداشتیم،
‫هیچی نداشتیم.
‫نه، نه، نه.
‫برگرد ببینم، آقای مالفورد، ‫من الان تمام و کمال صاحب تو هستم.
‫یک، دو، سه. ‫یک، دو، سه
‫نمی‌دونم این چیه.
‫
‫هی. اینو نگاه کن.
‫سر بخور، سر بخور، سر بخور.
‫حاضری؟
‫با من امتحان کن.
‫سر بخور.
‫آره، دوباره.
‫ایست. سُر. ایست.
‫خیلی باحاله.
‫خودت یاد گرفتی؟
‫خب، انقدر تکرار و تمرین کردم
‫تا یاد گرفتم.
‫باید توی مراسم رقص انجامش بدیم.
‫نه به عنوان قرار.
‫من با داگی ونت‌ورث میام.
‫می‌دونی، آره؟
‫آره.
‫ولی دلیل نمیشه نتونیم بهشون
‫حرکات خفن نشون ندیم.
‫من خیلی دلم می‌خواد. تو چی؟
‫نمی‌دونم.
‫من خیلی کوتاه‌ترم.
‫به نظرم همه می‌خندن.
‫- کاملا جواب میده. ‫- کاملا.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، مطمئنم.
‫خب، حس خیلی خوبی داره.
‫فقط یه‌کمی بزرگه.
‫باید کافی باشه.
‫- یه‌کم بیشتر. ‫- شاید یکی دیگه.
‫چطوره؟
‫زمین انگار یخ شده.
‫اگه زمین رو خش بندازی،
‫- مستخدم کتکت می‌زنه... ‫- تیمی.
‫خراش نمیفته.
‫به پاش خیلی سبکه ‫که بخواد خراش بندازه.
‫تقریبا عالیه
‫یه بار دیگه این دو تا رو انجام بده.
‫آه نکش.
‫توی این کار حرفه‌ای هستی، می‌دونی؟
‫خیلی بلدی.
‫آره، ولی کسل‌کننده‌ست.
‫کسل‌کننده‌ست؟ ریاضی رو میگی؟
‫آره.
‫نظرت چیه ترم بعد
‫ لیگ ریاضی رو بعد از مدرسه امتحان کنی؟
‫راستش من تمام دوره دبیرستان رفتم،
‫و خیلی عالی بود.
‫کلاس پیچ‌خورها و چرخنده‌ها میرم.
‫آره.
‫میشه یه لحظه بذاریش کنار؟
‫یه صحبت کوچیک در مورد ریاضی دارم.
‫چون مردم فکر می‌کنن
‫شاید کسل‌کننده باشه،
‫و این اولین اشتباه اون‌هاست.
‫ریاضی توی هر حرفه، هر شغل،
‫و هر جنبه‌ای از زندگی ‫در این سیاره به کار گرفته میشه.
‫حقیقته. ‫حتی تو سیاره...
‫به نظرت چطوری ‫مدت زمان یه روز رو محاسبه می‌کنیم؟
‫همه می‌دونن یه روز چقدره.
‫- چقدره؟ ‫- ۲۴ ساعت.
‫مردم میگن ۲۴ ساعته، اما اشتباه می‌کنن.
‫۲۳ ساعت و ۵۶ دقیقه
‫توی یه روز عالیه.
‫به اضافه چند ثانیه. ‫ریاضی اثبات کرده.
‫از کجا می‌دونیم عمر زمین چقدره؟
‫جهان چقدر عمر داره، ‫آدم‌ها چند وقته وجود دارن؟
‫یا اینکه چطور یه پل یا آسمان‌خراش بسازیم
‫یا ستاره‌ها چقدر فاصله دارن؟
‫چطوری روی ماه فرود اومدیم؟
‫خود ستاره‌ها.
‫چرا می‌سوزن، ‫دلیل شکافت و همجوشی اتم‌ها،
‫و بقیه چیزها توی ریاضی خلاصه میشه.
‫ببین، ستاره‌ها ریاضی هستن.
‫وقتی به آسمونِ شب نگاه می‌کنی،
‫داری بزرگ‌ترین محاسبهٔ
‫جهان رو نگاه می‌کنی.
‫لعنتی، حتی رقصیدنت هم ریاضیه.
‫خب، زبان رقص چیه؟
‫قدم‌ها رو چطور یاد گرفتی؟ ‫حتی توی اسم‌شون مشخصه.
‫بهش میگن شمردن.
‫یک و دو و سه و چهار.
‫والس چیه؟ یک، دو، سه. یک، دو، سه.
‫اعداده، ریاضیه.
‫و از همه مهم‌تر،
‫هنر در اون دخیله.
‫کار من، تمام این پرونده‌ها،
‫تمام این پوشه‌ها،
‫زندگی آدم‌هاست.
‫تک تک تصمیمات اون‌ها.
‫پارسال، ده سال اخیر،
‫هر چیزی که واسشون اهمیت داره.
‫تمام نقاط ضعف، تمام عیب‌ها، تمام رویاها،
‫همه‌اش توی اعداد اومده.
‫یه آدم نادون میاد این اعداد رو برمی‌داره،
‫بدون هنر ریاضی رو انجام میده، ‫یه آدم خونه‌اش رو از دست میده.
‫من اون اعداد رو برمی‌دارم، ‫یه‌کم هنروری می‌کنم،
‫جون یه نفر رو نجات میدم.
‫این کار منه.
‫حسابداری همینه.
‫خب، شاید باید همین رو یاد بدن،
‫این چیزهای باحال رو،
‫نه مسائل کسل‌کننده رو.
‫همم.
‫ریاضی یه چیز دیگه هم هست.
‫مقداری ریاضیات، ‫ریاضی که بهش آمار میگن
‫یا احتمالات،
‫می‌تونه درباره آینده بهت بگه.
‫برای مثال می‌تونه بهت بگه،
‫احتمال اینکه
‫برای یه یه تیم ورزشی ‫توی لیگ بزرگ انتخاب بشی بیشتره
‫تا اینکه به عنوان رقاص مشغول به کار بشی.
‫دنیا رقاص‌ها رو دوست داره، ‫خیلی دوست داره.
‫ولی به حسابدار احتیاج داره، ‫بنابراین تقاضای زیادی وجود داره،
‫فرصت‌های خیلی زیادی وجود داره.
‫می‌دونم ناراحت کننده‌ست، ولی حقیقته.
‫ریاضی یعنی حقیقت. ‫بهت دروغ نمیگه.
‫به سلیقه آدم کاری نداره.
‫اینطوری خالصه.
‫ریاضی می‌تونه کارهای زیادی رو انجام بده.
‫ریاضی می‌تونه هنر باشه.
‫ولی دروغ نمیگه.
‫پس...
‫یه دور دیگه اون دو تا رو نگاه کن،
‫چون چاکو،
‫تو این‌کاره‌ای.
‫تو... هنر درونت داری.
‫
‫سلام بچه‌جون.
‫سلام.
‫فکر کردم امشب قراره غوغا بپا کنی.
‫نمی... نمی‌دونم.
‫کفش‌هام اندازه‌ام نیستن،
‫و... پام آسیب دیده.
‫پات آسیب دیده؟
‫تنها اومدی، ها؟
‫- همم؟ ‫- بدون قرار.
‫نه، من...
‫درست میشه. ‫باور کن، شرایط عوض میشه.
‫زمان بده.
و این چیزها ‫همه‌اش جزئی و بی اهمیته.
‫تمرینه.
‫پام هنوز درد می‌کنه.
‫چاک، بیا دیگه.
‫اینجا رو می‌ترکونیم.
‫ببخشید.
‫خیلی درد دارم.
‫می‌دونی، من از هشت سالگی می‌رقصم،
‫و تربیت بدنی درس میدم،
‫و وقتی شاگردهام آسیب دیدن رو دیدم.
‫می‌بینم چطور طرز راه رفتن‌شون عوض میشه.
‫خب، به نظرم تو سالمی، چاک.
‫نمیگم که باید با دختر برقصی.
‫دست خودته. حرف من اینه
‫می‌خوای برقص می‌خوای نه، ‫مجبور نیستی دروغ بگی.
‫راستشو بهش بگو.
‫می‌تونه قبول کنه.
‫وقتی شروع به قرار گذاشتن کردن،
‫گفت که این زخم کار پسری
‫به نام داگ ونت‌ورثه،
‫که از رقصیدن اون با دختر مورد علاقه‌اش
‫در یک مراسم رسمی مدرسه راهنمایی عصبانی بود
‫و اون رو به سمت حصار زنجیری
‫بیرون از سالن ورزشی هل داده.
‫ولی اینو دروغ گفتم.
‫خدای من.
‫توی این وضع و حال هم
‫صندوقچه اسراری.
‫اون شب میلیون‌ها ستاره توی آسمون بود.
‫چندین میلیون.
‫و چند میلیون دیگه پشت سرشون قرار داشت.
‫و مطمئنم، شاید... آره، ‫شاید فقط ریاضی بودن.
‫ولی اون‌ها هم می‌رقصیدن.
‫می‌دونم چون یکی‌شون رو دیدم.
‫و یادم به این فکر می‌کردم، ‫دنیا خیلی بزرگه،
‫و ازدیاد زیادی در خودش داره،
‫ولی من رو هم داره.
‫و توی این لحظه...
‫من فوق العاده‌ام.
‫و حق دارم فوق العاده باشم.
‫عه!
‫چرا دروغ گفتی، احمق جون؟
‫با اینکه حالا جای خونه ویکتوریایی
‫که بیشتر عمرش رو در اون بزرگ شده بود،
‫یه آپارتمان ساخته شده بود.
‫خانه ویکتوریایی تسخیر شده.
‫همم.
‫الکی.
‫به نظرم فکر جالبی بود.
‫زخم ارزش فراتری داشت،
‫بنابراین آن را برجسته‌تر کرد.
‫نتوانست بیشتر از اون‌چیزی که ‫ارزشش را داشت نشان بده.
‫یک حس کوچکی شکل گرفت.
‫اما در حالی که گلیوبلاستوما ‫به تاخت و تاز خود ادامه می‌داد،
‫این تنها کاری بود که ذهن در حال فروپاشی او
‫قادر به انجامش بود.
‫پدربزرگ چاک،
‫زیدیِ او،
‫پنج سال بعد از مراسم رقص پاییزه
‫به علت حمله قلبی فوت کرد.
‫چاک دانش آموز سال سوم دبیرستان بود
‫در یک گروه موسیقی آواز می‌خواند
‫و در طول بخش‌های بی کلام، مثل جگر می رقصید.
‫اون تمام مقدمات رو انجام داده.
‫چند هفته پیش به دستم رسید
‫تا مطمئن بشه همه‌چیز طبق اصول انجام میشه،
‫که به نظرم عجیب بود.
‫خیلی‌ها زحمت این کار رو به خودشون نمیدن.
‫اکثر مردم،
‫اون‌ها یه بار میان اینجا ‫تا همه‌چیز رو آماده کنن.
‫دل و دماغ برگشتن دوباره رو ندارن.
‫دفعه بعد که اون‌ها رو ببینم، ‫آراسته‌ترین لباس مخصوص یک‌شنبه رو پوشیدن.
‫اگه متوجه منظورم بشی.
‫اون مرد عالی و دوست خوبی بود.
‫۲۳ سال حساب و کتاب ما رو انجام داد
‫و بیشتر از یه بار ما رو نجات داد
‫وقتی که مامور مالیات اومد.
‫خب، به شما بدهکارم؟
‫هیچی.
‫ترتیب این رو هم داد. ‫همون دفعه که اومد
‫حسابش رو پرداخت کرد.
‫می‌دونی...
‫خیلی عجیبه.
‫و عجیب به نظر می‌رسه، ‫پس گوش بده.
‫می‌دونی، من...
‫توی دوران جوانی آرزو داشتم
‫توی یکی از شبکه‌های تلویزیون
‫مجری هواشناسی بشم.
‫قسمت من نبود.
‫ولی یه تابستون رو ‫توی شبکه دبلیو‌کی‌ان‌بی گذروندم.
‫خب، یه مردی بود
‫توی شبکه دبلیو‌کی‌ان‌بی که می‌گفتن
‫از دو هفته قبل
‫می‌تونه اومدن توفان رو احساس کنه
‫اونم بدون رادار.
‫حس ششم داشت.
‫عجیب‌ترین چیزی که دیده بودم.
‫یه قیافه‌ای به خودش می‌گرفت،
‫وقتی مردم درباره برنامه سفرشون ‫حرف می‌زدن یه قیافه‌ای می‌گرفت،
‫انگار یه چیزی می‌دونست ‫که اون‌ها نمی‌دونستن.
‫لـ... لبخند نمی‌زد.
‫شادی توی چهره‌اش نبود.
‫فقط یه... حس و شناخت.
‫من اسمش رو گذاشته بودم ‫«نگاه نافذ هواشناس»
‫و من نداشتم، نه.
‫واسه همین اینجا هستم ‫و تو تلویزیون مشغول نیستم.
‫بابابزرگت همین چهره رو به خودش داشت
‫وقتی که اینجا اومد.
‫انگار... انگار می‌دونست قراره بارون بیاد.
‫و من آدمی بودم که داشت ‫بهش چتر می‌فروخت.
‫نگاه نافذ هواشناس.
‫مطمئنم.
‫خیلی عجیبه.
‫آلبی همه‌چیز را برای اون گذاشت.
‫بیش از آن چیزی که ‫برای شهریه دانشگاهش نیاز داشت.
‫و بعدا، پول فروش حاصل از خونه ویکتوریایی
‫پول خونه‌ای شد ‫که اون و جینی بعد از ماه عسل‌شون در کتسکیلز
‫به اونجا نقل‌مکان کردن.
‫اون قاطعانه پیشنهاد زندگی در اوماها
‫و زندگی در کنار والدین مادرش رو رد کرد.
‫- ببینید. دوستتون دارم. ‫- گفت...
‫ولی من اینجا بزرگ شدم ‫و می‌خوام تا دانشگاه همین‌جا بمونم.
‫من ۱۷ ساله‌ام شده. بچه نیستم.
‫بنابراین اون‌ها که هر دو ‫خیلی وقت بود بازنشسته شده بودن،
‫پیش اون اومدن
‫و بیست و اندی ماه
‫در اون خونه ویکتوریایی موندن ‫تا قبل از اینکه چاک
‫به دانشگاه ایلینوی رفت.
‫هر چند به مراسم ختم نرسیدن.
‫طبق خواستهٔ آلبی سریع برگزار شد،
‫و خانواده مادرش کارهای ناتمامی
‫در اوماها داشتند ‫که باید سر و سامان می‌دادند.
‫چاک، اگه بخواد روراست باشه، ‫دل تنگ اون‌ها نبود.
‫زیدی اون از هیاهو متنفر بود
‫به همان اندازه‌ای که از شلوغی نفرت داشت.
‫یه روز قبل از رسیدن اون‌ها،
‫چاک بالاخره
‫پاکتی را که روی میز سالن جلویی بود
‫باز کرد.
‫از طرف سم یاربرو بود،
‫مالک و رئيس تشریفات ترحیم یاربرو،
‫و درون پاکت ‫وسایل شخصی آلبی کرنتز قرار داشت.
‫در این اتاق، پدربزرگ چاک
‫جفریز را دیده بود
‫که بر اثر تصادف با ماشین ‫بدنش متلاشی شده بود.
‫هنری پیترسن را دیده بود ‫که از سقف آویزان شده.
‫مرگ همسرش را به چشم دیده بود.
‫و به احتمال زیاد، چاک گمان می‌کرد،
‫شاید شبی که چاک کلیدهاش رو دزدیده بود،
‫آلبی حتی خودش را دیده بود ‫که روی زمین افتاده و مچاله شده،
‫و همچنان بازوی خود را فشرده.
‫گفت: «انتظار.»
‫«سخت‌ترین قسمت ماجراست.»
‫حال انتظار چاک شروع می‌شد.
‫این انتظار چقدر بود؟
‫دقیقا مرد روی تخت بیمارستان ‫چند ساله بود؟
‫یک بوق نهایی
‫از مانیتور دیده نشده خارج شد
‫و آن هم تمام و از بین رفت.
‫مرد برخلاف ارواح فیلم‌هایی سینمایی
‫ محو و ناپدید نگشت.
‫رفت که رفت.
‫اصرار داشت که از اول اونجا نبوده.
‫- اون... ‫- چاک فکر می‌کنه.
‫و اصرار می‌کنم نبود.
‫و من تا پایان عمرم به زندگی ادامه میدم.
‫من فوق العاده هستم.
‫من لیاقت دارم که فوق العاده باشم.
‫من ازدیاد رو در خود دارم.
‫