‫یونا؟
‫پیدات کردم. بیا.
‫- می‌ریم خونه! ‫- نه!
‫- چرا! ‫- نه!
‫- بیا، بریم خونه، گرسنه‌ام. ‫- نه.
‫بیا.
‫عه، بیا.
‫آره، اینجا خطوطش خیلی نزدیکه.
‫یعنی داره بالا می‌ره.
‫شاید هم پایین می‌ره، ‫تعدادشون رو ببین.
‫دست شکلاتیت رو ‫به کارت‌ها نزن.
‫واقعا نمی‌شه آیفون داشته باشم؟ ‫فقط واسه نقشه گوگل؟
‫این علائم رو تو نقشه گوگل پیدا نمی‌کنی.
‫- این علامت یعنی چی؟ ‫- این مکان‌ها مناسب چادر زدنه.
‫بقیه جاها ممنوعه؟
‫تو هلند و آلمان ممنوع نیست، ‫ولی همون جاها خیلی بزرگن.
‫- هنوز یکی مونده. ‫- علامتش بزن. آفرین.
‫به پرنده‌ات می‌دیشون؟
‫شوکو.
‫- زخمش چطوره؟ ‫- هنوز خوب نشده.
‫- ولی بهتر شده‌ها. ‫- اما من می‌خوام نگهش دارم و مواظبش باشم.
‫قبوله.
‫- سه روز دیگه؟ ‫- آره.
‫خوب بخوابی.
‫- شب به خیر. ‫- شب به خیر.
‫خب، در حین تعطیلات چیکار می‌کنین؟ ‫کیتلین؟
‫با ژولیت تو یه دوره کارآموزی خلاقانه ‫شرکت می‌کنم...
‫و خونه مامان‌بزرگم می‌خوابم.
‫عالیه. تو چی یونا؟
‫- تو در حین تعطیلات چیکار می‌کنی؟ ‫- با بابام می‌ریم چادر می‌زنیم.
‫کجا می‌رین؟
‫منطقه ییلاقی آردن رو پیاده‌گردی می‌کنیم ‫تا به خونه برادرم تو آلمان برسیم.
‫ماجراجویی می‌کنین!
‫- لوکا؟ ‫- من بازی ویدیویی می‌کنم.
‫تو چی لینا؟
‫من یه هفته می‌رم اسپانیا، ‫بعدش هم می‌رم ترکیه.
‫آره، مال خودته.
‫آفرین.
‫ایول!
‫تعطیلات خوش بگذره.
‫- آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫کوله و کاپشنت رو بده من.
‫دفعه پیش ۹۵ سانتی‌متر بود، درسته؟
‫- آره. ‫- شروع کن، خودت بلدی دیگه.
‫خیلی‌خب، تمرکز کن.
‫شروع کن.
‫یه بار دیگه!
‫دیدی؟ بیشتر شد؟
‫- آره. ‫- چقدر؟
‫- پنج سانت. ‫- یه متر. ایول!
‫عین قبل برنامه‌ریزی کن. ‫حواست رو جمع کن!
‫باز هم تلاش کنیم؟
‫لطفا وسایلت رو جمع کن.
‫ولی توپ... باید با خودمون ببریمش!
‫نباید باهاش بازی می‌کردی!
‫خیلی‌خب، برو وسایلت رو جمع کن. ‫من نردبون رو میارم.
‫ایونا، می‌شه بهم بگی چند سالته؟
‫ایونا، صدام رو می‌شنوی؟
‫اسمم یوناست.
‫عذر می‌خوام یونا. ‫چند سالته؟
‫- یازده سال. ‫- مامانت کجاست یونا؟
‫- مامانت کجاست؟ ‫- ژاپنه.
‫خواهر و برادری نداری؟
‫یه برادر دارم.
‫یونا.
‫- زود اومدی. ‫- بابا کجاست؟
‫- دکتر چی شد؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- پول خرد داری؟ ‫- نه، شرمنده.
‫- گرسنه‌ای؟ ‫- یه‌کم.
‫- واندرلیندن؟ ‫- بله.
‫می‌شه بشینی تا من با برادرت صحبت کنم؟
‫می‌تونه بمونه.
‫جراحت سنگینی به سر پدرتون وارد شده.
‫می‌شه ببینیمش؟
‫آره، لوی به‌خاطر خون‌ریزی داخلی سرش، ‫خودمون به کما بردیمش.
‫خودش نمی‌تونست نفس بکشه.
‫الان چی؟
‫امیدواریم زود خوب بشه، ‫ولی نمی‌تونیم تضمین کنیم.
‫- می‌دونین امشب کجا برین؟ ‫- من همین‌جا تو بلژیک پیش یونا می‌مونم.
‫- مادرتون چی؟ ‫- بهش خبر دادیم. داره میاد.
‫به نظرت می‌تونیم چادر بزنیم؟
‫نمی‌دونم یونا.
‫بابا به هوش اومد؟
‫نه.
‫بلند نشو، هنوز خیلی زوده. ‫ولی من دارم می‌رم.
‫کجا می‌ری؟
‫بیمارستان.
‫می‌خوای بیای؟
‫- مجبور نیستی بیای. ‫- میام.
‫یونا، الان وقت کورن‌فلکس خوردن نیست.
‫حداقل یه‌کم شیر توش بریز.
‫تموم شده.
‫به کی زنگ می‌زنی؟
‫پیتزا؟ واقعا؟ ‫می‌شه من حرف بزنم؟
‫من پیتزا هاوایی می‌خورم.
‫الو؟ می‌خواستم پیتزا سفارش بدم.
‫یه هاوایی و یه چهارپنیر.
‫می‌شه رو پیتزای من بیکن اضافه بذارین؟ ‫چهارپنیر مال منه.
‫یه یورو بیشتر می‌شه، عیب نداره؟
‫آره، بیکن اضافه داشته باشه. ‫ذرت هم داشته باشه.
‫جفت پیتزاها ذرت اضافه داشته باشن، می‌شه؟
‫الو؟
‫ببخشید. رو پیتزا ذرت هاوایی نریزین... ‫یعنی رو هاوایی ذرت نریزین. آره.
‫مامان واقعا داره میاد؟
‫آره، فردا می‌رسه.
‫فردا کی می‌رسه؟
‫بعدازظهر.
‫هنوز تماس ویدیویی دارین؟
‫آره، اون موقع که یه بسته ‫آب‌نبات فرستاده بود داشتیم.
‫تو چی؟
‫امیدوارم باز هم از اون شیرینی‌ها بیاره.
‫یونا، یه‌کم تمیزتر غذا بخور!
‫دستمال‌کاغذی میارم.
‫مامان. بیا، بقیه پولشه.
‫بریم اونجا.
‫ببخشید، یه‌کم طول کشید.
‫خواهر کوچکت اوتوکاست.
‫اوتوکا، این خواهر بزرگته.
‫دختر خوشگلیه، مگه نه؟
‫بزرگ شدی.
‫چند سالته؟
‫یازده سال.
‫حتما از بس اینجا موندی ‫خسته شدی.
‫خسته‌ای؟
‫کای.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫ما بیرون منتظر می‌مونیم.
‫چمدون‌ها رو اونجا بذارم؟
‫ممنون.
‫واقعا می‌شه اینجا بخوابم؟
‫آره، مشکلی نیست.
‫ناراحت نمی‌شی ‫من برم خونه دوستم بخوابم؟
‫واسه چی؟
‫- مامان تو اتاق من می‌خوابه. ‫- خب، اینجا بخواب.
‫این تخت رو ببین. من رو ببین. ‫اندازه من می‌شه؟
‫خیلی کوچکه. ‫اندازه اوتوکاست!
‫اتاق بابا چی؟
‫یه کاغذ بهم می‌دی؟ ‫آدرسش رو برات می‌نویسم.
‫نه، تو دفتر نقاشیم نه! ‫رو اون بنویس.
‫می‌دونی الان چی به درد می‌خوره؟
‫- چی؟ ‫- آیفون.
‫دست من نیست.
‫باز هم می‌ری بیمارستان؟
‫آره. در هر صورت...
‫خونه رفیقم تو محله گرونشتراته، ‫فاصله‌اش تا بیمارستان نصف اینجاست.
‫باهامون غذا می‌خوری؟
‫غذا تقریبا حاضره.
‫می‌شه این رو روی میز بذاری؟
‫بهش می‌دیشون؟
‫بفرمایین.
‫مرسی.
‫فقط یکی بخور، ‫به زودی غذا می‌خوریم!
‫یکی به من می‌دی؟
‫می‌شه بهش بدم؟
‫نه!
‫بابای یونا و کایه.
‫- اوتوکا، هدایای یونا و کای رو بهشون می‌دی؟ ‫- آره!
‫بفرمایین.
‫- مرسی. ‫- مرسی.
‫اوتوکا، دور میز بشین.
‫ببینین، مال ما عین همه!
‫هنوز شروع نکن اوتوکا!
‫نوش جون.
‫یه‌کم سالاد می‌خوری؟
‫اوتوکا، مواظب باش.
‫یونا، این سس کولیه ‫یا کنسرو گوجه است؟
‫کولیه.
‫- آخ. ‫- اوتوکا، حالت خوبه؟
‫- درد داری؟ ‫- اینجام.
‫- میخوام برم خونه. ‫- باشه، می‌ریم.
‫اوتوکا، می‌تونیم با بابا صحبت کنیم.
‫- چطوری؟ ‫- خوبم.
‫تازه از خرید اومدیم. ‫همه‌چی خیلی عوض شده.
‫چیز خوبی خریدین؟
‫- دسر خوردیم. ‫- حسودیم شد!
‫تو چی خوردی؟
‫دسر محبوب تو رو خوردم بابا. ‫موس شکلاتی!
‫- هوا چطوره؟ ‫- خوبه.
‫- یه‌کم شبیه توکیوئه. ‫- اونجا چطوره؟
‫ابریه، ولی خوبه. ‫ساعت چنده؟
‫- اینجا؟ چهار و نیم. ‫- هنوز روزه.
‫- ژاپن ساعت چنده؟ ‫- یازده و نیم.
‫چی شده؟
‫بیمارستان...
‫می‌خوام برم بیمارستان.
‫بیمارستان؟
‫ساعت ملاقات تموم شده. ‫فردا می‌ریم.
‫فقط ساعات خاصی می‌تونیم بریم...
‫ولی کای می‌ره بیمارستان.
‫می‌خوای بابات رو ببینی، ها؟
‫می‌سوزه؟
‫- خواهرت اومده. ‫- چی؟
‫یونا؟
‫- این وقت شب اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- خوابم نمی‌برد.
‫مامان می‌دونه اینجایی؟
‫- تنهایی با دوچرخه اومدی؟ ‫- آره.
‫بدک نیست.
‫باز هم داری؟
‫اوتوکا بقیه‌اش رو خورد.
‫وضع خونه چطوره؟
‫وضع اینجا چطوره؟
‫خودت چطوری؟
‫فردا یه سر میام خونه، کار دارم.
‫واسه امتحانم برمی‌گردم بوخوم.
‫- می‌خوای باهام بیای؟ ‫- آره.
‫- جنگل خیلی بزرگی داره. ‫- واقعا؟
‫خیلی بزرگه!
‫کای! من رو ترسوندی! ‫چی شده؟
‫ببخشید.
‫بالاخره اومدی همین‌جا بخوابی؟
‫یونا رو با خودم می‌برم آلمان. ‫این‌جوری خوشحال‌تره.
‫کی؟
‫فردا.
‫فردا؟
‫ولی ما که تازه رسیدیم.
‫این‌جوری براش بهتره.
‫ما زیاد فرصت نمی‌کنیم ‫همدیگه رو ببینیم.
‫آها، آره، ولی چرا؟
‫بعد از امتحانم می‌ریم خونه. آره...
‫باشه.
‫یونا.
‫- اون شاخه رو ببین. ‫- کدوم؟
‫- همون‌جا بین اون شاخه‌ها... ‫- کدوم شاخه؟
‫نه، رفت.
‫چی بود؟
‫این‌قدر کوچولو بود ‫و رنگارنگ بود.
‫- چکچک بود؟ ‫- نمی‌دونم.
‫شبیه سینه‌سرخه، ولی رنگشون فرق می‌کنه.
‫می‌تونن چندین روز ‫بدون استراحت پرواز کنن.
‫مواظب اون شاخه باش.
‫- من یه فکری دارم یونا. ‫- چه فکری؟
‫می‌خوای از روی من بپری؟
‫- می‌تونی اون‌جوری بپری؟ ‫- یه‌کم بیشتر خم شو.
‫به صورتم نخوری!
‫با بابا صد سانت پریده بودم.
‫- دوباره. ‫- یه‌کم بلندتر بشین.
‫دستم رو نگه می‌دارم، ‫نمی‌خوام پات تو صورتم بخوره.
‫- باشه. ‫- ارتفاعش خوبه؟
‫این حلزون رو دیدی؟
‫نه، نه، نه!
‫کاری نمی‌کنیم؟
‫ببخشید یونا، الان باید درس بخونم.
‫دفترم رو خونه جا گذاشتم.
‫می‌تونی با گوشی من بازی کنی.
‫بازی‌هات کجان؟
‫تو اون پوشه بالا سمت چپ.
‫چیز جالبی نداری.
‫کای؟
‫می‌خوام برم خونه.
‫پسفردا برمی‌گردیم، خب؟
‫- باید مواظب شوکو باشم. ‫- شوکو؟
‫همون پرنده‌ای که من و بابا ‫با هم نجات دادیم.
‫شاید بابا به هوش اومده باشه.
‫[مامان]
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- هیچی.
‫ببین چیکار کردی!
‫چرا می‌خواستی بهش زنگ بزنی؟
‫- می‌خوام برم خونه. ‫- بعدش چی؟
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- می‌رم پیش مامان.
‫چه‌جوری می‌خوای بری؟ ها؟
‫خب، برو پیش مامان! ‫واسه تو راه ساندویچ نمی‌خوای؟
‫برو پیش مامان!
‫وقتی از پیشمون رفت، ‫من تقریبا همسن تو بودم.
‫امیدوار نباش پیشمون بمونه یونا.
‫بلیتتون رو لطف کنین. ‫کی بلیتش رو ثبت کرده؟
‫ممنون. سفر خوبی داشته باشین.
‫ممنون. شما بلیتتون رو ثبت کردین؟
‫ممنون. سفر خوبی داشته باشین.
‫بلیتتون رو لطف کنین.
‫بلیتتون؟
‫والدینت کجان؟
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫- اسمت چیه؟ ‫- یونا.
‫اسمت رو بنویس، بیا.
‫خونه‌ات کجاست؟
‫بلژیک.
‫آدرست رو بنویس، آدرست رو بلدی؟ ‫شماره تلفنتون رو بلدی؟
‫مرسی.
‫اینجا بمون.
‫مادرت داره میاد، باشه؟
‫تلفنی با برادرش حرف زدم.
‫وقتی تنها بود فرار کرد.
‫خواهر کوچکش رو تنها ول کرده؟
‫ظاهرا. داره میاد. ‫آلمانی هم بلده.
‫تشنه‌ای؟
‫چیزی می‌خوری؟
‫- واندرلیندن؟ ‫- بله، کای واندرلیندن.
‫- اومدم دنبال خواهرم. ‫- باشه، بشین.
‫چرا اون‌جوری رفتی یونا؟
‫شرمنده‌ام.
‫- آلمانی بلدی؟ ‫- آره، ساکن اینجام.
‫می‌تونیم بریم؟
‫مادرتون داره میاد.
‫اونجان!
‫یونا. چطوری؟
‫نباید بچه رو این‌جوری تنها گذاشت.
‫تو که دیگه بچه نیستی کای، ‫بالغانه رفتار کن.
‫همه اون نوشابه‌ها رو تو خوردی؟
‫عذر می‌خوام. کارت شناساییتون رو ‫لطف می‌کنین؟
‫فقط ویزای گردشگری داره.
‫هفت ساله ساکن ژاپنه.
‫- پدرتون چی؟ ‫- اینجا نیست. من می‌تونم مواظب یونا باشم.
‫- پدرتون کلا اینجا نیست؟ ‫- تو کماست.
‫- متأسفم. ‫- ممنون.
‫چی می‌گه کای؟
‫دختره تو بلژیک پیش شما زندگی می‌کنه؟
‫موقتیه. ولی من می‌تونم ‫مواظب یونا باشم.
‫مادرتون هنوز قیمش محسوب می‌شه، ‫باید پیش اون باشه.
‫مامان؟ می‌خوام برم خونه.
‫باشه. عذر می‌خوام، مشکلی هست؟
‫- نه. ‫- می‌تونیم بریم؟
‫ممنون. بیا، بریم خونه.
‫وقتی برگشتم با همدیگه ‫می‌ریم ملاقات بابا، باشه؟
‫نباید این‌جوری تنهایی بری بیرون، متوجهی؟
‫ممکن بود خیلی بد بشه.
‫اگه واقعا گم می‌شدی چی؟
‫بابا چطوره؟
‫هنوز به هوش نیومده.
‫تو واقعا می‌ری؟
‫نمی‌تونم بلژیک بمونم.
‫یونا، چیکار می‌کنی؟!
‫چطوری؟
‫جاییت درد نمی‌کنه؟
‫ببخشید.
‫اوتوکا بهش غذا داد.
‫دفتر نقاشیم کجاست؟
‫لطفا با من ژاپنی حرف بزن.
‫دفتر نقاشیم.
‫گذاشتمش تو اتاقت.
‫یونا؟
‫نمی‌خواد نگران باشی.
‫نگران؟
‫نگران.
‫چی می‌کشی؟
‫قشنگه.
‫اونجا رو زرد کنم؟
‫نه، اونجا رو آبی کنیم. آبی.
‫ظاهرا خوابیده، ‫ولی صدات رو می‌شنوه.
‫وقتی رفته بودم پیش کای، ‫صد و پنج سانت پریدم.
‫یادته معمولا اینجا اجرا داشتم؟
‫به زودی تو ژاپن اجرا دارم.
‫اجرای بزرگیه.
‫واسه همین الان باید تمرین کنم.
‫پس مامانت اومد بلژیک.
‫اول برادرم اومد، بعد مامانم.
‫برادرت؟
‫آره، از آلمان اومد. ‫بوخوم درس می‌خونه.
‫هر از گاهی ملاقات بابات می‌ری؟
‫با کسی نمی‌ری؟ ‫با فامیل‌ها؟
‫فامیلی نداریم.
‫بابات خواهر و برادری نداره؟
‫ممنون یونا.
‫می‌تونی بری بازی کنی، ‫من یه‌کم با مامانت صحبت می‌کنم.
‫همکار مترجمم کمکمون می‌کنه. ‫این‌جوری حرف زدن راحت‌تره.
‫سلام، خوش‌وقتم، من مترجمتون می‌شم.
‫متوجهین که ما نگران شرایط یونا هستیم؟
‫آره.
‫ببخشید این‌قدر رک می‌پرسم، ‫ولی اگه پدر یونا...
‫به هوش نیاد، چی به سر خودش میاد؟
‫من با شوهرم صحبت کردم، در اون صورت، ‫یونا با من میاد ژاپن.
‫شوهرتون ژاپنیه؟
‫آره، یه دختر شش ساله داریم. ‫یونا خیلی باهاش خوبه.
‫یونا تا حالا ژاپن زندگی کرده؟
‫چی شده؟
‫تشنه‌ام.
‫- اوتوکا، یه‌کم آروم باش. ‫- ولی یونا...
‫این‌قدر بحث نکن، ‫برو عذرخواهی کن.
‫چیکار می‌کنی؟
‫- مامان کجاست؟ ‫- تو خونه است.
‫- من باهات میام. ‫- نه.
‫به مامان می‌گم.
‫مامان!
‫یونا! وایستا من هم بیام!
‫تندتر پدال بزن چینگ‌چانگ‌چونگ!
‫یونا! کجا بودی؟
‫- دوچرخه‌سواری می‌کردم. ‫- اوتوکا کجاست؟
‫- اونجاست. ‫- اونجا کجاست؟
‫- نمی‌دونم. ‫- یعنی چی که نمی‌دونی؟
‫سوار شو!
‫اوناهاش!
‫- ولش کنین! ‫- آروم باش، فقط دنبال خونه‌اش می‌گشتیم.
‫یونا؟
‫خوبی؟
‫بیا.
‫دکتر؟ ‫گمون کنم بیمار داره به هوش میاد.
‫باشه. ممنون.
‫یونا.
‫الان نباید مدرسه باشی؟
‫تعطیلاته.
‫تعطیلات...
‫می‌ریم چادر می‌زنیم...
‫کای.
‫بابا کجاست؟
‫به هوش اومده.
‫ولی... خیلی گیجه.
‫گیجه.
‫خوب می‌شه.
‫دل اوتوکا واسه باباش تنگ نمی‌شه؟
‫چرا.
‫تا حالا این همه مدت ‫ازش دور نبوده.
‫قبلا...
‫وقتی بچه بودم،
‫خواب می‌دیدم می‌تونم ‫عین پرنده پرواز کنم.
‫اون‌جوری...
‫می‌تونستم با هزینه کمی ‫بین بلژیک و ژاپن پرواز کنم.
‫بامزه است که تو بچگی...
‫نگران هزینه...
‫بلیت هواپیما بودم.
‫اگه پرنده بودی، هزینه‌اش کم نمی‌شد، ‫رایگان می‌شد!
‫کی می‌تونم برم خونه؟
‫معلوم نیست، به ادامه روند ‫بازپروریتون بستگی داره.
‫تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫پیشرفت جسمانیتون خوبه، ‫تمریناتتون رو خوب انجام می‌دین.
‫ولی نگران خودمختاریتون هستیم.
‫دخترم با من زندگی می‌کنه.
‫دفترتون همراهتونه؟
‫ها؟
‫یه دفتر دارین که حافظه‌تون رو ‫تقویت می‌کنه.
‫- من دفتر لازم ندارم. ‫- تو جیبته بابا.
‫من اصلا دفتر لازم ندارم!
‫سلام!
‫- دوباره؟ ‫- آره.
‫باید تمرین کنم، آها!
‫الان دیگه بهتر از من می‌پری.
‫- تمرین کردم. ‫- واقعا؟
‫خیلی بلنده.
‫می‌پرم.
‫چیکار می‌کنی؟ ‫عذرخواهی کن.
‫از این آقا عذرخواهی کن!
‫عذرخواهی کن.
‫عذرخواهی کن!
‫یونا!
‫نه!
‫یونا.
‫بذار تو حال خودم باشم.
‫اگه کارم داشتی، ‫من تو اتاق بابام.
‫یونا. دسر محبوبت تو یخچاله.
‫موش شکلاتیه.
‫اگه خواستی بیا بخور.
‫یونا؟
‫داریم می‌ریم پیش بابا.
‫نمی‌خوام بیام.
‫می‌خوای چیکار کنی؟ ‫خونه بمونی؟
‫آره.
‫مطمئنی؟
‫ولی حداقل بیدار شو، ‫داره ظهر می‌شه.
‫یونا.
‫بیا!
‫شوکو.
‫بیا!
‫چطوری؟
‫شوکو!
‫ببخشید.
‫انگار ناراحت بود، ‫من هم در قفسش رو باز کردم.
‫سلام ژولین.
‫چقدر می‌مونی؟
‫بلیت پرواز برگشتمون پسفرداست.
‫چهار روز دیگه اجرا دارم.
‫من اینجا می‌مونم.
‫نگران نباش بابا.
‫چیزی می‌خوری؟
‫خوراکی آوردیم.
‫- ژولین؟ لطفا بشین. ‫- چیکار می‌کنی بابا؟
‫کمکت می‌کنم.
‫لطفا بشین!
‫باغ رو دیدی؟
‫اونجا چادر بزنیم؟
‫ولی اونجا که باغه.
‫آره.
‫یه‌کم قوه تخیل می‌خواد.
‫یونا! وایستا، این‌جوری زشته.
‫ژولین؟
‫می‌خوای هدیه یونا رو بهش بدی؟
‫گوشی هوشمنده! ممنون بابا!
‫مواظبش باش.
‫واسه تماس و نقشه است.
‫- واسه بازی نیست. ‫- اصلا؟
‫فقط یکی. ‫اون هم فقط آخرهفته‌ها.
‫یونا، نمی‌خوای نقاشی کنی؟
‫بابا گفت زیاد پای گوشی نباشی.
‫- کار نمی‌کنه. ‫- بدش به من.
‫یونا؟
‫تموم نشده، نباید نگاه کنی.
‫یه چیزی بگم یونا؟
‫اصلا نگاه نمی‌کنم، ‫می‌شه یه کاغذ خالی بهم بدی؟
‫می‌تونی این رو بخونی؟
‫اسم خودته.
‫یو... نا.
‫یو یعنی قشنگ ‫و نا یعنی گلبرگ.
‫گلبرگ قشنگی در طبیعت.
‫پدرت اسمت رو انتخاب کرده بود.
‫بامزه است که خودش ژاپنی نیست، ‫اما اسم ژاپنی انتخاب کرده بود. مگه نه؟
‫تو هنوز خیلی کوچولو بودی...
‫که من و بابات طلاق گرفتیم.
‫ولی اون موقع،
‫بابابزرگ توکیو خیلی مریض شده بود.
‫عین بابات تو کما رفته بود.
‫کما یعنی چی؟
‫کما.
‫عین بابات تو کما رفته بود ‫و من باید ازش مواظبت می‌کردم.
‫متوجهی؟
‫واسه همین برگشتم ژاپن...
‫تو و کای هم پیش باباتون موندین.
‫همون‌طور که کای الان ‫به‌خاطر باباتون بلژیک مونده.
‫یونا؟
‫ما خیلی خوشحال می‌شیم ‫باهامون بیای ژاپن.
‫نمی‌خوام بیام.
‫درکت می‌کنم.
‫می‌خوام با بابا چادر بزنم.
‫اوتوکا، کای، بیاین غذا بخوریم.
‫نوش جان.
‫شوکو!
‫آره، همون‌جوری.
‫آره، محکم.
‫حالا...
‫حالا کنارش... ‫نه، اون کنارش.
‫آره، همون رو بکش پایین.
‫اگه الان بچرخونیش...
‫صدای گاز میاد و بعدش روشن می‌شه... ‫بفرما!
‫بعدش آب بذار... ‫نصف بطری.
‫- باز هم بریزم؟ ‫- یه‌کم دیگه. آره.
‫بعدش پاستا رو بریز.
‫این که خیلی سبکه؟ ‫خودش پاستا می‌شه؟
‫خیلی سالم نیست، ولی...
‫باید اینجا تو طبیعت بقا پیدا کنیم.
‫باید خیلی مواظب خرس‌ها باشیم.
‫مواظب باش، یه پرنده شکاری!
‫شوکو آزاد شده.
‫نمی‌خواستی نگهش داری؟
‫زود باش، بریزش تو آب.
‫خوب هم بزن.
‫ولی همه‌چی تو طبیعت خوبه.
‫مامان بهم موس شکلاتی داد.
‫باید بچرخونیش. ‫قاشق باید رو به پایین باشه.
‫مامان باهات صحبت کرد؟
‫می‌تونیم هر روز تماس بگیریم.
‫الان دیگه با گوشی هوشمندت راحته.
‫نمی‌خواد بترسی.
‫نمی‌ترسم.
‫ژاپن...
‫ژاپن واسه تو...
‫ماجراجویی جدید و خفنی می‌شه.
‫چادر زدن کنارش هیچه.
‫یونا!
‫یونا، وایستا!