‫هی!
‫به خیالت کجا داری میری؟
‫باید توی خریدها بهم کمک کنی.
‫شکستت میدم!
‫برو لباست رو عوض کن.
‫باید یه کم بیشتر درست کنیم
‫تا بتونی واسه دوستات ببری.
‫هووم، اینا خوبن.
‫فقط نصف فنجون از اونا، یعنی دو اسکوپ.
‫- سه تا چطوره؟ ‫- چه بهتر!
‫آره، عالیه.
‫اینطوری پشت سر هم بچین.
‫آره، عالیه.
‫میرم درستش کنم.
‫هووم، این یکی خوب بود.
‫مامان؟
‫بیدار شو!
‫مامان!
‫مامان، بیدار شو!
‫بیدار شو!
‫کی گفته فارغ‌التحصیلی ‫یکی از بهترین روزای زندگیه؟
‫کاش اینجا بودی، مامان.
‫می‌دونم بهم افتخار می‌کردی.
‫جید، چرا وسایلم این بیرونه؟
‫جید!
‫می‌دونم داخلی.
‫با توام.
‫یالا، در رو باز کن!
‫خنده‌دار نیست!
‫جید، لطفاً بذار بیام تو!
‫بهت گفتم، دیگه پرورشگاه بهم پول نمیده.
‫از این به بعد دیگه خودتی و خودت.
‫چی؟
‫من باید کجا برم؟
‫وسایلت رو بردار و برو!
‫اگه بازم بخوای در بزنی، زنگ می‌زنم به کلانتر!
‫ازت متنفرم!
‫گزارشت رو میدم!
‫یالا، لطفاً بذار بیام تو!
‫باید بذاری بیام.
‫جای دیگه‌ای رو ندارم که برم!
‫بیشتر کار می‌کنم.
‫هر کاری بخوای انجام میدم. ‫هر کاری، خواهش می‌کنم.
‫اینقدر به در نکوب!
‫[ایزابل: هی، می‌تونم خونه‌تون بمونم؟]
‫چرا مدام همه کس و همه چیزم رو ازم می‌گیری؟
‫هیچ چیز خوبی توی زندگیم نیست.
‫مامان درموردت اشتباه می‌کرد.
‫تو جواب دعاها رو نمیدی.
‫[خسارت پنهان: بی‌خانمانی و بحران سلامت روانی]
‫[افزایش تعداد بی‌خانمان‌ها]
‫[بی‌خانمان و گرسنه] ‫[خدا خیرتون بده]
‫[افزایش ناگهانی جمعیت بی‌خانمان‌ها]
‫[با یکدیگر می‌توانیم به بی‌خانمان‌ها غذا دهیم]
‫[بی‌خانمانی در آمریکا با ۱۴ درصد افزایش ‫به بالاترین سطح خود رسید.]
‫[بی‌خانمان] ‫[لطفا کمک کنید. خدا خیرتون بده.]
‫[خانواده‌ها در خیابان]
‫[نیازمند کمک!]
‫جید!
‫من کجا باید برم، ها؟
‫[اگه نمی‌تونم خونه‌تون بمونم، ‫میشه لطفا وسایلم رو بذارم پیشت؟؟؟؟]
‫[خواهش می‌کنم]
‫[تعطیل]
‫ببخشید دیر کردم، پسر.
‫خواهش می‌کنم، به این کار احتیاج دارم.
‫فرصتت رو داشتی، بچه.
‫از پس این کار برمیام.
‫این کار کسی رو می‌خواد که سروقت بیاد.
‫متاسفم.
‫ببین، داداش، من...
‫متاسفم.
‫[به کارگر نیازمندیم]
‫تنها دلیلی که اصلاً اینجام
‫اینه که رابرت می‌خواد بهم
‫این خراب‌شده رو نشون بده.
‫خدای من. می‌دونی چیه؟
‫باید بعداً بهت زنگ بزنم.
‫باشه؟
‫یه کار پنج دقیقه‌ای دارم.
‫باشه، بهم خبر بده.
‫باشه. خداحافظ.
‫پنج دقیقه وقت داری.
‫باشه، خب همینه. یه نگاه بنداز.
‫منظورم اینه که باید تجسمش کنی، باشه؟
‫اما فرصت‌هاش بی‌نهایته.
‫می‌تونیم اینجا رو توی حراج املاک تجاری
‫با یه پول خیلی کم بخریم.
‫یه کسری از ارزش واقعیش.
‫نمی‌دونم رابرت، اون همه آشغال رو ببین.
‫هیچکس دلش نمی‌خواد دور و بر اینا باشه.
‫اون تحت کنترل منه، باشه؟
‫یه تیم می‌فرستم برن اونجا.
‫در کمترین زمان تمیزش می‌کنیم.
‫نه، منظورم آدماش بودن.
‫چطوری می‌خوای از شر اونا خلاص بشی؟
‫کلودیا، این یه مورد نایابه.
‫منظورم اینه که یه جواهر واقعیه.
‫می‌تونیم ثروت خوبی به جیب بزنیم.
‫این کار فقط وقت و منابعمون رو هدر میده.
‫باید بهم اعتماد کنی. بسپارش به من، باشه؟
‫خیلی خفن میشه، قول میدم.
‫توی هفته‌ی آینده اینجا رو تمیز کن،
‫اونوقت درموردش فکر می‌کنم.
‫آره!
‫اگه دوباره گند بزنی، اخراجی.
‫خیالت راحت.
‫عذر می‌خوام.
‫می‌تونم یه سوال...
‫باشه!
‫می‌تونم فقط یه سوال ازتون بپرسم؟
‫خیلی فوریه.
‫بسیارخب.
‫شما این پسر رو دیدین؟
‫نه، ندیدمش.
‫ولی امیدوارم پیداش کنی.
‫دوباره رفته بودی دنبالش بگردی، مگه نه؟
‫خب نوشیدنی من کجاست؟
‫- ببخشید، یادم رفت. ‫- خدا.
‫طبق معمول.
‫من تمام روز اون بیرون واسه تو کار می‌کنم.
‫اما تو دیگه اصلاً به من اهمیت نمیدی، مگه نه؟
‫- معلومه که میدم. ‫- نه.
‫نه، نمیدی!
‫تو فقط به اون بچه پررو اهمیت میدی!
‫اون رفت.
‫و تو سه ساعته که بیرونی،
‫و نوشیدنی منو هم نیاوردی!
‫خواهش می‌کنم جان،
‫دکتر گفت کبدت وضعیت خوبی نداره.
‫- تو نباید... ‫- من نباید...
‫من نباید نوشیدنی بخورم.
‫اون فرار کرد.
‫اون تو رو نمی‌خواد!
‫تو فراریش دادی.
‫خدای من!
‫بده، بده به من!
‫بده به من!
‫ای خدا!
‫من ازت دست نمی‌کشم.
‫من ازش دست نمی‌کشم!
‫کاملاً گیر کردم.
‫می‌تونم لطفاً فقط روی کاناپه‌تون بخوابم
‫یا روی زمین، هر جایی؟
‫ازش پرسیدم، ولی گفت نه.
‫الو؟
‫عالیه.
‫دیر کردی.
‫سم طبقه بالا منتظره واسش کتاب بخونی.
‫امشب نمی‌تونم این کارو بکنم عزیزم،
‫باید یه کاری رو تحویل بدم.
‫چی؟ تو قول داده بودی.
‫اون خیلی منتظرش بود.
‫می‌دونم، ببخشید، اما...
‫دارم روی یه معامله‌ی بزرگ کار می‌کنم
‫و اگه بتونم انجامش بدم،
‫مشکلاتمون تموم میشه.
‫ما نمی‌تونیم اینطوری ادامه بدیم.
‫اون اضافه‌حقوقی که بهت قول داده بودن چی شد؟
‫ها؟
‫باید همین الان به اینا رسیدگی کنیم.
‫دوباره رفتی سراغ قمار؟
‫می‌دونی، این بحث رو پیش نکش، باشه؟
‫بیخیالش شو.
‫به اندازه‌ی کافی استرس دارم.
‫و فکر می‌کردم قبض برق ‫و گاز رو پرداخت کردی، رابرت.
‫دیوونه شدی؟
‫ها، قطعش می‌کنن.
‫نگران نباش. باشه؟
‫هیچوقت فکر نمی‌کردی صاحب‌خونه بشیم
‫و حالا نگاه کن، وضعمون رو ببین.
‫آره، خونه‌ای که قبلاً وامش رو تجدید کردیم
‫و یه وام مسکن دوم هم روش گرفتیم.
‫تو یه بار شانس آوردی،
‫ولی ما نمی‌تونیم اینطوری زندگی کنیم.
‫این حرفو نزن، باشه؟
‫این معامله جوش می‌خوره و وقتی انجام بشه،
‫من واسه تو و سم جوری میشم
‫که تا حالا نبودم.
‫با این قیافه‌ی غمگین کجا داری میری؟
‫واسه چی ناراحتی؟ یالا.
‫کجا داری میری؟
‫به نظر میاد واسه اونا به کمک احتیاج داری.
‫یالا، به نظر میاد به دردسر افتادی. کمک می‌خوای.
‫من اینجام تا کمکت کنم.
‫اوه، کجا میری؟
‫می‌تونم کمکت کنم.
‫[موجودی حساب: 316 دلار]
‫هی.
‫می‌خوای بخوابی؟
‫آره. فردا بازم دو شیفت کار می‌کنم.
‫یه شیفت دیگه؟ اوف.
‫پس...
‫وقتی اومدی توی اتاق، منو بیدار نکن.
‫باشه.
‫منم زود میام.
‫شب بخیر.
‫لری، یالا!
‫می‌دونی که حسابم صافه، همیشه پرداخت می‌کنم.
‫گوش کن، فقط یه هزارتای دیگه روی استار چیسر ببند.
‫می‌تونم کمکتون کنم؟
‫دوست دارید چند تا گل زیبا
‫واسه همسر یا نامزدتون بخرید؟
‫یه لطفی در حقم بکن.
‫از خیابون برو بیرون،
‫یه کار درست و حسابی پیدا کن،
‫و دستای کثیفت رو از ماشین من بکش.
‫تازه دادمش کارواش.
‫من یه کار درست و حسابی داشتم،
‫از این کشور محافظت می‌کردم!
‫عوضی!
‫حتماً همینطور بودی.
‫اعتبار من خوب نیست، ها؟
‫لری!
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫یالا، بریم.
‫هی، خوشگله.
‫دنبال همراه می‌گردی؟
‫ها؟
‫هی، دارم با تو حرف می‌زنم!
‫ولم کن!
‫باهاش حرف نمی‌زنی چون زشته، درسته؟
‫من چطورم؟ هووم؟
‫این تو چی داری؟
‫بس کنید!
‫- واو، واو! ‫- شماها چه مرگتونه؟
‫واو، هی، رفیق، ببین.
‫عقب وایسا. هی، اینو ببین.
‫تو اینو ببین.
‫- آره. ‫- اوه، عجب لباس نازی!
‫شرط می‌بندم توی تنت قشنگ میشه. ‫می‌خوای امتحانش کنی؟
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫هی!
‫برو کنار!
‫نه، جیمی!
‫جیمی!
‫بیا اینجا.
‫حالا شد.
‫بس کن. بس کن!
‫این تو چی داری؟
‫هیچی.
‫نباید این کارو می‌کردی، رفیق.
‫- ولم کن. ‫- هی، هی!
‫این ماجرا تموم نشده، پیرمرد.
‫چرا، تموم شده.
‫چی بهت گفته بودم؟
‫- هریس... ‫- چی بهت گفته بودم؟
‫- درمورد چی؟ ‫- خفه‌شو! خفه شو!
‫خفه‌شو! خفه شو!
‫اوه!
‫گوشیم رو دزدیدن.
‫متاسفم.
‫به جز اون، حالت خوبه؟
‫الان خوبم.
‫ممنون.
‫گرسنه‌ای؟
‫نه.
‫واقعاً باید برم.
‫اوه.
‫مطمئنی جایی داری که بری؟
‫وقتی توی پرورشگاه هستی،
‫اگه بشه اسمش رو پرورش گذاشت،
‫هر چی بهت بدن همونه.
‫خانم‌ها و آقایان،
‫هیجان بالاست،
‫چون مسابقات رویال کراون دربی داره شروع میشه.
‫و شروع شد!
‫با سرعت از دروازه‌ها خارج میشن
‫و توی مسیر مسابقه می‌تازن
‫و جاسپر جردن، قهرمان سال گذشته
‫خیلی زود پیش افتاده
‫و شانس اول قهرمانی این مسابقه‌ست.
‫کمی عقب‌تر و از سمت داخل، ‫شایلوی تازه‌وارد قرار داره،
‫و نشنال ناتاشا از بیرون.
‫همینطور که به پیچ اول نزدیک میشن،
‫دلایتفول دوین سعی می‌کنه ‫از نشنال ناتاشا رد بشه،
‫اما موفق نمیشه.
‫همینطور که این گروه وارد مسیر مستقیمِ
‫این مسابقه‌ی هشتصد متری میشن،
‫جاسپر جردن فقط کمی برتری داره،
‫و شایلو با استقامت فوق‌العاده‌ای ادامه میده.
‫برو، برو، برو، برو، برو، برو!
‫از یه تازه‌وارد بعیده.
‫شایلو پیشتازیش رو به شکل چشمگیری زیاد می‌کنه.
‫جمعیت به وجد اومده!
‫و از خط پایان رد میشن.
‫نه! نه!
‫نه!
‫عجب مسابقه‌ای!
‫عجب مسابقه‌ای. عجب...
‫هنوز یه چیزایی هست که باید ‫از این حیوانات باشکوه یاد گرفت.
‫مورف! مورفی، بیا اینجا، پسر!
‫پسر خوب.
‫این مورفیه.
‫نگران نباش، گاز نمی‌گیره.
‫من می‌شناسمش.
‫سلام، پسر.
‫من نمی‌شناسمش، هریس؟
‫اسمش چیه؟
‫لارن.
‫تو واسه جشن تولد من اومدی.
‫هر روز تولد دوراست.
‫جیمی... جیمی کیک رو واسم گرفته.
‫قشنگ نیست؟
‫خب جیمی، جنتلمن باش،
‫به خانم یه صندلی تعارف کن.
‫اوه، البته...
‫می‌دونستم به نظرم آشنا میای.
‫تو دقیقاً شبیه اولین هم‌اتاقی من هستی
‫وقتی تازه اومده بودم هالیوود.
‫می‌دونم یه جایی یه عکس ازش دارم.
‫پس بازیگر بودی؟
‫هریس؟
‫هریس می‌خواد آهنگ مورد علاقه‌م رو بخونه.
‫هریس؟
‫هریس، یه آهنگ بخون.
‫آره، داشتم چند دقیقه پیش می‌خوندم.
‫به دلایلی دیگه حس خوندن ندارم.
‫ببرمت قدم بزنی، هووم؟
‫باشه.
‫پلیس‌ها چند ماه پیش به خاطر اختلال روانی گرفتنش.
‫هیچ کاری نمی‌کرد،
‫فقط داشت توی سالن تئاتر می‌رقصید.
‫وقتی برگشت، چند روزی شبیه یه زامبی بود،
‫به خاطر تمام داروهایی که بهش داده بودن.
‫قلبم شکست.
‫این درست نیست.
‫یه روزی یه جایی رو راه می‌ندازم
‫واسه آدمایی مثل اون که حقشون نیست اینجا باشن.
‫بیا...
‫این یکی مال منه، من...
‫تازه شستمش، پس شانس آوردی.
‫نه، فقط برش دار.
‫ممنون.
‫پیش دورا جات امنه.
‫اون...
‫اون تمیزه، وسایلش رو مرتب نگه می‌داره،
‫پس... اونجا راحتی.
‫من...
‫می‌دونم که اینجا مثل خونه‌ی آدم نمیشه،
‫اما امیدوارم به اندازه‌ی کافی واست راحت باشه،
‫فقط به طور موقت.
‫- ممنونم. ‫- آره، خواهش می‌کنم.
‫همیشه خودمون دو نفر بودیم.
‫قرار بود دنیا رو فتح کنیم.
‫اون تکیه‌گاهم بود.
‫همیشه کنارم بود.
‫هنوزم می‌تونم صداش رو بشنوم،
‫نوازشش رو حس کنم.
‫همیشه بهم یاد می‌داد که مهربون باشم ‫و به بقیه کمک کنم.
‫چطوری با هر فیلمی گریه‌اش می‌گرفت.
‫اون قلب من بود.
‫و منم قلب اون بودم.
‫اوه! اوه.
‫خدای من، صبر کن.
‫اوه، اون ماهه!
‫وایسا، هریسون، سلام.
‫اوه، نه، نه، نه، نه! نه!
‫نه!
‫نه، نه، نه، وایسا، این قدیمیه.
‫بس کن!
‫اگه می‌خوای اینجا بمونی، باید پاک بمونی.
‫قانون همینه.
‫نه! نه، نه، نه، نه!
‫هفته‌ی بعد واسه همیشه ترک می‌کنم!
‫قول میدم. وایسا، وایسا، متوجه نیستی.
‫- من به این احتیاج دارم! ‫- من متوجهم!
‫تو بهش احتیاج نداری!
‫- بهش احتیاج دارم! ‫- نه!
‫- آره، دارم! ‫- تو داغونی!
‫به خودت نگاه کن.
‫چه انتظاری ازم داری؟
‫بهتر باشی. انتظارم ازت بیشتره.
‫اون اینجا چیکار می‌کنه؟
‫یک هفته هم دووم نمیاره!
‫برو خونه، دختربچه،
‫قبل از اینکه خیلی دیر بشه.
‫کافیه!
‫اون هیچ خونه‌ای نداره.
‫پیش ما می‌مونه.
‫همین که گفتم.
‫برو یه کم بخواب.
‫شرط می‌بندم گرسنته.
‫بیا.
‫هی، میشل؟
‫اوه، خیلی ممنونم.
‫تو بهترینی.
‫دوشنبه‌ی آینده می‌بینمت؟
‫اگه بدونی کجا دنبال غذا بگردی
‫این دور و بر می‌تونی خوب خودتو سیر کنی.
‫خب، غذای دیشب تو
‫بهتر از ته‌مونده‌های غذای ‫یخچال مادرخونده‌ام بود.
‫کریسی.
‫منم.
‫بنی، اون... اون...
‫متاسفم.
‫واسش دعا می‌کنم.
‫اون لارنه.
‫اون با ماست.
‫بیا.
‫اینا رو بگیر، واسه بقیه هم هست، باشه؟
‫ممنون، جیمبو.
‫فقط چند تا توقف دیگه مونده.
‫مشکلی باهاش نداری؟
‫باشه.
‫هفته‌ی آینده هواتو دارم.
‫هی، رابین.
‫بخور.
‫گاهی وقتا واقعاً نمی‌فهمی
‫تا وقتی که خودت ببینی.
‫خیلی چیزا توی دنیای ما پنهانه.
‫نمی‌دونم ما انتخاب می‌کنیم که نبینیمشون
‫یا فقط تظاهر می‌کنیم که وجود ندارن.
‫خب. حاضری؟
‫آره، پس اگه میشه اونجا اسمتون
‫و آدرستون، و امضاتون رو بزنید.
‫می‌تونید تاریخ بزنید.
‫داریم درمورد این اردوگاه که اینجاست حرف می‌زنیم.
‫قراره تمامش رو تمیز کنیم.
‫آپارتمان‌ها و فروشگاه‌های جدید بیاریم.
‫خیلی قشنگ میشه.
‫منو بخشیدی؟
‫می‌دونم که دوستت دارم.
‫می‌دونی، من پنج ساله که پاکم،
‫پنج سال تمام،
‫و هر روزش یه مبارزه‌ست.
‫درسته.
‫فقط دفعه‌ی بعد باهام حرف بزن، می‌دونی؟
‫نمی‌تونم بشینم و ببینم خودت رو نابود می‌کنی.
‫می‌دونم.
‫دوستت دارم، هریس.
‫هی رفقا، توی این محله زندگی می‌کنید؟
‫خب می‌خواستم بدونم مایل هستید ‫یه طومار رو واسم امضا کنید؟
‫بیاین، زیر بارون نمونین.
‫حتماً. واسه چیه؟
‫خب، یه طوماره تا ببینیم می‌تونیم
‫این محله رو یه کم تمیز کنیم یا نه.
‫می‌دونید، یه کم از این...
‫آشغال‌ها رو تمیز کنیم.
‫جدی؟
‫ما قراره کجا بخوابیم؟
‫قراره بیایم توی خونه‌ی تو بخوابیم؟
‫برگرد توی ماشین تمیزت
‫و بهتره دیگه قیافه‌ات رو نبینم!
‫ببخشید، هنوز باید صحبت کنیم
‫که می‌خوایم با مشکل بی‌خانمان‌ها چیکار کنیم.
‫توی دستور جلسه بود.
‫آقا، اون باید به تقویم ماه بعد بره.
‫- نه! ‫- نه، نه!
‫نه!
‫این آدما رو همین الان از خیابونامون جمع کنید!
‫از کنترل خارج شده.
‫- درسته! ‫- دارن به کسب‌وکار ما آسیب می‌زنن.
‫یه افتضاح کامله. باشه؟
‫یه اردوگاه بزرگ بی‌خانمان‌ها همین گوشه داریم.
‫- باید پلیس رو بیارید اینجا. ‫- آره!
‫باید یه کاری بکنید.
‫من مالیاتم رو میدم و پول زیادی ‫واسه زندگی توی این منطقه میدم.
‫چرا باید با این وضعیت مواجه باشیم؟
‫رفقا، لطفاً آروم باشید.
‫قوانینی هست که باید رعایت کنیم.
‫به این سادگی‌ها نیست.
‫اوه، ماه‌هاست که داریم این حرفا رو می‌شنویم.
‫یه کاری بکنید!
‫- آره! ‫- مسخره‌ست!
‫این ولگردها رو از خیابونامون جمع کنید!
‫دیگه بسه!
‫باید از خودتون خجالت بکشید.
‫اونا انسان هستن.
‫قراره کجا برن؟
‫این چیزیه که باید درموردش حرف بزنیم.
‫ما به راه‌حل‌های واقعی نیاز داریم،
‫مثل مسکن و مشاوره‌ی ترک اعتیاد،
‫و تامین سلامت روانی.
‫اونا به کمک احتیاج دارن!
‫هی.
‫اینجا کاری از پیش نمی‌بری.
‫دنبال اقدام می‌گردی؟
‫باید خودت دست به کار بشی.
‫یه عده از ما ساکنین و صاحبای کسب‌وکار،
‫از این وضعیت خسته شدیم.
‫ما خودمون یه پاکسازی کوچیک انجام دادیم.
‫اگه کمک خواستی...
‫بهم زنگ بزن.
‫سلام، گابریل.
‫سلام، جیمی.
‫از دیدنت خوشحالم.
‫منم از دیدنت خوشحالم.
‫یه لیست کوچیک اینجا واست دارم.
‫باشه.
‫بذار ببینم.
‫اوه، متاسفم که درمورد بنی می‌شنوم.
‫میرم به کریسی سر بزنم و هر چی لازم داره بهش بدم.
‫این لارنه. به یه جا واسه موندن احتیاج داره.
‫سلام.
‫تمام وسایلش رو دزدیدن.
‫- من گابریلم، خوش اومدی. ‫- سلام.
‫کمکت می‌کنیم یه جا مستقر بشی.
‫بذار پناهگاه‌های محلی رو چک کنم ‫و یه جا واست پیدا کنم.
‫من پناهگاه نمیرم.
‫باید یه جای امن باشی.
‫یه جایی پیدا می‌کنم.
‫مطمئنی؟
‫آره، ولی به یه کیسه‌خواب احتیاج دارم.
‫باشه.
‫بیا.
‫اینو بگیر.
‫بذار چند تا وسیله‌ی دیگه بهت بدم.
‫یه ژاکت؟ آره.
‫این یه انجیله و یه برنامه واسه مراسم،
‫امیدوارم بتونی بیای.
‫بفرما.
‫اگه نظرت عوض شد یا کمک خواستی،
‫می‌دونی کجا پیدام کنی.
‫- ممنونم. ‫- اوهوم.
‫جیمی، یه شرکت فناوری پایین خیابون ‫داره استخدام می‌کنه.
‫شاید بتونم واست یه مصاحبه ترتیب بدم؟
‫نیازی نیست.
‫ولی ممنون.
‫باشه. خب، مراقب خودت باش.
‫ممنونم.
‫همیشه حواسش به همه هست.
‫هی، چرا اون مصاحبه‌ی شغلی رو رد کردی؟
‫باید حواسم به بچه‌های اینجا باشه، می‌دونی؟
‫چی شده؟
‫تو هم توی پرورشگاه بودی؟
‫نه، فقط...
‫شرایط بدی بود.
‫به هر حال، الان یه خانواده‌ی عالی دارم.
‫پس، زود باش.
‫بریم قبل از اینکه خیلی دیر بشه.
‫اینجایی.
‫چطوری بچه؟
‫مامان میگه هفته‌ی خوبی رو توی مدرسه داشتی.
‫بهت افتخار می‌کنم.
‫ممنون.
‫هی!
‫چی شده؟ مشکلی پیش اومده؟
‫هووم؟
‫کی میای خونه؟
‫می‌دونم، پسرم، فقط خیلی سرم شلوغ بوده.
‫تو زیادی سرت شلوغه.
‫و درستش می‌کنم.
‫قول میدم.
‫یه کم بخواب، باشه؟
‫شب بخیر، پسرم.
‫شب بخیر، بابا.
‫سلام.
‫سم راحت خوابید،
‫یا باید برم بهش سر بزنم؟
‫نه، عالیه.
‫خوابیده.
‫این چیه؟
‫اوه، قضیه جدیه.
‫اخطار نهایی؟
‫چرا درموردش بهم نگفتی؟
‫نمی‌تونی این چیزا رو ازم قایم کنی.
‫رابرت،
‫نمی‌دونم تا کی می‌تونم
‫به این دوشیفت کاری‌ها ادامه بدم.
‫چقدر وقت داریم؟
‫سه هفته؟
‫خواهش می‌کنم...
‫یه راهی واسش پیدا کن.
‫باشه.
‫کارل، رابرتم.
‫درمورد اون کمکی که پیشنهاد دادی زنگ زدم.
‫حالش خوب میشه. زود رسیدن.
‫یه کم نارکان همیشه کارسازه.
‫فقط نگران اون یه باری هستم ‫که کسی پیشش نباشه.
‫اون باید تحت درمان باشه.
‫نه اینجا.
‫تو خوبی؟
‫آره.
‫شاید فقط لازم بود اینو ببینم.
‫حالت خوبه؟
‫خوبم.
‫یالا وی، داری با من حرف می‌زنی.
‫سرطان معده دارم.
‫سرطان معده؟
‫ببین، بهشون نگو.
‫نمی‌خوام همه نگران بشن.
‫به هر حال کار زیادی نمیشه کرد.
‫چرا میشه. می‌تونن یه کارایی بکنن.
‫الان واسش درمان دارن.
‫تو خوب میشی.
‫واقع‌بین باش.
‫اون چیزا پول می‌خواد.
‫یه عالمه.
‫پاک موندن خیلی سخت بوده
‫و اینکه خودمو جمع و جور کنم.
‫خیلی درد دارم.
‫نمی‌دونم تا کی می‌تونم اینطوری ادامه بدم.
‫از این چیزای احساسی خوشم نمیاد.
‫ازش متنفرم.
‫- دلم واست تنگ میشه. ‫- نه! نه، نه، نه، نه.
‫وی. وی.
‫تو... تو باید توی نمایشگاه هنری من بخونی.
‫تو تکیه‌گاه منی.
‫هی!
‫همه وسایل ضروری رو بردارید. ‫توی پارک همدیگه‌رو می‌بینیم!
‫هی! نه، نه، پسر،
‫واسه نمایشگاهم به اینا احتیاج دارم!
‫گمشو بیا اینجا.
‫یالا، مرد باش!
‫دورا، دورا، عزیزم!
‫وقت رفتنه.
‫حتماً.
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫چیکار داری می‌کنی!
‫اینا وسایل منه!
‫می‌دونستم آدم بدی هستی.
‫بزن به چاک!
‫واحد ۷۴، نیاز به پاکسازی و مددکار اجتماعی ‫در اردوگاه رینک.
‫دریافت شد، واحد ۷۴. در حال اعزام.
‫این افتضاح کار توئه؟ ها؟
‫دستاتو به من نزن،
‫- من کاری نکردم. ‫- دوباره به این یونیفرم دست بزنی دستگیرت می‌کنم.
‫این کار من نبود، پسر. باشه؟
‫بیخیال. اون این کارو نکرده.
‫احتمالاً اینجا زندگی می‌کرده.
‫ولش کن.
‫با اونایی که به ما حمله کردن چیکار می‌کنید؟
‫ها، محافظت ما کجاست؟
‫برین پیداشون کنین، دستگیرشون کنین!
‫اصلاً می‌دونی کی بودن؟
‫مگه این وظیفه‌ی شما نیست؟
‫هیچکس نمی‌خواد ما توی این محله باشیم.
‫شماها قرار نیست کاری درموردش بکنید،
‫درسته؟
‫فقط ولمون می‌کنید که خودمون از خودمون دفاع کنیم،
‫مثل همیشه، درسته؟
‫[اخطار تخلیه 72 ساعته]
‫نه، نه، نه، نه.
‫خواهش می‌کنم فقط چند روز دیگه ‫بهمون فرصت بدید، لطفاً.
‫یه خواهشی ازت دارم.
‫یه جا می‌خوام واسه کیم و سم و خودم
‫که فقط حدود یه هفته بمونیم.
‫مشکلی نداری؟
‫چطوری، داداش؟
‫رابرتم.
‫گوش کن، یه خواهشی ازت داشتم.
‫می‌خواستم بدونم شاید...
‫جف! سلام پسر،
‫رابرتم، گوش کن.
‫من توی یه...
‫خب، یه خواهشی ازت دارم.
‫یه کم گیر افتادم.
‫اینجا یکم ساخت‌وساز داریم
‫و تمام آشپزخونه رو خراب کردن،
‫و اینجا حسابی ریخت‌وپاشه.
‫فکر می‌کردم می‌تونیم اینجا بمونیم، ولی نمی‌تونیم.
‫فکر کردم شاید من و کیم و سم
‫بتونیم بیایم یه هفته خونه‌ی تو بمونیم.
‫اشکال نداره؟
‫همه‌ش رفت.
‫واو.
‫چطوری می‌تونن همینطوری بیان
‫و تمام وسایلتون رو نابود کنن؟
‫ما قرار نیست جمع کنیم و بریم.
‫می‌تونیم اینو درستش کنیم.
‫- می‌تونیم دوباره سر همش کنیم. ‫- نمی‌تونی اینو درست کنی.
‫این درست‌شدنی نیست.
‫درست‌شدنی نیست.
‫- نه... ‫- آره، باید بریم.
‫اینطوری نمیشه. باید بریم.
‫ولی ما اینجا زندگی می‌کردیم، پسر.
‫نمی‌تونیم همینطوری اینجا رو ول کنیم.
‫فقط باید بریم.
‫باید جابجا بشیم. باید بریم یه جای دیگه.
‫متاسفم که این اتفاق افتاد، رفقا.
‫کارتون رو راه می‌ندازیم. باشه؟
‫دو تا جا توی یه پناهگاه پنج دقیقه‌ای اینجا دارم،
‫و سه تا جا توی یه پناهگاه توی مرکز شهر.
‫کس دیگه‌ای هم هست؟
‫بقیه هم بودن.
‫مطمئن نیستم برگردن یا نه.
‫ما یه خانواده‌ایم.
‫پس یا یه جا واسه همه‌مون پیدا کن ‫یا همینجا می‌مونیم.
‫متاسفم. این امکان‌پذیر نیست.
‫خب پس همینجا می‌مونیم.
‫اوه، تو بهترینی.
‫ممنون که همیشه کنارمون بودی.
‫متاسفم که این اتفاق افتاد.
‫داریم بودجه جمع می‌کنیم ‫تا یه مسافرخونه قدیمی بخریم
‫و به نظراتتون درمورد چیزایی ‫که واقعاً لازمه احتیاج دارم.
‫امیدوارم بتونیم حمایت شهرداری رو هم جلب کنیم.
‫باعث افتخارمه.
‫چرا برگشتن؟
‫قصد داری برج رو روی سرشون بسازی؟
‫اصلاً نمی‌دونم
‫چطوری این اتفاق افتاد؟
‫اینکه حتی نمی‌دونی، بهم نشون میده
‫که نمیشه این پروژه یا هیچ پروژه‌ی ‫دیگه‌ای رو بهت سپرد.
‫می‌تونم از پسش بربیام. باشه؟
‫مثل پروژه‌ی قبلی که از پسش براومدی؟
‫من بهت... نمی‌دونم چند تا فرصت دادم.
‫اخراجی.
‫کلودیا!
‫خواهش می‌کنم، خانواده‌ام.
‫یه کم واسه خودت احترام قائل باش، رابرت، ‫التماس نکن.
‫فقط وسایلت رو جمع کن و برو بیرون.
‫مطمئنی نمی‌خوای بیای؟
‫می‌دونی، چرا واسم نقاشی نمی‌کشی؟
‫ولی حواست به وسایلمون باشه.
‫وقتی برگشتم می‌بینمت.
‫"لطفاً" و "ممنونم" یادت نره.
‫هی! اومدی!
‫معلومه که اومدم!
‫هی،
‫چیز زیادی ندارم، ولی همیشه سر قولم هستم.
‫امیدوارم دیگه مشکلی درست نشه.
‫بیا، اینو بگیر.
‫زود باش، زود باش.
‫- گابریل، من فقط... ‫- آره؟
‫می‌خوام بگم ممنون واسه کیسه‌خواب و همه چیز.
‫اوه.
‫متاسفم که من...
‫می‌دونی؟
‫نیازی به عذرخواهی نیست.
‫فقط خوشحالم که چند تا آدم خوب پیدا کردی.
‫حالا کمک کن، لطفاً.
‫باید به کلی آدم غذا بدیم.
‫به دستکش احتیاج داری.
‫بیا، پس یکی بذار و بده به من، باشه؟
‫خوبه.
‫بعدی.
‫داره آماده میشه.
‫خیلی ممنونم.
‫یه دور دیگه، مارکوس.
‫حالت خوبه، رفیق؟
‫بهتر از این نمیشم.
‫فقط بریز.
‫بسیار خب.
‫این بعلاوه حساب‌های قبلیت میشه ۴۰ دلار.
‫بذار پای حسابم.
‫بسیار خب.
‫تو به من پول بدهکاری.
‫و شما کی باشی؟
‫می‌دونی، واسه اون پاکسازی که واست انجام دادم
‫پولی نگرفتم.
‫خب، تو هیچوقت کار رو تموم نکردی، کردی؟
‫پس هیچی گیرت نمیاد.
‫اوه، شاید حرفم رو نشنیدی.
‫شاید تو حرف منو نشنیدی؟
‫اونا هنوز اونجان.
‫و چون تو گند زدی،
‫من اخراج شدم.
‫پس برو ته صف.
‫من به تمام آدمای شهر بدهکارم.
‫می‌خوای یه چیزی رو بدونی؟
‫من پولم رو می‌گیرم
‫هرجوری که شده.
‫هی!
‫هی، برو بیرون!
‫و اون پیرمرده هم دقیقاً اونجاست.
‫این کهنه‌سربازا با مزایایی که دارن ‫پول خوبی درمیارن.
‫بریم.
‫هی!
‫چرا این کارو کردی؟
‫هریس بندیکت آر.
‫اوه، پروتستان.
‫هی، از کشتن آدما خوشت میاد؟
‫تو... تو بچه‌ها رو می‌کشی؟
‫آره، بهت میاد بچه‌کش باشی.
‫آره، از این بچه‌های مرده نقاشی می‌کشی، ها؟
‫گمشو، پسر!
‫مگه اینکه بخوای مثل دوستات بشی.
‫نباید این کارو می‌کردی.
‫خواهش می‌کنم نرو.
‫پول داری؟
‫ها؟ کارت بانکی؟
‫هیچی ندارم.
‫نه، یه چیزی داری.
‫اینجا چی داری؟
‫نه، نه، نه، نه! نه، نه، نه، نه.
‫- کجا میری؟ ‫- من اینجا نیستم. من اینجا نیستم.
‫- ها؟ ‫- من اینجا نیستم. من اینجا نیستم.
‫من اینجا نیستم. من اینجا نیستم.
‫ببین، اول ماه داره میاد
‫و ما اون موقع برمی‌گردیم،
‫و تو و دوستات
‫بهتره چیز بیشتری داشته باشید که به من بدید.
‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫چیزی نیست. نه.
‫نه، نه، نه!
‫نه، نه!
‫آره خب، خبر خوب اینه که
‫خوشبختانه پول نقد زیادی نداشتم
‫و چیز زیادی هم روی کارت مزایام نمونده بود.
‫ولی حتماً باید حواسمون
‫به این پست‌فطرت‌های کثیف باشه.
‫من می‌دونم اونا کین.
‫من توی یه نمایش نقش یه پرستار رو بازی کردم
‫و دیالوگم این بود،
‫"اراذل و اوباش کثیف اینجا هستن."
‫اونا اراذل و اوباش کثیفن.
‫اراذل و اوباش کثیف هستن.
‫خب،
‫من نمیذارم شندرغازی که درمیارم رو ازم بگیرن
‫و همین که گفتم.
‫آره، منم میگم بمونیم و باهاشون بجنگیم.
‫و اگه با تعداد بیشتری برگردن چی؟
‫آره، شکی توش نیست.
‫اونا خیلی بدن.
‫چطوره من و جیمی امشب نگهبانی بدیم
‫و صبح یه نقشه‌ای بکشیم.
‫خوبه؟
‫روز سختی بود.
‫نگهبانی اول رو می‌ایستی؟
‫حله، پیرمرد.
‫اینطوری تمام مشکلاتت رو حل می‌کنی؟
‫فقط می‌نوشی؟
‫چطوری قراره حرفتو باور کنم؟
‫خفه‌شو. خفه‌شو.
‫تو بی‌ارزشی!
‫توی خونه‌ی من اینطوری باهام حرف می‌زنی!
‫آروم باش!
‫به من نگو آروم باشم!
‫- جان، خواهش می‌کنم! ‫- فقط آروم باش.
‫اینجا خونه‌ی منه!
‫یه قدم برو عقب.
‫خودت یه قدم برو عقب!
‫به این میگی پدری کردن؟
‫تمام وقت گیج و منگی.
‫به من بی‌احترامی نکن!
‫بس کن، جان!
‫تو جداً فکر می‌کنی این بچه‌ی کوفتی ‫ارزش نجات دادن داره؟
‫تو مایه‌ی بی‌آبرویی هستی!
‫- پس برو! ‫- نه، جان، خواهش می‌کنم!
‫جان، خواهش می‌کنم!
‫پس برو بیرون!
‫از خونه‌ی من برو بیرون!
‫حق نداری اون در رو قفل کنی!
‫باز کن!
‫به من پشت می‌کنی!
‫با من بیا.
‫خواهش می‌کنم.
‫هی!
‫تو هم درست مثل مادرتی.
‫درسته!
‫دیگه برنگرد!
‫امشب گزارش‌هایی داریم از گروهی از یاغیان
‫که به یک اردوگاه بی‌خانمان‌ها حمله کردن.
‫گزارش‌های این نوع فعالیت
‫در هفته‌های اخیر افزایش یافته.
‫این یه مورد به نظر شدید بوده.
‫به گفته‌ی شهرداری،
‫جراحات جزئی گزارش شده،
‫و همچنین خسارت به اموال.
‫شهرداری در تلاش است تا فضای پناهگاه
‫برای افراد آسیب‌دیده پیدا کند.
‫هر کسی که اطلاعاتی دارد
‫- درخواست می‌شود با پلیس تماس بگیرد. ‫- هی!
‫همه چیز مرتبه؟
‫آره، عالیه.
‫روزت چطور بود؟
‫خسته‌کننده.
‫آره.
‫اینجا چه خبره، رابرت؟
‫درمورد چی حرف می‌زنی؟
‫فقط تا دیر وقت دارم کار می‌کنم،
‫تلویزیون می‌بینم.
‫همه چیز خوبه.
‫باشه.
‫ببخشید که دوباره مزاحمتون میشم،
‫ولی گوش کنید، یه نفر گفت
‫که پسرم رو این دور و بر دیده.
‫فقط می‌خواستم بدونم اگه...
‫ببین خانم،
‫دفعه‌ی قبل بهت گفتم،
‫ما ندیدیمش.
‫ببخشید. فقط امیدوار بودم.
‫ببین، مدتیه که گم شده.
‫فقط خیلی دلم واسش تنگ شده.
‫بگیر،
‫که حیف نشن.
‫از اینا خیلی دوست داشت.
‫اونی که دنبالش می‌گشت جیمی بود؟
‫چرا دروغ گفتی؟
‫چیه، می‌خوای به مدیر مدرسه گزارشم رو بدی؟
‫نه.
‫به نظر میاد واقعاً دوستش داره.
‫چرا بهش نگفتی؟
‫ببین، بیخیال شو.
‫ما اون خانم رو نمی‌شناسیم
‫و هیچ بدهی هم بهش نداریم.
‫ولی اگه خانواده‌ی واقعیش دنبالشن،
‫نباید مانع بشیم.
‫ما خانواده‌ی واقعیش هستیم،
‫و همیشه از همدیگه محافظت می‌کنیم!
‫اینو یادت باشه.
‫نه.
‫به دل نگیر.
‫می‌دونی؟
‫بگذریم،
‫من میرم یه دوستی رو ببینم.
‫می‌خوای باهات بیام؟
‫اوه نه، عزیزم.
‫ممنون، باید تنها برم.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، عزیزم.
‫روز خوبی داشته باشی.
‫وایولت!
‫دورا داره میره.
‫دورا!
‫اونایی که دوست داری رو گرفتم.
‫آره، بیا بخوریمش، بوی خوبی میده.
‫دورا؟
‫کجاست؟
‫رفت یه دوستی رو ببینه.
‫تنها؟
‫آره، می‌خواست تنها بره.
‫اوه بچه‌ها، باید حواسمون بهش باشه.
‫آره، باید می‌بود!
‫نمی‌دونستم قراره ازش پرستاری کنم.
‫اوه، بیخیال!
‫هر کسی می‌تونه ببینه که حالش خوب نیست.
‫اون توی دنیای خیالی خودش ‫با دوستای خیالی زندگی می‌کنه.
‫ببخشید، متوجه نشدم.
‫این تقصیر توئه.
‫بهت گفتم نذار غریبه‌ها بیان تو.
‫نباید هیچوقت بهش اعتماد می‌کردی.
‫تقصیر هیچکس نیست!
‫همونطور که گفتی، می‌دونی،
‫اون داره بدتر میشه.
‫خب،
‫شاید وقتشه که ببریمش یه جای امن.
‫دورا نمی‌خواد اونطوری زندگی کنه.
‫اون عضو خانواده‌ست.
‫اینجا پیش ما می‌مونه.
‫چی پوشیده بود؟
‫یه لباس بلند صورتی با کتش.
‫بریم.
‫فکر کنم دقیقاً می‌دونم کجاست.
‫نه!
‫اینجا خونه‌ی منه.
‫- وایولت. ‫- سلام.
‫- جیمی. ‫- چیزی نیست.
‫لارن؟
‫لارن، چیکار می‌کنی؟
‫کجا میری؟
‫همه ازم متنفرن.
‫دارم میرم.
‫دیوونه شدی؟ کجا می‌خوای بری؟
‫نمی‌دونم. شاید گابریل بتونه...
‫نه، نرو.
‫تو بهم گفتی توی اون پناهگاه‌ها چطوریه.
‫ما فقط خیلی نگرانشیم
‫که دوباره پلیس دستگیرش نکنه.
‫ببین، نمی‌تونم ببینم دوباره ‫درگیر اون شرایط بشه.
‫سخته که حواسمون بهش باشه، می‌دونم.
‫باور کن، همه‌مون داریم سعیمون رو می‌کنیم.
‫هیچکس نمی‌خواست تو رو مقصر بدونه.
‫قول میدم.
‫اگه اتفاقی واسش افتاده بود...
‫نیفتاد.
‫هیچ اتفاقی نیفتاد.
‫ما اینجا بهت احتیاج داریم.
‫اون بهت احتیاج داره و...
‫خدای من، منم همینطور.
‫ستاره‌ها بیرونن.
‫نگاه کن.
‫اون دو تا نقطه‌ی نور رو اونجا می‌بینی؟
‫اوهوم.
‫فکر کنم اون روشن‌تره اون بالا،
‫اون مشتریه.
‫و...
‫فکر کنم اونی که دقیقاً زیرشه زهره‌ست.
‫از کجا می‌دونی؟
‫مامانم،
‫اون...
‫اون واقعاً دوست داشت به نقشه‌ی آسمون نگاه کنه.
‫می‌دونی، اون کاغذهای
‫کوچیک...
‫با هم این کارو می‌کردیم،
‫فقط می‌رفتیم کمپینگ.
‫می‌تونست تمام صورت‌های فلکی رو پیدا کنه
‫و بعضی وقتا فکر می‌کردم داره از خودش درمیاره،
‫چون خیلی زیادن.
‫ولی...
‫ولی اون...
‫اون واقعاً باهوش بود.
‫و گمونم به اندازه‌ی کافی قدرش رو ندونستم.
‫نمی‌دونم چرا،
‫ولی با جیمی احساس راحتی می‌کردم.
‫اون همه چیز رو ساده می‌گرفت
‫و از هر چیزی نهایت استفاده رو می‌کرد.
‫ببخشید.
‫پسرم رو ندیدین؟
‫- بفرمایید. ‫- اوه، چه قشنگه.
‫زیباست.
‫باشه.
‫به خوبی تو نمیشه، ولی...
‫رنگ مورد علاقه‌ام؟
‫سبز.
‫تو چی؟
‫بنفش، ولی نه بنفش تیره،
‫بیشتر...
‫یاسی.
‫- ممنونم. ‫- ممنونم.
‫چی گرفتی؟
‫می‌دونی یه کم غم‌انگیزه، ولی...
‫توی این مدت کمی که شناختمت،
‫تو احتمالاً واقعی‌ترین آدمی هستی که می‌شناسم.
‫واقعی‌ترین، ها؟
‫نه بهترین و وفادارترین؟
‫وفادار؟
‫مگه سگی؟
‫واقعی‌ترین خوبه.
‫بریم، عزیزم.
‫بابا، کجا داریم میریم؟
‫دارم روش کار می‌کنم، پسرم.
‫چیزی نیست. درست میشه.
‫نمی‌خوام برم.
‫چیزی نیست. می‌دونم، می‌دونم.
‫ولی یه فکری واسش می‌کنیم، باشه؟
‫اینجا جامون امن‌تره و کمتر دیده میشیم.
‫اینجا قراره تخریب بشه،
‫ولی تا یه مدت سراغش نمیان.
‫خیلی هم بد نیست، ها؟
‫اینجا خیلی خوبه.
‫می‌تونیم جشن خونه‌نویی بگیریم؟
‫خیلی خوشگله.
‫می‌دونم دوستام عاشقش میشن.
‫این...
‫البته، دورا،
‫ولی الان وقت استراحته، باشه؟
‫اوه. درسته.
‫ممنونم.
‫پتوی مورد علاقه‌ات.
‫وایولت، ممنونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫وایولت، حالت خوب میشه.
‫حال همه‌مون خوب میشه.
‫هی، پیداشون کردم.
‫و امیدوارم از دوستای جدیدم خوشت بیاد.
‫اوه، مطمئنم خوشم میاد.
‫بی‌صبرانه منتظرم ببینم واسه چای چی بهمون میدن.
‫امیدوارم کیک شکلاتی باشه.
‫منم همینطور.
‫ببین چقدر خوشگله.
‫دوک از اینکه ما رو پیچوندی خوشحال نیست.
‫چیزی داری، ها؟
‫هیچی نداری؟
‫هیچی نداره.
‫بریم کارت‌های بانکی تو ‫و اون دوست خانومت رو بگیریم.
‫دورا!
‫دارم میام!
‫من اینجا نیستم.
‫- بگیرش! ‫- من اینجا نیستم.
‫بیا اینجا!
‫من اینجا نیستم.
‫- دورا! ‫- هریس!
‫دورا! دارم میام!
‫ولش کن. باید خودشو خالی کنه.
‫دورا، تو مثل مادر دومم بودی.
‫باید بهتر ازت محافظت می‌کردم،
‫و می‌دونم به خدا اعتقاد داشتی
‫و الان جای بهتری هستی.
‫وقتی از خونه بیرونم کردن،
‫همه ترکم کردن، ولی تو...
‫قضاوتم نکردی.
‫وقتی خاطرات بد میومد سراغم بغلم می‌کردی.
‫متاسفم، دورا.
‫نباید این اتفاق واست میفتاد.
‫اینجا، اونو چک کن.
‫اون یکی که اونجاست، آره.
‫الان اونو چک می‌کنم.
‫هی، اونی که اون آخره رو چک کن.
‫اون گوشه.
‫گرفتمش!
‫کاری کن صداش درنیاد.
‫ولم کنین!
‫بس کنین!
‫کمک!
‫سه به یک، ها؟
‫ولم کن!
‫هی!
‫هی، هی.
‫هر چی داری بده،
‫وگرنه اینجا جاییه که بندیکت آر می‌میره.
‫گوش کن، ما چیز زیادی نداریم.
‫فقط هر چی می‌خواید بردارید.
‫ولش کن تا این قضیه رو مسالمت‌آمیز حل کنیم.
‫مسالمت‌آمیز؟
‫دیگه شانس مسالمت‌آمیز رو از دست دادی.
‫رفیق، کارت بانکی من
‫توی چادرمه،
‫فقط برش دارید.
‫برو بیارشون.
‫هیچ حرکتی نکن.
‫اوه.
‫اون می‌تونه یه کم پول واسمون دربیاره.
‫البته اگه یه کم تمیزش کنیم.
‫اونو قاطی ماجرا نکن، پسر.
‫برو عقب!
‫هی.
‫فرار کن!
‫جیمی چی؟
‫یالا. بریم!
‫برو، برو!
‫گابریل!
‫زنگ بزن ۹۱۱.
‫به جیمی و هریس توی ساختمون حمله کردن.
‫تو اینجا بمون.
‫۹۱۱. مورد اضطراریتون چیه؟
‫سلام، گابریلم از مرکز مأموریت شهری مرکز شهر.
‫باید فوراً گشت بفرستید
‫به ساختمون متروکه توی خیابون ششم و جی.
‫به چند نفر حمله شده.
‫بیا تو.
‫بیا تو!
‫شرمنده، نمی‌تونم.
‫داره خونریزی می‌کنه.
‫اوه نه، نمیذارم بمیری، بچه!
‫طاقت بیار، جیمی!
‫مواظب باشید! داریم میایم!
‫- کسی می‌تونه به ما کمک کنه؟ ‫- خواهش می‌کنم، کمک لازم داریم!
‫خیلی بد چاقو خورده.
‫فوراً به یه تیم تروما احتیاج دارم.
‫خواهش می‌کنم، خوب باش.
‫زخم چاقو.
‫اوه نه. بذارید ببرنش.
‫شاید به جراحی احتیاج داشته باشه.
‫شما باید توی اتاق انتظار بمونید.
‫ولی ما خانوادشیم. باید پیشش بمونیم.
‫خانواده‌ی واقعی، آقا؟
‫بیمه نداره.
‫- بی‌خانمانه؟ ‫- آره.
‫واجد شرایط کمکه، باشه؟
‫حالا نگران نباشید.
‫تیم ترومای ما فوق‌العاده‌ست.
‫من توی بخش اورژانس کار می‌کنم،
‫ولی اگه این دور و بر بمونید،
‫سعی می‌کنم بفهمم حالش چطوره و بهتون خبر میدم.
‫باشه؟
‫حالا می‌تونید کمکم کنید تا پذیرشش کنیم.
‫بشینید. الان برمی‌گردم.
‫می‌خوام ببینمش.
‫در حال حاضر هوشیار نیست.
‫خون زیادی از دست داده.
‫باید برید و استراحت کنید.
‫فردا برگردید.
‫کار بیشتری از دستتون برنمیاد.
‫ولی حالش خوب میشه، درسته؟
‫هنوز باید چند تا اسکن و آزمایش دیگه انجام بدیم.
‫و تا چند روز دیگه بهتر می‌فهمیم.
‫حالش خوبه؟ حالش خوبه؟
‫تا چند روز دیگه بهتر می‌فهمیم، آقا.
‫برید خونه و یه کم استراحت کنید.
‫- ولی... ‫- برید خونه.
‫پس فقط باید بریم؟
‫فقط بریم؟ ‫نمی‌تونیم ببینیمش؟
‫هی.
‫واسه یه مخفیگاه بهتر از اینجا نمیشه پیدا کرد.
‫موقعیت دیده‌بانیش هم بدک نیست.
‫عالیه، هریس!
‫جیمی عاشق اینجا می‌شد.
‫ساندویچ می‌خوای؟
‫یالا، بچه.
‫روز سختی بوده.
‫باید یه چیزی بخوری.
‫خدا به کسایی که به بقیه کمک می‌کنن، کمک می‌کنه.
‫جیمی خوب میشه.
‫و تو ما رو داری.
‫باشه، عالیه. هی می‌تونی قهوه بیاری؟
‫خیلی ممنون، مچکرم.
‫امروز اجازه داریم ببینیمش؟
‫آره. توی بخش انتهای راهروئه.
‫متاسفم. هر بار فقط یه ملاقات‌‌کننده.
‫خواهش می‌کنم. ممنون.
‫واو! نه، نه، نه، نه!
‫هی، هی!
‫نمی‌تونی ماشینم رو ببری!
‫نه!
‫نه. بیخیال پسر، این آخرین چیزیه که داریم.
‫خواهش می‌کنم!
‫بابا! دایناسورم اون توئه!
‫نذار ببرش!
‫لباسامون اون توئه.
‫حداقل بذار دایناسور رو واسه بچه‌ام از توش بردارم!
‫هی!
‫به من گوش کن!
‫نمی‌تونی لباسامون رو ببری.
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫نه!
‫لباسای ما رو داری می‌بری!
‫- خب دیگه، بس کن! ‫- به خیالت داری چیکار می‌کنی؟
‫بس کن! بس کن!
‫خدای من!
‫نمی‌تونه تمام دار و ندارمون رو ببره.
‫یه قبض دیگه که پرداختش نکردی!
‫ها؟
‫شاید بهتره از یکی از دوستات بخوای ‫که پیششون بمونیم.
‫اوه بیخیال، رابرت.
‫چند بار باید بهت بگم
‫که هیچکدوم از دوستام جا ندارن؟
‫و اگه بفهمن چه بلایی سرمون اومده؟
‫خار و خفیف می‌شیم.
‫خدا، اگه پدر و مادرم هنوز زنده بودن،
‫- می‌گفتن، "بهت گفته بودم." ‫- اوه، اوه، باشه، باشه.
‫باشه؟ جلوی سم نگو.
‫فقط فکر کردم حداقل کاری که می‌تونی بکنی
‫اینه که از یکی از دوستات سر کار بپرسی.
‫چنین حقی نداری.
‫قمار و بی‌کفایتی تو
‫ما رو به اینجا رسوند.
‫این گندیه که تو زدی، خودت درستش کن!
‫- می‌کنم. ‫- آره؟
‫می‌کنم.
‫باشه؟
‫من اینو درست می‌کنم، کیم.
‫آره.
‫بد نیست چون خیلی...
‫می‌دونی به محل کارت نزدیکه.
‫عصر بخیر، آقا...
‫ما یه اتاق واسه یه شب می‌خواستیم، لطفاً.
‫شصت و هشت دلار.
‫حتماً.
‫رد شد. متاسفم.
‫آره، این یکی کار می‌کنه.
‫مطمئنم این یکی کار می‌کنه.
‫لطفاً دوباره امتحانش کن.
‫باشه؟ دوباره امتحانش کن.
‫دوباره امتحانش کن.
‫مامان، خسته‌ام.
‫من پرداخت می‌کنم.
‫ممنون.
‫اینجا رو امضا کنید.
‫ممنون.
‫اتاق ۲۰۱.
‫از اقامتتون لذت ببرید، خانم.
‫ممنون.
‫بریم، سم.
‫بابا؟
‫گرسنمه.
‫سلام.
‫- هی. ‫- سلام.
‫همه‌مون واسه جیمی دعا می‌کنیم.
‫اون بچه‌ی خوبیه.
‫از پسش برمیاد.
‫ممنون، گابریل.
‫این واسش خیلی ارزش داره.
‫دلیل اینکه توی این وضعیت هستیم تویی، رابرت.
‫اینو توی اون کله‌ی پوکت فرو کن!
‫چرا همیشه تقصیر منه، ها؟
‫این تو بودی که خونه‌ی بزرگتر ‫و ماشین بهتر می‌خواستی!
‫- فکر می‌کنی... ‫- اونو یادت رفته؟
‫این تقصیر منه؟
‫اونی که اینجا شغل داره منم.
‫بد نیست ازم تشکر کنی؟
‫تشکر؟ من ده ساله که دارم کار می‌کنم!
‫آره، واسه چی؟ واسه عادت قمار کردنت؟
‫چون قطعاً واسه ما نبود.
‫تو حتی با پسرت وقت نمی‌گذرونی.
‫بس کنید!
‫اوه، سم.
‫سم، خیلی متاسفم.
‫باید بری.
‫زندگیت رو جمع و جور کن، رابرت.
‫درمورد چی حرف می‌زنی، کیم؟
‫کجا باید برم؟
‫من پول این اتاق رو دادم.
‫برو بیرون!
‫جلوی بچه این کارو نکن.
‫می‌تونم درستش کنم.
‫درستش کنی؟
‫آخه مدام اینو میگی
‫ولی ببین کجاییم.
‫دیگه شورش در اومده.
‫فقط برو بیرون.
‫خواهش می‌کنم!
‫کمک بگیر.
‫کمک نگیر.
‫دیگه واسم مهم نیست.
‫بابا!
‫سم!
‫سم، برگرد!
‫به من گوش کن.
‫مادرت راست میگه، این تقصیر منه.
‫نمی‌خوام ازش عصبانی باشی، باشه؟
‫ازش ناراحت نباش، باشه؟
‫باشه.
‫من درستش می‌کنم.
‫دوستت دارم، پسرم.
‫چیزی نیست.
‫با ده دلار چی گیرم میاد، اسکیپ؟
‫این گندیه که تو زدی، خودت درستش کن!
‫من درستش می‌کنم، کیم.
‫دوباره رفتی سراغ قمار؟
‫نمی‌تونی این چیزا رو ازم قایم کنی.
‫دارم روی یه معامله‌ی بزرگ کار می‌کنم
‫و اگه بتونم انجامش بدم،
‫مشکلاتمون تموم میشه.
‫خواهش می‌کنم.
‫یه راهی واسش پیدا کن.
‫کیم!
‫خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم بذار بیام تو، کیم.
‫خواهش می‌کنم بذار بیام تو!
‫خواهش می‌کنم.
‫جایی ندارم که برم!
‫کیم!
‫خواهش می‌کنم.
‫جایی ندارم که برم!
‫خواهش می‌کنم!
‫کیم!
‫رفیق!
‫هی! مجبورم نکن به پلیس زنگ بزنم.
‫بذار بیام تو!
‫خواهش می‌کنم بذار سم رو ببینم.
‫کی میای خونه؟
‫می‌دونم پسرم، فقط خیلی سرم شلوغ بوده.
‫گمونم یکی از همسایه‌ها زنگ زده.
‫اوه سم، خیلی متاسفم.
‫احساس می‌کنم همه رو ناامید کردم.
‫ولی دوستت دارم.
‫فکر کنم واقعاً یه مشکل جدی داره.
‫آره، نمی‌خواد چیزی بگم.
‫ولی دارم واقعاً نگران میشم.
‫بگو.
‫سرطان معده.
‫باید یه کاری بکنیم.
‫نمی‌تونیم وایولت رو از دست بدیم.
‫چرا همه‌شون رو نگران کردی؟
‫گفتی که نمیگی، هریس.
‫از بیمارستان‌ها متنفرم.
‫اگه وقت زیادی ندارم،
‫ترجیح میدم فقط با شماها بگذرونمش.
‫داری آزاد میشی.
‫[جیمز مورفی]
‫از کجا یاد گرفتی این کارا رو بکنی؟
‫توی مدرسه یه کلاس داشتیم.
‫می‌خواستن ما رو واسه آینده آماده کنن.
‫ببین...
‫واقعاً از کمکت و اینا ممنونم،
‫ولی من مثل تو باهوش نیستم.
‫تو می‌تونی بری دانشگاه، یه شغل خوب پیدا کنی.
‫نه، این حرفو نزن.
‫مردم دوستت دارن.
‫فقط باید اعتماد بنفس داشته باشی.
‫باید از یه جایی شروع کنی،
‫تا بتونی اون مأموریت نجات رو یه روزی شروع کنی.
‫خواهش می‌کنم.
‫فقط یه بار دیگه امتحان کن.
‫[به کارگر نیازمندیم]
‫حراج محافظ ناودانی گاتر گلو، فقط این هفته.
‫از دست ندید.
‫جناب میلز.
‫خودمم.
‫الان می‌رسم خدمتت.
‫هی، می‌تونی یکی از اون جعبه‌ها رو بدی به من؟
‫آره.
‫ممنون.
‫من جیمی هستم.
‫گابریل یه مدت پیش واسم ‫یه مصاحبه شغلی ترتیب داد؟
‫اوه آره، یادمه.
‫تو همونی که هیچوقت نیومدی.
‫خیلی متاسفم بابتش، آقا.
‫اشتباه کردم.
‫باید زنگ می‌زدم و بهتون می‌گفتم چی شده.
‫می‌شناسمت.
‫دیدم که توی کلیسا کمک می‌کنی.
‫ببین، همه‌مون اشتباه می‌کنیم.
‫اینو می‌فهمم.
‫من به شانس دوم اعتقاد دارم.
‫دنبالم بیا.
‫اون رزومه‌ته؟
‫گابریل میگه سخت‌کوش هستی.
‫و معمولاً قابل اعتماد.
‫ولی موقعیت شغلی فعلی ما واسه یه صندوق‌داره ‫که سابقه‌ی کار داشته باشه.
‫تجربه‌ی کار با صندوق فروشگاهی داری؟
‫نه، ولی خیلی سخت‌کوشم
‫و...
‫متعهد به یادگیری‌ام.
‫هر کاری بهم بسپارید.
‫یه چیزی بهت میگم.
‫کمک لازم دارم تا این جعبه‌ها رو ‫بذارم روی اون قفسه
‫و انبار رو مرتب کنم.
‫ببینیم با اون کار چیکار می‌کنی.
‫باشه؟
‫اگه بخوای می‌تونی از امروز شروع کنی،
‫و آخر روز نقدی بهت پول میدم.
‫خوبه؟
‫واقعاً؟
‫خیلی ممنونم، آقا.
‫پشیمون نمیشید.
‫باشه، از جلو یه پیشبند بردار
‫و اونجا می‌بینمت.
‫[گمشده]
‫درمورد مادرته.
‫نه.
‫خواهش می‌کنم.
‫اون این کارو کرد.
‫- هیچوقت نباید... ‫- جیمی؟
‫اوه، مامان!
‫موفق شدم، جیمی.
‫تو اینجایی.
‫- موفق شدم. ‫- ولی تو اینجایی.
‫اون رفته.
‫پلیس اومد
‫و بردنش.
‫قراره ازش شکایت کنم.
‫بیا خونه.
‫مامان، من...
‫من با یکی آشنا شدم.
‫و هریسون و وایولت اونجا،
‫اونا خانواده‌ی منن.
‫ما فضای کافی داریم
‫و به نظر آدمای خوبی میان،
‫پس اگه بخوان واسشون جا هست.
‫واقعاً؟ جدی میگی؟
‫آره.
‫- اوه! ‫- اوه!
‫ممنونم!
‫خیلی متاسفم.
‫فکر می‌کردم یکی از خوش‌شانس‌هایی بودم
‫که تونسته بودم نجات پیدا کنم.
‫ولی حالا می‌فهمم که این من نبودم
‫که راهم رو پیدا کردم.
‫ایشون سرگرد میتام هستن.
‫اون خیلی خوب ازت مراقبت می‌کنه.
‫خوش اومدی. خوشحالیم که با ما هستی.
‫[سپاه رستگاری]
‫خدا به روش‌های مرموزی عمل می‌کنه.
‫من یه زمانی گم شده بودم و اون منو پیدا کرد.
‫واسه خیلی از اونایی که توی خیابون ‫و بی‌نشونی هستن،
‫وقتی امید از بین میره،
‫پیدا شدن سخته.
‫ولی شفقت،
‫عشق، و ایمان بر همه چیز پیروز میشه.
‫هر کسی می‌تونه فقط چند قدم کوتاه
‫با بی‌خانمانی و گم شدن فاصله داشته باشه.
‫ولی یه راهی به خونه هست.
‫ساندویچ می‌خوای؟
‫حتماً.
‫ممنون.
‫پس دفعه‌ی بعد که یه نیازمند رو دیدی،
‫ایمان داشته باش.
‫چون شاید اون داره از طریق تو معجزه‌ای می‌کنه
‫تا کسی رو واسه همیشه به خونه برگردونه.
‫فقط می‌خوام سریع قدردانیم رو ابراز کنم
‫واسه اینکه همه‌مون با همیم،
‫و واسه تمام چیزایی که قراره دریافت کنیم،
‫و واسه تمام چیزایی که دریافت کردیم.
‫آمین.
‫خب...
‫یه خبری دارم.
‫اون مسافرخونه‌ی متروکه‌ی قدیمی رو یادتونه
‫که گفتیم می‌تونه تبدیل به مسکن بشه؟
‫خب، بالاخره تونستیم اون جلسه رو با شهردار بگیریم.
‫پس...
‫همه‌تون پایه‌این که بیاین؟
‫- شهردار رو ببینیم؟ ‫- البته.
‫ببینید، نظرات شما عالی بوده
‫و شهردار واقعاً دوست داره
‫مستقیماً از خودتون بشنوه که واقعاً چی لازمه.
‫آره!
‫پس هفته‌ی بعده.
‫ممنونم، گابریل،
‫نظراتشون خیلی ارزشمند بوده.
‫شامل خدمات جامع
‫واسه سلامت روان و اعتیاد به همراه مسکن؟
‫بذارید ببینم می‌تونم اینو سریعاً ‫به تصویب برسونم یا نه.
‫توی تمام این مدت،
‫من خانواده‌ام رو پیدا کردم.
‫اونا بهم هدف دادن.
‫ممنونم.
‫و از شما ممنونم.
‫سلام.
‫بسیار خب، این آخرین گروهه
‫و بعدش میرم سر کار جدیدم توی دوچرخه‌فروشی.
‫- موفق باشی. ‫- ممنونم.
‫سلام، من لارنم.
‫از دیدنتون خوشبختم.
‫لارن. از دیدنتون خوشبختم.
‫خوش اومدید. بفرمایید تو.
‫آره، عالیه.
‫خوش اومدید. اتاقتون رو طبقه بالا پیدا کنید.
‫می‌بینی؟
‫من همیشه می‌دونستم تو واسه ‫کارهای فوق‌العاده‌ای ساخته شدی.
‫ما این کارو با هم انجام دادیم.
‫من به تنهایی نمی‌تونستم این کارو بکنم.
‫[سرای امید] ‫[خدمات و مسکن]
♪ می‌تونستم یه سرباز باشم ♪
♪ یه قهرمان با کلی مدال ♪
♪ می‌تونستم یه بچه باشم ♪
♪ که از همون اول هیچ فرصتی واسه جنگیدن نداشت ♪
♪ می‌تونستم یه معلم باشم ♪
♪ یه استاد از یه دانشگاه معروف ♪
♪ می‌تونستم یه مادر یا یه پدر باشم ♪
♪ پسر یکی، یا دختر یکی ♪
♪ چیزی که روی این مقوا نمی‌تونی بخونی ♪
♪ قصه‌ی یه زندگی درهم شکسته‌ست ♪
♪ هنوز رؤیا دارم، هنوز امید دارم ♪
♪ فقط دعا می‌کنم از پسش بربیام ♪
♪ اما تو چیزی رو می‌بینی که خودت می‌خوای ♪
♪ اگه فقط نگاهت ♪
♪ به ظاهر باشه ♪
‫ممنونم.
‫واسه اینکه همیشه بهم باور داشتی.
‫می‌دونم چیز زیادی نیست،
‫ولی یه چیزی واست گرفتم.
‫بیا.
‫می‌دونی هیچوقت فکر نمی‌کردم اینقدر خوشحال بشم.
‫ممنونم.
‫یه راهی به خونه هست.
‫جوابش ساده‌ست.
‫عشق.
‫[در سال ۲۰۲۳، تنها در ایالات متحده آمریکا]
‫[بیش از ۲.۸ میلیون نفر بی‌خانمانی را تجربه کردند]
‫[که بیش از نیمی از آنها کودک بودند]
‫ممنون که این فیلم رو تماشا کردید.
‫شاید از خودتون بپرسید، "حالا چی؟"
‫"واسه اینکه بخشی از راه‌حل باشم ‫"چیکار می‌تونم بکنم؟"
‫آره، این یه حس مشترکه.
‫ولی نگران نباشید، ما چند تا ایده واستون داریم.
‫می‌خوایم به تلاش‌های ما بپیوندید
‫تا به شکستن چرخه‌ی "بی‌نشونی" کمک کنید
‫و واقعاً تفاوت ایجاد کنید.
‫به سایت NoAddressMovie.com سر بزنید
‫واسه لیستی از شرکای غیرانتفاعی ما که ‫خستگی‌ناپذیر کار می‌کنن
‫تا به بی‌خانمانی در سراسر آمریکا پایان بدن.
‫یه سازمان محلی نزدیک خودتون رو پیدا کنید.
‫ببینید به چی احتیاج دارن.
‫می‌تونید داوطلب بشید، اقلامی رو اهدا کنید
‫یا کمک مالی کنید.
‫بیاید همه‌مون یه تعهدی بدیم
‫که سیاست‌های محلی رو درک کنیم.
‫تغییر واقعی با دونستن این شروع میشه
‫که توی جامعه‌ی خودتون چه اتفاقی داره میفته.
‫در نهایت،
‫دلیلی که ما این فیلم رو ساختیم
‫این بود که با هم یه جنبش رو ایجاد کنیم.
‫تا به مردم کمک کنیم همدلی بیشتری داشته باشن
‫و جنبه‌ی انسانی بی‌خانمانی رو ببینن،
‫و واسه پایان دادن به این بحران کاری بکنن.
‫وقت بذارید و سلام کنید،
‫با کسی که بی‌خانمانی رو تجربه می‌کنه ‫ارتباط چشمی برقرار کنید.
‫واقعاً می‌تونه تاثیرگذار باشه.
‫خیلی وقتا اونا احساس می‌کنن دیده نمیشن.
‫ما می‌تونیم راه‌حل باشیم.
‫بیاید با هم کار کنیم تا چرخه‌ی ‫"بی‌نشونی" رو بشکنیم.