‫[سال ۱۹۲۹]
‫[در اثر جنگ جهانی اول، اقتصاد جهانی دچار فروپاشی شد]
‫[فاشیسم گسترش یافت]
‫[مردم به هر دَری می‌زدند تا راه نجاتی پیدا کنند]
‫[دکتر «فردریک ریتر» و «دورا استرا»، آلمان را ترک کرده...]
‫[و به جزیرۀ خالی از سکنۀ «فلوریانا»، ‫واقع در مجمع‌الجزایر «گالاپاگوس» سفر کردند...]
‫[که فاصلۀ زیادی با کشورشان داشت.]
‫[مردم جهان، از طریق نامه‌های ریتر ‫با زندگیِ گوشه‌گیرانۀ او آشنا شدند]
‫[این نامه‌ها گهگداری توسط کشتی‌های رهگذر برداشته می‌شدند]
‫[صندوق پُست]
‫[مأموریت ریتر: ]
‫[نوشتنِ فلسفه‌ای جدید و افراطی...]
‫[که بشریت را از شرّ خودش نجات می‌دهد]
‫معنیِ واقعی زندگی چیست؟
‫درد.
‫با درد است که حقیقت را می‌یابیم.
‫و در حقیقت...
‫رستگاری را.
‫[برگرفته از روایت بازماندگان]
‫مادر عزیزم، وقتی این نامه رو بخونی...
‫ما دیگه دار و ندارمون رو فروختیم...
‫و یه بلیت یک‌طرفه به «گالاپاگوس» خریدیم.
‫- هری! ‫- حال هری کوچولو مدام داره بدتر می‌شه.
‫ولی نمی‌تونیم به توصیۀ دکتر عمل کنیم ‫و بفرستیمش بیمارستان.
‫و «هاینز» تحت‌تأثیرِ ‫ جست‌وجوی فردریک ریتر به دنبال حیاتی بهتر، قرار گرفته.
‫فلوریانا که می‌گن اینه؟
‫چه انتظاری داشتی؟
‫بهشت؟
‫ببخشید که بدونِ خداحافظی رفتم.
‫ولی تحمل یه سخنرانی دیگه ‫در مورد ازدواج با مَردی که...
‫جنگ، روح و روانش رو داغون کرده، نداشتم.
‫بالأخره رسیدیم!
‫من صرفاً دارم کاری رو می‌کنم که همیشه بهم یاد دادی: ‫حمایت از شوهرم.
‫درسته؛ این زندگی‌ای نیست که برای خودم تصور کرده بودم.
‫ولی از طرفی، تاحالا اینم تصور نکرده بودم
‫که یه روز مجبور بشم بین خرید غذا و ‫پرداخت اجاره، یکی رو انتخاب کنم.
‫ولی دیگه تموم شد.
‫هری، یادت نره...
‫دکتر ریتر دندون نداره، یه‌موقع بهش زُل نزنی.
‫نمی‌زنم.
‫بیاید راه بیفتیم.
‫طبق مقاله، یه مسیر سربالاییِ ۴۵ دقیقه‌ای داریم.
‫می‌دونم حتماً فکر می‌کنی دیوونه‌ام ‫و احتمالاً درست فکر می‌کنی،
‫ولی شایدم دنیا دیوونه شده ‫و فرار کردن ازش، تنها حرکت عاقلانه‌ست.
‫فقط با گذرِ زمان مشخص می‌شه.
‫دوست‌دار همیشگی‌ات، مارگارت.
‫[زمستان سال ۱۹۳۲]
‫دارن دعا می‌کنن. بهتره بریم.
‫چرت نگو. اونا آتئیست‌ان.
‫سلام!
‫ببخشید...
‫سلام.
‫حالا لبخند بزنید! ‫هری، تو هم همین‌طور.
‫ببخشید، من «هاینز ویتمر» هستم.
‫این همسرمه، مارگارت، ‫اینم پسرمه، هری.
‫شما باید دکتر ریتر باشید.
‫- شما هم همسرشون هستید؟ «دورا استرا»؟ ‫- نه.
‫- «دورا» نیستید؟ ‫- چرا، ولی همسرش نیستم.
‫ازدواج، حال آدم رو به هم می‌زنه.
‫- چی شده اومدین فلوریانا؟ ‫- به‌خاطر شما اومدیم!
‫داستان‌تون الهام‌بخش شد ‫تا همه‌چیزمون رو رها کنیم و بیایم از نو شروع کنیم.
‫اون لباس‌های طبیعت‌گردی و اون تورِ پروانه‌گیری هم ‫الهام‌گرفته‌شده از داستانِ ماست؟
‫عذر می‌خوام، توی روزنامه‌ها نوشته بودن ‫شما این‌جوری لباس می‌پوشید.
‫- کدوم روزنامه‌ها؟ ‫- اونا یه مدته که دارن نامه‌هاتون رو چاپ می‌کنن.
‫الان بیشتر از یک ساله که ‫توی آلمان خیلی سروصدا به‌پا کردین.
‫توی نامه‌ها ننوشته بود ‫که من اومدم اینجا تا تنها باشم؟
‫منو مثل گوژپشت کشیدن.
‫- بازم از اینا هست؟ ‫- بله، خیلی زیاد.
‫بفرمائید.
‫بیاید.
‫بیاید باغچه‌ام رو ببینید.
‫ممنون.
‫چون ما گیاه‌خوار مطلق هستیم، ‫این منبع اصلی غذایی‌مونه.
‫توریِ سیمی، گرازهای وحشی رو بیرون نگه می‌داره.
‫- گراز داره؟ ‫- گراز وحشی، گاو، سگ.
‫اینجا کلی آفت داریم.
‫کلی آفت!
‫- قبل از هیجده سالگی ازدواج کردی، آره؟ ‫- جانم؟
‫آخه یه نگاه به خودت کردم، یه نگاه به پسر کوچولوت، ‫بعدش حساب‌وکتاب کردم.
‫هری پسر من نیست. مادرش فوت کرده. ‫من همسر دوم هاینز هستم.
‫می‌خوای بیای بهش سلام کنی؟
‫عجب! همه‌شون چقدر سطحی‌نگر هستن.
‫یه‌مقدار جوّ دادن ‫ولی زندگیِ رؤیایی اینجاتون رو تحریف نکردن.
‫هیچ‌چیز زندگیِ اینجامون رؤیایی نیست. ‫می‌دونی چقدر طول کشید تا خارها و بوته‌ها رو کَندم؟
‫تا بتونم باغچه درست کنم؟ ‫دوازده ماه!
‫- بعدش به مشکل آب برخوردم. ‫- چه مشکلی؟
‫آبی در کار نیست.
‫نه دریاچه‌ای هست، نه رودخونه‌ای، هیچی!
‫فقط دوتا چشمۀ کوچیک هست ‫که آب بارون رو جمع می‌کنن.
‫گول این موفقیتی که ما اینجا داشتیم رو نخور.
‫کسِ دیگه‌ای نتونسته جون سالم به در ببره. ‫چون زندگیِ اینجا وحشتناکه. دلسردکننده‌ست.
‫شکست، قطعی‌‌ـه.
‫توی اون کیف، غذا آوردین؟
‫نه، نه، نه، نرو. نرو. ‫اون رو نترسون. اون یه گولایث‌ـه.
‫نیش‌اش می‌تونه بکُشتت. ‫هر چیزی توی این جزیره می‌تونه بکُشتت.
‫خب، ما هم برای تفریح نیومدیم اینجا.
‫می‌شه بگی دقیقاً چرا اومدین؟
‫پسرم سِل داشت.
‫دکترش یه بیمارستان مخصوص بیماران سِل رو توصیه کرد
‫ولی با توجه به وضعیت آلمان، حتی مَردی مثل من ‫با یه شغل دولتیِ خوب، از پسِ هزینه‌ش برنمی‌اومد.
‫فردریک اصلاً خوشش نمیاد ‫که انقدر به این جونور توجه می‌کنم.
‫چرا؟
‫می‌گه دوست‌داشتنِ یه حیوان، ‫ریشه در عقدۀ تمایلات پَست انسانی به محبت مداوم داره.
‫الاغ!
‫- اوضاع آلمان در چه حد داغونه؟ ‫- منزجرکننده‌ست.
‫- دیگه کاریش نمی‌شه کرد. ‫- خب، نمی‌دونم والا.
‫همه دوست دارن برای آزادی بجنگن. ‫بعدش تنبل می‌شیم.
‫دموکراسی به فاشیسم ختم می‌شه، ‫فاشیسم به جنگ ختم می‌شه. دموکراسی، فاشیسم، جنگ.
‫تکرار کن.
‫...و مرغ‌هامون.
‫- حقیقت داره بیماری «ام‌اسِ» خانم استرا خوب شده؟ ‫- خوب می‌شه.
‫فوق‌العاده‌ست. ‫می‌شه بپرسم چطور؟
‫وقتی این پیش‌نویس رو تکمیل کنم
‫تو و بقیۀ مردم دنیا مطلع می‌شید.
‫دورا!
‫الاغت رو به خانوادۀ ویتمر قرض بده.
‫رسیدیم.
‫می‌تونید توی اون غارها بخوابید. ‫سال‌ها پیش دزدهای دریایی اون غارها رو درست کردن.
‫یه‌جورایی خشک نگه‌تون می‌دارن. ‫برای آب هم...
‫چشمه اونجاست.
‫خر رو امشب برگردونید ‫وگرنه دورا پوست‌تون رو می‌کَنه.
‫منبع آب‌مون اونه؟
‫ازشون خوشم نمیاد.
‫زنه که یه زنِ خونه‌دارِ ساده‌ست، شوهرش یه کارمند ساده‌لوح‌‌ـه، ‫پسرشون هم که... ای خدا!
‫دم به دقیقه می‌خوان ازمون کمک بگیرن.
‫ما اومدیم اینجا که تنها باشیم، ‫حالا این خانواده دورمون رو شلوغ کرده.
‫ظلم در حق بشریت‌‌ـه، ‫در حق اونایی که منتظرن تا این پروژه‌ات رو تکمیل کنی.
‫نیچه چی می‌گه؟
‫هوم؟
‫- هرج‌ومرج در هر... ‫- «توصیه می‌کنم که همسایۀ خود را دوست داشته باشید؟»
‫- نه، اصلاً. ‫- «نه، از همسایۀ خود فرار کنید.»
‫- توی غارها مستقرشون کردم. ‫- ای خدا...
‫- اون بالا محاله بتونن باغبونی کنن. ‫- آره. تو نابغه‌ای.
‫قبل از تموم‌شدنِ فصل بارندگی، از اینجا می‌رن.
‫از اینجا متنفرم!
‫نفس عمیق بکش!
‫نفس عمیق بکش.
‫همینه!
‫دوباره همون خواب رو دیدی؟
‫هاینز، من یه چیزیم شده.
‫از علائمی که دارم فهمیدم باردارم.
‫مطمئنی؟
‫مبارک باشه، عزیزم.
‫برید بیرون!
‫کیشته!
‫برید!
‫درست می‌شه.
‫در اکثر تاریخ بشریت، خودمان را با این باور فریب داده‌ایم
‫که دنیایی بهتر، فراتر از درک و فهم ما وجود دارد.
‫مسیحیان آن را بهشت، ‫هندوها «نیروانا» و مسلمانان «فردوس» می‌نامند.
‫من آن را دروغی بیش نمی‌دانم.
‫خدایی وجود ندارد.
‫- تنها انسان ها وجود دارند. ‫- سلام!
‫سلام دکتر ریتر.
‫اگر ما خواستارِ دنیایی بهتریم، لازم است که...
‫ببخشید مزاحم می‌شم ‫ولی میخواستم بدونم می‌شه الاغ‌تون رو قرض بگیرم؟
‫باید بقیۀ آذوقه‌ها رو ببریم بالا. ‫سگ‌ها غذاهامون رو خوردن.
‫ببخشید، الاغ مشغوله.
‫باید دنیا را در این دنیا اصلاح کنیم، ‫نه اینکه منتظر دنیای بعدی بمانیم.
‫- نویسندگی‌تون چطور پیش می‌ره دکتر ریتر؟ ‫- مثل آب داره در درونم جریان پیدا می‌کنه.
‫خوشحالم اینو می‌شنوم.
‫قشنگ معلومه به فلاکت افتادن.
‫احمق‌ها.
‫خانم...
‫برای رفتن به خشکی، قایق آماده‌ست ‫و همه‌چیز توی ساحل طبق فرمایش شما مهیا شده.
‫الان میام.
‫من تجسم کمال هستم.
‫آقایون...
‫معرفی می‌کنم: هاسیندا پارادیسو. ‫(به اسپانیایی: عمارت بهشتی)
‫ما اینجا به ساخت‌وساز مشغول می‌شیم.
‫حرف نداره، عزیزم.
‫باورم نمی‌شه واقعاً موفق شدم.
‫موفق شدیم! رسیدیم!
‫ما دزد دریایی‌ایم.
‫ما دزد دریایی‌ایم!
‫بیاید بریم!
‫هاسیندا پارادیسو!
‫عالیه! عالیه!
‫خیلی‌خب، اونا اومدن.
‫چی‌کار کنیم؟
‫بارونس الوییز وربورن دی واگنر بوسکه.
‫دورا استرا.
‫بارونس.
‫ممنون، عزیزم.
‫حالا دکتر بدنام کجاست؟
‫من ریتر هستم.
‫روزنامه‌ها ظاهرت رو توصیف نکرده بودن.
‫مدت زیادی منتظر موندم ‫تا به حضور مَردی برسم که طبیعت رو رام کرد...
‫و یه پادشاهی ساخت.
‫- اینجا یه خونۀ ساده‌ست. ‫- نه بابا.
‫اینجا برای پیروان وفادارت، خیلی ارزشمنده.
‫هر جا می‌رم؛ وین، لندن، پاریس...
‫رئیس‌جمهورها، وزرا، فیلسوف‌های حاضر در محفل‌ها...
‫همه دارن در مورد مَرد باهوشی صحبت می‌کنن
‫که دندون خوردش رو کشید ‫تا از عفونت جلوگیری کنه.
‫و زنی با ارادۀ پولادین!
‫فردریک به‌علاوۀ دورا.
‫خورشید و ماه‌اش.
‫در کنار هم می‌خوان آیندۀ تمدن بشری رو بسازن.
‫این گواهی بر عظمتِ عشق‌‌ـه، ‫و همه نیاز به یه داستان عاشقانۀ عالی دارن.
‫توی محفل‌ها دارن در مورد من حرف می‌زنن؟
‫بله.
‫توی صحبت‌هاشون به این موضوع هم اشاره می‌کنن ‫که تمدن نوین، در آستانۀ خودتخریبی‌‌ـه؟
‫- شما همچین باوری دارید؟ ‫- صد درصد.
‫از خاکستر ویرانی، دموکراسی حقیقی برمی‌خیزه
‫که دیگه «ذهن» تعریفش می‌کنه، ‫نه «پول».
‫از ذهن میاد.
‫ولی نمیشه صرفاً با ذهن، ‫یه مهمونی مفصّل برگزار کرد.
‫کجا مستقر شدین؟
‫- طبیعتاً توی ساحل. ‫- نه، نه. توی ساحل آب آشامیدنی نیست.
‫نزدیک‌ترین چشمه رو نشون‌تون می‌دم.
‫سلام.
‫- برو عقب! ‫- من اون بالا با خانواده‌ام زندگی می‌کنم...
‫و شما دارید توی تنها منبع آب آشامیدنی‌مون شنا می‌کنید.
‫- معلوم هست اینجا چه خبره؟ ‫- رودی، چیزی نیست.
‫از صمیم قلب عذر میخوام. ‫بدنم خیلی عرق کرده بود و باید استحمام می‌کردم.
‫بارونس الوییز وربورن دی واگنر بوسکه.
‫ما خانوادۀ ویتمر هستیم. ‫هاینز و مارگارت.
‫چی شده تشریف آوردین اینجا؟
‫من همسایۀ جدیدتون هستم. ‫ممنون عزیزم.
‫البته این بالا که نه.
‫کلی پیاده‌روی داشت!
‫نه، دارم هاسیندام رو توی ساحل می‌سازم. ‫(هاسیندا: به اسپانیایی یعنی عمارت)
‫ولی رودی، مهندس من... ‫سلام کن، رودی!
‫رودی میگه یه‌کم طول می‌کشه تا ‫یه چاه آب درست و حسابی بکَنیم.
‫و رابرت، بادیگاردم، موافقه.
‫پس تا اون‌موقع باید منبع آب شما رو قرض بگیریم. ‫مشکلی که ندارید؟
‫نامه‌ها رو آوردم.
‫حتماً بعضی‌هاشون مال شماست. ‫بقیه‌شون هم مال دکتر ریتر‌ـه.
‫می‌شه به دستش برسونید؟
‫عالیه.
‫خداحافظ!
‫- هاینز... ‫- این چه وضعشه؟
‫اینا باز شدن. ‫دورا، نامه‌ها باز شدن.
‫من که باز نکردم.
‫- اون زنه اینا رو بهتون داد؟ ‫- شما هم دیدینش؟
‫- دیروز اومد اینجا. بلافاصله بعد از اینکه رسید. ‫- پس چرا خودش نامه‌ها رو تحویل‌تون نداد؟
‫چونخواد فکر کنیم شما حریم شخصی‌مون رو رعایت نکردین.
‫دستِ‌کم گرفتمش.
‫شما ازش استقبال کردین. ‫من بهش آب دادم. بجز خوبی چیزی از ما ندید.
‫توی جنگ خدمت کردی؟
‫بله.
‫گودال‌ها؟
‫پیاده‌نظام.
‫- پس خیلی چیزها دیدی. ‫- بدترین حالتِ بشریت رو دیدم.
‫واقعی‌ترین حالت بشریت رو دیدی.
‫نه، رودی.
‫اگه می‌خوایم سرمایه‌گذار جذب کنیم، ‫۱۴تا اتاق لازم داریم، نه ۱۲تا.
‫همه‌شون رو به اقیانوس، ‫کوتاه هم نمیام!
‫یه بالکن اختصاصی، ننو و یخ برای نوشیدنی‌ها می‌خوام.
‫یخ نیاز به یخچال داره...
‫ولی...
‫ولی هر چیزی ممکنه، عزیزم.
‫بارونس؟
‫- آقای ویتمر، چه سورپرایز قشنگی. ‫- می‌شه باهاتون صحبت کنم لطفاً؟
‫خصوصی.
‫بله حتماً.
‫مارکی، بشین!
‫بشین!
‫- پسر خوب. ‫- این سگ، وحشی‌‌ـه؟
‫بود! ‫ولی الان پسر گلی‌ـه.
‫می‌تونی شام منو بخوری.
‫اسمش رو گذاشتم «مارکی دی ساد». ‫مارکی...
‫چه کمکی از دستم برمیاد، آقای ویتمر؟
‫اومدم بگم خوشم نیومد ‫که می‌خواستی منو بندازی به جون همسایه‌ام.
‫نامه‌های دکتر ریتر رو باز کردی ‫تا اونا فکر کنن کار من بوده. چرا؟
‫فکر می‌کنی چرا دکتر ریتر، به‌جای اینکه ‫ منبع آب خودش بهم تعارف بزنه، راه چشمۀ شما رو بهم نشون داد؟
‫کنه شما رو بندازه به جون من. ‫تا از این جزیره بیرون‌مون کنه.
‫باور کن سال دیگه همین موقع، یکی‌مون رفته.
‫به شخصه امیدوارم اون شخص، تو نباشی.
‫بذار یه چیزی رو نشونت بدم.
‫نقشۀ بزرگ من، توی صفحۀ اول روزنامه‌های اکوادور‌ـه.
‫[بارونس در گالاپاگوس هتل می‌سازد]
‫می‌خوای اینجا هتل بسازی؟
‫هر هتلی که نه. ‫اختصاصی‌ترین تفرجگاه دنیا!
‫فقط میلیونرها حق دارن بیان.
‫- اینجا؟ ‫- اسمش رو می‌ذارم «هاسیندا پارادیسو».
‫ما الان توی اتاق ماه‌عسل هستیم.
‫- اینجا؟ ‫- بله، اینجا.
‫چرا هِی یه سؤال تکراری می‌پرسی؟
‫من دیگه حوصلۀ مَردهایی رو ندارم ‫که بلندپروازی‌های منو زیر سؤال می‌برن.
‫صبح به‌خیر، دکتر!
‫- گراز! ‫- چی گفتی؟
‫گفتم «صبح به‌خیر، دکتر». ‫بعدش هم «گراز».
‫چطور جرئت می‌کنی؟
‫دوباره بگو! تو روم بگو!
‫تو روم بگو! یالا! تو روم بگو!
‫- من اومدم. حالا بهم بگو. ‫- گراز، گراز، گراز، گراز.
‫- گراز! ‫- وای خدا، دورا، گراز!
‫برو گمشو!
‫- برو بیرون! بیرون! ‫- بهش آسیب نزن. بهش آسیب نزن.
‫سبزی‌ها!
‫برو! برو! برو!
‫مارگارت!
‫لوله‌ها رو جابه‌جا کن!
‫از سر راه برو کنار!
‫برو! برو! ‫گراز لعنتی! گراز لعنتی! بزن به چاک!
‫حالا شیر داریم.
‫گندش بزنن!
‫صحنه رو داشتید؟ دکتر ریتر تفنگ نداره.
‫[بهار]
‫برو!
‫هاینز!
‫چیه؟
‫نگاه کن.
‫اولین سبزی‌هامون.
‫سورپرایز!
‫حالا جدی‌جدی همسایه‌ایم.
‫بذار من برم.
‫این بالا خیلی خنک‌تره.
‫به شوهرت بگو نگران نشه. ‫صرفاً تا وقتی هاسیندای من ساخته بشه، اینجا می‌مونم.
‫مهندسم، رودی، هر کاری میتونست کرد ‫تا یه چاه فعال پیدا کنه.
‫- و دارم صبرم رو از دست میدم، مگه نه رودی؟ ‫- آره.
‫چرا با اون ازدواج کردی؟
‫تو خیلی جَوون و...
‫پاکی.
‫اون...
‫مثل یه شلغم بخارپزشده می‌مونه.
‫ازدواج با یه مَرد مسن‌تر ‫فقط دوتا دلیل می‌تونه داشته باشه.
‫یا پولداره یا شایدم...
‫از مَردهای داغون خوشت میاد.
‫عه، پس از مَردهای داغون خوشت میاد. ‫چه سلیقه‌ای!
‫- من همچین چیزی نگفتم. ‫- لازم نبود بگی.
‫حرف‌هات اصلاً قشنگ نیستن!
‫- حرف‌های دخترونه‌ست. ‫- لطفاً بس کن.
‫می‌خوای از نامزدم بهت بگم؟
‫باهاش ازدواج کردم ‫چون ازم خواستگاری کرد.
‫عه، طفلکی.
‫- نیازی به ترحم تو ندارم. نیاز به آرامش دارم. ‫- بیا، بذار بغلت کنم.
‫من حامله‌ام.
‫داری بچه‌دار می‌شی؟ اینجا؟
‫بله.
‫که یعنی باید استراحت کنم.
‫و به سکوت احتیاج دارم.
‫و به کمکِ مردم!
‫از شانس خوب شما، تخصص ما مهمون‌نوازی‌ـه. ‫پس تصمیم‌مون رو گرفتیم!
‫قراره بچه‌دار شیم.
‫مبارکه!
‫- قراره بچه‌دار شیم! ‫- من عاشق بچه‌هام.
‫- هاسیندا، بزرگترین هتل دنیا! ‫- عروسِ فلوریانا!
‫دورا!
‫گرازه برگشت!
‫وقتی پس از نابودیِ جامعه‌ای، دوباره آن را می‌سازیم ‫با پسرفت‌هایی مواجه خواهیم شد.
‫نباید قطع امید کرد!
‫چرا که انسان مستأصل، انسانی رقت‌انگیز است.
‫انسان مستأصل، قادر به آوردنِ منطق و دلیل نیست. ‫قادر به فکر کردن نیست.
‫قادر به...
‫گندش بزنن.
‫عجب! موفق شدن!
‫روز خوش، خانوادۀ ویتمر.
‫چه کردین!
‫چه سورپرایز قشنگی!
‫عذر می‌خوام، ‫حتماً این صحنه برای شما آزاردهنده‌ست.
‫می‌شه سرِ این گاو رو ببرم؟
‫با این جوجه‌ها تاخت می‌زنم.
‫خب...
‫دکتر؟
‫ببخشید که مزاحم می‌شم ولی می‌خواستم بدونم ‫افتخار می‌دین بچه‌ام رو به دنیا بیارید؟
‫- نه متأسفانه. ‫- خواهش میکنم!
‫- گفتم نه. میشه این ترتیب این قضیه رو بدیم؟ ‫- اگه امکانش هست تجدید نظر کنید.
‫- هدف از زندگی چیه؟ ‫- جانم؟
‫- دارید بچه‌دار می‌شید. باید یه دلیلی داشته باشه. ‫- بله.
‫- چون بچه می‌خوایم. ‫- چرا؟
‫چون خانواده برامون مهم‌ترین چیزه.
‫چرا؟
‫- چون هست دیگه! ‫- اینو خودتون می‌گید.
‫- نه، اینو دنیا می‌گه. ‫- عه، دنیا!
‫هنوز بخشی از اون گلّه‌اید!
‫شماها گوسفندهایی هستید ‫که نمی‌دونن دنیا و ارزش‌های جهانی...
‫یه مُشت اراجیف‌ان!
‫من دیگه بخشی از اون دنیا نیستم ‫و دیگه دکتر هم نیستم.
‫ببریدش.
‫هر روز کلی بچه به دنیا میاد.
‫احتمال اینکه مشکلی براتون پیش نیاد، ۶۰ درصده.
‫ما دیگه گیاه‌خوار نیستیم؟
‫دورا، برای گیاه‌خوار بودن، ‫آدم باید گیاه داشته باشه که بخوره
‫که باید با باغبونی پرورش داد.
‫- تو سرگرم کارهای هنری و صنایع دستی‌ات هستی. ‫- تخم‌مرغ داریم و روی درخت‌ها هنوز میوه هست.
‫- داری «تمایل به زندگی‌کردن» رو فاکتور می‌گیری. ‫- برای من از «آرتور شوپنهاور» نقل قول نکن.
‫تمایل به زندگی‌کردن!
‫- آره، دلم می‌خواد زندگی کنم! ‫- نه، این...
‫- دلم می‌خواد غذا بخورم! ‫- نه، چیزه...
‫کاش بودی و باغچۀ اونا رو می‌دیدی.
‫باورم نمی‌شه همچین چیزی ساختن. ‫ولی خب...
‫مارگارت از نظر جسمانی سالمه.
‫من دارم برای جفت‌مون کار می‌کنم.
‫- نه، داری چوب می‌سازی. عصا می‌سازی. ‫- آره!
‫درستش اینه که مدیتیشن کنی. ام‌اس خودبه‌خود خوب نمی‌شه.
‫تو برو روی پیش‌نویس‌ات تمرکز کن. ‫دنیا خودبه‌خود خوب نمی‌شه.
‫یا نکنه یادت رفته چرا اومدیم اینجا؟
‫چطور گذاشتی همچین اتفاقی بیفته؟
‫- می‌دونی که من فقط غذاهای خارج از این جزیره رو می‌خورم. ‫- غذا نداریم!
‫غذا نداریم، باغچه نداریم، هتل نداریم، خونه هم نداریم.
‫ما رو به فنا دادی! بی‌برنامگی کردی!
‫آفرین، رهبر جسور!
‫حالت خوبه؟
‫آره، من خوبم.
‫ناراحتی.
‫مگه همه‌مون ناراحت نیستیم؟
‫ولی تو اشرافی هستی. فکر می‌کردم...
‫قدرت بدونِ احترام...
‫هیچی نیست.
‫این‌جوری بود که به اینجا رسیدم.
‫مردم فقط وقتی بهت احترام می‌ذارن ‫که خودت به خودت احترام بذاری.
‫تو چی؟
‫به خودت احترام می‌ذاری؟
‫دوست دارم بذارم.
‫- دنبالم بیا! ‫- کجا می‌ری؟
‫من نمی‌تونم بدوئم.
‫چرا، می‌تونی.
‫هر چی می‌گم رو تکرار کن: ‫من تجسم کمال هستم.
‫- من تجسم کمال هستم. ‫- دوباره بگو! و بدو!
‫بدو!
‫من تجسم کمال هستم.
‫قراره سالم بشم!
‫قرار نیست سالم بشی. سالمی! ‫بگو!
‫من سالم‌ام!
‫ادامه بده!
‫داری می‌رسی.
‫ادامه بده!
‫می‌تونم نفس بکِشم!
‫- می‌تونم نفس بکِشم! ‫- دیدی گفتم؟
‫می‌شه توی هتل‌تون کار کنم؟
‫عزیزم، تو می‌تونی مدیر هتلم باشی.
‫نمی‌دونم چیه ولی قبول می‌کنم.
‫می‌تونم توریست‌ها رو برای تماشای پرنده‌ها ببرم.
‫از پرنده‌ها خوشت میاد؟
‫عاشق‌شونم.
‫توی این جزیره، پرنده هم می‌خورید؟
‫نه بابا.
‫مرغ داریم.
‫آره دیگه.
‫کنسرویجات چی؟
‫کجا می‌ری؟
‫با بابا می‌رم شکار.
‫- بابات می‌دونه داری می‌ری پیشش؟ ‫- حس می‌کنم حالم خوبه، جدی می‌گم.
‫سگ رو هم با خودت ببر.
‫«لومپ»!
‫بیا بریم!
‫باید راه بیفتیم.
‫بیا!
‫صبر داشته باش، کوچولو.
‫چند هفتۀ دیگه مونده.
‫- چیزی هست؟ ‫- نه، هیچی.
‫هری!
‫هاینز!
‫بارونس!
‫هستی؟
‫کی نیست؟
‫بارونس!
‫خب، اونجا چیه؟
‫کسی هست؟
‫مانوئل؟
‫رودی؟
‫آروم، آروم...
‫- اومد، اومد! ‫- برو کنار.
‫هاینز؟
‫هاینز!
‫هاینز، بچه داره به دنیا میاد!
‫هری!
‫کمکم کن!
‫هاینز!
‫نه!
‫همین؟
‫اینا فقط مال چند هفته کفایت می‌کنن.
‫خانم ویتمر داره بچه‌ش رو به دنیا میاره.
‫تنهایی!
‫کمک لازم داره.
‫- برو کمکش کن! برو کمک! ‫- مانوئل!
‫- بیاید بریم! ‫- وایستید!
‫- ولی شاید بمیره! ‫- می‌گم وایستا!
‫تو برای من اینجایی!
‫نه برای اون!
‫به من کمک می‌کنی!
‫فهمیدی؟
‫برو پی کارِت!
‫نه!
‫یالا!
‫لومپ، برو بگیرشون!
‫برید گم شید!
‫وای خدا!
‫مارگارت!
‫- وای خدا... ‫- هاینز؟
‫یالا!
‫هاینز...
‫بیدار شو!
‫متأسفم.
‫بیدار شو!
‫برو قیچی بیار، پانسمان و نخ هم بیار.
‫مارگارت...
‫خودش کمک‌مون می‌کنه.
‫دکتر ریتر!
‫زنم بچه رو به دنیا آورد ‫ولی مریض شده!
‫واقعاً متأسفم.
‫ولی بهتون گفتم فلوریانا جای بچه‌به‌دنیا‌آوردن نیست!
‫حال بچه خوبه. مارگارت یه چیزیش شده.
‫خواهش می‌کنم!
‫فردریک!
‫چقدر از زایمان می‌گذره؟
‫نمی‌دونم والا. شش ساعت؟!
‫- ابزار ندارید؟ ‫- نه، ابزار ندارم. بهت گفتم که؛ نیومدم اینجا که دکتر بشم.
‫مارگارت.
‫فردریک هستم.
‫دردناکه، آره؟
‫هنوزم انقباض‌هات رو حس می‌کنی؟
‫خیلی‌خب.
‫جفت توی زهدان گیر کرده.
‫باید فوراً خارج بشه. ‫آب داغ و قاشق می‌خوام.
‫باشه. بفرمائید.
‫خوبه.
‫چیه؟
‫مادره یه چیزیش شده. ‫دکتر ریتر هم تازه رسید.
‫چرا جلوش رو نگرفتی؟ ‫بهش آسیب می‌زدی.
‫جانم؟ شما منو استخدام کردی که هتل بسازم!
‫احمق!
‫حالا به‌خاطر تو، رفقای جون‌جونی می‌شن.
‫واقعاً مسخره‌ست. ‫تو خیلی شروری!
‫تو هم اخراجی!
‫گمشو!
‫مادر عزیزم، نمی‌دونم کِی این نامه به دستت می‌رسه
‫چون ماه‌هاست که کِشتی‌ای از اینجا رد نشده.
‫ولی خبر هیجان‌انگیزی دارم که به اطلاعِت برسونم.
‫حال هری داره بهتر و بهتر می‌شه.
‫هوای تازۀ فلوریانا داره جواب می‌ده. ‫که هم خیال منو راحت کرده، هم هاینز رو.
‫و در کمال خوشحالی، ‫به‌دنیا‌اومدنِ نوه‌ات، رولف کوچولو رو اعلام می‌کنم.
‫ظاهراً اینجا توی گالاپاگوس داریم زندگی خوبی می‌سازیم.
‫لطفاً این خبر فوق‌العاده رو به بقیۀ فامیل‌ها برسون.
‫از طرف دخترت که خیلی دوستت داره: مارگارت.
‫سلام عرض می‌کنم!
‫اومدیم قدم نو رسیده رو تبریک بگیم. ‫یه هدیۀ کوچولو هم آوردیم.
‫آره.
‫خیلی...
‫لطف کردین.
‫همسایه برای همین روزهاست دیگه.
‫ضمناً اومدم تا برای سوءتفاهم اخیری که بین مدیریت هتل...
‫و محلی‌ها پیش اومده، عذرخواهی کنم.
‫کارمندِ اکوادوری‌ام، دزد از آب در اومد.
‫خلاصه؛ اون رو از جزیره تبعید کردم. بای‌بای!
‫توی ساحل منتظره تا یه قایق ماهی‌گیری بیاد.
‫می‌دونی دیگه کی باید تبعید بشه؟
‫تو!
‫چون انقدر نازی!
‫اجازه می‌دی؟
‫تو خوش‌شانس‌ترین پسر توی دنیایی! می‌دونستی؟
‫اولین بومیِ فلوریانا!
‫اون رو به یاد بسپرید!
‫دلم می‌خواد ناهار دعوت‌تون کنم ‫و برای این معجزۀ کوچولوت جشن بگیرم.
‫خانواده‌ات رو بیار. ‫ریترها رو هم دعوت می‌کنم.
‫میاید دیگه؟
‫نه.
‫- ولی اون همسایه‌مونه. ‫- اگه «قیصر ویلهلم چهارم» هم باشه برام مهم نیست!
‫غذامون رو دزدید، اونم وقتی که داشتی بچه‌مون رو ‫دست‌تنها به دنیا میاوردی!
‫تازه بسش نبوده، ‫با نهایتِ پُررویی همون جو دو سرِ ما رو بهمون هدیه داده!
‫ولی اگه قبول نکنیم، عواقبش می‌تونه بدتر باشه!
‫اونا خطرناک‌ان، هاینز.
‫یه ناهار‌ـه. فقط یکی!
‫خوش اومدید، دوستان.
‫ممنون که به همچین جشن سرنوشت‌سازی...
‫در محل بنای آیندۀ هاسیندا پارادیسو، تشریف آوردید.
‫به افتخار...
‫رولف...
‫به افتخار هاسیندای من...
‫و...
‫به افتخار شروع از نو!
‫- نوش جان! ‫- نوش جان!
‫نوش جونتون.
‫این...
‫غذاها خیلی زیادن.
‫خیلی به ذخیره غذاییم افتخار می‌کنم.
‫وای ریتر، چه دندون خوشگلی داری.
‫- نمی‌خوری؟ ‫- نه.
‫مارگارت، باید تولدش رو ‫قشنگ برامون تعریف کنی!
‫باحال بود؟
‫- باحال؟ ‫- آره.
‫نه زیاد.
‫- کتابت در چه حاله دکتر ریتر؟ ‫- داری کتاب می‌نویسی؟
‫من بدجوری عاشق کتابم!
‫رابرت، عزیز دلم، کتاب محبوبم رو بیار.
‫خیال می‌کردم لورنز عزیز دلت باشه.
‫«تصویر دوریان گری» اثر اسکار وایلد.
‫همه‌جا با خودم می‌برمش. ‫بدجوری عاشقشم.
‫فرض کنین می‌تونستین ‫تا ابد جوان بمونین.
‫گمون نکنم هدف نویسنده ‫از اون کتاب همین باشه.
‫- کتابت در چه حاله دکتر؟ ‫- کتاب نیست.
‫- یه پارادایم کاملا جدیده. ‫- نه.
‫پلی بین فلسفه غربی و شرقیه و وقتی چاپ بشه، ‫بشر رو از دست خودش نجات می‌ده.
‫- پس کتابه دیگه. ‫- یعنی «کتاب مقدس» هم کتابه؟
‫آره.
‫نه.
‫لطف می‌کنین گوشت دزدی رو بهم بدین؟
‫چرا با چنین آدم حوصله‌سربری ازدواج کردی؟
‫آها، درسته. ‫آخه ازت خواستگاری کرد.
‫- مشتاقم وقتی کتابت تموم شد بخونمش دکتر. ‫- من هم مشتاقم تمومش کنم.
‫بدون این مزاحمت دائمی ‫سلسله گردشگرها.
‫هنوز گردشگری نیومده عزیز دلم، ‫ولی تو راهن.
‫وقتی برسن هم کارگر لازم دارم.
‫شاید بتونم استخدامت کنم ‫که فیلسوف خودمون باشی دکتر.
‫احیانا بهت توهین کردم؟
‫خیال می‌کنی از من سرتری.
‫خیال می‌کنی نیت تو ‫از من شرافتمندانه‌تره.
‫ولی من و تو...
‫عین همدیگه‌ایم.
‫جفتمون خودمون رو فروختیم.
‫دکتر، وقتی من رسیدم، ‫به ناخدام نامه دادی تا برسونه.
‫واسه خانواده‌ات نامه نوشتی بودی؟
‫واسه دوستانت بود؟ ‫نه‌خیر، واسه سردبیران «تایمز»،
‫«هرالد»...
‫و «برلینر مورگن‌پست» بود.
‫خب، آخه چرا باید چنین کاری بکنی؟
‫ایشون دنبال شهرته، ‫من هم همین‌طور.
‫من می‌خوام اختصاصی‌ترین ‫هتل دنیا رو بسازم.
‫ظاهرا داره خیلی خوب پیش می‌ره.
‫حالت چطوره دورا؟
‫حال خودت چطوره؟
‫بهتر از این نمی‌شم، ممنون.
‫الاغ عزیزت چطوره؟
‫عین بچه‌ات می‌مونه، مگه نه؟
‫منطقیه. آخه بچه واقعی نداری.
‫من خودم هیچ‌وقت بچه نمی‌خواستم.
‫نه، خیلی کثیفن.
‫البته مسلما به جز هری و رولف عزیز خودمون.
‫- تو بچه می‌خوای دورا؟ ‫- علاقه‌ای نداریم.
‫تو علاقه‌ای نداری. ‫ولی دورا...
‫- بحث رو عوض کنیم. ‫- چی شده؟
‫تلاش کردین بچه‌دار بشین؟
‫عه، واقعا تلاش کردین. ‫نازاست!
‫مسخره‌بازی در نیار.
‫- خیلی منطقیه. ‫- عمل هیسترکتومی انجام داده.
‫دکتره کارش رو بلد نبود.
‫- چرا گفتی؟ ‫- چیه؟
‫چرا گفتی؟
‫- مهم نیست. ‫- نگو.
‫- مهم نیست. ‫- فقط...
‫راستش، خیلی مسخره است.
‫واقعا خیلی مسخره است. ‫کل حرف‌هاتون مسخره است.
‫این ناهار، این هتل، همه‌چی مسخره است.
‫وای، دورا! بشین...
‫- ای دوروها. ‫- بشین!
‫مارکی! بیا!
‫چیکار می‌کنی؟ ‫این دیگه چه وضعشه؟!
‫- بس کن! خفه شو! ‫- من تعلیمش دادم.
‫بیا!
‫آفرین.
‫سگ‌ها عین مردهان. ‫اول باید اذیتشون کرد،
‫بعد ازشون مراقبت کرد ‫تا خوب بشن.
‫بعدش درست می‌شه!
‫تا ابد عاشق آدم می‌شن.
‫می‌خوام از جزیره من بری!
‫اگه با پای خودت نری،
‫خودم شخصا دست و پات رو می‌بندم ‫و از اینجا می‌برمت!
‫- خفه شو! ‫- بارونس!
‫درسته که خیلی دلم می‌خواد ‫ببینم از پسش بر میای یا نه،
‫ولی باید بدونی اینجا جزیره تو نیست،
‫جزیره منه.
‫- کی گفته جزیره توئه؟ ‫- فرماندار مجمع‌الجزایر گولاپاگوس.
‫خیلی دل‌رباست.
‫- جعلیه. ‫- بلند بخونش!
‫نه.
‫«بدین وسیله به بارونس ‫الوییز وربورن دی واگنر بوسکه...»
‫- «ده هزار هکتار...» ‫- جعلیه.
‫«جهت ساخت هاسیندا پارادیسو...»
‫«در محل مطلوب خودشان ‫در فلوریانا اهدا می‌کنم.»
‫امکان نداره.
‫- به من شونزده هکتار بیشتر نداده. ‫- چون آینده‌نگر نیستی.
‫هر جایی که از این ساحل تا ملک کوچولوت ‫به چشمت می‌خوره مال منه.
‫بریم.
‫حرفی داری؟
‫بابت پذیرایی خوبت ممنونم.
‫یه تفنگ می‌خوام.
‫چهار و نیم کیلو برنج به جاش می‌دم.
‫تو که شکار نمی‌کنی.
‫نه کیلو می‌دم.
‫درسته که صرفا چون خواستگاری کردم ‫باهام ازدواج کردی؟
‫- داری می‌ذاری ذهنت رو به بازی بگیره. ‫- جوابم رو بده.
‫- چرا این کار رو می‌کنی؟ ‫- چون مهمه.
‫من بیست و سه ساله بودم هاینز.
‫هنوز خونه زندگی می‌کردم.
‫با...
‫خواهر کوچک‌تری ‫که خودش نامزد کرده بود.
‫با مادری که دائما ‫بهم یادآوری می‌کرد من...
‫من خیلی عجیبم،
‫خیلی خجالتی‌ام و اون‌قدر ترسوئم ‫که نمی‌تونم زن کسی بشم.
‫حتی قبل از آشنایی با تو ‫ابراز علاقه‌ای ندیده بودم.
‫خلاصه آره، چون ازم خواستگاری کردی ‫باهات ازدواج کردم.
‫ای شیطان.
‫فردریک...
‫با اون تفنگ کاری نداشته باش.
‫فردریک، این‌جوری نمی...
‫از درد فرار نکن.
‫در آغوشش بگیر.
‫درد به ما هدف می‌ده.
‫درد به ما معنا می‌ده.
‫درد به ما می‌فهمونه زنده‌ایم.
‫[تابستان]
‫گول این به اصطلاح وارسته‌هایی ‫که بینمون هستن رو نخور.
‫اون‌ها الگوهایی دروغینن ‫که می‌خوان ما رو با اخلاقیاتشون کنترل کنن.
‫باید کنار بذاریمشون.
‫در عین حال، گول گله‌های ‫مشغول پایکوبی رو هم نخور.
‫تنها هدف زندگیشون ‫پرت کردن حواس ماست.
‫تنها هدفشون عقب‌گرد ما ‫به حیواناتی بی‌عقله.
‫نه!
‫تنها هدفشون نابودی ما با فساد اخلاقیه ‫پس ما باید زودتر نابودشون کنیم.
‫چون هدف ما شرافتمندانه‌تره.
‫نه.
‫چون هدف ما غلبه بر خودمونه. ‫نه، این که حرف نیچه بود.
‫هدف ما سرنگونی نظامه.
‫هدف ما رنج کشیدنه.
‫ای بابا، خیلی پیش پا افتاده ‫و فضل‌فروشانه است.
‫هدف ما...
‫بیشتر از این پیدا نکردم.
‫عذر می‌خوام.
‫شرمنده مزاحمتون شدم...
‫می‌شه یه لقمه غذا بهم بدین؟ ‫چند روزه هیچی نخوردم. خواهش می‌کنم!
‫همه‌چیش رو از فیلم‌ها گرفته.
‫لقب بارونس، لهجه قاره‌ایش، ‫رفتارش و داستان‌هاش همه‌شون ساختگی‌ان.
‫بهم گفته مادرش خلافکاری بوده ‫که تو هفت سالگی تنهاش گذاشته.
‫دروغ گفت.
‫والدینش از خونه بیرونش کردن،
‫چون عین سیاه‌چاله می‌مونه ‫و هرچی کنارش باشه رو می‌بلعه.
‫دور اروپا گشت و به‌خاطر زیباییش ‫از همه خدمات گرفت،
‫ولی آخر کار همه‌شون رو خراب کرد.
‫شهری جز پاریس براش نمونده بود.
‫خلاصه مجبور شد سالن‌دار ‫کافه‌ها بشه.
‫همون موقع وارد زندگی من شد.
‫- فیلیپسون به این ماجرا چه ربطی داره؟ ‫- اون تو مغازه من کار می‌کرد.
‫بعد از این که کل پول‌هام رو خرج کرد ‫و هیچی برامون نمونده بود،
‫اخبار مربوط به دکتر ریتر رو خوند ‫و قانعمون کرد سرنوشتمون همینه.
‫- تو هم حرفش رو باور کردی. ‫- آره.
‫خودم می‌دونم.
‫می‌دونم حتما روانی جلوه می‌کنم.
‫ولی وقتی...
‫الوییز عاشق آدم باشه،
‫آدم محوش می‌شه.
‫زندگی آدم یهو...
‫هدف مقدسی پیدا می‌کنه.
‫- سیگار من کدوم گوریه؟ ‫- بهت که گفتم چند هفته است تموم شده.
‫مدام ته‌سیگارهات رو جمع می‌کردم ‫و باهاشون نخ جدید درست می‌کردم.
‫اونجا چیکار می‌کردی؟
‫- بهشون چی گفتی؟ دیگه چه دروغی گفتی؟ ‫- خیلی رو داری.
‫- دارن سعی می‌کنن از هم جدامون کنن. ‫- برام مهم نیست، من گرسنه‌ام.
‫من نمی‌تونم بارون رو کنترل کنم، ‫من که خدا نیستم!
‫مشکل همینه، تو هیچی نیستی.
‫امداد غیبی.
‫آقایون،
‫به بهشت خوش اومدین!
‫وای خدا.
‫- همه‌جا رو تمیز کن! ‫- باشه.
‫کمکمون کن تمیزکاری کنیم!
‫- چرا؟ ‫- چون مهمون داریم.
‫احتمالا تنها شانس خروجت ‫از جزیره باشه.
‫[خیلی از دیدار مجددت خوشحالم دکتر ریتر!]
‫[دو سال بود به مجمع‌الجزایر] ‫[گالاپاگوس نیومده بودم!]
‫گرفتی؟
‫- بله آقا. ‫- عالیه.
‫حالا از بشکه اداره پست هم بگیر ‫و بعدش برو سمت فریدو.
‫شنیدم خشک‌سالی خیلی بدی بود، ‫واسه همین آب، حبوبات، نفت...
‫بذر و کنسرو گوشت آوردم....
‫آلن هنکاک هستم.
‫خوش‌وقتم.
‫به اون قایق تفریحی بزرگ نمی‌اومد ‫اسمت این‌قدر کوتاه باشه.
‫خب، گمون کنم تو آمریکا این‌جوریه دیگه.
‫که این‌طور.
‫خب، کار خودت تو آمریکا دقیقا چیه ‫آلن هنکاک؟
‫خب، به من می‌گن آچار فرانسه خانم. ‫علاقه اصلیم گشت و گذاره.
‫ولی در عین حال تو کار نفت، ساخت‌وساز ‫و کارگردانی فیلم هم هستم.
‫ساکن هالیوودی؟
‫هالیوود مال خودمه خانم.
‫تو هالیوود خونه داری؟
‫خب، کل رنچو لا بریا تا لورل کنیون مال منه.
‫تقریبا دو هزار و پونصد هکتار می‌شه.
‫عه، اون‌ها خانواده ویتمرن؟
‫- خارق‌العاده است. ‫- احسنت!
‫- ممنون.
‫- حرف نداشت! ‫- حضار گرامی.
‫مایه افتخارمه که کنار ‫چنین افراد متشخصی هستم.
‫در کنار برترین زیست‌شناسان، ‫گیاه‌شناسان، اقیانوس‌شناسان...
‫و چند تن از شجاع‌ترین افرادی‌ام ‫که به عمرم دیدم.
‫دکتر ریتر، شما پیشگامی.
‫همگی مشتاقیم اثرت رو بخونیم.
‫آقا و خانم ویتمر،
‫شما کار غیرقابل‌تصوری رو عملی کردین. ‫اولین بچه فلوریانا رو به دنیا آوردین.
‫شما تعریف دقیق ‫«بقای اصلح» هستین.
‫در نهایت...
‫بارونس.
‫خب، احتمالا توجه مردم به‌خاطر دکتر ریتر ‫به این جزیره جلب شد.
‫ولی به‌خاطر توئه که همچنان ‫اینجا براشون جالبه.
‫- به افتخار شجاعان رویاپرداز! ‫- به افتخار شجاعان رویاپرداز!
‫- احسنت. ‫- نوش جان همگی!
‫خودت ببین!
‫وای خدا جون!
‫می‌خواد گولش بزنه.
‫باید تا می‌تونیم غذا ببریم فریدو. ‫بجنب!
‫هرچی می‌تونی بردار، ‫من باقیش رو سپیده‌دم برمی‌دارم.
‫فردریک، بس کن!
‫بس کن دیگه!
‫- چیه؟ ‫- بس کن.
‫می‌دونم گرسنه‌ایم، ولی این راهش نیست.
‫چی؟ خودت می‌دونی غذا دارن. ‫ولی می‌خوای گرسنگی بکشیم؟
‫نه. ترجیح می‌دم طبق اصولی ‫که خودت یادم دادی زندگی کنم.
‫چی داره به سرت میاد؟
‫می‌خوام غذا بخورم.
‫تا حالا ندیده بودم وحشت کنی.
‫آلن جان، می‌خواستم نقشه‌هام رو نشونت بدم. ‫نمی‌تونم قانعت کنم بیشتر بمونی؟
‫متأسفانه فردا برنامه اکتشافی ‫تو اقیانوس داریم.
‫آلن!
‫اجازه هست؟
‫باید اعتراف کنم بهت شک داشتم.
‫- عه، واقعا؟ ‫- نودولتان...
‫طبق تجربه خودم خیلی بی‌فرهنگن.
‫ولی تو خیلی متشخصی عزیز دلم.
‫بارونس، فکر نکنم ‫فکر خیلی خوبی باشه.
‫شرمنده‌ام.
‫وای نه.
‫وای خدا.
‫- حالت خوبه؟ ‫- سینه‌ام.
‫درد می‌کنه.
‫- خوبی؟ ‫- گرفته.
‫شرمنده‌ام.... ببخشید...
‫این فیلم‌ها واقعا برات جواب می‌دن؟
‫فیلم؟
‫جفتمون تحصیل‌کرده‌ایم، ‫جفتمون خیلی ثروتمندیم.
‫الوییز...
‫من بارونس رو خیلی دوست دارم. ‫همه‌مون دوستش داریم. ولی فیلمه دیگه.
‫داشتم گولت رو می‌خوردم آلن هنکاک.
‫ای آدم بی‌ادب!
‫خداحافظ الوییز. ‫قایقم منتظرمه.
‫از این کارت پشیمون می‌شی!
‫تقریبا مطمئنم نمی‌شم.
‫ازش پرسیدی؟ ‫من رو می‌بره؟
‫خیلی به هتلم علاقمند شد، ‫خیلی تحت تأثیر قرار گرفته.
‫حالا کمکمون کن جعبه‌ها رو بیاریم.
‫نه، باید همین الان باهاش صحبت کنم!
‫کی اموال من رو دزدیده؟
‫من باید برم. یه هفته دیگه ‫اینجا دوام نمیارم!
‫خفه شو ببینم!
‫تا همه‌چی رو به اردوگاه من نیاوردین، ‫هیچ‌کس نمی‌خوابه.
‫باشه.
‫من تجسم کمالم.
‫[صندوق پست]
‫بیا... بیا!
‫وقتشه جناحتون رو انتخاب کنین.
‫چه کمکی از دستم بر میاد دکتر ریتر؟
‫به پسرت بگو بزنه به چاک.
‫داره از ملکش محافظت می‌کنه.
‫- ملک منه! ‫- ملک ماست.
‫هاینز، واقعا خیال کردی ‫باهات شریک می‌شه؟
‫چه ناز! ‫نه‌خیر، می‌خواست بدزدتش.
‫به حرفش گوش نکن.
‫تا ما گرسنگی بکشیم ‫و از جزیره بریم، فهمیدی؟
‫فقط منم که اینجا ‫به فکر خودمونم.
‫ما اموال خودمون رو می‌خوایم، ‫بعدش هم می‌ریم.
‫- بگیرش پایین! ‫- خودت تفنگت رو بگیر پایین!
‫- خودت روم تفنگ کشیدی! ‫- من مال خودم رو می‌خوام!
‫- بابا! ‫- هری!
‫زود باشین بس کنین!
‫- اینجا چیکار می‌کنین؟ ‫- این مسخره‌بازی رو بس کنین، با همه‌تونم!
‫خواهش می‌کنم!
‫کجا بودی؟
‫نمی‌ذارم نابودمون کنی.
‫می‌رم شکار.
‫چیه؟ هیچی واسه مرغ‌هام نمی‌ذاری؟
‫این رو بهشون بده.
‫- نه، این خرابه. ‫- تو سرکه بوده.
‫نه، این رو بهشون نمی‌دم.
‫چیزیشون نمی‌شه. من گوشت سالم رو ‫واسه مرغ‌های کوفتی هدر نمی‌دم.
‫بخورین!
‫رودی؟
‫رودی.
‫لطفا یه لحظه بیا بیرون.
‫- داره اذیتت می‌کنه. ‫- فقط می‌خوام صحبت کنم.
‫احمق نباش.
‫دیگه کار از کار گذشته.
‫تو کاری کردی باور کنم...
‫چیز مهمی واسه ارائه به این دنیا دارم.
‫بگیرش.
‫این چیه؟
‫لباس و غذاست.
‫اگه می‌خوای بری، آزادی بری.
‫هیچ‌وقت نمی‌خواستم جلوت رو بگیرم رودی.
‫چی شده؟
‫عه، آروم باش.
‫- یه چیزی تو باغه. ‫- گرازه؟
‫یا خدا، آبمون.
‫وای نه...
‫فردریک!
‫فردریک، بیا اینجا رو ببین!
‫بهت که گفتم گوشت خراب بهشون نده!
‫بیا اینجا ببینم!
‫الاغ...
‫الاغ؟
‫الاغ کجاست؟
‫الاغ!
‫مارگارت!
‫پیش شماست؟
‫نه... چی؟
‫با دست خودم دزدش رو می‌کشم!
‫هری، برو کمکش کن!
‫- یکی کشتش. مرده. ‫- ریتر!
‫- می‌دونم مرده. ‫- زمین خورده.
‫ای خدا.
‫دورا!
‫بیا.
‫کار من بود.
‫- ای احمق! ‫- تاریک بود.
‫- نمی... ‫- بس کن!
‫درست می‌گی.
‫وقتشه جناحم رو انتخاب کنم.
‫الوییز.
‫حال دورا بد شده. ‫هاینز کمکش کرد تا خونه بره.
‫- ریتر به هاینز شک کرده؟ ‫- خیلی با همدیگه بدن.
‫موفق شدی!
‫نمی‌دونم چه‌جوری، ولی موفق شدی.
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، ‫بلایی سرم نیارین!
‫اون مجبورم کرد.
‫مجبورم کرد، بهم گفت می‌تونم برم خونه.
‫خیلی شرمنده‌ام.
‫خواهش می‌کنم، فقط می‌خوام برم خونه!
‫- قراره صحبت کنیم دیگه؟ ‫- صحبت می‌کنیم.
‫بعدا بیا!
‫خیلی ضروریه.
‫زود باش!
‫بارونس؟
‫وای خدا!
‫چقدر خیالم راحت شد!
‫چندین ماه بود که سعی می‌کردم ‫از دستش فرار کنم.
‫خیلی خشن بود.
‫من رو به بازی می‌گرفت، ‫خیلی سخت می‌گرفت.
‫همون خصوصیاتی رو داشت ‫که بابتشون از پاریس فرار کردم.
‫آقایون، مایلم پیشنهادی بهتون بدم.
‫مایلم بهتون پیشنهاد بدم...
‫تو هاسیندا پارادیسو سهم یکسان داشته باشیم.
‫هر کدوممون یک‌چهارم سهم داشته باشیم.
‫همه‌تون کاملا توانایی ‫و استعدادتون رو نشون دادین...
‫و ثابت کردین توانایی بقا دارین.
‫بیاین رسما امضا کنیم. ‫می‌رم قلم بیارم.
‫من به دورا نمی‌گم.
‫بهتره تو هم به مارگارت نگی.
‫باید یه چیزی بهشون بگیم دیگه.
‫رفتن!
‫- رفتن. ‫- کی رفته؟
‫الوییز بهم گفت قراره خودش و فیلیپسون ‫با قایق برن تاهیتی.
‫مسلما حرفش رو باور نکردم، ‫ولی امروز صبح که بیدار شدم، نبودن.
‫کی این نامه رو برام نوشته؟
‫تو نوشتی؟
‫دست‌خط رابرته.
‫یعنی بارونس از جزیره رفته؟
‫آره، با قایق رفته.
‫- من قایقی ندیدم. ‫- من هم ندیدم.
‫من هم ندیدم.
‫خب، رفته.
‫من وسایلش رو می‌فروشم.
‫- بدون لباس‌هاش رفت. ‫- جواهراتش رو با خودش برد.
‫اموالش خیلی براش مهم بود، ‫ولی چیزهای خیلی کمی رو با خودش برد.
‫مسلما مواد غذاییم رو پس می‌گیرم، ‫ظروف، دو طناب...
‫و میز غذاخوری رو هم می‌خرم.
‫صد سوکره می‌دم.
‫پونصد.
‫صد و بیست و پنج.
‫چهارصد.
‫صد و پنجاه.
‫سیصد.
‫دویست.
‫می‌خوای من برم. ‫واسه رفتن پول لازم دارم.
‫- دویست و پنجاه، خیرش رو ببینی. ‫- بهت ۲۲۵ می‌دم.
‫چیکار می‌کنی؟ ‫من رو گول نزن!
‫[تصویر دوریان گری اثر اسکار وایلد]
‫می‌خواد برات پاپوش بدوزه.
‫کی؟
‫دکتر ریتر.
‫بابت چی؟
‫قتل.
‫ما که اصلا نمی‌دونیم مرده‌ان یا نه.
‫از اول شروع کنیم؟
‫صدای شلیک تفنگ شنیدم.
‫دیروز.
‫قبل از خواب تفنگت رو بررسی کردم.
‫هنوز پر بود.
‫گلوله‌ها رو شمردم، ازشون کم نشده بود.
‫یعنی تو شلیک نکردی.
‫دیگه کی تفنگ داره؟ ‫رودی لورنز؟ نه‌خیر.
‫دکتر ریتر؟
‫من قصد نداشتم بازخواستش کنم. ‫تقصیر فیلیپسون بود.
‫- دکتر ریتر... ‫- بس کن.
‫می‌خواد واسه فرماندار نامه بنویسه. ‫فرماندار میاد. بعدش چی می‌شه؟
‫باید از پیشم بری.
‫کجا برم؟
‫تک‌تک چیزهای این جزیره رو ما ساختیم.
‫اون‌ها تمام تلاششون رو کردن بدبختمون کنن.
‫ولی نکردن...
‫و نمی‌کنن.
‫چون ما خانواده‌ایم.
‫دورا!
‫پس اینجایی.
‫هاینز بهم گفت مرغ‌هات مریض شدن. ‫با خودم گفتم شاید این‌ها به دردت بخورن.
‫نه، فردریک می‌گه مرغ‌های خودمون ‫اگه جوشونده بشن مشکلی ندارن.
‫پس تخم‌مرغ چی؟
‫نه، نه.
‫دکتر ریتر راجع به بارونس چی بهت گفت؟
‫گفت که خودش کشتش؟
‫حواست رو جمع کن.
‫داره بهت دروغ می‌گه.
‫آدم خطرناکیه دورا.
‫فردریک ریتر کل عمرش رو وقف...
‫اقدامات خشونت‌پرهیزانه کرده.
‫پس چرا بابت تفنگمون ‫باهامون معامله کرد؟
‫چون تحت شرایط دشواری زندگی می‌کردیم.
‫خب، دندونت چی شده؟
‫عفونت کرده بود.
‫من ضدعفونی‌کننده دارم. ‫خواهش می‌کنم بیا...!
‫می‌خوای باهام دوست بشی؟
‫- تو دوست من نیستی. ‫- دشمنت هم نیستم.
‫دکتر ریتر آدم خیلی زرنگیه ‫و مطمئنم نقشه زیرکانه‌ای...
‫واسه بیرون انداختن ما از جزیره ریخته.
‫ولی بعدش چی می‌شه؟
‫فقط خودت می‌مونی...
‫و خودش.
‫آرامش قبل از اومدن شما هم ‫به زندگیمون برمی‌گرده.
‫راستش، اشتباه رایجیه ‫که مردم خیال می‌کنن...
‫می‌شه باکتری رو با جوشوندن ‫گوشت فاسد از بین برد.
‫آره، باکتری‌ها می‌میرن.
‫ولی مواد سمی‌ای که به گوشت وارد شده ‫از بین نمی‌رن.
‫آهای!
‫کمک کنین!
‫آهای!
‫بهت پنجاه سوکره می‌دم ‫که من رو به جزیره ایزابلا برگردونی.
‫- اون‌جوری باید خلاف جهت آب بریم. ‫- نه، خواهش می‌کنم...
‫صد سوکره می‌دم!
‫- بنزینم کافی نیست. ‫- دویست‌تا می‌دم!
‫قبوله.
‫ایول.
‫حسش می‌کنم...
‫پیشرفت بزرگی داشتم.
‫انسان همیشه فراتر از حیوان محسوب می‌شه. ‫از نیچه گرفته تا مسیحیت همین رو می‌گن.
‫ولی غرایز حیوانیمون ‫حقیقت درونیمونه!
‫شکار می‌کنیم
‫- با طبخ مرغ جشن بگیریم؟ ‫- فکر خیلی خوبیه.
‫دارم از گرسنگی می‌میرم.
‫انگار فضای عظیمی ‫تو ذهنم باز شده...
‫و مملو از ایده‌های نوئه.
‫حس می‌کنم تکامل یافتم ‫و از نو زاده شدم.
‫- خودت نمی‌خوری؟ ‫- نه.
‫لثه‌ام هنوز خون‌ریزی داره.
‫پس من بیشتر می‌خورم.
‫سال‌ها فداکاریمون ‫واسه همین لحظه بود.
‫- دورا؟ ‫- فردریک...
‫خیلی مریض شده.
‫باید بیای.
‫می‌شه بیای؟
‫هری؟ ‫برو پدرت رو پیدا کن.
‫چی شده؟
‫مسمومیت غذاییه.
‫اشتباه سهوی بود.
‫بیا هری، بیا بریم.
‫دورا؟
‫به نظرم بهتره بیای تو.
‫فردریک.
‫الان...
‫الان دیگه جاودانه می‌شی.
‫فهمیدی؟
‫من...
‫با آخرین نفسم...
‫قبل از مرگ...
‫نفرینت می‌کنم.
‫جاودانه.
‫[پاییز]
‫توجه کنین! ‫به احترام فرماندار بایستین!
‫بریم تو خونه!
‫تنها بیا!
‫وقتم رو تلف نکن! ‫بخونش!
‫- عمرا اگه امضاش کنم. ‫- آقای ویتمر، من می‌دونم چیکار کردی.
‫زنش رو بفرستین!
‫زنت بیاد!
‫شوهر تو بارونس رو کشته.
‫واقعا؟
‫- خب، کی بهتون گفته؟ ‫- دکتر ریتر.
‫[قتل در فلوریانا به قلم دکتر فردریک ریتر]
‫نامه‌ای نوشته بود ‫که یه ماهی‌گیر هفته پیش تحویلش داد.
‫- خب، شما این مزخرفات رو باور می‌کنین؟ ‫- دورا استرا تأیید کرده.
‫اصلا با خودتون نگفتین ‫چرا دکتر ریتر الان مرده؟
‫با مسمومیت غذایی مرده.
‫مردی که چهار سال اینجا زندگی کرده، ‫یهو اشتباهی مرغ فاسد می‌خوره؟
‫دورا بهتون گفته من یه روز قبلش ‫بهش مرغ سالم داده بودم؟
‫حقایق رو در نظر بگیرین فرماندار. ‫دکتر ریتر الان مرده.
‫رودی لورنز اموال بارونس رو فروخت ‫و فرار کرد.
‫دورا درب و داغون شده.
‫ولی ما خانواده ویتمر ‫که با هیچ‌کس خصومتی نداریم،
‫از اینجا فرار نکردیم...
‫و هیچ کار مشکوکی نکردیم ‫مظنونان اصلی هستیم؟
‫عذر می‌خوام آقایون.
‫فقط شما موندین.
‫مطمئنین نمی‌خواین برین؟
‫خونه ما همین‌جاست.
‫بریم!
‫[جسد بارونس...]
‫[و رابرت فیلیپسون هیچ‌وقت پیدا نشد.]
‫[دورا استرا به آلمان برگشت...]
‫[و سال ۱۹۴۳ در اثر ام‌اس] ‫[همان‌جا از دنیا رفت.]
‫[دورا پیش از مرگش وقایع فلوریانا را] ‫[از دیدگاه خود منتشر کرد.]
‫[مارگارت ویتمر هم کتاب خودش را نوشت] ‫[که با روایات دورا در تضاد بود.]
‫[رودی لورنز اصلا به ایزابلا نرسید.]
‫[جسد خودش و آن ناخدا ‫در فاصله ۲۸۰ کیلومتری فلوریانا پیدا شد.]
‫[بنزین قایقش تمام شده] ‫[و مسیرش منحرف شده بود.]
‫[مارگارت ویتمر تا زمان مرگش] ‫[در سال ۲۰۰۰ در فلوریانا زندگی کرد.]
‫[او نود و شش سال داشت.]
‫[نوادگانش هنوز ساکن آنجا هستند.]
‫[یک هتل توریستی کوچک را اداره می‌کنند.]