‫قیمتش ۱۸۵ هزار کرون دانمارکه.
‫بهت میاد.
‫می‌خوام یه برند پیگه هم ببینم.
‫اینجا یه پیگه رویال اوک اتوماتیک داریم.
‫یه ساعت کلاسیکه،
‫با صفحه‌ی معروف «گرند تاپیسری».
‫- قیمتش چنده؟ ‫- این مدل ۲۳۵ هزار کرون دانمارکه.
‫کمک!
‫اینجا کمک لازم داریم!
‫یه لحظه.
‫- چی شده؟ ‫- کمک لازم داریم!
‫- می‌تونی آمبولانس خبر کنی؟ ‫- آره، حتماً.
‫- به پهلو بچرخونش. ‫- آره.
‫حالت خوبه؟
‫یه آمبولانس می‌خوام ‫برای خیابون کریستین چهارم.
‫فوریه! یه مشتری غش کرده.
‫- الو؟ ‫- ساعت‌ها رو بردار.
‫دوربینی نیست.
‫این امتحانته.
‫حرف‌هاتو زندگی کن.
‫کاری که میگی رو انجام بده.
‫عمل و عقیده‌ باید یکی باشن.
‫هر چیزی غیر از این ‫به یه زندگی غیرصادقانه ختم میشه.
‫[پایان ادی]
‫[هفت هفته قبل]
‫به لوند خوش اومدی.
‫لوند.
‫۴۵ هزار دانشجو.
‫به همین تعداد رویا.
‫رویای من این بود که نویسنده بشم.
‫ولی چیزی برای نوشتن نداشتم، ‫برای همین حقوق رو انتخاب کردم.
‫۹ ترم برای یاد گرفتن قوانین.
‫یه عمر برای به‌کار بستنشون.
‫هی! این ازت افتاد!
‫فکر می‌کردم خودم مسیرم رو انتخاب کردم.
‫کاملاً در اشتباه بودم.
‫عوضی‌ها!
‫وایسا!
‫پلیس!
‫وایسا!
‫پشت سرت!
‫تکون نخور!
‫- من هیچ‌کاری نکردم! ‫- تکون نخور!
‫- عضو یه گروهی؟ ‫- چی؟
‫- اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- اومدم حقوق بخونم.
‫لعنتی، مکس!
‫- بجنب! باید بریم! ‫- شما کی هستین؟
‫ما هیچ‌کسی نیستیم. ‫هیچی نیستیم.
‫بجنب، مکس!
‫[ما طناب و خنجر داریم]
‫«یک زندگی صادقانه»
‫- سر وقت اومدی. سیمون هستی، درسته؟ ‫- آره.
‫ببخشید زنگ در خرابه. باید درستش کنیم.
‫امیدوارم اومدن تا اینجا ‫برات سخت نبوده باشه.
‫نه، فقط یه جا اشتباه پیچیدم.
‫امروز به پلیس حسودیم نمیشه.
‫خونه‌ای که اجاره کردی رو اجاره میدی؟ ‫اصلاً این آپارتمان مال کیه؟
‫نه، خونه‌ی خانوادگیمونه.
‫فکر کن خونه‌ی خودته.
‫بابام هم اینجا حقوق خونده، ‫ولی هیچ‌وقت وکیل نشده.
‫چیکار می‌کنه؟
‫یه صندوق داره. ‫صندوق سرمایه‌گذاری.
‫خیلی با اروپای شرقی و آسیا کار می‌کنه.
‫انرژی سبز و پایداری، از این جور چیزا.
‫طبقه‌ی وسط مال توئه.
‫یه کم از غذاهای توته هنوز اونجاست، ‫ولی بریزشون دور.
‫توی اتاق اون می‌مونی.
‫اون پست‌فطرت عوضی ولمون کرد و ‫برای فرصت مطالعاتی رفت اکس‌آن‌پروانس.
‫هیچ‌وقت نمی‌بخشمش.
‫- ویکتور وهلین. ‫- سیمون.
‫از آشناییت خوشحال شدم.
‫منم همینطور.
‫اونجا اتاقته.
‫[اصول رفتار و آداب پایه برای مردان]
‫راستی، یه چیز دیگه.
‫یه ودیعه‌ی دو ماهه برای اتاق هست.
‫شاید یادم رفته بگم. ‫همه‌چیش توی قرارداد هست.
‫بالاخره ما وکیلیم.
‫نگهش دار.
‫لودویگ. خوش اومدی.
‫ممنون.
‫[ال. آر.]
‫[مبلغ منتقل‌شده: ۱۸ هزار کرون] ‫[موجودی حساب: ۴۷۸ کرون]
‫اتاق زیادی گرون بود،
‫ولی نمی‌خواستم ‫توی یه خوابگاه کپک‌زده بمونم.
‫لودویگ و ویکتور از اول همه‌چی داشتن.
‫اعتماد‌به‌نفس.
‫فامیلی درست.
‫خودکارهایی که قیمتشون ‫از اجاره‌ی یه ماه بیشتر بود.
‫من همه چیز اونا رو می‌خواستم.
‫از سال ۱۶۶۸،
‫دانشگاه لوند ‫دانشجوهای حقوق رو آموزش داده.
‫و امروز، شما بخشی از
‫تاریخ پرافتخار این مؤسسه میشین.
‫طی چند هفته‌ی آینده،
‫با اصول و قوانینی آشنا میشین که
‫پایه‌ی دولت سوئد رو تشکیل میدن،
‫و خودتون رو در اونا غرق می‌کنین.
‫ببخشید.
‫- بله؟ ‫- این صندلی آزاده؟
‫آره، البته.
‫لطفاً بشینین.
‫یعنی آزادی از دل قانون میاد.
‫یا به عبارتی،
‫از دل قوانین، آزادی سرچشمه می‌گیره.
‫این یه شعار لاتینه،
‫و این اصل رو بیان می‌کنه که
‫حاکمیت قانون،
‫پیش‌نیاز آزادی فردیه،
‫نه محدودیتش.
‫- برای یه کار پاره‌وقت ایمیل زدم. ‫- یه بشکه بردار و بیا تو.
‫باشه.
‫سیمون!
‫- می‌تونی لیوان‌ها رو از اون پشت بیاری؟ ‫- آره.
‫[کارمند دولتی]
‫سلام!
‫در فصل مربوط به مبانی تبرئه در قانون کیفری،
‫یه بخش درباره‌ی اشتباه در قانون هست.
‫می‌خوام تأکید کنم وقتی وکلا ‫درباره‌ی اشتباه در قانون حرف می‌زنن،
‫با اشتباه در واقعیت فرق داره.
‫اشتباه در قانون...
‫من همیشه شاگرد اول کلاسم بودم.
‫ولی اینجا همه شاگرد اول بودن.
‫ولی بی‌خبری از قانون ‫نمی‌تونه جرم رو توجیه کنه، می‌تونه؟
‫خب اگه اینجوری باشه ‫همه ادعای بی‌خبری می‌کنن.
‫- اثباتش خیلی سخته. ‫- جهل به قانون، معافیت از مجازات نمیاره.
‫بی‌خبری از قانون جرم رو توجیه نمی‌کنه.
‫این همون اصلیه که ‫بیشتر از همه به کار میره.
‫استثنای این قانون خیلی محدوده،
‫و فقط توی موقعیت‌هایی صدق می‌کنه...
‫جای کسی نیست؟
‫نه.
‫فرده هستم.
‫سیمون.
‫ساعت قشنگیه.
‫هدیه‌ی فارغ‌التحصیلیه؟
‫آره.
‫من وقتی فارغ‌التحصیل شدم ‫یه دستگاه پاستاساز گرفتم.
‫با دستگاه پاستاساز چیکار میشه کرد؟
‫پاستا درست می‌کنی.
‫صورتت چی شده؟
‫- توی یه تظاهرات بودم و... ‫- کدوم تظاهرات؟
‫- اوخوتا. ‫- لعنتی.
‫فرده از یه روستا اومده بود ‫و توی خوابگاه ویلداندن زندگی می‌کرد.
‫من عاشق این چیزام.
‫به شدت دیوونه‌ی قوانین و قراردادها بود.
‫آره، منم همین‌طور.
‫اینکه از من خوشش اومده بود نگران‌کننده بود،
‫ولی باید باهاش می‌موندم.
‫[سه‌شنبه تمیزکارو فراموش نکن!]
‫[قانون اساسی آزادی بیان]
‫اگه خواستی کتاب درسی بخری، بهم بگو.
‫البته با قیمت ویژه.
‫همه‌شون رو میدم…
‫۳۵۰۰ تا.
‫آره، ممنون. ولی فکر کنم نو بخرم.
‫کاملاً درک می‌کنم. ‫کتاب‌های نو قشنگترن، تازن.
‫- بعداً می‌بینمت. ‫- آره.
‫وکلای جاه‌طلب،
‫قبلاً دویده بودن ‫سمت کتابخونه‌ی قشنگ دانشگاه.
‫شایعه شده بود که ‫بعضی‌ها کتاب‌ها رو می‌دزدیدن،
‫یا حداقل قايمشون می‌کردن.
‫تا دانشجوهای رقیب،
‫نتونن به منابع مهم دسترسی پیدا کنن.
‫[دختر توی کتابخونه؟]
‫فقط قبول کن که روحت رو خورد می‌کنه.
‫جدی که فکر نمی‌کنی برات جالبه.
‫نمیگم جالبه، فقط میگم نگرشت اشتباهه.
‫لازم نیست عاشق قانون فروش باشی،
‫فقط یادش بگیر.
‫فکر کن مثل قوانین بازی‌های تخته‌ایه.
‫مدرک حقوق مثل یادگیری قوانین ‫همه‌ی بازی‌های تخته‌ای توی دنیاست.
‫وقتی تموم شد، می‌تونی یکیشو بازی کنی.
‫اون دختر داره نگاهت می‌کنه.
‫- برام مهم نیست چی باشه. ‫- چی؟
‫قانون مالیات، قانون شرکت‌ها، ‫قانون مالکیت معنوی…
‫به شرطی که حسابی سخت باشه و ‫خودم حقوقمو تعیین کنم.
‫می‌خوای چندتا نوشیدنی بگیریم ‫و یه برنامه‌ی مطالعه برای امتحانات بچینیم؟
‫باشه، ولی بعداً میام.
‫چی؟
‫بعداً میام!
‫منو می‌شناسی؟
‫یه دانشجوی حقوق قانون‌مدار.
‫- بیا. ‫- چی؟
‫برو! بعداً میام!
‫تا حالا کسی مثل مکس ندیده بودم.
‫خطرناک بود.
‫یه وکیل مشتاق نباید باهاش قاطی بشه.
‫هوای افتضاحیه.
‫آره.
‫نگران نباش. من حساب می‌کنم.
‫فقط باید اینو بخوری.
‫من با وام دانشجویی زندگی می‌کنم.
‫اینجا منو یاد سیکلرز میندازه.
‫سیکلرز؟
‫یه جای گرون که جوون‌های روشنفکر،
‫نوشیدنی و حلزون می‌خورن.
‫از کتاب فرانی و زویی،
‫یه رمان از سالینجر.
‫همونجا که لین براش ناهار می‌خرید؟
‫اسمش لین بود، نه؟ نامزد مزخرفش؟
‫آره.
‫پس خوندیش.
‫روی دیوار چی نوشتی؟
‫شما کشتی دارین، ما موج داریم.
‫شما دیوار و بالکن دارین، ‫ما طناب و خنجر داریم.
‫حالا، عزیزم، بیا روی پیاده‌رو بخوابیم.
‫- شعره؟ ‫- هشداره.
‫آدما به هشدار نیاز دارن.
‫تو و دوست‌هات حسابی…
‫حرفه‌ای بودین.
‫ما فقط یه مشت آدم ناسازگاریم ‫که سعی می‌کنیم روزگارمون رو بگذرونیم.
‫- سلام! ‫- هی!
‫هی، بچه‌ها!
‫اونا کی‌ان؟
‫کسایی که باهاشون زندگی می‌کنم.
‫لودویگ رینخولد و ویکتور…
‫یه چیزی.
‫چرا با ۱ درصد ثروتمند زندگی می‌کنی؟
‫خانواده‌ای که دارن دست خودشون نبوده.
‫نوشیدنی بیشتر نیاز داریم.
‫من باید درس بخونم.
‫نه.
‫نباید هیچ کاری بکنی.
‫دو تا دیگه.
‫مطمئنی می‌خوای وکیل بشی؟
‫بیشتر شبیه نویسنده‌ها به نظر میای.
‫چیزی برای نوشتن ندارم.
‫ولی دوست داری بنویسی؟
‫تاریخ هنر می‌خوندی؟
‫ترک تحصیل کردم.
‫نور و تکنیک.
‫هیچی معنی نداره. ‫هیچ حسی رو برانگیخته نمی‌کنه.
‫نوستالوژیه. بی‌ارزشه.
‫فکر کنم کار درستی کردی ‫که درس رو کنار گذاشتی.
‫سیمون!
‫بیا اینجا.
‫ویلیام، این سیمونه، مستأجر جدیدمون.
‫ویلیام روسنیوس.
‫- از دیدنت خوشحال شدم. ‫- آره.
‫خوشحال شدم که اینجایی.
‫امشب برای چندتا دوست و همکلاسی ‫یه مهمونی شام داریم.
‫تو هم با ما غذا می‌خوری.
‫حتماً، خیلی دوست دارم.
‫- هی. ‫- بله؟
‫نوشیدنی خوردی؟
‫این خوب نیست.
‫توی این خونه، ‫امتحاناتمون رو با نمره‌ی عالی پاس می‌کنیم.
‫مواظب باش عقب نیفتی.
‫اینم رومیزی.
‫میریم سراغ ظرف‌های نوبل و چیدمان کلاسیک.
‫- می‌خوای میز رو بچینم؟ ‫- با هم می‌چینیم.
‫یه کت با پیرهن سفید بپوش.
‫- می‌دونی چی میگم، نه؟ ‫- آره.
‫اگه کت لازم داشتی، بهم بگو.
‫[وقت شام]
‫لیوان‌ها رو از راست به چپ
‫به ترتیبی که نوشیدنی سرو میشه بذار.
‫زود شروع کردی؟
‫عالیه.
‫چرا پیش‌غذا رو آماده نمی‌کنی؟
‫می‌فهمیم که آموزشی بود.
‫ولی ارزششو داشت؟ ‫اینش برامون سواله.
‫قطعاً میگم آره.
‫داریم از نیویورک حرف می‌زنیم،
‫کارآموزی تابستونی توی سازمان ملل.
‫داریم از روزهای کاری ۱۴ ساعته حرف می‌زنیم،
‫شش روز در هفته…
‫و کل تابستون؟
‫لودویگ یه ابرانسانه. هنوز نفهمیدی؟
‫گام بعدی توی تکامل.
‫و یه احمق تمام‌عیار.
‫آگباگه، تو میری شرکت عموت؟
‫آره، معلومه.
‫معلومه.
‫باید تبریک بگیم یا تسلیت؟
‫هی ویکتور، خانواده‌ی تو چه پیشنهادی دارن؟
‫تو چی، سبه؟
‫بالاخره تصمیم گرفتی؟
‫نپرس. حسابی استرس دارم.
‫نگران نباش، همیشه توی اداره‌ی مهاجرت سوئد ‫برات جا هست.
‫از اون یکی لطفاً.
‫یعنی پیش مامان تو؟
‫ساعت جدیده؟
‫- آره. ‫- می‌تونم ببینمش؟
‫سرتینا.
‫روش خش نندازی.
‫کادوی فارغ‌التحصیلیه؟
‫شیکه.
‫یه لحظه. ‫آدم هر روز همچین کیفیت سوئیسی نمی‌بینه.
‫می‌تونم پسش بگیرم؟
‫بی‌خیال، ویکتور. عوضی‌بازی در نیار.
‫می‌دونیم خودت چیزای خفن‌تری داری.
‫آره، بی‌خیال، ویکتور. ‫نشون بده. هالک رو نشون بده.
‫آره، نشون بده.
‫نشون بده!
‫خودم پولشو دادم، ولی خب، ‫آدم هر کاری می‌تونه می‌کنه.
‫به افتخار سیمون.
‫پول سریع وسوسه‌ت می‌کنه، راحت گیر میاد.
‫بدون پول، بدون پول به هیچ‌جا نمی‌رسی.
‫به افتخار اونایی که یه قرون هم ندارن.
‫سخت کار کن، رفیق، ‫به‌زودی پول برای خرج کردن داری.
‫به افتخار همه‌ی بی‌پول‌ها.
‫گازشو تا ته بگیر، به اون پول نیاز داری.
‫به افتخار اونایی که یه قرون هم ندارن.
‫سخت کار کن، رفیق، ‫به‌زودی پول برای خرج کردن داری.
‫توی این روزای سخت ‫هیچی مفتی گیرت نمیاد.
‫گازشو تا ته بگیر، به اون پول نیاز داری.
‫بدون اعتبار، فقط پول نقد.
‫زمرد، جواهر، و الماس‌هایی که می‌مونن.
‫پول کلید باز کردن هر دریه.
‫این یه سرقته، پول‌ها رو بذار توی کیف.
‫سیمون؟ هی، داریم میریم بیرون.
‫یه کم کار مونده.
‫میشه ظرفا رو بشوری و ‫جارو بکشی، شام با من؟
‫باشه.
‫لیوان‌های کریستال باید با دست شسته بشن.
‫ویکتور، میریم یا نه؟
‫آره، بریم!
‫ممنون که تمیز می‌کنی.
‫ویکتور رو ببخش.
‫یه کم طول می‌کشه ‫تا بتونی حس شوخ‌طبعیشو درک کنی.
‫برای نوشتن، باید خودتو رها کنی.
‫دارم می‌دزدمت.
‫اگه خودم بخوام، میشه گفت دزدیه؟
‫مثل وکیل‌ها حرف می‌زنی.
‫- خیلی توی لوند زندگی کردی؟ ‫- نه خیلی.
‫کجا بزرگ شدی؟
‫اینجا و اونجا.
‫مامانم عاشق جابه‌جایی بود.
‫- بابات چی؟ ‫- توی اسپانیا زندگی می‌کنه. تاریفا.
‫مامانم وقتی از من و خواهرم خسته میشد،
‫می‌ذاشتمون پیش اون.
‫اونم خیلی کار می‌کرد، ‫ما هم فقط ول می‌گشتیم.
‫هیجان‌انگیزتر از چیزی که بود به نظر میاد.
‫امروز قراره حسابی خوش بگذرونیم.
‫لباساتو دربیار.
‫چی؟
‫آروم دراز بکش ‫تا ببینیم چقدر آسیب دیدی.
‫این چندتا انگشته؟
‫سه‌تا.
‫این خواهرمه، دینا.
‫بیا.
‫از داروخونه‌ست؟
‫تا یه مدت درد داری.
‫عجب تأثیر اولیه‌ی محشری گذاشتیم. ‫کاملاً گیجه.
‫باید قبل از فرستادنش روی صخره ‫به این فکر می‌کردی.
‫لبش شکافته. سرطان که نداره.
‫آروم باش. ‫چند ساعت دیگه حالش جا میاد.
‫تو که می‌دونی، نه؟
‫- اینجا چیکار می‌کنیم؟ ‫- اینجا زندگی می‌کنم.
‫توی گری گاردنز زندگی می‌کنی؟
‫[چارلز برنیر]
‫آماده‌ای چارلز رو ببینی؟
‫چارلز کیه؟
‫صاحبخونه‌ست.
‫میگه اینجا به دنیا اومده.
‫شاید هم راست میگه.
‫هیچوقت راست و دروغ حرفشو نمی‌فهمی.
‫اگه می‌خوای سر خودت نباشی، نوشیدنی هست.
‫مکس.
‫و دوست جدید.
‫خوش اومدی.
‫منتظرت بودیم.
‫من چارلزم.
‫- بهتر به نظر میای. ‫- آره.
‫- ممنون بابت… ‫- نجات زندگیت؟
‫خواهش می‌کنم.
‫مهمونمون رو خجالت‌زده نکن.
‫کار خوبی نیست.
‫بهشون محل نذار.
‫سعی کردم تربیتشون کنم، ‫ولی مثل سگ‌ها می‌مونن.
‫بعضی‌ها ناامیدن.
‫گوستاف.
‫رابین.
‫به افتخار دوست‌های جدید
‫و ماجراهای باحال.
‫- «باید تا می‌تونی بنوشی» ‫- «همینه که مهمه».
‫«تا وزن وحشتناک زمان رو حس نکنی.»
‫«چیزی که خردت می‌کنه و به زمین می‌زندت.»
‫«باید تا می‌تونی بنوشی.»
‫نوش جان!
‫بودلر. ‫[شاعر و نویسنده فرانسوی]
‫نگران نباش، سیمون. ‫این تنها رسمیتیه که بهش تن میدیم.
‫ما یه ملت دانشجویی ساده نیستیم.
‫هر نوع شکستن سنت رو تشویق می‌کنیم.
‫پس راحت باش، با دست غذا بخور.
‫می‌فهمم. ‫من احمقم که تاریخ هنر نخوندم.
‫چی؟ چرنده.
‫مثل تبلیغ‌ نوشابه‌های انرژی‌زاست.
‫این یه چیزی درباره‌ی مالکیت و هنر میگه، ‫اینکه اثر هنری خودشو نابود می‌کنه.
‫چارلز، یالا. ‫می‌فهمی چی میگم.
‫نه، نمی‌فهمم. مکس راست میگه.
‫از چرت بودن بدتره. تکراره.
‫ژان تینگولی توی دهه‌ی ۶۰ ‫آثار نصبیش رو توی موزه هنر مدرن منفجر کرد.
‫دهه‌ی ۶۰؟
‫تو خیلی پیری.
‫بهشون محل نذار.
‫به جاش چاتنیِ گوستاف رو امتحان کن.
‫با انجیرهای خودمون...
‫درست شده.
‫اینکه یکی براش پول داده، کنایه‌آمیز نیست؟
‫اینکه یکی برای یه اثر هنری پول داده ‫و حالا هیچی دستش نیست؟
‫دقیقاً.
‫بالاخره یه نفر داره حرفمو می‌فهمه. ‫یه آزاداندیش.
‫خونه‌ی چارلز توی پروفسورستادن بود.
‫مثل یه رمان بود.
‫آدمای توی خونه به هم تعلق داشتن.
‫یه خانواده بودن.
‫یه گله.
‫مثل پروانه‌ای که جذب شعله میشه، ‫به سمتشون کشیده می‌شدم.
‫- می‌تونم کمک کنم؟ ‫- سیمون.
‫بیا اینجا.
‫بشین.
‫تو امشب مهمونی.
‫یه کم ما رو شناختی. ‫حالا ما می‌خوایم بدونیم تو کی هستی.
‫من کی‌ام؟
‫دانشجوی حقوقم.
‫نپرس چرا.
‫هیچ‌کدوممون به تصادف اعتقاد نداریم. ‫همیشه یه دلیلی هست.
‫می‌خواستم کاری بکنم که مهم باشه،
‫یه کار درست.
‫از یه خانواده‌ی پولدار یا تحصیلکرده نیستم.
‫پدر و مادرم شغل‌های کسل‌کننده دارن.
‫همه‌ی آدمایی که می‌شناسم ‫زندگی کسل‌کننده‌ای دارن.
‫وقتی بچه بودم، ‫می‌خواستم نویسنده بشم، ولی
‫چیزی برای نوشتن ندارم.
‫حقوق یه انتخاب امن به نظر می‌اومد.
‫ولی؟
‫فقط در مورد یاد گرفتن یه مشت قانونه.
‫چون پارتی ندارم، هیچ‌وقت نمی‌تونم ‫توی سازمان ملل کارآموزی بگیرم.
‫فکر کنم سارتر اشتباه می‌کرد.
‫انتخاب آزاد وجود نداره.
‫یه اگزیستانسیالیست ناامید.
‫ساکت باش.
‫فقط می‌دونم که نمی‌خوام کسل بشم.
‫خب پس.
‫به افتخار کسل نشدن.
‫داری فکر می‌کنی کارت به کجا کشیده؟
‫چارلز بهمون یاد داده ‫روی صداقت رادیکال تمرکز کنیم.
‫بدون چرت و پرت.
‫عمل و عقیده باید یکی باشن.
‫حرف‌هاتو زندگی کن. ‫کاری که میگی رو انجام بده.
‫هر چیز دیگه‌ای ‫به یه زندگی غیرصادقانه ختم میشه.
‫ویکتور سرژ گفته بود که ‫آنارشیسم همه‌چی رو ازمون طلب می‌کنه، ولی…
‫درعوض همه‌چی هم بهمون میده.
‫انگار مکس باور داره که تواناییش رو داری.
‫از پسش برمیای؟
‫نمی‌دونم منظورتون چیه.
‫فکر کنم بهتره برم خونه.
‫الان؟
‫قبل از اینکه خودمو ضایع کنم.
‫اینجا «خودتو ضایع کردن» وجود نداره.
‫تو بین…
‫بین دوست‌هاتی.
‫آروم باش.
‫تربیت بورژواییت رو فراموش کن.
‫لذت ببر.
‫اون کیه؟
‫چارلز استاد علوم سیاسیه.
‫بازنشسته‌ست، ولی…
‫هنوز یه دوره درباره‌ی آنارشی سیاسی ‫تدریس می‌کنه.
‫اونجا پایگاه جذب نیروشه.
‫می‌خواد اونایی که پیشش زندگی می‌کنن ‫دیدگاه خودش رو به زندگی داشته باشن.
‫اینجا خوب جا می‌افتی.
‫همه دوستت دارن.
‫فصل ۱۲ قانون اساسی رو خوندی؟
‫درباره‌ی حاکمیت وزارتی؟
‫مطمئنم یه سوال ازش میاد.
‫عاشق اینن که مسائل روز رو بیارن.
‫اینجوری حس می‌کنن به‌روزن.
‫- مدل حکومتی سوئد رو چک کن. ‫- چی؟
‫مدل حکومتی سوئد رو چک کن.
‫[قانون اساسی (۱۹۷۴:۱۵۲)]
‫[طناب و خنجر]
‫[درگاه شعر]
‫شما کشتی‌ دارین، ما موج داریم.
‫شما کلمات رو دارین، ما گل‌ولای رو داریم.
‫شما دیوار و بالکن دارین، ‫ما طناب و خنجر داریم.
‫چیزی درباره‌ی ‫گزارش به کمیته قانون اساسی هست؟
‫چی گفتی؟
‫داری شعر می‌خونی.
‫سلام.
‫اون شیرموز منه.
‫ببخشید؟
‫توی طبقه‌ی من بود. ‫ولی اشکالی نداره، یه دونه تازه خریدم.
‫جدی میگی؟
‫۱۸ کرونه.
‫- می‌خوای برات انتقال بدم؟ ‫- می‌خوام غذامو نخوری.
‫من به اندازه‌ی تو و ویکتور پول ندارم.
‫دریافت‌شده: ۱۸ کرون
‫۹ ترم برای یاد گرفتن قوانین.
‫یه عمر برای به‌کار بستنشون.
‫چقدر بی‌فایده.
‫آلیس هنوز نگفته ‫قانون اداری رو آورده یا نه.
‫- قانون اداری رو گفته. ‫- همیشه به ماده‌ی ۴ اشاره کن.
‫«نهادها می‌تونن توی منافع خصوصی دخالت کنن.»
‫لعنتی!
‫ولی مطمئنم قبول میشی.
‫هی، من دیگه میرم.
‫ولی لعنتی، سیمون، این یه سنته. ‫باید اولین امتحانمون رو جشن بگیریم.
‫- خیلی خسته‌ام. من… ‫- بی‌خیال! تازه شروع کردیم.
‫- گور باباش. ‫- بریم وسط؟
‫هیچ‌کس دقیقاً نمی‌دونه ‫چرا پروانه‌ها به سمت نور میرن.
‫بعضی از محقق‌ها میگن به خاطر گرما.
‫بعضیا میگن نور رو با ماه اشتباه می‌گیرن.
‫چیزی که می‌دونیم اینه که گیر می‌افتن.
‫[استاد دانشگاه به اشغال غیرقانونی ملحق شد]
‫تا وقتی توانشون تموم بشه می‌چرخن…
‫و می‌میرن.
‫[حمله‌ی پلیس به آپارتمان‌های اشغال‌شده]
‫[استاد دانشگاه لوند جریمه شد]
‫داریم به ایستگاه نهایی نزدیک میشیم
‫و انتظار میره سر وقت ‫به ایستگاه مرکزی کپنهاگ برسیم.
‫فکر می‌کردم از هنر قدیمی متنفری.
‫آدم می‌تونه استثنا قائل بشه.
‫گانیمد.
‫زیباتر از همه.
‫زئوس دزدیدش ‫تا خدمتکارش و شاید معشوقش باشه.
‫سَمیه؟
‫فکر کنم زنده می‌مونیم.
‫زندگی برای چیزایی که ‫بهشون علاقه نداری زیادی کوتاهه.
‫چارلز نظرش بهت جلب شده.
‫بقیه‌مون هم دوستت داریم.
‫می‌خوای بیای اونجا زندگی کنی؟
‫الان باید بگی آره.
‫- هیچی بیشتر از این نمی‌خوام. ‫- خوبه.
‫خوش اومدین.
‫می‌تونم کمک کنم؟
‫ساعت هوبلوت می‌خواستم.
‫انتخاب خوبیه.
‫مدل خاصی مد نظرتونه؟
‫کلاسیک فیوژن، اگه موجود دارین.
‫انتخاب خیلی خوبیه.
‫قیمتش ۱۸۵ هزار کرون دانمارکه.
‫بذار ببینم.
‫بهت خیلی میاد.
‫از کلیه‌هام گرونتره.
‫تقریباً تصمیممو گرفتم، ‫ولی می‌خوام یه برند پیگه هم ببینم.
‫پیگه؟ این ما رو می‌بره به ‫یه رده‌ی قیمت کاملاً متفاوت.
‫همونطور که احتمالاً می‌دونین.
‫قشنگن، نه؟
‫اینجا یه پیگه رویال اوک اتوماتیک داریم.
‫یه ساعت کلاسیکه
‫با صفحه‌ی معروف «گرند تاپیسری».
‫قیمتش چنده؟
‫این مدل ۲۳۵ هزار کرون دانمارکه.
‫یا یه کم کمتر از ۴۰۰ هزار کرون سوئد.
‫کمک!
‫یه لحظه. الان برمی‌گردم.
‫- اینجا به کمک نیاز داریم! ‫- چی شده؟
‫- می‌تونی آمبولانس خبر کنی؟ ‫- آره.
‫- الو؟ ‫- به پهلو بچرخونش.
‫یه آمبولانس می‌خوام ‫برای خیابون کریستین چهارم.
‫یه مشتری غش کرده.
‫جواب نمیده، ولی میگن نفس می‌کشه.
‫- نفس می‌کشه؟ ‫- داره تشنج می‌کنه.
‫- الو؟ ‫- ساعت‌ها رو بردار.
‫دوربینی نیست.
‫این آزمونته.
‫خوبه، نفس می‌کشه.
‫نفس می‌کشه.
‫نفس می‌کشه، ولی...
‫چیز دیگه‌ای نیست. باشه.
‫می‌دونی کجایی؟ آهای؟
‫خب دیگه!
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫برو!
‫سرت پایین باشه.
‫تو راهیم.
‫- بده من. ‫- چی...
‫- همه رو بده. ‫- این دیگه چه کاریه؟!
‫- چه غلطی داری می‌کنی؟! ‫- آروم باش! ساکت! موفق شدی.
‫یه مدت آفتابی نمی‌شیم.
‫باید می‌دیدیم ‫غریزه‌ این کار رو داری یا نه.
‫بشین.
‫فکر نکنم تیم‌ ضربت از زنگ در استفاده کنن.
‫دیگه با مایی.
‫با راهزن‌هایی.
‫بذار ثروت بقیه از دست تو بگذره،
‫ولی بهش چنگ نزن.
‫اگه کپنهاگ نبود، ‫فکر می‌کردم این حرف‌ها الکیه.
‫یه مشت دانشجوی مغرور ‫که فکر می‌کردن برگزیده‌ن.
‫این دیگه مال توئه.
‫ولی مقاومتشون واقعی بود.
‫مکس واقعی بود.
‫- بهم اعتماد کن. ‫- ولی چرا؟
‫از مرگ برگشته.
‫فقط همینه که کمکت می‌کنه.
‫ممنون.
‫سیمون.
‫ثابت کردی ‫که می‌خوای یکی از ما باشی،
‫که می‌خوای بزرگ‌تر و وحشی‌تر زندگی کنی.
‫آماده‌ی اینا هستی؟
‫یه پرتگاه بی‌انتها جامعه رو برداشته.
‫مسیر زندگیت ‫به توانایی‌هات بستگی نداره،
‫به شایستگی‌هات، یا میزان تلاشت نیست،
‫بلکه به ساختارهای به ارث رسیده‌ست.
‫شانس زندگیت...
‫همون لحظه که برای اولین بار ‫چشمات رو بازکردی مشخص شده.
‫بهش می‌گن امتیاز.
‫موافقی؟
‫موافق نیستید؟
‫بزرگ‌ترین توهم دولت رفاه معاصر...
‫این باوره که ارائه‌ی درمان ‫و آموزش فرصت‌های برابر می‌سازه.
‫این کار تقصیر هر شکست احتمالی رو...
‫مستقیما به گردن فرد میندازه.
‫راه هوشمندانه‌ای...
‫برای محافظت از نخبگان اقتصادی...
‫دربرابر انتقاد به سیستمیه ‫که فقط به نفع اونهاست.
‫- پس انقلاب می‌خوای؟ ‫- نه.
‫دزدی عمل پس‌گیری و بازگردوندن مالکیته.
‫رابین هود شدید.
‫آره.
‫از کسایی می‌دزدیم که لایقش نیستن.
‫ما راهزنیم.
‫قانون شکنیم.
‫نمی‌خوایم حوصله‌مون سر بره.
‫درست مثل تو.
‫از اتاق من زشت‌تره،
‫منظره‌ش هم بدتره.
‫قبلا کی اینجا زندگی می‌کرده؟
‫یه دانشجو.
‫ولی هیچوقت عادت نکرد.
‫بسه دیگه.
‫آروم باش. سخت نگیر.
‫نگرانتم.
‫- لازم نکرده. ترک می‌کنم. ‫- کی؟
‫ولم کن. خودم صلاحم رو می‌دونم.
‫همه‌ی معتادا همین رو می‌گن.
‫ولی من معتاد نیستم.
‫من خواهرتم.
‫خواهر بزرگت.
‫سیمون. داشتیم ‫گزارش مفقود شدنت رو پر می‌کردم.
‫تو فکر اینم از اینجا برم.
‫یه هفته دیگه.
‫چه سریع.
‫آره. اجاره یک ماهم رو پس بدید.
‫دو ماه ودیعه دادم، ‫و یک ماه هم جلوتر اطلاع دادم.
‫یه کم بی‌وجدانیه.
‫قول دادی یه ترم بمونی،
‫تا توته برگرده.
‫آره، ولی مهلت اطلاع‌رسانی ‫بر اساس قراردادی که خودت نوشتی یه ماهه.
‫هرچی نباشه وکیلیم.
‫موکل من 50 هزار کرون خسارت می‌خواد.
‫بر این اساس که فروشنده...
‫عمدا قبل از فروش کیلومترشمار رو دستکاری کرده...
‫تا قیمت بالاتری درخواست کنه.
‫بنابراین،
‫از قصد بوده.
‫متهم چه دفاعی دارن؟
‫ادعا رو رد می‌کنم.
‫نمی‌شه ثابت کرد...
‫که این فروشنده بوده ‫که کیلومترشمار رو دستکاری کرده،
‫و نمی‌شه اثبات کرد...
‫که این کار قبل از انتقال مالکیت خودرو انجام شده.
‫چه مدرکی برای ارائه به دادگاه دارید؟
‫به عنوان مدرک امروز،
‫صورت‌جلسه‌ی مکانیکی رو ‫دارم که خودرو رو بازرسی کرده.
‫در شکایتنامه، ‫پیوست شماره 3 رو تشکیل می‌ده.
‫«حقیقت رو با اون چه ‫که می‌خوایم حقیقت باشه اشتباه می‌گیریم.»
‫«حقیقت اینه که برخی افراد زیادی دارن،
‫بقیه هیچی.»
‫«غیراخلاقیه که ‫از احترام به قوانین ناعادلانه امتناع کنیم؟»
‫جالبه.
‫این آخر هفته یه دورهمی کوچیک اینجا داریم.
‫اگه بیای، ‫می‌تونی پول ودیعه رو پس بگیری،
‫به شرط اینکه یه کم کمک کنی.
‫می‌دونی دیگه، قوانین عادلانه...
‫و اینجور چیزاست.
‫فکر کن یه جور جشن خداحافظیه.
‫سعی کن کمر صدف رو پیدا کنی.
‫بعد بازش می‌کنی.
‫باید مواظب باشی.
‫آخه، اونا رو نمی‌شناسی.
‫یا نکنه تو هم دزدی؟
‫من خیلی بهش فکر نمی‌کنم.
‫امیدوارم متوجه باشی که اونا...
‫شکارچی‌ان.
‫می‌دونم که ازم متنفرن.
‫فکر می‌کنن من یه استاد دانشگاه بی‌عرضه‌م.
‫ولی باز هم تو زندگی کثافتشون...
‫ بهم احتیاج دارن.
‫ولی تو هنوزم می‌تونی فرار کنی، سیمون.
‫ولی وقت زیادی نداری.
‫فقط اینو بدون.
‫تو اولی نیستی.
‫متوجه‌ای؟
‫آب داره میاد بالا.
‫وقت برگشتنه.
‫«همیشه باید نشئه باشی»
‫«تا بار وحشتناک زمان رو احساس نکنی»
‫«که کمرت رو شکسته و زمینت می‌زنه»
‫«باید مدام نشئه باشی»
‫به افتخارتون!
‫سیمون!
‫کمک می‌کنی تمیزکاری کنیم؟ ‫یکی تو سالن غذاخوری ماءالشعیر ریخته.
‫آروم باش.
‫آرومم.
‫حالا.
‫لودویگ می‌تونه انجامش بده.
‫فکر نکنم.
‫چه غلطی می‌کنی؟
‫مطلقا هیچی.
‫برو بخواب. انگاری خسته‌ای.
‫چی...
‫- هی! ‫- خودت شروع کردی! ولم کن!
‫- یالا، ولش کن! ‫- ولم کن!
‫ولم کن!
‫- ول کن! ‫- نه!
‫گم شو! چی‌کار می‌کنی نفله!
‫- ودیعه کوفتیت رو تو خواب ببینی! ‫- برو گمشو!
‫یک شد.
‫آروم باش، فقط 15 ثانیه گذشته. ‫همیشه عجله داری.
‫نمره خوب لازن دارم وگرنه بدبختم.
‫اگه نمره‌ی بی‌ای هم بگیری، که نمی‌گیری، ‫آخر دنیا نشده.
‫بازم می‌تونی تو یه منطقه کم‌جمعیت کار گیر بیاری.
‫زن پلیدی هستی.
‫خب؟
‫خوبه؟
‫یالا.
‫چرا کار نمی‌کنه؟
‫[نتایح امتحان]
‫ایول! بله!
‫[حقوق‌شناسی نمره: بی]
‫- کجا می‌ری؟ ‫- سیمون؟
‫- چی گرفتی؟ ‫- کار تو منطقه‌ی کم‌جمعیت.
‫دلسوزی برای خود.
‫شیفتگی نابالغانه.
‫همه‌ی خاطرات رو تو یه جعبه بذار، ‫قفلش کن، و کلیدش رو بنداز دور.
‫فراموش کن که مکس رو دیدی.
‫منزجر کننده بودم.
‫کلید خونه پدر مادر ‫لودویگ تو مالمو رو لازم داشتیم.
‫باباش صاحب شرکت سرمایه‌گذاری رنشیلده.
‫ارزش صندوق مدیریتش یک میلیارده.
‫درآمد مشمول مالیات ‫سال گذشته 23 میلیون بوده.
‫مگه مهمه؟
‫واسه یه دسته کلید رفتی پیش لودویگ؟
‫چرا از من نخواستی؟
‫قبول می‌کردی؟
‫دارید زیادی ریسک می‌کنید.
‫بی‌احتیاطی، بی‌فکری، و خشونت آمیزه.
‫تصمیمش با تو نیست. ‫تو که نمیای، پس دخالت نکن.
‫اگه پای منم به این کثافت باز شه تصمیم منم هست.
‫ولی تو گوشت و نوشیدنی‌های گرونت رو دوست داری.
‫ما تمام لوازم زندگی مرفه رو بهت دادیم.
‫این هدف کارمون نیست، حداقل واسه ما.
‫بهتره اینجا پارک کنیم و از اینجا وارد بشیم. ‫قبل از اینکه تو دوربین بیفتیم وقت داریم.
‫- ظهر اونجا بودی؟ ‫- خالیه. هیچکی نیست.
‫راحت می‌تونیم وارد بشیم.
‫نه.
‫پیرتر اونی‌ام که برم زندان.
‫حداقل یه پورشه هست.
‫احتمالا بازم ماشین هست.
‫این از اون ساعت‌ها بزرگ‌تره.
‫تو هم هستی،
‫اگه بخوای.
‫دیگه از نیمکت نشینی خسته شدم.
‫بیا.
‫نزدیک مکس باش.
‫اگه وحشت کردی، فقط نفس بکش.
‫هیچ چراغی روشن نکن.
‫دهنت هم باز نشه.
‫- درد بگیری مکس. ‫- داریم پیام می‌ذاریم.
‫یعنی چی...
‫باید بریم.
‫لعنتی بلند شو.
‫هیچ ردی باقی نمی‌ذاریم.
‫ولی اگه بمیره چی؟
‫می‌میره دیگه.
‫[شما دیوار دارید ‫ما طناب داریم]
‫[با احترام، شرکت سرمایه‌گذاری ویکتور سرژ]
‫لعنتی.
‫موتور رو خاموش کن.
‫- چراغ عقب خرابه؟ ‫- گواهینامه‌ت رو نشون می‌دی؟
‫خونه موند. کاپشنم رو اشتباهی برداشتم. ‫دارم از سر کار برمی‌گردم خونه.
‫چیزی دارید که بتونه ‫هویت‌تون رو مشخص کنه؟
‫نه. فکر نمی‌کردم پلیس جلوم رو بگیره.
‫اسم و شماره ملی، لطفا.
‫برای چک کردن گواهینامه، ‫اسم و شماره ملی‌تون رو می‌خوام.
‫مینا حداد، 010316-4423.
‫اگه می‌خواید جریمه‌م کنید، بنویس بره.
‫12 ساعت کار کردم ‫باید برم خونه بخوابم.
‫از ماشین پیاده شید.
‫اینجا چه بخشیه؟
‫به من دست نزن!
‫حکم بازرسی دارید؟
‫نه، رابین. نه.
‫اسمتون چیه؟ ‫می‌خوام شکایت کنم.
‫با این رفتار کارت راه نمی‌گیره.
‫در عقب رو باز کن.
‫ولم کن تا باز کنم.
‫بجنب!
‫این رو قبل کشتن خدمتکار نوشتی یا بعدش؟
‫اتفاقی بود.
‫امیدوارم، وگرنه بدجور کلاه‌‌مون می‌ره تو هم. ‫اسلحه رو بده.
‫رابین!
‫می‌خوای چی بگم؟ احمقم دیگه.
‫ببخشید.
‫نه!
‫دیوونه شدی!
‫کارت تمومه!
‫ولم کن. به من دست نزن.
‫برای ماشین‌ها 550 هزارتا گرفتیم.
‫ما 400 هزارتا برمی‌داریم.
‫150 هزارتاش می‌رسه به تو.
‫آشنای من 20 درصد برای پولشویی ‫و واریز کردن پول به حسابت می‌گیره.
‫پس اینجوری تموم می‌شه؟
‫با پول می‌خواید بکشید بیرون.
‫لعنتی.
‫باید بری خونه.
‫پیش یه سری از هم‌کلاسی‌هات بودی، ‫فیلم می‌دیدید، شب شد.
‫وقتی لودویگ بهت می‌گه، تعجب کن.
‫- باید به پلیس زنگ بزنیم. ‫- نه.
‫باید بری خونه و کلیدها رو بذاری سر جاشون.
‫- مکس، گوش بده. ‫- خفه شو.
‫نفس نمی‌کشه.
‫نفس می‌کشه.
‫نفس می‌کشه، ولی...
‫هوشیار نیست ولی نفس می‌کشه.
‫داری تهدیدم می‌کنی؟
‫باید بره.
‫وسایلت رو جمع کن. یه ساعت دیگه می‌ریم.
‫ما رو فراموش کن. شتر دیدی ندیدی
‫برو قایم شو.
‫تا وقتی بین‌مون ارتباطی نباشه، ‫مشکلی برات پیش نمیاد.
‫نمی‌تونید ولم کنید! ‫نمی‌تونید بکشینم وسط و ولم کنید!
‫هیچ‌کس تو رو نکشوند وسط. ‫خودت انتخاب کردی.
‫می‌تونم لوتون بدم.
‫تو ماها رو نمی‌شناسی.
‫اسم‌مون رو نمی‌دونی.
‫هیچی نمی‌دونی.
‫راه بیفت.
‫ولش کن بریم!
‫- بهت گفتم عاشق نشو! ‫- خفه شو!
‫منتظرم باش.
‫باهات تماس می‌گیرم.
‫حتی اسمتم نمی‌دونم.
‫بله، الو؟
‫تاکسی می‌گیرم.
‫ویکتور؟
‫یه دقیقه.
‫به خونه مامان بابام دزد زده.
‫جویس تیر خورده.
‫- جویس کیه؟ ‫- خدمتکار.
‫باید برم.
‫- زنده‌ست؟ ‫- نمی‌دونم. تو آی‌سی‌یوئه.
‫- کلیدهامو ندیدی؟ ‫- نه.
‫تاکسیم اومد.
‫بیرون سرده.
‫چی؟
‫کتت رو بردار.
‫می‌دونی بابای دوستت ‫چقدر پولداره؟
‫چجوری می‌شه صندوق سرمایه‌گذاری داشت؟ ‫مثل داشتن یه سیاره‌ست.
‫ما دوست نیستیم. فقط اونجا زندگی می‌کنم.
‫به نظر می‌رسه یه جور گروه ‫از ارتش سرخ بوده.
‫غیر از ماشین‌ها چیز دیگه‌ای بردن؟
‫من از کجا بدونم؟
‫نگاه یه کیف دستی می‌فروشن که روش نوشته،
‫«شما دیوار دارید. ‫ما طناب داریم.»
‫چه بی سلیقه.
‫آره، ولی یه کم هوشمندانه‌ست.
‫ناراحت می‌شی بخرم؟
‫شماره مشترک مورد نظر در شبکه موجود نمی‌باشد.
‫لطفا شماره را بررسی کرده ‫یا با اوپراتور تماس بگیرید.
‫حال جویس چطوره؟
‫اسمش همین بود، مگه نه؟
‫هنوز بیهوشه.
‫چند روز دیگه می‌خوان به‌هوش بیارنش.
‫امیدوارم بچه‌هاش ‫تا اون موقع اینجا باشن.
‫بابا زودترین بلیتی که گیر می‌اومد رو گرفته.
‫چیزی یادش میاد،
‫از دزدی؟
‫نمی‌دونم.
‫- پلیس چی گفت؟ ‫- هیچی، فقط گفتن تروریست بودن.
‫می‌دونی ویکتور سرژ کیه؟
‫ظاهرا یه کمونیست قدیمیه.
‫نه اینکه تو کمونیست باشی، ‫ولی مطالعه‌ت زیاده.
‫کمونیست نبود.
‫آنارشیست بود.
‫به شورش اعتقاد داشت،
‫به دزدی از اونایی که حس می‌کرد ‫لایق داشته‌هاشون نیستن.
‫جویس پنج ساله پیش‌مونه.
‫تمام پولش رو می‌فرسته خونه...
‫تا نوه‌هاش بتونن ‫تو سانتیاگو برن مدرسه خصوصی.
‫چطور لیاقت داشته‌هاش رو نداره؟
‫تشنگی در گلومون می‌سوزه.
‫زبان مان خشک، سفت و محکم آویزانه.
‫پشت سرت!
‫یالا، سریع‌تر باشید.
‫بیا، بریم.
‫سومی از سر تا...
‫- این غذای وگانه؟ ‫- بله.
‫لودویگ درست می‌گفت.
‫جویس صاحب هیچ دیوار یا بالکنی نبود.
‫هیچ چیز کاری که کردیم رو توجیه نمی‌کرد.
‫کجان؟
‫خبر ندارم.
‫قشنگ وحشی‌ان. ‫هر کاری دلشون می‌خواد می‌کنن.
‫گفتی من اولی نبودم. ‫منظورت چی بود؟
‫یادم نیست. ‫فکر کنم غریزه پدریم رو بیدار کردی.
‫بس کن مرتیکه!
‫باید پیداشون کنم! کجان؟
‫فقط همینا رو می‌دونم.
‫می‌تونستی از ما باشی.
‫اگه شرایط فرق می‌کرد.
‫دیگه نیا اینجا.
‫[اتاق 1324]
‫ببخشید.
‫دنبال هنریک یونسون می‌گردم.
‫آره...
‫ترم قبل اینجا زندگی می‌کرد، ‫ولی بعد تابستون برنگشت.
‫اصلا نمی‌دونستم کیه،
‫تا اینکه بقیه گفتن انگاری...
‫مفقود شده.
‫مفقود؟
‫ببخشید!
‫سوال عجیبیه، ولی...
‫چارلز رو می‌شناسی؟
‫مردم فکر می‌کردن هنریک عجیبه، ‫ولی نمی‌شناختنش.
‫زمستون یه دختری رو پیدا کرد.
‫قرار بود باهاش زندگی کنه،
‫ولی بعد تموم شد.
‫خیلی داغون شد. و...
‫این قسمت یه کم عجیبه، می‌دونم.
‫قبل از اینکه هنریک گم بشه، گفت که...
‫اگه کسی که چارلز رو می‌شناسه ‫دنبالش بگرده،
‫باید این رسید کتابخونه رو بهش بدم.
‫[کتابخانه دانشگاه - خاطرات یک انقلابی]
‫اینجاست.
‫به مسئول دوره‌تون بگه اگر این کتاب بخشی ‫از درس جدیدشه بهمون خبر بده.
‫تو این سه ماه دومین نفری هستی که قرضش گرفته.
‫[خاطرات یک انقلابی]
‫ببخشید، چیکار می‌کنید؟
‫صفحه‌هاش چسبیده بود. ‫می‌خوام جداشون کنم.
‫باید این رو به ما گزارش بدید.
‫کتاب رو خراب می‌کنید.
‫نه، من... خرابش نمی‌کنم.
‫حواسم هست.
‫[مکس: لئا والورده - دینا: بلیندا والورده]
‫[رابین: آکسل لیندگرن گوستاف: گابریل اریکسون]
‫نمی‌دونی ما کی هستیم.
‫ما هیچکس نیستیم.
‫اسم‌مون رو نمی‌دونی.
‫ما هیچی نیستیم.
‫سلام؟
‫چارلز؟
‫اصل فرض ‫یک اصل برای تفسیر قرارداده...
‫که شیوه نوشتن قرارداد رو طوری درنظر می‌گیره...
‫که شما در زمان توافق،
‫از وقایع اتفاق افتاده مطلع هستید.
‫در پرونده اسکارین...
‫سیمون.
‫داریم می‌ریم انجمن، ‫و تو هم میای.
‫مسابقه موسیقی تو هلسینگکرونا.
‫حضور اجباریه.
‫این تنها فعالیتیه...
‫که می‌تونه به تعهد منجر بشه.
‫انفعال یک استثناست،
‫و استثناها ‫باید به طور گسترده اعمال بشن.
‫الو؟
‫مکس؟
‫کجایی؟ یه چیزی بگو.
‫ولشون کردم.
‫کجا می‌ری؟
‫کمک می‌خوام.
‫تو تنها کسی هستی که دارم.
‫یه اتاق تو هتل استیلر استکهلم رزرو کردم،
‫به نام بونو.
‫پولش پرداخت شده. ‫فردا شب اونجا می‌بینمت.
‫قانون شکن بودن ساده نیست.
‫لازمه که کار درست رو بکنی،
‫از تجارت درس بگیری.
‫وگرنه فقط یه دزدی.
‫یه قاتل.
‫یه شکارچی.
‫مکس.
‫دینا.
‫گوستاف.
‫رابین.
‫برای من، اسم شماها هنوز اینه.
‫من احمق بازیچه‌تون بودم.
‫ولی من رو دست کم گرفتید.
‫فکر کردید نمی‌دونم شما کی هستین.
‫ولی این شمایید که نمی‌دونید من کی‌ام.
‫[اگه نه می‌گفتم، همه چیز تموم می‌شد]
‫این بیمه عمر منه.
‫[جویس رو زدن، ‫رو زمین دراز کشیده، خونریزی می‌کرد]
‫[ما راهزنیم]
‫مرتیکه احمق.
‫دیوونه شدی.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫دارم می‌رم استکهلم.
‫قراره اردو برم مجلس.
‫یه کم وقت اضافه داشتم.
‫مامان چطوره؟
‫مثل همیشه.
‫بابا چطور؟
‫من از کجا بدونم؟ ‫فکر کنم برای کار درخواست داده، ولی...
‫مواد می‌زنی؟ ‫شبیه معتادها شدی.
‫- نه. ‫- پس مشکل چیه؟
‫دبیرستان رو یادته؟
‫- وقتی با جویس و فاکنر سروکله می‌زدم؟ ‫- نه.
‫سعی کردم دوسشون داشته باشم.
‫مطمئنی نباید بری تیمارستان؟
‫اگه اتفاقی بیفته،
‫می‌خوام اون کتابا مال تو باشه.
‫- تو اتاقمن. ‫- جدی؟ چه خبره؟
‫- فقط بگو باشه. ‫- باشه، هر طور تو می‌خوای، خل و چل.
‫قول بده فراموش نکنی.
‫جویس و فاکنر؟
‫داداش منی، داداش.
‫آره.
‫فقط خسته‌م.
‫به مامان نگو اینجا بودم.
‫نه.
‫ببخشید.
‫اینجا هتله؟
‫اولین نفری نیستی که این رو می‌پرسه.
‫رزرو دارید؟
‫فکر کنم. بونو.
‫یه لحظه.
‫اتاق 12. عالیه.
‫از این طرف.
‫چمدون نداری؟
‫نه.
‫امشب تارتار گوساله ‫و کاد با ترب کوهی سرو می‌کنیم.
‫بفرمایید.
‫منشی تون گفت ‫مهمه که بالکن داشته باشید.
‫- بله. ‫- اگه چیزی لازم داشتی بگو.
‫نوشیدنی‌هامون خیلی خوبه.
‫عصر بخیر.
‫برام غذا بیار.
‫البته. چمدون‌هاتون رو میاریم.
‫[سرمایه‌گذار میلیاردر ماریا کنتی به استکهلم می‌آید]
‫چه مرگته؟
‫چی؟
‫گوشیش رو بگیر.
‫این چه کاریه؟
‫به تو ربطی نداره.
‫آروم می‌مونی ‫یا باید ببندمت؟
‫- ببندش. ‫- آروم می‌مونه.
‫- بگو قراره چیکار کنید. ‫- قراره بکشیمت.
‫ولش کن.
‫اون چیزی که لازم داریم رو برمی‌داریم ‫و پیغام‌مون می‌فرستیم.
‫- برای همین اینجاییم. ‫- این رو می‌خوای؟
‫بعد از اینکه از هتل رفتیم، ‫دیگه هیچوقت نمی‌بینی‌مون.
‫یه ثانیه بیشتر طول نکشه.
‫همین‌جا بمون.
‫رمز رو می‌خوام.
‫رمز چیه؟
‫رمز کوفتیش چنده؟
‫8384
‫صورتت.
‫هوی.
‫لبخند بزن.
‫[طناب و خنجرهامون رو گرفتیم]
‫آهای؟
‫گوستاف.
‫کمکمون کن، مرتیکه روانی!
‫باید سریع ببریمش.
‫لعنتی!
‫برون!
‫باید بره بیمارستان. ‫خونریزی داره.
‫می‌دونم.
‫پیاده شید.
‫عجله کن!
‫ولش کن دم در. نرو تو.
‫قول بده.
‫نگران نباش. بعدا می‌بینمت.
‫وایسا. وایسا، لعنتی.
‫گوشیم.
‫اسمت مکس نیست، لئاست.
‫والورده.
‫اسماتون رو می‌دونم.
‫کد ملی‌تون رو دارم.
‫اگه بلایی سرم بیاد بدبختتون می‌کنم.
‫کارم باهاتون تمومه.
‫هنریک یونسون.
‫اسمش همین بود، نه؟
‫اینجوری نبود.
‫قضیه بیشتر از این بود.
‫لامصب.
‫حداقل داستانت رو پیدا کردی.
‫حرفات رو زندگی کن.
‫کاری که می‌گی رو انجام بده.
‫عمل و عقیده ‫باید یکی باشن.
‫هر چیز دیگه‌ای منجر ‫به زندگی ریاکارانه می‌شه.