‫- موکو. ‫- بله؟
‫- تمومی؟ ‫- تقریبا. تازه موهامو شستم.
‫خب، می‌خوام بشورم.
‫یعنی یادت نمیاد؟
‫- حالا چی؟ ‫- دارم موهامو می‌شورم.
‫تو رو خدا عجله کن.
‫- باشه، یه لحظه صبر کن. ‫- موکو، لطفا عجله کن.
‫- برو توی صف. ‫- صف از اینجا شروع میشه.
‫- آره، بعد ووکو. ‫- باید برم دستشویی. ووکو!
‫برو تو صف!
‫باشه. یه لحظه. تقریبا تمومم.
‫بفرمایید، اومدم بیرون.
‫اول نوبت من بود.
‫من قصد داشتم قبل از تو در بزنم.
‫قصد داشتی؟ ‫از در بپرس اول کی اینجا بود.
‫من اول قصد داشتم، به خدا!
‫- آنو! ‫- من باید می‌رفتم.
‫- چیه؟ ‫- بی ادب!
‫اینکه شلوارمو کثیف کنم بدتره.
‫خدای من.
‫و امروز امتحان دارم.
‫اگه بذاری من اول برم حموم، ‫زودتر میام بیرون.
‫زودتر؟ تو هر دفعه میری حموم ‫معمولا دو ساعت طول می‌کشه.
‫دو ساعت
‫جدی میگم. وقتی منتظر بودم ‫از حموم بیای بیرون این دیوار رو رنگ کردم.
‫حتی درست رنگ نکردی.
‫- بسه. ‫- شوخی کردم.
‫حموم تو یه عمر طول می‌کشه.
‫ولی دو ساعت نمیشه.
‫من همیشه اجازه میدم. ‫همیشه می‌ذارم تو اول بری.
‫ولی امروز، امتحان دارم موکو.
‫- هنوز درس نخوندم. ‫- کی بهت گفته درس نخونی؟
‫هیچ‌کس. نخوندم دیگه.
‫خیلی‌خب. ‫تیکه‌تیکه دوش بگیر. بیا.
‫از اینکه دیرت بشه بهتره. بی خیال.
‫- همه‌جات صابونیه. ‫- کجا؟
‫می‌خوای سریع تموم بشه، آره؟ ‫همین‌جا حموم کن.
‫نه. می‌خوام داخل برم حموم.
‫- مرحله به مرحله. ‫- خوب نیست.
‫چیکار می‌کنی؟
‫ساعت من کجاست؟
‫بیا آتمو. داروتو بگیر.
‫اگنس، کمکم کن کراوات رو ببندم.
‫یه نفر داره دانشگاه رو تموم می‌کنه.
‫آروم باش، خب؟ تمرکز کن.
‫تو می‌تونی. ‫بهت افتخار می‌کنم، موکو.
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- چی؟ هنوز تموم نشده.
‫گره رو خیلی ضخیم زدی.
‫- دو بار. چپ و راست. ‫- نه. نگاه کن.
‫دو تا گرهٔ چپ و راست واسه پیرمردهاست.
‫دانشجوئه‌ها. مردم ممکنه ‫اونو با استاد دانشگاه اشتباه بگیرن.
‫موکو شاید ظاهرش جوون باشه، ‫ولی باطنا، مثل یه استاد می‌مونه.
‫نه، مثل استاد نیست.
‫- چی؟ ‫- اون پیره.
‫- بفرمایید. نگاه کن. ‫- برو بابا.
‫گرهٔ من خیلی بهتر بود، ‫تمیز و رسمی درآورده بودم.
‫کراوات تو رو همین‌طوری می‌بندم.
‫چون من پیرمردم. حالا بزن داخل.
‫- موکو! ‫- بله!
‫داره میاد.
‫آروم باش. فرار نکن.
‫دارم میرم، اگنس.
‫خداحافظ، ایما.
‫- تو می‌تونی، دایی موکو. ‫- برادر بزرگ.
‫باشه. برادر بزرگ. ترجیحش اینه.
‫آتمو.
‫- مامان، بابا. داریم میریم. ‫- حواستو جمع کن.
‫ مراقب باشید ووکو. آنو. ‫- واسم آرزوی موفقیت کنید، باشه؟
‫- خداحافظ. ‫- عمو، زن عمو. ما رفتیم.
‫خداحافظ!
‫- خداحافظ! ‫- خداحافظ!
‫خداحافظ!
‫با بچه خداحافظی کنید.
‫- نگاه کن چقدر بزرگ شده. ‫- آره. نگاهش کن.
‫خداحافظ!
‫موکو.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- حاضری؟ ‫- آره. تو چی؟
‫امتحان کن.
‫- چی رو امتحان کنم؟ ‫- امتحان‌شون کن.
‫سایز درست گرفتم؟
‫مائورین؟
‫چیزی نیست. هر از گاهیه، موکو. ‫بیا، پا بزن.
‫زود باش. بپوش.
‫- مایه اذیت شدم. ‫- نه، چیزی نیست.
‫- رین. ‫- زود باش، پا بزن.
‫- اندازه هستن؟ ‫- آره.
‫ممنون.
‫نگران دفاع پایان‌نامه نباش.
‫تو شاگرد ممتاز کلاسی. ‫واسه مدرسه عالی بورسیه گرفتی.
‫- اما وقتی اسم بورسیه میاد وسط... ‫- دلیل نداره استرس بگیری.
‫اگه مصحح‌ها بپرسن...
‫موکو، اگه تو استرس داشته باشی، ‫بقیه چی بگن؟
‫بس کن.
‫ترسیدی؟
‫تقریبا.
‫به ارشد فکر کن، باشه؟
‫سخته.
‫اینطور میگن.
‫چون چیزهایی که یاد گرفتیم ‫رو به چالش می‌کشه.
‫- واقعا؟ ‫- آره، ولی هیجان انگیزه.
‫بعد از ارشد، شرکت خودتو راه می‌ندازی؟
‫اول کار پیدا کنم.
‫آره، منظورم همین بود. ‫اول کار.
‫یکی دو سال دیگه.
‫وقتی علم و دانشش رو بدست آوردیم، ‫اونوقت می‌تونیم شرکت‌مون رو راه بندازیم.
‫راحت نیست.
‫موافقم. راحت نیست.
‫ولی تصور کار کردن با تو...
‫حاضرم سختی‌شو به جون بکشم.
‫منم.
‫- سلام. اگنش؟ ‫- سلام؟ مائورین؟
‫- موکو هنوز سر جلسه دفاعه؟ ‫- بله.
‫لطفا به موکو بگو آتمو سکته کرده.
‫داریم می‌بریمش بیمارستان.
‫آتمو.
‫خواهر...
‫اگنس، چی شده؟
‫اگنس؟
‫- خوبم. ‫- اگنس.
‫- حالم خوبه. ‫- اگنس؟
‫پرستار!
‫- مامان، حالت خوبه؟ ‫- پرستار...
‫آنو، برو پرستار رو خبر کن. ‫زود باش! خواهر.
‫من خوبم. کیسه آبم پاره شد.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫[گواهی فوت] ‫[نام: آتمو ویلوتو - ۴۵ سال]
‫[شغل: معمار]
‫- ببخشید. عصر بخیر. ‫- عصر بخیر.
‫خواهر کوچیک شما. ‫باید شیر مادر بخوره.
‫- می‌تونم خانم اگنس رو بیدار کنم؟ ‫- آره.
‫ببخشید، خانم اگنس. خانم؟
‫- خواهر؟ ‫- خانم، بیدار بشید بچه رو شیر بدید.
‫لطفا بچه رو بگیرید. ‫باید معاینه بشه. ببخشید.
‫مامان؟
‫- خواهر؟ ‫- مامان؟
‫- خانم اگنس؟ ‫- مامان؟
‫خانم اگنس؟ خانم؟
‫چی شده، پرستار؟
‫خونریزی داخلی داره، دکتر. ‫آتونی رحم داره.
‫خانم؟
‫ببریدش اتاق درمان.
‫دکتر، خواهرم چه‌ش شده؟
‫ببخشید. بعدا توضیح میدیم.
‫چی شده؟
‫- دکتر، چی شده؟ ‫- ببخشید.
‫- راه م
‫- مراقب باشید. ‫- خداحافظ، ایما.
‫سلام مو. چیکار می‌کنی؟
‫ایما رو خوابوندم. تو چی، اوسا؟
‫من؟ مثل همیشه. دارم مرتب می‌کنم.
‫ایما چطوره؟ سالمه؟
‫بقیه بچه‌ها چی؟ ‫نینا، ووکو، آنو؟
‫خوبن. همه‌شون حالشون خوبه.
‫خودت چی؟
‫منم خوبم، خواهر.
‫به نظر خسته میای.
‫نه راستش.
‫یه خبر جدید شده.
‫اِکا نمی‌تونه کار اینجاشو ول کنه.
‫پس نمی‌تونیم بیایم خونه.
‫ببخشید.
‫باشه اوسا. عیب نداره.
‫اینجا. دانشکده‌ها توی این استودیو ‫با هم یکپارچه میشن.
‫میگن این پروژه نیازمند شبکه‌سازیه.
‫رین.
‫ببخشید، باشه؟
‫از وقتی برنامه ارشد رو لغو کردم، ‫باید تنها ادامه بدی.
‫اگه جای تو بودم، موکو، ‫منم همین تصمیم رو می‌گرفتم.
‫واست ناراحتم، رین.
‫واسه خودت ناراحت نیستی؟
‫چرا نگران منی؟
‫موکو. ببخشید. ‫ایما دست از گریه برنمی‌داره.
‫دنبال موکوئه.
‫ایرادی نداره. ‫من دیگه دارم میرم. دیروقته.
‫موکو، ببخشید. ‫ولی ایما یه مدته داره گریه می‌کنه.
‫نمی‌دونیم چیکار کنیم.
‫عیب نداره.
‫میرم به ایما سر بزنم.
‫من دیگه میرم.
‫- ببخشید، مائورین. ‫- ببخشید.
‫عیب نداره.
‫ببخشید مائورین.
‫- مراقب باش، مائورین. ‫- باشه. ممنون.
‫سلام!
‫سلام ایما. این چیه؟
‫با ۲.۵ میلیون شروع می‌کنیم. ‫اگه راضی باشید، می‌تونیم کم‌کم افزایش بدیم.
‫بالاترین مبلغ ۳.۵ میلیونه. ‫راضی هستید؟
‫موردی نداره، جناب.
‫اما اگه ایراد نداره بپرسم، ‫در ماه چند تا پروژه انجام میدید؟
‫نهایت سه تا پنج تا.
‫- یه دقیقه اجازه هست؟ ‫- باشه. حتما.
‫دستشویی داری؟ باشه.
‫باشه. چیه، عزیزم؟
‫چیه، ایما؟
‫[دارم شام و خوراکی آماده می‌کنم. ‫نوش جان.]
‫ریما.
‫- ایما، آره؟ ‫- آره، ایما.
‫[همه اینجا باهوشن. احساس حماقت می‌کنم.]
‫[کاش اینجا بودی] ‫[پیام حذف شد]
‫وزنش ۷.۵ کیلوگرمه.
‫- خیلی‌خب. ‫- یه لحظه عزیزم.
‫- تبش چنده؟ ‫- ۳۹.۲.
‫خیلی‌خب. ‫یه لحظه بغلش می‌کنی؟
‫خیلی‌خب. یه دقیقه. ‫بذار لباسمو دربیارم.
‫می‌دونم. ببخشید.
‫می‌دونم. جا باز کن.
‫می‌دونم.
‫این کار در توان تو نیست. ‫خیلی‌ها آرزو دارن نقشه‌کش بشن.
‫اگه کارهات رو مثل این‌دفعه دیر تحویل بدی، ‫من سرزنش میشم.
‫- ببخشید. خواهرزاده‌ام دیروز مریض بود... ‫- وضعیتت رو درک می‌کنم.
‫اما نمی‌تونم به مشتری این حرف رو بزنم.
‫قول دادی به موقع تحویل میدی، درسته؟
‫جناب، یه فرصت دیگه بهم بدید. ‫تکرار نمیشه...
‫ببخشید. باید جایگزینت کنم. ‫ببخشید، مو.
‫متوجه‌ام، جناب.
‫و بازم عذرخواهی می‌کنم.
‫باید برم.
‫خیلی‌خب.
‫بریم.
‫اخراج شدی؟
‫از شانس ماست.
‫آنو.
‫آیس‌تی ۴۰ هزار تا شده.
‫ایراد نداره، آنو.
‫پیاده بریم؟
‫وقتی استودیومون رو باز کنیم، ‫دیدگاه باید اینطور باشه.
‫نباید صرفا آینده‌نگر و مینیمالیست باشیم.
‫- می‌تونیم... ‫- مائورین؟
‫بله؟
‫بله، مو؟
‫- اگه جدا بشیم چی؟ ‫- مو؟
‫ببخشید، منظورت چیه؟
‫می‌خوام جدا بشیم.
‫موکو، یه دقیقه صبر کن...
‫مائورین، بودن با من ‫یعنی مراقبت از چهار تا بچه
‫و غیر ممکنه.
‫- من مشکلی ندارم... ‫- شرکت زدن غیر ممکنه.
‫غیر ممکنه. ‫و تو وضعیت منو نمی‌فهمی.
‫باشه. خب بهم بگو! ‫تو هیچ‌وقت بهم نمیگی.
‫چون نمی‌تونم بگم!
‫وقت ندارم. ‫چطور می‌تونیم شرکت بزنیم؟
‫تو می‌تونی توی زندگی به چیزهای زیادی برسی.
‫اما اگه با من بمونی، به جایی نمی‌رسی.
‫باید واقع‌بین باشی، رین.
‫خیلی‌خب. باشه، مو. ‫بیا واقع‌بین باشیم.
‫بیا هم‌فکری کنیم.
‫- من حتی نمی‌تونم نقشه‌کشی کنم، رین. ‫- مو...
‫حتی نمی‌تونم یه نقشه بکشم.
‫و باید شغل‌های دیگه‌‌ای ‫خارج از معماری پیدا کنم.
‫خیلی‌خب. ‫باید ایما رو حموم بدم و اون...
‫خارج میشم.
‫مو؟
‫ولی تو می‌خواستی... ‫اول تو رو پاک کنیم.
‫دختر خوب. آره.
‫خوشمزه‌ست، ها؟
‫- بالی. ‫- نگاه کن، بالیـه.
‫میریم کوتا.
‫- همه‌چی رو خراب می‌کنه. ‫- منظورت چیه؟
‫ببخشید آقا.
‫باید بگم که نینا دانش آموز به شدت موفقیه.
‫ممنون.
‫ووکو خیلی باهوشه.
‫هرچند، خیلی دوست داره مسخره‌بازی دربیاره.
‫نمره‌هاش رو نگاه کنید، جای نگرانی داره.
‫امیدوارم خانواده به درس ریوانو توجه کنن.
‫باید پیشرفت کنه.
‫خیلی‌خب.
‫ایما!
‫موکو. برو اونور.
‫آخرین بار سفر رفتیم کی بود؟
‫- مگه می‌تونیم سفر بریم، ووکو؟ ‫- قبض برق رو هم به زحمت پرداخت می‌کنیم.
‫با چسب دهنتو می‌بندم. ‫جدی میگم.
‫- دیگه نمی‌تونی گوشت اردک بخوری. ‫- این کار رو نکن.
‫بیاید خونه‌مون رو نگاه کنیم. ‫بعد سفر...
‫- می‌تونیم از اینجا خونه‌مون رو ببینیم؟ ‫- معلومه که میشه.
‫ما هم ببینیم، وو.
‫کدوم یکیو می‌خوای؟
‫زرد؟ این یکی، آره؟ ‫وایسا. بذار بردارم. بازی کن.
‫جناب؟
‫لطفا قبول کن، موکو.
‫- التماس می‌کنم. ‫- آقا، نیازی نیست.
‫تعارف نکن، موکو.
‫بعد از یک ماه... ‫بعد از اینکه همه‌چیز حاضر شد،
‫برمی‌گردم و گادیس رو می‌برم.
‫باشه؟
‫نه اینکه نخوام کمک بدم.
‫ولی من دارم از چهار تا از خواهرزاده‌هام ‫مراقبت می‌کنم.
‫لطفا کمکم کن، موکو.
‫ببخشید، نمی‌تونم.
‫التماست می‌کنم، موکو.
‫نه اینکه نخوام کمک بدم.
‫کمکم کن موکو، لطفا. ‫موکو، قول میدم.
‫- برمی‌گردم. ‫- آقا، نیازی نیست.
‫- آقا، می‌فهمم... ‫- قول میدم.
‫- نه... ‫- قول میدم مایه زحمت نمیشم!
‫آره، من آشپزی بلدم.
‫می‌تونم لباس هم بشورم.
‫قول میدم خوب رفتار کنم
‫و دردسر نمیشم...
‫اصلا.
‫بیرون بود؟
‫آره.
‫موکو؟
‫می‌تونم بمونم؟ کمک میدم.
‫آیس، بیا تو.
‫بیا تو. بذار کمک کنم.
‫بیا تو.
‫- لطفا بشین، آیس. ‫- باشه.
‫بیا تو. بشین.
‫ممنون، موکو.
‫این ایماست.
‫آره. سلام ایما.
‫- آیس. ‫- سلام.
‫مطمئنی، موکو؟
‫- نه. ‫- چی؟
‫پس چرا قبول کردی؟
‫چاره‌ای نداشتم، وو.
‫می‌تونستی مودبانه قبول نکنی.
‫از پس هزینه‌های آیس برمیایم؟
‫بهت پول داد؟
‫پول خودمون داره تموم میشه.
‫دو ساله دارم به صورت آزاد کار می‌کنم.
‫پولی که بهمون داد رو ‫می‌تونیم خرج مدرسه کنیم.
‫باید بگردم یه شغل درست پیدا کنم.
‫واسه تعمیر خونه و شهریه دانشگاهت. ‫می‌خوام تو...
‫دانشگاه اولویت نیست. ‫می‌تونم بعدا برم.
‫تازه...
‫اگه من برم دانشگاه و تو کار کنی، ‫کی از ایما مراقبت کنه؟
‫آنو؟
‫سال دیگه. باشه، وو؟ ‫سال دیگه می‌فرستمت دانشگاه.
‫واسه ایما یه کاری می‌کنیم.
‫بهتره بد به دل‌مون راه ندیم.
‫مزه کن.
‫مراقب باش.
‫به همه می‌رسه؟
‫بیاید بخورید!
‫انگاری سرگرمن.
‫غذا حاضره. تمپه اورک داریم.
‫خیلی‌خب.
‫آیس این کاره‌ست، نه؟
‫هورا. بازم بزن.
‫چه آهنگی؟ درخواست بدید.
‫- جانگان ریساکان رو بلدی؟ ‫- جانگان ریساکان؟
‫اینه.
‫- اولش... ‫- بزن.
‫- همینه! ‫- آره.
‫- بزن. ‫- باشه.
‫یادم اومد!
‫از باباش خبری نشده.
‫خب به آیس چی بگیم؟
‫بعدا با آیس حرف می‌زنم. ‫مصاحبه دارم. واسم آرزوی موفقیت کن.
‫حتما.
‫خیلی‌خب. بگیر، وو.
‫بده. بچه رو بده.
‫- برو پیش ووکو. ‫- با من می‌مونی، باشه؟
‫- بد اخلاقی نکنی. ‫- خداحافظ، ایما!
‫خداحافظ، ایما!
‫خداحافظ!
‫خداحافظ. بازم دست تکون بدید.
‫- خداحافظ! دوباره. ‫- خداحافظ.
‫دوباره؟ ‫تا کجا باید خداحافظی کنیم؟
‫- خداحافظ، ایما! ‫- خداحافظ!
‫خداحافظ، ووکو.
‫خداحافظ!
‫ولی کنجکاو شدم.
‫فاصلهٔ بعد از فارغ التحصیلیت؟ ‫چرا چند سال صبر کردی
‫بچهٔ خواهرم دنیا اومد، آقا.
‫باشه.
‫طی این مدت، ‫از خواهر زاده‌ام مراقبت می‌کردم.
‫باشه.
‫رین، تموم شد؟
‫- یه لحظه لطفا. ‫- باشه.
‫خیلی‌خب.
‫- بفرمایید. ‫- خیلی‌خب.
‫واسه شغل نقشه‌کش جدید ‫داره مصاحبه میشه؟
‫آره.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- بله جناب اما... ‫- نه!
‫از تجربیات کاریت آگاه هستم.
‫ولی ما اینجا یه سیستم خاص داریم. ‫قوانین خاصی داریم.
‫اگه مشتری شکایت کنه، چطور می‌تونم ‫پشتتون رو بگیرم وقتی از قوانین پیروی نکنید؟
‫جناب، ببخشید.
‫مائورین، صبر کن. وسط جلسه‌ام.
‫آره؟ می‌فهمی چی میگم، درسته؟
‫ببخشید، ولی ضروریه.
‫می‌خوام بهم توضیح بدی. ‫می‌خوام ببینم.
‫زود باش! لپ‌تاپ رو باز کن.
‫یه معمار تازه‌کار می‌خواید، درسته؟
‫آره.
‫نقشه‌کش بایو درخواست داده ‫که به صورت تمام وقت کار کنه.
‫من اون رو خیلی خوب می‌شناسم. ‫و به نظر من...
‫اگه صرفا نقشه‌کش باشه ‫استعدادش حیف میشه.
‫میشه بعدا صحبت کنیم؟ ‫وسط جلسه‌ام!
‫اون گزینه مورد نظر شماست.
‫ببخشید.
‫خب، می‌تونی تمرکزت رو روی کار بذاری؟
‫به صورت تمام وقت، بله.
‫بذار ببینم.
‫- آقای الیف، ببخشید. ‫- بله؟
‫آقای سم گفتن که می‌تونید آقای موکو ‫رو واسه پستِ معماری در نظر بگیرید.
‫باشه، ولی باید از اول مصاحبه کنم.
‫می‌تونی، موکو؟
‫بله، می‌تونم.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- ببخشید جناب. ‫- خواهش می‌کنم.
‫ببخشید، مگه دیروز توافق نکرده بودیم ‫فعلا به آقای سم چیزی نگیم؟
‫بله، ولی بایو گفت می‌تونم ‫مستقیم به آقای سم بگم.
‫اما اگه این وضعیت ادامه پیدا کنه، ‫در آینده واسه خودت سخت میشه.
‫بله، متوجه هستم. ببخشید.
‫موردی نداره. ‫دفعه بعد لطفا اول به من بگو.
‫اینجا کار می‌کنی؟
‫آره.
‫- اطراف رو نشونت بدم؟ ‫- آره. بریم.
‫آقای سم در اصل مدرس‌ـه، مو.
‫واسه همین وقتی کارمندهای اینجا ‫همیشه مشتاق یادگیری هستن خوشحال میشه.
‫- آقای الیف بهت کاری داده؟ ‫- آره.
‫اما اینکه میشه توی خونه کار کرد عجیبه.
‫راستش حقهٔ آقای سمه.
‫وقتی می‌خوای ارائه بدی، ‫اینجاست که می‌فهمه
‫کار خودت بوده یا نه.
‫وقتی واسه پستِ معمار جز ارزیابی می‌شدم،
‫همین ترفند رو روی من پیاده کرد.
‫چون اولین پروژه طراحی آقای سم بود.
‫واقعا؟
‫مو، هنوز لپ‌تاپ قدیمی‌تو استفاده می‌کنی؟
‫همون که دانشگاه داشتی؟
‫آره.
‫آخرین نسخهٔ رینو خیلی سنگینه.
‫اگه بخوای می‌تونی لپ‌تاپ قرض بگیری.
‫نه. امروز عصر می‌خوام ‫یه لپ‌تاپ جدید بخرم.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫- وقت داری؟ ‫- آره.
‫تو فکر بودم چون مجبورم...
‫ایرادی نداره. اگه کار رو تموم نکنم ‫آقای سم بهم چیزی میگه.
‫- ولی ایرادی نداره. ‫- صبر کن، بهت چیزی میگه؟
‫نه، چیزی نیست.
‫حال بچه‌ها چطوره؟
‫الان دیگه ایما با خودش بازی می‌کنه.
‫دو ساله‌اش شده.
‫دوره انتقاله.
‫دوره انتقال؟
‫قبلا خیلی به من وابسته بود.
‫ولی الان می‌دونه چی می‌خواد.
‫واسه همین اغلب عصبانی و خسته میشه.
‫نینا چی؟
‫نینا؟
‫کجا بودی؟
‫- خفه شو! ‫- ازت سوال پرسیدم. نا!
‫همه نگرانت بودیم.
‫کجا بودی؟
‫کجا بودی، نا؟ ‫باید به ما خبر بدی.
‫نا، همه‌اش زنگ زدم اما جواب ندادی.
‫- نا! کجا... ‫- بس کن! تو بابای من نیستی!
‫تازگی‌ها با نینا دعوام شد.
‫دیر اومد خونه. ‫منم بهش چیزی گفتم.
‫جدا شدی؟ نینا؟
‫و فیلم‌برداری شده. عجیب‌غریبه.
‫چطور تونسته؟
‫فهمیدم پسره ازش جدا شده ‫و فیلم‌شون رو ضبط کرده.
‫- واقعا؟ ‫- آره. بی رحمانه‌ست، نه؟
‫متاسفم.
‫دیروز فهمیدم چه اتفاقی واست افتاده
‫عذر می‌خوام...
‫که احساس کردی دارم کنترلت می‌کنم.
‫من باید عذرخواهی کنم، موکو.
‫نه.
‫من باید می‌فهمیدم.
‫اون‌ها خیلی بدجنسن.
‫نقشه کشیده بودن منو فریب بدن.
‫راستش، من...
‫اینکه آدمی‌ام که می‌تونه باهاش حرف بزنه...
‫خیلی خوشحال شدم. ‫جای اون بودن خیلی سخته.
‫ووکو چیکار می‌کنه؟
‫اون خیلی فداکاری کرد.
‫رفت راننده شد ‫تا نینا بتونه بره دانشگاه.
‫اونم خیلی دلش می‌خواست بره دانشگاه. ‫دانشکده حقوق.
‫ولی به خاطر خواهر و برادر کوچیکش، ‫حاضره رویاشو فراموش کنه.
‫آنو چی؟
‫آنو گفت می‌خواد معمار بشه.
‫چون الگوش آتمو بوده.
‫- واقعا؟ ‫- باحاله، نه؟
‫یه داستان دیگه هم هست، رین.
‫معلم پیانوی بچگیم اومد خونه‌ام.
‫بچه‌اش رو به من سپرد.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫گفت زود میاد.
‫یک ماه بگذره، ‫وقتی همه‌چیز حاضر شد،
‫آیس بتونه بره پیشش.
‫اسمش گادیسـه، ما بهش میگیم آیس.
‫دختر خیلی خوبیه، رین.
‫- خب... ‫- اینم فلش.
‫و مائورین، آقای سم با شما کار داره.
‫باشه، الان میام. ممنون.
‫خیلی‌خب. روحیه‌تو حفظ کن.
‫اگه چیزی نیاز داشتی بهم بگو.
‫باشه.
‫- من باید برم. ‫- باشه.
‫- ببخشید، خانم؟ خروجی کدوم سمته؟ ‫- اون سمت.
‫بله جناب، درست می‌فرمایید.
‫می‌خوام لپ‌تاپ شما رو بخرم ‫چون می‌دونم معمار هستیم. بله.
‫اونجا پرداخت کنم؟ باشه. ‫ساعت و مکان رو واسم بفرستید.
‫بله. ممنون جناب.
‫موکو!
‫آنو گفت شکمش درد می‌کنه.
‫چی شده؟
‫- انگار سوزن بهش فرو کردن. ‫- سوزن؟
‫طبق نتایج آزمایش خون و اولتراسوند
‫درمان سرپایی بری اون کافیه.
‫ولی می‌خوایم تا وقتی سرمش تموم میشه ‫اون رو زیر نظر داشته باشیم، خب؟
‫- ممنون دکتر. ‫- خواهش می‌کنم.
‫سرم هنوز پُره؟
‫جناب؟
‫شما دو ساله ‫هزینه بیمه دولتی‌تون رو پرداخت نکردید.
‫در حال حاضر، نمی‌تونیم کاری کنیم.
‫باشه. یه سوال،
‫بدون بیمه چقدر میشه؟
‫در مجموع ۲.۸۵۲.۰۰ روپیه.
‫کارت به کارت می‌کنید ‫یا از کارت اعتباری پرداخت می‌کنید؟
‫یه لحظه صبر کنید.
‫- باشه. بفرمایید آقا. ‫- ممنون.
‫آقا.
‫ببخشید، فکر کنم نمی‌تونم لپ‌تاپ بخرم.
‫چرا؟ هر روز نمی‌تونی همچین مک‌بوکی ‫رو با این قیمت عالی پیدا کنی.
‫تراشهٔ ام‌۱ داره.
‫هر برنامه‌ای می‌خوای نصب کن ‫و امتحان کن.
‫فقط امتحان کن، خودت می‌بینی ‫با چه راحتی برنامه رو اجرا می‌کنه.
‫باتریش هنوز بیشتر از نود درصده.
‫می‌تونی بدون دردسر ‫از صبح تا شب استفاده کنی.
‫و خیلی سبکه، فقط ۱.۲۹ کیلوگرمه.
‫می‌تونه وزنه بیاری و امتحان کنی. ‫دروغ نمیگم.
‫- می‌تونی وضعیتش رو چک کنی. همه‌چیش عالیه. ‫- ببینید...
‫واسه این نمی‌خرم...
‫چون...
‫خواهرزاده‌ام مریض شده.
‫التهاب روده پیدا کرده. ‫باید صورت‌حساب بیمارستان رو پرداخت کنم.
‫امیدوارم زود حالش خوب بشه.
‫ولی اینجا بیمارستان خوبیه.
‫یه بار اومدم اینجا و درمان شدم.
‫این بیمارستان بی نظیره. ‫خیلی دقیق هستن.
‫اتاق اورژانس اینجا خیلی خوب ساخته شده.
‫دقت دستگاه‌ها فوق العاده‌ست.
‫وای‌فای‌شون رو چک نکردم، ‫ولی خودت بعدا می‌تونی نگاه کنی.
‫- آنتن موبایلم ۵جی بود. ‫- درسته.
‫پس این بیمارستان گزینه خوبیه، نگران نباش.
‫- من راضی بودم. ‫- آره.
‫می‌دونم این بیمارستان عالیه. ‫واسه همین گرونه.
‫قیمت یه چیز نسبیـه. ‫مسئله اینه حال آدم خوب بشه، درسته؟
‫یادم نیست چقدر شد ‫چون بیمه داشتم.
‫یادم نیست هزینه‌ام چقدر شد.
‫ارزشش رو داشت. با بیمه، ‫ماهانه صد هزار روپیه میدیم.
‫من سه چهار روز اینجا بستری بودم، ‫ولی صورت‌حساب...
‫چرا التهاب روده گرفته؟
‫ووکو...
‫خیلی غذا سرخ‌شده خورده.
‫- این همه روغن حتما تاثیرش خودش رو گذاشته. ‫- کافیه.
‫- بیا. ‫- ممنون، آیس.
‫- بعد اینکه غذا خوردی داروهاتو بخور. ‫- باشه.
‫اما دیگه غذا سرخ‌شده نخور.
‫باشه.
‫- میشه منم نگاه کنم؟ ‫- آره.
‫هنوز می‌تونی از لپ‌تاپ قدیمی استفاده کنی؟
‫می‌تونم، ‫ولی باید از یه نرم افزار دیگه استفاده کنم.
‫سبک‌تر باشه.
‫- ولی همه‌چی مرتبه؟ ‫- آره.
‫حالا...
‫ای‌وای!
‫چه میشه کرد؟
‫باید برم دستشویی.
‫- آنو، داروهاتو بخور. ‫- باشه.
‫کیه، آیس؟
‫- مائورین. ‫- عه، مائورینه.
‫چیزی نیست، من جواب میدم.
‫- موکو رو صدا بزنم؟ ‫- نمی‌خواد.
‫الو، مائورین؟
‫- هنوز خیلیه؟ ‫- همیشه انقدر طول می‌کشه؟
‫- آره. ‫- قهوه‌ات.
‫دستت درد نکنه.
‫قهوه درست کردنِ آیس ‫از جابه‌جا کردنِ ستونِ تو سریع‌تره.
‫- چی شده؟ ‫- ووکو...
‫حتی اگه آروم باشه، ‫اگه صبر کنیم...
‫چرا اینطوری میشه؟
‫نه.
‫نه!
‫آیس، آب جوش کن. ‫واسه موکو بازم قهوه بیار.
‫خیلی طول می‌کشه.
‫باید بازم قهوه بخرم، آخرین قهوه‌مون بود.
‫از ته موندهٔ همین استفاده کن.
‫کارش تموم نمیشه ‫و دچار رفلاکس اسید میشه.
‫خدای من.
‫حتی صداش فرق داره.
‫صدای منحصر به فردی داره.
‫تموم شد، نه؟ بده من.
‫خیلی داغی.
‫داغی؟ آره.
‫اول حریره بخور. ‫بعدش داروهاتو بخور.
‫ممنون...
‫که اومدی به موکو کمک کنی.
‫خواهش می‌کنم.
‫این آجیل‌ها رو نخور. ‫فعلا غذای نرم بخور.
‫ولی بعد از اینکه بجویی، نرم میشه.
‫روشش این نیست، آنو.
‫نمی‌تونم تصور کنم.
‫اگه نیومده بودی...
‫واسه موکو عذاب وجدان می‌گرفتم.
‫لپ‌تاپش همه‌اش ری‌استارت می‌شد.
‫لپ‌تاپش خیلی قدیمیه.
‫دفعه بعد...
‫اگه مریض شدم... چیزی نمیگم.
‫تا جایی که می‌تونم تحمل می‌کنم...
‫تا موکو اذیت نشه.
‫دلم واسش می‌سوزه.
‫درست عین زمان دانشگاه. ‫نمی‌خوابیدی تا پروژه‌ها رو تموم کنی.
‫وقت حموم نداشتی، ‫فقط می‌دوییدی به دانشگاه برسی.
‫ببخشید که مجبور شدی ‫از آنو مراقبت کنی.
‫کاری نکردم، مو.
‫- نمی‌خوام اسباب زحمت باشم. ‫- نه. این چه حرفیه.
‫کافیه.
‫بهتره فکر و ذکرت رو بذاری ‫واسه ارائه‌ات جلوی آقای سم.
‫آقای سم چه نوع آدمیه؟
‫سوال‌های فنی می‌پرسه؟
‫چرا می‌خندی؟ رین، جدی میگم.
‫مائورین؟
‫رین؟
‫ولی قشنگه، نه؟
‫ایما خوشش میاد.
‫بیا، آیس...
‫قشنگه، نه؟
‫لطفا کمکم کنید. ‫واسه موکوئه. باید عالی باشه.
‫استخدام شدم.
‫خیلی خفنی.
‫الکی الکی واسش یه لیتر قهوه درست نکردیم.
‫آیس انقدر قهوه هم زد ‫دست‌هاش بی‌حس شده بود.
‫رفلاکس معده گرفته بود!
‫از بس قهوه خورد.
‫اوسا؟
‫- موکو! ‫- اوسا.
‫ببخشید که زودتر نتوستم بیام.
‫- عیب نداره. کِی رسیدی؟ ‫- عصر رسیدم.
‫حالت چطوره؟ رفتی سر کار؟
‫تبریک میگم.
‫- سا؟ ‫- بله عزیزم؟
‫- غذای منو گرم کردی؟ ‫- بله. لطفا یه لحظه صبر کن.
‫- موکو اومده؟ ‫- آره.
‫موکو، غذا گرم کردن ساده‌ست، نه؟
‫غذا گرم باشه یا نه مهم نیست. ‫مخصوصا اگه از طرف کسی باشه.
‫ها؟
‫- این‌ها رو میگی؟ ‫- آره.
‫این‌ها رو خریدم ‫تا استخدام شدنم رو جشن بگیریم.
‫می‌تونم با برنج بخورم؟ ‫مثل مخلفات باشه.
‫- نه. مارتاباکه... ‫- تبریک میگم.
‫ممنون، نینا.
‫- موکو؟ ‫- برادر.
‫خیلی وقت بود ندیدمت.
‫- خوبی؟ ‫- بله.
‫لاغرتر شدی.
‫شنیدم رفتی سر کار؟
‫خوبه. شغل ثابت لازمه.
‫کار آزاد نکن.
‫حقوقش چقدره؟
‫چقدر حقوق می‌گیری؟
‫اگه راحت نیستی، جواب نده.
‫ولی اگه تازه مشغول شدی، ‫مگه چقدر بهت میدن؟
‫هشت میلیون.
‫هشت میلیون؟ بدک نیست.
‫منم وقتی اولین کارم رو شروع کردم ‫همین قدر حقوق می‌گرفتم.
‫اما ده سال پیش بود.
‫ده سال پیش پول خیلی زیادی بود.
‫ولی فعلا بدک نیست. ‫شروع خوبیه.
‫چرا آشفته‌ای؟
‫چون پروژه توی شهر انیره.
‫خب؟
‫دوره...
‫آره. فهمیدم.
‫ولی فعلا منو داری.
‫اوسا هم اینجاست.
‫پس نگران خونه نباش.
‫نگران نباش. من رسیدگی می‌کنم.
‫روی کارت تمرکز کن.
‫خب، اما...
‫بله؟
‫می‌خوام تخم‌مرغ درست کنم. ‫عسلی باشه یا املت؟
‫املت دیگه. ‫من هیچ‌وقت عسلی دوست نداشتم.
‫- صبر کن، واسه اونم درست کن. ‫- تخم‌مرغ می‌خوری؟
‫چطوری دوست داری؟
‫- من غذا خوردم... ‫- تعارف نکن.
‫املت درست کن. دوست داره.
‫- من غذا خوردم. ‫- واسش املت درست کن.
‫- چی؟ ‫- املت.
‫آره، املت. ‫واسه بقیه هم درست می‌کنم. باشه.
‫خیلی‌خب.
‫توصیه می‌کنم کار انیر رو قبول کنی.
‫قبول کن، باشه؟
‫اول استراحت کن.
‫بگیر بشین.
‫کلی چیزمیز آوردم. خب؟
‫- به موکو نشون بدید، باشه؟ ‫- باشه.
‫- ممنون، ایکا. ‫- خواهش می‌کنم.
‫آنو؟
‫چیه؟
‫اون مارتاباکِ رد ولوته، نه.
‫رنگ قرمز معمولا یعنی خوش‌شانسی.
‫خوشمزه‌ست.
‫چیه؟ می‌خوری؟ خیلی داریم.
‫- شکم عجیبی داره. ‫- بی خیال.
‫مثل برنج چسبناک انبه می‌مونه.
‫تو تایلنده.
‫واقعا خورد، مو؟
‫آره، واقعا خورد. ‫مارتاباک رد ولولت هم بود.
‫آنو.
‫خب، خونه‌تون پر شده، مو؟
‫ایکا و اوسا توی اتاق آتمو می‌خوابن، ‫جاییه که من معمولا با ایما می‌خوابم.
‫خب، دوباره توی اتاق جلویی می‌خوابی؟
‫- آره. ‫- با ایما؟
‫نه، ایما و نینا با آیس ‫توی اتاق نینا می‌خوابن.
‫به موقع اومدن.
‫ایکا و اوسا برگشتن خونه.
‫شاید سرنوشت باشه؟
‫تا من بتونم زندگی خودمو داشته باشم.
‫چرا احساس عجیبی داره؟
‫فکر اینکه می‌تونم زندگی خودمو داشته باشم...
‫چرا انگار اشتباهه؟
‫عجیب نیست، مو.
‫حالت رو می‌فهمم.
‫می‌دونم اینکه خودت رو اولویت بذاری ‫چه احساسی داره...
‫و احساس گناه داری.
‫وقتی مجبور شدی بابایِ...
‫اون بچه‌ها بشی...
‫و بعد درستو ادامه ندادی.
‫وقتت رو صرف مراقبت از اون‌ها کردی.
‫یه دوره...
‫از خودم خیلی متنفر بودم.
‫از خودم متنفر بودم ‫چون فکر می‌کردم...
‫اولویتت ما هستیم.
‫ولی فهمیدم اولویتت بچه‌هاست.
‫هر بار که از ذهنم خطور می‌کرد ‫ناراحت می‌شدم.
‫احساس می‌کردم آدم وحشتناکی‌ام.
‫خودخواهم.
‫و بعدش تو...
‫جدا شدیم.
‫ببخشید، رین.
‫آره.
‫آقای آلبرت...
‫بن پخش کرد، مو.
‫تا توی خونه‌اش بمونه.
‫بیا بچه‌ها رو ببریم.
‫آره. بیا دسته‌جمعی بریم.
‫کلبه گنجایش اون‌ها رو داره. ‫جدی میگم.
‫باید اقامتگاه قدیمی رو هم ارزیابی کنیم.
‫پس وقتی اقامتگاه جدید رو بسازیم، ‫می‌دونیم باید چطور باشه.
‫درست میگم؟
‫گفتی واسه ایما می‌تونه مفید باشه. ‫واسه توانایی‌های اداراکیش.
‫اینکه روی ماسه راه بره ‫و توی دریا بازی کنه واسش خوبه.
‫عادتشو گفتی.
‫پس توی غذا خوردن ایرادگیر نیست.
‫تازه، خیلی وقت میشه سفر نرفتن.
‫بیارشون، باشه؟
‫ممنون، رین.
‫ممنون که ما رو واسه تعطیلات آوردی.
‫باید از مائورین تشکر کنید.
‫ممنون، مائورین.
‫ممنون.
‫ممنون، مائورین.
‫خواهش می‌کنم.
‫اینجا کار می‌کنی، موکو؟
‫اینجا نه.
‫کلبه اونجاست.
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫نمی‌دونم، وو.
‫و ببخشید که یه مدت خونه نیستم.
‫عذرخواهی نکن.
‫ما باید ازت تشکر کنیم. ‫تو به خاطر ما کار می‌کنی.
‫ممنون.
‫تشکر نکنید.
‫مسئولیت منه.
‫ممنون.
‫آنو!
‫- ممنون. ‫- ووکو!
‫- ممنون. ‫- چرا اداشون رو درمیاری؟
‫ببخشید، اینم نارگیل.
‫- بله، ممنون. ‫- ممنون.
‫آیس؟
‫آیس!
‫ببخشید، آیس فامیل منه.
‫من موکو هستم، ‫شاگرد سابق آقای نانانگم.
‫درسته. ‫نانانگ درباره شما گفته بود.
‫سلام. من ارنا هستم، فامیل نانانگ.
‫- از آشنایی‌تون خوشوقتم. ‫- بله.
‫ممنون که از آیس مراقبت می‌کنید.
‫اگه اذیت می‌کنه، ‫من ازش مراقبت می‌کنم.
‫من و شوهرم گفته بودیم ‫از آیس مراقبت می‌کنیم.
‫ولی نانانگ دیدگاه و نظر خودش رو داشت.
‫ببخشید.
‫- باشه. ‫- بله.
‫- زدمت! ‫- باشه، سه در مقابل یک؟
‫خب، واسه مالکِ این اقامتگاه کار می‌کنی؟
‫آره.
‫فرصت خوبیه، موکو. ‫باید سخت کار کنی.
‫کار راحت وجود نداره.
‫نگو که می‌خوای ‫بین کار و زندگی تعادل ایجاد کنی؟
‫یه اصطلاح بی معنیه که آدم‌های تنبل ساختن.
‫آره مو. وقتی ملبورن بودیم، ‫ایکا خیلی سخت کار می‌کرد.
‫- درسته. ‫- صبح تا شب.
‫همه همین بودن.
‫بعضی‌وقت‌ها یه عالمه مسافر میومد، ‫بعضی‌وقت‌ها هیچی نبود.
‫- مسافر؟ ‫- مهمون!
‫منظورش مشتری، موکو. ‫کار و کاسبی همینه.
‫بعضی‌وقت‌ها شلوغه، بعضی‌وقت‌ها نه.
‫بعضی‌وقت‌ها یک یا دو نفر خونه‌مون می‌موندن.
‫مهمون خونه‌تون میومد.
‫فکر کردم راننده اوبر بودی.
‫نه بابا.
‫چرا باید کشورم رو ترک کنم ‫و انقدر دور بشم تا رانندگی کنم؟
‫ولی ایرادی نداره.
‫خب، دیگه به چی فکر می‌کنی
‫تا اینجا رو بررسی کردیم. ‫این کار رو قبول می‌کنی، آره؟
‫آره، حتما قبول می‌کنم.
‫عالیه.
‫راستش، هنوز نگران بچه‌ها هستم.
‫نگران ایما هستم. ‫پروژه توی انیره.
‫وقتی خونه هستن و...
‫آره، می‌فهمم.
‫گوش کن مو. من و اوسا...
‫می‌دونیم چقدر اذیت شدی.
‫تو دو سال عذاب کشیدی ‫و حتی ارشد نرفتی.
‫می‌دونم که آزاد کار می‌کردی.
‫بعضی‌وقت‌ها پول درمیاوردی، ‫بعضی‌وقت‌ها نه
‫ایما رو مثل بچهٔ خودت بزرگ کردی.
‫نگم که توی شهریه مدرسه ‫بچه‌های خواهرت هم کمک کردی.
‫تو شگفت انگیزی. ‫بی نظیری، مو.
‫هیچ آدمی حاضر نیست زندگی‌شو ‫فدای بچه‌های خواهرش کنه.
‫فقط تو اینطوری.
‫و خیلی فداکاری کردی، مو.
‫ووکو هم از خیلی چیزها دست کشید. ‫دانشگاه رفتنش رو بی‌خیال شد.
‫ووکو از این کار خوشحاله.
‫هر روز صبح اون رو می‌بینم.
‫هر روز صبح گیتار می‌زنه. ‫خودش همینو می‌خواد.
‫حتی اگه اون رو بفرستی دانشگاه، ‫ترم اول تموم نشده اخراج میشهو
‫آنو رو دیگه نگم.
‫ووکو، نینا، ایما... درک می‌کنم. ‫بچه‌های خواهرت هستن.
‫اما انو؟
‫انو خواهرزادهٔ آتموئه. ‫پس خواهرزادهٔ منم هستم.
‫درسته ولی خواهش می‌کنم...
‫لطفا بهش بگو خیلی غذا می‌خوره. ‫دو برابر بچه‌های دیگه می‌خوره.
‫حتی از منم بیشتر می‌خوره.
‫- عزیزم، اینطوری حرف نزن. ‫- اما خودتم دیدی، درسته؟
‫اگه جلوشو نگیریم ‫هر چی غذا هست رو می‌خوره.
‫آره مو. راست میگه. ‫آنو خیلی غذا می‌خوره.
‫دیدی؟
‫ببین، باید در این مورد صحبت بشه. ‫می‌دونی چرا؟
‫چون من بهت اهمیت میدم. ‫واسم مهمی.
‫تو واسه همه‌مون عزیزی.
‫آره. درست میگم، مائورین؟
‫این بچه بی نظیره.
‫جوونی‌شو به خاطر بچه‌های خواهرش فدا کرد.
‫توی استرالیا، نسل ساندویچی میگن. ‫درسته؟ اینجا چی میگن؟
‫- همینو میگن؟ ‫- آره.
‫یعنی آدم‌هایی که زیر بار مسئولیت‌های ‫ناخواسته و بی‌ربط گیر افتادن.
‫موکو نسل ساندویچیه. ‫دلم واسه این دختر می‌سوزه.
‫درست میگم؟
‫می‌بینی؟ مائورین هیچی نمیگه چون موافقه.
‫ببین، بابت بچه‌ها، ‫بذار من و ایکا ازشون مراقبت کنیم.
‫اگه دوباره بابا و مامان داشته باشن ‫واسشون خوبه.
‫آره.
‫اون یکی بچه کیه؟ ‫فامیل ما نیست، ولی اینجا زندگی می‌کنه.
‫- چیزی نگو. ‫- اسمش چیه؟
‫- آیس. ‫- آره، خودشه.
‫آره مو، داستان اون چیه؟
‫اینجا فامیل داره. تعجب کردم.
‫خودت شنیدی چی گفت. ‫حاضره اون رو قبول کنه.
‫چرا باباش اون رو آورده پیش تو؟ ‫تو فامیلش نیستی.
‫نباید عین قهرمان‌ها رفتار کنی، مو.
‫آدم مهربونی هستی، ‫اما نمی‌تونی به همه کمک کنی.
‫من همیشه معتقدم
‫آدم‌های باملاحظه همیشه ‫به آدم‌های بی ملاحظه برخورد می‌کنن.
‫خودت می‌دونی تو کدوم هستی.
‫گوش کن، درک می‌کنم ‫مشکلات زیادی توی ذهنت داری.
‫بسپر به من. ‫من با فامیلش حرف می‌زنم.
‫باشه؟ می‌دونم چطور مودبانه حرف بزنم. ‫من آدم بالغی‌ام.
‫فامیلش اینجاست، درسته؟
‫بذار من حرف بزنم.
‫تو فقط روی کار خودت تمرکز کن.
‫باشه؟
‫اوسا...
‫چیزی نیست.
‫مشکلی نیست.
‫باشه.
‫بهت زنگ می‌زنم، آیس.
‫منم.
‫من دیگه میرم.
‫- مراقب خودت باش. ‫- هی.
‫- من دیگه میرم، ووکو. ‫- باشه.
‫خداحافظ، نه!
‫- مراقب خودت باش، خب؟ ‫- باشه.
‫- مراقب خودت باش، آیس. ‫- خداحافظ!
‫- خداحافظ، آیس! ‫- خداحافظ!
‫خداحافظ!
‫مراقب خودت باش.
‫خداحافظ!
‫مراقبت خودت باش، آیس.
‫- خداحافظ! ‫- خداحافظ!
‫بهمون زنگ بزن!
‫خداحافظ!
‫متوجه شدی؟
‫بین ما سه نفر...
‫من و تو و اگنس.
‫تو باهوش‌تر از ما بودی.
‫پشتکار بیشتری داری.
‫و بیشتر از ما ‫به حرف بابا و مامان گوش می‌کردی.
‫تو لایق بیشتر خوشبختی هستی.
‫بغلش کن. ‫ببرش قدم بزن...
‫ایما، بیا بریم.
‫طفلک، همه‌اش گریه می‌کنه.
‫- ایما، بغلت کنم؟ ‫- بغلش کن.
‫اینو می‌خوای؟ سبزشو دارم.
‫بیا. می‌خوای دستت بگیری؟
‫رین، مطمئنی کلبه خیلی بزرگ نیست؟
‫خیلی بزرگه؟
‫آره، آقای آلبرت گفت بیست باشه.
‫اگه دو تا اضافه کنیم، ‫تراکمش خیلی زیاد میشه.
‫راستش، من و موکو در این مورد حرف زدیم.
‫اگه...
‫- نظر تو چیه، مو؟ ‫- آره، خب...
‫پیشاپیش عذر می‌خوام.
‫اگه بزرگ باشه فکر نمی‌کنید بهتره؟
‫چرا؟
‫چون آقای سم یه بار گفتن
‫که چیدمان داخلی این کلبه
‫باید مناسب باشه.
‫درسته. خیلی‌خب.
‫ولی باید اصلاح بشه.
‫باشه.
‫خیلی‌خب.
‫راستش، هنوز می‌تونیم ‫یه فضایی رو اختصاص بدیم.
‫- ببخشید. ‫- موبایلت زنگ می‌خوره.
‫جواب بده. ‫من می‌خوام برم قهوه درست کنم.
‫ممنون.
‫ولی باید یه چیزهایی رو کم کنیم.
‫- باشه. حتما. ‫- اول نگاه کن.
‫الو؟
‫الو موکو.
‫بله ایکا. چه خبر؟
‫چطوری؟ کار خوب پیش میره؟
‫خوبه.
‫سلامتی؟
‫آره.
‫خب، زنگ زدم
‫تا تو رو در جریان بذارم. ‫اوضاع خونه خوبه.
‫اما یه مشکلی هست. ‫سقف چکه می‌کنه.
‫شاید چون چند ساله چک نشده.
‫باشه، پول می‌فرستم.
‫چقدر هزینه داره؟
‫راستش جزییات هزینه تعمیر رو دارم. ‫الان واست می‌فرستم.
‫باشه، ممنون.
‫- خداحافظ، موکو. ‫- خداحافظ!
‫سلام. مسئله اینه...
‫بله؟
‫اوسا با دوست‌هاش دورهمی دارن، ‫چون تازه برگشته.
‫تو فکرم شاید بتونم واسش یه چیزی بخرم
‫تا حالش خوب بشه. ‫به خاطر مراقبت از بچه‌ها خسته شده.
‫می‌خوام واسش کیف بخرم.
‫همه دنگ میدیم. ‫می‌خوای کمک بدی؟
‫- باشه. ‫- می‌تونی کمک کنی؟
‫باشه. واسش کیف می‌خرم.
‫می‌تونی الان پول انتقال بدی؟
‫- الان میزنم. ‫- باشه.
‫حتما. الان انتقال میدم، باشه؟
‫باشه. ممنون، مو.
‫- سلام مو. ‫- سلام. چه خبر؟
‫لطفا از آقای ناریو در مورد این برنامه بپرس.
‫سلام مو؟
‫بله؟
‫پمپ آب خونه خراب شده، مو.
‫نه. چطوری؟
‫سه روزه.
‫تعمیرش کردم، ولی از جیب دادم. ‫ایرادی نداره.
‫باشه. الان پول می‌فرستم.
‫نیازی نیست.
‫نه، چه حرفیه. می‌خوام پس بدم.
‫باشه.
‫[آنو]
‫شماره مورد نظر در حال مکالمه است.
‫جهت ارسال پیام صوتی، لطفاً کلید ستاره ‫و سپس شماره مورد نظر را فشار دهید.
‫بهای آن دقیقه‌ای ۴۰۰ روپیه است.
‫موکو؟ سرت شلوغه؟
‫نه. چی شده؟
‫کار چطوره؟
‫خوبه.
‫خوبه. گوش کن...
‫بچه‌ها از بس غذای خونه خوردن خسته شدن.
‫باید ببرمشون بیرون غذا بخورن.
‫چی دوست داری؟
‫می‌تونی ببریشون بیرون یه چیزی بخورن.
‫واقعا؟ می‌تونم هر از گاهی ببرمشون.
‫اما یه مشکلی هست، مو. ‫کارتم کار نمی‌کنه.
‫مشکل از بانک استرالیاست. ‫اینجا حساب بانکی ندارم.
‫تو... خب...
‫آره، البته. واسه بچه‌هاست.
‫آره. فقط واسه بچه‌هاست، مو.
‫دو میلیون بزنی خوب میشه.
‫آره. ممنون، مو.
‫امکان برقراری تماس با این شماره وجود ندارد.
‫جهت ارسال پیام صوتی، ‫لطفاً کلید ستاره...
‫مو؟
‫بله، رین؟
‫مگه ماهانه واسشون پول نمی‌فرستی؟
‫آره.
‫عیبی نداره، رین.
‫اما نگرانم.
‫چرا نمیشه با بچه‌ها تماس گرفت؟
‫یعنی چی عیبی نداره، مو؟
‫عیب نداره چون مسئولیت منه.
‫درک می‌کنم.
‫ولی باید هر ماه یه مقدار مشخص بفرستی.
‫اگه مدام این کار رو کنی، مو، ‫واسه بچه‌ها خوب نیست.
‫- ولی واسه احتیاجات اون‌هاست، رین. ‫- نیاز و احتیاج خودت چی؟
‫هزینه‌های خود زندگی ‫با خرج ترجیحات شخصی فرق داره.
‫تو باید هزینه زندگی‌شون رو پرداخت کنی.
‫نه ترجیحات‌شون.
‫هزینه مایحتاج اولیه.
‫پول واسه غذا، جا و مدرسه. ‫باید به این موارد رسیدگی کنی.
‫اما هزینه ترجیحات و سبک زندگی‌شون؟
‫اینکه موبایل جدید بخرن...
‫برن کافی‌شاپ، غصه اون‌ها رو نخور.
‫می‌تونی مخارج زندگی رو محاسبه کنی. ‫اما هزینه علاقه‌مندی‌هاشون...
‫اگه بخوایم اینطوری ادامه بدیم، تمومی نداره.
‫بهم اعتماد کن.
‫منم جزوی از نسل ساندویچی هستم.
‫چتِ من با بابام ‫شبیه صورت‌حساب بانکی می‌مونه.
‫اینطوریه.
‫چهار روز پیش بابام گفت ‫چهار میلیون بدم تا دندون مصنوعی بگیره.
‫دو روز پیش، واسه قبض برق، ‫هزینه غذا و این چیزها پول خواست.
‫نگاه کن. درست مثل صورت‌حساب بانکیه.
‫من زن و بچه دارم و با بابام.
‫تو چی؟ چند نفر هستید؟ ‫پنج نفر؟
‫- پنج نفر. ‫- هفت نفر.
‫ایکا و اوسا چی؟
‫تو داری هفت نفر رو...
‫حمایت می‌کنی؟ هفت تا فامیل رو؟
‫اوهوم.
‫خیلی شلوغه. خیلی زیاده.
‫هی.
‫آقای سام از طرح تو خیلی راضیه.
‫آره.
‫می‌خواد تو فردا ارائه رو انجام بدی.
‫موردی نداره؟
‫معلومه موردی نداره. ‫باید تلاش کنی، مو.
‫واست خوشحالم.
‫آقای سم‌ـه‌ها.
‫به استعداد آدم‌ها واکنش نشون میده.
‫من فردا کاری ندارم. ببخشید.
‫ممنون.
‫ممنون، رین.
‫خواهش می‌کنم، مو.
‫منم می‌خوام ازت تشکر کنم.
‫من کاری نکردم.
‫- همم. ‫- همم چی؟
‫فردا ارائه داری.
‫نگو، رین. من... ‫اگه یه کار اشتباه کنم چی؟
‫- می‌ندازمت تو آب. می‌تونم؟ ‫- جدی میگم. اگه فردا آقای...
‫جدی میگم.
‫یه‌کم به راست
‫آره، بالا. یه‌کم بالا.
‫آروم، یه‌کم پایین‌تر. آره.
‫ببخشید قربان.
‫جلسه رو شروع می‌کنیم.
‫ببخشید منتظر موندید.
‫بسیار خب. صبح همه بخیر.
‫از آقای آلبرت بابت این فرصت تشکر می‌کنم.
‫امروز طراحی رو نشون میدیم.
‫آقای بایو...
‫سم، من واسه طراحی داخلی یه نظرهایی دارم.
‫طراحی داخلی باید از چیزی که الان هست ‫خاص‌تر و منحصر به‌فردتر باشه.
‫باشه، مستقیم میریم ‫سراغ طراحی داخلی، باشه؟
‫طبق صحبت دیروز، آقای آلبرت...
‫امروز موکو ارائه رو انجام میده.
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫صبح بخیر.
‫طبق صحبتِ دیروز آقای آلبرت، ‫این اقامتگاه یه اقامتگاه خانوادگیه.
‫واسه همین طراحی داخلی رو ‫با دیدگاهی که داشتم انجام دادم.
‫ببخشید. یه موضوع ساده.
‫بابت انتخاب میز و صندلی رستوران.
‫بله، درسته.
‫این صندلی‌ها دسته نداره...
‫پسرفت به حساب میاد، سم.
‫خب...
‫دلیل داره. یه لحظه.
‫مائورین، اجازه هست؟
‫وقتی یه مادر داره غذا می‌خوره ‫و بچه‌اش رو بغل کرده...
‫بچه باید کنار قرار بگیره.
‫چون وقتی غذا می‌خوره، ‫ممکنه روی بچه غذا بریزه.
‫اندازه میز چی؟
‫به نظر من خیلی بزرگه.
‫باشه قربان.
‫اندازهٔ میز باید خیلی عریض باشه.
‫می‌دونم باعث میشه تعداد میزها ‫توی سالن کم بشه.
‫ولی وقتی یه خانواده سر میز می‌شینن، ‫با بچه‌هاشون غذا می‌خورن،
‫یه سری چیزها باید از دسترس کودکان دور باشه.
‫ممکنه خطرناک باشه. ‫مثل چاقو، چنگال، لیوان.
‫اتاق خانواده واسه چیه؟
‫داریم اقامتگاه می‌سازیم، نه مرکز خرید.
‫بله.
‫ولی یه اقامتگاه خانوادگیه، درسته؟
‫چون شخصی که پوشک عوض می‌کنه....
‫و بچه رو می‌بره دستشویی ‫همیشه مادر بچه نیست...
‫پدرها هم این کار رو انجام میدن.
‫و اگه بچه دختر باشه، سخت میشه.
‫توی اتاق کودک...
‫مادرها به بچه‌هاشون شیر میدن.
‫پس اگه یه آدم بزرگ دیگه بیاد، ‫شرایط سخت و معذب‌کننده میشه.
‫ولی می‌دونم باید...
‫به استراژی فعلی ‫بازاریابی فضای مجازی پاسخ بدیم.
‫توی اقامتگاه، ‫باید مکان‌های عکاسی زیادی وجود داشته باشه.
‫ولی در واقع، ‫ما می‌تونیم برندینگِ دقیقی داشته باشیم
‫که این اقامتگاه خانوادگی
‫دغدغهٔ راحتی خانواده رو داره.
‫این چطور؟
‫فضای کلبه...
‫به نظرم خیلی بزرگه.
‫من یه طراحی مینیمال می‌خواستم.
‫تا بتونیم سی تا کلبه بسازیم.
‫باشه قربان.
‫در واقع، وقتی یه خانواده ‫برای سفر و تعطیلات میان...
‫فقط می‌خوان کنار همدیگه باشن.
‫خیلی از بچه‌ها نمی‌تونن ‫زمان زیادی رو با والدین‌شون باشن
‫چون پدر و مادر مشغول کار هستن.
‫بنابراین، ‫کلبه‌ای که من طراحی کردم بزرگ‌تره،
‫تا بتونن کنار همدیگه باشن.
‫بعلاوه، ما تخت‌های بیشتری رو فراهم می‌کنیم.
‫سم، ناراحت نشی‌ها.
‫طراحی تو...
‫چیزی نیست که من گفته بودم. ‫جلسه تمومه.
‫واسه جلسه بعد،
‫می‌خوام فضای کلبه کوچیک‌تر باشه.
‫یه تاریخ بده.
‫- نمی‌تونم قربان. ‫- تاریخ بده.
‫نمی‌تونم قربان!
‫پس باید دیدگاهتون رو تغییر بدید. ‫اقامتگاه خانوادگی نسازید.
‫وقتی یه خانواده میاد سفر،
‫می‌خوان کنار هم باشن.
‫اصل مسئله همینه.
‫کلبه ما نباید چیزی باشه ‫که بخواد تاثیر خودش رو بذاره.
‫بلکه اصل مطلب خاطره‌ای هست ‫که از کنار همدیگه بودن می‌سازن.
‫برو بیرون.
‫دیگه با تو کاری ندارم.
‫باشه قربان.
‫یه چیز دیگه قربان.
‫نقاشی‌تون برعکسه.
‫طرح‌هایی که صحبت شد رو خودم انجام میدم.
‫باشه.
‫- ممنون، آلبرت. ‫- ممنون، سم.
‫آقای آلبرت، عذر می‌خوام.
‫اگه می‌تونستی از نو شروع کنی...
‫بهش چی می‌گفتی
‫همین حرف‌ها رو تکرار می‌کردم.
‫ولی شاید مودبانه‌تر
‫پروژه‌ای که واسه آزمون ورودی دادی ‫رو یادت میاد؟
‫بله.
‫اولین پروژهٔ من بود.
‫شکست خوردم.
‫ارائه‌ام درست مثل تو بود.
‫یه بار دیگه چنین کاری کن،
‫اخراجت می‌کنم.
‫چشم قربان.
‫ممنون قربان. و ببخشید.
‫- ببخشید. ‫- فدای سرت.
‫مائورین، ببخشید.
‫دلت واسه بچه‌ها تنگ شده؟
‫موکو؟
‫- آیس، داری نوشیدنی می‌فروشی؟ ‫- آره، به عمه ارنا کمک میدم.
‫مدرسه نمیری؟
‫شنبه‌ست. ‫شنبه‌ها مدرسه تعطیله.
‫لطفا بشین. عمه ارنا رو خبر می‌کنم.
‫- بعدا. ‫- بعدا؟
‫- آیس. ‫- بله؟
‫دلت واسه پیانو زدن تنگ نشده؟
‫چرا
‫راستش، دلم واسه بابام تنگ شده.
‫چون نمی‌دونم...
‫هر دفعه پیانو می‌زنم...
‫حس می‌کنم بابام اینجاست.
‫کنار منه.
‫عجیبه، ها؟
‫چنین احساسی داشتی؟
‫یه کاری انجام بدی تا احساس کنی ‫اون فرد هنوز کنار توئه؟
‫آیس.
‫اصلا از بابات خبری داری؟
‫چند بار بهش زنگ زدم، ‫اما جواب نداد.
‫فکر نمی‌کنم برگرده.
‫آیس هستم.
‫سلام، از آشنایی‌تون خوشوقتم.
‫نوشیدنی می‌خوری؟
‫- هر چی باشه خوبه. ‫- باشه.
‫روزی که بابام منو آورد خونه‌ات،
‫می‌دونستم دیگه برنمی‌گرده.
‫می‌دونستم چون...
‫دعوای بابا و مامانم رو شنیده بودم.
‫اگه جدا می‌شدن هیچ‌کدوم ‫نمی‌خواستن منو نگه دارن.
‫اما منم اون زمان تردید داشتم.
‫وقتی بابام بهم گفت ‫که باید بین زندگی با عمه ارنا
‫یا زندگی با تو توی جاکارتا ‫یکی رو انتخاب کنم.
‫ولی شخصا، دلم واسه عمه ارنا می‌سوزه.
‫اونم اینجا اذیت میشه.
‫اما فهمیدم، زندگی تو ‫توی جاکارتا هم راحت نبود.
‫خب...
‫چهار تا بچه رو دستت بود ‫که باید ازشون مراقبت کنی.
‫آدم‌های زیادی به تو تکیه کردن.
‫و یه دفعه من سر و کله‌ام پیدا شد.
‫ببخشید.
‫خب، بابام...
‫و مامانم،
‫تو و حالا عمه ارنا.
‫احساس می‌کنم...
‫هر جا برم، همیشه سربار بقیه میشم.
‫آیس.
‫بله؟
‫اگه این رو فشار بدی...
‫صدای نوت رو می‌شنوی؟
‫فشار بدم؟
‫ممنون که بهم سر زدی.
‫قول میدم بیشتر کار کنم.
‫تا سربار عمه ارنا یا بقیه نباشم.
‫تو سربار من نیستی.
‫- همیشه سربار بودم. ‫- نه.
‫- بودم. ‫- نه.
‫من تو خونه‌ات سربار بودم، مگه نه؟
‫- نه. ‫- بودم.
‫نه.
‫سربار تو بودم.
‫واسه همین من، نینا، ووکو و آنو، ‫همه باید کار کنیم.
‫باید سخت کار کنیم ‫تا دیگه سربار کسی نباشیم.
‫منظورت چیه، آیس؟
‫مو، آروم باش.
‫نمی‌تونم، رین.
‫اما نمی‌تونی...
‫میشه اول گوش بدی؟ لطفا!
‫- ایکا آدم بدیه، رین. ‫- می‌دونم.
‫نمی‌تونم اینجا بمونم.
‫مو؟ موکو! مو!
‫چیه، رین؟
‫با ماشین من برو.
‫من بعدا میام.
‫چقدر می‌خوان صبر کن تا ون سفری برسه؟
‫اون‌ها بچه‌ها به تو نیاز دارن، مو. برو.
‫برو!
‫می‌دونی بقیه کجا کار می‌کنن؟
‫ووکو...
‫گفت توی مغازه فتوکپی کار می‌کنه.
‫ولی خوشحاله.
‫چون نزدیکِ... صبر کن. ‫کنار دانشگاه تریساکتیه.
‫دانشگاه آرزوهای اونه.
‫گفت...
‫می‌تونه تکالیف دانشجوها رو نگاه کنه.
‫می‌تونه ازشون یاد بگیره.
‫نینا...
‫درست نفهمیدم.
‫گفت که اون...
‫توی یه رستورانی کار می‌کنه ‫که باید بدجنس باشه.
‫یه همچین چیزی. ‫مفهوم رستوران رو نفهمیدم.
‫و آنو...
‫کارگر ساختمون شده.
‫گفت می‌تونه کار کنه ‫و وزن کم کنه. مطمئن نیستم.
‫راستش خطرناکه.
‫هی، مو؟ نگفته بودی داری میای.
‫ایکا کجاست؟
‫واسه کار رفته خارج از شهر. ‫چی شده؟
‫چرا مجبورشون کرده کار کنن؟
‫آروم باش، مو.
‫پولی که می‌فرستادم کافی نبود؟
‫مو، آروم باش.
‫اوسا، لطفا جواب بده.
‫پولت کافی بود.
‫ولی در حال حاضر، ایکا از اون پول واسه...
‫- سرمایه‌گذاری استفاده کرده... ‫- از پول استفاده کرده؟
‫ولی سودش خیلی زیاده. ‫پس می‌گیری. ثابت شده‌ست.
‫ثابت شده؟
‫- بچه‌ها دارن کار می‌کنن. ‫- ایکا توی سرمایه‌گذاری عالیه.
‫- اوسا، بچه‌ها رفتن سر کار. ‫- باید صبور باشی.
‫اسم باینری آپشن رو تا حالا شنیدی؟
‫چند میلیارد روپیه داره.
‫وقتی پول رشد کنه،
‫نه تنها بچه‌ها، ‫حتی تو هم می‌تونی دیگه کار نکنی.
‫ایکا چند وقته رفته؟
‫حدود دو ماهی میشه.
‫سرمایه‌گذاری تقلبیه.
‫پولی پس نمی گیریم.
‫از کجا می‌دونی کلاهبرداریه؟
‫مو؟ موکو؟
‫مو؟
‫سلام ایما. سلام.
‫ببخشید ولت کردم.
‫میرم خواهر و برادرت رو بیارم. ‫دوست داری؟
‫دوست داری، ها؟
‫ممنون، نو.
‫- خوبه؟ ‫- بیا.
‫ببخشید.
‫آنو؟
‫موکو؟
‫بریم خونه.
‫یه دقیقه صبر کن. ‫هنوز کارم تموم نشده.
‫جناب؟
‫می‌تونم ابزارتون رو قرض بگیرم ‫و به خواهرزاده‌ام کمک بدم؟
‫- می‌خوای کمک بدم؟ ‫- آره، بلدم.
‫- زود پس بده. ‫- باشه.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫تقصیر ایکاست، آره؟ ‫گفت تو سرباری؟
‫وقتی مریض شدی و لپ‌تاپ خریدنم ‫رو کنسل کردم یادت میاد؟
‫خدا رو شکر می‌کردم...
‫که حالت خوبه.
‫اما نزدیک بود به خاطر من استخدام نشی.
‫چون لپ‌تاپ نخریدی.
‫درسته.
‫ولی می‌تونستم یه کار دیگه پیدا کنم.
‫پول رو میشه درآورد.
‫ولی مهم‌ترین مسئله برای من...
‫سلامت توئه، نو.
‫من واسه تو کار می‌کنم.
‫اگه اتفاقی واست بیفته...
‫کی برنج‌های خونه رو تموم کنه؟
‫ووکو.
‫کِی اومدی؟
‫وو.
‫به حرف ایکا گوش نده، باشه؟
‫امکان نداره. دیگه نه. اون دیوونه‌ست.
‫- ووکو... ‫- از همون اول ازش خوشم نمیومد.
‫چرت و پرت میگه.
‫گفت توی زندگی هیچی مجانی نیست، ‫واسه همین باید کار کنیم.
‫دلم واسه بچه‌ها می‌سوزه.
‫کارگر ساختمون شدی، آره؟ ‫عالیه. زده تو ساختمون‌سازی.
‫گوش نمیده. غیر ممکنه.
‫خیلی‌خب. نینا کجاست، وو؟
‫اون دختر. تحمل اونم سخته. ‫باید روی دانشگاهش تمرکز کنه.
‫ببخشید.
‫ممنون، وو.
‫زود باش! بریم نینا رو پیدا کنیم.
‫اول اینجا رو تمیز کنم.
‫چرا می‌خندی؟
‫- یه لحظه صبر کن. ‫- باشه.
‫بهتره بگردی یه کار دیگه پیدا کنی.
‫- اما قربان... ‫- یه ماهه اینجایی.
‫به نظرم این شغل مناسب تو نیست.
‫از پسش برمیام. باز تلاش می‌کنم.
‫اینطوری نیست، نینا.
‫نظرت چیه... ‫مشتری داریم. برو سفارش‌شون رو بگیر.
‫ببینیم چیکار می‌کنی. ‫ولی بعید می‌دونم بتونی.
‫- تلاشمو می‌کنم. می‌دونم می‌تونم. ‫- منتظر چی هستی؟
‫سلام.
‫نا، بیا بریم خونه.
‫بخونید، سفارش‌هاتونو بدید!
‫از قیافه‌تون مشخصه پول ندارید.
‫نبینم یه پرس غذا سفارش بدید ‫و شریکی بخورید!
‫طرز رفتار گارسون‌هاست. ‫با عصبانیت سفارش می‌گیرن.
‫کارت رو درست انجام بده!
‫اون داد می‌زنه. ما آرومیم.
‫نا.
‫کار نکن.
‫به ایکا گوش نده.
‫تو هیچ‌وقت سربار نبودی.
‫- بقیه... ‫- دارید واسم دردسر درست می‌کنید!
‫چرا انقدر لفتش می‌دید؟ سواد ندارید؟
‫سفارش ندید. ‫داداش‌تون حساب می‌کنه، مگه نه؟
‫صورتش رو نمی‌بینید؟
‫اون جوونه، امید داره، ‫آینده روشنی پیش روش هست.
‫جوونه، عین زالو رفتار می‌کنید ‫و اونو خفه می‌کنید. نمی‌فهمید؟
‫و تو، احمقی موکو!
‫چرا اجازه میدی خانواده‌ات ‫عین زالو ازت تغذیه کنه؟
‫باید بری، موکو! ‫برو، کار کن، زندگی خودتو بساز!
‫ما مسئول زندگی خودمون هستیم. ‫چرا نگران بقیه‌ای؟
‫و بابت چی؟
‫سعی داری قهرمان باشی؟
‫نینا...
‫من...
‫نمی‌خوام دیگه سربار کسی باشم. ‫خسته شدم!
‫خودم می‌تونم دووم بیارم!
‫- نینا! ‫- نا!
‫- نا! نینا!
‫نینا!
‫ایکا فرار کرده، نا.
‫ایکا هر چی پول داشتیم ‫رو برداشته و فرار کرده.
‫اون حرف‌ها رو زده ‫تا بتونه پول‌ها رو برداره و بره!
‫نا!
‫ایکا فرار کرده.
‫شما رو مجبور کرد کار کنید...
‫تا بتونه با پول‌ها فرار کنه.
‫شما هیچ‌کدوم سربار من نیستید. ‫تو سربار نیستی.
‫نینا.
‫بیا بریم خونه.
‫نینا.
‫آنا، ووکو.
‫کار نکنید، باشه؟
‫چی شده؟ توضیح دادم.
‫حتی اگه ایکا پول‌ها رو نبرده بود، ‫بازم واست سربار بودیم.
‫نه، نینا.
‫حقیقته.
‫نه، ما خانواده هستیم.
‫مو، می‌خوام یه چیزی بهت بگم.
‫منم.
‫تو خیلی زحمت کشیدی.
‫صبر کن، وو. چیه؟
‫تو منو قبلا حمایت کردی.
‫آره.
‫- ولی نینا بی‌راه نمیگه. ‫- چطور؟
‫نینا راست میگه. ‫اگه با اون پول لپ‌تاپ می‌خریدی...
‫این اتفاق هیچ‌وقت نمیفتاد.
‫صبر کنید. ‫به نوبت حرف بزنید.
‫قبول داره، ‫بچه‌ها سربار تو هستن، مو.
‫چرا این حرف رو می‌زنی، رین؟
‫حقیقته، مو.
‫- نه رین. چی... ‫- نه...
‫- من اون‌ها رو هیچ‌وقت سربار ندیدم. ‫- ساده‌لوح نباش.
‫حرف ایکاست. ‫دروغه و قبول ندارم.
‫- نظر اون... ‫- گوش بده. می‌خوام توضیح بدم.
‫- این چیه؟ ‫- موکو.
‫نظرتون چیه...
‫هر کی حرف داره دستشو بلند کنه ‫و صحبت کنه.
‫باشه؟ تا وقتی حرفش تموم نشده ‫بهش گوش میدیم.
‫چیه؟
‫خب، موکو اومد سر ساختمون دنبال من.
‫به من گفت که هیچ‌وقت ‫سربار و مزاحمش نبودم.
‫ته قلبش...
‫موکو واقعا می‌خواد مراقب همهٔ ما باشه.
‫موکو واسه من عین بابا بوده.
‫پس فکر نمی‌کنی سرباری؟
‫نه.
‫- می‌خوای کارتو کنار بذاری؟ ‫- هنوز می‌خوام کار کنم.
‫چیه؟
‫فرض بگیریم ایکا اون حرف رو زد
‫تا بتونه پولی که واسمون فرستادی رو برداره.
‫مراقب حرف زدنت باش!
‫حقیقته.
‫سرمایه‌گذاری کرده، زمان می‌بره. ‫متوجه‌ای؟
‫می‌تونه واسه مدرسهٔ من این بهونه رو بیاری؟
‫واسه مدرسه آنو بهونه بیاری ‫که پول نداریم چون سرمایه‌گذاری کردیم؟
‫نمی‌تونی، می‌تونی؟
‫چون اون پول به باد رفته ‫و نمی‌تونیم پس بگیریم.
‫کافیه.
‫اوسا، اگه حرف داری، بیا اینجا.
‫خیلی‌خب. ادامه بدید.
‫خیلی‌خب، فرض بگیریم ایکا به پول دست نزده.
‫ولی این موضوع که موکو به خاطر ما ‫بدون خستگی و صبح تا شب کار کار کرده
‫بازم حقیقته.
‫حقیقت اینه ما سربار تو هستیم. ‫تو رو گرفتار کردیم!
‫نینا!
‫شما سربار نیستید.
‫مگه خانواده‌ای وجود داره ‫که دردسر و مشکل نداشته باشه؟
‫باشه، بگو گرفتارم کردید.
‫اما من هیچ‌وقت شما رو اذیت نکردم؟
‫هیچ‌وقت!
‫من یه بار صندل‌های تو رو برداشتم ‫وقتی که خودت می‌خواستی بپوشی.
‫- این یکی. ‫- نه، چند تا صندل داره.
‫ووکو.
‫وقتی من شروع به کار کردم ‫تو مجبور شدی دانشگاه رو کنار بذاری
‫تا از ایما مراقبت کنی. ‫حتما اذیت شدی.
‫بازی با ایما کِیف میده، اذیت نیسن.
‫نینا.
‫تو هر روز واسه همه غذا می‌پری.
‫اذیت میشی، غیر اینه؟
‫ما هیچ‌وقت تو رو سربار ندونستیم ‫چون خیلی با ما مهربونی.
‫مسئله همینه.
‫شما فکر نمی‌کنید با من مهربون بودید؟
‫اینکه منو دوست دارید؟
‫ما خانواده هستیم.
‫چیزی به اسم دردسر ‫یا سربار بودن وجود نداره.
‫از کارتون بیاید بیرون.
‫من صبح، ظهر، شب کار می‌کنم.
‫حتی یه بار هم به این موضوع فکر نکردم ‫که بخواید جبران کنید.
‫شما چه آدم بزرگ‌هایی میشید...
‫اگه فکر کنید به خانواده‌تون بدهکارید؟
‫باشه.
‫با موکو موافقم. ‫هیچ‌کس اینجا سربار نیست.
‫اما به نظر من نباید ‫جلوی کار کردن بچه‌ها رو گرفت.
‫یعنی چیه؟ ‫تشویق‌شون می‌کنی کار کنن؟
‫به جز کارگری ساختمون. ‫شنیدی، آنو؟
‫تو خیلی بچه‌ای، خطرناکه.
‫- باشه. ‫- یه کار دیگه پیدا کن، باشه؟
‫باشه.
‫عیب نداره، مو. ‫اشکال نداره کار کنن.
‫نه از سر دِین.
‫- رین، تو نمی‌فهمی... ‫- چیه، مو؟
‫دوباره می‌خوای جدا بشیم؟
‫نمی‌تونی، می‌تونی؟
‫ما حتی با هم قرار نمی‌ذاریم.
‫تا کِی این وضعیت ادامه داره، مو؟
‫تا کِی می‌خوای جلوی منو بگیری ‫که ازت دفاع نکنم؟
‫من می‌خوام باهات زندگی کنم، مو.
‫خواستهٔ بچه‌ها هم هست.
‫ما اینجا هستیم تا از همدیگه حمایت کنیم، ‫میشه این کار رو کنیم؟
‫باشه.
‫مو؟
‫هی.
‫با همدیگه انجامش میدیم.
‫منم بیام؟
‫عین چسب می‌مونی.
‫ایراد نداره.
‫دوست داری؟
‫ولی هیچ‌وقت چنین کاری کردی؟
‫یه کاری انجام بدی...
‫تا احساس کنی ‫اون فرد هنوز کنار توئه؟
‫دلیل شخصی که ‫این کاسنپت رو انتخاب کردی چی بوده؟
‫توضیح آکادمیک نمی‌خوام.
‫ولی می‌خوام از قلبت ‫دلیل شخصی رو بشنوم.
‫بیاید تو.
‫- کمک می‌خوای؟ ‫- نه، ممنون.
‫این دیوار رو پایین بیاریم...
‫فضای بیشتری داریم
‫تا همه جمع بشن.
‫من اومدم خونه.
‫- آیس؟ ‫- آیس؟
‫از ایکا خبری نشد؟
‫ببخشید.
‫نگران نباش.
‫ببخشید.
‫اوسا؟
‫چی شده؟
‫هیچی. موهات قشنگ شده.
‫واقعا؟
‫بیا با هم غذا بخوریم.
‫موهات شبیه من شده.
‫ترجمه از علی