‫بر فراز تپه‌ها و در دوردست‌ها...
‫تپلوها برای بازی میان.
‫- یک. ‫- یک.
‫- دو. ‫- دو!
‫- سه. ‫- سه!
‫چهار!
‫و تپلوها خیلی همدیگه رو دوست دارن.
‫آخی.
‫یه بغل گنده.
‫[ارتفاعات اسکاتلند]
‫مجاز نیست.
‫چرا اینقدر طولش دادی؟ ‫اونا دیگه نمیان.
‫مهم نیست، مهم نیست!
‫بقیه کجان؟ ‫پشت سرم بودن.
‫ نوبت تپلوهاست.
‫بیا همه بچه‌ها رو سوار یه ماشین کنیم.
‫ نوبت تپلوهاست.
‫بشین اینجا! ‫بشین!
‫خاله، چی شده؟
‫جیمی، تکون نخور، ‫ساکت باش،
‫و از اینجا جم نخور.
‫باید بچه‌ها رو سوار ماشین کنیم!
‫چیکار می‌کردی؟
‫- گفتم عجله کن! ‫- ای خدا!
‫اوه‌اوه!
‫جیمی؟
‫اوه‌اوه!
‫اون چیه؟
‫تپلوها کجا رفتن؟
‫بابا؟
‫- ♪ تینکی وینکی ♪ ‫- ♪ تینکی وینکی ♪
‫♪ دیپسی ♪
‫جیمی، فرار کن.
‫- مامان؟ ‫- فرار کن! فرار کن!
‫فرار کن!
‫جیمی، فرار کن!
‫برو!
‫بابا! بابا!
‫بابا!
‫- جیمی. ‫- بابا.
‫بابا، چه اتفاقی داره می‌افته؟
‫اتفاقی نیست که به طور کامل پیش‌بینی نشده باشه.
‫من خیلی می‌ترسم، بابا.
‫فکر کنم مامان و آبجی ممکنه مُرده باشن.
‫اوه نه، پسرم.
‫نمُردن.
‫نجات پیدا کردن.
‫چون امروز روز باشکوهیه.
‫روز قیامت.
‫بیا، پسرم.
‫اینو همیشه پیشت نگه دار.
‫ایمان داشته باش.
‫بله.
‫بله، فرزندانم!
‫بله!
‫پدر،
‫چرا منو ول کردی؟
‫[ویروس خشم بریتانیا را ویران کرد]
‫[از اروپای قاره‌ای عقب رانده شد]
‫[سرزمین مرکزی بریتانیا برای مهار ویروس قرنطینه شد]
‫[بازمانده‌ها مجبور بودند از خودشان محافظت کنند]
‫[28 سال بعد...]
‫امروز روز مهمته، اسپایک.
‫پاشو.
‫[قفسۀ کمک‌های اولیه]
‫[تا نیاز پیدا نکردید، لوازم جدید رو برندارید]
‫[امکانات‌مون کم هست]
‫بعدا می‌بینمت.
‫مشعلت رو برداشتی؟
‫پولیور، سوت...
‫بطری آب؟
‫بده من.
‫چاقوت رو برداشتی؟
‫باریکلا پسر.
‫بذارش توی کوله‌ات.
‫بیکن داریم؟ ‫واسه صبحونه؟
‫دیو و رزی دیشب آوردن.
‫مال خودت کجاست؟
‫وقتی داشتم درست می‌کردم، ‫یکم خوردم.
‫آره، تو که راست میگی.
‫اسپایکی.
‫همش مال خودته.
‫من میرم به مامانت برسم.
‫تو غذات رو تموم کن.
‫بشقابت رو یه گوشه بذار.
‫دارم میام، عشقم.
‫اینجایی، عشقم.
‫چیه، چی شده؟
‫جیمی...
‫باید تحمل کنی، عشقم.
‫- باید همینجا بمونی و استراحت کنی. ‫- اوه، نمی‌تونم. نه.
‫اوه، اسپایکی.
‫سلام، مامان.
‫اوه، عزیزم.
‫می‌دونی که نمی‌خواستم سر و صدا راه بندازم.
‫- آخه سرم نمی‌ذاره. ‫- طوری نیست.
‫بدجور داره درد می‌کنه.
‫اوه، چطوره بهم بگی که امروز مدرسه چطور بود؟
‫نرفتم مدرسه، مامان.
‫سر صبحه.
‫جدی؟
‫آره.
‫صبحه و...
‫آیلا...
‫یادته که؟
‫اسپایک امروز نمیره مدرسه.
‫چرا؟
‫مگه به این زودی آخرهفته رسیده؟
‫نه، جمعه‌ست.
‫پس چرا مدرسه نمیره؟
‫راجع‌بهش حرف زده بودیم.
‫چند بار.
‫راجع‌به حرف زدیم، جیمی؟
‫من و اسپایک داریم می‌ریم بیرون.
‫اولین بارشه.
‫اولین بار؟
‫منظورت اینه که دارین از جزیره می‌رین
‫به سرزمین مرکزی؟
‫- آره. ‫- چی؟
‫آیلا.
‫چی زر می‌زنی واسه خودت؟
‫خیلی‌خب. مودبانه حرف بزن. ‫بیخیال.
‫مگه دیوونه شدی؟
‫اون یه بچه‌ست!
‫- مامان... ‫- 12 سالشه.
‫قصد داری بچه‌مون رو بکشی، عوضی؟
‫اسپایک، میشه لطفا برگردی پایین؟
‫مرتیکه‌ی بچه‌کش روانی.
‫نه بابا، تو برو پایین.
‫- اگه بابام هنوز زنده بود... ‫- نه، دارم میگم تو برو.
‫زنده زنده پوستت رو می‌کند، بچه‌کش!
‫بهتره که من... ‫خیلی‌خب!
‫- آشغال! ‫- باشه. آیلا،
‫- طوری نیست. ‫- آشغال!
‫- خیلی‌خب. اون چیزیش نمیشه. ‫- آشغال!
‫- مامان... ‫- نه.
‫منم.
‫اوه، جریان چیه؟ ‫گرممه.
‫چرا اینقدر گرممه؟
‫بخاطر هواست، مامان.
‫خیلی گرمه.
‫طوری نیست.
‫برات صبحونه آوردم.
‫یکم بِیکنـه.
‫وقتی حالش رو داشتی یکم بخور.
‫داری میری؟
‫- آره. ‫- کجا؟
‫- مدرسه. ‫- اوه.
‫باشه، اسپایکی.
‫اوه، دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم، مامان.
‫صبح بخیر، بچه‌جون.
‫سم.
‫دوباره کمان رو برات زه کردم.
‫مگه نیاز داشت؟
‫نه. ‫والا بخاطر خودم انجامش دادم.
‫چیزیش نمیشه، سم.
‫کمان رو بکش، پسرم.
‫وزنش رو حس کن.
‫نگهش دار.
‫اصلا دست‌هات نمی‌لرزه.
‫پسر قوی‌ای هستی.
‫زود باش، پسرم. ‫بیا بریم.
‫خیلی‌خب. ‫خیلی‌خب.
‫امشب می‌بینمت.
‫- پای جون‌مون وسطه. ‫- دمتون گرم، پسرها.
‫- ایول داری، جیمی! ‫- موفق باشی، اسپایک.
‫خوشحالم که داری مرد میشی، اسپایک.
‫ایول بهت، اسپایک!
‫خدا پشت و پناهت، پسر.
‫این از طرف مامانمه.
‫- ممنون، بتی. ‫- اسپایک ما، امشب...
‫مهمونی بزرگت رو یادت نره. ‫دیر نکنی!
‫سالم برش گردون، باشه؟
‫ایول، جیمی!
‫[زیاد طولش ندید، با تشکر!]
‫مراقبش باش، جیمی!
‫موفق باشی، اسپایک.
‫باشه، جیکوب.
‫نگاه کن، اسپایک.
‫کل کمیته رهبری جمع شدن.
‫فقط لبخند بزن و مودب باش.
‫باید میومدیم بدرقه‌تون کنیم.
‫همه‌مون برات هیجان‌زده هستیم.
‫حتی با اینکه می‌دونی به نظر من ‫یکم سنش کمه.
‫14 یا 15 بیشتر طبق رسم‌مونه.
‫اون آماده‌ست، جنی.
‫برو، پسرم.
‫خودت که قوانین جامعه ما رو می‌دونی، اسپایک.
‫اگه بری، می‌تونی برگردی.
‫ولی اگه برنگشتی،
‫کسی اجازه نداره بیاد پیدات کنه.
‫هیچ نجاتی درکار نیست. ‫بدون استثنا.
‫ما اینو از راه سختش، ‫بخاطر تمام کسایی که
‫در گذشته از دست دادیم، یاد گرفتیم.
‫پس وقتی که پات رو بیرون از جزیره بذاری،
‫دیگه خودتی و خودت. ‫متوجهی؟
‫بله، جنی.
‫امروز چیزی دیدی، انت؟
‫هیچی.
‫سکوت مطلقه.
‫امن و امانه؟
‫امن و امانه.
‫در رو براشون باز کنین.
‫باریکلا پسر.
‫مراقب باشین، پسرا. ‫جزر رو از دست ندین.
‫هفت، شش، یازده، پنج،
‫امروز نُه و بیست کیلومتر،
‫چهار، یازده، هفده،
‫روز قبلش سی و دو.
‫سربازان، سربازان، سربازان، سربازان،
‫دوباره پا بر زمین می‌کوبند!
‫در جنگ خبری از مرخصی نیست!
‫خب این چیه، اسپایک؟
‫گذرگاهه.
‫توضیح بده.
‫تنها راه رفتن به سرزمین مرکزیه.
‫ولی فقط می‌تونیم موقع پایین بودن آب بریم اونجا.
‫جزر که باشه، دریا گذرگاه رو پوشش میده.
‫موقع جزر می‌تونیم با شنا کردن رد بشیم؟
‫نه. ‫دریا آبش جریان داره.
‫ما رو از جزیره دور می‌کنه ‫و می‌کِشونتمون به دریا،
‫و غرق می‌شیم.
‫نکنید، نکنید، نکنید،
‫به چیزی که جلوتون هست نگاه نکنید...
‫سربازان، سربازان، سربازان، سربازان،
‫دوباره پا بر زمین می‌کوبند.
‫افراد، افراد، افراد، افراد،
‫افراد با نگاه کردنشون دیوانه می‌شن.
‫تا مَد چهار ساعت وقت داریم.
‫انجامش می‌دیم؟
‫دیگه نمی‌تونم برگردم، بابا.
‫چرا؟
‫همه فکر می‌کنن نازک نارنجی‌ام.
‫آره، درسته.
‫اینطوری که نمیشه، مگه نه؟
‫پس بیا.
‫بشمارید، بشمارید، بشمارید،
‫بشمارید گلوله‌های توی فانوسقه‌ها رو.
‫اگه چشم‌تون بی‌افته،
‫بر شما چیره می‌شن!
‫سربازان، سربازان، سربازان، سربازان،
‫دوباره پا بر زمین می‌کوبند.
‫در جنگ خبری از مرخصی نیست!
‫ما تمام هیزم‌هامون رو از اینجا میاریم.
‫یه روزی اینجا کار می‌کنی.
‫روزها بخاطر همراهی یاران
‫خیلی بد نیست،
‫اما شب که می‌رسه
‫مجموعه‌ای از 40 هزار میلیون
‫سرباز، سرباز، سرباز، سرباز،
‫دوباره پا بر زمین می‌کوبند.
‫خیلی بزرگه.
‫اگه همینطوری بریم،
‫به جایی می‌رسیم که دریا دیده نشه؟
‫آره معلومه.
‫روزها یا هفته‌ها چشمت به ساحل نمی‌افته.
‫هیچی اون بیرون نیست، اسپایکی.
‫جایی برای امید بستن بهش نیست.
‫روستاهای دیگه که هست.
‫آره، ولی هیچ کدوم‌شون چیزی ندارن ‫که ما نداشته باشیم.
‫و از شهر و روستاها دوری می‌کنیم.
‫من شش هفته...
‫- در خود جهنم... ‫- بیا.
‫رژه رفته‌ام...
‫خبری از آتش،
‫شیاطین، تاریکی و این چیزها نیست،
‫بلکه سربازان، سربازان، سربازان، سربازان،
‫دوباره پا بر زمین می‌کوبند.
‫سعی کنید، سعی کنید، سعی کنید،
‫سعی کنید فکر دیگه‌ای کنید.
‫وای، خدای من.
‫نذارید من دیوانه بشم!
‫سربازان، سربازان، سربازان، سربازان،
‫دوباره پا بر زمین می‌کوبند.
‫در جنگ خبری از مرخصی نیست!
‫اونجا، نگاه کن، نگاه کن، نگاه کن، ‫نگاه کن، نگاه کن.
‫کُنده.
‫سریع نیست.
‫ولی دلیل نمیشه که خطرناک نیستن.
‫و اگه یکی‌شون دیده میشه،
‫احتمالا چندتا دیگه لای درخت‌ها هستن.
‫کمان تو...
‫برای سینه‌اش به قدر کافی قوی نیست.
‫باید دقیق بزنی توی گردنش.
‫باشه، بابا.
‫ترسیدی؟
‫یه خرده.
‫تو چی؟
‫نه. من ردیفم.
‫این فاصله باب میلت هست؟
‫فکر کنم.
‫بریم واسه اولین شکارت.
‫نشونه‌اش بگیر.
‫وزش باد رو حساب کن.
‫خیلی‌خب.
‫اون هدف توئه.
‫هرچی که از بعد از اون اومد ‫مال منه.
‫هروقت آماده بودی شلیک کن.
‫شلیک کن.
‫بابا!
‫- بیا اینجا! ‫- هی!
‫عالی زدیش، اسپایک.
‫حالت خوبه؟
‫آره، فکر کنم.
‫آره، بایدم باشی.
‫بهت افتخار می‌کنم.
‫حالا بیا، باید بریم.
‫فریادهاشون حتما
‫بقیه مبتلا شده‌های منطقه رو خبردار کرده.
‫یالا. بیا ادامه بدیم.
‫اونا معرکه‌ان.
‫قشنگن.
‫بیا.
‫اینو ببین.
‫باریکلا پسر.
‫لعنتی.
‫همیشه ارزش داره که دنبال چیزهای به درد بخور بگردیم.
‫آدم‌ها صد بار اینجا رو گشتن،
‫ولی بازم معلوم نیست چی پیدا بشه.
‫لعنتی.
‫اوه.
‫اینا به درد می‌خورن؟
‫نه. کلی از اونا داریم.
‫ولی این آره.
‫چیه؟
‫یه فریزبی.
‫تا حالا فریزبی ندیدی؟
‫آه، عالیه.
‫باهاش حال می‌کنی.
‫بیا اینجا، پسرم.
‫روت رو برنگردون، اسپایک.
‫- بابا، لطفا. ‫- اسپایک!
‫کاری که میگم رو بکن.
‫باید اینجا یه درسی بگیری.
‫چی سرش اومده؟
‫انگار دست و پاهاش رو بستن ‫و برای آلوده‌ها ولش کردن.
‫و حالا خودش هم آلوده شده.
‫آلوده شده؟
‫آره.
‫چرا باید یکی این کارو کنه؟
‫شاید یه مجازات بوده.
‫شایدم یه هشدار.
‫آدم‌های عجیب و غریبی توی سرزمین مرکزی هستن.
‫همینطوری ول می‌گردن.
‫بخاطر همین هم خونه‌ی ما اینقدر با ارزشه.
‫این همون درسی بود که گفتی؟
‫نه.
‫بکُشش.
‫هرچی بیشتر بکشی، راحت‌تر میشه.
‫عذاب وجدان نداشته باش.
‫آلودگی ذهن‌شون رو ازشون می‌گیره.
‫ذهن که نداشته باشه، ‫روح هم نداره.
‫اسپایک.
‫بی‌صحاب رو بکش.
‫بکشش!
‫منتظر چی هستی، اسپایک؟
‫حالا، پسرم!
‫اسپایک، کارش رو تموم کن!
‫ای بابا، اسپایک ‫بکشش دیگه!
‫باریکلا پسر.
‫♪ با من بمان ♪
‫♪ شامگاه به سرعت می‌گذرد ♪
‫♪ تاریکی عمیق‌تر می‌شود ♪
‫♪ پروردگارا، با من بمان ♪
‫♪ نیش مرگ کجاست؟ ♪
‫سر. قلب.
‫بکِشین...
‫ ♪ من همچنان پیروزم ♪
‫پرتاب کنین.
‫♪ اگر تو بمانی... ♪
‫اگه شانس بیاریم، یه شکار دیگه گیرت میاد.
‫بیا.
‫اوه.
‫این کار آهسته‌ها نبوده.
‫این کار سریع‌ها بوده، اسپایکی.
‫بو رو حس می‌کنی؟
‫بوی دل و روده‌ست.
‫من به طرز عجیبی از بوش خوشم میاد.
‫بابا.
‫چیه؟
‫این کار یه آلفا بوده.
‫از این طرف، اسپایک. ‫بیا.
‫اسپایک! بجنب!
‫داریم برمی‌گردیم؟
‫آره. شکار که کردی، ‫بخاطر همین اومده بودیم.
‫به نظر نمیاد که زود برگشتیم؟
‫حرف نزن، اسپایکی. ‫فقط حواست رو جمع کن.
‫به نظر امن میاد.
‫بریم.
‫اصلا تکون نخور.
‫گندش بزنن.
‫برگرد سمت درخت‌ها.
‫برگرد، بجنب.
‫بابا!
‫بجنب!
‫برو، برو.
‫واینستا. ‫بجنب، بجنب!
‫اینجا دفاع می‌کنیم. ‫نفس تازه کن.
‫من اولی رو می‌زنم،
‫- تو دومی رو بزن. ‫- باشه.
‫نفس کشیدنت رو آهسته کن.
‫آرومش کن.
‫برو! ‫بجنب، بجنب، بجنب!
‫فقط برو!
‫خیلی‌خب، مانور دو نفره. ‫دفاع کن!
‫برو داخل.
‫برو بالا!
‫- برو، پسرم! ‫- بیا، بابا!
‫کجا برم؟
‫لعنتی.
‫بابا، چی...؟
‫زیر شیروانی! ‫زیر شیروانی رو نگاه کن!
‫هی. پات رو بذار اینجا.
‫نمی‌تونم برم بالا.
‫- اوه، گندش بزنن. ‫- بابا! بابا!
‫خودت رو بکش بالا!
‫اوه، لعنتی.
‫لعنت بهش.
‫[به خونه خوش اومدی، اسپایک]
‫[ممکن است شکست بخوریم، اما باید ادامه دهیم.]
‫حواستون به پشت سرتون باشه، پسرا.
‫دارم رد می‌شم!
‫وقت چاییـه.
‫وقت چاییه. ‫امروز گل کاشتین.
‫باریکلا.
‫زود باشین بیاین تا شب نشده.
‫منتظره.
‫آلفاها مثل بقیه نیستن.
‫نه فقط گنده‌ترن. ‫بلکه باهوش‌تر هم هستن.
‫چیکار کنیم؟
‫خب، باهاش مبارزه نمی‌کنیم.
‫تیری برام نمونده.
‫و درکل...
‫من دیدم که یکی از اونا ‫بالای ده‌تا تیر خورده تا بمیره.
‫پس ما هم صبر می‌کنیم.
‫واقعا معذرت می‌خوام، بابا.
‫چی؟ بخاطر چی؟
‫همش تقصیر منه.
‫- نتونستم بزنمشون. ‫- چی داری میگی؟
‫سعی کردم، ولی زیادی ترسیده بودم.
‫و همش تیرهام خطا می‌رفتن.
‫چی داری میگی؟ ‫این تقصیر تو نیست.
‫تازه تو به شلیک کردن ادامه دادی.
‫من آدم‌ بزرگا رو دیدم که از بس ترسیده بودن
‫نمی‌تونستن تیر توی زه کمان بذارن.
‫تو اینطوری نبودی. ‫هی، هی، هی...
‫اسپایک، تو کارت خوب بود.
‫واقعا میگم.
‫به جزر نمی‌رسیم.
‫- آره. آره. ‫- مگه نه؟
‫بازم آب پایین میاد.
‫هی، دریا رو نگاه کن.
‫بیا.
‫اونجا.
‫گشت قرنطینه.
‫احتمالا فرانسوی‌هان.
‫بابا...
‫اون چیه؟
‫آتیش.
‫چیزی داره می‌سوزه؟
‫آره.
‫یه چیزی.
‫یه روستای دیگه‌ست؟
‫نه.
‫پس چیه؟
‫نمی‌دونم. ‫تا حالا اونجا نرفتم.
‫همیشه می‌سوزه؟
‫گفتم که تا حالا اونجا نرفتم، اسپایک.
‫اسپایک.
‫اونجاست.
‫اسپایک، دارم غرق می‌شم.
‫برو بیرون! ‫باید بریم بیرون!
‫اوه، لعنتی.
‫پاشو! پاشو، اسپایک!
‫برو پایین. ‫پاشو، باید بریم.
‫طوری نیست، پسرم. ‫طوری نیست.
‫آه! لعنتی!
‫چی شد؟
‫ساختمون قدیمیه.
‫چه می‌دونم. ‫دودکشش ریخت رومون.
‫سر و صدا می‌کشونتشون اینجا.
‫باید حرکت کنیم.
‫- الان آب پایینه؟ ‫- به قدر کافی پایین هست.
‫سریع ولی بی سر و صدا حرکت می‌کنیم.
‫اگه آلفا رو دیدی، فقط یه راست...
‫به سمت گذرگاه فرار کن و ازش رد شو. ‫باشه؟
‫به هیچ دلیلی واینمیستی! ‫برو!
‫- تو کجایی؟ ‫- پشت سرت.
‫اثری از آلفا نیست.
‫هنوز آب بالاست.
‫آخرشه.
‫آب کم‌عمقه. ‫ولی می‌تونیم رد بشیم.
‫آب تا ساق پاست. مشکلی نیست. ‫خیلی‌خب.
‫کفش‌هات رو در بیار.
‫هی. دروازه رو در نظر بگیر.
‫مسیرمون اونه.
‫طوری نیست. ‫فقط نفس بکش.
‫بیا. بریم.
‫تو اول برو.
‫برو، پسرم.
‫این روز چطور بود، ها اسپایک؟
‫اولین باری که به سرزمین مرکزی رفتی.
‫اولین شکارت. ‫اولین رویاروییت با آلوده‌ها.
‫یه آلفا دیدی!
‫و از جزر جا موندی.
‫وقتی برگشتیم خیلی چیزها دارم ‫که واسه مامان تعریف کنم.
‫بابا.
‫فرار کن، اسپایک!
‫بدو!
‫برو! ‫برو، همینطوری برو!
‫واینستا!
‫- وای! وای خدا! پاشو! ‫- بابا، نمی‌تونم!
‫- نمی‌تونم! ‫- اسپایک! فورا پاشو!
‫برو اسپایک! ‫برو برو، اسپایک!
‫برو!
‫نمی‌‌تونم!
‫خوبم می‌تونی!
‫اوه، لعنتی!
‫داریم میایم!
‫باز کنین!
‫کمک! جنی! جنی!
‫بیدار شین! ‫پا شین، پا شین، پا شین!
‫دارن میان!
‫- بیدار شین، پسرا. ‫- انت، کیه؟
‫- همه بلند شین! حواس‌ها جمع! ‫- آرایش بگیرین، پسرا! آماده شین!
‫- حواستون رو جمع کنین! ‫- داریم میایم!
‫آلفا!
‫باز کنین! ‫در وامونده رو باز کنین!
‫آلفا! آلفا!
‫آلفاست، نور رو بگیر روش!
‫نور رو روش نگه دار!
‫- آتش! ‫- سرتون رو بدزدین!
‫برو، برو، برو، برو اسپایک! ‫برو، برو.
‫نور رو روش نگه دار.
‫تیر بذارین، تیر بذارین، تیر بذارین!
‫ای گندش بزنن. ‫آخر خطه، اسپایک.
‫نفس بکش!
‫لعنتی! اوه!
‫♪ اوه پسرا، باید می‌دیدن که چطور می‌رفتیم ♪
‫♪ توی جاده از بغل همه رد می‌شدیم ♪
‫باز کنین!
‫♪ همه‌شون صورت خندانی داشتن ♪
‫جنی! ‫در وامونده رو باز کنین!
‫صبر کن.
‫نه، باز کنین!
‫ای بابا!
‫- صبر کن. ‫- نه.
‫- لعنت، جنی! ‫- لطفا، لطفا.
‫- چیزیمون نشده. ‫- صبر کن.
‫به چشم‌هام نگاه کن،
‫- ما پاکیم. ‫- صبر کن.
‫نگاهش کن.
‫- چشم‌هاش رو نگاه کن. ‫- جنی.
‫- اون پاکه! ما پاکیم! ‫- جنی، خواهش می‌کنم.
‫خیلی‌خب، در رو باز کنین، ‫بذارین بیان داخل.
‫برو. برو.
‫♪ برای دیدن مسابقات بلیدون ♪
‫اسپایک! اسپایک!
‫اسپایک! اسپایک! اسپایک! ‫اسپایک! اسپایک! اسپایک!
‫هی!
‫فاصله بین 22 تا 27 متری بود.
‫با چمن‌های بلند. ‫باد هم میومد.
‫اونوقت تیرش کجا رفت؟
‫دقیقا توی گردنش!
‫اون چاق خیکی بلند شد
‫و یکی از اون جیغ‌های دخترونه‌اش رو زد...
‫و بعد عین یه گونی افتاد زمین.
‫بعدش هفت‌تا آلوده‌ی پدرسوخته...
‫بابا، فحش نده.
‫داشتن می‌دویدن سمت ما!
‫با خودم فکر می‌کردم که ‫"وای گندش بزنن، شروع شد".
‫این آقای نترس همینطوری داشت بهشون تیر می‌زد.
‫♪ دختره خندان اونجا وایساده بود ♪
‫- نه، تیرهام خطا می‌رفتن. ‫- نه، اصلا.
‫اون خاکیه. ‫اسپایک خاکی ما.
‫♪ چاقو رو توی دستم حس کردم ♪
‫♪ و دیگه خنده‌اش بند اومد ♪
‫غول‌کش!
‫♪ دلیله‌ی من من من ♪
‫بیا. بخور، بخور.
‫♪ تا در رو خراب کنن ♪
‫♪ منو ببخش، دلیله ♪
‫♪ دیگه طاقت نداشتم ♪
‫من باید برم.
‫اوه.
‫اسپایک.
‫انتظار نداشتم تا قبل از نیمه‌شب ببینمت.
‫فقط اومدم مامانم رو ببینم.
‫حالش چطور بود؟ ‫خوبه؟
‫از خوب هم بهتره.
‫سالم و سرحال بودیم.
‫رفتیم توی زمین قدم زدیم.
‫وقتی ناخوش نباشه، خیلی شاد و سرزنده‌ست.
‫ولی روز تو چطور بود؟ ها؟
‫این مهم‌تره.
‫بابا طوری تعریف کرد که نبود.
‫مثلا چطور؟
‫که انگار من یه قهرمانم.
‫گمونم کنم که واسه اون قهرمانی.
‫فقط حس می‌کنم که داره دروغ میگه.
‫خب، اون بیرون چه اتفاقی افتاد؟
‫- یکی از چاق‌ها رو با تیر زدم. ‫- آه.
‫به ندرت تکون می‌خورد.
‫ولی بعد چندتا از سریع‌ها افتادن دنبالمون،
‫و هیچی رو نتونستم بزنم.
‫بعد تا وقتی هوا تاریک شد قایم شدیم.
‫من فقط ترسیده بودم.
‫حالم بد بود.
‫می‌خواستم بیام خونه پیش مامانم.
‫احتمالا بابات هم همین حس رو داشته.
‫ولی بذار یه چیزی رو بهت بگم، ‫تا حالا اون همه خشکی ندیده بودم.
‫- هوم. ‫- خیلی بزرگ بود.
‫چی دیدی؟
‫خب، یه مشت تپه...
‫جنگل...
‫و یه آتیش.
‫آتیش؟
‫فکر کنم شاید کلسون رو دیدی.
‫فکر نمی‌کردم هنوزم زنده باشه.
‫جهت جنوب غربی بود؟
‫یا خدا. ‫اون کلسونه.
‫باورت بشه یا نه،
‫اون حدود 30 سال پیش
‫قبلا جی‌پی من بود.
‫- جی‌پی چیه؟ ‫- یه دکتر.
‫- دکتر؟ ‫- آره.
‫مطبش توی ویتلی‌بی بود.
‫بابا گفت که نمی‌دونه آتیش چیه.
‫و گفت که همه دکترهای واقعی مُردن.
‫بخاطر همین هم کسی نمی‌دونه مامان چشه.
‫حس می‌کنم داره درمورد همه‌چیز دروغ میگه.
‫نه. می‌دونی چیه؟
‫احتمالا نمی‌خواسته بترسونتت.
‫دکتر کلسون...
‫آدم عجیبیه.
‫از چه لحاظ عجیبه؟
‫مگه آتش چه چیزِ خاصی داره؟
‫اگه بابات نمی‌خواد راجع‌بهش حرف بزنه،
‫به نظرم منم نباید این کارو کنم.
‫چطوره برگردی به مهمونیت؟ ‫ها؟
‫من اینجا پیش مامانت راحتم.
‫نه.
‫تو برو.
‫الان دیگه خودم ازش مراقبت می‌کنم.
‫باشه.
‫دماغ سوخته.
‫همه‌شون دارن دروغ میگن، مامان.
‫اسپایک، میشه بری مغازه؟
‫ایبوپروفن می‌خوام.
‫ایبوپروفن؟
‫واسه سر دردم. فقط...
‫بیخیال. مهم نیست.
‫سلام!
‫ما این بالاییم، عشقم.
‫عجب مهمونی توپی بود.
‫چقدر شلوغ بود.
‫انگار...
‫انگار از موهات گرفتن
‫و برعکس از روی پرچین کشیدنت.
‫شاید هم کشیدن.
‫تو کجا غیبت زد، اسپایک؟
‫اطراف رو چک کردم دیدم مهمون ‫افتخاری غیبش زده.
‫اومدم خونه.
‫هی، غول‌کُش.
‫من میرم صبحونه آماده کنم.
‫چه خبر شده، اسپایک؟
‫چرا نگفتی یه دکتر هست
‫که می‌تونه مامان رو معاینه کنه؟
‫دکتر؟
‫ما دکتر نداریم.
‫خیلی وقته اینجا دکتر نداریم.
‫دکتر کلسون، بابا.
‫آتیش‌سوزی. تو سرزمین مرکزی.
‫با کی صحبت کردی؟
‫پس طرف واقعاً دکتره.
‫سم گفت؟
‫احمق.
‫بیخودی جوگیرت کرده.
‫طرف دکتر نیست، اسپایک.
‫چند سال پیش بود.
‫ولی خیلی وقته دیوونه شده.
‫یعنی چی؟
‫دکتر هست یا نیست؟
‫قبل از اینکه به دنیا بیای،
‫ما می‌رفتیم دنبال غذا.
‫ولی خب دیگه چیزی پیدا نمیشد،
‫مجبور می‌شدیم بریم جاهای دورتر.
‫و یه روز، یه گروه از بچه‌هامون ‫به ناحیه کلسون نزدیک شدن.
‫خب؟
‫آره. از چهارصد و پنجاه متر اونورتر،
‫بوی مرگ به مشاممون رسید.
‫البته ما به اون بو عادت داشتیم.
‫اونموقع همه جا پر مُرده‌ها بود.
‫ولی این یکی...
‫با بقیه فرق می‌کرد.
‫بوش...
‫شبیه یه دیوار می‌موند.
‫انگار میشد لمسش کرد.
‫و رسیدیم به بالای تپه،
‫و به پایین نگاه کردیم...
‫تو عمرم همچین چیزی ندیده بودم.
‫جنازه.
‫صدها.
‫به صف شده بودن.
‫مرد، زن، بچه.
‫و وسطش یه آتیش بود.
‫کنارش کلسون وایساده بود.
‫به دلایل غیرقابل توضیحی،
‫کل جنازه‌ها رو کشونده بود اونجا.
‫و چند ثانیه بعد،
‫برگشت و به ما نگاه کرد
‫و دستش رو تکون داد.
‫خیلی بیخیال، «هی. می‌خواید بیاید پایین، پسرها؟»
‫آره. ما هم برگشتیم و فرار کردیم.
‫و بعد پونزده سال،
‫دیگه برنگشتیم اونجا.
‫درست همونطور که گفتم.
‫باورنکردنی بود.
‫لعنتی.
‫می‌خوای مامان بمیره؟
‫البته که نمی‌خوام.
‫اسپایک، این دیگه چه سوالیه؟
‫مشکل مامان چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫داره می‌میره؟
‫نمی‌دونم.
‫به نظرم داره می‌میره.
‫خودت هم می‌دونی.
‫اگه بمیره،
‫با رزی ازدواج می‌کنی؟
‫حرف دهنت رو بفهم.
‫دیوی بفهمه چی میگه؟
‫میگم حرف دهن کثیفت رو بفهم!
‫پسرم...
‫جیمی!
‫اسپایک!
‫اوه، سرم داره می‌ترکه، اسپایک. ‫داره می‌ترکه.
‫می‌دونم، مامان. متاسفم.
‫آب می‌خوای، عزیزم؟ ‫برات آب میارم.
‫از ما دور شو.
‫«از ما؟»
‫درست شنیدی.
‫برو پی کارت، بابا.
‫آتیش‌سوزی شده!
‫اینا... بدویید!
‫- دوده، ببین. ‫- انت، مارک!
‫- آتیش‌سوزی شده! ‫- برو، برو، برو! برو!
‫انبار اصلی آتیش گرفته!
‫بیاید ببینید!
‫نمی‌تونم دروازه رو به حال خودش ول کنم، اسپایک.
‫باید بری.
‫واسه همین من رو فرستادن.
‫من بالا سر آژیر می‌مونم. ‫تو برو.
‫گفتن به کمک تمام افراد نیاز دارن!
‫- برو! ‫- ای بابا.
‫- بدو. برو. ‫- لعنتی...
‫حواست به افق باشه.
‫و وایسا بالا سر آژیر!
‫میرم آب بیارم!
‫آب بیارید!
‫آتیش!
‫آب بیارید. برید!
‫آتیش!
‫یالا، مامان. پاشو بریم.
‫آب بیارید! آب!
‫از دریا آب بیارید!
‫کجا میریم؟
‫ساحل.
‫و زمین‌ها.
‫- میریم ساحل؟ ‫- آره.
‫اینجا سرزمین مرکزیه.
‫آره.
‫ولی ما...
‫حق نداریم بیایم به سرزمین مرکزی.
‫خطرناکه. آخه...
‫- آروم باش، مامان. ‫- نه.
‫- من مراقب خودمون هستم. ‫- نه، نه، نه، نباید اینجا باشیم.
‫خطرناکه. کو...؟
‫جیمی؟
‫کو...
‫بابا کو؟
‫- اینجا نیست. ‫- پس ما...
‫باید برگردیم. برگردیم خونه.
‫باید فرار کنیم، وگرنه...
‫مامان...
‫نمی‌تونیم برگردیم. آب اومده بالا.
‫ای وای.
‫می‌برمت پیش دکتر.
‫چی؟ دکتر؟
‫- یه دکتر واقعی. ‫- نه.
‫از دوران قدیم.
‫تو مریض شدی، مامان.
‫دکتر درمانت می‌کنه.
‫خب؟
‫باشه.
‫[تماشا کنید، جیمی داره به همراه ابرها میاد]
‫خیلی خب، مامان.
‫امشب همینجا می‌مونیم.
‫اونجا می‌مونیم.
‫بابات سر به سرت می‌ذاره؟
‫- بابا؟ ‫- آره.
‫دستت می‌اندازه. باهات شوخی می‌کنه.
‫بابابزرگت که خیلی شوخ بود.
‫باورت نمیشه.
‫همه فکر می‌کردن خیلی جدیه...
‫ولی کنار من خیلی شوخی می‌کرد.
‫بابات هم همینطوریه...
‫وقتی با هم تنهایید؟
‫نه.
‫می‌خواد مرد بارت بیاره.
‫عین خودش.
‫می‌دونی، وقتی به صورتت نگاه می‌کنم...
‫چشم‌های بابابزرگت رو می‌بینم.
‫قشنگه.
‫دقیقاً.
‫یه کم بخواب.
‫من بیدار می‌مونم. بپا میدم.
‫باشه، بابا.
‫چی؟
‫چی شد؟
‫نمی‌دونم.
‫بگیر.
‫باید بریم.
‫اوه، ببین.
‫فرشته.
‫اولین باری که فرشته رو نشونم ‫دادی رو یادته، بابا؟
‫اومدیم این نزدیکی.
‫از ماشین پیاده شدیم.
‫پیاده‌روی کردیم تا رسیدیم به جایی که ‫بالا سر درخت‌ها بود.
‫گفتی تا ابد همین شکلی باقی می‌مونه.
‫عین اهرام. یا استون‌هنج.
‫که وقتی نگاهش می‌کنی...
‫انگار داری آینده رو می‌بینی. ‫اون روز رو یادته؟
‫هفت، هشت سالم بود؟
‫گفتی ما دو نفر مسافرهای واقعی هستیم.
‫رفتیم آینده.
‫و من...
‫ترسیدم.
‫چون فکر می‌کردم جدی هستی
‫و واقعاً رفتیم به آینده.
‫این دفعه چند صد سال سفر کردیم؟
‫هزاران سال یا بیشتر؟
‫مامان؟
‫اسپایک.
‫باز خون دماغ شدی.
‫تکون نخور.
‫وایسا سر جات.
‫نه، نه، نه!
‫وایسا! پلک نزن!
‫هیچی نیست.
‫لعنتی. بدو، مامان!
‫بدو، مامان!
‫متوقف نشو!
‫بدو، مامان! برو تو!
‫برو تو! برو تو!
‫برو تو!
‫لعنتی! لعنتی!
‫برو! برو تو! برو!
‫اسپایک، نفسم درنمیاد.
‫اسپایک، گازه!
‫- نفسم درنمیاد! ‫- نه، مامان!
‫- نکن...
‫ولش کن!
‫اسپایک...
‫ولش کنید!
‫بخوابید روی زمین! یالا!
‫عجله کن!
‫چی شد؟
‫بنزین.
‫تبخیر شده.
‫چند سال روی هم جمع شده.
‫اوه.
‫من اسپایک هستم.
‫اینم مامانمه.
‫من اریک هستم.
‫مامانت چشه؟
‫نمی‌دونم.
‫دارم می‌برمش دکتر.
‫صحیح.
‫الان چی میشه؟
‫منظورت چیه؟
‫شما اینجا زندگی می‌کنید دیگه؟
‫تو این جزیره. ‫تو محلی هستی.
‫- محلی؟ ‫- هی،
‫الان چی میشه؟
‫ویروسی‌های بیشتری میان؟
‫نمی‌دونم. احتمالاً.
‫صد در صد سر و صدا رو شنیدن.
‫البته که میان.
‫این وحشی‌ها میان. میان و
‫سرمون رو از تنمون جدا می‌کنن. ‫می‌فهمی؟
‫- تو اهل اینجا نیستی. ‫- میشه دهنش رو ببندی؟
‫وایسا، اهل کجایی؟
‫سوئد، میشه خفه‌ش کنی؟
‫- دست خودش نیست. ‫- دست خودش نیست؟
‫پس نمی‌تونی کمکم کنی؟
‫من چرا باید بهت کمک کنم، ها؟
‫می‌تونستم گلوله الکی تلف نکنم!
‫من باید از اینجا برم.
‫- میرم. ‫- خب، برو.
‫من ولش نمی‌کنم.
‫ممنون، باباجون.
‫خدای من. چقدر داغونید.
‫عجبا.
‫دوست صمیمی دوران مدرسه‌م ‫راننده پسته.
‫تو نمی‌دونی راننده پستی چیه.
‫یعنی،
‫بسته تحویل میده.
‫می‌دونی، وقتی مردم به صورت آنلاین ‫چیزی سفارش میدن.
‫مطمئنم نمی‌دونی آنلاین یعنی چی.
‫مهم نیست.
‫دوستم راننده‌ست.
‫بهش گفتم...
‫داری زندگیت رو تلف می‌کنی، فلیکس.
‫آدم فقط یه بار زندگی می‌کنه و تو ‫هم داری تلفش می‌کنی.
‫گفت...
‫«آره، خودت می‌خوای چیکار کنی، روانی؟»
‫منم عضو نیروهای دریایی شدم...
‫که خلافش رو بهش ثابت کنم.
‫الان کی داره عمرش رو تلف می‌کنه، ها؟
‫نمی‌فهمم چی میگی.
‫میگم باید راننده پست می‌شدم.
‫در اون صورت الان تو ترافیک ‫گیر کرده بودم...
‫یا داشتم تو یه خیابون باریک ‫گاز می‌دادم.
‫پس چرا اینجایی؟
‫کشتی کوفتیمون غرق شد.
‫داشتیم تو ساحل شرقی اسکاتلند گشت می‌زدیم
‫و با یه چیزی برخورد کردیم.
‫خوردیم به یخ.
‫مهم نیست.
‫چند نفرمون قایق نجات پیدا کردیم.
‫نمی‌خواستیم بیایم ساحل،
‫ولی خب حریف باد نشدیم.
‫هشت نفرمون رسیدیم به خشکی. ‫الان فقط من زنده مونده‌م.
‫میان نجاتت بدن؟
‫می‌دونی کل این جزیره قرنطینه شده دیگه؟
‫پس فکر می‌کنی قایق‌های گشت‌زنی ‫واسه چین؟
‫خب، می‌دونم قرنطینه‌ست.
‫ولی فکر می‌کردم فقط واسه ماست.
‫قرنطینه واسه هر بدبختیه
‫که پاش می‌رسه به این جزیره.
‫برسی به اینجا دیگه راه فراری نداری.
‫می‌تونی بیای شهر من.
‫بعد از اینکه مامانم رو نشونِ دکتر دادم.
‫آره، این دکتری که میگی کجاست؟
‫اونجا.
‫دور نیست.
‫«دور نیست؟»
‫هی، هی، اگه می‌خوای خودت مامانت رو ‫کول کن.
‫من یه کم استراحت می‌کنم.
‫بعد از یک روز و نصفی اولین ‫وعده غذاییمه.
‫یکی دیگه بخور.
‫انگار عاشق سیبی.
‫آره.
‫یک درصد.
‫آنتن نمیده.
‫این چیه؟
‫به زودی فرقی با آجر نمی‌کنه.
‫ولی واسه یه چند لحظه هم که شده...
‫یه چیزی شبیه رادیوئه.
‫ولی با عکس.
‫شما رادیو دارین؟
‫عکس دارین؟
‫یه سری از مردم قدیمی دارن.
‫بیا. ببینش.
‫این عکس جدیده.
‫نامزدمه.
‫یا نامزد سابقم...
‫به گمونم.
‫صورتش چرا اینجوریه؟
‫منظورت چیه؟
‫قیافه‌ش عجیبه.
‫خودت عجیبی.
‫خیلی هم خوشگله. ‫چشه مگه؟
‫پوف. فهمیدم چشه.
‫یکی از دخترهای شهر ما همین مشکل ‫رو داره.
‫مشکل؟
‫به حلزون صدف‌دار حساسیت داره.
‫وقتی گوش‌ماهی می‌خوره، کل دهنش
‫- چاق میشه و ورم می‌کنه. ‫- بدش من.
‫آره، خاموش شد.
‫تو رو خدا با فلیکس دوست نشو.
‫بابا...
‫سردمه.
‫چرا «بابا» صدات میزنه؟
‫عجیبه.
‫مطمئنم مردم این نواحی
‫با بقیه جاها فرق دارن...
‫ولی این مقدار محبت دیگه عجیبه.
‫گیج شده.
‫همیشه اینجوری نبود.
‫بیشتر اوقات حالش خوبه.
‫کی رو میگی؟
‫تو رو میگم، مامان.
‫اوه.
‫تو کی هستی؟
‫اریک.
‫اینم باباته، اسپایک.
‫چی؟
‫- شوخی می‌کنه، مامان. ‫- آشغال.
‫مامان!
‫ببخشید.
‫جونمون رو نجات دادها.
‫من خوب می‌تونم یه آدم آشغال رو تشخیص بدم.
‫ای خدا، میشه یه بار دیگه بگی اینجا ‫چیکار می‌کنیم؟
‫دکتر.
‫درسته. باشه.
‫خب، پاشو بریم.
‫مامان...
‫می‌تونه راه بره؟
‫چرا اینقدر بزرگ میشن؟
‫وحشی‌ها رو میگم.
‫خب، سم میگه، عفونت...
‫روی یه سری‌هاشون عین استروئید کار می‌کنه.
‫جدی؟
‫البته من نمی‌دونم استروئید چیه.
‫گمونم همون چیزیه که تبدیلشون ‫می‌کنه به آلفا.
‫آلفا. یه جوری میگی انگار کارگزارهای ‫بازار سهامن.
‫یا کارمندهای وال استریت.
‫چی؟
‫می‌دونی وحشی یعنی چی؟ ‫وحشی بهتره.
‫یعنی...
‫موجود دیوونه. ‫جنگجوی وایکینگ. می‌دونی؟
‫من خودمم وایکینگم.
‫شاید اگه آلوده شدم، ‫آلفا بشم.
‫چی بود؟
‫نمی‌دونم.
‫نه، نه، نه. هی، هی! ‫کجا؟
‫تنها ولش نمی‌کنم.
‫هی!
‫مامان!
‫- اسپایک، وایسا! ‫- لعنتی.
‫- وایسا! ‫- بهش دست نزن.
‫همه‌تون دیوونه‌اید.
‫بگیر. آفرین، اسپایک.
‫خب.
‫بذارش زمین.
‫بذارش زمین!
‫- بچه‌ست. ‫- یه بچه زامبیه!
‫بذارش زمین.
‫نمی‌تونیم بذاریم این جونورها ‫بچه‌دار بشن.
‫باید بکشیمش!
‫یه دختربچه‌ست.
‫بذارش روی زمین!
‫- به نظر نمیاد آلوده باشه. ‫- آلوده نیست.
‫اگه نذاریش روی زمین...
‫- به چشمش نگاه کن! ‫- جفتتون رو می‌کشم!
‫- آلوده نیست. ‫- همه‌تون رو می‌کشم!
‫پنج ثانیه وقت دارین.
‫- پنج! ‫- پاشو، مامان. زود باش!
‫چهار!
‫سه!
‫نه!
‫آلفا.
‫- بدو! ‫- آره. باشه.
‫لعنتی.
‫بدو، مامان!
‫مامان! از قطار پیاده شو!
‫مامان! بدو سمت دود!
‫متوقف نشو!
‫لعنتی.
‫مورفین، زایلازین.
‫خیلی زود اثر می‌کنه.
‫ریخت و قیافه‌م رو ببخشید. ‫خودم رو با ید رنگ می‌کنم.
‫برای پیشگیری از خطر.
‫این ویروس از ید متنفره.
‫اوه.
‫من این رو با خودم می‌برم، سمسون.
‫ولش کن.
‫به این یکی میگم سمسون.
‫سه ساله اینجا زندگی می‌کنه.
‫البته
‫زیاد بهش نزدیک نمیشم.
‫قربان...
‫«قربان.»
‫اوه.
‫چقدر مودبی.
‫شما دکتر کلسون هستی؟
‫بله.
‫من اسپایک هستم، اینم مامانمه، آیلا.
‫اسپایک، آیلا.
‫اینم یه بچه‌ست.
‫به کمک شما نیاز داریم.
‫پس بیاید.
‫تا بیدار نشده باید بریم.
‫این چیه؟
‫من...
‫سیزده ساله منتظرم
‫تا یه نفر همچین سوالی بپرسه.
‫فکر می‌کردم اینجا تنها می‌میرم...
‫از پیری یا گرسنگی یا خشونت...
‫و هیچوقت فرصت نمی‌کنم به ‫سوال بقیه جواب بدم.
‫می‌دونی «ممنتو موری» یعنی چی؟
‫نه.
‫لاتینه. جالبه ولی یه زبان مُرده ‫به حساب میاد.
‫یعنی «به خاطر داشته باش که می‌میری.»
‫یعنی یادت باشه که باید بمیری.
‫این جلوی ورودشون رو می‌گیره.
‫خیلی‌ها مُردن.
‫هم کسایی که آلوده شدن و نشدن.
‫چون شبیه هم هستن.
‫مراقب باشید.
‫هر جمجمه یه مجموعه‌ای از افکاره.
‫این حدقه‌ها دیدن.
‫و این فک‌ها صحبت کردن و غذا خوردن.
‫اینجا یه یادبودی برای اوناست.
‫یه معبد.
‫- ببخشید. ‫- اوه. نگران نباش.
‫نه، چون چیز مقدسی که نیست. اه...
‫بنای محکمی داره
‫ولی خب استخون‌ها فرو می‌ریزن...
‫به خاطر گذشت زمان، آب و هوا...
‫یا لمس دست اسپایک.
‫به خاطر داشته باش که می‌میری...
‫به واقعیت پیوسته.
‫این مرد رو می‌شناسی؟
‫اسمش اریک بود.
‫جونمون رو نجات داد.
‫خیلی خب، بیا یه خونه برای اریک ‫پیدا کنیم.
‫ادامه بده. خوبه.
‫پسر خوب.
‫حیف، اریک بیچاره.
‫یه جا براش انتخاب کن.
‫خوبه. آفرین، اسپایک.
‫این بچه تازه به دنیا اومده.
‫مادرش ویروس داشت.
‫ولی خودش آلوده نیست.
‫از مادرش گرفتیمش.
‫چه جالب. ‫جادوی جُفت.
‫دلم می‌خواست بدونم همچین ‫اتفاقی میفته یا نه.
‫ولی به شیر نیاز داره.
‫آب فقط چند روز زنده نگهش می‌داره.
‫واسه همین اومدین دیدنم؟
‫به خاطر بچه؟
‫نه.
‫انگشت اشاره دست راستت رو بیار،
‫بذار روی دماغت...
‫و از اونجا، سعی کن به انگشت ‫اشاره من دست بزنی.
‫خیلی خب.
‫آیلا، باید بدن...
‫و زیر دستت رو معاینه کنم. اجازه میدی؟
‫این احساس گیجیت هست...
‫به نظرت موقتیه؟
‫یا مرحله به مرحله‌ست؟ ‫یا حس می‌کنی دائمیه؟
‫نوسانی بود، ولی...
‫فکر کنم داره دائمی‌تر میشه.
‫ازت خواستم یه کلمه رو به خاطر بسپری.
‫آره.
‫اون کلمه رو یادته؟
‫کلمه...
‫آیلا...
‫تجهیزات تشخیصی ندارم...
‫و نمی‌تونم نمونه‌برداری انجام بدم.
‫ولی اونطور که به نظر میاد سرطان داری.
‫ممکنه از مغزت پخش شده باشه ‫به بدنت،
‫یا از بدنت رسیده باشه به مغزت.
‫بهرحال گسترش پیدا کرده.
‫واسه همین این علائم رو تجربه کردی، ‫و متاسفانه...
‫واسه همین بدنت پر توده و ‫گره‌های لنفاویه.
‫واقعاً متاسفم.
‫وقتی گیج میشم خودم می‌فهمم.
‫و وقتی حرفای عجیب میزنم...
‫از دست خودم غافلگیر میشم.
‫ولی خب بهرحال این حرفای عجیب رو میزنم.
‫ولی اونقدرا هم گیج نشدم.
‫خودمم فکر می‌کردم ممکنه سرطان باشه.
‫نمی‌دونستم چطوری بگم، اسپایک.
‫می‌ترسیدم.
‫می‌خواستم یه نفر دیگه بهت بگه، ‫ولی کسی نگفت.
‫من نمی‌فهمم.
‫میگی نمی‌تونی مامانم رو درمان کنی؟
‫ای کاش می‌تونستم. ولی متاسفانه ‫غیرممکنه.
‫یعنی چی؟
‫یعنی قراره بمیره؟ سرطان قراره بکشتش؟
‫آره.
‫کِی؟
‫مشخص نیست.
‫به زودی.
‫دردش می‌گیره؟
‫اسپایکی، عزیزدلم.
‫همین الانش هم درد دارم.
‫نمیشه.
‫دکتر، تو رو خدا. ‫باید کمکش کنی.
‫به دارو نیاز داری. یکی...
‫یکی از داروهای قدیمی بیمارستان.
‫اگه بگی جاش کجاست...
‫- می‌تونم برم بیارمش. ‫- اسپایک. اسپایک، گوش بده.
‫تو رو خدا، بگو.
‫هیچ دارویی نمی‌تونه درمانش کنه.
‫دکتر... دکتر، تو رو خدا.
‫اینجا رسیدنمون خیلی سخت بود.
‫- پیدا کردن شما خیلی سخت بود. ‫- اسپایک، بیا اینجا.
‫الان میگه کاریش نمیشه کرد.
‫- مامان. ‫- بیا اینجا. بیا.
‫- مامان... ‫- خودم باید بهت می‌گفتم.
‫باید بهت می‌گفتم.
‫خواهش می‌کنم...
‫اسپایک.
‫دکتر نمی‌تونه درمانم کنه،
‫ولی می‌تونه کمکم کنه.
‫نمی‌فهمم.
‫من می‌فهمم.
‫می‌خوام سعی کنی و به خاطر بسپری.
‫من می‌فهمم.
‫مامان. مامان؟
‫نترس. نگران نباش.
‫مامان. مامان.
‫هیس. استراحت کن. نگران نباش.
‫هی.
‫ببین کی اینجاست.
‫اسپایک...
‫ممنتو موری.
‫معنیش چی بود؟
‫به خاطر داشته باش که می‌میری.
‫درسته.
‫چندین نوع مرگ داریم...
‫یه سری‌ها بهتر از بقیه می‌میرن.
‫بهترین نوع مرگ در آرامشه.
‫وقتی با عشق همدیگه رو ترک می‌کنیم.
‫تو هم مامانت رو دوست داری.
‫دوستش دارم.
‫و آیلا، تو هم اسپایک رو دوست داری.
‫خیلی. هوم.
‫ممنتو آموریس.
‫عشق رو به یاد داشته باش.
‫آیلا.
‫بیا.
‫با بچه بمون اینجا.
‫مامان؟
‫اسپایک.
‫براش یه جا پیدا کن.
‫بهترین جای ممکن رو.
‫مامان.
‫دوستت دارم، مامان.
‫برو تو! بدو!
‫همون پایین بمون.
‫تکون نخور.
‫ممنون، اسپایک.
‫فکر کنم...
‫فکر کنم وقتشه تو و بچه...
‫برید خونه.
‫آره.
‫یواش. آفرین.
‫نترس، عزیزم.
‫[بیست و هشت روز بعد...]
‫بابا.
‫من خوبم.
‫نیاز نیست دنبالم بگردی.
‫هر وقت آماده بودم برمی‌گردم.
‫می‌خوام اینقدر به راهم ادامه بدم...
‫تا دیگه نتونم دریا رو ببینم.
‫دکتر کلسون رو پیدا کردیم.
‫دیوونه نیست.
‫مرد مهربونیه.
‫یه بچه؟
‫- باز کن! ‫- آره.
‫بچه‌ی این مادر مبتلا به ویروس بود...
‫ولی خودش نه.
‫سالمه.
‫بیرون دروازه رها شده بود.
‫خواهش می‌کنم باهاش خوب باشید.
‫اسمش آیلاست.
‫نه!
‫اسپایک!
‫لعنتی.
‫اوه!
‫عجب تیراندازی فوق‌العاده‌ای.
‫شاعرانه بود.
‫ولی فکر کنم بیشترشون تو راهن.
‫حتی زور جنگجوی جوونی مثل تو هم ‫بهشون نمی‌رسه.
‫اجازه میدی کمکت کنیم؟
‫باعث افتخارمونه.
‫باشه.
‫آماده باشید.
‫دست نگه دارید.
‫برید.
‫ترکوندیم!
‫سلام.
‫بیا با هم دوست بشیم.