‫من بچۀ سان شاین کوستِ استرالیا هستم،
‫عملاً روی قایق‌مون ‫یعنی «هوم ابراد» زندگی می‌کردیم.
‫به زور جا می‌شدیم؛ ‫مامان، بابا و ما چهارتا بچه.
‫شب‌ها مامان برامون قصه‌هایی ‫در مورد یه مرد ستاره‌ای توی آسمون می‌گفت،
‫بعدش موج‌ها تکون تکون‌ـمون می‌دادن ‫تا خواب‌مون ببره.
‫دریا برام خیلی جذاب و جادویی شده بود.
‫من ناخدا بودم و کل دنیا روبروم بود
‫و برای کشف‌شدن انتظار می‌کشید.
‫می‌شنیدم که اقیانوس اسمم رو صدا می‌کنه.
‫وقتی ۱۲ سالَم شد، ‫تمام فکر و ذکرم همین چیزا بود.
‫چهار سال در مورد اقیانوس و امواج مطالعه کردم
‫و هر چی می‌تونستم راجع‌به ‫دریانوردی با قایق‌ها یاد بگیرم، یاد گرفتم.
‫سه تا شغل پاره‌وقت داشتم ‫و پولم رو پس‌انداز می‌کردم
‫چون آرزو داشتم که یه روز...
‫با قایق، دورتادورِ دنیا رو بگردم.
ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.
‫[دور تمرینی. سپتامبر ۲۰۰۹] ‫[اقیانوس آرام؛‌ حومۀ استرالیا]
‫جس، دور تمرینی چطور پیش میره؟
‫کشتیِ باری بهم برخورد کرد.
‫یهویی پیداش شد.
‫آب داره میاد توی قایق؟
‫نه. نه، این‌طور به نظر نمیاد، ‫ولی دکلِ بادبانم شکست.
‫چرا آلارم به صدا در نیومد؟
‫خیلی‌خب، مختصاتت رو بهم بگو.
‫توی ۲۶ درجه، ۲۵ درجه...
‫جس، نفس عمیق بکش.
‫تمرکز کن.
‫وای خدا، چی شده؟
‫حالش خوبه.
‫به یه کشتی باری برخورد کرده.
‫یه کشتی باری بهش زده؟
‫چه باحال.
‫باحال نیست، تام.
‫مشکلی براش پیش نمیاد؟
‫- مطمئنم چیزیش نمیشه. برگرد بخواب. ‫- به همین خیال باش.
‫جس، آسیب دیدی؟
‫نه مامان، حالم خوبه.
‫واقعاً. قسم می‌خورم.
‫مگه قرار نبود دیگه تصادف نکنی؟
‫دست خودم نبود.
‫میشه با جس صحبت کنم؟ ‫می‌خوام با جس صحبت کنم.
‫- میشه منم باهاش صحبت کنم؟ ‫- منم باهاش صحبت نکردم.
‫- جس، کشتی دزدان دریایی بود؟ ‫- داره مختصاتش رو اشتباه میده.
‫باشه، بی‌خیال. دیگه بسه.
‫- زنگ می‌زنم گارد ساحلی. ‫- نزن.
‫خبرنگارها می‌ریزن لب بندر.
‫اونا منتظرن که اون موفق نشه.
‫نباید وقتی برمی‌گرده داغون شده باشه.
‫- می‌دونیم که قایقش هنوز کار می‌کنه یا نه؟ ‫- خودش میگه کار می‌کنه.
‫خب، تا وقتی یه دختر شونزده ساله...
‫جس باید بفهمه که می‌تونه ‫تنهایی این کار رو بکنه.
‫فقط ۳۰ کیلومتر از ساحل فاصله داره.
‫حالا فرض کنید این کار رو...
‫وقتی ۳۰۰۰ کیلومتر ‫از نزدیک‌ترین بندر فاصله داره بخواد بکنه.
‫احتمالاً روزهاش اون‌قدرها هم بد نباشه.
‫ممنون، اِم.
‫جس!
‫خیلی‌خب، وقتی گفتم چرخش مسیر،
‫بادبان رو به سمت مخالف می‌چرخونیم.
‫آماده‌ای برنده بشیم؟
‫خیلی‌خب، بچه‌ها، بیاید شروع کنیم.
‫هِی! جس، چی شده؟
‫- آماده نیستم. ‫- نیستی؟
‫- عزیز دلم. ‫- نمی‌خوای بری، بچه‌جون؟
‫فکر کنم هنوز باید روی حفظ تعادل‌مون ‫روی آب کار کنیم.
‫- منطقیه. ‫- شنیدم احتمال پیروزی‌ات خیلی بالاست.
‫آره. شاید.
‫بیا دیگه، جس.
‫تا وقتی امتحان نکنی، ‫نمی‌فهمی روی آب چه خبره.
‫نه، نه، خیلی دور نشید.
‫صبر کن، اِمیلی، صبر کن.
‫تنها دور تمرینیِ جسیکا واتسون ‫مختصر شد و به منتقدینش ثابت کرد...
‫آترتون! آهای، آترتون.
‫چطوریه که اون اجازه داره بره اونجا؟
‫- آترتون. ‫- سلام بِن.
‫نمی‌دونم شماها اینجا چی‌کار می‌کنید.
‫خب، به گمونم اومدیم اینجا چون...
‫اون قایق، برای فرستادنِ یه بچه وسط دریا ‫به طرز شوکه‌کننده‌ای کوچیکه.
‫- خیلی هم شل و ول‌ـه. ‫- باهاش بحث نکن.
‫لاشخورها!
‫پس بهشون بی‌محلی کن.
‫چرا به لاشخورها بی‌محلی می‌کنیم؟
‫خیلی کم پیش میاد که یه نفر ‫با سن و سال خواهرت
‫دست به همچین کاری بزنه.
‫اتفاق بزرگیه. ‫مردم یه سری سؤالات دارن، همین.
‫ضمناً باعث میشه هدف‌شون بشه.
‫اگه موفق بشه، یه قهرمانه. ‫اگه موفق نشه، خب، فروشِ خبر فاجعه هم بالاست.
‫این بچه ۱۰ سالشه!
‫دنبال نقطه‌ضعف می‌گردن.
‫نذار باهات جور متفاوتی برخورد کنن.
‫تو یه ناخدایی. فهمیدی؟
‫خیلی‌خب، من بن برایانت هستم،
‫مشاور جسیکا.
‫جس.
‫من جسیکا واتسون هستم.
‫و قصد دارم جَوون‌ترین شخصی باشم
‫که با قایق، بدون وقفه و بدون کمکی ‫دورتادورِ دنیا رو سفر کنم.
‫جسیکا، دیشب چه اتفاقی افتاد؟
‫- تصادف شد. ‫- تقصیر تو بود؟
‫یه کشتی باری از مسیرش منحرف شده بود.
‫جسیکا، این شب اولِ تنها دور تمرینی‌ات بود.
‫اگه نمی‌تونی بین دوتا بندر جابه‌جا بشی ‫چطور می‌خوای دور دنیا بگردی؟
‫نیومدیم که صحبت‌های تو رو بشنویم. ‫ممنون، بن.
‫اعتقاد دارم که می‌تونم.
‫در جریانی که قراره چه چیزایی رو تجربه کنی؟
‫الان بحث آب‌های آزاد مطرحه،
‫موج‌هایی که به اندازۀ ‫آپارتمان‌ها ارتفاع دارن،
‫بادهایی با سرعت ۱۳۰ کیلومتر بر ساعت.
‫این کار برای دریانوردی، ‫حکم فتحِ کوه اورست رو داره.
‫خب، آره، این مسیر چالش‌برانگیزه
‫ولی من نصف عمرم قایقرانی می‌کردم ‫پس می‌دونم...
‫نصف عمرت یعنی دو سال؟
‫۱۰ هزار مایلِ دریایی رو طی کردم.
‫واجد شرایطم.
‫و ما آماده‌ایم.
‫چطور می‌تونه برای کشتی باری‌ای آماده باشه ‫که رادارش رو نادیده می‌گیره؟
‫حالا چرا آلارم‌های مجاورتت ‫قبل از برخورد بهت هشدار ندادن؟
‫یادم رفت روشن‌شون کنم.
‫آقا و خانم واتسون، ‫مطمئناً با شنیدن این مطلب، دو دل شدین.
‫یه اشتباه کرده.
‫اشتباهیه که مطمئنم دیگه نمی‌کنه.
‫پس فکر نمی‌کنید شونزده سال، سن کمیه؟
‫ما کی باشیم که از آرزوهاش محرومش کنیم؟
‫خیلی زحمت کشیده و در تمام مراحل ‫ثابت کرده می‌تونه این کار رو بکنه.
‫حالا دوباره چه روزی عازم میشی؟
‫خب، به گمونم باید اواسط اکتبر راه بیفتیم.
‫یعنی دو هفتۀ دیگه؟ ‫خیلی خوش‌بینی، نه؟
‫خب، آخرین فرصت قبل از اینه که ‫اقیانوس جنوبی پر از کوه یخ بشه.
‫جسیکا! خب، درخواست مقامات مسئول ‫برای لغو کردنِ این برنامه چی میشه؟
‫بن، تو فرد مناسبی ‫برای آوردنِ این دختر به خونه‌ای؟
‫یه کم تجربه دارم.
‫ولی به عنوان ناخدا توی کاپ میلنیوم، ‫یکی از اعضای تیمت رو از دست دادی.
‫شخصی به نام «مت ترنر».
‫آهای! کافیه.
‫- خب، بذار حرفم تموم بشه... ‫- نه. دیگه حرفی نداریم.
‫چهار سال زحمت و تلاش ‫به اینجا ختم شد.
‫بن، رادار رو نگاه کردم ‫ولی اون کشتی‌ رو ندیدم.
‫فقط یه چُرت کوچولو زدم. ‫واسه همین فکر نمی‌کردم...
‫نه، فکر نکردی. ‫بی‌مسئولیتی کردی، جس.
‫می‌دونی دائماً مختصاتت رو هم اشتباه میدی؟
‫وسط آب، چیزی که مهمه وضعیت روانی‌ـته.
‫اگه خوانش‌پریشی سراغت بیاد، ‫وسط اقیانوس گُم میشی، رفیق.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب، فهمیدیم.
‫به نظرت می‌تونیم درستش کنیم؟
‫یه کم گندِکاری شده ولی...
‫آره، این قایق هنوز یه کم جون داره.
‫ولی آخه با تعمیرات کوچیک درست نمیشه.
‫نه پولی داریم، نه نیروی انسانی‌ای، ‫حتی جایی نداریم که درستش کنیم.
‫آره، ولی اسپانسرهام کمک نمی‌کنن؟
‫بعید می‌دونم بخوان برای بار دوم ‫پول یه دکل جدید رو بدن.
‫می‌تونیم بیشترش رو با خلاقیت درست کنیم.
‫دوباره از این بادبان استفاده کنیم ‫و هر جا که می‌شد رو سر هم کنیم.
‫به هیچ وجه. ‫تا کوچیک‌ترین پیچ‌هاش رو درست تعمیر می‌کنیم.
‫اگه نتونیم پولش رو جور کنیم چی؟
‫- اون‌وقت یه سال دیگه صبر می‌کنی. ‫- بابا!
‫امنیت تو تنها چیزیه که اهمیت داره.
‫اگه کارها حساب‌شده پیش نرن، ‫مشکلی با لغو کردنِ این قضیه ندارم.
‫می‌دونی...
‫شاید بهتر باشه در هر صورت لغوش کنیم. ‫این تلنگر خوبی بود.
‫- نه، یه اتفاق بود... ‫- آهای، کسی الان تصمیمی نمی‌گیره.
‫بیاید اول صبر کنیم ببینیم اسپانسرها چی میگن.
‫مگه نه، جس؟
‫آره، آره، درسته.
‫اوه.
‫آخ.
‫قهرمانان لیگ راگبیِ سال گذشته، ‫یعنی «منلی سی ایگلز»...
‫امسال به دنبال این هستند ‫که از عنوان قهرمانی‌شون دفاع کنند.
‫آخر هفتۀ گذشته تیم «ملبورن استورم» رو ‫با نتیجۀ ۳۴ بر ۶ در هم شکستند.
‫این سومین حضور پیاپیِ تیم «منلی» ‫در فینال مسابقات خواهد بود.
‫یادت نره بعد از مدرسه «نتبال» داری.
‫- نگاهت به من باشه. خب... ‫- آره. حالا شروع.
‫آهان، خیلی خوب بود.
‫فکر نکنم هر چی بیشتر نگاه کنی، ‫چیز جدیدی اونجا پیدا بشه، تام.
‫خیلی خوبه.
‫- الان به خودت سرگیجه میدی. ‫- می‌دونم.
‫- زدمت! ‫- آهای! تمومش کن.
‫- برای مصاحبه‌ها بهم پول میدن؟ ‫- به اندازۀ هزینۀ تعمیرات نه.
‫- ماجراجوییِ جسیکا واتسون... ‫- جس، ببین!
‫وقتی شروع شد که خانواده‌اش ‫بار و بندیل‌شون رو بستن
‫و به اون سرِ استرالیا سفر کردند.
‫وقتی کتاب دریانوردِ تنها جسی مارتین رو خونده،
‫الهام گرفته تا دورِ زمین رو بگرده.
‫جسیکا دوازده ساله که بود ‫در حالی‌که غیرحضوری درس می‌خوند،
‫تمریناتش رو با دریانورد بدنام، ‫بن برایانت آغاز کرد
‫و به سختی کار کرد ‫تا آرزوش رو دنبال کنه.
‫ولی آیا اون آرزو به یه کابوس تبدیل شده؟!
‫اوه! چه پیچش داستانی‌ای!
‫گروه‌های طرفدار رفاه کودکان...
‫اقدامِ این دختر مدرسه‌ای رو ‫غیرمسئولانه و خطرناک می‌دونن.
‫نمی‌تونن جلوی خودشون رو بگیرن.
‫یه بچه توانایی اینو نداره ‫که ریسک‌های این عمل رو درک کنه.
‫آدم فکر می‌کنه چیز بهتری ندارن ‫که در موردش صحبت کنن.
‫سؤالی که دهن به دهن می‌چرخه اینه که:
‫«آیا جسیکا واتسون زیادی کم‌سن و ساله؟»
‫«پدر و مادرش توی این قضایا چه نقشی دارن؟»
‫آدم براش سؤال میشه ‫که این آرزوی جسیکاست یا اونا.
‫توی شبکه‌های اجتماعی هم هست.
‫اسم‌مون رو گذاشتن: «دزدان دریاییِ دهاتی».
‫سخت نگیرید! خیلی خنده‌دار بود.
‫بذار یه کامنت بنویسم.
‫- نه، هانا. ‫- نه، هانا، نه.
‫دولت «کوئینزلند» در حال بررسی لایحه‌ای
‫برای ممانعت از دریانوردیِ جسیکا ‫با استناد بر رفاه این بچه‌ست.
‫نمی‌تونن این کار رو بکنن! می‌تونن؟
‫مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد.
‫لطفاً بعداً تماس بگیرید.
‫اون‌قدرها هم بد نشده.
‫نه بابا. ‫نه، فقط همه چی داره از هم می‌پاشه.
‫تعمیرگاه‌های قایق وقت خالی ندارن.
‫از پس هزینۀ کمک یا قطعات جانبی برنمیام،
‫الانم که هیچ‌کدوم از اسپانسرهام جواب نمیدن.
‫یه کم بهشون وقت بده.
‫وقت ندارم!
‫شرط می‌بندم دارن اخبار رو می‌بینن.
‫- همه میگن نمی‌تونم از پس این کار بربیام. ‫- اهمیت نده.
‫خودت فکر می‌کنی می‌تونی.
‫فقط در صورتی‌که بتونم ‫«صورتی» رو به موقع درست کنم.
‫می‌دونم اوضاع طبق نقشه پیش نمی‌ره،
‫و می‌دونم چقدر دلسردکننده‌ست.
‫ولی تازه وقتی اوضاع قاراشمیش میشه ‫شخصیتِ واقعی آدم مشخص میشه.
‫و الان دارم به یه دختر خانمِ قوی ‫ و متعهد و سرسخت نگاه می‌کنم
‫که یه راهی پیدا می‌کنه.
‫یعنی بقیۀ وقتا، این خصوصیات رو ندارم؟
‫نه، بقیۀ وقتا یه کابوس غیرقابل تحملی!
‫آره.
‫تو اگه پافشاری‌ات رو حفظ کنی
‫می‌تونی هر مشکلی رو پشت سر بذاری، جس.
‫قبلاً هم دیدم این کار رو کردی.
‫اصلاً نمیشه.
‫بیا یه چیز دیگه رو امتحان کنیم ‫که بیشتر به کارِت میاد.
‫رنگ‌ها کمک می‌کنن تمرکز کنی. ‫دوباره امتحان کن.
‫هوم...
‫جسی مارتین،
‫جوان‌ترین شخصی که...
‫تک‌نفره دور دنیا را...
‫دریانوردی کرد.
‫دور کل دنیا؟
‫همچین چیزی ممکنه؟
‫ ‫بعلاوۀ تعمیرات بدنه.
‫به گمونم کلاً یه تأخیر کوچیک باشه.
‫فقط مهمه قبل از نوامبر برم توی اقیانوس.
‫- الو؟ بن، صدامو داری؟ ‫- چیه؟
‫بی‌خیال، بن. دارم جدی میگم. ‫هنوز می‌تونیم انجامش بدیم.
‫- هنوز وقت برای درست‌کردنِ «صورتی» هست... ‫- می‌دونم.
‫میای؟
‫کجا؟
‫می‌خوام یه چیزی نشونت بدم.
‫- بن، یه قایق دیگه نمی‌خوام. ‫- آره.
‫من و صورتی یه تیم هستیم. ‫صورتی رو می‌شناسم.
‫وقتی عصبانیه می‌فهمم.
‫- وقتی توی دردسر افتاده می‌فهمم. ‫- آره.
‫یه گروه کمکی جمع و جور کردم.
‫وقتی رسانه‌ها بهت هجمه آوردن،
‫خودشون داوطلب شدن که بیان کمک کنن.
‫چرا؟
‫خب، رسانه‌ها با یکی از ماها در افتادن.
‫درسته که تک‌نفره دریانوردی می‌کنی،
‫ولی الان متعلق به یه قبیله‌ای.
‫این‌جوری قبل از اینکه اون لایحۀ کوفتی ‫تصویب بشه، میری روی آب.
‫- خواب نمی‌بینی، جس. پشت سرت رو ببین. ‫- اون اینجاست.
‫سلام.
‫هانا، به چیزی دست نزن. نه!
‫بیا.
‫پارچه؟ ممنون رفیق.
‫خیلی‌خب، فقط یه لحظه.
‫درسته، یک، دو، سه، چهار.
‫تام!
‫[همیشه بهت فکر می‌کنم؛ ‫دوستت دارم از طرف امیلی]
‫[مستراح]
‫آهای راجر.
‫راج، رفیق، یه سؤال کوچیک داشتم.
‫سلام، صورتی.
‫خوش برگشتی.
‫نمی‌تونن یه روز دست از سرمون بردارن؟
‫تقاضا برای جلوگیری از عزیمتِ جسیکا ‫در حال رشد است.
‫حتی پدر او، ساعاتی پیش ‫شک و تردید خود را ابراز کرد.
‫راج! رفیق، نظرت در مورد تصادف جس چیه؟
‫خب، می‌دونی، هر نوجوونی که با وسیلۀ نقلیه‌اش
‫به جایی بزنه، ‫یه مقدار اعتماد به نفس آدم رو می‌گیره، نه؟
‫مگه قرار نبود با رسانه‌ها صحبت نکنیم؟
‫شوخی بود.
‫شوخی‌ای که توی تلویزیون ملی کردی!
‫برداشت اون اشتباه بود. می‌دونی؟
‫- به نظرت از پسِ این کار برنمیام؟ ‫- چی؟
‫نمی‌دونم.
‫راستش رو بخوای فکر می‌کردم ‫یه ماه روی این قضیه متمرکز میشی،
‫و بعد بی‌خیالش میشی.
‫راج، بس کن.
‫ببخشید.
‫با خودت میگی ای‌کاش نمی‌رفتم؟
‫ببین...
‫گوش کن چی میگم. خب؟
‫دلم می‌خواد به تمام آرزوهایی که داری برسی.
‫ولی...
‫تو دختر کوچولوی منی.
‫باشه؟
‫باشه.
‫جس.
‫تو دیگه شروع نکن.
‫گندش بزنن.
‫می‌دونی که منظور خاصی نداره.
‫فقط ترسیده.
‫نه.
‫شاید حق با خبرنگارها باشه، ‫شاید بهتر باشه بی‌خیال بشم
‫و یواشکی برم توی مهمونی‌ها.
‫بابا قطعاً از این کار هم خوشش نمیاد. ‫باور کن.
‫می‌دونی، درِ دهنِ مردم رو نمیشه بست،
‫و برای کارهات بهت امر و نهی می‌کنن.
‫ولی ببین وقتی دریانوردی می‌کنی ‫چقدر خوشحال میشی،
‫پس برای خودت انجامش بده.
‫خیلی عاقلی!
‫خیلی‌خب، وقت سورپرایز کردنه.
‫- خیلی‌خب. ‫- اوهوم.
‫یه وبلاگ برای سفرت آماده کردم.
‫- چی؟ ‫- نگران نباش. خودم می‌گردونمش.
‫اون‌وقت همه می‌تونن صدات رو بشنون،
‫چون به نظرم ارزش شنیده شدن رو داره.
‫گاهی وقتا!
‫ممنون، اِم.
‫شکلات؟
‫خیلی‌خب، دیگه گرم شدم.
‫- شماها آماده‌اید؟ سه، دو، یک. ‫- ضبط می‌کنیم.
‫بالأخره روز موعود رسیده.
‫تا ساعاتی دیگه، بعد از چندین شکست،
‫جسیکا واتسون عازم سفر دریایی تک‌نفره‌اش میشه.
‫منتقدینش رو نادیده می‌گیره ‫و از لایحۀ دولت زودتر اقدام می‌کنه.
‫اوف! همین خوبه. آماده‌اش کن.
‫بفرما. ‫باشه، ممنون عزیزم.
‫برای وقتایی که دلت گرفت.
‫نه، نمی‌تونم «کوبی کوالا» رو قبول کنم. ‫عروسک مورد علاقه‌ـته.
‫آره.
‫واسه همین قرضی می‌دمش.
‫باشه؟
‫باشه، پس قول میدم صحیح و سالم ‫برش گردونم خونه، باشه؟
‫- خیلی‌خب، تند و سریع! ‫- آره.
‫هوم.
‫خیلی به خودت زحمت میدی ‫که از مشق‌هات فرار کنی.
‫اون شکلاتی که خواسته بودی رو ‫گذاشتم توی وسایلت.
‫- همه‌ش رو یه دفعه نخور. باشه؟ ‫- ممنون، بابا.
‫ازت می‌خوام روزی دو بار بهم زنگ بزنی ‫و مختصاتت رو بگی.
‫چرا؟
‫چون اگه اشتباه بگی، ‫می‌دونم استرس گرفتی.
‫با خوانش‌پریشی، زاغ‌سیاهم رو چوب می‌زنی؟
‫آره، درسته.
‫اما و اگر نیار. باشه؟
‫مشکلی برات پیش نمیاد.
‫خب...
‫غروب خورشید رو تماشا کن،
‫نقاط مهم مسیرت رو جشن بگیر و...
‫یادت نره زیر بارون بچرخی
‫صحیح و سالم برگرد خونه، باشه؟
‫خیلی‌خب.
‫به نظرت آماده‌ست؟
‫فقط یه راه برای فهمیدنش هست.
‫یه افسون خوش‌شانسی از اولین سفر دریایی‌ـمه.
‫همیشه منو برمی‌گردوند. ‫دیگه مال تو باشه.
‫- بن، نمی‌تونم قبول کنم. ‫- معلومه که می‌تونی.
‫- خداحافظ، جس. ‫- خداحافظ!
‫موفق باشی.
‫خداحافظ!
‫چیزیش نمیشه.
‫هوم.
‫[بانوی صورتی]
‫[صورتی]
‫خیلی‌خب.
‫اوناهاش، داره شروع می‌کنه.
‫[خط شروعِ رسمی]
‫- ۴.۱۳؟ ‫- ۴.۱۳.
‫[روز اول، بندر سیدنی] ‫[۱۸ اکتبر ۲۰۰۹]
‫♪ حسش می‌کنی؟ ♪
‫♪ داره برمی‌گرده، می‌تونیم بدزدیمش ♪
‫♪ اگه این خلأ رو پُر کنیم ♪
‫♪ دارم تو رو... ♪
‫♪ از بین پرده‌های آبشار می‌بینم ♪
‫♪ وقتی کنترلم رو از دست دادم ♪
‫♪ تو دستم رو گرفتی ♪
‫♪ ولی دستت رو رد کردم ♪
‫♪ نفهمیدم ♪
‫♪ که منتظرِ... ♪
‫عه! خیلی‌خب، صورتی.
‫♪ پس بگو «جرونیمو» ♪ ‫(یکی از رهبران برجستهٔ سرخپوست در آمریکا بود)
‫♪ بگو «جرونیمو» ♪ ‫(یکی از رهبران برجستهٔ سرخپوست در آمریکا بود)
‫♪ بگو «جرونیمو» ♪
‫♪ عشق منو... ♪
‫♪ حس می‌کنی؟ ♪
‫♪ بمبارونم کن ♪
‫♪ عشق منو... ♪
‫♪ حس می‌کنی؟ حس می‌کنی؟ حس می‌کنی؟ ♪
‫♪ بمبارونم کن ♪
‫- اَه، چقدر چِندشی. ‫- دهنم پُره.
‫خیلی‌خب. گوش کنید.
‫بن قبول کرد وقتی داره جس رو ردگیری می‌کنه ‫همینجا کار کنه.
‫پس یه کم بهش فضا بدین. باشه؟
‫فکرش هم نکن!
‫این وسیله‌ها دیگه چی‌ان؟
‫به چیزی دست نمی‌زنی.
‫- پس به صبحونه‌ام دست نزن. ‫- باشه.
‫باشه!
‫خیلی‌خب.
‫جسیکاست؟
‫- من جواب میدم. من جواب میدم. ‫- من، من، من!
‫سلام رفیق.
‫۳۷ درجه، ۳۳ دقیقه به سمت جنوب، ‫[روز سوم، اقیانوس آرام]
‫و ۱۷۰ درجه، ۳۰ دقیقه به سمت شرق. ‫[۶۳۷ کیلومتر دور از خانه]
‫دقیق گفتی.
‫آذوقه‌ها چطوره؟ به اندازۀ کافی داری؟
‫بابا،‌ تازه از اونجا رفتم.
‫- خیلی‌خب. ‫- نه، جولز! ای خدا...
‫جس!
‫سلام، مامان.
‫اونجا چه حسی داره؟
‫ارزش انتظار رو داشت.
‫طناب رو پرت کن.
‫ای بابا.
‫از پسش برمیام.
‫پرت کن دیگه.
‫قابل قبول بود؟
‫آره. ممنون، بچه‌جون.
‫همه فکر می‌کنن به اندازۀ کافی ‫بزرگ و قوی نیستم که بتونم کاری بکنم.
‫ولی هستم!
‫مدام تمرین می‌کنم، ‫هر وقت فرصتش گیر بیاد.
‫لازم نیست چیزی رو به من ثابت کنی، رفیق.
‫خب، دخترها مجبورن همین کار رو بکنن.
‫تو «بن برایانت» هستی؟
‫- نه. ‫- چرا، هستی.
‫وقتی داشتی توی قطب جنوب دریانوردی می‌کردی،
‫نوکِ انگشت‌کوچیکه‌ات رو از دست دادی.
‫از دست ندادمش.
‫- گذاشتمش توی کِشو. ‫- چه باحال.
‫۱۲ بار مسیر سیدنی تا هوبارت رو رفتی
‫و تک‌نفره سه بار دور دنیا رو گشتی.
‫دریانوردیِ تک‌نفره خوبه؟
‫آره، عالیه.
‫کسی نیست که باهات حرف بزنه.
‫قصد دارم تجربه کسب کنم ‫تا بتونم با قایق دور دنیا بگردم
‫ولی کسی بهم فرصتی نمیده.
‫که چی؟
‫خودت فرصت‌سازی کن.
‫سلام، من جس هستم.
‫به ولاگِ من خوش اومدید.
‫دریانوردهای قدیمی، دفتر ثبت وقایع داشتند
‫ولی کسی نمی‌تونه شش هفت ماه ‫منو محروم از وسایل الکترونیکی کنه.
‫ولی مطمئنم فقط مامانم داره اینو می‌بینه.
‫سلام مامان!
‫با خودم گفتم هفت ماه آینده، ‫خونه‌ام رو بهتون نشون بدم، حالا...
‫اینجا آشپزخونه‌ـمه ‫که توش آشپزی می‌کنم.
‫و اینجا میز ناوبری‌ایه که باهاش ‫تمام ارتباطات و الکتریسیته رو کنترل می‌کنم.
‫تختخوابم که روش می‌خوابم.
‫اوه.
‫مستراح!
‫اینجا هم جاییه که غذاهام رو می‌ذارم.
‫مثلاً...
‫بروکلیِ خشک‌شدۀ منجمد.
‫[اول بروکلی رو بخور، بعداً شکلات]
‫قشنگ بود، بابا.
‫قراره بی‌وقفه و بدون کمک سفر کنم.
‫پس اگه توی یه بندر نگه دارم، ‫رد صلاحیت میشم.
‫ضمناً باید از تمام خطوط طول جغرافیایی رد بشم ‫و دور چهار دماغه بچرخم
‫تا یه گردش واقعیِ دور دنیا حساب بشه.
‫قراره این کار رو بکنیم:
‫خیلی‌خب، اینجا سیدنی‌ـه.
‫می‌ریم شمال شرقی، بالای خط استوا،
‫بعدش برمی‌گردیم جنوب ‫تا دور «دماغۀ هورن» که نوکِ شیلی‌ـه بگردیم،
‫بعدش اون سرِ اقیانوس اطلس، ‫می‌ریم «دماغه امید نیک» توی آفریقای جنوبی،
‫بعدش از اقیانوس هند رد می‌شیم
‫و به دماغه لیووین در استرالیای غربی می‌رسیم.
‫بعدش میایم پایین و دور دماغۀ جنوب شرقی ‫در تاسمانی می‌گردیم.
‫و برمی‌گردیم بالا توی بندر سیدنی.
‫پس خیلی هم زیاد نیست.
‫بیاید.
‫خیلی‌خب، این سکانه ‫که باهاش قایق رو هدایت می‌کنیم،
‫ولی در حال حاضر روی حالت خودکارـه.
‫قایق نجات این زیره،
‫و داخل اینجا لنگر چتری‌ـه.
‫یه جور لنگرِ نرم‌ـه.
‫توی طوفان‌ها سرعت قایق رو پایین نگه می‌داره ‫و تعادلش رو حفظ می‌کنه.
‫این دوشِ منه.
‫هر چند متوجه شدم که بُرِس‌ام رو ‫توی خونه جا گذاشتم.
‫پس باید تا ۲۰۰ روز آینده ‫از این استفاده کنم.
‫گرسنه‌ـته، کوبی؟
‫اوه.
‫- جس. ‫- سلام.
‫آلارم‌های رؤیت کشتی کار می‌کنن.
‫الان یکی‌شون از شمال غربی‌ام رد شد.
‫خوش‌خبر باشی.
‫خب، اون آخرین کشتی‌ای میشه ‫که تا یه مدت می‌بینی.
‫از کجا می‌دونی؟
‫ببین...
‫بذار اون تصادف، برات درس عبرت باشه، خب؟
‫الان دیگه بلدی چطور مدیریتش کنی.
‫- توی سفرهات دلت نمی‌گرفت؟ ‫- بعضی وقتا.
‫- ولی می‌دونم چطور از سرم بیرونش کنم. ‫- چطور؟
‫- آواز بخون. ‫- آواز؟
‫تو... تو آواز می‌خوندی؟
‫ما دریانوردیم. باید آواز بخونیم.
‫سعی کن یه کم بخوابی، باشه؟
‫اینا اضطراب‌های هفتۀ اولن. همین و بس.
‫ماهی‌ها دارن صدام می‌کنن.
‫- باید برم. ‫- خیلی‌خب.
‫یالا.
‫اه، گندش بزنن.
‫[روز دوازدهم، اقیانوس آرام] ‫[حوالیِ فیجی]
‫دختر بومی‌ای که حالا توجه کشور رو ‫به خودش جلب کرده.
‫خانوادۀ جسیکا واتسون با یه اتوبوس دوطبقۀ ‫تک‌منظوره در استرالیا سفر کرد
‫و بعد که جسیکا نُه سالش بود ‫داخل یه قایق زندگی کردن.
‫حالا، هفت سال بعد، ‫جسیکا در آستانۀ گذروندنِ...
‫اولین نقطۀ عطف زندگیشه. ‫اون قصد داره تا جَوون‌ترین شخصی بشه...
‫این شد یه چیز.
‫...که تک‌نفره دورتادورِ دنیا سفر کرده.
‫ممنون، «سوزی». مسلماً خطر اصلی...
‫اقیانوس هند و اقیانوس جنوبی خواهد بود.
‫موارد بسیاری از دریانوردهایی داشتیم
‫که خیلی باتجربه‌تر از جسیکا واتسونِ جوان بودن
‫و بارها و بارها قایق‌شون چپ کرده.
‫لازم نبود اینو بشنوم.
‫- دریانوردهای تک‌رو... ‫- خب.
‫که به دنبال گشتن به دور دنیا هستن ‫چندین ماه...
‫باورم نمیشه از خط استوا رد شده.
‫خیلی خفنه.
‫آسمون قرمز توی شب، دلخوشیِ دریانوردهاست.
‫آسمون قرمز توی روز، هشدار دریاست.
‫پیش‌بینی آب و هوا رو دیدی؟
‫آره، از آسمون مشخصه.
‫آره. جس، موج شدیدی تو راهه.
‫بیا در مورد نقشه‌مون صحبت کنیم.
‫مسیر رو عوض می‌کنم.
‫به نظرم بهتره لنگر چتری رو بندازی.
‫ازش رد شو.
‫از توی طوفان رد بشم؟
‫خب، با سرعت بالایی داره میاد.
‫هیچ‌جوره نمی‌تونی ازش جلو بزنی.
‫ولی این به معنیِ اینم هست که سریع می‌گذره.
‫- خدا رو شکر. ‫- صبر کن، صبر کن.
‫توافق کردیم کاری رو بکنیم ‫که از همه بی‌خطرتره.
‫طوفان توی این منطقه عادی نیست، بابا.
‫راحت نمیشه در موردش قضاوت کرد.
‫یه نوع لنگره.
‫لنگر چتری ثابت نگهش می‌داره.
‫چیزیش نمیشه.
‫به نظرم بهترین گزینه‌مون همینه، جس.
‫تصمیم نهایی با خودت.
‫خیلی‌خب.
‫بگو.
‫پروتکل‌ها. آره، بیا تحلیل‌شون کنیم.
‫چی بگم. از این وضعیت خوشم نمیاد.
‫مهم نیست چه دیدگاهی به بن داری ‫ولی اون کارش رو بلده.
‫بعلاوۀ اینکه جس هم کاربلده.
‫- خودت روال کار رو بلدی. ‫- آره.
‫یالا، لنگر چتری!
‫وای!
‫یه چیزی رو باید بهتون بگم.
‫می‌خوام تک‌نفره دور دنیا دور بزنم.
‫و جَوون‌ترین شخصی میشم که این کار رو کرده.
‫جس...
‫چی؟
‫جسی مارتین هفده سالش بوده که این کار رو کرده.
‫یه بچۀ عادی بوده. منم همین‌طور.
‫هوم. هوم؟
‫نگران نباشید. یه نقشه دارم.
‫یه مربی پیدا می‌کنم، ‫واجد شرایط میشم.
‫این لیست تمام چیزاییه که لازم دارم ‫و مسیرهای امنی که برای شروع باید برم.
‫یه جا مشغول به کار میشم تا پول در بیارم
‫و اسپانسر پیدا می‌کنم ‫تا هزینه‌های سنگین رو پوشش بدن،
‫و به ازای هر ساعت دریانوردی،
‫بازم یه ساعت مطالعه می‌کنم.
‫ساعت مطالعۀ بالایی میشه!
‫- بلده چطور مخاطب‌هاش رو سرگرم کنه. ‫- آره.
‫خب، پس بهتره شروع کنی ‫کامل روی اون لیست کار کنی.
‫به نظرم هر کاری که ذهنت رو روش ‫متمرکز کنی می‌تونی انجام بدی، عزیزم.
‫آخ.
‫جس! خوبی؟
‫- آره. خوبم. ‫- چی شد؟ چرا زنگ نزدی؟
‫خب، بیهوش شدم.
‫ولی حالم خوبه.
‫- چی؟ ‫- بیهوش شدی؟ حالت خوبه؟
‫- به سرت ضربه خورد؟ ‫- چه خفن.
‫- باید یه دکتر معاینه‌ات کنه! ‫- توی وسایلم دکتر ندارم.
‫با توئم، جس، گوش کن. ‫سردرد داری؟
‫گوش‌هات تیر می‌کشن؟ ‫حالت تهوع یا همچین چیزی داری؟
‫بابا، لطفاً بس کن. حالم خوبه.
‫بن اونجاست؟
‫صورتی چطوره؟
‫حالش خوبه.
‫خودتو نبسته بودی، درسته؟
‫- داشتم می‌بستم. ‫- خب، قبلش باید می‌بستی.
‫طبیعت منتظر کسی نمی‌مونه. ‫خودت اینو می‌دونی، جس.
‫طوفان بود.
‫فرقی نمی‌کنه.
‫باید مدیریتش کنی.
‫شانس آوردی که از این قضیه سالم بیرون اومدی.
‫خیلی شدید بود، بن.
‫فکر کردم الان چپ می‌کنیم.
‫آره، آره، آره، آره.
‫بن اومد. بریم.
‫بن! الان خبردار شدیم ‫که جس اولین طوفانش رو پشت سر گذاشت.
‫جراحت یا آسیبی وارد نشده؟
‫جواب هیچ سؤالی رو نمی‌دیم
‫ولی جس یه وبلاگ به این آدرس داره.
‫به این میگن روشِ طفره‌رفتن.
‫اون‌قدرها هم سخت نیست، بن.
‫اطلاعات جدیدی داری بهمون بدی؟
‫بن، ببخشید. ببخشید! یه لحظه.
‫اون یه طوفان رو...
‫- صبر کن! صبر کن، بن، ببخشید. ‫- جیمی، اینو بگیر.
‫آلباتروس یکی از تنها موجودات زنده‌ایه که ‫وسط اقیانوس میشه دید.
‫در طول تاریخ، ‫دریانوردها اونا رو تماشا می‌کردن.
‫فکر کنم یه ماهی گرفتم.
‫خیلی‌خب.
‫اوه! خیلی‌خب.
‫بیا اینجا.
‫می‌بینید؟
‫اوه! سلام.
‫نوبت منه.
‫خیلی‌خب. تام، غذا آماده‌ست.
‫- باشه. ‫- بفرما.
‫- بخور. ‫- ممنون.
‫صبح بخیر.
‫آه...
‫بن؟ بفرما.
‫من صبحونه نمی‌خورم.
‫اه، خب نخور، می‌ذارم اینجا، ‫اگه خواستی بخور.
‫می‌خوای یه چی بنویسی؟
‫جس، تو دانشگاه سیدنی قبول شدم!
‫وای خدا! ام، ایول! ‫[روز هفتاد و دوم، اقیانوس آرام، ۱۵۲۹۵.۲۱ کیلومتر تا خانه]
‫مبارک باشه، موفق شدی! ‫[روز هفتاد و دوم، اقیانوس آرام، ۱۵۲۹۵.۲۱ کیلومتر تا خانه]
‫باید بهت هشدار بدما، هانا واسه تختم کمین کرده.
‫آها.
‫اوه، قبل اینکه من برگردم تو واسه دانشگاه میری.
‫آره، ولی بیخیال بلاگ نمیشم.
‫جس، تو کارناوال شنا چهارتا مدال بردم!
‫واو، هان! ایول! ‫ای کاش اونجا بودم.
‫حدس بزن چی شد؟
‫تام قراره با یکی بره بیرون
‫- چرا... ‫- چی؟ با کی؟
‫بدش من... خیلی خب.
‫- جس! ‫- گوشی رو بده من!
‫چرت میگه!
‫- نمی‌دونم چی... ‫- چرا اتفاقاً!
‫- خودم بهش میگم! ‫- چرا داره!
‫من باهاش حرف میزنم و بهش میگم دختره کیه.
‫من... قرار نیست با کسی برم سر قرار.
‫- چرا! ‫- نخیر.
‫ورق مشابه.
‫- خیلی خب، ببینم چی کادو گرفتی؟ ‫- تخته بوگی!
‫چی؟ تخته بوگی؟
‫نمی‌دونی هانا چقدر شکلات خورده.
‫خب، فقط اون نیست که.
‫تازه هنوز کریسمس هم نشده.
‫- اوه، ام اونجاست؟ ‫- آره، گوشی!
‫ام.
‫سلام، جس. کریسمس مبارک!
‫کریسمس مبارک!
‫اسباب بازی دوست خودت رو داشته باش!
‫آخی، ممنون ام. دقیقاً همون چیزیه ‫که می‌خواستم.
‫آره، شنیدم گوش شنوای خوبیه.
‫- هی، نوبت منه! ‫- اوه، گوشی با بابا.
‫کریسمس مبارک، عزیزم. ‫هی، شنیدم یه رفیق جدید پیدا کردی.
‫برنامه‌تون واسه فردا چیه؟
‫اوه، خب، من میزبان مهمونی هستم،
‫ولی مهمون‌های من از مهمون‌های شما ‫ساکت‌ترن.
‫عالیه، هانا.
‫چه خوب! ‫میشه من بیام مهمونی شما؟
‫جس! یادم رفت. کیسه تره فرنگی رو پیدا کن.
‫شنیدی؟ کیسه تره فرنگی.
‫بن!
‫هوم.
‫کریسمس مبارک!
‫آره.
‫بفرما داخل.
‫کریسمس مبارک، بن!
‫- کریسمس مبارک، بن! ‫- آره.
‫کریسمس مبارک، رفیق.
‫- بفرما. ‫- اوه، ممنون.
‫اوه، عاشقشونم. ممنون، تام.
‫خیلی خب، کرم کردی. ‫دیگه قطع می‌کنم.
‫با جس خداحافظی کنین!
‫- دوستت داریم! ‫- آره، می‌بینیمت، جس!
‫تام، صدای آهنگ!
‫آره.
‫- بگیرش. ‫- باشه. ممنون.
‫آره، تو...
‫خیلی خب، غذا رو میزه! ‫بفرمایید.
‫امیدوارم گشنه‌تون باشه!
‫صحیح، وقت جدا کردن تزئیناته.
‫محکم بکش!
‫- شرمنده، بن. ‫- بن.
‫هوم.
‫بن، تو معمولاً واسه کریسمس چیکار می‌کنی؟
‫هیچی.
‫خانواده‌ت چی؟
‫اوه. من خانواده ندارم.
‫اوه.
‫- کریسمس مبارک. ‫- واسه منه؟
‫بازش کن!
‫ممنون.
‫بن، چرا دماغه هورن اینقدر جای مهمیه؟
‫اوه! خب...
‫جای سختی واسه دریانوردیه.
‫می‌دونی، وسط اقیانوس اطلس و آرامه،
‫واسه همین بادهای شدید می‌وزن،
‫امواج آب خیلی شدیدن،
‫یه امواج گنده‌ای میان
‫و اقیانوس‌ها با هم برخورد می‌کنن.
‫واسه همین این دماغه
‫اینقدر ترسناکه.
‫پره از اثر انگشت‌های گم شده.
‫- اه، بن؟ ‫- هوم؟
‫اه، میشه اینقدر بابت کار خطرناکی که
‫دخترمون داره انجام میده هیجان زده نباشی؟
‫باشه.
‫منظورت به دریانوردی سریعه؟
‫چه جور هم.
‫[روز هشتاد و دوم، دماغه هورن] ‫[۱۷۴۱۹.۵۳۹ کیلومتر تا خانه] ‫وای خدا.
‫اوه! وای.
‫ببین با چه سرعتی میره. یا خدا.
‫اوه... نه دیگه اونقدر سریع. این...
‫سرعتش زیاده.
‫- وای. ‫- یالا!
‫همین الان از اورست اقیانوس، ‫یعنی دماغه هورن دور زدیم،
‫و با افتخار گزارش میدم که قایقرانی ‫آرومی داشتیم.
‫خیلی خفنه!
‫من... باورم نمیشه.
‫انگار از سخت‌ترین چالشمون گذشتیم.
‫[روز صد و سیزدهم، روز اول از هوای بدون باد] ‫[۲۰۷۳۴.۷۸۸ کیلومتر تا خانه]
‫می‌شنوی؟
‫صدای هیچی نمیاد.
‫هیچی.
‫نه بادی هست نه موجی.
‫چند روز گذشته.
‫می‌دونی کجام.
‫می‌خوام دور دنیا قایقرانی کنم و تو رو ‫به عنوان مربیم استخدام می‌کنم.
‫به مامان و بابات بگو تو مدرسه کشتی رانی ‫هزارتا مربی پیدا میشه.
‫می‌دونم، ولی می‌خوام تو یادم بدی.
‫خب...
‫من دیگه کشتی رانی نمی‌کنم.
‫به خاطر میلنیوم کاپه، می‌دونم.
‫ولی اگه به جوون‌ترین آدم دنیا کمک کنی
‫با کشتی دور دنیا رو بگرده،
‫مردم قضیه مت ترنر رو فراموش می‌کنن.
‫شاید اونا فراموش کنن، ولی من نمی‌کنم.
‫هی، چرا... اصلاً چرا می‌خوای دریانوردی کنی؟
‫چون... کسی دیگه نمیره برای اکتشاف.
‫می‌دونی، تعداد آدم‌هایی که تو فضان
‫از کسایی که دور دنیا رو با کشتی می‌گردن بیشتره.
‫نمی‌دونستم اصلاً میشه همچین کاری کرد، ولی ‫میشه، منم می‌خوام انجامش بدم.
‫چون من یه آدم ماجراجو هستم.
‫تو دریانوردی رو دوست داری.
‫ولی اقلیم گردی کلاً یه چیز دیگه‌ست، رفیق.
‫خب، خودم می‌خوام بفهمم چیه.
‫هر چی بگم باز کار خودت رو می‌کنی، نه؟
‫اگه بخوام موافقت کنم، بهت ارفاق نمی‌کنم،
‫چون اون بیرون مهربون بودن به دردت نمی‌خوره.
‫همونجوری که با خودم رفتار می‌کنم، ‫با تو هم رفتار می‌کنم.
‫آخ! قانون اول...
‫اینجوری نکن...
‫وحشت می‌کنم.
‫[روز صد و پونزدهم، روز سوم از هوای بدون باد]
‫- خودشه. یالا. ‫- خیلی خب.
‫- بن، چند روزه چشم رو هم نذاشتی، رفیق. ‫- ها؟
‫- یه کم استراحت کن. ‫- اوه، نه، نه.
‫خوبم.
‫فقط منتظر این اعداد ثبت شده هستم.
‫جس چیکار می‌کنه؟
‫[روز صد و هفدهم، روز پنجم از هوای بدون باد]
‫جس؟
‫چند ساعته داری عقب عقب میری، رفیق.
‫آره، خواب بودم.
‫خب آلارم رو فعال نکردی؟
‫خب، یه هفته‌ست به زور یه کم حرکت کردم، ‫از کجا باید بفهمم دارم عقبی می‌رم؟
‫واسه همین باید آلارم رو فعال کنی، رفیق!
‫باشه بابا، آروم باش.
‫آروم باشم؟ ‫هی، کارت خطرناکه، خب؟
‫اینجاست که یه مشکلی پیش میاد، مردم آسیب می‌بینن،
‫وقتی مردم بیخیال مسئولیت‌هاشون میشن!
‫و تو هم اگه بخوای اینجوری کنی، ‫خودت رو به کشتن میدی!
‫عه؟ انگار تو می‌دونی!
‫هی! چه خبر شده؟
‫من...
‫حق با توئه، جس.
‫آره.
‫باید آروم باشم.
‫جس؟
‫نه بادی می‌وزه، نه موجی هست،
‫بن هم که گم و گور شده.
‫خودم تنهام.
‫و... نمی‌تونم از دست خودم فرار کنم.
‫[روز صد و نوزدهم، روز هفتم از هوای بدون باد] ‫هنوز از جام تکون نخوردم.
‫اوه، خدا رو شکر جواب دادی!
‫چه خبر شده، جس؟
‫مامان.
‫چی شده؟
‫آروم باش. من اینجام.
‫هر چقدر می‌خوای گریه کن.
‫خیلی تنهام.
‫نه، نیستی.
‫می‌دونم چقدر وحشتناکه آدم حس تنهایی داشته باشه.
‫ولی...
‫تا ابد دووم نداره.
‫نمی‌دونم باد دوباره کِی قراره بوزه،
‫ولی... می‌دونم اگه ادامه بدی،
‫بالاخره وزیدن می‌گیره.
‫درست مثل اتفاقی که
‫برای کل کشتی‌ران‌های قبل تو افتاده.
‫آهنگی که شب‌ها برات می‌خوندم رو یادته؟
‫آره.
‫می‌خوام دنبال درخشان‌ترین ستاره تو ‫آسمون بگردی.
‫و هر وقت بهش نگاه کردی،
‫بدونی که من اینجام،
‫تو خونه...
‫و به همون ستاره زل زدم.
‫من پیشتم.
‫باشه؟
‫باشه.
‫دوستت دارم، جس.
‫منم دوستت دارم.
‫سلام.
‫ببخشید زیاد ویدئو ضبط نکردم.
‫داشتم در می‌رفتم.
‫هوم، راستش تجربه کردن آرزو کار سختیه.
‫و الان دیگه زیادی سخته.
‫چند ساعته دارم گریه می‌کنم.
‫خسته شدم.
‫بدن درد دارم.
‫حتی نمی‌تونم درست و حسابی پاهام رو ‫کش و قوس بدم.
‫دلم واسه خانواده‌م تنگ شده.
‫خیلی زیاد.
‫و دلم واسه راهنمای بداخلاقم...
‫که بهترین دوستم هم هست تنگ شده.
‫اه، ولی با همه این احوال،
‫سعی کردم یه سیاح پوست کلفت و ‫خونسرد باشم.
‫و...
‫من همچین آدمی نیستم، می‌دونی؟
‫من همیشه خوب، قوی و بی‌باک نیستم.
‫پوف! بی‌باک.
‫بیشتر اوقات مثل سگ می‌ترسم.
‫و به خودم شک می‌کنم.
‫و...
‫زیاد به جا زدن فکر می‌کنم.
‫ولی عیبی نداره.
‫عیب نداره.
‫چون آدم وقتی خودش باشه، یه قدرتی ‫پیدا می‌کنه.
‫می‌دونین، به نظرم...
‫خودت بودن به اندازه کوه نوردی سخته.
‫می‌دونین، به نظرم آدم وقتی
‫اعتراف می‌کنه حالش خوب نیست یعنی شجاعه.
‫وای خدا، ترسناکه.
‫درست به اندازه اینکه...
‫وسط توفان از کشتیت بیفتی بیرون ترسناکه.
‫البته مامان و بابا، فکر نکنین من می‌دونم ‫افتادن از کشتی چه حسی داره.
‫پس...
‫من جسیکا واتسون هستم.
‫و سرسختم و داره بهم سخت می‌گذره.
‫و تجربه آرزوم... سخته،
‫ولی ارزشش رو داره.
‫حتی تو روزهای بد.
‫چون دنیا...
‫می‌تونه جای سختی باشه، ولی...
‫خیلی هم زیباست.
‫صورتی، باد رو پیدا کردی!
‫روز خوش!
‫لطف می‌کنید؟ ‫سطل بازیافت اونجاست. امروز روز آشغالیه.
‫جسی!
‫سلام، بابا. خبری از بن نشد؟
‫از قایقش ردگیریت می‌کنه.
‫حالش خوبه.
‫فقط یه کم زمان می‌خواد، عزیزم.
‫اگه سفرم یک سره نبود،
‫مطمئنم الان واسه تعمیرات تو یه ‫بندر می‌زدم کنار.
‫چون آدم دلش نمی‌خواد کشتیش سوراخ شده باشه.
‫گمونم بن هم اگه بود همچین چیزی می‌گفت.
‫امواج امروز خیلی وحشی هستن. ‫می‌دونی باید چیکار کنی؟
‫- باهاشون همراه شم. ‫- باهاشون نجنگ.
‫اقیانوس همیشه از تو و همه موجودات دیگه ‫قوی‌تر خواهد بود.
‫اگه می‌خوای دریانوردی کنی، ‫پا رو دم مادر طبیعت نذار.
‫کاری باهات نداره،
‫داره کار خودش رو می‌کنه و گاهی اوقات ما ‫مزاحمش میشیم.
‫بیا بریم.
‫بریم اون داخل.
‫[روز صد و نود و هفتم، اقیانوس جنوبی] ‫[۲۵۵۵.۶۳۸ کیلومتر تا خانه]
‫جسیکا، نخست وزیر استرالیا هستم.
‫- اگه بخوای می‌تونی کی‌راد... ‫- بدش من.
‫هی، تام. چه خبر؟
‫راستش، نخست وزیر داره درباره‌ت صحبت می‌کنه.
‫ام، برگشتی خونه!
‫فقط یه هفته.
‫خیلی عجیبه، کل بچه‌های دانشگاه می‌شناسنت.
‫- وای خدا، فکر نکنم دلم بخواد معروف بشم. ‫- خب، پس خودت رو آماده کن.
‫عکست که داری دماغه رو دور میزنی تو ‫روزنامه‌های کل دنیا چاپ شده.
‫همه دارن تشویقت می‌کنن.
‫پس به موهات برس.
‫اوه، دست بردار. من جای شونه، چنگال دارم.
‫دانشگاه چطوره؟ پسر جدیدی تو سیدنی نیست؟
‫شاید!
‫وای خدا، کی؟
‫خب...
‫هی، میشه گوشی رو بدی مامان؟
‫الان؟
‫آب و هوای بدی تو راهه. ‫افتضاح. توفان‌ها.
‫توفان‌ها؟ یعنی چندتا؟
‫از جنوبگان مستقیم دارن میان سمت من.
‫پنج برابر بزرگتر از توفان قبلی.
‫فکر کنم باید بری تو نزدیک‌ترین بندر.
‫یعنی جا بزنم؟ نه.
‫نه، نمی‌تونم. الان نه.
‫فکر نکنم چاره‌ای برات مونده باشه.
‫بذار آسمون رو چک کنم.
‫هی.
‫چرا... چرا داری با من اینجوری می‌کنی؟
‫چرا دست از سرم برنمی‌داری؟
‫از ساحل داره تندبادهایی شکل می‌گیره
‫با سرعت صد و بیست و نه کیلومتر بر ساعت و ‫امواجی با ارتفاع دوازده متر.
‫پس جسیکا در بندر متوقف میشه و در طی این کار ‫فاقد صلاحیت میشه
‫یا ادامه میده؟
‫ممنون، کریگ. ‫رد شدن از تنگه باس چی؟
‫اینم یه گزینه‌ست، و می‌تونه در برابر بدترین ‫وضعیت هوا ازش محافظت کنه.
‫ولی از چهارمین دماغه جا می‌مونه.
‫ولی زنده می‌مونه، سوزی.
‫حرف ما هم همینه، نه؟
‫جون سالم به در بردن.
‫دریانورد نوجوون استرالیایی جسیکا واتسون ‫در حین تلاش برای تبدیل شدن
‫به جوون‌ترین اقلیم نورد دنیا، با چالش دیگه‌ای ‫روبرو شده.
‫نیاز نیست از چیزی خجالت بکشی.
‫حتی باتجربه‌ترین دریانوردها هم میزنن کنار.
‫آره، حتی بن.
‫جولز.
‫آره، ولی اینطوری همه رو ناامید می‌کنم.
‫نه.
‫- نظرات رو دیدی؟ ‫- کدوما؟
‫نظرات بلاگت.
‫گفتم چطوریه که.
‫نه، نگفتی.
‫چرا.
‫خیلی خب، لپ‌تاپ رو وا کن.
‫رو لینک هر پستی که می‌خوای کلیک کن.
‫بیا پایین و تماشا کن.
‫هر روز که بلند میشم، میام ببینم ‫اوضاعت چطوره.
‫تو از هر کسی که می‌شناسم قوی‌تری.
‫چهارده‌تا از بچه‌های مرکز مشاوره هستن
‫که کامپیوتر من رو قرض می‌گیرن که ویدئونگاریت ‫رو تماشا کنن.
‫اوه، منبع الهام این بچه‌ها هستی.
‫من می‌خوام هفت قله رو فتح کنم.
‫ممنون که باعث شدی ببینم نیاز نیست ‫در حد یه آرزو بمونه.
‫من دوازده سالمه و خوانش پریشی دارم.
‫ویدئوهات رو که می‌بینم فکر می‌کنم
‫منم می‌تونم به آرزوم برسم و یه روز ‫خلبان بشم.
‫ممنون که ما رو هم بخشی از این سفرت ‫کردی، ناخدا واتسون.
‫بعداً بهت زنگ میزنم.
‫خیلی نزدیک شدیم.
‫خیلی...
‫یک، دو، سه.
‫دوستت داریم، جسیکا!
‫تو سیدنی می‌بینیمت!
‫باید یه راهی باشه.
‫می‌خوام بیارمش خونه.
‫خیلی خب، چند بار اعداد رو دوره کردم
‫و یه راه دیگه هست.
‫می‌تونم از توفان غربی در برم.
‫- نه، نمیشه. ‫- بن، برگشتی؟
‫آره. ببین جس، نباید اینقدر عصبانی میشدم.
‫گذاشتم ترس فلجم کنه، و شرمنده‌م.
‫نه، نه، نه. من شرمنده‌م.
‫ببین، من...
‫می‌خواستم بگم من اون نیستم و اینم ‫میلنیوم کاپ نیست،
‫تو هم قرار نیست من رو از دست بدی، بن.
‫من بیخ ریشتم.
‫اه، توفان تو راهه، یادته؟
‫آره. بدترین توفان تا هفتاد و دو ساعت دیگه می‌رسه،
‫اگه از بینش رد بشم چی؟
‫چی؟ نمیشه از اینجور توفان‌ها جون سالم ‫به در برد.
‫نمی‌خوام جون سالم به در ببرم، می‌خوام
‫بدون لنگر چتری انداختن همراهش حرکت کنم.
‫جس، باید لنگر بندازی.
‫لنگر چتریه که باعث میشه قایق از جاش ‫تکون نخوره.
‫آره، ولی توفان اقیانوس آرام، ‫مثل یه لنگر سرعت ما رو آورد پایین.
‫آره، موضوع همینه!
‫آره، ولی این امواج داغونمون کردن چون ‫صورتی باهاشون مقابله کرد.
‫خودت گفتی آدم نباید با مادر طبیعت در بیفته.
‫پس بیا باهاش همکاری کنیم.
‫بذاریم صورتی دریانوردی کنه.
‫وایسین، راست میگه.
‫اگه جلوی موج وایسی، از پا درت میاره،
‫ولی اگه همراهش شی، ‫نه.
‫یعنی بیشتر اوقات.
‫آره، ببین، بدون لنگر چتری،
‫با یه موج هجده متری روبرویی، جس.
‫آره، جای اینکه داغونمون کنه، ‫از روش میریم جلو.
‫کوچیک بودن صورتی هم کمکم می‌کنه.
‫صورتی پایه‌ست؟
‫همین تازگی اون سوراخ توی دیوارش ‫رو پوشوندی. دووم میاره؟
‫خودت هم خسته‌ای، جسی، ‫و انگار توفان قراره طولانی بشه.
‫خیلی نزدیکم.
‫هی، نگران نباش.
‫زنده رسیدن به خونه مهم‌تره.
‫باید بری بندر.
‫من با بن موافقم. مراقب باش.
‫نه! از وسط امواج رد شو.
‫آره، منم با این گزینه موافقم.
‫من با دریانوردی موافقم.
‫بابا تو هم میگی لنگر بندازم؟
‫خب... آره، مسلماً امن‌ترین...
‫اوه، جسی...
‫نمی‌دونم. واقعاً نمی‌دونم.
‫من اصلاً تا حالا در این حد قایق رانی نکردم،
‫ولی تو، ای خدا، دور دنیا رو گشتی.
‫ببین، تو اقیانوس رو می‌شناسی،
‫قایقت رو می‌شناسی.
‫مطمئنم خودت می‌دونی بهترین کار چیه.
‫حق با باباته.
‫تو ناخدای این کشتی هستی.
‫ما پشت هر تصمیمی که بگیری هستیم.
‫ممنون، بابا. ممنون، مامان.
‫دوستتون دارم.
‫ما هم دوستت داریم، جسی.
‫بن، حس ششمم بهم میگه از بین توفان ‫رد بشم،
‫و لنگر چتری نندازم.
‫کار سختیه.
‫باید آروم باشی، و به خستگیت غلبه کنی.
‫ممکنه چند روز طول بکشه.
‫می‌دونم.
‫از پسش برمیام.
‫موفق میشم، بن.
‫به شرط اینکه عواقب کارت رو بدونی.
‫می‌دونم.
‫تو ناخدایی، ناخدا.
‫- پیتزا برای واتسون! ‫- پیتزا!
‫- اوه. ‫- پیتزا!
‫تام، میشه یه مقدار اطلاعات بهمون بدی؟
‫تام، یه لحظه.
‫دوستان آماده‌اید؟ ‫خیلی خب، یه بیانیه فوری.
‫جس با توفان حرکت می‌کنه،
‫و همچنان در تلاشه که بی‌وقفه و بدون کمک...
‫تبدیل به جوون‌ترین دریانوردی بشه که ‫دور دنیا رو گشته.
‫ولی باید لنگر بندازه.
‫ناخدا تصمیمش رو گرفته. ‫سوال دیگه‌ای نپرسید، ممنون.
‫هانا!
‫امیلی، میشه یه بیانیه سریع بدی؟ ‫امیلی؟
‫[روز صد و نود و هشتم، ساحل تاسمانی] ‫[۲۳۹۴.۷۰۴ کیلومتر تا خانه]
‫استرالیایی‌ها توفان‌های وحشتناکی رو
‫در راستای کرانه دیدن.
‫زمان بندی این توفان برای جسیکا واتسون ‫بدتر از همه‌ست،
‫کسی که به تنهایی و بی‌وقفه و بدون کمک کسی ‫داره اقلیم گردی می‌کنه
‫و فقط یه دماغه مونده تا سفرش رو کامل کنه.
‫از پسش برمیایم، صورتی!
‫هی، بن.
‫هم‌فشارها دارن بهم نزدیک میشن.
‫یعنی چی؟
‫تندبادهای توفان با هم یکی شدن.
‫هر سه جبهه هوا تبدیل به یک توفان ‫عظیم شدن.
‫حالا که جسیکا قراره با سخت‌ترین چالشش روبرو بشه،
‫کسی نمی‌دونه اون چه حسی داره.
‫[روز دویست و یکم، ساحل تاسمانی] ‫[۱۹۱۱.۹۰۱ کیلومتر تا خانه]
‫جس، ما اینجاییم.
‫سلام. سلام!
‫میشه باهام صحبت کنین؟ ‫باید حواسم رو پرت کنین.
‫من عاشق کرم خاکیم!
‫نیک! نیک، اسم پسره نیکه.
‫ام، کدوم پسره؟
‫اگه جون سالم به در نبرم چی؟
‫این جزو گزینه‌ها نیست، رفیق.
‫هی، ببین چی میگم، جس.
‫اگه سالم برگردی،
‫بویی رو از لنگرگاه درمیارم و میام سیدنی دیدنت. قبول؟
‫دریانوردی می‌کنی؟ ‫یعنی تو آب‌های آزاد؟
‫آره، حتی شاید برم نیوزلند خونه‌مون.
‫ولی اول باید بیای خونه.
‫باشه. قبول.
‫جسی؟ جسی، هنوز هستی؟
‫آره، آره. حق داشتی نخوای این کار ‫رو بکنم، بابا.
‫من می‌ترسم!
‫اوه. اوه، هانا، منم همینطور.
‫ولی خودم تصمیم گرفتم بیام اینجا، نه؟
‫تصمیم خودم بود و هیچوقت هم ازش ‫پشیمون نمیشم.
‫وقتی آدم ریسک نکنه، هیچی هم به دست ‫نمیاره، نه؟
‫- غیرممکنه. ‫- چی؟
‫چی؟ چی غیرممکنه؟
‫- چی؟ بگو دیگه! ‫- جس!
‫خواهش می‌کنم بسه!
‫خواهش می‌کنم ولش کن!
‫جس؟
‫مامان؟
‫آلارم اضطراریش فعال شد.
‫اون...
‫رفته زیر آب.
‫نه.
‫نه، حالش خوبه.
‫بهش زنگ بزن.
‫هی، گوشی...
‫گوشی تو توفان آنتنش از دست میره، یادته؟
‫فقط گوشیش اینجوری شده.
‫فقط گوشیشه.
‫یالا جس، جواب بده.
‫خیلی خب.
‫- جس؟ ‫- بسه.
‫- جس، نه! ‫- بسه، تام.
‫نه!
‫من اینجام.
‫چیزی نیست.
‫- نه. ‫- جولز.
‫نه...
‫- خیلی خب. ‫- نه...
‫جس؟
‫موفق شدیم.
‫صورتی نجاتم داد.
‫جس؟
‫سلام، مامان.
‫نمی‌دونی چقدر از شنیدن صدات خوشحالم.
‫وای خدا.
‫منم همینطور.
‫وای خدا، ای کاش میشد آسمون رو ببینین.
‫عه؟ خوشگل شده؟
‫خیلی.
‫جس، میشه دیگه بیای خونه؟ ‫پیرم کردی!
‫آره.
‫فکر کنم دیگه آماده‌م.
‫موفق شد. موفق شد!
‫بیا اینجا! بیا اینجا!
‫جس...
‫می‌بینی؟
‫حسابی نگرانمون کردی، جسی.
‫- داری می‌گیری؟ ‫- هاناست.
‫همه حاضرن؟ ‫دارین می‌گیرن؟
‫جس از توفان جون سالم به در برده. ‫نه آسیب و نه خسارت جدی دیده و
‫داره برمی‌گرده خونه.
‫- ایول! ‫- خیلی خب.
‫خیلی خب. خیلی خب. دوستان، ‫از روی چمن ما برید بیرون!
‫خیلی خب، می‌خوام چمنم رشد کنه.
‫بیشتر از هشتاد هزار نفر کنار دریا ‫در بندرگاه سیدنی جمع شدن
‫تا شاهد جسیکا واتسون، دختر مدرسه‌ای،
‫یا در واقع خانم جوون بی‌نظیری باشن که بعد از ‫دویست و ده روز گذروندن در دریا، داره برمی‌گرده خونه،
‫درسی درباره قدرت الهام گیری،
‫و تاثیری که یه آدم شجاع
‫می‌تونه روی خیلی‌ها بذاره،
‫از جمله خود من.
‫بگیر.
‫[خط پایان رسمی، پونزدهم مه سال ۲۰۱۰]
‫- ساعت ۳:۳۳. ‫- ساعت ۳:۳۳.
‫توجه کنید. اومد. ‫ساعت ۳:۳۳.
‫موفق شد.
‫ایول!
‫جس!
‫جسیکا واتسون با طی کردن ۳۸۶۲۴.۲۵۶ کیلومتر
‫در دریا به خونه برمی‌گرده.
‫- و سفر... ‫- اوه!
‫بیاین! اینجا رو! ببینین کیه!
‫جسیکاست!
‫اومدی خونه!
‫جدی جدی اومدی خونه!
‫یه چند نفر می‌خوان بهت سلام بدن.
‫- اونجا رو! ‫- یالا!
‫خوش برگشتی، جسیکا. ‫چه موفقیت بی‌نظیری.
‫کشور ما رو سربلند کردی.
‫تو حالا به عنوان جدیدترین قهرمان استرالیا ‫شناخته میشی.
‫خیلی خوشحالم که برگشتم خونه.
‫ولی می‌خوام با حرف نخست وزیر ‫مخالفت کنم، من...
‫من خودم رو یه قهرمان در نظر نمی‌گیرم.
‫من فقط یه دختر معمولیم که به آرزوش ‫ایمان داشت.
‫نیاز نیست یه شخص خاص باشید تا بتونین ‫به همچین موفقیتی دست پیدا کنین،
‫فقط کافیه آرزوتون رو پیدا کنین،
‫بهش باور داشته باشین، و از جون براش ‫مایه بذارین.
‫بابت این خوش آمد گویی فوق العاده ‫ازتون ممنونم.
ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.
‫در پونزده مه سال ۲۰۱۰، جسیکا واتسون شانزده ساله ‫بعد از گذراندن ۲۱۰ روز در دریا، به استرالیا برگشت.
‫او توانست از هفت فروپاشی و امواجی که بیش ‫از بیست و یک متر طول داشتند، جان سالم به در ببرد.
‫در ژانویه سال ۲۰۱۱، جسیکا توانست عنوان ‫استرالیایی جوان سال را برای خود کند.
‫علی رغم خوانش پریشیش، دو کتاب نوشته که ‫جزو پرفروش‌ترین کتاب‌ها بودند.
‫جسیکا تا به امروز هم دریانوردی مشتاق باقی ‫مانده است.