سال ۲۰۰۹، سریلانکا.
منطقه‌ی جافنا، جنگل منگوس.
چهل‌وهشت ساعت بعد از نابودی کامل ببرهای سریلانکا،
ارتش سریلانکا وارد جنگل انبوه جافنا شد.
حکومت وحشت ببرها به پایان رسیده بود.
اما مرگ هنوز توی هر قدمی از جنگل کمین کرده بود.
با اینکه سلطنت‌شون همه‌جا گسترده بود،
ریشه‌هاشون تا عمق جهنم نفوذ کرده بود.
با کمک مردم محلی،
ارتش سریلانکا شروع کرد به حفاری جنگل
تا دنبال سلاح‌ها و گنجینه‌های پنهان بگرده.
اون چی بود؟
داداش، ارتش.
می‌خوای تا آخر عمرت جون بکنی؟
همه‌ی پسرا، آماده باش!
سومو!
داداش!
سلوا!
بدو!
شماها کی هستید؟
جواب بدین، بی‌ادبا!
از کجا اومدین؟
برمه؟
بنگلادش؟
یا پاکستان؟
تروریست‌اید یا قاچاقچی؟
اینا خیلی حرفه‌ای به‌نظر می‌رسن. حرف نمی‌زنن.
همه‌ی پرونده‌های حل‌نشده رو بنداز گردنشون.
چشم، قربان.
پرونده‌ها رو بیار.
سریلانکا.
سریلانکا؟
- ببرها؟ - باربر.
باربر؟ اینجا چی قراره جابجا کنی؟
قربان.
افراد مسلح
کل روستامونو آتیش زدن، قربان.
دیگه هیچی برای زنده موندن برامون نمونده.
اومدیم اینجا دنبال پناهگاه.
فکر می‌کنی پناه گرفتن به آسونیِ سیگار خواستنه؟
می‌خوای پناه بگیری؟
باید کارت شناسایی داشته باشی. قانون داره.
طلا!
این باید واسه ورود کافی باشه.
مدرک شناسایی چی؟
قربان، این همه طلاست!
قربان...
من واسه این آجرها کلی ریسک کردم.
مراقب باش.
آدرس فقط عوض می‌شه یا اسماتونم همینطور؟
من اسممو خیلی دوست دارم.
اسم‌ت چیه؟
راناتونگا.
خانم رئیس‌جمهور، اینم بسته‌ست.
به رئیس‌جمهور محترم،
این نامه رو از موتوپالی می‌نویسم،
یه روستای کوچیک تو منطقه پراکاسم، ایالت آندرا پرادش.
دستایی که دارن این نامه رو می‌نویسن شاید کوچیک باشن،
ولی مشکلی که داریم خیلی بزرگه.
برادرام انگشتای قطع‌شده‌شون رو براتون فرستادن.
اگه تا ۲۴ ساعت دیگه کمکمون نکنین،
بدونین که این دفعه فقط انگشتامون رسیده،
دفعه‌ی بعد، سرای بریده‌مونو می‌فرستیم.
الان زنگ بزن به افسر ساتیا مورتی از اداره مرکزی تحقیقات.
فوراً!
درود بر هند، قربان.
درود بر هند، خانم.
صدای اون بچه رو دارم می‌شنوم.
درد اون بچه جلوی چشمامه.
باید یه کاری بکنیم، ساتیا مورتی.
موضوع خیلی حساسیه، خانم.
قبل از اینکه وارد عمل بشیم،
باید بفهمیم اونجا دقیقاً چی شده.
ما همیشه ادعا می‌کنیم که پیشرفت جهانی کردیم،
ولی هنوزم مردم برای گرفتن عدالت، باید تا ته خط برن.
این انصاف نیست، ساتیا مورتی.
این یه دستوره.
باید بری موتوپالی
و هرچی اطلاعات هست از اونجا جمع کنی.
و دائم بهم گزارش بدی.
تموم مجوزهای ویژه رو بهت می‌دم.
- فوراً شروع کن. - چشم، خانم.
درود بر هند!
گوش کن.
تا وقتی برسم حیدرآباد،
به همه‌ی مسئولای ارشد اداره‌ی درآمد بگو
و یه افسر پلیس که از اوضاع اونجا خبر داره،
بیان فرودگاه.
و این قضیه کاملاً محرمانه بمونه.
چشم، قربان.
این کیشانه!
کیشان!
ما گوش ندادیم وقتی گفت برید.
هی، یه نفر دیگه هم اینجاست.
نگاه کن!
دفتر شورای روستا، موتوپالی
"محله‌ی ماهیگیرها"
این جنازه‌ها توی یه زمین کنار روستا پیدا شدن.
ولی هیچ‌کی چیزی نمی‌گه.
داداش!
تو این روستا چی شده؟
هیچ‌کس نمی‌خواد چیزی بگه؟
کی این کارو کرده؟
آما.
می‌دونم از گفتن حقیقت می‌ترسی.
ولی اشکات فریاد می‌زنن که اینا عزیزات بودن.
حرف بزن.
هیچ‌کس قرار نیست چیزی بگه!
هی!
اینا مرده‌ان.
و اونایی که موندن، مُرده‌های زنده‌ن.
اینا جونشونو دادن تا زندگی شما بهتر شه.
ولی این مردم...
دارن باهاشون طوری رفتار می‌کنن که انگار غریبه‌ن.
چرا؟
چون این روستا...
روستا نیست.
یه قبرستونه.
و اینجا همه چی خاکستر می‌شه، نابود می‌شه.
سوخته. نابود شده.
ببین. ببین اینجا.
نگاه کن.
فقط نگاه کن.
به این دستا نگاه کن.
هیچ‌کسو اینجا نداره.
یه راکی؟
نگاه کن.
حتی تو مرگم، این دست داره اشاره می‌کنه
به کسی که اون راکی رو بسته.
داداش!
بالاخره خواهر بیدار شد!
پسرم!
مادر هم اومد وسط!
باباهه.
حالا... هی!
حالا شناختینش!
همه دارن گریه می‌کنن.
حداقل حالا بگین!
بگین کی این کارو کرده!
راناتونگا!
ما نمی‌تونیم این کارو بکنیم...
به درک!
نگاه کن.
یه پسرم قبل از اینکه دست بلند کنه، فکر می‌کنه.
ولی اون یکی، سومولو، اصلاً فکر نمی‌کنه.
هر چی بهتون گفتم انجام بدین،
قبل از اینکه برسه.
آما، ولی امروز یک‌شنبه‌ست.
خب که چی؟
مگه یک‌شنبه‌ها غذا نمی‌خوری؟
مگه یک‌شنبه‌ها نوشیدنی نمی‌خوری؟
تاریخ فردا رو بنویس و امضا کن.
- آما... - زود باش دیگه!
انجامش بده!
وظیفه و حکم بازداشت؟ چه کلمات قلمبه‌ای!
می‌خوای کیو بگیری؟
راناتونگا!
راناتونگا؟!
انگار اصلاً این اسم به گوشت نخورده.
قبل از اینکه این بشه آخرین اسمی که می‌شنوی،
بگو مریضی و یه هفته‌ست تو ایستگاه نبودی، بعدم ساکت باش.
و دیگه هیچی نگو.
بسه دیگه!
همین‌جا وایسین! همه وایسین! وایسین!
دیگه جلوتر نمی‌ریم.
- چرا؟ - می‌ترسیم، خانم.
خجالت نمی‌کشین؟
شما پلیسین!
- از کی می‌ترسین؟ - اون راناتونگاست، خانم.
اون خود راناتونگاست!
من نمی‌تونم، خانم.
یه خانواده دارم باید نون برسونم.
الان استعفا می‌دم!
بفرما، برو.
منم نمی‌تونم خانم.
ناماسته، خانم.
ببخشید، خانم.
ببخشید خانم، منم می‌رم.
همه‌ی این مردا فرار کردن.
کسی دیگه هم می‌خواد بره؟
ما همه باهات میایم، خانم!
چی...
بزنیدشون!
بی‌عرضه‌ها!
چی شد؟ همتون ترسو شدین؟
نگهشون دارین!
هی!
صداتو بیار پایین!
فقط چون پیری ولت می‌کنم!
وگرنه می‌بندمت به جیپ می‌کشم می‌برمت زندون!
چطور جرأت می‌کنی...
مامان...
مامان، چرا ناراحتی؟
بی‌خیال. خودم باهاش حرف می‌زنم.
بفرمایید داخل.
شماها هم بیاید.
هی.
یه نوشیدنی بریز برام.
راه زیادی اومدی، یه چیزی می‌خوای بخوری یا بنوشی؟
آب یا آب‌میوه؟
خانم.
ما نیومدیم از مهمون‌نوازیتون لذت ببریم.
اون عوضی سرِ ده نفر رو بریده.
صداش کن بیاد!
حواست به لحنت باشه، اون شوهرمه.
حکم دستگیری داری؟
حواسم به لحنم باشه؟
باید بزنن و بکشوننش تو خیابون!
بگو بیاد بیرون!
بگو بیاد!
در رو ببند!
هی، ویجایا لاکشمی.
قبل از اینکه بیای اینجا باید یادت می‌بود که فقط پلیس نیستی.
تو یه زن هم هستی.
فرمشونو دربیارید!
هی!
«برای دفاع از راستی، در هر عصر فرود می‌آیم»
تا حالا هیچ خدایی این‌جا نیومده.
و هیچ‌وقت هم نمیاد.
درود بر لرد رام!
در گذر زمان، قدرت راما
جنگجویی پرغرور که می‌ره به دل نبرد
با ذهنی بخشنده و سلاح‌هایی راستین
خشمش رو مهار کرد و در آرامش رشد کرد
وقتی بانگ آغاز بلند می‌شه راما می‌ایسته
با تیر و قدرت، بر سرزمین حکومت می‌کنه
با دانش و حکمت وداها و نوشته‌ها
قهرمانی برای خدایان و انسان‌ها
درود بر لرد رام!
طبل‌ها به صدا درمیاد، پژواک‌شون می‌پیچه
از آیودیا به راه افتادن، غرش جنگجوها رو بشنو
هزاران دلیر که محکم ایستادن
با شجاعت توی وجودشون تاریکی رو روشن می‌کنن
با بمب و تیزترین شمشیر
با تیر و نیزه، آماده‌ی جنگ
با لطف آیودیا، راوان رو سر جاش می‌ذاریم
توی میدون، هیچ‌کس نمی‌مونه به‌خاطر هدفت، آزادشون می‌کنیم
اُه راما، سری راما، درود بر راما نامش رو صدا بزن، با احترام اعلامش کن
حامی جهان، ارباب تاریکی و روشنایی
درود بر لرد رام!
مراسم تقدیس معبد رام
درود بر لرد رام!
هر قدم با پرشوتام، راهنمای ماست
در میان آسمان‌های متغیر و هر جزر و مد
هر قدم با پرشوتام، راهنمای ماست
در میان آسمان‌های متغیر و هر جزر و مد
همه‌چی رو دیدم، بالا و پایین زندگی رو
همه‌چی رو دونستم، مسیر زندگی رو
همه‌چی رو دیدم، بالا و پایین زندگی رو
همه‌چی رو دونستم، مسیر زندگی رو
با لطف آیودیا، راوان رو سر جاش می‌ذاریم
توی میدون، هیچ‌کس نمی‌مونه به‌خاطر هدفت، آزادشون می‌کنیم
اُه راما، سری راما، درود بر راما نامش رو صدا بزن، با احترام اعلامش کن
حامی جهان، ارباب تاریکی و روشنایی
درود بر لرد رام!
اُه راما، سری راما، درود بر راما نامش رو صدا بزن، با احترام اعلامش کن
حامی جهان، ارباب تاریکی و روشنایی
درود بر لرد رام!
در گذر زمان، قدرت راما
جنگجویی پرغرور که می‌ره به دل نبرد
با ذهنی بخشنده و سلاح‌هایی راستین
خشمش رو مهار کرد و در آرامش رشد کرد
وقتی بانگ آغاز بلند می‌شه راما می‌ایسته
با تیر و قدرت، بر سرزمین حکومت می‌کنه
با دانش و حکمت وداها و نوشته‌ها
قهرمانی برای خدایان و انسان‌ها
درود بر لرد رام!
چی باید بهش بگیم؟
چرا گوشیو خاموش نمی‌کنی؟
ولی بالاخره باید یه چیزی بهش بگیم دیگه، نه؟
راحت لم داده تو اتاق کولر و فقط دستور می‌ده.
- هی زنگ می‌زنه... - ببخشید، آقا.
اینجا کجاست؟
آندراست، آندرا پرادش، آقا.
- منطقه چیرالا. - چیرالا؟
بله، آقا.
چرا قطار وایساده؟
یه قطار باری جلوتر از ریل در رفته.
ریل یه‌طرفه‌ست.
قطار تعمیر ریل از چنای و ویجایاوادا راه افتاده.
حدود ۴-۵ ساعت طول می‌کشه.
آخ لعنتی!
گرسنمه.
می‌شه صبحونه بگیریم؟
قرار بود ایستگاه بعدی بار بزنیم.
ولی اینجا رو نمی‌شناسم.
شاید اون طرف چیزی پیدا بشه.
اون‌طرف.
مادر؟
مادر!
دال-روتی دارین؟
اینجا دال-روتی نداریم، پسرم.
ما فقط ایدلی، دوسا و وادا داریم.
- داغ و تازه‌ست؟ - معلومه که هست!
ایدلی داغِ داغ داریم. می‌خوای؟
- آره. - بیا بریم.
مادر! مادر…
تنهایی کار می‌کنی؟ کسی نیست کمکت کنه؟
هست، عزیزم.
ولی الان پیشم نیستن.
آخرش خودم باید حواسم به خودم باشه دیگه.
به نظر می‌رسه تازه‌واردی.
کجا داری می‌ری، پسرم؟
کوه‌نوردی.
آهان…
- بریم یه چایی بخوریم. - آره، بریم.
- امروز صبح تو چنای، یه نفر ناشناس... - هی، یه چایی درست کن!
- جون ده نفر رو گرفت. - هی پیرزن، یه بیدی بده!
توی بازجویی پلیس مشخص شد کشته‌شده‌ها
- از اعضای سلول خفته بودن، - بگیر.
- و دولت تامیل‌نادو - زود باش دیگه.
- حسابی مات و مبهوت مونده! - هی، کانالو عوض کن!
- اون کبریت کو، پیرزن؟ - الان می‌دم، صبر کن.
شوهر مرده‌ت قراره کبریت بده به من؟!
- برو گمشو! - برو گمشو!
برو گمشو!
داداش.
داداش؟
داشتم با لذت ایدلیم رو می‌خوردم.
هلم دادی، ایدلیم ریخت.
باید ازم معذرت بخوای.
ببین، ما نه از کسی عذر می‌خوایم، نه از کسی می‌پذیریم.
برو گمشو!
گمشو!
داداش؟
مشکلت چیه؟ چی می‌خوای؟
داداش، داشتم ایدلی می‌خوردم.
هل دادی ریخت.
بگو ببخشید.
می‌خوای من بگم ببخشید؟
گمشو!
هی، می‌دونی با کی طرفی؟
تو کی‌ای؟ اهل کجایی؟
ببین، می‌گه باید بگه ببخشید.
می‌گه باید ازمون معذرت بخواین.
هی! ببخشید رو بذار کنار!
دیوانه‌ای؟ گمشو!
هی!
تمام شمال هند قدرت این دست‌های دو کیلو و نیمی رو حس کرده...
حالا نوبت جنوبه!
وقتی این دستا رو بلند می‌کنم،
همه‌ی ملت از خوشی می‌رن هوا!
بگو ببخشید!
هی!
معذرت بخواه!
تو دیگه کی هستی؟!
جرأت کردی بیای تو محل ما و بهمون حمله کنی؟
می‌دونی ما واسه کی کار می‌کنیم؟
بگو ببینم.
رام سوبا ردی.
خب، حالا اون قراره معذرت بخواد؟
بریم!
نگران نباشی، سومولو داداش.
خودشه، رام سوبا ردی.
بیست تا پسر از کوت‌لورو دارن میان،
چهل‌تای دیگه هم از رامایاپاتنام.
هی! حواست باشه!
نگران نباش، داداش.
امروز کارش تمومه.
- جدی می‌گم. - زنگ بزن ببین چیکار می‌کنه.
- الان نگاه می‌کنم. - نه، نه. اون پسرا
از اونگول جواب تلفن نمی‌دن.
تو...
باشه. بعداً بهت زنگ می‌زنم.
هی، زن!
اینجا وایسادی چیکار می‌کنی؟
- چی شده... - اونا منتظرن.
یه قهوه بده دستشون!
یه ساعت پیش بهشون دادم.
خب صبر کنن دیگه!
بسه دیگه، تمومش کن!
بیا، برو کنار.
هی، کنار برو!
بچه‌م...
گریم و آرایش هیچی رو عوض نمی‌کنه. پاشو.
- پاشو، عزیزم. - بابایی!
زود باش، پاشو!
- بیا. - داری چیکار می‌کنی؟
هی!
داماد کیه؟
تو؟
اینم عروسه. خوشت اومد؟
معلومه که اومده!
شما دوتا به هم میاین. بشینین دیگه!
پدر مادراش کجان؟
آهان!
بابات شبیه دهاتیاس،
مامانت هم انگار یه سیاه‌لشکره ته صحنه‌ست.
عالیه.
- چی داری می‌گی؟ - چقدر می‌خوای؟ خفه شو!
بگو چقدر می‌خوای.
باشه، خودم می‌گم.
فقط یه دختر دارم.
همه‌ی دارایی‌م مال اون و شوهرشه.
بشین!
تو پاشو.
شغلت چیه؟
مهندس نرم‌افزارم تو بنگلور، آقا.
به درک با اون نرم‌افزارت!
هی!
ولش کن بنگلور و منگلورو.
من صد برابر از تو بالاترم!
حالا دیگه از خونه کار می‌کنی!
داری به چی فکر می‌کنی؟
می‌دونی من کی‌ام؟
پولدارترین آدم این ده کیه؟
منم!
قدرتمندترین آدم این اطراف کیه؟
منم!
لات‌ترین آدم منطقه کیه؟
من!
سلطان سیاست کیه اینجا؟
منم!
- رام سوبا ردی کیه؟ - منم!
بگو ببخشید.
هی!
می‌زنی تو صورتم، بعدم می‌خوای معذرت بخوام؟ خل شدی؟
- داشتم نونم رو می‌خوردم. - خب.
اون هلم داد.
نونم افتاد.
بهش گفتم معذرت‌خواهی کنه.
اون...
اسم تورو آورد وسط.
بگو ببخشید.
معذرت بخواه!
دیونه‌ای زن؟ من...
شوهرتو دارن له می‌کنن، اون‌وقت تو می‌خندی؟
می‌خوای منو بزنن، نه؟
از غصه‌ست، عزیزم.
- ولی به شکل خنده دراومده. - من می‌...
- حالا چی می‌خوای؟ - بگو ببخشید.
بسه دیگه! این دسته یا پتک؟
هی، شما احمقا!
چرا هنوز دارین می‌خورین؟
زود باشین، ولم نکنین، بزنینش!
چی شد؟
یخورده جا خالی داد.
آهان، باشه.
- چی شده الان؟ - پاره شد.
- چی پاره شد؟ - شلوار رام سوبا ردی.
- عالیه! - پیرزن بی‌سروپا!
هی!
اومدی تو محل من و منو مثل سگ زدی.
اگه داداشم بفهمه،
لختت می‌کنه و جلوی همه تیکه‌تیکه‌ت می‌کنه.
این کیه دیگه؟
سومولو!
پشتم به اونه.
اون معذرت می‌خواد یا نه؟
واسه چی با لشکر اومدی؟
نگفتم یه مأمور تنها هم کافیه؟
کی توی منطقه پراکاسام خدمت کرده؟
درود بر هند، قربان.
پنج سال اون‌جا رئیس پلیس بودم.
- خوب می‌شناسم منطقه پراکاسام رو. - اما قربان...
ببخشید قربان، وضعیت هوا بده. نمی‌تونیم با هلی‌کوپتر بریم.
می‌تونیم زمینی بریم، قربان.
چهار پنج ساعت دیگه می‌رسیم موتوپالی، قربان.
باشه. لطفاً مدارک اداره مالیاتی رو هم بردارین.
- بریم. - قربان.
نماینده‌های مجلس رو هم خریدی؟
نیاز آدما رو مجبور به فروش می‌کنه،
ولی تو هند، فروش خودت اجباره.
قربان، افسر اداره مرکزی تحقیقات ساتیا مورتی
الان داره از فرودگاه بگوم‌پت می‌ره سمت موتوپالی.
- لطفاً رسیدگی کنین. - چی گفتی؟!
موتوپالی؟
الو؟
وزیر محترم، بفرمایید.
چیزی که باید پنهان می‌موند، رسیده به دهلی.
یه افسر خطرناک اداره مرکزی تحقیقات، ساتیا مورتی، تو راهه.
قبل از اینکه برسه، همه مدارک رو از بین ببر.
زود تمومش کن.
راناتونگا قول داده بهت.
تمومش می‌کنم.
زیاد نگران نباش.
سومولو کجاست؟
قربان،
این برگه‌ها سفیدن، قربان.
اگه امضا و مهرشون کنیم...
خلاف قانونه، قربان.
قانونی یا غیرقانونی،
همه چی دست منه.
این تلفن کیه؟
این صدای کوفتیِ زنگ مال کیه؟!
مال منه.
جواب بده.
- بذار روی اسپیکر. - الو؟
الو؟ صدای منو داری؟
- الو؟ - الو.
نهار خوردی؟
آره.
پشت‌گرمی‌ت کجاست؟
وقتی داشتم تلفنی حرف می‌زدم،
همین‌جا پیشم بود.
الان که هیچ‌کس نیست.
اگه این‌جا نیست، حتما توی انبار چوبه.
قرص‌هارو گذاشتم تو جیبت.
بعد غذا بخورشون.
وگرنه فشارت می‌افته.
باشه، می‌خورم.
فشارت پایینه؟
آره.
کمک!
یه دونه قرص فشار آدمو نمی‌بره بالا،
ولی اگه همه‌شو با هم بخوری، قطعا می‌بره بالا.
اگه اونجا هم نباشه، پس معدن شن رفته.
یه جا رو بگو که حتما اون‌جاست!
نه! نه!
پس حتماً رفته معدن شن.
هی!
کسی دیگه قرص می‌خواد؟
تا یه ساعت دیگه کارو تموم کنین!
هی!
نگاه کن ببین چی شده.
هی!
سومولو کیه؟
هی!
سومولو کجاست؟!
کار من شکستن چیزاست،
ولی تو در رو شکستی و پریدی تو!
باحال بود!
من سومولوام.
چی می‌خوای؟
بگو ببخشید.
چی گفتی؟!
چی گفت؟
می‌گه معذرت‌خواهی کن.
الان اعصاب ندارم، زود بگو ببخشید!
هی!
با توأم.
واسه چی معذرت بخوام، آقای ترکوننده؟
داشتم ایدلی می‌خوردم.
- چی؟ - اون هلم داد.
- کی؟ - خفه شو دیگه!
ایدلیم افتاد.
اسم رام سوبا ردی رو آورد.
بعدشم...
اسم تو رو گفت.
حالا بگو ببخشید.
قبل دعوا حرف نزن.
ممکنه اسم سومولو رو آورده باشه،
ولی تو احتمالا نمی‌دونی...
این سومولو کیه و چی کار می‌تونه بکنه.
حمله!
- بگو ببخشید. - گمشو!
وقتی شروع کنم به زدن آدما،
نه می‌شمرم،
نه گوش می‌کنم!
پس زود معذرت‌خواهی کن!
بگو ببخشید!
پلیسه؟
شاید مأمور ارشده.
نه، باید رئیس پلیس باشه.
ببین چه حرفه‌ای می‌جنگه، رئیس!
احتمالا کمیسره!
آقای ترکوننده!
الان وقت پروازته!
دیگه با پای خودت از این‌جا نمی‌ری.
فقط جنازت از این‌جا می‌ره بیرون!
بزنید لت‌وپارش کنین!
بگو ببخشید!
دیونه شدی؟!
اگه داداشم بفهمه، خونتو می‌ریزه!
کیه اون؟
راناتونگا!
این راناتونگا دیگه کیه؟
قربان، پانزده سال پیش،
یه پلیس فاسد،
با رشوه‌ی شمش طلا،
چهار تا خلافکار بین‌المللی بدنام رو آورد تو کشورمون.
راناتونگا با رشوه گرفتن تابعیت هند رو گرفت،
و بعدش هم امپراتوری خلافش رو اینجا ساخت.
تو کی‌ای؟
چی می‌خوای؟
داداش!
یه خوک گنده با خودش داره؟
اوه!
خودتون بگردید.
پیداش کردی؟
نه هنوز، داداش.
هی! تو پیداش کردی؟
نه، هنوز داریم می‌گردیم.
پیداش کردم.
اینجا چی کار می‌کنی؟
خودت گفتی دیگه.
یه گنده‌شو خواستی، نه کوچیکشو.
نه! ولش کن!
خدایا!
هی!
فقط قایق نمی‌خوای واسه رفتن تو رودخونه،
باید کمیسیونم بدی به پاندولو نارایانا
و اجازه‌شو هم بگیری.
چه مسخره‌بازیا و کمیسیونی، بیشرف؟!
این رودخونه ماله باباته؟
- بی‌شرف... - بزن این عوضی رو!
هی!
حد و حدودتو بدون!
بی‌ارزش و کثیف! تو یه باربری بیش نیستی!
اگه می‌خوای اینجا زندگی کنی، باید پامو ببوسی!
هرچی بگم باید گوش بدی!
واسه قایق اجاره می‌دی،
و سهم صیدت رو هم باید بدی به من.
فهمیدی؟
بریم!
به من گفتی باربر؟
قبولش دارم.
گفتی از روستا برم بیرون؟
اونم قبول دارم.
ولی اگه کسی دست رو برادرم بلند کنه...
مثل خوک می‌میره!
بی‌ارزش و کثیف!
ما بهت جا دادیم با اینکه هیچ نشونی نداشتی، حالا فکر می‌کنی می‌تونی آدم بکشی؟
اگه بخوای زرنگ‌بازی دربیاری،
همتونو می‌کشم و لاشه‌هاتونو می‌ندازم تو دریا!
بعد از اون دو تا قتل، ترس کل منطقه رو گرفت.
راناتونگا هم از اون ترس استفاده کرد...
و اونو به تاریکی یه شب بی‌پایان تبدیل کرد.
کم‌کم،
پسرای ۱۶ تا ۱۸ ساله رو جمع کرد،
با موتور،
وعده‌های نامحدود،
دارو و مخدر فریبشون داد.
وقتی امپراتوریشو ساخت،
کم‌کم خانواده‌شو
از سریلانکا آورد اینجا،
بعدشم دار و دسته‌شو.
و تو اون چهل تا روستا،
دیگه دولت ما حاکم نیست...
راناتونگا حاکمه!
این‌طوری ارتششو ساخت.
و قبل از اینکه کسی بفهمه،
کنترل چهل تا روستا رو گرفت.
تو این پانزده سال،
هیچ‌کس تو اون منطقه...
حتی یه خراش هم نتونسته به امپراتوریش بندازه.
جات‌!
- هی، داداشت کجاست؟ - جات‌ها، گوهر زمین‌اند
همه‌ی مرزها رو با دست‌هامون می‌شکنیم
برو کنار
- جات میاد جلو - هی!
- چی کار می‌کنی؟ - با زور و غیرت
ما همیشه سربلندیم
داداش!
هی!
داداشت رو صدا کن.
داداش!
تو کی هستی؟
بگو ببخشید.
ببخشید؟
واسه چی؟
داشتم ایدلی می‌خوردم.
ای بابا، بازم شروع کرد.
هلم داد.
- ایدلی افتاد. - ایدلی افتاد.
ازش خواستم عذرخواهی کنه.
ولی نکرد.
واسه همین...
له‌ش کردم.
اسم راما سوبا ردی رو آورد.
اونم معذرت‌خواهی نکرد.
اون...
اسم سومولو رو آورد!
این یکی هم...
اسم تو رو آورد.
تو معذرت‌خواهی می‌کنی،
یا مثل بقیه می‌خوای از زیرش در بری؟
واسه یه چیز کوچیک این‌همه شلوغش کردی.
احمق!
تمبی،
کسی بالاتر از من نیست.
همه چی پای خودمه!
ببخشید.
چی گفتی؟
چی؟
ببخشید.
چقد قشنگه این کلمه!
راضی‌ام دیگه.
دوست دارم، قربان.
اگه زودتر معذرت می‌خواستی، همون موقع می‌رفتم.
واسه همینه که تو اینجایی و اون اونجاست.
دوست دارم، قربان.
- واسه چی برگشته؟ - داداش!
- دیگه از کی می‌خواد عذر بخواد؟ - از تو؟
هی، تو بودی که گفتی معذرت‌خواهی کنم، نه؟
آره.
پس گمشو.
از صبح دارم نگاهت می‌کنم.
اون آدمایی که تو غذاخوری بودن، اسلحه داشتن.
خونه‌ی راما سوبا ردی پر از کیسه‌های پوله.
تو دفتر ثبت، داشتن روی کاغذ سفید مهر می‌زدن.
و درست دم در خونه‌ت،
یه جیپ پلیسه که با چادر پوشوندینش.
و تو خونه‌ت...
احمقا! به زور اومد تو خونه‌م،
و پسرمو زد له کرد!
چیو وایسادی نگاه می‌کنی، بیشعور؟ بکشینش!
یه "ببخشید" ساده خواستم، دست بلند کردم.
ولی واسه حفظ آبروی یه دختر می‌کشم!
- تو چه کاره‌ای؟ - اونا خواهرامن!
دیدن حال بدشون دیوونه‌م کرد.
دارم با خودم می‌برمشون.
شلیک کن!
زمینی که روش وایسادی، آسمون،
اقیانوس...
همش مال منه!
خورشید از من نور می‌خواد.
اقیانوس از عمق من می‌ترسه.
شلیک کن!
من جات‌ام.
حتی اگه سرم قطع شه، شمشیر از دستم نمی‌افته!
تو رو با خودت و لنکات خاکستر می‌کنم.
اگه تو جاتی، منم راناتونگا‌م!
حریف دیوونگی من نیستی!
اینجا لنکای راناتونگاست.
اینجا جاده‌هارو با مایل اندازه نمی‌گیرن...
با تعداد جنازه ها اندازه میگیرن!
- شلیک کن. - شلیک کن!
- بی‌خیالش شو. - هی!
شلیک کن!
تو عصبانیت تصمیم عجولانه نگیر.
ما یه مأموریت داریم.
بی‌خیالش شو. بعداً حسابشو می‌رسیم.
خوشت میاد قدرت‌نمایی کنی، نه؟
برو جلو.
با خودت ببرشون.
هی، جات! گوش کن!
تو بدون برخورد با راناتونگا حتی یه قدم هم نمی‌تونی برداری.
تا غروب نشده آرزو می‌کنی که بمیری.
باشه.
ببینیم چی می‌شه.
جات تو
جات‌ها، گنجینه‌های این سرزمینن
هر مانعی باشه، با دستامون می‌شکونیمش
بکش کنار، جات می‌خواد رد شه
با زور و غیرت همیشه رو به جلو می‌ریم
جات تو!
کلانتری‌تون کجاست؟
اینجا پاسگاه روستاییه، قربان.
حدود هشت کیلومتر از اینجا فاصله داره.
بگو ببینم.
ببین،
جاده‌های ایالت ما خیلی خرابن.
پر از چاله‌ست. کجا می‌خوای بری؟
مهمون‌خونه‌م نزدیکه.
یه ماشین پر از پول هم اونجاست.
دو روز بمون، حالشو ببر.
یه گزارش امضا کن، توش بنویس که
همه چی مرتبه، بعد هم بفرستش برای دهلی.
همین.
الو!
رایگان که نیست.
من برنامه دارم.
دو سال دیگه بازنشسته می‌شی، درسته؟
تو رو استاندار یکی از ایالت‌های پولدار می‌کنم.
زندگیت رو رواله.
راضی‌ای؟
من تو ایالت‌هایی مثل آسام، کرالا، بنگال و پنجاب کار کردم.
هرجا که رفتم،
سیاستمدارایی مثل تو همین پیشنهادها رو دادن و خواستن رشوه بدن.
همتون دزدین!
ببین، من دارم می‌رم موتوپالی.
تحقیقاتو همون‌جا انجام می‌دم.
اگه اسمت وسط بیاد،
مجبورت می کنم همه خیابون های دهلی رو بدوی!
هی!
من وزیر محلیم!
پرنفوذم!
من از پلیس جنایی هستم!
ما بی‌رحمیم!
۵۵ تا خلافکارو تو درگیری کشتم!
چرا گذاشتی بره؟
چرا زنده نگهش داشتی؟
- چرا زنده نگهش داشتی؟ - مادر!
اون جرئت کرد به داداشم دست بزنه.
به خونواده‌مون توهین کرد.
کشتنش تو همین چهاردیواری...
جواب اون بی‌احترامی نبود.
اون ببر آدم‌خوارو جلو چشم همه می‌کشم.
این قول منه!
نتونستم ساتیامورتی رو متوقف کنم.
مثل گردباد داره به سمت موتوپالی می‌ره.
اون نمی‌تونه وارد بشه،
اون یکی هم نمی‌تونه خارج شه.
یه وزیر مرکزی وارد ماجرا شده تا یه لات بی‌ارزشو نجات بده.
حتماً دلیل محکمی پشتشه.
هیچ سرنخی از این یارو داری؟
یه لحظه صبر کن قربان. فکر کنم دارم.
بفرمایید قربان.
این گزارش اولیه‌ست که موقع ورودش ثبت شد
توی پاسگاه پلیس ساحلی.
اوه.
دیوی!
دیوی، بدو!
دیوی!
قربان، چرا یه‌دفعه ماشین‌تونو عوض کردین؟
مگه وزیر نگفت جاده‌ها پر از چاله‌س؟
- گرفتی چی شد؟ - گرفتم، قربان.
ذهن جنایت‌کارا.
دیوی! همه چی درست می‌شه.
کسی اینجا هست؟
کمک!
کسی اینجا هست؟
کمک!
کسی اینجا هست؟
- کسی هست؟ - کمک!
- این دور و اطراف بیمارستانی هست؟ - کسی اینجا هست؟
کسی هست؟ لطفاً کمک کنین!
دوستمون زخمی شده!
- یکی بیاد بیرون! - یکی کمکمون کنه!
کسی هست اینجا؟
- خواهش می‌کنم کمک کنین! - کسی هست؟
کسی هست؟
درست می‌شی.
کسی هست؟
آب...
آ...
الان میارم برات.
دیوی! حالت خوب می‌شه!
رفته برات آب بیاره.
نگام کن.
الان برات آب میاره.
الان برات آب میاره. خوب می‌شی!
نگام کن.
دیوی، نگام کن!
آبو میاره.
نگام کن.
حالت خوب می‌شه.
آب...
دیوی!
دیوی، اومد!
- دیوی! - دیوی!
دیوی!
خانم، امروز اولین روز کارشه.
خب که چی؟
هر روز می‌تونه آخرین روز آدم تو این کار باشه.
من سر کارم، خانم!
راناتونگا.
جیغ‌های خواهرت،
سکوت اون روستا،
از این هدیه‌ی من خوشت اومد؟
بهت که گفته بودم، نه؟
اینجا جاده‌ها رو با جنازه‌ها می‌سنجن، نه با مایل.
هرکدوم از خواهرات رو همون‌جوری می‌کشم.
قبل از اینکه خودتو بکشم، غرورتو می‌کوبم زمین.
کارتو به جایی می‌رسونم
که خودت دیوانه‌وار بیای دنبالم
و التماس کنی.
ازم معذرت بخوای.
شمارش معکوس‌ت شروع شد.
بیا دیگه!
منتظرم!
بیا!
منتظرم.
از کجا داره می‌فهمه اینجا چه خبره؟
توی این روستا چی شده؟
روستایی‌ها کجان؟
و چرا رفتین راناتونگا رو دستگیر کنین؟
قبلاً هم این اطراف جنازه پیدا شده بود.
ولی برای اولین بار یه شاهد پیدا شد.
برای همین رفتم راناتونگا رو بگیرم.
ولی وقتی رسیدیم اونجا،
یه حقیقت وحشتناک کشف کردیم.
می‌دونی این داستان از کجا شروع شد؟
داووس.
قربان، این جلسه رو دو ماهه داریم آماده می‌کنیم.
هر چی می‌خوای بگی خلاصه بگو لطفاً.
دارم با خانواده می‌رم لندن.
- پروازمو از دست می‌دم. - بله، قربان.
قربان، اینم رئیس من.
باعث افتخار بود، قربان.
خوش اومدین. بفرمایین داخل.
اتفاقات ۶ آگوست ۱۹۴۵، در هیروشیما و ناگازاکی
جنگ جهانی دوم رو که شش سال طول کشیده بود،
توی شش روز تموم کرد.
اون روز دنیا قدرت ویرانگر اورانیوم رو شناخت.
چرا منو به این جلسه دعوت کردین؟
- چرا من؟ - مستقیم می‌رم سر اصل مطلب.
دانشمندا یه جایگزین برای اورانیوم کشف کردن.
نادرترین ماده رادیواکتیو.
توریوم.
توریوم؟
چند ماه پیش، ماهواره‌هامون دو منبع توریوم رو شناسایی کردن.
یکی در ساحل غربی استرالیا،
و یکی دیگه در سواحل جنوب‌شرقی هند،
اینجا، در خلیج بنگال.
تو منطقه‌ی ۶۰۰ مایلی ساحلی آندرا پرادش،
این قسمت حدوداً ۱۰۰ مایل،
بیشترین ذخایر توریوم رو داره.
می‌خوایم این منطقه تخلیه بشه
تا توریوم رو از شن جدا کنیم،
تصفیه کنیم و ببریم برای فروش خارج از هند.
هر چقدر لازم باشه برای این کار هزینه می‌کنیم.
قوانین این اجازه رو نمی‌دن،
ولی اون آخر حرف‌تون،
اون چیزی که راجع‌به پول گفتین،
برام جالب بود.
استراحتگاه، بندر، شیلات...
به بهونه‌ی توسعه‌شون زمینا رو تملک کنین.
نمی‌شه قربان.
یه فساد بزرگ با عنوان توسعه‌ی کریدور ساحلی لو رفت،
و حسابی گندش دراومد.
نتیجه‌ش یه حکم دادگاه شد
که گفت بدون امضای روستایی‌ها
هیچ‌کس حتی یه وجب از اون زمینو نمی‌تونه بخره.
رسانه‌ها هم خیلی پیگیر این پرونده‌ن.
هیچ‌کس نمی‌تونه این کارو انجام بده.
یه نفر هست.
کیه؟
راناتونگا!
این خاک معمولی نیست.
این خاک...
میلیونی قیمت داره.
اگه بتونی این ۳۰ تا روستا رو از این ناحیه‌ی ساحلی تخلیه کنی
و سندهاشونو به اسم اونا بزنی،
اون وقت
۲۵۰ میلیارد روپیه گیرت میاد.
ما این امپراتوری رو با ترسوندن مردم از مرگ ساختیم.
چرا باید فقط چون تو گفتی، ازش بگذریم؟
می‌تونی بری حالا.
هر چقدر هم اینجا بمونی،
شوهر تو همیشه به چشم یه خلافکار دیده می‌شه.
فکر کن اگه می‌تونستی برگردی همون‌جایی که اومدی،
با ۲۵۰ میلیارد روپیه بیشتر.
فکر کن بهش.
آهان، حالا شد!
قبوله!
ما امضا نمی‌کنیم!
ما از این روستا نمی‌ریم.
این سندای خونه‌هامونه.
ما داریم همون کاری رو می‌کنیم که گفتین.
چرا دارین خونه‌هامونو ازمون می‌گیرین؟
تو رو خدا بذارین زنده بمونیم! ما امضا می‌کنیم!
- ما امضا می‌کنیم! - اون فقط یه بچه‌س. بهش رحم کنین!
فقط روستای ما نیست که داره زجر می‌کشه.
۳۰ تا روستای اطراف هم همین ظلمو دارن تجربه می‌کنن.
نه سیستم کمکمون کرده، نه پلیس.
از دولت خواهش می‌کنیم
فوراً وارد عمل بشه و ما رو از دست راناتونگا نجات بده.
اگه نه،
روستامون، زندگیمون و همه‌چی‌مونو از دست می‌دیم.
تو رو خدا!
تو رو خدا نجاتمون بدین!
زنگ بزنین به راناتونگا.
هی پیرزن، وایسا ببینم!
ای عجوزه!
نه…
بی‌خیال اون، پاشو.
حتی نمی‌دونه داره برنج می‌خوره یا خاک.
این‌همه ظلم اینجا اتفاق افتاده،
و حتی یه نفرم صداشو درنیاورده؟
یه روستا...
یه روستا صداشو بلند کرد.
زمین‌مونو پس بدین!
- ما عدالت می‌خوایم! - این زمین مال ماست!
ما عدالت می‌خوایم!
این زمین مال ماست!
پس این چیه؟
«ما، اهالی روستا، محروم از آموزش و توسعه،
تنها راه معاش‌مون ماهیگیری بوده.»
«با توجه به تغییر زمانه و خطرات دریا،
با میل خودمون زمین‌هامونو به شرکت ماهیگیری راناتونگا فروختیم.»
- نه قربان. - «و در ازای اون،
آقای راناتونگا قیمت کامل بازار رو بهمون پرداخت کرده.»
چقدر بهمون پول داد؟
- چی؟! - مدرک!
سیستم شما مدرک می‌خواد، نه؟
دهنتو ببند!
قربان، به جای اینکه ازش رشوه بگیرین، بشین اربابش!
کمیسیون گرفتن بهتر از رشوه گرفتنه.
به یه مأمور دولتی حمله کرده.
همه‌شونو دستگیر کنین!
- همه‌شونو دستگیر کن! - دروغه!
عمو!
ما همه‌مون با بازی کردن توی دامن تو بزرگ شدیم.
ولی امروز...
داریم ترکت می‌کنیم.
هر جا که رفتیم...
برامون دعا کن و هوامونو داشته باش.
تو رو خدا تنهامون نذار.
- عمو... - بیا بریم.
- نه، نه، نه! - عمو، نرو خواهش می‌کنم!
- هی، وایسا!
- عمو... - وایسا!
- وایسا! کجا داری می‌ری؟ - نرو!
اگه اونجا دوباره یه هیولا جلو راهت سبز شد چی؟
اون‌وقت چی‌کار می‌کنی؟
داداش، مامان گفت باید از روستا بریم.
راجا، چینی، لاکشمیکا، دیگه هیچ‌کدومشون پیشم نیستن.
هممون از هم جدا می‌شیم.
توی مدرسه خوندم که
یه بچه یه بار نامه نوشت به رییس‌جمهور گیانی زِیل سینگ،
و گفت مدرسه‌شون بسته شده.
بعد خود رییس‌جمهور اومد و دوباره مدرسه رو باز کرد.
اگه منم یه نامه به رییس‌جمهور بنویسم، اونم بهم کمک می‌کنه؟
داداش؟
هی!
وقتی خدا حرف می‌زنه، با صدای یه بچه حرف می‌زنه.
این خواست خداست.
خداوند خودش پیام داد!
نامه می‌نویسیم عزیزم.
- آره می‌نویسیم. - حتماً می‌نویسیم.
به رییس‌جمهور محترم،
من دارم این نامه رو از موتوپالی می‌نویسم،
یه روستای کوچیک
تو منطقه پراکاسام در آندرا پرادش.
من کلاس سومم.
ولی حالا...
دیگه نمی‌تونم برم مدرسه.
پدر و مادرای ما همه اینجا به دنیا اومدن،
ولی الان دارن بهمون می‌گن باید روستا رو ترک کنیم.
اگه از روستا بریم،
دیگه هیچ‌کس از ظلمی که اینجا داره میشه خبر نمی‌فهمه.
خونه‌هامون، زمین‌هامون، همه‌چیزمون ازمون گرفته شده.
از بین ۱۵ هزار نفر،
فقط ۵۰۰ نفر موندن.
از بین ۲۵ تا روستا،
فقط یه دونه مونده.
اگه این برگه‌ها رو امضا کنیم،
اسم و هویتمون برای همیشه از این خاک پاک می‌شه.
برای همین، همه‌ی برادرا‌م
انگشتای بریده‌شون رو براتون فرستادن.
داداش!
اگه تا ۲۴ ساعت دیگه کمکمون نکنین،
به‌جای انگشتای بریده،
سرهای بریده‌مونو می‌فرستیم.
می‌خوای خودتو بکشی، داداش؟
روستا باید زنده بمونه.
درد ما فقط با نوشتن فهمیده نمی‌شه.
آدما وقتی درد رو ببینن، می‌فهمن.
این از خود زندگیمونم باارزش‌تره!
مراقبش باش، سالم برسونش.
چقدر طول می‌کشه برسه اونجا؟
نگران نباش. این روزا مرسوله‌ها یه‌روزه می‌رسن.
- شما هم مواظب خودتون باشین. - ممنون.
بریم.
واسه همینه که می‌گن
هیچ‌وقت انگشتتو نکن جایی که نباید.
هر کاری دلت می‌خواد بکن.
ما قبلاً اون کاری که
باید می‌کردیم، کردیم.
انگشت‌هاتونو بفرستین هر جا می‌خواین!
کاری که فردا می‌خوام بکنم، دیگه هیچ‌کس نمی‌تونه جلوشو بگیره!
قربان، ما زن‌ها شجاعانه رفتیم که راناتونگا رو دستگیر کنیم.
هیچ مردی از ایستگاه ما باهامون نیومد.
بعد فهمیدیم که همه‌ی اون مردا، نوچه‌های راناتونگا بودن.
ما رفتیم اونجا تا حقیقتو روشن کنیم،
ولی چیزی جز تاریکی مطلق پیدا نکردیم.
توی اون تاریکی...
نمی‌دونیم چندتا دست به ما خورد.
پسرم...
سربازهای مرز کشور
برای هر وجب خاکمون خون می‌دن.
اما توی همین کشور،
یه اراذل‌واوباش خون بچه‌هامونو می‌ریزه
و زمین و خونه‌مونو ازمون می‌گیره.
نه کسی هست که درد ما رو بشنوه،
نه کسی هست که برامون بجنگه.
مادر...
من یه کشاورزم.
من یه جاتم.
رابطه‌ی ما خونی نیست...
رابطه‌مون با این خاکه.
این خاک...
مادرمونه.
از اولین نفس تا آخرین لحظه‌ی عمر، مراقبمونه.
تا وقتی زنده‌م...
نمی‌ذارم یه مادر از مادر دیگه‌ش جدا بشه.
نمی‌تونم مرده‌ها رو زنده کنم،
ولی یه چیزو قول می‌دم...
انتقامشونو می‌گیرم.
راناتونگا رو می‌کشم!
بگیرش!
فقط حقیقت پیروز می‌شود
قربان...
قربان!
می‌خوام شکایت ثبت کنم.
برو اون طرف.
می‌خوام شکایت ثبت کنم.
خودت بنویس.
کار توئه.
بشین.
بگو ببینم.
داشتم ایدلی می‌خوردم.
یکی منو هل داد.
ایدلی افتاد.
بهش گفتم معذرت‌خواهی کنه.
ولی نکرد.
منم زدم لهش کردم.
بعد اسم رام سوبا ردی رو آورد.
رفتم پیش رام سوبا ردی.
به اونم گفتم معذرت‌خواهی کنه.
اونم نکرد.
اونو هم زدم له کردم.
اون...
اسم سومولو رو آورد.
منم رفتم سراغ اون.
بهش گفتم معذرت‌خواهی کنه.
اونم نکرد.
منم اونم زدم له کردم.
- کیو زدی؟ - سومولو!
بشین.
بعدش از برادرش گفت، راناتونگا.
راناتونگا ازم معذرت‌خواهی کرد...
ولی من راضی نشدم.
همه‌ی نوچه‌هاشو جلو چشم خودش له کردم.
این چیه دیگه؟
شوخیه مگه؟
می‌گی همه رو زدی، حالا اومدی شکایت ثبت کنی؟
این فقط یه اطلاع‌رسانی بود.
حالا بنویس شکایتو.
شکایتت چیه؟
ویجایا لاکشمی!
با اون همه ادعا رفتی که دستگیرش کنی!
چی شد؟
هیچ احترامی برات مونده یا اونم ازت دزدیدن؟
قربان!
یه مرد بی‌عرضه که احترامش از بین رفته،
حق نداره درباره شرافت یه زن حرف بزنه.
شاید شرافت و احترامتون باد هواست،
ولی شرافت و احترام ما...
با وجدانمون سنجیده می‌شه.
یه مرد اومد پشتت وایساد،
یهو غیرت مردونگیت گل کرد؟
هی!
خجالت نمی‌کشی زن‌ها رو مسخره می‌کنی؟
به جای دیوارا، احترام به زن رو تو دلتون بنویسید.
اینا مثل دختر و خواهرتون‌ان.
وظیفه‌شونو به عنوان پلیس انجام دادن.
شماها چی؟ به جای کمک کردن،
مثل ترسوها فرار کردین؟
مردم ۲۹ روستا سرکوب و قتل‌عام شدن.
شما به عنوان پلیس چی کار کردین؟
ده تا جنازه‌ی بی‌سر پیدا شد.
مردم فریاد کمک می‌زدن!
شماها چی کردین به عنوان پلیس؟
یه دختر کوچیک با شجاعت اومد حقیقتو گفت،
ولی الان دیوونه شده و خاک می‌خوره.
اینه کارنامه‌ی شما به عنوان پلیس.
هی قهرمان!
صداتو بیار پایین!
اینجا پاسگاه منه.
مامان!
شماها لیاقت این یونیفرما رو ندارین!
این یونیفرما نماد قدرت و اعتماد مردمه!
اینا رو دادن دستتون که ازشون محافظت کنین.
اما شماها…
با دشمن هم‌دست شدین
و از قدرتی که این لباس بهتون داده سوء استفاده کردین!
این پاسگاهو تعطیل کنین!
لباس‌هاتونو در بیارین!
و خودتونو تسلیم کنین!
این عوضی رو ببندین!
قربان!
هی! به راناتونگا زنگ بزن!
الو؟
قربان!
همونی که مرداتونو زده و خونه‌تونو به هم ریخته،
الان همین‌جاست تو پاسگاه من.
قربان اجازه بدین،
بزنمش بکشمش، جنازه‌شو بیارم در خونتون.
نه!
زنده نگهش دار!
می‌خوام خودم بکشمش!
الان میام!
لطفاً بیاین، قربان.
خواهش می‌کنم بیاین.
سومو!
این وقت شب کجا می‌ری؟
می‌رم آبروی خونواده‌مونو پس بگیرم!
به داداش خبر بده.
هی!
کجاست؟
قربان لطفاً بیاین. خوش اومدین!
- کجاست؟ - اون‌جاست نشسته.
کی زدتش؟
من زدمش قربان.
اگه بگین، می‌تونمم بکشمش.
بدون اجازه‌ی من کسی حق زدن نداره.
این موضوع شخصیه.
- چی هست؟ - شخصیه.
گمشو بیرون!
کراکمن!
می‌دونی چرا داداش زنده‌ت گذاشت؟
چون می‌خواست من بکشمت!
دوستت دارم، داداش!
هی!
کلید موتورو بده!
تو کی‌ هستی؟
گنگستری؟
ناکسالی؟
تروریستی؟
کراکمن!
تیکه‌تیکه‌ت می‌کنم
طوری که یه هفته طول بکشه پاسگاهو تمیز کنن.
سرتو می‌برم و می‌ذارم رو پشت‌بوم خونه‌م!
۱۰۲، جواب بده!
اضطراریه! ۱۰۲، جواب بده!
۱۰۲، جواب بده!
۱۰۲، جواب بده! وضعیت اضطراریه!
۱۰۲ صحبت می‌کنه، بفرمایید.
اون یارو که تو پاسگاه دارن می‌زننش
آدم معمولی نیست!
به رئیس بگید دست بهش نزنه! دست نزنید بهش!
- دوباره بگو! - چرت‌وپرت بسه! بیدارش کن!
قربان، بیدارش نکنین!
اگه بیدار شه، همه‌تونو داغون می‌کنه!
مطمئناً هنوز زنده‌ست.
من دو روز پیش به جرم قاچاق گرفتمش.
قربان، یه گذشته‌ای داره که فقط من می‌دونم. بگم براتون؟
هی، می‌شناسیش؟
زندان مرکزی داکا…
یه باند خیلی خطرناک اونجا بود.
هر کدومشون دست‌کم ۸ تا ۱۰ نفر رو کشته بودن.
همه‌شون وحشی بودن! مثل حیون!
با یه دست سلام می‌دادی،
با اون یکی پشتتو می‌پوشوندی.
این‌قدر ترسناک بودن. واقعاً یه باند خطرناک!
ولی یه روز،
این قهرمانو آوردن زندون ما.
ورودی تازه.
باند فکر کرد
یه آدم معمولیه که کاری نمی‌تونه بکنه.
و این بزرگ‌ترین اشتباهشون بود!
سلام قربان!
من هر جور دعوا و خونریزی دیده بودم،
ولی اون روز تو زندون، این قهرمان یه جوری جنگید که تو عمرم ندیده بودم…
برای اولین بار تو زندگیم،
یه همچین صحنه زنده‌ای از اکشن دیدم!
اگه زنده باشه…
آماده باشید که دوباره همون دعوای مرگبارو ببینین!
تنهایی می‌تونه استخون بشکنه، اونم راحت راحت!
همون اشتباهی که باند کرد رو شما نکنین.
این یارو از ذرات معمولی ساخته نشده…
این خودش یه بمب اتمه!
تو کل زندان بهش یه لقب داده بودن…
«بولدوزر»!
اگه اون بولدوزره، منم تانک جنگیم!
صبر کن ببینی!
برو ببینش.
برو ببین!
نگفتم بهتون؟ زنده‌ست، قربان!
همه اینجان؟
راناتونگا هم اومده؟
اینه اون کسی که بهش می‌گن «بولدوزر»!
هی!
برو کنار!
ویجایا لاکشمی!
عایشه!
مرسی قربان.
ممنونم.
- اسلحه‌خونه کجاست؟ - اونجاست.
قربان!
می‌شناسینش؟
خوبه که دیر رسیدین.
وگرنه اون سی تا جنازه‌ی آویزون می‌شدن سی و یکی.
تلفن…
تلفنتون داره زنگ می‌خوره.
تو این همه سال بی‌رحمانه آدم کشتی.
حالا وقتشه دردشونو حس کنی…
وقتی داری به جنازه‌ی برادرات نگاه می‌کنی.
دنبالم نگرد.
خودم میام تمومت کنم!
کی بود؟
بولدوزر، نه؟
چی گفت؟
دعوتت کرد؟
قربان، اصلاً نرید سمتش،
وگرنه شما رو هم می‌کشه!
جدی می‌گم!
بله.
قربان، هیچ اطلاعاتی از اون فرد توی دیتابیس‌های هند نیست.
اما سیستم تشخیص چهره ما، اونو با یه جنایتکار بین‌المللی تطبیق داده.
کیه اون؟
کسی نیست جز موتووِل کاری‌کالان.
چی گفتی؟!
جزئیاتشو بگو! دقیق!
خودشه، موتووِل کاری‌کالان.
معاون فرمانده نیروی ببرهای جافنا.
مغز متفکر پشت ترور وزیر سابق اتحادیه.
ولی به‌خاطر اقدامات ضدسازمانی‌اش،
از گروه ببرهای جافنا اخراج شد.
و از اون موقع متواریه.
با یه تروریست معمولی طرف نیستیم، قربان.
خیلی خطرناکه، قربان.
دارم مشخصاتش رو فوری می‌فرستم.
سریع‌تر بفرست!
چشم، قربان.
بریم موتوپالی.
شماها تا الان خیلی آسیب دیدین.
نمی‌خوام بیشتر از این بهتون سختی وارد شه.
شاید شما این جنگو شروع کردین.
ولی من تمومش می‌کنم.
قربان، شما عزت ما رو حفظ کردین.
دارین تا ته دنیا می‌رید
واسه دفاع از یه روستایی که هیچ نسبتی باهاش ندارین.
شما واقعاً کی هستین قربان؟
کسی که جونشو به خطر می‌ندازه…
با اینکه می‌دونه چقدر باارزشه.
الو، ساتیا مورتی از سازمان اداره مرکزی تحقیقات هستم.
باشه، قربان.
تماس رو وصل می‌کنم به مقام مافوقم.
سریع!
آقای ساتیا مورتی از اداره مرکزی تحقیقات پشت خطن، قربان.
بفرمایید آقای مورتی؟
قربان، من مستقیماً از رئیس‌جمهور دستور دارم.
ما دنبال یه تروریست خیلی خطرناکیم،
و برای عملیات نیاز به نیروی ویژه دارم.
الان تو موتوپالی‌ام.
جای خیلی دورافتاده‌ای هستین.
حداقل سه ساعت طول می‌کشه تا نزدیک‌ترین واحد بهتون برسه.
من نمی‌تونم اون‌قدر صبر کنم. باید فوراً دستگیر بشه.
وگرنه هر ساعت یه نفر کشته می‌شه.
آقای مورتی، یه افسر تو اون منطقه فعاله.
می‌تونم بفرستمش پیش شما.
فقط یه افسر؟
آدمی که من دنبالش‌ام یه دزد یا اوباش ساده نیست.
واسه زمین‌زدنش یه گردان کامل می‌خوام، نه یه نفر.
واسه شروع جنگ یه گردان لازمه.
ولی واسه پایان دادنش، باور کن،
همین یه نفر کافیه.
کیه اون؟
چه توی جنگ کارگیل ۱۹۹۹،
چه حملات محدود ۲۰۱۶، یا بالاکوت،
هر بار، لرزه انداخت به جون دشمن.
کابوس پاکستانه.
چه عملیات ویجای،
چه عملیات مخفی در زندان داکای بنگلادش،
کشور طی سال‌ها تغییر کرده،
ولی نبردهای اون نه.
ممکنه دشمن شخصی‌اشو ببخشه،
ولی اگه پای دشمن کشور وسط باشه، هیچ رحمی نشون نمی‌ده.
فقط با سلاح نمی‌جنگه.
خودش تبدیل به سلاح می‌شه.
همون جایی که گفتین، الان اونجاست.
کلونی ماهیگیرها
اون یارو که تو پاسگاه می‌زدنش
یه آدم معمولی نبود!
اون یه شیره!
شیر هنگ جات!
یکی از بهترین کماندوهای ما و مایه‌ی افتخار ارتش هند!
سرتیپ بالدف پراتاپ سینگ!
داره دیر می‌شه.
مدارک مربوط به موتوپالی کجان؟
راناتونگا کجاست؟
اومده.
مامان!
تا کجا درس خوندی دخترم؟
تا حدی که بتونی یه نامه به رئیس‌جمهور بنویسی، درسته؟
بگیر اینو.
یه نامه‌ی دیگه بنویس.
الان!
«به ریاست محترم جمهوری،»
ما اهالی روستای موتوپالی
این نامه رو نوشتیم تا به شما بگیم
«چطور به دست بزرگ راناتونگا نابود شدیم.»
«اولین گلوله مستقیم خورد به سینه یه نفر.»
«دومین گلوله رفت توی گلوی یکی از ما.»
«و سومی سه نفر رو با هم کشت.»
«سه پیرمرد با هم افتادن.»
ادامه بده، بنویس!
گفتم بنویس!
«یکی داره میاد تا به این همه جنایتت پایان بده.» بنویس!
«همون زمینی که براش آدم کشتی
قراره همون زمین تو رو توی طوفان دفن کنه.»
اینو هم بنویس.
«همین دست‌هایی که شصتشون رو بریدی
قراره حلق‌آویزت کنن!»
الان صداتو می‌شنوم...
که داری واسه جونت التماس می‌کنی.
ممکنه من بمیرم،
ولی قطعاً
پایان تو رو با چشمام می‌بینم…
قربان، بریم.
کجا داری میری؟
اون یه موشک‌اندازه داره! فرار کنین!
هی!
اسلحه رو بنداز زمین!
وگرنه می‌کشمش!
اسلحه رو بنداز زمین!
ولش کن! اون فقط یه بچه‌ست!
تا حالا بیشتر سرباز کشتم تا غیرنظامی.
قبل از اینکه از این کشور برم،
آخرین نفری که می‌کشم یه سربازه.
۱۵ سال طول کشید تا امپراتوری‌مو بسازم.
ولی تو؟ تو ده ساعته نابودش کردی!
برادرامو کشتی.
این همه جراتو از کجا آوردی؟
من یه جات‌ام، از همین خاکم.
یه آدم فداکار که اول مردمشو می‌بینه.
یه جنگجو که جلو میلیون‌ها نفر وایمیسته.
یه مرد که از مادر، خانواده و بچه‌هاش محافظت می‌کنه.
و وقتی یه جات بشه افسر ارتش،
با افتخار از اینکه یه هندیه، می‌درخشه.
هی!
خدا فقط وقتی صداش کنی میاد.
فقط وقتی چیزی بخوای می‌ده.
ولی اون بدون اینکه چیزی بخوایم، همه چی بهمون داد.
واسه ما، اون خدائه.
آدمایی مثل تو کشور رو پر از افتخار و قدرت می‌کنن.
کشور به تو افتخار می‌کنه، سرتیپ بالدف پراتاپ سینگ!
عمو!
لطفاً بیا اینجا.
عمو، شما رئیس‌جمهور نیستین؟
شما به کمکمون اومدین چون نامه‌ی منو خوندین، درسته؟
مرسی عمو!
اگه یه روزی دوباره تو دردسر بیفتیم، حتماً به شما اعتماد می‌کنیم.
میاین کمکمون، مگه نه؟
حتماً عزیزم.
حتماً میام.
خانم رئیس‌جمهور، ساتیا مورتی هستم از موتوپالی گزارش می‌دم.
بفرمایید آقای مورتی.
منتظر تماستون بودم.
یه جنگ بود.
جنگ؟ کی شروعش کرد؟
یه کشاورز که برای همین خاک زندگی می‌کنه.
یه سرباز که جونش رو وقف کشور کرده.
اون بود که جنگو رهبری کرد و عدالت رو اجرا کرد.
اون کیه؟
کسی نیست جز
سرتیپ بالدف پراتاپ سینگ!
از هنگ جات!
جات خودت!
جات‌ها، گوهرهای این سرزمین!
با دست‌هامون همه‌ی سدها رو می‌شکنیم!
بکش کنار، جات داره میاد!
با قدرت و غرور ما بالا می‌ریم و می‌درخشیم!