‫- چی بود؟ ‫- چیزی نبود.
‫خیلی‌خب. فقط یه راهنمایی کوچولو بکن.
‫نه. راهنمایی نداریم.
‫داریم می‌رسیم.
‫خیلی‌خب، من این رو باز می‌کنم.
‫نه، نه، نه. خودت گفته بودی ‫غافلگیری دوست داری.
‫آره، دوست دارم. ‫ولی باید بدونم چیه.
‫خیلی خوشت میاد.
‫قول می‌دم.
‫باشه. از منظره که خیلی خوشم میاد.
‫خیلی‌خب. رسیدیم.
‫جلوی پات رو بپا. ‫جلوی پات رو بپا.
‫من که نمی‌بینم.
‫خیلی‌خب. برو جلو. وایستا.
‫حالا بازش می‌کنیم.
‫خب...
‫شوخیت گرفته؟
‫چه‌جوری؟ حتی...
‫حتی نمی‌دونستم هنوز باز شده.
‫به چندتا آشنا رو انداختم...
‫و اسممون رو واسه شب افتتاحیه نوشتم.
‫وای...
‫مطمئنی لباسم مناسبه؟
‫خیلی زیبایی.
‫بیا.
‫[اسکای‌ویو]
‫آهای!
‫از فواره سکه ندزد.
‫بدشانسی میاره.
‫- ببخشید آقا. ‫- برو.
‫لبخند بزنین.
‫[اسکای‌ویو]
‫- بلیتتون خدمت شما. ‫- ممنون.
‫سلام آقا.
‫- مایلین عکس بگیرین؟ ‫- ممنون.
‫وای...
‫با دقت راه برین دوستان.
‫نمیاین؟
‫با بعدی میایم.
‫بیاین بابا. اینجا جا می‌شین.
‫مرسی.
‫می‌ریم بالا.
‫عذر می‌خوام. ببخشید.
‫گاهی این‌جوری می‌شه.
‫[حداکثر ظرفیت ۶۰۰ کیلو] ‫[یا هشت آدم بالغ]
‫یه سری حقیقت جالب ‫از برج اسکای‌ویو بگم.
‫ارتفاعش ۱۵۰ متره ‫و وزنش بیش از ۹,۰۰۰ تنه.
‫از جنس فولاد...
‫و بتن و شیشه تقویت‌شده است.
‫شگفت‌انگیزترین بخش ماجرا اینه...
‫که کل پروژه پنج ماه زودتر ‫از موعد تکمیل شد.
‫این خوبه؟
‫وای.
‫امری داشتین؟
‫رزرو کرده بودیم.
‫به نام کمبل.
‫آها، عذر می‌خوام.
‫ولی همین‌جوریش از ظرفیت ‫افتتاحیه‌مون رد شده.
‫نمی‌تونیم راهتون بدیم.
‫لطف کنین برین کنار.
‫- خیلی ممنون. ‫- عیبی نداره.
‫من با جیک هماهنگ کردم.
‫اینجاست؟ ‫می‌تونم باهاش صحبت...
‫جیک رو امروز صبح مرخص کردیم.
‫خیلی ممنون.
‫- شما... ‫- جریان چیه؟
‫یه لحظه، یه لحظه...
‫آقا، می‌دونم شخص خیلی مهمی هستین،
‫ولی اگه بتونین کمکم کنین...
‫خواهش می‌کنم.
‫خیلی اذیتم می‌کنی.
‫ولی شرمنده‌ام، ‫کمکی از دستم بر نمیاد.
‫حالا اگه لطف کنین...
‫وای، آقای فولر! ‫چقدر از دیدنتون خوشحالم.
‫میز قشنگی براتون فراهم کردیم.
‫ممنون. از این طرف تشریف بیارین.
‫- بیا بریم دم کافه. ‫- چی؟
‫عادی رفتار کن.
‫وای.
‫وای. چشم‌اندازش رو ببین.
‫- نه. ‫- چیه؟
‫وای نه.
‫- از ارتفاع می‌ترسی. ‫- چی؟
‫نه بابا. فقط...
‫تا حالا این‌قدر تو ارتفاع نبودم.
‫خیلی شرمنده‌ام. ‫امشب داره خراب می‌شه.
‫واقعا می‌خواستم بی‌نقص باشه.
‫ببین.
‫بی‌نقصه.
‫چون کنار توئم.
‫- آخ! ‫- خوبی؟
‫وای. گمون کنم زنده بمونم.
‫واقعا؟
‫عه، اونجا رو. نوشیدنی رایگان.
‫نوشیدنی محبوبمه.
‫الان براتون میارم.
‫- خیلی‌خب. ‫- الان برمی‌گردم.
‫[سرویس بهداشتی]
‫ممنون. ‫الان برمی‌گردیم.
‫همه‌چی روبه‌راهه؟
‫چیزیم نیست. ممنون.
‫چند وقته حالت بده؟
‫چی؟
‫وای. نه. حال من بد نـ...
‫اِم...
‫دقیقا نمی‌دونم.
‫احتمالا یکی دو ماه باشه.
‫اشکالی نداره.
‫مگه نه؟
‫هنوز به نامزدم نگفتم.
‫عاشقته؟
‫آره.
‫پس کنارت می‌مونه.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- خداحافظ. ‫- خیلی‌خب. دیگه آخرشه.
‫خیلی‌خب.
‫عه. اینجایی.
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫گمون کنم.
‫بیا.
‫بریم هوای تازه بخوریم.
‫[اسکای‌ویو]
‫- حتما باید... ‫- من می‌خواستم.
‫تو اول بگو.
‫باشه.
‫اِم...
‫می‌خواستم موقع شام بگم،
‫ولی الان که کنار این چشم‌اندازیم...
‫آهای! اون سکه رو ننداز.
‫ممکنه یکی رو به کشتن بده.
‫خیلی عذر می‌خوام. ‫چشم. باشه.
‫چاقالو.
‫این چند سال اخیر...
‫واقعا سحرآمیز بود.
‫به‌خاطر...
‫به‌خاطر توئه.
‫آیریس، می‌خوام باقی عمرم رو ‫کنار تو بگذرونم.
‫یعنی...
‫تشکیل خانواده بدیم؟
‫چی؟
‫ببخشید.
‫من...
‫من خوش‌شانس‌ترین آدم جهانم.
‫چی؟
‫ناراحت نیستی؟
‫شوخیت گرفته؟ ‫نه، خیلی...
‫- خارق‌العاده است. ‫- واقعا؟
‫تشکیل خانواده می‌دیم.
‫خب...
‫باهام ازدواج می‌کنی؟
‫هوم...
‫- تنگه؟ ‫- حرف نداره.
‫ببین. بیا بریم پایکوبی کنیم.
‫پال! ‫دستم رو بگیر! خودت رو بکش بالا!
‫طاقت بیار!
‫نه! جلو نیا!
‫- نه، جلو نیا! ‫- وایستا! کمک کنین!
‫پال! دستم رو بگیر!
‫نه!
‫همگی از راه‌پله برن پایین!
‫برین کنار، اول بچه‌ها برن!
‫وای خدایا!
‫به سمت آسانسور!
‫عذر می‌خوام خانم.
‫خواهش می‌کنم، باید خودم رو ‫به دکمه‌ها برسونم.
‫برین کنار!
‫بذارین سوار بشم.
‫خواهش می‌کنم آقا. برین عقب! ‫همین‌جوریش وزنمون زیاده!
‫به خدا قسم می‌خورم، برو کنار!
‫بذارین بیام تو!
‫کمک کنین، خواهش می‌کنم! ‫خواهش می‌کنم!
‫دستم رو بگیر! دستم رو بگیر!
‫کمک کنین! کمک کنین!
‫آهای.
‫بیا اینجا.
‫خب، متوجهم جمع برداری ترسناکه،
‫ولی خیلی ترسناک نیست.
‫خیلی‌خب، درس امروز تمومه.
‫هفته بعد واسه امتحان نهایی ‫آماده می‌شیم.
‫خانم ریس.
‫باید صحبت کنیم.
‫چشم.
‫تشکیل خانواده می‌دیم.
‫اون سکه رو ننداز. ‫ممکنه یکی رو به کشتن بده.
‫همگی از راه‌پله برن پایین!
‫وای، این خواب داره ‫زندگیم رو نابود می‌کنه.
‫زندگی من رو هم نابود می‌کنه.
‫هر شب همینه استف.
‫ای خدا، اصلا نمی‌تونم بخوابم.
‫ای خدا، ببخشید.
‫آره، چی شده؟
‫اسم خانم توی خوابم آیریسه، خب؟
‫خیلی‌خب.
‫اسم مادربزرگم همین بود.
‫گمون کنم خواب اون رو می‌بینم.
‫جدی می‌گی؟
‫آره. ولی جریان از این قراره ‫که به عمرم ندیدمش.
‫حتی نمی‌دونم زنده است یا نه.
‫خیلی‌خب...
‫یا برو خونه، ‫مامان‌بزرگت رو پیدا کن...
‫و امیدوار باش به خواب‌هات خاتمه بده.
‫یا اینجا بمون و واقعا تو خوابت بمیر.
‫آخه خودم به قتل می‌رسونمت.
‫شرمنده‌ام.
‫- باشه، باشه، خیلی‌خب. ‫- خیلی دوستت دارم.
‫باشه. من هم خیلی دوستت دارم.
‫- برو خونه. ‫- باشه.
‫بی‌سروصدا برو.
‫هوم.
‫خیلی‌خب. هوم!
‫خیلی‌خب.
‫سلام، بالاخره اومد!
‫- سلام بابا. ‫- به خونه خوش اومدی عزیز دلم.
‫خیلی خوشحالم اینجایی.
‫- آره، من هم همین‌طور. ‫- دلم خیلی برات تنگ شده بود.
‫می‌دونم.
‫وای، خیلی از دیدنت خوشحالم.
‫- ممنون، ممنون. ‫- بذار من برات بیارمش.
‫ببین، ببخشید. ‫چارلی چند وقت پیش اتاقت رو برداشت...
‫و پرونده‌های من تو اتاق خودشه،
‫پس برات مبل تخت‌شو رو میارم.
‫ردیفه؟
‫باشه، باشه. ‫نه، هیچ مشکلی نداره.
‫ببین، هنوز جعبه وسایل قدیمی مامان رو داری؟
‫یه سری عکس و دفترچه آدرس توش بود...
‫که شماره تلفن داشتن.
‫می‌خوای چیکار؟
‫مسئله خاصی نیست.
‫فقط گمون کردم همین‌جاها دیده بودمش.
‫استفانی، جریان چیه؟
‫خیلی‌خب، این حرفم خیلی عجیب جلوه می‌کنه.
‫ولی...
‫باید آیریس رو که مامانِ مامانه ‫پیدا کنم.
‫خیلی‌خب. ‫آره، واقعا عجیبه.
‫راستش، سال‌ها پیش ‫که مامانت از پیشمون رفت...
‫اون جعبه‌ها رو انداختم دور.
‫سلام چارلی.
‫سلام.
‫«سلام استف. چطوری؟ ‫از دیدنت خوشحالم.»
‫باشه، همون.
‫می‌رم خونه پسردایی‌هام.
‫عه. الان؟ ‫ببین، خواهرت تازه اومده خونه.
‫- با خودم گفتم... ‫- خب، من برنامه داشتم.
‫اصلا می‌دونی چیه؟ ‫من می‌تونم برسونمت.
‫خودم می‌خواستم ببینمشون.
‫نمی‌خواد.
‫ببین. اگه می‌خوای بری ‫دیدن پسردایی‌‌هات،
‫لطفا با دایی هاوارد ‫راجع به آیریس حرف نزن.
‫باشه باشه، مشکلی نیست.
‫خیلی‌خب.
‫- خداحافظ، خیلی دوستت دارم. ‫- من هم خیلی دوستت دارم.
‫چارلی؟
‫چارلی... می‌شه...
‫- آخ. استف! ‫- لطفا این رو در بیاری؟
‫می‌خوام باهات حرف بزنم. ‫دردت چیه؟
‫چیه؟
‫این همه وقت هیچی نگفتی.
‫چی...
‫استف، چرا اومدی اینجا؟
‫آخه تو فقط اعیاد میای خونه.
‫خیلی‌خب، باید یه چیزی بهت بگم.
‫ولی باید بهم قول بدی ‫به بابا نگی.
‫چیه؟ داری ازدواج می‌کنی؟
‫نه، ازدواج نمی‌کنم چارلی.
‫- چه بدونم. ‫- اصلا چرا باید...
‫منظورم... ‫آخه دانشجویی.
‫خیلی‌خب، می‌شه بهم قول بدی ‫به بابا نمی‌گی؟
‫- واسه چی باید به بابا بگم؟ ‫- شوخی‌بردار نیست چارلی.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب...
‫من موقتا از دانشگاه اخراج شدم.
‫وای.
‫چیه؟ چارلی، نخند! ‫اگه نمراتم بهتر نشه...
‫- واسه من لحظه مهمیه. ‫- بس کن!
‫یه‌کم بامزه است.
‫- همیشه بیست می‌شدی. ‫- دارم سعی می‌کنم...
‫نماینده کلاس بودی.
‫- خانم شاگرد اول تو دانشگاه افتاده. ‫- چارلی، خنده نداره.
‫اگه نمراتم بهتر نشه، ‫بورسیه‌ام رو از دست می‌دم.
‫وای.
‫- خیلی بده. متأسفم. ‫- اوهوم.
‫چی شده؟
‫خوابم نمی‌بره.
‫هر بار چشمم رو می‌بندم،
‫یه کابوس تکراری راجع به آیریس می‌بینم.
‫مادربزرگمون رو می‌گم. نمی...
‫باید یه معنایی داشته باشه.
‫چه بدونم.
‫من خواب‌های عجیبی می‌بینم.
‫دیشب خواب دیدم یه هات‌داگ ‫داشت من رو می‌خورد.
‫- چی؟ خیلی... ‫- هات‌داگه داشت من رو می‌خورد.
‫خیلی‌خب.
‫[لی‌می و کینو] ‫[کیتانا و سونیا]
‫پسر، می‌شه یه کاری بکنی؟
‫پسر، آروم باش، خب؟
‫- پیداش می‌کنیم. ‫- یه‌کم برو کنار.
‫نمی‌تونم بازی رو نگه‌دارم، خب؟
‫مسابقه آنلاینه. ‫شوخیت گرفته؟
‫باید زیر این رو بگردم.
‫می‌شه یه لطفی بهم بکنی؟ ‫بزن به چاک.
‫یادته دفعه پیش چی شد؟
‫مسابقه رسمیه!
‫- چی شده؟ ‫- پاکو رو پیدا نمی‌کنم.
‫ای بابا، دوباره؟
‫- آخرین بار کی دیدیش؟ ‫- وایستین ببینم، پاکو کیه؟
‫باورم نمی‌شه! سلام دخترعمه!
‫وای خداجون. ‫می‌شه کمکمون کنی بگردیم؟
‫فقط جلوی پات رو بپا و حواست باشه.
‫باشه، باشه، حتما.
‫فقط قبلش باید با بابت صحبت کنم.
‫تو واسه چی اومدی خونه؟
‫وای پسر، داره از دانشگاه اخراج می‌شه.
‫- چارلی. ‫- عه، به جمعمون خوش اومدی.
‫اریک، همه‌جا رو گشتی؟
‫پاکو طبقه بالا نیست!
‫- عه. ببین کی اینجاست. ‫- سلام جولیا.
‫- وای خداجون. خیلی متأسفم... ‫- حالت چطوره؟
‫- چارلی! ‫- جولز.
‫رومئو کوچولوی من اومد.
‫خب، دعوت جنی به مراسم مدرسه ‫چطور پیش رفت؟
‫- قبول کرد. ‫- وای خدایا. بس کن.
‫- خیلی‌خب، وایستا ببینم. ‫- جنی کیه؟
‫تو گروه نجات غریقان کوچک ‫باهاش آشنا شده.
‫نجات غریقان کوچک؟
‫چارلی، من نمی...
‫نمی‌دونستم نجات غریق کوچک شدی.
‫- بهم نگفته بودی. ‫- خیلی‌خب، می‌خوای چی بپوشی؟
‫ساده می‌پوشم.
‫- کت مشکی می‌پوشم. ‫- خیلی‌خب.
‫- ولی پاپیون باحالی می‌زنم. ‫- آره، آره، آره.
‫استف! استفانی!
‫وای خداجون!
‫- سلام عزیزم. ‫- سلام زن‌دایی برندا.
‫- چند وقت اینجا می‌مونی؟ ‫- زیاد نمی‌مونم.
‫دایی هاوارد خونه است؟
‫آره. آره، همین پشته. ‫صداش می‌کنم.
‫هاوارد! استفانی اومده. ‫بیا تو!
‫عالیه!
‫انگار یه‌کم خسته‌ای. ‫همه‌چی مرتبه؟
‫- وای. ‫- استفی! اینجا رو باش!
‫- سلام! ‫- بیا ببینم، بیا ببینم.
‫وای عزیز دلم.
‫خیلی از دیدنت خوشحالم. ‫گرسنه‌ای؟
‫الان می‌خواستم ناهار درست کنم.
‫نه راستش.
‫اومدم اینجا ‫که راجع به مادرت...
‫آیریس باهات صحبت کنم.
‫می‌دونم خوشت نمیاد ‫راجع بهش صحبت کنی...
‫صحبت خاصی نیست.
‫بچه‌ها، بیاین، ناهاره.
‫آخه چند وقته مدام کابوسی تکراری...
‫راجع بهش می‌بینم.
‫وای عزیزم. ‫احتمالا استرسه.
‫بهتره ملاتونین بخوری.
‫خیلی‌خب، ولی اینش عجیبه...
‫که خوابم راجع به یه جای واقعی...
‫در پنجاه سال پیشه.
‫رستورانی به نام اسکای‌ویوئه.
‫می‌شناسیش.
‫آیریس برات تعریف کرده بود؟
‫چی گفته بود؟ ‫چیزی نگفته بود؟
‫شاید اگه بتونم باهاش صحبت کنم...
‫با کی صحبت کنی؟
‫استف خواب مامان‌بزرگ آیریس رو می‌بینه.
‫- عه، مامان‌بزرگ روانی؟ ‫- من خیال می‌کرده مرده.
‫خب، از نظر ما مرده.
‫آره استفی، آیریس کمبل...
‫آدم به شدت مشکل‌داریه. ‫ختم کلام.
‫ببینین، اگه بتونم باهاش حرف بزنم، ‫شاید...
‫بتونم به این خواب‌هام خاتمه بدم.
‫استف، بی‌خیالش شو.
‫نمی‌فهمم. چی شده بود ‫که این‌قدر بده؟
‫مثلا تقصیر اونه...
‫که مادرت این‌قدر داغونه.
‫چی؟
‫ببین، دیگه نمی‌خوام ‫این بحث رو ادامه بدم، خب؟
‫دایی هاوارد، خواهش می‌کنم. ‫حتما باید بدونم.
‫ببین استفی.
‫بعد از درگذشت پدرمون...
‫آیریس یهو دیوانه شد.
‫نمی‌ذاشت بریم مدرسه.
‫تو خونه حبسمون می‌کرد.
‫مدام به روش‌های احتمالی...
‫مرگمون فکر می‌کرد.
‫در نهایت اون‌قدر حالش خراب شد...
‫یعنی اون‌قدر خراب شد...
‫که دولت دست به کار شد...
‫و من و مادرت رو از پیشش برد.
‫ولی داستان اونجا تموم نشد.
‫ما رو تو یتیم‌خونه پیدا کرد...
‫و وقتی بچه‌هامون به دنیا اومدن،
‫برامون نامه‌های وحشتناکی می‌فرستاد...
‫که پر از آگهی ترحیم...
‫و عکس‌های وحشتناک اجساد بودن.
‫مجبور شدیم نقل‌مکان کنیم ‫که دیگه باهامون ارتباط برقرار نکنه.
‫خب...
‫ولی هنوز اون نامه‌ها رو ندارین؟
‫اِم...
‫استفی....
‫ببین چی می‌گم.
‫اون زن آدم روانی و خطرناکیه.
‫واسه سلامت و امنیت خودت هم که شده...
‫بهش نزدیک نشو.
‫پاکو رو پیدا کردم!
‫هوم! خدا رو شکر!
‫مطمئنم خیلی دوست داره ‫الان تو اتاق نشیمن باشه.
‫- وایستا ببینم، اینجا بود؟ ‫- تو گنجه بود.
‫- بیاین بچه‌ها. بریم. ‫- آروم باش داداش.
‫اصلا چه‌جوری رفت اون تو؟
‫باید کمکم کنی.
‫شنیدی که داییت چی گفت. ‫بی‌خیالش شو دیگه.
‫بی‌خیالش شو.
‫تو نمی‌فهمی.
‫کل زندگیم داره به‌خاطر این خواب ‫از هم می‌پاشه.
‫علاوه بر اون، ‫حس می‌کنم...
‫حس می‌کنم دارم ‫عقلم رو از دست می‌دم.
‫خواهش می‌کنم، کسی جز تو ‫نمی‌تونه کمکم کنه.
‫اگه عامل ارتباط تو با آیریس بشم،
‫هاوارد هیچ‌وقت من رو نمی‌بخشه.
‫خواهش می‌کنم.
‫هر کاری می‌کنی،
‫تو آخرین کشوی کمد...
‫اتاق غذاخوری رو نگاه نکن.
‫[فرستنده: آیریس کمبل] ‫[گیرنده: هاوارد کمبل]
‫[اسکای‌ویو]
‫[ملک شخصی]
‫[ورود افراد غیرمجاز ممنوع] ‫[وارد نشوید]
‫[ملک شخصی] ‫[ورود افراد غیرمجاز ممنوع]
‫[خطر] ‫[وارد نشوید]
‫سلام...
‫با آیریس کمبل کار دارم.
‫مگه تابلوها رو ندیدی؟
‫چرا. ‫آره، دیدم، ولی...
‫پس گورت رو از اینجا گم کن! ‫مهمون نداریم.
‫من نوه‌تونم.
‫استفانی.
‫جیب‌هات رو خالی کن.
‫گوشی، کلید، همه‌چی.
‫من خطرناک نیستم.
‫من از تو نمی‌ترسم.
‫اِم...
‫[ملک شخصی] ‫[ورود افراد غیرمجاز ممنوع]
‫[خطر] ‫[وارد نشوید]
‫[ملک شخصی] ‫[ورود افراد غیرمجاز ممنوع]
‫[خطر] ‫[وارد نشوید]
‫آروم بیا تو.
‫در رو ببند. ‫زود باش، زود باش، زود باش!
‫تکون نخور.
‫وای خدایا.
‫واقعا خودتی.
‫قیافه‌ات به مادرت رفته.
‫سلام استفانی هستم...
‫وایستا! وایستا. تکون نخور.
‫تا من بهت نگفتم تکون نخور.
‫می‌خوای گولم بزنی، مگه نه؟
‫می‌خوای موضع دفاعیم رو ‫کنار بذارم.
‫بیا اینجا. بشین.
‫- باشه... ‫- بشین.
‫آفرین.
‫خب... دارلین چطوره؟
‫- مامانت خوبه؟ ‫- وای...
‫نه. نمی‌دونم.
‫وقتی ده ساله بودم ‫از پیشمون رفت،
‫واسه همین دیگه نمی‌بینیمش.
‫آها.
‫ولی نامه‌هام رو دیدی. ‫واسه همین اومدی اینجا، مگه نه؟
‫نه...
‫راستش واسه این اومدم...
‫که چند وقته خواب اسکای‌ویو رو می‌بینم.
‫- چی؟ ‫- آره.
‫آره، چند ماهه که هر شب ‫خوابش رو می‌بینم.
‫همون خواب تکرار می‌شه.
‫تو خوابم می‌بینم رفتی بیرون،
‫ولی پیست رقص می‌شکنه،
‫انفجاری رخ می‌ده و بعدش تو...
‫سقوط می‌کنم. می‌میرم.
‫آره. آره، همه می‌میرن.
‫فقط خواب تو نبود.
‫پیش‌آگاهی من هم بود.
‫سال‌ها پیش تو اسکای‌ویو...
‫جلوه‌ای از آینده رو دیدم...
‫و فهمیدم مرگ می‌خواد چیکار کنه.
‫می‌خواستم موقع شام بهت بگم،
‫ولی حالا که کنار این چشم‌اندازیم...
‫آهای! ‫اون سکه رو ننداز.
‫ممکنه یکی رو به کشتن بده.
‫خیلی شرمنده‌ام. چشم.
‫چاقالو.
‫چند سال اخیر خیلی سحرآمیز بود.
‫به‌خاطر توئه.
‫نه، نه، نه...
‫این‌جوری درست نیست.
‫جوابت منفیه؟
‫همه قراره بمیرن.
‫نه، کل این ساختمون فرو می‌ریزه.
‫جدی می‌گی؟
‫- سکه. ‫- آیریس؟
‫- بدش به من! ‫- چه مرگته خانم؟
‫- بدش به من! ‫- چیکار می‌کنی؟
‫چه مرگته؟
‫آیریس؟
‫همه باید از این پیست رقص ‫خارج بشن.
‫شیشه‌اش الان می‌شکنه.
‫- همه باید برن کنار! ‫- خانم.
‫وایستین! نه!
‫از پیست رقص برین کنار!
‫- آیریس! ‫- باید برین کنار!
‫اون شب جون خیلی‌ها رو نجات دادم.
‫جون کسانی که قرار نبود ‫نجات داده بشن.
‫بعدش رستوران رو بستن.
‫گفتن باید مجددا نوسازی بشه.
‫ولی دیگه هیچ‌وقت باز نشد.
‫در نهایت تخریبش کردن.
‫وایستا ببینم، یعنی جلوی اون فاجعه رو گرفتی.
‫آره.
‫ولی مرگ خوشش نمیاد ‫کسی برنامه‌اش رو خراب کنه.
‫واسه همین در طول چند سال برگشت...
‫و کل حضار اون شب رو کشت.
‫از جمله پال عزیز من.
‫وایستا ببینم. ‫عذر می‌خوام. گفتی...
‫گفتی مرگ برگشت؟
‫آشغال بی‌رحمیه.
‫تا کارش رو تموم نکنه ‫دست برنمی‌داره.
‫ولی خودم یاد گرفتم ‫چه‌جوری اومدنش رو پیش‌بینی کنم.
‫تک‌تک حرکاتش رو پیش‌بینی کنم.
‫الان سال‌هاست جلوش رو گرفتم.
‫ولی الان گیرم انداخته. سرطان گرفتم.
‫وای...
‫- باورت می‌شه؟ ‫- متأسفم.
‫دو ماه پیش تشخیصش دادن.
‫خواب من هم از همون موقع شروع شد.
‫دیدی؟ نشونه است.
‫خیلی‌خب، ولی چرا چیزی که تو دیدی رو ‫من خواب می‌بینم؟
‫شاید سرطانم پیش‌آگاهیم رو ‫به تو منتقل کرده.
‫شاید شوخ‌طبعی زشت سرنوشته.
‫از کجا معلوم؟
‫همین مهمه که وقتی ‫هستی حرف می‌زنه،
‫به حرفش دقت کنی.
‫می‌بینمت آشغال عوضی.
‫با کی...
‫- با کی حرف می‌زنی؟ ‫- با مرگ.
‫خیال می‌کنه چون تو اومدی اینجا ‫حواسم پرت شده.
‫باید زیر و بم این کتاب رو یادت بدم.
‫یادگیری اصولش یه‌کم طول می‌کشه،
‫- پس باید اینجا بمونی. ‫- اینجا بمونم؟
‫دنیای بیرون خیلی خطرناکه.
‫من بیست ساله پام رو بیرون نذاشتم.
‫این تو می‌تونیم در امان باشیم.
‫وای.
‫اون رو می‌بینی؟
‫آره.
‫کل تحقیقاتمه.
‫حاصل عمرمه.
‫ببین، ببخشید. ‫من نمی‌تونم...
‫نمی‌تونم اینجا بمونم.
‫باید برگردم دانشگاه،
‫ولی برمی‌گردم ‫و بهت سر می‌زنم.
‫نه، من مریضم! ‫اون‌قدر زنده نمی‌مونم.
‫نباید بری.
‫نمی‌فهمی؟
‫مرگ داره میاد سراغ خانواده‌مون.
‫اِم...
‫حرفم رو باور نمی‌کنی.
‫نه. اِم....
‫گمون کنم اشتباه کردم.
‫گمون کنم خواب عادی بود.
‫نه، وایستا. ‫حداقل کتاب رو ببر.
‫استفانی!
‫استفانی! وایستا!
‫ببین، ببخشید. ‫نباید می‌اومدم اینجا.
‫این کتاب جونت رو نجات می‌ده.
‫تمام اطلاعات مورد نیاز ‫جهت تأمین امنیت خانواده رو...
‫بهت یادت می‌ده.
‫هنوز حرفم رو باور نمی‌کنی.
‫برو عقب.
‫چی؟ چرا؟
‫اگه ببینی باور می‌کنی.
‫[اسکای‌ویو]
‫استف. واقعا صورتش ‫جلوی چشمت منفجر شد؟
‫- یعنی مثلا... ‫- اریک!
‫دست از سرش بردار.
‫ببخشید استف. ‫صرفا کنجکاوم.
‫سلام. حالت چطوره؟
‫ببخشید دایی هاوارد.
‫حرفت راجع به آیریس درست بود.
‫اصلا نباید می‌رفتم اونجا.
‫عزیزم، لازم نیست عذرخواهی کنی.
‫خیلی متأسفم که مجبور شدی ‫این اتفاق رو تجربه کنی.
‫قبل از مرگش یه چیزی بهم گفت.
‫گفت مرگ داره میاد سراغ خانواده‌مون.
‫خیلی...
‫خیلی مسخره است، مگه نه؟
‫وای خدایا.
‫باورم نمی‌شه.
‫بهش ایمیل زده بودم.
‫اصلا گمون نمی‌کردم پیداش بشه.
‫بیا.
‫اون..
‫اون مامانه؟
‫آره.
‫دارلین!
‫- وای. ‫- اِم...
‫می‌تونم بعدا بیام.
‫وای، مسخره‌بازی در نیار. ‫بیا.
‫پیاده شو. بیا ببینم.
‫به نظرت تو مهمونی هم شرکت می‌کنه؟
‫استف. عه، وایستا.
‫اگه می‌ره خونه دایی هاوارد، ‫من نمی‌رم.
‫می‌تونی سوار ماشین بابا بشی.
‫حتی باهاش حرف هم نمی‌زنی؟
‫بی‌خیال.
‫تو عین من یادت نیست ‫چه‌جور آدمیه.
‫یه فرصت بهش بده دیگه.
‫چرا؟ چارلی، اون تنهامون گذاشت،
‫الان بعد از این همه سال اومده اینجا...
‫و می‌خواد وانمود کنه هیچی نشده؟
‫آره.
‫آخه آدم سالم که چنین کاری نمی‌کنه، ‫مگه نه؟
‫وایستا ببینم. چی؟
‫- هیچی. ولش کن. ‫- نه.
‫نه. منظورت چی بود؟
‫من بارها بهت زنگ زدم، ‫ولی هیچی به هیچی.
‫جولیا هم همین‌طور. ‫قبلا بهترین دوست هم بودین.
‫دیگه حتی حرف هم نمی‌زنین.
‫خیلی‌خب، ‫ببخشید، دو...
‫دو ماه اخیر به‌خاطر این کابوس...
‫حواسم پرت بود.
‫باشه، ولی قبلش چی؟
‫از وقتی رفتی وضع همینه.
‫از دست مامان عصبانی‌ای، ‫ولی خودت هم پیشمون نبودی.
‫من عین اون نیستم!
‫خب؟
‫من دیوانه نیستم.
‫باشه، درست می‌گی.
‫تو دیوانه نیستی.
‫فقط برات مهم نیست.
‫[خطاب به: استاد لئو] ‫[موضوع: مرگ اعضای خانواده]
‫[اخبار]
‫حالا درست شد. ‫حواستون باشه خرده‌چوب تو دستتون نره.
‫عه، بالاخره اومد!
‫سلام، سلام!
‫بیا ببینم. خیلی خوشحالم اومدی.
‫راستش، گمون نمی‌کردم واقعا بیای.
‫ممنون که دعوتم کردی.
‫خواهش می‌کنم. بیا تو.
‫آهای بچه‌ها! ‫بیاین! بیاین اینجا!
‫- شیرینی درست کردم. ‫- عالیه!
‫- می‌شه یکی بردارم؟ ‫- آره، معلومه.
‫کره بادوم‌زمینی داره؟
‫آره.
‫می‌خوای برادرم رو بکشی؟
‫- وای خدایا، بابی حساسیت داره. ‫- آره.
‫کلا یادم رفته بود. ‫خیلی شرمنده‌ام.
‫ببین، همین مهمه که الان اینجایی...
‫بابی کافه‌چی، نوشیدنی بیار! ‫واسه همه نوشیدنی بیار!
‫خانواده.
‫آدم نمی‌تونه خانواده‌اش رو ‫انتخاب کنه،
‫فقط باید خانواده خودش رو ‫دوست داشته باشه.
‫خب، مادر ما...
‫تا روز مرگش تنها زندگی می‌کرد.
‫بهتره مرگش به ما گوشزد کنه...
‫از زندگی لذت ببریم...
‫و عمرمون رو کنار همدیگه بگذرونیم.
‫آخه قرار نیست عمرمون رو پس بگیریم.
‫خیلی دوستتون دارم بچه‌ها.
‫آخی.
‫خیلی گازداره.
‫توش چی ریختی؟
‫جولیا؟ وای جولز!
‫حالت خوبه؟
‫وای خدایا. ‫توش حشره بود.
‫روشنی؟
‫وای.
‫- گرفتمش. ‫- گمون نکنم خوب در بیاد.
‫الان در میاد بابا.
‫راستش، به تازگی ‫زدم تو کار نجات غریق.
‫- عالیه. ‫- آره.
‫چارلی!
‫بیا این بالا!
‫یا خدا! وای!
‫اریک!
‫مامان، منقل آماده است.
‫هوم.
‫می‌شه پیشت بشینم؟
‫بگیر بشین. ‫راحت باش.
‫این شد یه چیزی.
‫بند و بساط خوبی راه انداختی.
‫خب، می‌خواستم بچه‌ها ‫کودکی خوبی داشته باشن.
‫برعکس یه سری از آشناهام.
‫خودمون رو که نمی‌گی، مگه نه؟
‫- نه بابا. ‫- کودکی ما حرف نداشت.
‫- اوهوم. ‫- یه نگاهی به من بنداز.
‫خارق‌العاده بار اومدم.
‫آره.
‫عجب.
‫هاوارد.
‫- چیه؟ ‫- بی‌خیال. این چیه؟
‫به نظرم کلید خونه است.
‫اذیتم نکن. ما یه اتاق اضافه داریم.
‫می‌دونم.
‫حتما از گشتن دنبال پارک کاروان بهتره.
‫گمون نکنم فکر خوبی باشه.
‫هیچ‌وقت واسه فرصت مجدد دیر نیست.
‫شرمنده‌ام.
‫وضعشون بدون من بهتره.
‫جواب بده، جواب بده. زود باش.
‫[تماس از طرف استفانی]
‫خیلی‌خب، وایستا ببینم، ‫من بندازمت بالا یا برعکس؟
‫تو من رو بنداز، ‫تو من رو بنداز.
‫[احتیاط کنید]
‫[خطر در کمین است]
‫بابا! ‫بیا پشتکت رو نشونمون بده!
‫چی؟ نه، نه، نه.
‫آره، بیا دایی هاوارد!
‫بیا هاروارد!
‫هاوارد! هاوارد! هاوارد!
‫ممنون.
‫- ایول! ‫- اومدی.
‫معطل نکن. ‫مگه فوقش چی می‌خواد بشه؟
‫خیلی‌خب. برو که رفتیم. ‫مواظب باشین.
‫وایستین! صبر کنین!
‫وای، خوب دیدی عمه.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، بریم تو کارش.
‫خیلی‌خب بابا.
‫- بریم تو کارش. ‫- به اون لبه نزدیک نشو.
‫زود باش دایی هاوارد.
‫ایول. ‫عین دانشگاهه.
‫ایول، آفرین.
‫مامان، تماشا می‌کنی؟
‫مواظب باش هاوارد.
‫[صنایع پنگ] ‫[تایمر خودکار]
‫وای!
‫از اونجا در نمیاد.
‫تقلب کردی!
‫سلام استفی!
‫- اومدی! ‫- استفانی.
‫خوشحالم تصمیم گرفتی بیای.
‫حالا استاد رو تماشا کن.
‫الان دیگه کل خانواده اینجان!
‫ایول.
‫من خوبم. چیزیم نیست.
‫وای، خوبه.
‫چیزیم نیست چیزیم نیست.
‫چیزی نیست. وای.
‫گذشتگان از میان رفته‌ان.
‫نه باید سوگواری کنیم، ‫نه درد بکشیم.
‫خودش تک‌تک اشک‌ها رو ‫از چشمشون پاک می‌کنه.
‫[هاوارد کمبل] ‫[پدر و شوهر عزیز]
‫دیگه مرگی رخ نمی‌ده.
‫[جی‌بی یکی رو پیدا کرده] ‫[که زنده مونده!]
‫[جی‌بی کیه؟]
‫[پال] [آیریس]
‫[دارلین] [ هاوارد]
‫[استف] [بابی]
‫[چارلی] [استفانی]
‫عزیزم.
‫این وسایل جی‌ان؟
‫خیلی‌خب.
‫این روزنامه‌ها رو تو کتاب آیریس پیدا کردم.
‫آگهی ترحیم و اخبار...
‫مربوط به افرادیه ‫که همون شب...
‫پیش‌آگاهی آیریس ‫تو اسکای‌ویو حضور داشتن.
‫تک‌تک این افراد به طریق...
‫عجیب و وحشتناکی مردن.
‫نه تنها مردن،
‫بلکه ترتیب مرگشون هم دقیقا...
‫طبق پیش‌آگاهی آیریس بود.
‫قرار بود اون شب چند صد نفر بمیرن،
‫ولی آیریس جلوی اون فاجعه رو گرفت.
‫واسه همین مرگ یکی یکی ‫برگشت سراغشون.
‫چون تعداد بازمانده‌ها خیلی زیاد بود،
‫سال‌ها طول کشید ‫مرگ به خدمت همه‌شون برسه.
‫ولی در نهایت به خدمت آیریس هم رسید.
‫تو پیش‌آگاهیش هم ‫آخر از همه مرد.
‫خودش و اون پسرک بودن.
‫ولی خودش آماده بود.
‫خودش به تنهایی چند دهه ‫جلوی مرگ رو گرفت.
‫استفانی جانم،
‫گمون نکنم الان وقت مناسبی ‫واسه این حرف‌ها باشه.
‫آره، آخه این مسائل هیچ ربطی ‫به ما نداره.
‫- نه. ‫- اصلا ما چرا اینجاییم؟
‫نه، خیلی به ما ربط داره.
‫چون این‌قدر طول کشید...
‫مرگ بازمانده‌ها رو بکشه،
‫این افراد تشکیل خانواده دادن.
‫خانواده‌هایی که اصلا ‫نباید تشکیل می‌شدن.
‫واسه همین مرگ ‫به خدمت اون‌ها هم رسید.
‫یعنی متوجه نیستین؟
‫مرگ داره میاد سراغمون،
‫آخه اصلا قرار نبود وجود داشته باشیم.
‫خیلی‌خب، یعنی چی؟
‫یعنی کل این حضار ‫تو «فهرست کشتار» مرگن؟
‫- بابی، بس کن. ‫- منظورش همینه دیگه.
‫نه، نه، نه. ‫بابا و زن‌دایی برندا در امانن،
‫آخه از نسل آیریس نیستن.
‫خیلی‌خب، اگه الگو رو دنبال کنیم...
‫مرگ طبق سن هر شاخه رو طی می‌کنه.
‫در نتیجه، چون دایی هاوارد بزرگ‌تر بود،
‫اول از خانواده اون شروع می‌کنه.
‫یعنی بعدش نوبت توئه اریک.
‫برو بابا.
‫بعدش می‌ره سراغ جولیا، ‫بعدش بابی.
‫بعدش میاد سراغ شاخه ما،
‫اول دارلین، بعدش من، ‫بعدش چارلی.
‫چارلی.
‫تو باورت می‌شه؟
‫نمی‌دونم.
‫خیلی مسخره است.
‫داری مرگ بابامون رو...
‫به تئوری توطئه وحشتناکی ‫تبدیل می‌کنی.
‫- چه مرگته؟ ‫- نه، نه، نه.
‫نه، تئوری توطئه نیست.
‫- استف، بس کن. ‫- همه‌مون می‌میریم.
‫بس کنین! نمی‌تونم بیش از این ‫به این حرف‌ها گوش بدم.
‫مزخرفات اون زن روانی...
‫به حد کافی موجب عذاب ‫و بدبختی این خانواده شده.
‫وایستا. زن‌دایی برندا،
‫- خواهش می‌کم گول کن. ‫- امان از دستت، ولش کن.
‫خیلی‌خب، آیریس تو کتابش نوشته یکی...
‫سر مرگ کلاه گذاشته و زنده مونده.
‫استفانی.
‫- بیا. ‫- اریک. نه، وایستا.
‫- من نگرانتونم. ‫- بس کن.
‫- بذار من ردیفش کنم. ‫- بیا بابی.
‫- برندا. ‫- بریم.
‫- برندا، ببخشید. ‫- نه، نه، نه.
‫- نمی‌دونستم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫تو حرفم رو باور می‌کنی، مگه نه؟
‫- شرمنده‌ام. ‫- جولیا.
‫ببین، من خیلی دوستت دارم.
‫ولی گاهی اوقات ‫واقعا ازت متنفرم.
‫می‌دونم این مسائل ‫ممکنه خیلی قانع‌کننده باشه.
‫ولی واقعی نیست.
‫رو چه حساب می‌گی؟
‫می‌دونم آیریس همه این‌ها رو ‫بهت یاد داده.
‫نذار اعتقادات مامانم ‫زندگیت رو منحرف کنه،
‫زندگی من رو که منحرف کرد.
‫خیلی بابت این نصیحتت ممنونم،
‫ولی من دیگه مامان لازم ندارم.
‫خیلی‌خب، دهنت رو باز کن.
‫- عا... ‫- خیلی‌خب، خوبه.
‫- یه‌کم دردت میاد، خب؟ آماده‌ای؟ ‫- اوهوم.
‫پنج، چهار، سه...
‫دو، یک.
‫آفرین.
‫من دارم می‌رم بیرون. ‫تو باید در رو ببندی.
‫به نوشیدنی‌هام هم دست نزن.
‫نه، نه، اصلا نگفته بودی ‫من باید قفل کنم.
‫- باشه، باشه، باشه. ‫- اصلا نگفته بودی من تعطیل کنم!
‫باشه، خب که چی؟
‫امیدوارم تو جهنم بسوزی!
‫- باورت می‌شه؟ ‫- هوم.
‫بابام تازه مرده.
‫در حق اون عوضی لطف کردم ‫و اومدم اینجا،
‫حالا می‌خواد خودم تعطیل کنم.
‫- هوم. ‫- می‌دونی یعنی چی؟
‫- اوهوم. ‫- می‌دونی یعنی چی؟
‫- هوم. ‫- یعنی بی‌ملاحظه است.
‫بگذریم، کارت تموم شد.
‫اوهوم. ممنون.
‫خواهش می‌کنم. ‫نقد پنج‌ستاره ثبت کن، باشه؟
‫لایکمون کن، دنبالمون کن ‫و از همین حرف‌ها.
‫[باز]
‫[میکس خال‌کوبی اریک]
‫[ضدعفونی‌کننده] ‫[خطر]
‫[به‌شدت اشتعال‌پذیر] ‫[سوزاننده چشم و پوست]
‫[استفانی: حالت خوبه؟؟]
‫[می‌شه لطفا برگردی؟ باید مواظب باشیم.] ‫[اریک لطفا سعی کن درک کنی.]
‫[فقط می‌خوام بفهمم جریان چیه.] ‫[نمی‌خواستم ناراحتت کنم.]
‫[اریک ببخشید، فقط نگرانم.] ‫[کارت رو تموم کرد؟] [حالت خوبه؟؟]
‫[برو بابا...]
‫[برو بابا دخترعمه. می‌خوام بخوابم.]
‫[میکس خال‌کوبی اریک]
‫[ایستگاه بازگویی] ‫[میکس غمگین اریک]
‫[بابا]
‫وای، گندش بزنن.
‫آخ... آخ...
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫زود باش.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، زود باش.
‫ای خدا!
‫[ضدعفونی‌کننده]
‫یا خدا!
‫[ضدعفونی‌کننده]
‫[مرکز خال‌کوبی مارکد]
‫[خطر] ‫[وارد نشوید] [ولتاژ بالا]
‫چارلی، بیدار شو. ‫چارلی، بیدار...
‫چارلی، بیدار شو!
‫شب تا صبح به اریک زنگ زدم.
‫جوابم رو نمی‌ده.
‫نمی‌دونم کجاست. ‫نگرانم.
‫مطمئنم چیزیش نیست.
‫خب، ازش خبر داری؟
‫دارم می‌رم اونجا. ‫باید حالش رو بپرسم.
‫[خطر] ‫[وارد نشوید] [ولتاژ بالا]
‫تو هم باهام میای چارلی!
‫مدام می‌ره رو پیغام‌گیر.
‫خودشه؟
‫دوستم الان گفت مرکز خال‌کوبی...
‫دیشب آتش گرفت.
‫چی؟
‫استف، استف، استف!
‫آخ!
‫می‌خوای به کشتنم بدی؟
‫اریک؟
‫آره دیگه، نه، ‫معلومه که تویی.
‫پسر!
‫خبر آتش‌سوزی رو شنیدیم. ‫خیال کردیم مردی.
‫چیزیم نیست.
‫وای خدایا. حالت خوبه؟ ‫خیلی نگرانت بودم.
‫آره. آتش‌نشان‌ها گفتن خیلی خوش‌شانس بودم...
‫که اون کت چرم تنم بود.
‫تقریبا نسوختم.
‫اما کت محبوبم خراب شد.
‫- این چیه؟ ‫- آها، آره، اینجا رو باش.
‫[بابا]
‫داغ خوردم.
‫خیلی باحاله، مگه نه؟
‫خوشت میاد؟
‫تو که گفتی خوابی.
‫داشتی عین مزاحم‌ها ‫هی پیام می‌دادی.
‫می‌خواستی چیکار کنم؟
‫نه، نمی‌فهمم. ‫باید مرده باشی.
‫درسته. آره، آره.
‫ببین، شاید...
‫شاید مرگ واقعا ‫سراغ خانواده‌مون نمیاد.
‫آخه چنین اتفاقی خیلی مسخره است.
‫ای خدا!
‫یا خدا!
‫شاید هم من شکست‌ناپذیرم.
‫اریک.
‫اریک!
‫- چیه؟ ‫- اریک، وایستا.
‫- وایستا، صبر کن، خب؟ ‫- اوهوم.
‫صرفا چون مرگ دیشب نکشتت،
‫دلیل نمی‌شه در امان باشی.
‫از اون هرس‌کننده درخت فاصله بگیر!
‫وای... وای!
‫خودبه‌خود حرکت می‌کنه استف؟
‫می‌خواد حرکت کنه؟
‫ممکنه بیفته.
‫از این بچه‌ها هم فاصله بگیر.
‫شانسم رو امتحان می‌کنم.
‫استف، یه مشت بچه با توپ فوتبال...
‫چه‌جوری می‌خوان بکشنش؟
‫من چه بدونم.
‫ممکنه هرس‌کننده بیفته، ‫تو سر آقائه که برگ جمع می‌کنه بیفته...
‫و همون باعث بشه...
‫گرد و خاک تو چشم بچه‌ها پخش کنه...
‫و بعدش توپ رو شوت کنن تو صورتش.
‫عه، عه، عه، عه.
‫توپ فوتبال تو صورتم؟
‫واقعا اتفاق مرگباریه.
‫باید بیشتر احتیاط کنم.
‫- سلام. ‫- چطوری؟
‫چی به سرت اومده؟
‫ظاهرا مرگ بهم داغ زده.
‫- کی‌کی، انگار خیلی درد داره. ‫- ای بابا، چیزی نیست.
‫نه، وایستا بذار ببینم.
‫- اریک، از کامیون فاصله بگیر. ‫- بس کن.
‫- چیه؟ این کامیون رو می‌گی؟ ‫- بس کن!
‫وای خدایا.
‫خواهش می‌کنم.
‫- همین کامیون رو می‌گی؟ ‫- خواهش می‌کنم یه بار به حرفم گوش بده...
‫ولی کامیون خیلی خوشگلیه.
‫- دست بردار! ‫- حالا چی می‌شه؟
‫- هیچی نمی‌شه. ‫- خواهش می‌کنم...
‫چطور بود؟
‫- فقط می‌خوام کمکت کنم. ‫- خیلی‌خب.
‫کمتر بخواه.
‫باشه. واقعا از مزخرفاتت خسته شدم.
‫می‌شه لطفا...
‫خیلی‌خب، واسه هزار و پونصدمین بار می‌گم...
‫طلسم مرگ مسخره‌ات ‫واسه هیچ‌کس مهم نیست، خب؟
‫پس عقلت رو به کار بنداز ‫و دست از سرمون بردار،
‫آخه مرگ دنبال خانواده‌مون نیست!
‫جولیا!
‫یا خدا.
‫- جولیا! ‫- جولیا!
‫کامیون رو نگه‌دار! کامیون رو نگه‌دار!
‫- کامیون رو نگه‌دار! ‫- آهای! آهای!
‫کامیون رو نگه‌دار پدرسگ!
‫خواهرم تو آشغال‌هاست!
‫[ریچل، ۳۲ ساله]
‫[مگان، ۲۸ ساله]
‫[بریتنی، ۳۷ ساله]
‫[آماندا، ۳۳ ساله]
‫کمک کنین!
‫- جولیا؟ ‫- استف!
‫هوات رو دارم!
‫نگران نباش، الان نوبت تو نیست!
‫وای! وای!
‫- کمک کنین! ‫- وایستا! وایستا!
‫- وایستا! ‫- وایستا!
‫- وایستا! وایستا! ‫- وایستا!
‫- استف! ‫- خواهرم اون پشته!
‫- خیلی تسلیت می‌گم عزیزم. ‫- بابا.
‫باید حرفت رو باور می‌کردیم استف.
‫نه، من...
‫من ترتیبش رو اشتباه در آوردم...
‫و تقصیر منه که جولیا مرده.
‫بچه‌ها، ببینین.
‫این اتفاق خیلی وحشتناک بود.
‫- تقصیر هیچ‌کس نیست. ‫- مارتی، لطفا بس کن.
‫تقصیر منه.
‫مامان، تقصیر تو نیست.
‫واقعا تقصیر منه.
‫استفانی، چون از مسئله‌ای ‫اطلاع نداشتی...
‫ترتیبش رو اشتباه در آوردی.
‫اریک پسر بیولوژیکی هاوارد نیست.
‫عذر می‌خوام. منظورت چیه؟
‫استفانی، من حرفت رو باور نکردم،
‫واسه همین بهت چیزی نگفتم...
‫و الان دخترکم مرده.
‫متوجه نمی‌شم، ‫شوهر دیگه‌ای داشتی؟
‫من قبل از ازدواج با پدرت ‫شوهر دیگه‌ای داشتم...
‫و تو حاصل اون زندگی مشترک ‫کوتاه‌مدت بودی.
‫- بعدش با پدرت ازدواج کردم. ‫- پس بابای واقعیم کیه؟
‫بابای واقعیم کیه؟
‫مهم نیست، چون هاوارد ‫تو رو خیلی زیاد دوست داشت.
‫کیه؟
‫بابای واقعیم کیه؟
‫جری فنبری.
‫وای!
‫جری فنبری؟
‫آره.
‫وای خدا.
‫- نه، نه، نه! ‫- اریک.
‫جری فنبری کثافت؟
‫تو شرایط اون موقع من رو ‫درک نمی‌کنی.
‫وای خدا! واسه همین همیشه می‌خواست ‫باهام توپ‌بازی کنه؟
‫وای خدایا.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، پس یعنی...
‫اگه ترتیبش درست باشه،
‫الان نوبت منه، درسته؟
‫باید کمکم کنی استف.
‫بابی، گمون...
‫گمون نکنم بتونم.
‫یعنی خیال می‌کردم می‌تونم، ‫ولی نمی‌دونم...
‫نه. ولی می‌تونی.
‫تو دقیقا پیش‌بینی کرده بودی چی می‌شه.
‫فقط ترتیبش رو اشتباه گفتی،
‫چون کل اطلاعات در اختیارت نبود.
‫- چارلی. ‫- یعنی چی که «پیش‌بینی کرده بود»؟
‫همه‌چی رو دیده بود.
‫هرس‌کننده، برگ‌جمع‌کن، توپ فوتبال. ‫انگار...
‫انگار تکه‌های مختلف پازل بودن...
‫و باید کنار هم می‌چیدشون.
‫- متوجهین؟ ‫- راست می‌گه؟
‫دارلین، بی‌خیال.
‫- تشویقش نکن. ‫- مارتی.
‫خب...
‫خب، همه‌چی تو کتاب آیریس هست، عین...
‫عین معادله می‌مونه. ‫ریاضیه.
‫استفانی، اگه می‌تونی ‫ساز و کارش رو تشخیص بدی،
‫ممکنه فرصت داشته باشیم.
‫بس کن. بس کن دیگه.
‫تو با ترک این خانواده داغونش کردی.
‫ولی بدون تو مشکلی نداشتیم.
‫التماست می‌کنم...
‫دیگه بچه‌هامون رو اذیت نکن.
‫این‌دفعه واقعیه.
‫من می‌رم قدم بزنم.
‫باید هوا بخورم.
‫من قبول دارم...
‫قطعا خانواده‌مون در آینده...
‫باید بره مشاوره،
‫ولی می‌شه الان به فکر این باشیم...
‫که همه‌مون قراره بمیریم؟
‫خب...
‫خب، استف،
‫نگفته بودی آیریس...
‫یکی رو می‌شناخت که سر مرگ ‫کلاه گذاشته بود؟
‫آره...
‫همین‌جاها نوشته.
‫نوشته...
‫ایناهاش... اینجاست.
‫«جی‌بی یکی رو پیدا کرد ‫که زنده مونده بود.»
‫ولی اصلا ننوشته این جی‌بی کی بوده یا...
‫وایستا ببینم. اون اسم آشناست.
‫مامانم برام نامه می‌نوشت...
‫و هر از گاهی از دوستش...
‫به نام جی‌بی می‌گفت...
‫که تو بیمارستان کار می‌کرد.
‫بیمارستان.
‫اِم... اِم...
‫بیمارستان...
‫بیمارستان فلان‌ریور بود.
‫دیپ ریور.
‫بیمارستان پیس ریور. ‫کلیر ریور...
‫- هوپ ریور؟ ‫- خودشه!
‫یا خدا، یه ساعت بیشتر فاصله نداره.
‫من می‌رم.
‫خودم می‌رم پیداش کنم ‫و باهاش صحبت می‌کنم.
‫خب، من هم باهات میام.
‫- من هم میام. ‫- خیلی‌خب. باشه، باشه، بریم.
‫بابی...
‫چیه؟
‫تو باید اینجا پیش مامانت بمونی. ‫این‌جوری امن‌تره.
‫آها، عمرا. ‫شوخیتون گرفته؟
‫من اینجا تنها نمی‌مونم.
‫خب، جاده برات خیلی خطرناکه. ‫نباید بیای.
‫نه، من کتاب مرگ مامان‌بزرگ رو ‫خوندم، خب؟ خب؟
‫هزارتا مرگ با اثاث خونه...
‫اون تو ثبت شده.
‫آدم از پله می‌افته پایین...
‫و می‌خوره تو مستراح.
‫نمی‌دونم، ‫ولی من نمی... نمی...
‫عمرا. من اینجا نمی‌مونم.
‫- وایستا، وایستا. ‫- عه، باشه.
‫- خیلی‌خب. ‫- خیلی تند می‌ری.
‫باشه، باشه. آروم می‌ریم. ‫آروم می‌ریم.
‫من می‌رم در کامیون رو باز کنم.
‫- چارلی، پشتش رو ببین. ‫- چشم.
‫مواظب باشین. ‫پله‌هاش گاهی سر می‌شن.
‫آهای!
‫هیچ‌کدومتون آجیل‌سنجی کردین؟
‫جانم؟
‫همین چند روز پیش...
‫شیرینی با کره بادوم‌زمینی ‫درست کرده بودی.
‫اگه این بدبخت دستش ‫به آجیل بخوره،
‫گلوش می‌گیره و بسته می‌شه...
‫فهمیدین دیگه. ‫کره بادوم‌زمینیتون کجاست؟
‫- تو کابینت بالای سینکه. ‫- ممنون.
‫خیلی شرمنده‌ام بابی اصلا...
‫آره دیگه.
‫خیلی‌خب.
‫امنه.
‫ممنون.
‫تو برادر خوبی هستی اریک.
‫- آجیل‌سنجی می‌کنم. ‫- چی؟
‫احمق.
‫بامزه بود. من فهمیدم.
‫بریم. بیاین.
‫الان بدتر هم می‌شه.
‫ای خدا.
‫وایستین! من هم باهات میام داداش.
‫یکی باید ازت محافظت کنه.
‫بابا داره باز زنگ می‌زنه.
‫بگو رفتیم با مامان ‫یه دوری بزنیم.
‫باور نمی‌کنه.
‫حداقل یه‌کم فرصت جور می‌شه.
‫خیلی‌خب.
‫اگه مرگ کارمون رو تموم نکنه، ‫بابات می‌کنه.
‫همیشه یه‌جایی جلوی چشم می‌ذارمشون.
‫خب، می‌تونستی اصل جنس رو داشته باشی،
‫ولی عیبی نداره، ‫همه نمی‌خوان مامان باشن.
‫چنین فکری می‌کنی؟
‫فکر می‌کنی نمی‌خواستم مامانت باشم؟
‫من، من دست‌پرورده زنی‌ام...
‫که بهم یاد داد همه‌جا مرگ رو ببینم.
‫خیال می‌کردم می‌تونم ‫پشت‌سر بذارمش،
‫ولی بعدش تو و برادرت رو ‫به دنیا آوردم،
‫مدام صد روش مختلف تصور می‌کردم...
‫که ممکنه تو و چارلی رو ‫به کشتن بده.
‫نمی‌خواستم از خونه برین بیرون.
‫سر هیچ و پوچ از دستتون عصبانی می‌شدم.
‫یه روز تو صورتت نگاه کردم...
‫و همون دخترک وحشت‌زده‌ای رو دیدم...
‫که خودم تو بچگی بودم...
‫و می‌دونستم اگه بمونم، ‫زندگیتون رو خراب می‌کنه.
‫اصلا نمی‌دونم کارم درست بود یا نه.
‫ولی الان پیشتونم.
‫[بیمارستان هوپ ریور]
‫[آمبولانس کلاوردیل]
‫چیزی نیست.
‫من پشت‌سرت میام.
‫سلام. الان می‌بینی رفیق. ‫هوات رو داریم.
‫میز پذیرش از این طرفه.
‫[در حال کالبدگشایی]
‫[زمان کاری سردخانه] ‫[دوشنبه تا جمعه، ۸ صبح تا ۴ عصر]
‫عه. سلام.
‫با جی‌بی کار داریم.
‫شما کی باشین؟
‫پذیرش گفت اینجا تشریف دارین. ‫خودتونین؟
‫بنده هستم.
‫ویلیام جان بلادورث.
‫ولی دوستانم جی‌بی صدام می‌کنن.
‫چند وقته منتظرت بودم استفانی.
‫چارلی، دارلین.
‫ولی هاوارد و جولیا نیستن.
‫خب، حالا نوبت کدومتونه؟
‫سلام.
‫از شنیدن درگذشت آیریس ناراحت شدم.
‫آدم خاصی بود.
‫از کجا می‌شناختینش؟
‫جونم رو نجات داده بود.
‫کی؟
‫تو اسکای‌ویو.
‫شما آخر از همه مردین. ‫شما همون پسربچه بودین.
‫درسته.
‫پس تمام این مدت صرفا...
‫از خانواده ما محافظت نمی‌کرد،
‫از شما هم محافظت می‌کرد.
‫سال‌ها بعد من رو پیدا کرد.
‫کمکم کرد حقیقت رو بفهمم.
‫مشورت کردیم.
‫من کمکش کردم ‫کلبه‌اش رو مستحکم کنه.
‫دوست شدیم.
‫حتی کمکش کردم ‫بهترین خدمات پزشکی رو...
‫برای بیماریش دریافت کنه.
‫آیریس گفته بود ‫یکی رو پیدا کرده بودین...
‫که جلوی مرگ رو گرفته بود ‫و زنده مونده بود.
‫آره.
‫خب، چه‌جوری این کار رو بکنیم؟
‫دو راه بیشتر نداره.
‫یا باید بکشی، یا بمیری.
‫اگه جون کسی رو بگیری،
‫باقی‌مونده عمر اون شخص به تو می‌رسه.
‫چی؟ نه! ‫من کسی رو نمی‌کشم.
‫شاید بهتر باشه بذاریم ‫طرف حرفش رو بزنه.
‫اما واسه از بین بردن حتمی چرخه، ‫خودت باید بمیری.
‫یعنی چی؟
‫خیلی وقت پیش، ‫زن جوانی به نام کیمبرلی کورمن...
‫متوجه شد تو فهرست مرگ قرار گرفته.
‫عین شما.
‫وقتی بالاخره نوبتش رسید،
‫مرد.
‫ضربان قلبش صفر شد.
‫ولی دکترش تونست احیاش کنه...
‫و همون چرخه رو از بین برد.
‫باشه پس، همین کار رو می‌کنیم.
‫منظورت چیه؟
‫چرا آیریس همین کار رو ‫امتحان نکرد؟
‫خطرناکه.
‫اگه آدم با مرگ در بیفته ‫و شکست بخوره،
‫ممکنه وضع خیلی خراب بشه.
‫وایستین. وایستین، وایستین. ‫خیلی‌خب، وایستین. نه.
‫حتما راه دیگه‌ای هم هست.
‫خواهش می‌کنم، باید کمکمون کنین.
‫سال‌هاست که مردم اومدن پیشم ‫و ازم مشورت گرفتن.
‫خب، من خسته شدم.
‫دیگه با اون مسائل کاری ندارم.
‫من هم دیگه عین آیریس بیمار شدم.
‫دیگه راه فراری ندارم.
‫حقیقت از این قراره ‫که همه‌تون می‌رین.
‫بعدش هم من می‌میرم.
‫حالا که دوست قدیمیم از دنیا رفته، ‫بازنشسته می‌شم.
‫- یعنی چی؟ یعنی همین‌جا ولمون می‌کنین؟ ‫- وایستین، وایستین، وایستین!
‫آقا، به کمکت نیاز داریم.
‫کجا می‌ری؟
‫قصد دارم از فرصت باقی‌مونده‌ام...
‫لذت ببرم.
‫پیشنهاد می‌کنم شما هم ‫همین کار رو بکنین.
‫زندگی ارزشمنده.
‫قدر تک‌تک ثانیه‌هاش رو بدونین.
‫آدم اصلا نمی‌دونه کی تموم می‌شه.
‫موفق باشین.
‫[مخصوص کارکنان مجاز]
‫خب، عالی شد.
‫نه.
‫- نه... ‫- بابی.
‫امکان نداره همین باشه. نه. ‫نه...
‫حتما یه چیزی اینجا هست.
‫حتما راه‌حل دیگه‌ای هست.
‫استف. استف.
‫استف، راه‌حلش رو بهمون گفت دیگه.
‫بابی باید بمیره.
‫اریک!
‫مگه مغز خر خوردی؟
‫- ما بابی رو نمی‌کشیم! ‫- عه، عه!
‫یعنی کسی جز من ‫الان به حرف طرف گوش نداد؟
‫یه راه بیشتر نداره.
‫بابی رو می‌کشیم، ‫احیاش می‌کنیم...
‫و بعدش همه‌تون از فهرست مرگ ‫پاک می‌شین.
‫تبریک می‌گم.
‫باید یه راه دیگه‌ای هم باشه، مگه نه؟
‫باید راه‌حل دیگه‌ای باشه، مگه نه استف؟
‫نه.
‫نه، هیچ کار دیگه‌ای از دستمون بر نمیاد، خب؟
‫تموم شد.
‫ببین.
‫استفانی، ببین چی می‌گم.
‫باید تو این زمینه ‫بهم اعتماد کنی، خب؟
‫الان داره بی‌خیالت می‌شه، ‫ولی من نمی‌شم.
‫ببین، آیریس تونست یه‌جوری ‫چند دهه جلوی مرگ رو بگیره.
‫- ما هم می‌گیریم. ‫- من به اون بابا اعتماد دارم.
‫به اون بابا اعتماد داری؟
‫- طرف... ‫- همون که الان رفت اون تو؟
‫خیلی کاریزماتیک بود،
‫خودت هم عین من خوب می‌دونی.
‫اِم...
‫اریک و بابی نیستن.
‫یا خدا. یا خدا!
‫گمون نکنم خوشم بیاد.
‫ببین پسر، اینجا بیمارستانه، یادت رفته؟
‫همه‌جا پر از دکتره.
‫می‌کشیمت، احیات می‌کنیم،
‫همه در امان می‌مونن، ‫قهرمان می‌شیم.
‫پسر، این دقیقا برعکس ‫تأمین امنیتمه.
‫دیگه چیکار می‌شه کرد، ها؟
‫می‌خوای یکی رو بکشی ‫و باقی عمرش به تو برسه؟
‫چه‌جوری؟ اصلا از کجا می‌دونی ‫باقی عمر طرف چقدره؟
‫- نه. نه. ‫- نه. با اون کنار نمیام.
‫- خب، به هر حال... ‫- نه.
‫- نه، معلومه که نه. ‫- عمرا چنین کاری کنیم.
‫- نه، عمرا. ‫- با اون نوزادها کاری نداشته باش.
‫ببین، ختم کلام...
‫صفر شدن ضربانت بهترین راه‌حلته.
‫مگه چی از دست می‌دی؟
‫- خیلی‌خب. ‫- خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، اصلا چه‌جوری ‫این کار رو بکنیم؟
‫ببین، من یه فکری دارم.
‫ولی یه‌کم آجیل‌محوره.
‫[بادام‌زمینی بدون نمک] ‫[هفت گرم پروتئین]
‫حساسیتت مرگباره، درسته؟
‫آره.
‫خب...
‫[انتخاب خود را وارد کنید]
‫[محصول انتخابی شما] ‫[بادام‌زمینی بدون نمک]
‫ببین پسر، وایستا.
‫نه، ببین چی می‌گم، خب؟
‫اگه قراره بمیرم، ‫با اون مسخره...
‫بدون نمک نمی‌میرم، خب؟
‫از اون‌ها برام بخر.
‫[کیک بادام‌زمینی]
‫انتخاب خوبی بود.
‫[بادام‌زمینی بدون نمک]
‫[انتخاب خود را وارد کنید][
‫[هشدار: به هیچ‌وجه دستگاه را] ‫[تکان نداده و خم نکنید.]
‫[ممکن است بیفتد و به خسارت جدی] ‫[یا مرگ منجر شود.]
‫[کیک بادام‌زمینی]
‫وای، حتما شوخیت گرفته. ‫بیا دیگه!
‫- عه. ‫- مسخره!
‫- خیلی‌خب. ‫- بیا دیگه!
‫شاید این نشونه است ‫که باید خودمون...
‫[کیک بادام‌زمینی]
‫خیلی‌خب. ببین پسر، ‫شاید بهتر باشه دیگه بریم.
‫نه، من تسلیم نمی‌شم.
‫- چه وضعشه؟ ‫- می‌شه کمکم کنی؟
‫چیزی نیست ‫داریم کار می‌کنیم.
‫تعمیرکاریم. چیزی نیست. ‫گوشیتون رو بذارین.
‫پسر، الان می‌افته. ‫الان می‌افته.
‫وای خدایا! داره می‌افته!
‫- صافش کردی؟ ‫- نمی‌تونم نگهش دار! الان می‌افته!
‫راحت بود.
‫[کیک بادام‌زمینی]
‫حالا چیکار کنیم؟
‫باهام بیا. باهام بیا.
‫چیه؟
‫ببین، اینجا بمون. ‫باید برم یه چیزی بیارم.
‫- تکون نخور. ‫- منظورت چیه...
‫[سامانه خاموش است]
‫[در حال راه‌اندازی]
‫خیلی‌خب. تکون نمی‌خورم.
‫[کره بادام‌زمینی]
‫نه، خوبه.
‫سرویس‌ها رو گشتم. ‫تو کاروان نبودن؟
‫نه. ببین، اگه اریک بخواد بابی رو بکشه،
‫الان کجا می‌رفتن؟
‫نمی‌دونم،
‫ولی یه میلیون روش مرگ ‫تو بیمارستان وجود داره.
‫امری داشتین؟ ‫عذر می‌خوام.
‫نه، فقط اومدم مامان‌بزرگم رو ببینم.
‫[لطفا همیشه پیش از ورود و خروج از بخش] ‫[دست خود را بشویید]
‫امروز خیلی قشنگه.
‫زیاد وقت براتون مونده؟
‫[در ضد حریق] ‫[مسدود نشود]
‫گمون کنم.
‫حتما تمام وسایل مغناطیسی...
‫و دستگاه های خود را که ممکن است ‫جذب آهن‌ربای قدرتمند...
‫دستگاه ام‌آرآی شود، در آورید.
‫[تماس از چارلی]
‫سلام پسر،
‫- چارلی داره زنگ می‌زنه... ‫- بده پسر، بدش به من.
‫بیا، زود باش. ‫بشین. بشین، بشین، بشین.
‫این دیگه چه وضعشه؟ ‫نه، رو اون نمی‌شینم.
‫خب، من فکر خیلی خوبی دارم.
‫خب؟ یه بخش اورژانس ‫ته همین راهروئه.
‫پس همین که ضربانت صفر شد، بوم.
‫با ویلچر می‌برمت اونجا...
‫و اون‌ها سه‌سوته احیات می‌کنن.
‫راستی، خودتزریق‌کننده اپی‌نفرینت کجاست؟
‫- همین‌جاست. ‫- بدش به من.
‫چرا؟
‫- اون چیه؟ ‫- پسر، بدش. بدش.
‫ببین، هدف اصلیمون اینه که بمیری.
‫یادت باشه، اگه این دستت باشه ‫زنده می‌مونی.
‫پسر، باید بجنبیم.
‫- زود باش. بر. ‫- باشه. باشه.
‫خیلی‌خب، بخور.
‫ببین پسر...
‫نقشه‌مون خفنه، ولی...
‫اگه نتیجه نداد...
‫نتیجه می‌ده بابی.
‫باشه.
‫باشه، ولی به هر حال جهت احتیاط...
‫اگه واقعا مردم،
‫لطف می‌کنی...
‫مواظب پاکو باشی؟
‫آره، آره، معلومه مواظب می‌مونم...
‫پسر، منظورم اینه...
‫که لاک‌پشت‌ها تا صد سال هم عمر می‌کنن...
‫و باید یه عمر پایبند باشی.
‫ببین من رو. ببین من رو.
‫داداش، من مواظب پاکو نمی‌مونم،
‫چون تو چیزیت نمی‌شه.
‫من و تو...
‫الان مشکلات همه رو حل می‌کنیم.
‫ببین من رو.
‫بهت قول می‌دم نمی‌ذارم بمیری.
‫در واقع، می‌ذارم بمیری،
‫ولی بعدش احیات می‌کنم.
‫- پسر، بامزه نیست. ‫- سربه‌سرت می‌ذارم.
‫زود باش.
‫از پسش بر میای.
‫وای خدایا.
‫چیه؟
‫خیلی خوشمزه است.
‫خیلی خوشمزه است، می‌دونم.
‫خب، به جز خوشمزگی چی؟ ‫چه حسی داری؟
‫هیچی.
‫حتما شوخیت گرفته.
‫چیه؟ منظورت اینه که دیگه حساسیت نداری؟
‫- نمی‌دونم پسر. ‫- عالی شد، مگه نه؟
‫شاید به مرور زمان رفع شده.
‫چی؟ به مرور زمان رفع شده؟ ‫ای خدا!
‫ببین، من نقشه ثانویه خاصی ندارم.
‫وای پسر. ‫عه، عه، داری موفق می‌شی.
‫بابی، داری موفق می‌شی.
‫ببین، من هوات رو دارم.
‫من پیشتم و هوات رو دارم.
‫عه، عه. نباید بهت بدمش، خب؟
‫بابی، بابی. ببین.
‫ببین!
‫خواهش می‌کنم.
‫بابی، همه‌اش بخشی از نقشه خودمونه.
‫کافیه آروم باشی.
‫[نیازمند بازنشانی دستی]
‫بابی، بشین رو ویلچر.
‫دوباره بهشون زنگ بزن.
‫تنها راهیه که می‌تونیم...
‫[تماس از طرف چارلی]
‫[نیازمند بازنشانی دستی]
‫[توان تحقیقاتی فعال شد]
‫[توان تحقیقاتی]
‫آخ!
‫وای! ای خدا!
‫[از پنج تسلا بیشتر نشود]
‫[هشدار سطح توان]
‫[حالت تحقیقاتی] ‫[پنج تسلا]
‫[بیشتر نشود]
‫[شش تسلا]
‫[اتاق معاینه ام‌آرآی]
‫[شش تسلا]
‫[هفت تسلا]
‫[طبقه سه]
‫وای خدایا. ‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫اگه اریک از نسل آیریس نیست، چرا مرده؟
‫وقتی آدم با مرگ در می‌افته، ‫وضع خراب می‌شه.
‫باید از اینجا بریم.
‫امن نیست.
‫کجا بریم؟
‫هیچ‌جا امن نیست.
‫به جز کلبه آیریس.
‫تونست اونجا چند دهه زنده بمونه.
‫آره، ولی بعدش صورتش منفجر شد.
‫صرفا چون از کلبه خارج شد مرد.
‫بیرونش خطرناکه،
‫ولی توش امن‌ترین جای جهانه.
‫درست می‌گی.
‫تنها جایی که ممکنه برتری داشته باشیم.
‫یعنی تا ابد خودمون رو ‫تو یه کلبه حبس می‌کنیم؟
‫شما رو حبس نمی‌کنیم.
‫من رو حبس می‌کنیم.
‫مامان، نباید بری. ‫تازه برگشتی پیشمون.
‫اگه قراره کسی تو اون کلبه زندگی کنه، ‫اون شخص منم.
‫تا وقتی من زنده باشم،
‫دست مرگ بهتون نمی‌رسه.
‫- مامان. ‫- بذارین برم.
‫عمرا اگه بذاره تنهایی برسی اونجا.
‫ولی من حضورش رو تشخیص می‌دم.
‫باید با همدیگه انجامش بدیم.
‫باشه.
‫بریم.
‫باشه.
‫خیلی‌خب.
‫مواظب باش!
‫- بهتره تو پشت فرمون بشینی. ‫- باشه.
‫یا خدا.
‫[ملک شخصی] ‫[ورود افراد غیرمجاز ممنوع]
‫[خطر] ‫[وارد نشوید]
‫اینجا رو باش.
‫عبور از اون دروازه غیرممکنه.
‫[ملک شخصی] ‫[ورود افراد غیرمجاز ممنوع]
‫[خطر] ‫[وارد نشوید]
‫می‌خواد یه کاری بکنه.
‫نمی‌دونم چیکار می‌کنه.
‫باید همین الان ببریمت تو.
‫باشه.
‫وایستین. وایستین ببینم، چی؟
‫راه بیفت!
‫استف!
‫[خطر] ‫[وارد نشوید]
‫- استف! ‫- ای خدا!
‫خیلی‌خب. ‫بریم تو.
‫خیلی‌خب.
‫- ای خدا. ‫- چیه؟
‫- می‌تونم کمکت کنم. ‫- نه، نه.
‫منتظر من نمون.
‫- فقط برو تو. ‫- استف.
‫اگه بری تو، من در امانم. برو.
‫باشه. بیا.
‫مامان.
‫پناه بگیر!
‫مامان؟ مامان!
‫وایستا ببینم.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫مامان؟ وای خدایا.
‫نگران من نباش.
‫برو خواهرت رو نجات بده.
‫من تا می‌تونم زنده می‌مونم...
‫استف!
‫نه! نه!
‫وای خدایا. حالت خوبه؟
‫آره.
‫فقط نفس بکش. ‫نفس بکش. نفس بکش.
‫چه‌جوری؟
‫چارلی. چی شد؟
‫سالمی.
‫تو مردی و من احیات کردم.
‫احیام کردی.
‫دیگه در امانیم.
‫مامان؟
‫نه. نه.
‫نجاتمون داد.
‫بیا بریم خونه.
‫خیلی‌خب، من آماده‌ام.
‫خب، بالاخره اومد.
‫وای. خیلی‌خب چارلی.
‫خیلی‌خب. یه چرخ بزن. ‫اوهوم.
‫وای. اوهوم.
‫خیلی خوش‌تیپ شدی.
‫طراح لباسم حرف نداره.
‫بیا، دیرمون می‌شه.
‫[خیابان ایون]
‫جنی کجاست؟
‫گمون کنم هنوز توئه ‫و داره حاضر می‌شه.
‫[جنی، فارغ‌التحصیلی دبیرستانت مبارک]
‫بیا، بذار درستش کنم.
‫خیلی خوشحالم که می‌تونم ‫در این لحظه اینجا باشم.
‫من هم خوشحالم.
‫خوبی؟
‫آره.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫[لیموناد ۷۵ سنت] ‫[شیرینی ۷۵ سنت]
‫یه شیرینی لطف می‌کنین؟
‫[شیرینی ۷۵ سنت]
‫استف، ایشون بابا جنی، دکتر ردیک هستن.
‫- سلام. خوش‌وقتم. ‫- سلام.
‫همچنین.
‫ما چارلی رو خیلی دوست داریم.
‫شنیدم جونت رو هم نجات داده.
‫آره بابا. شما هم شنیدین.
‫من رو از مرگ نجات داد.
‫هوم.
‫ها؟
‫آره.
‫- چیه؟ ‫- خب، از نظر فنی نمرده بودی.
‫چی؟
‫خب، منظورم اینه ‫که اگه بی‌هوش شده بودی...
‫و چارلی دوباره تنفست رو راه انداخت،
‫قلبت از کار نیفتاده بود.
‫ولی به هر حال، آفرین چارلی.
‫- یعنی نمرده بود؟ ‫- دقیقا.
‫شانس آورد چارلی اونجا بود.
‫آره. هیچ چیزی بی‌دلیل نیست.
‫جنی!
‫عزیزم، خیلی خوشگل شدی.
‫استف.
‫فرار کن!
‫وای خدایا، چیزی نمونده بود.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.