ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::>
‫سال‌ها پیش، دو برادر قدرتمند ‫مدرسه‌ای تأسیس کردند...
‫تا توازن بین خِیر و شر ‫در دنیای جن و پریان را حفظ کنند.
‫این برادرها تا هزاران سال مشترکاً از این ‫قدرت به صورت مسالمت‌آمیز استفاده می‌کردند.
‫ولی به ندرت پیش می‌آید ‫که اوضاع یکسان باقی بماند.
ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::>
‫تقلب کردی. می‌دونی دیگه؟
‫میدان نبرد تن به تن قوانین واضحی داره.
‫استفاده از جادو ممنوعه.
‫اگه برنده بشی که تقلب حساب نمیشه.
‫فقط اگه گیر بیفتی تقلبه.
‫- یه دور دیگه بریم؟ ‫- نه، وقت نداریم.
‫دیگه مبارزه با تو، تنها بخشی از روزه ‫که ازش لذت می‌برم.
‫منم ازش لذت می‌برم ولی احتیاج‌مون دارن.
‫این یکی از معایبِ نظارت بر یکی از ‫مهم‌ترین مدرسه‌هاییه که تا حالا ساخته شده.
‫حوصله‌ام سر رفته.
‫رافال، چی می‌خوای؟
‫فقط یه دور دیگه.
‫اَه!
‫جفت‌مون از جادو استفاده می‌کنیم.
‫بدون هیچ محدودیتی.
‫بیا دیگه، ریان.
‫بهم یاد بده مبارزه به چی میگن.
‫تو دست‌بردار نیستی...
‫رافال، دیگه کافیه.
‫شاید برای تو کافی باشه،
‫ولی خسته شدم از بس ‫به نصف قانع شدم.
‫همه‌ش رو می‌خوام!
‫نه!
‫رافال، چی‌کار کردی؟ اون...
‫جادوی خون‌ـه.
‫سال‌هاست دارم دنبالش می‌گردم ‫ولی دیشب بالاخره پیداش کردم.
‫رافال، حتماً دلیلی داره که ممنوعه.
‫نابودت می‌کنه. نمی‌تونی کنترلش کنی.
‫آشوب رو ترجیح میدم.
‫هزاران ساله که همیشه ‫به قهرمان‌ها مزایا می‌دادی.
‫با همدیگه توازن رو حفظ کردیم.
‫الان دیگه نوبت منه.
‫رافال...
‫من شرایط رو دیکته می‌کنم.
‫و قراره دنیای خیلی متفاوتی داشته باشیم.
‫می‌تونیم با هم کار کنیم.
‫شرارت همکاری نمی‌کنه.
‫شرارت چیزی رو تقسیم نمی‌کنه.
‫وقتی به هدفم برسم...
‫شرارت دیگه شکست نمی‌خوره.
‫نه!
‫وای، رافال.
‫[سال‌ها بعد در سرزمینی دورافتاده، ‫حکایتی جدید در حال شکل‌گیری بود.]
‫روزی روزگاری، دختری بود به نام سوفی.
‫موجودی دلیر با زیبایی‌ای بدیع ‫و شکوهی خاص...
‫که بر او مقدر شده بود تا دنیا را متحول کند.
‫این آخرین باریه که میگم،
‫دخترکِ تنبلِ مسخره!
‫فوراً تنِ لشت رو از روی اون تخت بلند کن!
‫سوفی، می‌دونم صدام رو می‌شنوی.
‫یکی بیاد نجاتم بده.
‫خیلی خب، بیدار شدم.
‫نمی‌خواد در رو بشکنی.
‫اگه تا پنج دقیقۀ دیگه نیای بیرون، ‫در رو هم می‌شکنم.
‫در ضمن، یک ساعت روی موهات وقت نذار.
‫حداقل من مو دارم.
‫خیلی خب، آروم بگیرید، پسرا.
‫صبح بخیر، خانوادۀ عزیزم.
‫اون گوجه رو هدر نده، سوفی!
‫می‌خواستیم بریزیمش توی تاس‌کباب!
‫در این حین، در آنسوی «گاولدون»...
‫در نزدیکیِ شهر،
‫در کلبه‌ای محقر در فراز «گریوز هیل»...
‫دختری به نام آگاتا زندگی می‌کرد.
‫گندش بزنن.
‫توی مسابقۀ زُل‌زنی خیلی مهارت داری، ریپر.
‫میشه یه لحظه بیای اینجا، آگی؟
‫دارم معجون عشقِ مادرِ مادربزرگت رو ‫برای بیوه گرانفلد درست می‌کنم.
‫یه چیزی کم داره.
‫- شوکران (نوعی گیاه) ‫- خودشه!
‫آگاتا روحش هم خبر نداشت ‫که مادرش واقعاً ساحره است یا نه.
‫چرا که معجون‌هایش هیچ‌وقت اثر نمی‌کردند.
‫ولی مادر آگاتا، ‫تمام امید و آرزویش به آگاتا بود
‫چرا که می‌دانست دخترش قابلیتِ آن را دارد ‫که یک ساحرۀ واقعی بشود.
‫هم‌سن و سال‌های آگاتا نیز ‫این موضوع احساسی را به نحوی بیان می‌کردند.
‫ساحره! ساحره! ساحره!
‫- بسوزونیدش! بسوزونیدش! ‫- ساحره! ساحره!
‫سلام به روی ماهتون، ‫دوست‌های جنگلیِ کوچولوی من.
‫خُل و چِل‌ها!
‫عجیب‌الخلقه‌ها!
‫- خدایا! از این شهر متنفرم. ‫- خدایا! از این شهر متنفرم.
‫خوشبختانه آن‌ها یکدیگر را داشتند.
‫رفاقتی بین همچین دخترهای متفاوتی...
‫شاید بعید به نظر می‌آمد،
‫ولی رابطۀ آن‌ها خاص بود...
‫اه، حالم به هم خورد.
‫...و از سنین طفولیت شکل گرفته بود.
‫چرا که با مرگِ مادر سوفی، یا شخصی که ‫بیشتر از هر کسی او را دوست داشت...
‫همیشه یادت باشه چقدر خاص هستی.
‫یه روز دنیا رو تغییر میدی.
‫بعدش به خوبی و خوشی به زندگیت ادامه میدی.
‫...دوستی برایش مهیا شد ‫که حتی بیشتر دوستش داشت.
‫- کی اونجاست؟ ‫- اینو برای تو درست کردم.
‫متأسفم که مامانت فوت کرد.
‫و زیر درخت آرزوها بود...
‫که پیوند دوستی‌ای بستند ‫که می‌دانستند تا آخر عمرشان پابرجا می‌ماند.
‫برای بار صدم میگم. نه!
‫لازم نیست حتماً کامل تیپت رو عوض کنی.
‫می‌تونیم فقط ماسک چشمِ خیاری رو بذاریم. ‫یا مثلاً روی منافذ پوستت سنگ بکِشیم.
‫سلام، زشت‌‌کوچولو.
‫نمی‌خوای جوابش رو بدی؟
‫اونو نمیگم. تو رو میگم.
‫- عه. ‫- اریک میگه روش طلسم گذاشتی.
‫اریک کیه؟
‫هشت ساله که توی یه کلاس هستیم.
‫میگه چپ چپ بهش نگاه کردی.
‫اون‌وقت الان بدنش خارش گرفته.
‫ببخشید، ولی بیشتر به ‫مشکلات بهداشت فردی می‌خوره.
‫جداً کسی شپش نگرفته؟
‫هوی! خفه شو.
‫فکر می‌کنید از بقیه‌مون بهترید،
‫ولی در واقع، فقط یه آدم خودنما و ‫یه خوک کثیفید!
‫خُل‌وضع‌ها!
‫در ضمن اریک منم.
‫می‌دونی، فکر می‌کنم ازت خوشش میاد.
‫کی؟ اریک؟
‫ببخشید، کسی به اسم اریک داریم؟
‫راستی... باید یه مقدار شوکران ‫از خانم فیشر بگیرم برای مامانم.
‫منم باید سنجاق سبز بگیرم.
‫- توی کتابفروشیِ دویل می‌بینمت. ‫- صبر کن، نه، سوفی، من...
‫خیلی خب.
‫حله.
‫ساحره.
‫اون یه ساحره‌ست.
‫سلام.
‫سلام آقا کوچولو.
‫آره... خوشت میاد؟
‫تو همون دختری هستی ‫که توی قبرستون زندگی می‌کنه؟
‫کنار قبرستون زندگی می‌کنیم، آره.
‫هوم.
‫می‌دونی، همه...
‫و بلا استثناء همه... ‫میگن تو یه ساحره‌ای.
‫می‌دونی قبلنا چی‌کار می‌کردیم؟
‫می‌دونی قبلاً با ساحره‌های «گاولدون» ‫چی‌کار می‌کردیم؟
‫می‌سوزوندیمشون.
‫- روز خوبی داشته باشی، رفیق. ‫- عه!
‫دلمون نمی‌خواد توی این شهر، ‫ساحره داشته باشیم.
‫می‌شنوی چی میگم؟
‫تهدیدی برای جونِ مردمِ نجیب گاولدون‌ـه.
‫می‌دونی، جداً شک دارم ‫آدم نجیبی توی گاولدون باشه.
‫- خوبی؟ ‫- آره. آره، خوبم.
‫بیا از اینجا بریم.
‫ببین، بیا بریم کتابفروشی دویل،
‫ببینیم چیز جدیدی آورده یا نه.
‫مگه تو نباید بری خونه؟
‫بیا دیگه. بریم ببینیم چیز خوبی داره یا نه.
‫عه!
‫کتاب‌خوان‌های مورد علاقه‌ام.
‫خوب کردین که یه سر اومدین اینجا.
‫دیروز کلی جنس برامون اومد.
‫- داستان ارواح هم توش هست؟ ‫- آره، چند تا هست که به نظر جالب میاد.
‫قصۀ پریونِ جدید ندارید؟
‫همۀ اون داستان‌ها رو تا حالا ‫هزار بار خوندی، سوفی.
‫ولی یه سری نسخه‌های قدیمی‌تر ‫داخل جعبه به چشمم خورد.
‫نگاه کنید. نگاه کنید. قشنگ بگردید.
‫شاید حرفم احمقانه به نظر بیاد،
‫ولی تا حالا شده به این فکر کنی ‫که عادت‌شکنی کنی؟
‫که مثلاً دیگه کتاب‌های بچگونه نخونی؟
‫برم «خونِ همانکلس» رو بخونم؟
‫نخواستیم! ممنون.
‫هفت روز هفته حاضرم سیندرلا بخونم.
‫لباس‌هاشون رو نگاه کن.
‫پیداش کردی.
‫مهرکوبی‌اش رو نگاه کن.
‫م.خ.ش کیه؟ ‫(مدرسۀ خِیر و شر)
‫شخص نیست. یه مکانه.
‫مدرسۀ خِیر و شر.
‫نگو که تا حالا اسمش رو نشنیدی.
‫کجاست؟
‫هیچ‌کس نمی‌دونه.
‫یه عصر دیگه، یه دنیای دیگه.
‫ولی طبق افسانه‌ها،
‫اونجا جاییه که داستان واقعیِ ‫پشتِ همۀ قصه‌های پریون شروع میشه.
‫- اوووه. ‫- مدرسۀ خِیر، به قهرمان‌ها آموزش میده.
‫مدرسۀ شر، به اشرار!
‫- یعنی این‌طوری میگن. ‫- منظورتون مردمیه که توی تیمارستان‌ها هستن!
‫انقدر هم مطمئن نباش.
‫بیست سال پیش، دختری به اسم لئونورا ‫از روستامون دزدیده شد.
‫زیر یه آسمون قرمزِ خونی.
‫خیلی‌ها معتقد بودند که بنا به دلایلی ‫مدرسه اونو می‌خواسته.
‫چه بلایی سرش اومد؟
‫خدا می‌دونه.
‫دیگه هیچ‌وقت ازش خبری نشد.
‫اینم یه راه برای بیرون رفتن از این شهره.
‫دانش‌آموزهای جدید قبول می‌کنن؟
‫داری شوخی می‌کنی دیگه؟
‫آره.
‫مدرسۀ خیر و شرِ عزیز،
‫منی که در آینده شاهدخت خواهم شد،
‫خیلی مایل هستم تا در مؤسسه‌ی معتبرتان ‫ حضور به عمل بیاورم.
‫بگذارید تا خصوصیات بسیاری که معتقدم...
‫مرا گزینۀ شایستۀ منحصر به فردی می‌کند ‫برایتان برشمارم.
‫از همان سنین طفولیت...
‫همیشه می‌دانستم که متحول‌کردنِ دنیا ‫در سرنوشت من نوشته شده است.
‫[آگاتا + سوفی؛ تا ابد]
‫سوفی که حاضر بود به هر دری بزند ‫تا از زندگی فعلی‌اش فرار کند...
‫لطفاً واقعی باشید.
‫...تمام امید و آرزوهای آینده‌اش را...
‫به قدرتِ درخت آرزوها واگذار کرد.
‫- وای، از نامادری‌ام متنفرم. ‫- عه، عه، چی؟
‫توی کارخونه‌ای که کار می‌کنه، ‫یه جای خالی هست.
‫داره مجبورم می‌کنه ترک تحصیل کنم ‫و برم پول در بیارم.
‫پس منم ترک تحصیل می‌کنم. ‫می‌تونه اونجا یه کار هم برای من جور کنه؟
‫بعدش چی؟
‫مثل همۀ مردم این شهر، فراموش بشیم؟
‫نه، آگی. مامانم گفت تقدیر من اینه که ‫یه کار مهم بکنم.
‫یه چیزی که اهمیت داره.
‫پس...
‫امشب از اینجا میرم.
‫صبر کن، سوفی...
‫تا حالا پات رو هم از گاولدون بیرون نذاشتی.
‫اصلاً نمی‌دونی اون بیرون چه خبره.
‫- هیچ‌کدوم‌مون واقعاً نمی‌دونیم. ‫- نکته‌اش همینجاست.
‫می‌دونی که تا وقتی اینجا گیر کرده باشم ‫به هیچ چیزی نمی‌رسم.
‫نمی‌تونم با یه زندگی معمولی کنار بیام.
‫نمیام!
‫هِی، ببین.
‫- یادته؟ ‫- آخِی!
‫آره، هفتۀ پیش توی اتاق زیر شیروونی‌ام ‫پیداش کردم.
‫می‌بینی؟ ‫همین الانش هم یه کاری کردی که اهمیت داره:
‫یعنی روزی که دوستِ من شدی.
‫خواهش می‌کنم! بدونِ تو نمی‌تونم ‫اینجا رو تحمل کنم.
‫با مامان و بابات صحبت می‌کنم،
‫و بهشون میگم چقدر نامردیه.
‫ملکه سوفیِ گاولدونی صدات می‌زنم.
‫حتی می‌ذارم تیپم رو درست کنی.
‫فقط لطفاً نرو.
‫- باشه. ‫- قول میدی؟
‫قول میدم.
‫وای، ممنونم.
‫«ملکه سوفیِ گاولدونی.»
‫در آن لحظه بود که سوفی به این نتیجه رسید...
‫که دیگر کارش از این حرف‌ها گذشته است ‫که زندگی‌اش به طرز جادویی‌ای بهبود یابد.
‫وقت آن رسیده بود ‫تا اختیار سرنوشتش را به دست بگیرد.
‫حتی اگر به معنای شکستنِ قولی باشد ‫که با بهترین و تنها دوستش بسته بود.
‫واقعاً شرمنده‌ام، آگی.
‫اما برخی از آرزوها قدرتمندتر از آن هستند ‫که بتوان آن‌ها را پس گرفت.
‫بازم می‌خواستی بذاری بری؟
‫آگی، شرمنده.
‫صدای چی بود؟
‫آسمون قرمز داره شکل می‌گیره.
‫سوفی.
‫ببین، باید از اینجا بریم.
‫- آگی، من آرزوی همینو کردم. ‫- چی‌کار کردی؟
‫سوفی!
‫دَووم بیار! دارم میام.
‫بدرود، گاولدون.
‫خدانگهدار، زندگیِ معمولی!
‫خداحافظ، آرزوهای کوچیک!
‫آگی، نه!
‫لطفاً ولم کن.
‫عمرا! هیچ‌وقت ولت نمی‌کنم.
‫نه.
‫نه، آگی. اتفاقی که داشت می‌افتاد ‫چیزِ خوبی بود.
‫شرمنده سوفی، ولی...
‫ولی نمی‌تونستم ریسک کنم.
‫نمی‌تونم بذارم اتفاق بدی برات بیفته.
‫آره، می‌دونم.
‫وای خدا! وای خدا! وای خدا!
‫آگی، خیلی خوبه.
‫نه، نه، نه، نه! خوب نیست.
‫اشکالی نداره.
‫خودشه!
‫واقعیه! حق با من بود.
‫آگی، ببین. ‫اون باید مدرسۀ خِیر باشه.
‫خیلی قشنگه.
‫صبر کن، پس یعنی اون...
‫وای خدا. اون یکی!
‫آگی، توی کل زندگیم دنبال همچین چیزی بودم.
‫من دنبال همچین چیزی نبودم!
‫نه، سوفی، باید برگردیم.
‫می‌دونی که مامانم بدونِ من ‫نمی‌تونه زندگی کنه.
‫مطمئنم این جونوره وقتی منو رسوند مدرسۀ خِیر ‫تو رو برمی‌گردونه خونه.
‫دلم می‌خواد جفت‌مون رو برگردونه.
‫وای، آگی!
‫نه! قرار بود منو ببری مدرسۀ خِیر، نه اونو!
‫نه، منو برگردون! خواهش می‌کنم!
‫نه! متوجه نیستی. من آدم خوبی‌ام.
‫عالی شد! یه پرنده لباسم رو خورد.
‫به‌به!
‫میشه به موهات دست بزنم؟
‫اکثر ساحره‌ها موهای شاهدختی ندارن.
‫شرط می‌بندم بوی کیک میده.
‫من عاشق کیکم.
‫- من ساحره نیستم! ‫- آهای، آهای! کجا میری؟
‫بیخیال بابا.
‫کمکم کنید!
‫برو تو صف، تازه‌وارد.
‫برو اونجا.
‫اوه!
‫- ببخشید. ‫- حواست کجاست؟ عجیب‌الخلقه!
‫هِی! نه.
‫گوش کن ببین چی میگم. ‫قرار نبود بیام اینجا. آدم خوبی‌ام!
‫خدایا! از روزهای جابه‌جایی متنفرم.
‫من باید یه شاهدخت بشم،
‫نه یه آدم شرور!
‫نه!
‫آخ.
‫الان زد یه پری رو کُشت؟
‫چی؟
‫اوه.
‫عه.
‫- لعنتی... ‫- وای عزیزم.
‫حتماً گُم شدی.
‫آره. ‫آره، یه چیزی بیشتر از گُم شدن!
‫چطور از اینجا برم بیرون؟
‫اَه! چه‌جور جونوریه؟
‫شبیه ساحره‌ها می‌مونه.
‫من فکر می‌کنم «ترول» باشه.
‫من میگم اهریمنه.
‫شاید یه رگۀ گوژپشتی هم داشته باشه.
‫من کمرم خمیده نیست!
‫پس بدجوری خیاط لازم داری.
‫چطور می‌تونم برم توی اون مدرسه؟
‫از بوش فهمیده بودم.
‫از نیروی شرـه.
‫فقط گوش کنید.
‫فقط باید دوستم رو پیدا کنم.
‫حالا هر چی، پری‌ها از شرش خلاص میشن.
‫بیاید، دخترا.
‫چیه؟ می‌خوام برم.
‫نه، نه، نه. باید...
‫انقدر این‌جوری نکنید.
‫چی‌کار...
‫نه، ولم کنید!
‫ولم کنید! بذارید برم.
‫سلام!
‫دوباره منم.
‫باهام دست بده.
‫از دست‌های خودمم تمیزتره.
‫باور کن!
‫- راستی من هورتم. ‫- هورت؟
‫شبیه صدای سرفه‌کردن می‌مونه.
‫این قشنگ‌ترین تعریفی بود ‫که تا حالا ازم کردن.
‫خُل و چِل.
‫می‌بخشید، خانم.
‫ظاهراً مسئول اینجا شمایید. ‫منو توی مدرسۀ اشتباهی آوردن.
‫اوه! چقدر استرس‌زا و غیرمتحمل!
‫برو عقب. اسمت چیه؟
‫ولش کن، می‌دونی چیه؟ می‌خوام حدس بزنم.
‫نمی‌تونی درست بگی.
‫سوفی.
‫از گاولدون.
‫درست حدس زدم؟
‫- همیشه همین‌طوره. ‫- حتماً اشتباهی شده.
‫- قشنگ معـ... ‫- تو «کتاب‌خون» هستی.
‫- اگه منظورت کتابه، آره کتاب می‌خونم. ‫- هیس، هیس، نخیر!
‫هر از گاهی، یه کاندیدای خیلی خوش‌شانس ‫از دنیای بیرون...
‫برای پذیرش در این مؤسسه‌ی خاص ‫انتخاب میشه.
‫ما به این افراد می‌گیم، کتاب‌خون.
‫چون فقط می‌تونن کتاب‌های ماجراجویی‌های ‫محشری رو بخونن... (و نمی‌تونن تجربه‌شون کنن)
‫که از اینجا نشئت می‌گیره.
‫حالا لطفاً اجازه بده.
‫یه شرارت تازه هست که باید بهش برسم.
‫وقت نمایشه!
‫توجه کنید!
‫اشرار آینده، توجه کنید.
‫اگه چشم‌های کوچولوتون ‫که خون جلوشون رو گرفته رو باز کنید،
‫خوابگاه و برنامۀ کلاسی‌تون رو ‫توی سالن پیدا می‌کنید.
‫به نفعتونه که جفت‌شون رو به خاطر بسپارید.
‫مایۀ افتخارم بشید.
‫وای خدا.
‫دیگه هیچ‌وقت بهم دست نزنید!
‫باشه. خیلی خب.
‫فکر می‌کردم پری‌ها موجودات خوبی‌ان.
‫وای! حتماً افتادم توی جهنم.
‫اَه!
‫خب، اینجا جهنمه دیگه.
‫چی؟
‫- یا خدا! ‫- به‌به، سلام.
‫می‌بینم که اتاق آرایش رو پیدا کردی.
‫آفرین، آگاتای گاولدونی.
‫میشه پیشنهاد کنم قبل از آرایش، ‫یه مقدار خودتو تر و تمیز کنی؟
‫یا شایدم خیلی تر و تمیز کنی!
‫اسمم رو از کجا بلدی؟
‫چون منتظرت بودم.
‫من پروفسور داوی هستم
‫و هر کمکی از دستم بربیاد بهت می‌کنم.
‫چه عجب یکی به دادم رسید. ‫دوستم سوفی می‌خواست بیاد اینجا.
‫- همونی که نیروی شرـه؟ نه. ‫- چیه؟
‫دوستت توی دستۀ نیروی شرـه.
‫تو توی دستۀ نیروی خیری.
‫توی دستۀ نیروی خیر هستی چون...
‫ما اعتقاد داریم در خیر و خوشی ‫زندگی می‌کنیم.
‫اونا دستۀ نیروی شر هستن، ‫چون همچین اعتقادی ندارن.
‫مدرسۀ شر، مدرسۀ خِیر.
‫- شر... ‫- آره، خیلی خب، گرفتم.
‫- ولی واضحه که یه اشتباه اساسی پیش اومده. ‫- هوم؟
‫آخه یه نگاه به من بنداز.
‫عزیزم...
‫کسی خوبیِ کسی رو صرفاً با سر و وضعش...
‫قضاوت نمی‌کنه.
‫نه، مهم رفتارهای آدمه.
‫وقتی اینجایی، پس یعنی قدرت زیادی داری.
‫باور کن ندارم!
‫خب پس، شرط می‌بندم فقط لازمه یاد بگیری ‫که چطور احضارش کنی.
‫حسش کنی.
‫چون جادو احساسات رو دنبال می‌کنه.
‫هر چی احساسات شدیدتر باشه، ‫جادو قدرتمندتره.
‫به اندازۀ کافی شور و شوق احضار کن،
‫تا بعدش بتونی به هر چیزی که ‫خواستی دست پیدا کنی.
‫برای توئه.
‫- چطور این کار رو کردی؟ ‫- همین الان بهت گفتم.
‫- خیلی خب. ‫- آره.
‫خیلی بابت نمایش ممنونم.
‫شعبده‌بازی‌هاتون بهتون خوش بگذره، خانم!
‫باید دوستم رو پیدا کنم ‫و برگردیم گاولدون.
‫وایستا!
‫ببین، اگه اشتباهی شده باشه،
‫پس برای این اشتباه، یه نفر آتیش زده میشه.
‫می‌سوزه!
‫پس بیا وانمود کنیم که اشتباهی نشده
‫تا بعداً همه چی معلوم بشه. باشه؟
‫در ضمن، راه برگشتی وجود نداره.
‫صبر کن ببینم. چی؟
‫آها، فهمیدم! بذار زرهت رو بهت بپوشونم.
‫آره، آره، آره، آره.
‫وای جونم! نگاهشون کن.
‫بذار حدس بزنم. ‫صورتی دوست نداری؟
‫مشکلی نداره.
‫رنگ گل رُز، گل گوشواره، رنگ سرخ،
‫هندونه و ختمی هم داریم.
‫کلی رنگ داریم!
‫من عاشق شغلم هستم.
‫- صبر کن، سوفی! ‫- آگی!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫بهت لباس مجلسی دادن؟
‫بشین سر جات و خفه‌خون بگیر، کتاب‌خون!
‫همون‌جا بمون.
‫سلام.
‫دوباره منم.
‫پدرم بهم میگه با کتاب‌خون‌‌ها حرف نزنم.
‫میگه بدبیاری میارن.
‫احتمالاً یه چیزایی در مورد پدرم خونده باشی.
‫«کاپیتان هوک».
‫یه کِشتی خیلی خفن داره.
‫یه گاز می‌خوری؟ خوشمزه و متعفن‌ـه.
‫اول وقار و زیبایی شروع کنه؟
‫- اگه اصرار داری، اول تو برو، کلاریسا. ‫- خیلی خوشحالم قبول کردی.
‫دانش‌آموزهای سال‌اولی، خوش اومدید.
‫من پروفسور داوی هستم
‫مدیر مدرسۀ خِیر.
‫نیروهای خِیر! نیروهای خِیر! ‫ نیروهای خِیر! نیروهای خِیر!
‫و من بانو لسو هستم،
‫مدیر مدرسۀ شر.
‫می‌کُشیمتون! می‌کُشیمتون! ‫ می‌کُشیمتون! می‌کُشیمتون!
‫- پسری توی مدرسۀ خِیر نیست؟ ‫- کلی هست!
‫آماده باش که حالت تهوع بگیری.
‫همون‌طور که رسمه،
‫مدرسه‌ای که سال گذشته برنده شده...
‫که دوباره ما برنده شدیم! فکرش رو بکنید!
‫- آره فکرش رو بکن. ‫- ...همه‌مون رو با نمایشی...
‫از استعدادهای دلیرانه‌شون مفتخر می‌کنن.
‫- اَه! ‫- آقایون.
‫یه مُشت آدم بی‌عُرضه!
‫وای خدا.
‫خیلی معرکه‌ان، مگه نه؟
‫اوه.
‫اگه کلاس رقص شما پسرا تموم شد،
‫شاید دوست داشته باشید ‫یه مبارزۀ واقعی بکنید.
‫وای نه.
‫نظرتون چیه؟
‫اون...دیگه... کیه؟
‫تدروس‌ـه.
‫باباش پادشاه بوده،
‫پس طبیعیه که ورودهای نمایشیِ احمقانه ‫داشته باشه.
‫می‌دونید چیه؟ بذارید کار رو براتون راحت کنم.
‫حمله!
‫ایول!
‫نمی‌دونم اصلاً اینکه یه میز گِرد داشته باشی ‫چه ویژگیِ خاصی حساب میشه! ‫(میز پادشاه آرتور)
‫پدرش پادشاه آرتور بوده؟
‫- خمیازه‌ام گرفت! ‫- به‌به.
‫اون...
‫کارِتون خوب بود، رفقا.
‫بذار ببینم توی یه مبارزۀ واقعی ‫چی‌کار می‌کنی، بچه خوشگل!
‫برای مُردن آماده شو.
‫بزنش! بزنش!
‫- هان؟ ‫- هوم...
‫بیخیال بابا.
‫اگه قراره این کار رو بکنیم، ‫همون بهتر که درست انجامش بدیم.
‫اَه!
‫آره، آره، آره!
‫بیخیال بابا! خطا بود.
‫آهای مردم! اون یه شمشیر جادویی داره.
‫کجاش منصفانه‌ست؟
‫اون «اکسکالیبور»ـه.
‫شوخیت گرفته؟
‫می‌دونم. چقدر من آدم شروری‌ام!
‫بیخیال!
‫گندش بزنن.
‫چقدر خوبی که دوباره باختی.
‫آفرین! آفرین!
‫یه نمایش قهرمانانه!
‫ببین...
‫هوم...
‫- ببخشید، خانم. فکر کنم... ‫- فکر می‌کنی من جام اینجا نیست؟ می‌دونم.
‫به هر حال رُز مزخرفت رو نمی‌خواستم.
‫راستی، یه دختر عادی این شکلیه.
‫می‌خواست اونو بده به من.
‫دختر عادی!
‫یه صندلی خالی بغلم هست، تدی.
‫محض اطلاعت باید بگم تو نمی‌دونستی ‫من می‌خواستم چی بگم ولی...
‫تلاش خوبی بود.
‫بوی چی می‌داد؟
‫غرور!
‫در این دو مدرسه، ‫ما سردرگُمی رو از بین می‌بریم...
‫و روح‌هاتون رو تا جایی که می‌تونیم ‫خالص می‌کنیم.
‫خِیر خالص!
‫یا شرارت خالص.
‫قهرمانان و اشرار آینده،
‫شما انتخاب شدین...
‫تا توازنِ بین خیر و شر رو...
‫حفظ کنید و حافظش باشید.
‫چون اگه این توازن یه روزی به هم بخوره...
‫فکر نمی‌کنم با حضور دوستان جدیدمون، الان ‫نیازی به مطرح کردنِ این موضوع باشه، مگه نه؟
‫روز اولِ خیلی شادیه.
‫بیاید ضد حال نباشیم. هوم؟
‫در ضمن، مطمئنم این کلاس جدید ‫به شدت عملکرد خوبی از خودش نشون میده.
‫و مثل همۀ پدر و مادرهای قبلتون، ‫به اینجا اومدید چون...
‫دنیای قصه‌ها به قهرمانان ‫و اشرار بزرگ نیاز داره
‫تا به مردم دنیای بیرون یاد بدن...
‫که برای پیدا کردنِ راهشون تصمیم بگیرند.
‫پس، از قوانین پیروی کنید،
‫خوب درس بخونید و یادتون باشه،
‫استوریان فقط بهترین دانش‌آموزهامون رو ‫انتخاب می‌کنه
‫تا به ماجراجویی‌هاشون برسن.
‫ولی اگه انداخته باشن‌مون ‫توی مدرسۀ اشتباهی چی؟
‫یا اگه اشتباهی پیش اومده باشه ‫و باید فوراً بریم خونه چی؟
‫توی مدرسۀ خیر و شر اشتباه معنایی نداره.
‫پس...
‫ترمِ خوبی داشته باشید.
‫همۀ دانش‌آموزها به خوابگاه‌های ‫مقررشده‌شون رجوع کنند.
‫عالیه!
‫خیر و شر زیر یه سقف قرار نمی‌گیره.
‫- رینا. ‫- هوم؟
‫به پری‌ها بگو بیان کیف‌هام رو ببرن.
‫می‌خوام برم.
‫ولی خیلی دلم برات تنگ میشه.
‫سعی کن چیزی رو خراب نکنی.
‫خوابای خوب ببینی، نیروی شر!
‫آهای!
‫نه، نه، نه! متوجه نیستید.
‫باید دوستم رو پیدا کنم.
‫وای.
‫اَه! گفتم می‌گیریمش.
‫بذار حدس بزنم.
‫اسمش بِل ـه.
‫یا آناستازیا! یا شوگر پلام!
‫راستش اسم من سوفی‌ـه.
‫شما دوتا ابد ندارید.
‫به اتاق ۶۶ خوش اومدی.
‫من دات هستم، دخترِ «رابرت دو رینالت».
‫- رابرت...؟ ‫- کجای کاری؟ کلانتر ناتینگهام. ‫(دشمن رابین هود)
‫اشکالی نداره. حالا خیلی هم مشهور نیست.
‫آره، مگه کسی هست که رابین هود رو بشناسه؟!
‫یه کم تاریخ بخون، کله‌پوک.
‫بگذریم... این آنادیل‌ـه.
‫و این پرتوی نور خورشید، هسترـه.
‫می‌تونی روی تخت من بخوابی، سوفی.
‫اسم جالبی برای یه آدم شروره.
‫بیخیال بابا!
‫- اون در حد و اندازه‌های اشرار نیست. ‫- معلومه که نیستم.
‫یه نگاه بهم بندازید.
‫شبیه ساحره‌ها می‌مونم؟
‫یا ترول‌ها؟
‫یا یه جور عجوزۀ چِندشِ پیر؟
‫اون عجوزه...
‫مادر منه.
‫خیلی خب، پایین رو نگاه نکن، آگاتا.
‫فقط مجسمۀ احمقانۀ «کوپید»ـه.
‫خیلی خب. قوی باش.
‫قوی باش.
‫از پسش برمیای.
‫اوف. خیلی خب.
‫عه.
‫سلام.
‫دانش‌آموزها اجازه ندارن بیان لبۀ اینجا.
‫برای مجازات آماده شو!
‫منو بگو که فکر می‌کردم گاولدون جای بَدیه.
‫خیلی خب، شاهدخت.
‫چه حرف مهمی داشتی ‫که ما رو آوردی این بالا؟
‫کفش پاشنه‌دار پامه! می‌دونی؟
‫مسئله کتاب‌خون‌هاست.
‫و اینکه اصرار دارن نباید اینجا باشن.
‫حس می‌کنم یه جای کار می‌لنگه.
‫تنها چیزی که به نظر می‌لنگه،
‫تصمیم مدیر اعظم برای آوردنشون به اینجاست.
‫اگه اشتباه کرده باشه چی؟
‫اگه توی مدرسه‌های اشتباهی ‫انداخته باشه‌شون...
‫و یه اتفاق وحشتناک بیفته چی؟
‫هیچ‌وقت اعتراف نمی‌کنه.
‫برای حفظ آبروی خودش، یکی از ماها رو مقصر ‫جلوه میده و می‌دونی اون‌موقع چی میشه.
‫اشتباهی نشده.
‫در ضمن، به نظرم خوشحال هم میشی.
‫دوباره یه کُندذهنِ دیگه افتاد به من.
‫سوفیِ گاولدونی!
‫چی؟ چی؟ ‫نه، منظورت چیه؟
‫بیخیال!
‫بیشتر از دویست ساله که شرارت ‫توی چیزی برنده نشده.
‫خب، دو سه بار نزدیک بود برنده بشید.
‫«نزدیک بود» دردی رو دوا نمی‌کنه.
‫اَه!
‫باید دو برابر روی دانش‌آموزهام کار کنم.
‫هوم.
‫چون دنیایی که شر به اندازۀ خِیر ‫قدرتمند نباشه...
‫دنیاییه که توازن نداره.
‫حالا با اجازه‌ات...
‫برم به کارهام برسم!
‫لسو!
‫به سوفی نزدیک نشو، ساحره کوچولو.
‫اون باید سرنوشتش رو محقق کنه.
‫و الان دیگه مال منه!
‫کجایی، سوفی؟
‫مطمئنم مادرت از درون خوشگله.
‫فقط باید برم اون یکی مدرسه.
‫- من آدم خوبی‌ام. ‫- آره، توی تشخیصِ شرارتت خوبی!
‫من شرور نیستم.
‫بیا با علم حلش کنیم.
‫وای خدا...
‫اگه خوب باشه، ‫پری‌ها موقع سقوط می‌گیرنش.
‫ولی اگه با مرگ وحشتناکِ جمجمه‌شکننده‌ای ‫بخوره به زمین و لِه بشه...
‫معلوم میشه شروره.
‫دومی! دومی رو انجام بده.
‫ولی واقعاً آدم شروریه. ‫فقط خودش هنوز نمی‌دونه.
‫نه، من خوبم!
‫مثل نیروهای شر آه و ناله می‌کنه.
‫بوی نیروهای شر رو میده.
‫موهاش مثل نیروهای شرـه.
‫ولی دیگه نیست.
‫هوی!
‫مدرک می‌خوای که آدم خوبی‌ام؟
‫یه آینه بردار و توش رو نگاه کن.
‫عجوزه!
‫دیدید گفتم؟ قطعاً شروره.
‫- سوفی! ‫- آگی!
‫آگی، سلام.
‫- بیا بریم. ‫- صبر کن. کجا می‌ریم؟
‫از اینجا می‌بریمت بیرون.
‫- چه خوب. ‫- نه خوب نیست.
‫یه چیزی دنبالته.
‫دیدمش.
‫ همین الان تمومش می‌کنیم.
‫آگی، نه! ارزشش رو نداره.
‫بیا.
‫نقشۀ آگاتا ساده بود.
‫می‌خواست استاد اعظم رو پیدا کنند...
‫و مستقیماً از خودِ او بخواهند ‫که از مدرسه بروند.
‫اما یک مشکل وجود داشت.
‫چطور بریم داخل؟
‫مطمئناً اومد این بالا.
‫خودم دیدم.
‫آهای! بذارید بیایم تو.
‫عالی شد.
‫حالا این بالا گیر کردیم.
‫آیا برای چیزی که در سایه‌ها...
‫انتظارشان را می‌کشید، آماده بودند؟
‫آگاتا در تاریکی ندایی سر داد.
‫سلام؟
‫اما کسی پاسخ نداد.
‫صدای کیه؟
‫سوفی متوجه شد که دیوارها ‫پوشیده از کتاب‌هایی هستند...
‫که پر از داستان‌هایی ‫از گوشه و کنارِ دنیا می‌باشند.
‫می‌دونی که صدای روایت‌کردنت رو ‫می‌شنویم، خُل و چِل؟
‫اگه قصدت اینه که بترسونیمون، فایده نداره.
‫دخترها صدای خراشی را در تاریکی شنیدند.
‫محتاطانه به سمتش حرکت کردند.
‫شوخیت گرفته؟
‫همه‌ش صدای یه قلمِ مزخرف بود؟
‫سوفی، وایستا!
‫دست نزن!
‫می‌دونید، هیچ دانش‌آموزی ‫تا حالا وارد برجِ من نشده بود.
‫می‌دونستم خاصید.
‫استوریان حتی قبل از اینکه برسید ‫شروع به نوشتنِ داستان‌تون کرده بود.
‫به گمونم واسه همین باشه که خیلی گیج شدم ‫که چرا شما دوتا می‌خواید برید.
‫اون می‌خواد بره. من نمی‌خوام!
‫سوفی، باید از اینجا ببرمت بیرون.
‫خانم‌ها، خانم‌ها، خیالتون راحت باشه...
‫که اینجا کاملاً در امن و امانید.
‫ما به محافظت از کتاب‌خون‌هامون ‫افتخار می‌کنیم.
‫واقعاً؟ پس اون برج خونیِ چرخشی‌ای که...
‫الان دیدم شیفتۀ سوفی بود چی؟
‫خب، دوستِ من، کلی ارواحِ ناشناس...
‫و طلسم‌های شخصی توی مدرسه در حرکتن ‫که حتی کنترلشون از دست منم خارج شده.
‫من فکر می‌کنم اون در معرض خطر باشه.
‫واسه همین متاسفانه نمی‌تونیم بشینیم
‫که ما رو واسه یه جور قصه پریون احمقانه ‫آموزش بدی.
‫فارغ التحصیل‌های ما لحظات واقعی رو تجربه ‫می‌کنن که دنیا رو عوض می‌کنن،
‫که تبدیل میشن به داستان‌هایی که دنیا رو ‫عوض می‌کنن.
‫یعنی می‌خوای بگی سفید برفی
‫و سیندرلا و جک و لوبیای سحرآمیز واقعی بودن؟
‫و هرکول
‫و سندباد
‫و السید
‫و هر کسی که در برابر شر جنگیده.
‫ما بهتون آموزش میدیم چطوری سرنوشتتون ‫رو برآورده کنین.
‫منم دقیقاً همین رو می‌خوام یاد بگیرم، ‫ولی این مدرسه اشتباهیه.
‫من باید تو مدرسه خِیر باشم.
‫اشتباه کردین.
‫- هوم. ‫- جناب.
‫خب، شاید اشتباه کرده باشم. ‫ولی باید ثابتش کنی.
‫اگه اشتباه از شماست به ما چه؟
‫چون وقتی یه چیز توسط استوریان نوشته میشه،
‫فقط استوریان می‌تونه تغییرش بده.
‫مسخره‌ست.
‫حالا اگه مثلاً فکر داشته باشه، ‫چطوری باید نظرش رو عوض کنیم؟
‫اوه، چرا داره.
‫فقط هم یه راه وجود داره.
‫چیه که شر هیچوقت نمی‌تونه داشته باشه
‫و خِیر بدون اون نمی‌تونه باشه؟
‫اوه، من می‌دونم. ادب.
‫کاخ.
‫موی قشنگ. یه اسب.
‫هوم.
‫عشق واقعی.
‫که به صورت سنتی به شکل خاصی ‫خودش رو نشون میده.
‫پس میگی...
‫باورم نمیشه دارم این رو میگم.
‫اگه سوفی عشق واقعیش رو میدید
‫به کویلی ثابت میشه درباره ما ‫اشتباه می‌کردی؟
‫اگه یه دانش‌آموز از مدرسه شر ‫عشق واقعی رو تجربه کنه،
‫همه چی تغییر می‌کنه.
‫منم می‌تونم بمونم و مدرسه ‌م رو عوض کنم؟
‫سوفی.
‫منم همیشه همین رو می‌خواستم، آگی. ‫نمی‌تونم برگردم گاولدون.
‫نمی‌تونم برگردم به زندگی قبلیم.
‫هیچوقت دیگه همچین فرصتی گیرم نمیاد.
‫خواهش می‌کنم اجازه بده.
‫- بهش فکر می‌کنم. ‫- عالیه.
‫خب، گمونم بعضی‌ها بهتره برن یه شاهزاده ‫پیدا کنن
‫ولی یادت باشه کتاب‌خون عزیز،
‫هر عشقی تقاصی داره.
‫وایسا ببینم، یعنی چی؟
‫صبح بخیر، عزیزای دلم!
‫سلام به اون روی نشستتون!
‫اولین مراسم ترم، یعنی جشن نیکی، ‫همه‌ش دو هفته دیگه‌ست،
‫و خیلی چیزها رو باید یاد بگیرین.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫صبح بخیر، آگاتا.
‫بیدار شین، نفرت انگیزها!
‫پیس.
‫اون کیه؟
‫- مو تیره داره. ‫- تریستان.
‫به من گل رز داد.
‫امیدوارم دعوتم کنه جشن نیکی.
‫باید یه کاری کنی یه پسر دعوتت کنه، ‫وگرنه رد میشی.
‫هیچکس دلش نمی‌خواد رد بشه.
‫سه‌بار رد بشی، اخراج میشی.
‫- وایسا ببینم، یعنی پرتمون می‌کنن بیرون؟ ‫- اه...
‫نه.
‫تبدیلت می‌کنن به یه چیز دیگه.
‫مثلاً به یه کتری چای سخنگو
‫یا یه موش یا یه چیز بدتر.
‫یعنی واسه همیشه؟ چی؟
‫زشت سازی!
‫چرا باید زشت باشیم؟
‫هورت! پاشو ببینم!
‫اوه، چون بچه‌ها گریه‌شون درمیاد.
‫غلطه.
‫اون بخشش فقط یه پاداشه.
‫اه.
‫چرا باید شورش‌گر و زننده بود؟
‫سوال منم همینه.
‫اه، وقتی ظاهرت برات مهم نباشه
‫باید از هوشت استفاده کنی.
‫زشتی یعنی آزادی!
‫دندونم افتاد.
‫حال بهم زنه.
‫و برام مهم نیست.
‫به این میگن قدرت!
‫بشینین سر جاتون، دخترها.
‫من استاد آنمونی هستم،
‫و اومدم نشونتون بدم چطوری از طریق زیبایی
‫تبدیل بشین به یه دختر قدرتمند.
‫لبخند یه خانم، شمشیری
‫در نبرد زندگی و عشق حقیقیه.
‫پس آیینه‌هاتون رو بردارین...
‫...و حمله کنین!
‫- عالیه، رینا. ‫- ممنون، استاد.
‫فوق العاده‌ست، بئاتریکس.
‫ببخشیدها. حس می‌کنم این کارها اشتباهه.
‫لبخند زدن؟ به این میگین قدرت دادن؟
‫لبخند زدن از ملزومات قبول شدن تو این درسه.
‫پس لبخند بزن تا رد نشی.
‫لبخندم؟
‫اوهوم.
‫- حس امنیت ندارم. ‫- اوهوم.
‫وایسا ببینم. اون چیه؟
‫رد شدی، کتاب‌خون.
‫وایسا ببینم، چون لبخندم بد بود ‫داری ردم می‌کنی؟
‫آره. برگردیم سر کارمون.
‫اه، آماده نوشیدن بشین
‫و ببینین چقدر قدرتمند و زشت می‌تونین بشین.
‫کتاب‌خون.
‫نفر اول تویی.
‫نه. من نمی‌خوام زشت باشم.
‫من همچین آدمی نیستم.
‫هنوز نیستی. هورت!
‫اه، بله استاد منلی.
‫شرمنده.
‫ولی نگران نباش، در هر صورت تو ‫چشم من قشنگی.
‫آگاتا بودی دیگه؟
‫- سلام. ‫- میشه کنارت بشینم؟
‫- بشین. ‫- عالیه.
‫- اگه دوست داری. ‫- اه...
‫من گرگور هستم.
‫اه، گرگور چارمینگ.
‫پسر شاهزاده.
‫سعی می‌کنم زیاد دلربا نباشم.
‫- من آگاتا هستم. ‫- شنیدم دلت نمی‌خواد اینجا باشی.
‫منم نمی‌خوام.
‫- واقعاً؟ ‫- من به درد شاهزاده بودن نمی‌خورم.
‫من... همچین آدمی نیستم.
‫می‌دونی ترجیح میدم چی باشم؟ ‫بقالی خودم رو داشته باشم.
‫- وایسا ببینم، جدی؟ ‫- آره.
‫من عاشق غذام، ولی نمی‌تونم گوشت بفروشم ‫چون تحمل دیدن خون ندارم.
‫واسه همین امروز افتادم. ‫تو یه دوئل زخمی شدم.
‫ببخشید، واسه یه زخم کوچولو انداختنت؟
‫نه دقیقاً.
‫خون رو که دیدم، تو زره سنگینم غش کردم.
‫بالای یه تپه بودم،
‫غل خوردم پایین،
‫هر کی سر راهم بود رو زدم کنار.
‫بهتره همون بقالی داشته باشم، نه؟
‫به نظرم باید کاری رو بکنی که خوشحالت ‫می‌کنه، گرگور.
‫ببخشید، گرگور. ‫اجازه میدی؟
‫اوه، اه...
‫حتماً. می‌بینمت، آگاتا.
‫ممنون.
‫- بهت حمله کردن؟ ‫- آره.
‫بچه وزغ‌ها.
‫توی کلاس زشتی.
‫خب، من تو کلاس زیبایی افتادم.
‫تو کجاش؟
‫لبخند زدن.
‫لبخند زدن؟
‫بیخیالش. یه شاهزاده پیدا کردم
‫من همین الانش هم عشق واقعیم ‫رو پیدا کردم.
‫تدروس.
‫همون لحظه که همدیگه رو دیدیم ‫از هم خوشمون اومد.
‫تازه، از نظر زیبایی شناسی که به هم میایم.
‫خب، متاسفانه بئاتریکس باهاشه.
‫به نظرت از من خوشگل‌تره؟
‫به نظرم یکی رو می‌خوایم که مجرد باشه.
‫این رو بده بهش، ‫بهش بگو چقدر خوب و مهربونم.
‫اوه!
‫عجیب و غریب بازی هم درنیار.
‫می‌دونی منظورم چیه دیگه.
‫درباره گربه‌ت حرف نزن.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫یه کاری کن جذب بشه.
‫بقیه‌ش با من.
‫برو کنار!
‫تو کی هستی؟
‫من کوتوله‌ی جنگل آبی هستم.
‫فکر می‌کردم کوتوله‌ها باید کوتاه باشن.
‫منم فکر می‌کردم شاهدخت‌ها باید ‫دوست داشتنی باشن.
‫خوش اومدین، دانش آموزها! ‫جمع بشین.
‫بیاین اسم نویسی که بفهمم کی جون سالم ‫به در برده و کی نه.
‫هی. دختر عادی.
‫ذهن خونیت چطور پیش میره؟
‫اه... اوه.
‫آره. نه. شرمنده. اون...
‫اول که اومدم اینجا خیلی هول شده بودم.
‫- آره. اینجا گاهی آدم رو هول می‌کنه. ‫- هوم.
‫ولی تا حالا ندیده بودم شاهدختی همچین ‫رفتاری از خودش نشون بده.
‫واقعاً تاثیر گذاره.
‫هوم، معمولاً همه‌شون بهت لبخند میزنن ‫و عشوه میان؟
‫آره، که خیلی حوصله سر بره، ‫پس ممنون که حوصله سر بر نبودی.
‫اه، نه، راستش خیلی حوصله سر برم.
‫تنها کسی که اینطور فکر نمی‌کنه گربمه.
‫هوم، نه، من...
‫خب، میگن گربه‌ها خوب بلدن آدم‌ها رو ‫قضاوت کنن.
‫- واقعاً؟ ‫- قضاوت خواهند کرد.
‫الان که من گفتم.
‫می‌دونی، آخه من اینجاها خیلی معروفم.
‫شاهزاده شماره اول قصه پریون.
‫آره، فکر کنم وقتی شاه بشی،
‫باید یه تاج گنده‌تر پیدا کنن
‫که رو سر باد کرده‌ت جا بشه.
‫ام...
‫خوب بود. باحال بود.
‫اه...
‫ام...
‫این واسه توئه.
‫- جدی؟ ‫- از طرف من نیست.
‫از طرف دوستمه، سوفی.
‫اوه... اون ساحره که موی قشنگ داره؟
‫نه، نه. ساحره نیست. ‫افتاده تو مدرسه اشتباهی.
‫نه، اینطور نیست، دختر عادی. ‫صد در صد داره بازیت میده.
‫خب، این دفعه اشتباه شده.
‫باور کن. اون... صد در صد یه شاهدخته.
‫راستی اسم من آگاتاست.
‫آگاتا.
‫خیلی بهتر شد.
‫چون صد در صد یه دختر عادی نیستی.
‫یه جور خوبش.
‫خیلی خب، جمع شین!
‫اینقدر پشت هم حرف نزنین.
‫هوم؟
‫من یوبا هستم، ‫متخصص نجات یافتن از جنگل‌های مدرسه.
‫صدها سال تو جنگل زندگی کردم، ‫یه بار هم نمردم.
‫حداقلش...
‫تا اونجایی که یادم میاد.
‫اوه! شوخی کوتوله‌ای کردم.
‫خب، بزنید بریم.
‫بیاین این درها رو باز کنیم.
‫بیاین.
‫باز شو!
‫باز شو.
‫در جنگل رو وا کن!
‫ممنون.
‫بیاین دنبالم!
‫اگه از جنگل جون سالم به در نبرین، از ‫هیچ ماجراجویی موفق نمیاین بیرون.
‫جنگل آبی دانش‌آموزها رو واسه خطرهایی ‫که ممکنه باهاشون روبرو شین آماده می‌کنه.
‫هی.
‫اوه، اه...
‫سلام.
‫گرگور، پیشونیت چی شده؟
‫امروز از رو اسب سواری افتادم.
‫گرگور!
‫معلوم شد بلد نیستم اسب برونم.
‫فکر کنم باید عینک بزنم.
‫هر چی بیشتر می‌گذره می‌فهمی همون ‫بقالی راست کارمه، نه؟
‫از تدروس دور بمون
‫مال خودمه.
‫اوپس.
‫سلام.
‫بیاین!
‫یه دشت پر از بنفشه فرنگی،
‫ولی همونطور که از داستان‌های پریون می‌دونیم،
‫چیزهای زیبا می‌تونن گاهی ما رو بکشن.
‫نه، نه، نه، نه! ‫نه، نه، نه، نه!
‫گیاه پررو.
‫این یکی دسته گلیه که بهتره تو ‫عروسی گیرتون نیفته.
‫شوخی کوتوله‌ای بود.
‫صحیح.
‫چیزی نیست، گرگور.
‫کاری باهات نداره. چیزی نمیشه.
‫واقعاً از اینجا متنفرم.
‫زود باشین! بیاین.
‫اه، این بخش مورد علاقه یوباست.
‫کدو تنبل وصله دوزی شده.
‫در روز مهربونه،
‫اما در شب، تبدیل میشه به یه دنیای وحشتناک
‫که ریپرها میان دنبالتون،
‫خونتون رو می‌نوشن،
‫و اعضای بدنتون رو می‌فروشن که سود کنن!
‫ریپر چیه؟
‫از اینا.
‫این که مترسکه.
‫پس بنفشه فرنگی هم فقط گله.
‫یادتون باشه، فقط بهترین شرورها می‌تونن ‫خودشون رو خِیر جا بزنن.
‫- من باید از اینجا برم! ‫- نه، فکر بدیه.
‫ولم کن!
‫گرگور، وایسا!
‫همین الانش هم دو بار افتادی!
‫گرگور! گرگور!
‫گرگور، معلوم نیست چه بلایی ممکنه سرت بیارن.
‫- یالا دیگه، برگرد! ‫- هیچیم نمیشه!
‫کمک!
‫آگاتا!
‫گرگور؟
‫هر شروری یه قدرت خاص داره
‫که می‌تونه تبدیلش کنه به یه سلاح قوی
‫برای شکست دادن نمسیسش.
‫نمسیس چیه؟
‫دشمن بزرگ شما.
‫داستانتون فقط در صورتی تموم میشه که ‫یکیتون نابود بشین.
‫حالا می‌خوام با هر چی که فکر می‌کنین قدرت
‫ویژه‌تونه حیرت زده‌م کنین.
‫هورت، اول تو.
‫خب، من تو کلاس جادوگری رو قدرت ‫گرگینه‌ایم کار کردم.
‫اینجا رو.
‫- هوم! ‫- باریکلا، هورت!
‫خیلی خب.
‫دفعه بعدی که یه گرگینه لاغر و تک مو خواستم،
‫حتماً خبرت می‌کنم. بگیر بشین.
‫- دات؟ ‫- هوم؟
‫خواهش می‌کنم بگو تو یه قدرت بهتر داری.
‫بشین و تماشا کن.
‫سمیه؟
‫می‌تونه باشه.
‫خب، از یه دونه مو بهتره.
‫میشه روش کار کرد.
‫سوفی.
‫کسایی که واقعاً خِیر هستن می‌تونن ‫حیوون‌های جنگل رو احضار کنن.
‫- هوم. ‫- قبلاً با دوستان سنجابم این کار رو می‌کردم.
‫ای خدا، بس کن.
‫نظرت چیه یه صخره پیدا کنی و از روش ‫بپری پایین؟
‫تو چرا عقده مشکلاتت با مامانت رو سر یکی ‫دیگه خالی نمی‌کنی؟
‫حق نداری درباره مامانم صحبت کنی.
‫تو هیچی درباره‌ش نمی‌دونی!
‫می‌دونم خوب تونسته یه روانی به تمام معنا ‫بارت بیاره.
‫ازت متنفرم، روانی.
‫و هر چی که ازش دفاع می‌کنی.
‫که ثابت می‌کنه من توش مدرسه اشتباهی هستم.
‫می‌خوای از اینجا بری، شاهدخت؟
‫قدرت ویژه این روانی از خداشه
‫واسه همیشه از شرت خلاص بشه.
‫چقدر جالب.
‫سوفی، مراقب باش!
‫برو!
‫اوه!
‫ کتاب‌خون، ‫داره بهت نزدیک میشه.
‫از استعدادت استفاده کن.
‫دوستای سنجابت، سوفی! ‫صداشون کن!
‫کمک! کمکم کنین!
‫کمک!
‫آخی، گمونم سنجاب‌ها هم ازت متنفرن.
‫شاهدخت کوچولوی طفلی.
‫بذار راحتت کنم.
‫الان می‌کشتش!
‫سوفی، حق نداری تا بعد فارغ التحصلی کسی رو بکشی.
‫بگو برن!
‫بس کن!
‫وای خدا.
‫رافال؟
‫کارت عالیه...
‫سوفی.
‫- برو کنار! ‫- برو اونور!
‫هستر!
‫چیزی نیست. هیچی نیست.
‫- چیزی نیست. ‫- خوب میشی. نفس بکش.
‫کمکت می‌کنیم، خب؟ چیزی نیست.
‫چیزی نیست.
‫اون کی بود؟ رافال کیه؟
‫دیگه اسمش رو نیار.
‫فقط جلوی من درباره‌ش صحبت کن.
‫- اون کیه و چطوری من رو می‌شناسه؟ ‫- هیس. برادر استاد اعظمه.
‫روزگاری قدرتمندترین موجود مدرسه ما بود.
‫شر از وقتی ناپدید شده نتونسته ‫خِیر رو شکست بده.
‫ولی یه جوری، قدرت تو... ‫توجهش رو جلب کرده.
‫نمی‌دونستم قدرت دارم. ‫من قدرت نمی‌خوام. می‌خوام برم...
‫اوه، اینقدر غر نزن!
‫کاری که تو کلاس کردی ثابت می‌کنه
‫دقیقاً جات همینجاست!
‫موضوع هویت ما نیست.
‫کاریه که می‌کنیم، سوفی.
‫حالا برو.
‫و به کسی چیزی نگو.
‫اگه رافال دوباره اومد دیدنت، ‫زود بیا بهم بگو.
‫برو.
‫اگه این دختره همونه، رافال...
‫هر کاری از دستم برمیاد می‌کنم که ‫برات تربیتش کنم.
‫عشق من.
‫نه، نه، نه.
‫البته که ما نفرت ورزی نمی‌کنیم.
‫شر نفرت ورزی می‌کنه.
‫خِیر عشق می‌ورزه.
‫شر حمله می‌کنه.
‫خِیر دفاع می‌کنه.
‫چینن، خِیر کی اجازه حمله داره؟
‫اجازه نداره. خِیر فقط می‌تونه ‫دفاع کنه.
‫اگه خِیر قرار باشه اول حمله کنه، ‫طبق تعریفات دیگه خِیر به حساب نمیاد.
‫دقیقاً.
‫چه بلایی سرش آوردین؟
‫بله؟
‫گرگور سه بار افتاد،
‫بعد وقتی با درد فریاد می‌کشید ‫ناپدید شد.
‫باهاش چیکار کردین؟
‫باید از قوانین این مدرسه اطاعت بشه.
‫نمیشه استثنا قائل شد.
‫خانم‌ها... داشتم می‌گفتم،
‫شر سلاح‌های زیادی داره، ولی ما...
‫ما حیوانات رو داریم.
‫حیوانات خشکی، آب.
‫و برای همین، خانم‌ها، بهتون...
‫ماهی آرزو رو معرفی می‌کنم،
‫دوستان درخشان زیر آب،
‫که عمیق‌ترین آرزوهای ما رو درک می‌کنن.
‫به خاطر اینه که خودشون هم قبلاً ‫اینجا دانش‌آموز بودن؟
‫بسه.
‫همه نمی‌تونن واسه خودشون یه داستان ‫داشته باشن.
‫حداقل اینا می‌تونن بخشی از پایان خوش ‫یه نفر دیگه باشن.
‫خانم‌ها، اگه آرزوتون به قدر کافی قوی باشه،
‫ممکنه برآورده‌ش کنن.
‫اول کیه؟
‫من! من!
‫کیکو.
‫تریستانه! اون عاشقمه.
‫بذار من امتحان کنم.
‫- تریستان. ‫- برو اونور، کیکو.
‫- برو کنار. ‫- اه.
‫برو دیگه.
‫جشن نیکی،
‫ممکنه خیلی ‌هاتون هفته بعد عشقتون ‫رو تجربه کنین!
‫آگاتا.
‫نوبت توئه.
‫هر آرزویی؟
‫هر چی بیشتر از همه می‌خوای.
‫من آرزوی خونه دارم. ‫برای همه‌مون.
‫چیکار می‌کنی؟
‫چه خبر شده؟
‫کافیه، آگاتا. خواهش می‌کنم بس کن.
‫نمی‌تونم... ولش کنم!
‫برید عقب! برید عقب! برید عقب!
‫اون کیه؟
‫صد سال از وقتی رد شدم می‌گذره.
‫صد سال از وقتی آرزوها رو برآورده کردم می‌گذره.
‫تو اولین کسی بودی که آرزوی آزادی من رو داشتی،
‫که برام آرزوی خونه داشتی.
‫ممنونم.
‫بدویید. بدویید!
‫بدویید! برید!
‫فرار کنید! بدویید!
‫بدویید! بدویید! ‫آگاتا، بیا اینور!
‫پاشو!
‫گرگور؟
‫هی، گرگور.
‫- نه، نکن! ازش فاصله بگیر! ‫- گرگور!
‫هی، گرگور، نمی‌دونم می‌تونم کمکت کنم ‫یا نه.
‫ولی اگه تونستم، کمکت می‌کنم.
‫من اینجام!
‫نگران نباش، آگاتا!
‫خوبی؟
‫چیکار کردی؟
‫اون دوستم بود!
‫می‌خواست بکشتت! ‫من جونت رو نجات دادم!
‫آشغال مغرور، کشتیش!
‫- نه! ‫- نه! تدروس داشت نجاتت می‌داد!
‫بچه‌ها برگردین خوابگاهتون!
‫کلاس‌های امروز کنسله.
‫تو هم همراهم بیا. برید!
‫برید، برید!
‫گرگور، متاسفم.
‫- آگاتا... ‫- ولم کن!
‫به این میگین خِیر؟
‫که چون یه نفر در حد انتظارات زیاد از حد
‫شما نیست بزنین یه آدم مهربون رو بکشین؟
‫کجاش خِیره؟
‫آگاتا، اینجا هر کسی یه نقشی داره. ‫با گذشت زمان، درک می‌کنی.
‫نه.
‫گفتم که، جای من اینجا نیست.
‫تو چه مرگته؟
‫روزی روزگاری، خِیر واقعی بود.
‫الان در دوران غرور کمال گرایی هستیم،
‫ولی تو با آرزوت اون دختر طفلی رو نجات دادی.
‫یادته بهت گفتم جادو احساسات رو ‫دنبال می‌کنه؟
‫قدرتمندترین احساس دلسوزیه.
‫اشتیاقی که نشون دادی میگه
‫خانم جوان، جای درستی هستی.
‫تو اولین شاهدخت واقعی مدرسه
‫در یه مدت خیلی طولانی هستی.
‫باید با هم صحبت کنیم.
‫نامه‌م رو دادی به تدروس؟
‫آره، ولی اینجا یه خبرهاییه.
‫آره، همین رو بگو.
‫یه گروه زنبور اومد دیدنم
‫که معلوم شد شرورترین مرد دنیاست.
‫یکی به اسم رافال.
‫این همونیه که من دیدم. نه، نه، سوفی. ‫باید از اینجا بریم.
‫نه، وایسا. تدروس چی گفت؟
‫گفت دوستت عجب مشتی داره.
‫ای وای. چشمت چی شده؟
‫اه، از دوستت بپرس.
‫تو زدیش؟
‫آگی، چرا؟
‫آخه جرئت کردم جون یکی رو نجات بدم.
‫کارت تموم شد بیا بیرون دیدنم.
‫واقعاً متاسفم.
‫گاهی یه مقدار دمدمی و وحشی میشه.
‫سوفی، درسته؟
‫آره.
‫نامه‌های قشنگی می‌نویسی.
‫نمی‌دونستم دیگه چطوری باید ببینمت.
‫آخه اینجا ما رو از هم جدا نگه می‌دارن.
‫آره، احتمالاً جدا کردن خِیر و شر بهتر باشه. ‫زیاد شلوغ نمیشه.
‫مگر اینکه اینقدر بدشانس باشی که گیر ‫کنی تو مدرسه اشتباهی.
‫اون تو مدرسه اشتباهی نیست.
‫ولی نباید با یه شاهزاده صحبت کنه.
‫- نه! ‫- نه، نیاز نیست بکشیش...
‫تدروس، خواهش می‌کنم! ‫من کاری نکردم!
‫هی. هی.
‫اون شروره، تدی. ‫بذار ببرنش.
‫دارید من رو کجا می‌برید؟
‫- اتاق نفرین شده. ‫- چی چی؟
‫نه! من کار بدی نکردم!
‫واسه همین اینجایی.
‫تو.
‫تو، تو، تو.
‫کسی که رافال به بقیه ترجیحش داده.
‫تو می‌تونی ناجی باشی که مدرسه ما ‫در انتظارش بوده.
‫ولی نه.
‫جاش فقط حواست پرتِ
‫شاهزاده احمق نیروی خیره.
‫خواهش می‌کنم اذیتم نکن.
‫تو موهبت خوبی داری، سوفی.
‫نمی‌ذارم نابودش کنی.
‫وقتش رسیده...
‫که اعتراف کنی طرف کی هستی.
‫رافا فقط یه شرور واقعی می‌خواد.
‫معلومه که زیباییت جلوی بقیه رو گرفته
‫که بپذیرن واقعاً کی هستی.
‫نه! نه!
‫هی، مشنگ. وایسا!
‫وای خدا، باز چیکار کردم؟
‫مثل اینکه وقتی یکی از اون سگ‌های گنده اومده
‫سوفی جیغ کشان رو کشیده برده، ‫سر جات وایسادی.
‫هی، من شاهدخت‌ها رو نجات میدم و شرورها ‫رو شکست. نه اینکه نجاتشون بدم. خب؟
‫می‌دونی کی شروره؟
‫آره. چون اسم مدرسه‌ش همینه.
‫چون من خِیرم. ‫باید همین کار رو بکنم.
‫وظیفه‌م همینه، خب؟
‫- دوزاریت بیفته دیگه. ‫- اتفاقاً خوب افتاده.
‫و مسخره‌ست.
‫اون پرنده‌ای که کشتی رو یادته؟
‫اون گرگور بود.
‫- نه، اگه بود من می‌فهمیدم. ‫- هوم، ولی نفهمیدی.
‫مطمئنی؟
‫از داوی بپرس. بعدش برگرد به من بگو وقتی ‫یه شرور می‌بینی چطوری می‌شناسیش.
‫می‌دونی چیه؟ ‫یه بار هم که شده خودت کله‌ت رو به کار بنداز،
‫و بفهم دنیا اون سیاهی و سفیدی که این مدرسه ‫می‌خواد نشونت بده نیست.
‫ممکنه از فهمیدن یه سری چیزها سورپرایز بشی.
‫چرا این بلا داره سرم میاد؟
‫چون سرنوشتته.
‫رافال؟
‫تو می‌تونی بیشتر از چیزی باشی که رویاش ‫رو داشتی، سوفی. هر چی باشه...
‫همیشه یادت باشه چقدر خاصی.
‫یه روز دنیا رو عوض می‌کنی.
‫و واقعاً هم خاصی، سوفی.
‫ولی هیچکس نمی‌بینه.
‫تو صادق، مهربون و صادق بودی،
‫ولی شد یه بار اعتراف کنن جزو خِیرها هستی؟
‫نه.
‫فقط به من می‌تونی اطمینان کنی.
‫بیخیال قوانین اونا.
‫هر کاری می‌خوای، هر وقت می‌خوای انجام بده.
‫و اگه چیزی که خواستی رو بهت ندادن،
‫خودت ازشون بگیر.
‫سوفی که جذب حرفای رافال شده بود،
‫تصمیم گرفت هر کاری می‌تونه بکنه ‫تا دل تدروس رو ببره
‫و عشق واقعی رو به دست بیاره.
‫چیزی رو گم کردی؟
‫یا دنبال یکی دیگه می‌گردی که بهش ‫مشت بزنی؟
‫نمی‌تونم سوفی رو پیدا کنم.
‫می‌خوام مطمئن بشم حالش خوبه.
‫خب، مطمئنم مراسم رو از دست نمیده.
‫امروز روز مهمیه.
‫هر دو مدرسه بالاخره به جادوشون ‫دسترسی پیدا می‌کنن.
‫هی، باید بدونی که یه سری‌ها میگن ‫تو ساحره‌ای.
‫آره، شنیدم.
‫خب...
‫محض اطلاع، من اینطور فکر نمی‌کنم.
‫عه؟
‫پس چی هستم؟
‫ای کاش می‌دونستم.
‫چون شبیه آدم‌هایی نیستی که قبلاً دیدم.
‫خفه شین!
‫بیاین شروع کنیم.
‫برای دسترسی به جادوتون،
‫باید درخشش انگشتتون رو باز کنین.
‫وقتی روی درخشش انگشتتون تسلط داشته باشین،
‫معلوم میشه ارزشش خیلی زیاده.
‫حسابی منتظرم.
‫میگن بعضی‌ها می‌تونن با جادوشون ‫تبدیل به حیوون بشن.
‫من دلم می‌خواد شب‌ها گربه بشم که ‫زیر نردبون بخوابم.
‫اوه، چقدر گرم بشه.
‫شروع کنیم؟
‫نترسین، نیروی‌های خیر.
‫خِیرها دردی رو حس نمی‌کنن.
‫نیروهای شر...
‫حسابی قراره دردتون بگیره.
‫- ایول. ‫- اه.
‫صف شید!
‫اول من!
‫برو بابا! اول منم!
‫زیباست.
‫کافیه.
‫درخشش انگشتتون کمک می‌کنه از قدرت درونتون ‫آگاه بشین.
‫اوه!
‫آخ، آخ!
‫ممنون، خانم.
‫وقتی انگشتتون می‌درخشه، ‫یعنی صاحب احساسات
‫قدرتمندی میشین که اجازه میده...
‫طلسم کنین.
‫هر چقدر احساستون قوی‌تر باشه،
‫جادوتون قوی‌تر میشه.
‫امیدوارم دیر نکرده باشم.
‫این چه وضعیه؟
‫این؟ معلوم شد بهم لطف کردی.
‫خیلی وقت بود که می‌خواستم تیپ بزنم.
‫اگه حالا لطف کنین قدرت‌هام رو ‫فعال کنین،
‫ممنون میشم.
‫هوم.
‫ممنون.
‫آتش بس؟
‫خب، کی می‌خواد پوستش رو پاکسازی کنه؟
‫چه شر باشی چه خِیر، ‫همیشه باید زیبا باشی.
‫باید صحبت کنیم.
‫درباره؟
‫اوه!
‫همه چی تحت کنترلمه.
‫فکر نکنم.
‫الان باید به توصیه‌های عشقی
‫دختری که مجسمه خلط درست می‌کرده گوش کنم؟
‫چرا اینطوری رفتار می‌کنی؟
‫چون خسته شدم از سوفی بی‌عرضه بودن.
‫دختری که با یه ماهی تابه از من دفاع کرد ‫بی‌عرضه نبود.
‫خب، من از خود جدیدم خوشم میاد.
‫خیلی خب، این کتاب چیه؟
‫بابای تدروس عروسش گوئنیویر رو ‫به خاطر زیباییش انتخاب کرد،
‫ولی اون بعداً با لنسلات بهش پشت کرد.
‫پادشاه آرتور تاج و تخت رو از دست داد ‫و از دل شکستگی مرد.
‫خب من چیکار کنم؟
‫- داریم درباره قرار گذاشتن صحبت می‌کنیم؟ ‫- نمی‌فهمی؟
‫بعد اتفاقی که برای بابای تدروس افتاد،
‫دیگه نمیاد عاشق زیبایی یه دختر بشه.
‫باید بهش ثابت کنی که خِیری،
‫اونم جلوی همه، یه جوری که ‫نتونه رد کنه.
‫باشه.
‫چیکار باید بکنم؟
‫ضربه خوبی بود.
‫پس شاید برات شانس میارم.
‫اینقدر به خودت نناز.
‫قانون شاهزاده‌هاست.
‫اگه قلب پاکی داشته باشی، ‫تیرت مستقیم می‌خوره به هدف.
‫به خاطر دل پاک نداشتن و این حرفا.
‫گفتم که، من نیروی شر نیستم.
‫پرتاب کن.
‫همم.
‫یه لحظه هم بهت شک نکردم.
‫می‌خوای یه دوری بزنیم؟
‫نمی‌دونم. با کی؟
‫با یه شاهزاده‌ای که
‫می‌خواد تو رو بهتر بشناسه.
‫نوبت توئه.
‫بی‌شرفا.
‫الانه که حالم به هم بخوره.
‫اه. نمی‌دونم چی توش دیده.
‫یه توهین به همهٔ ماست.
‫درست نیست.
‫از گفتنش منتفرم.
‫اون مال منه.
‫یا ما.
‫اون نیروی شرّه.
‫حال به‌هم زنه.
‫باید بخوریشمون.
‫کل روز رو پیش هم بودن.
‫چه غم‌انگیز.
‫می‌دونی که هیچ‌کس
‫نمی‌خواد ما پیش هم باشیم.
‫می‌دونم.
‫و این‌که من پیش کسی باشم ‫که فکر می‌کنن نیروی شرّه
‫کل مدرسه رو به آشوب می‌کشونه.
‫دووم میارم.
‫و همه‌شون دیوونه می‌شن
‫وقتی تورو ببرم مراسم رقص.
‫چی؟
‫نه.
‫تمومش کنید!
‫چرا؟ چرا هنوز داریم این مسخره‌بازی رو...
‫لطفاً! لطفاً! لطفاً!
‫با هم بودن نیروهای خیر و شرّ کاملاً‌ مخالف قانونه.
‫- ممنون. ‫- بله.
‫خیر و شر نمی‌تونن کنار هم باشن.
‫خیلی... منزجرکننده‌ست.
‫جناب، اگه اجازه بدین.
‫من مسئول انتخاب ملکهٔ بعدی کملات هستم.
‫همچین چیزی رو سرسری نمی‌گیرم.
‫سوفی رو انتخاب کردم چون خوبه، ‫فقط توی مدرسهٔ اشتباهیه.
‫اگه اون باورش داره، شما چرا نمی‌تونید؟
‫تازه، هیچی نمی‌تونه عشق واقعی رو جدا کنه.
‫این اولین قانون قصه‌های پریون نیست؟
‫اگه عشق واقعی باشه
‫همچین چیزی مسلماً مهمه.
‫به‌نظر میاد که فقط یه راه ‫واسه مطمئن شدن ازش هست.
‫آزمون افسانه‌ای.
‫جناب، قبول می‌کنم.
‫چیزه...
‫ببخشید. آزمون افسانه‌ای چیه؟
‫هر کدوم‌تون باید از سمت ‫مخالف وارد جنگل آبی بشید.
‫باید هر خطری که مقابلتون ‫ظاهر بشه رو شکست بدین
‫و تا طلوع آفتاب هم دیگه رو پیدا کنید.
‫کمک گرفتن شدیداً ممنوعه.
‫سوفی، می‌تونیم اینجامش بدیم.
‫اون‌قدر خوب و قوی ‫هستیم که از هم محافظت کنیم.
‫- می‌تونیم انجامش بدیم. ‫- چی؟
‫این‌جوری هر دوشون کشته می‌شن!
‫آزمون باید از...
‫غروب آفتاب شروع بشه.
‫تدروس از کملات.
‫سوفی از گاولدون.
‫آزمون افسانه‌ای رو نباید سرسری بگیرید.
‫خطرات مرگباری آن‌سوی ‫دروازه‌های مدرسه کمین کرده‌اند.
‫هنوز می‌خوای ادامه بدی؟
‫بله.
‫قطعاً.
‫اگه خواستید تسلیم بشین
‫دستمال قرمز رو روی زمین بندازین،
‫بعدش به مکان امنی منتقل می‌شید.
‫آزمون رو شروع کنید.
‫تدروس؟
‫آهای؟
‫من اینجام!
‫گل. چه خوشگلن.
‫بیا رو چیزای خوشگل تمرکز کنیم.
‫سلام، دوستای کوچولوم.
‫همه‌تون خیلی خوشگلید.
‫منم.
‫کمک!
‫نه!
‫تدروس، کمک!
‫تدروس!
‫تدروس؟
‫خیلی‌خب.
‫کدوتنبل باحاله.
‫تدروس، کمک!
‫سوفی، یالا، برو، برو!
‫- سوفی! ‫- چیزی نیست. خب.
‫برو پیشش. همین‌که نجاتت داد، دستش رو بگیر
‫بعد می‌تونیم از این ‫دیوونه خونه بریم بیرون.
‫خب؟‌ برو.
‫- سوفی! ‫- تدروس!
‫وای، تدروس، خدا رو شکر.
‫نه!
‫سوفی، اکس‌کالیبور رو بردار.
‫کمکش کن.
‫سوفی! همین الان شمشیرم رو بنداز.
‫سوفی، یه کاری کن!
‫تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫تو! تقلب کردی!
‫- آگاتا رو آوردی! ‫- نه!
‫نه، خودم اومدم، قسم می‌خورم.
‫- آره. ‫- می‌دونستی که بهم کمک نمی‌کنه.
‫- حقیقت نداره. ‫- منصفانه نیست.
‫همه می‌دونن شاهزاده باید
‫شاهدخت رو نجات بده نه برعکس.
‫اگه مرده باشم که نمی‌تونم دنیا رو عوض کنم.
‫منو باش فکر کردم خوبی.
‫نه.
‫نه، نه، نه، نه!
‫تو.
‫تو این کار رو کردی.
‫من.. فقط می‌خواستم کمک کنم.
‫سوفی، می‌دونی که جفتتون مرده بودین ‫اگه نیومده بودم.
‫دروغگو. تو می‌دونستی این‌جور می‌شه.
‫اول، مدرسهٔ من رو دزدیدی ‫حالا هم می‌خوای شاهزادهٔ منو بدزدی.
‫چطوری می تونی همچین چیزی بگی؟
‫سوفی، من بهترین دوستتم.
‫یه شاهدخت نمی‌تونه با یه ساحره دوست باشه.
‫وای!
‫کجا بودی؟
‫سعی کردم با سوفی صحبت کنم، ‫ ولی توی اتاق زندونی‌ش کردن.
‫بله، که زندونی‌ش کردن. ‫چون قانون رو زیر پا گذاشته.
‫هر دوتون.
‫چرا؟ چرا توی آزمون کمکش کردی؟
‫فکر نمی‌کردی بتونه تنهایی انجامش بده؟
‫فکر کردم باور داری که سوفی واقعاً خوبه.
‫ندارم.
‫باور ندارم که هر کسی تماماً نیک یا شرور باشه
‫چون آدما پیچیده‌ان
‫حتی اگه همهٔ کسایی که ‫اینجان تظاهر کنن نیستن.
‫دختر جوون.
‫- قوانین این مدرسه باید... ‫- باید رعایت بشه.
‫مدام اینو می‌گی،
‫ولی قوانین‌تون به چه دردی می‌خورن
‫اگه هیچ‌کاری نکنید وقتی ‫که شرور واقعی اینجاست؟
‫عجبا!
‫سوفی خیلی خیلی چیزاست، ولی ‫اصلاً نمی‌شه گفت خطرناکه.
‫سوفی نه، رافال.
‫الان چی گفتی؟
‫رافال. دوباره توی جنگل دیدمش
‫ولی مسلماً، هیچ‌کدومتون ‫هیچ‌کاری واسش نکردین.
‫دوباره؟
‫یعنی چی؟
‫رافال رو قبلاً هم دیدی؟‌ اینجا؟
‫آره.
‫توی برج خون، به استاد اعظم گفتم.
‫و سوفی اونو توی کلاسش دیده بود.
‫بانو لسو هم. بهت نگفته؟
‫لسو.
‫باید می‌دونستم.
‫با من بیا. ‫باید ته و توی قضیه رو در بیاریم.
‫سوفی؟
‫چیزه..
‫آگاتا ازم خواست اینو بهت بدم.
‫من...
‫امیدوارم به زودی حالت بهتر بشه.
‫رافال رو توی جنگل دیدم.
‫فکر کنم اتفاقی که داره میفته
‫بزرگ‌تر از اونیه که کسی درکش کنه.
‫شرارت واقعیه، باید کنار هم بمونیم.
‫فقط به هم دیگه اعتماد کنیم.
‫ما دوستای صمیمی هستیم.
‫باید بدونی، تحت هر شرایطی، طرف توئم.
‫با نهایت عشق، آگی.
‫نگو که واقعاً باورت شده.
‫یه دروغه.
‫تازه، اون شاهزاده به دردت نمی‌خورد در کل.
‫برگشتی؟
‫بهت دروغ می‌گفته، سوفی.
‫از همون اولش علیه‌ات کار می‌کرده.
‫می‌خواد تو رو بفرسته به ‫اون روستای درب و داغون.
‫ولی من ازت محافظت می‌کنم.
‫بهت کمک می‌کنم.
‫نترس.
‫خودت رو یه لارو در نظر بگیر که
‫در آستانهٔ تبدیل شدن به یه پروانه‌ست.
‫خیلی زود
‫زیباتر و قدرتمندتر از همیشه می‌شی.
‫ملکه‌ای که مدرسه تا حالا به خودش ندیده.
‫می‌تونم بهت قابلیت‌هایی بدم
‫که تو خوابشون مگه ببینن.
‫صرفاً زیباترین‌شون نمی‌شی
‫قوی‌ترینشون می‌شی.
‫جادوی خون، سوفی.
‫عشقم...
‫آیا این هدیه رو..
‫قبول می‌کنی؟
‫قبول می‌کنم.
‫می‌دونستی رافال اینجاست،
‫توی مدرسه و به هیچکس نگفتی؟
‫حتماً یادم رفته.
‫که این‌طور! شرورترین فرد دنیا
‫اومده و تو یادت رفته بگی، لسو؟
‫من رئیس مدرسهٔ شر هستم.
‫این چیزی رو بهت نمی‌گه؟
‫آره، می‌گه که هیچ مسئولی نمی‌دونه
‫که تو این خراب شده چه خبره.
‫ساکت، کتاب‌خون!
‫و گرنه چی؟ واسه بد ‫حرف زدن اخراجم می‌کنی؟
‫رافال از جون سوفی چی میخواد؟
‫که شرارت بالأخره برنده بشه.
‫اینو می‌خواد.
‫فکر کردی این‌ می‌شه؟
‫رافال کمک نمی‌کنه شرارت برنده بشه.
‫وقتی سعی کرد استاد ‫اعظم، برادر خودش رو بکشه
‫هدفش نابودی مدرسه بود،
‫هر دو مدرسه
‫که بتونه تمام جادوهای دنیا ‫رو برای خودش نگه داره.
‫خیلی ممنون، معلم زیبایی.
‫هوی، من رئیس بخش ‫دپارتمان تاریخ جادویی بودم
‫خیلی قبل‌تر ازاین‌که تو بیای اینجا، مو قرمز.
‫بودی؟
‫بله.
‫قبل از این‌که اینجا تا این‌حد حقیر بشه
‫و من رو تنزیل درجه بدن به بخش زیباسازی.
‫فکر کردی خندیدن برا من مهمه آخه؟
‫خیلی‌خب، پس باید از سوفی محافظت کنیم.
‫و خواهیم کرد، همین‌که پیداش کردیم.
‫سوفی گم شده.
‫- و حق با انمونیه. ‫- وای.
‫رافال کل این مدرسه رو نابود می‌کنه
‫اگه با سوفی متحد بشه.
‫دروغه.
‫همه‌ش دروغه!
‫اینم یه نقشه دیگه‌ست که نیکی برنده بشه.
‫باور کن، نیست.
‫اگه برادرم از مرگ برگشته باشه
‫احتمال زیادی هست که هیچ‌کدوممون
‫زنده نمونیم، بانو لسو.
‫هیچ‌کدوممون.
‫برید همین الان سوفی رو پیدا کنید. ‫هر دو مدرسه رو پیدا کنید.
‫بله، البته.
‫و آگاتا.
‫برو مراسم رقص.
‫سوفی احتمال زیاد بره اونجا.
‫اگه اومد، بیارش پیش من.
‫حالا برو.
‫«عروسک زنده»
‫سوفی؟
‫خدایا.
‫رافال باهات چی‌کار کرده؟
‫بهم نشون داد خود واقعی‌ام رو قبول کنم.
‫همین رو نمی‌خواستی؟
‫من مظهر زیبایی‌ام، نه؟
‫سیب سمی از چشم رافال.
‫همون که استعدادش به همه غلبه می‌کنه.
‫لطفاً‌ نگو که حسودیت شده.
‫لئونورا اهل گاولدون.
‫رافال بهم گفت.
‫لئونورا، دانش‌آموز تنهایی که
‫می‌خواست خیلی پیشرفت کنه.
‫یه چیزی رو درونت دید.
‫و نمی‌دونستی که شرارت تو وجودته.
‫پس تو رو آورد اینجا که تربیتش کنه.
‫خیلی زور زدی، ولی به اندازهٔ کافی
‫براش شرور نبودی.
‫پس بهت پشت کرد، علی‌رغم ‫عشق و محبتی که بهش داشتی.
‫و از اون‌موقع سعی داشتی ‫خودت رو بهش ثابت کنی...
‫به این امید که دلش رو به دست بیاری.
‫ولی سوفی از راه می‌رسه.
‫چی بهت قول داده؟
‫و تو چی بهش قول دادی؟
‫آخی.
‫دستتون درد نکنه که پرسیدین.
‫سوفی...
‫خدایا.
‫نگران بودم که بدون دعوت نیای.
‫ولی بعدش فکر کردم، آگاتا رو که می‌شناسی ‫کار خودش رو می‌کنه.
‫تدروس، سوفی رو دیدی؟
‫ببین، یه بارم شده می‌شه در ‫مورد یه چیز دیگه صحبت کنیم؟
‫مثل اتفاقی که توی جنگل افتاد؟
‫- اون... ‫- آره، بعداً. بعد از این‌که پیداش کردم.
‫اون سرت داد می‌زنه
‫بهت بی‌احترامی می‌کنه، تو رو مقصر همه ‫بدبختی‌هاش می‌دونه
‫با این‌حال فقط کمکش می‌کنی.
‫یالا، چرا فکر می‌کنی لیاقت نجات رو داره؟
‫ببین، توی گاولدون کل زندگیم بهم گفتن ساحره.
‫تو روم گفتن که چقدر زشتم
‫و این‌که چطور همه جمع می‌شن
‫که من و مامانم رو بسوزونن.
‫و کل روستا می‌خندیدن
‫به‌جز سوفی.
‫اون تنها کسی بود که
‫وقتی بچه بودیم ازم دفاع کرد.
‫مثل خواهرمه
‫و کسی نیستم که از خونواده‌ام ناامید بشم.
‫هرگز.
‫نه، تو... درست می‌گی.
‫کسی نباید از خونواده‌ش نا امید بشه.
‫آگاتا، منو از دست اون فرشتهٔ مرگ نجات دادی
‫و کاری کردی که متوجه بشم ‫دنیا فقط سیاه و سفید نیست.
‫و هیچ‌کس تا حالا همچین کاری برام نکرده.
‫و باعث شد بفهمم
‫که تو عشق واقعی منی.
‫- خدایا، بدترین زمان رو انتخاب کردی. ‫- نه، واقعی می‌گم.
‫بهش حسابی فکر کردم ‫و دوستت دارم، آگاتا.
‫تدروس، لطفاً، لطفاً بس کن.
‫رافال داره از سوفی استفاده می‌کنه ‫که مدارس رو از بین ببره.
‫وایسا، رافال کیه؟
‫سوفی، چی سرت اومده؟
‫- خدایا. ‫- نگران نباش، تدی.
‫تا فردا درست می‌شه.
‫ظاهربین نباش و شبمون رو خراب نکن
‫مراسم رقص.
‫اومدم.
‫منو دعوت کردی دیگه، یادته؟
‫- قول دادی. ‫- سوفی، لطفاً.
‫ساکت، آگی.
‫نقش اصلی‌ها دارن حرف می‌زنن.
‫هنوزم منو انتخاب می‌کنی دیگه؟
‫سر قولت می‌مونی؟
‫چون...
‫اتفاقای بدی میفته...
‫وقتی یه خوب قولش رو می‌شکنه.
‫قولی در کار نیست.
‫بهم نارو زدی. با آگاتا اومدم اینجا.
‫نه. این‌جوری نیست.
‫دروغگو.
‫می‌دونی، فکر کنم واقعاً داره قلقش دستم میاد.
‫سوفی، بس کن.
‫هر اتفاقی که افتاده، می‌تونم کمکت کنم.
‫من دوستتم.
‫نه، آگاتا.
‫تو دشمن منی.
‫یعنی داستانمون نمی‌تونه تموم بشه
‫تا این‌که یکی‌مون نابود بشه.
‫سوفی.
‫خدافظ.
‫تدروس.
‫زود بیا.
‫خب، این یعنی مراسم لغو شده؟
‫باید جلوش رو بگیریم.
‫نه، نه، نه. کسی به سوفی صدمه نزنه.
‫ببین چی‌کار کرده.
‫تنها امیدمون اینه که بکشیمش ‫تا همه رو نابود نکرده.
‫افراد، سلاح‌هاتون رو بردارین.
‫شرورها حمله می‌کنن، خوب‌ها دفاع می‌کنن
‫یادتونه؟
‫نمی‌تونید حمله کنید!
‫نیروهای شرّ عزیز!
‫مهمون داریم.
‫چطور ازشون مهمون‌نوازی کنیم؟
‫می‌کشیمشون!
‫دست از سرشون ور دارین!
‫سوفی، لطفاً. فقط می‌ترسن
‫که بهشون حمله می‌کنی.
‫چرا باید همچین کاری کنیم؟
‫این‌جوری خیلی شرورانه می‌شه.
‫بیا برقصیم.
‫همگی به مهمونامون سلام کنید.
‫اینم از اون چیزایی که دوست دارین.
‫آماده!
‫تدروس، یه تله‌ست.
‫ساحره رو بکشید!
‫پرتاب!
‫خب خب...
‫اگه شرور حمله می‌کنه و خوب دفاع
‫پس انگاری
‫خوب، شرور شده.
‫و شرور، خوب شده
‫خیلی خوبه.
‫برو بیرون، تدروس!
‫تدری، کلی حرف واسه گفتن داریم.
‫تو و ارتش کوچولوت سعی کردین
‫اتاقی پر از آدمای بی‌گناه رو بکشید.
‫این خیلی کار شرورانه‌ایه.
‫انگاری یکی دنبال زشت شدن بوده.
‫نه!
‫لطفاً، سوفی.
‫باید تمومش کنی!
‫دیگه خیلی دیره.
‫خودشون حمله کردن.
‫حالا ما دفاع می‌کنیم.
‫بس کنید!
‫کی هات چاکلت می‌خوره؟
‫اسمت خودت رو گذاشتی شاهزاده، تدی؟
‫نه!
‫آخی!
‫نه، گوش کن! صبر کن
‫گوش کنید!
‫آره!
‫دارم میام، ملکهٔ من.
‫هوو!
‫نه! تدروس!
‫حس محشری داشت. ‫کل ترم داشتم می‌مردم واسه این کار.
‫تدروس! وای، تدروس! نه!
‫بکش کنار، آگی!
‫این پایان خوش منه.
‫پس این‌جوری می‌خوای دنیا رو عوض کنی؟
‫از اول همین رو می‌خواستی؟ ‫که همه‌چی رو به زور بگیری؟
‫آره. تنها اشتباهی که کردم این بود ‫که فکر می‌کردم باید مدرسه‌ها رو عوض کنم.
‫فقط مدرسه‌ها باید عوض می‌شد.
‫اشتباهی که کردی این بود که فکر می‌کردی ‫به اینا نیازی داری.
‫ببین چی سرت آورده!
‫ببین ما چی سر ما آورده.
‫سوفی، رافال دشمنه.
‫باید شکستش بدیم.
‫ترجیح می‌دم دشمن خودم رو شکست بدم.
‫سوفی، نکن
‫نه! نه!
‫سوفی!
‫حالا... ‫فقط مونده حساب یکی رو برسم.
‫استاد اعظم.
‫کجایی، پیرمرد؟
‫وقتشه که تاوان اشتباهات رو بدی!
‫سوفی کل برج را گشت
‫به دنبال کسی که از اول در حقش ظلم کرد.
‫یا چیزی بود که خودش این‌گونه باور داشت.
‫یعنی چی؟
‫یعنی داستان تو تازه شروع شده، ‫سوفی از گاولدون
‫رافال.
‫همه‌ش یه آزمون بود، سوفی.
‫همه‌ش.
‫آزمایشی... که عشق ‫واقعی‌ام رو باهاش پیدا کنم.
‫متوجه نمی‌شم.
‫من بودم که آرزوت رو برآورده کردم ‫و آوردمت اینجا.
‫پیشگوها در مورد پتانسیلت بهم گفتن ‫و می‌خواستم کمکت کنم بهش برسی.
‫دیگه کی باورت کرد...
‫برات اهمیت قائل بود
‫ازت دفاع کرد
‫و همه چی رو بهت داد؟
‫وقتی از اون قدرت استفاده می‌کنی
‫و سقوط دشمنانت رو می‌بینی
‫چه حسی داره؟
‫خوشم میاد.
‫از اول برای خوب بودن ساخته نشدی.
‫والبته، منم همین‌طور.
‫چرا خودت رو جای استاد اعظم زدی؟
‫برادرم بود.
‫قرن‌ها پیش
‫به استوریان اعتماد کردیم
‫چرا که پیوندمون روی روح‌های ‫جنگ‌طلبمون سایه انداخته بود.
‫تا وقتی که از هم محافظت می‌کردیم ‫نامیرا و جوون می‌موندیم.
‫خیر و شر، در تعادلی بی‌نظیر.
‫ولی زمان...
‫زمان آدما رو ناراضی می‌کنه.
‫چی سرش اومد؟
‫جنگیدیم...
‫و کشتمش.
‫پس برادرت رو کشتی؟
‫چطور تونستی این‌کار رو کنی؟
‫خب، همون جوری که سعی کردی ‫شاهزادهٔ عزیزت رو بکشی.
‫چون ما همچین آدمی هستیم.
‫بعد از مرگ برادرم
‫از هویتش برای نیت واقعی‌ام استفاده کردم.
‫شروع کردم از داخل تعادل رو نابود کردم.
‫در این مدرسه برای خیر و ‫شر جای هیچ اشتباهی نیست.
‫ولی «خوبی» ۲۰۰ ساله که برنده شده.
‫واقعاً؟
‫داستان به داستان اونا رو فاسد کردم.
‫بهشون برای سوزوندن ‫پیرزن‌ها توی کوره جایزه می‌دادم
‫که پری‌ دریایی‌ها زبونشون رو ببره
‫زن‌ها رو مجبور کنه توی ‫کفش‌های آهنی داغ برقصن.
‫خوبی از بین رفت.
‫احمقانه شد.
‫و ضعیف.
‫ولی تو، سوفی؟
‫کاری کردی از خودم خجالت بکشم.
‫کل مدرسه رو توی چند هفته به زانو در آوردی.
‫ورای خوب و شر، تو...
‫خود آشوبی.
‫و با هم، کسی جلومون رو نمی‌گیره.
‫ گوش کن.
‫باید یه‌بار واسه همیشه ‫کار نیروهای شرّ رو تموم کنم.
‫نه، نه، نه، تدروس.
‫کل این قضایای جنگ بین مدارس، اشتباهه.
‫- اگه بتونم سوفی رو قانع کنم... ‫- بعد از کاری که کرد؟
‫فایده نداره. محاله. جواب نمی‌ده.
‫نه، نه، نه. برادر استاد ‫اعظم ازش سؤاستفاده کرده.
‫بهش جادوی خون داده ‫و اون کشش اینو نداره.
‫- نمی‌دونه داره چی‌کار می‌کنه. ‫- نه، دقیقاً می‌دونه داره چی‌کار می‌کنه.
‫می‌تونم بیدارش کنم.
‫- می‌دونم. ‫- گوش کن
‫- چیه؟ ‫- رفته
‫تبدیل به یه کلاغ شد و ‫رفت توی برج استاد اعظم.
‫- چی؟ ‫- مبارزه این پایینه، آگاتا
‫وقتشه که ازش دست بکشی.
‫تدروس، بهم گفتی آماده‌ای که دنیا رو
‫ورای سیاه و سفید ببینی.
‫- اوهوم. ‫- این فرصت توئه.
‫لطفاً، فقط باید بهم اعتماد کنی.
‫باهام بیا که سوفی رونجات بدیم. ‫این‌جوری کل مدرسه رو نجات می‌دیم.
‫نیروهای خیر و شرّ.
‫ ‫- تدروس، کمک! نمی‌تونیم جلوشون رو بگیریم.
‫خیلی‌خب. برو پیشش.
‫به محض این‌که بتونم میام اونجا. ‫قول می‌دم.
‫و هر مدرسه و افرادش رو درون اونجا زندانی کرد
‫تا خیر و شر کنار هم
‫در عذاب هلاک شوند
‫- و اجازه می‌داد شرارت رافال... ‫- ایول!
‫شرارت واقعی، دنیا رو تصاحب کنه.
‫چی‌کار کردم؟
‫چرا همه باید بمیرن؟
‫فکر کردم می‌خوای شرارت برنده بشه. ‫اونا دوستام هستن.
‫اونا به زور شرارت افسانه‌ای باشه.
‫که ‫جا برای شرارت واقعی باشه.
‫به شرارت ابدی خوش اومدی، عشق من.
‫نه! نمی‌خواستم بهشون صدمه بزنم.
‫فکر کردم گفتی فقط بهشون حکمرانی می‌کنیم.
‫و به شرارت ابدی حکمرانی می‌کنیم
‫جایی که همهٔ‌ اون دانش‌‌آموزها
‫همهٔ‌ استادها
‫هر کسی که بتونه ما رو به چالش بکشه، می‌میره.
‫از جمله... دشمن خونی‌ات.
‫وای!
‫نه، آگی.
‫من همچین چیزی نمی‌خواستم!
‫دیگه واسه این خیلی دیره، سوفی.
‫همه رو از خودت دور کردی
‫به همه دروغ گفتی، بهشون نارو زدی
‫الان دیگه تک و تنهایی.
‫واسه همین تو مال منی.
‫ازش دور شو!
‫آگی!
‫زنده‌ای؟
‫- شرمنده. ‫- چیزی نیست. دارمت.
‫می‌دونی، از یه خواننده انتظار بیشتری داشتم.
‫مسلماً می‌دونی چی سر اونایی ‫میاد که سر راه عشق قرار می‌گیرن.
‫عشق؟
‫این عشق نیست.
‫می‌دونی چرا خوبی همیشه برنده می‌شه؟
‫چون واسه هم می‌جنگیم، ‫و به هم اهمیت می‌دیم.
‫عشق خوب‌ها این‌جوریه.
‫شرور فقط واسه خودش می‌جنگه.
‫و این هیچیش به عشقِ اینجا شباهت نداره.
‫چه کلمات قشنگی
‫که دیگه هیچ‌ قدرت و معنایی ندارن.
‫حالا، اگه می‌شه از عروسم دور شو.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونی داشته باشیش، هیولای رذل.
‫نه تا وقتی که من زنده‌ام.
‫عه.
‫خب، هر طور مایلی.
‫نه! آگی نه!
‫سوفی!
‫سوفی؟
‫نه. نه!
‫محاله.
‫نه بعد از همهٔ این اتفاقا.
‫نه.
‫چیزی نیست.
‫نه. نه، نه، نه.
‫واقعاً فکر کردی به این آسونیاست؟
‫توی مدرسهٔ خودم؟
‫اون شمشیر اگه تو دست ‫پدرت بود، شاید منو نابود می‌کرد.
‫ولی توی دستای پسرک احمقش
‫اندازهٔ چاقوی میوه‌خوری هم نیست.
‫فکر کردی این داستان...
‫در مورد عشق واقعی توئه
‫نه، در مورد منه.
‫و قدرت عشق شروری که بهم داده
‫تا پادشاه آیندهٔ نیکی.
‫یا قصهٔ دختریه که جلوت رو گرفت.
‫پایان.
‫خدایا.
‫هی. خدایا.
‫خدایا. چیزی نیست.
‫هی. سلام.
‫آگی...
‫بابت همه‌چی شرمنده.
‫هیس. چیزی نیست. کاری نکردی.
‫الان دیگه جات امنه.
‫نمی‌خوام شرور باشم.
‫نه، تو شرور نیستی.
‫تو فقط انسانی.
‫تا وقتی که تو رو داشته باشم.
‫همیشه هم دیگه رو داریم.
‫قول می‌دی؟
‫قول می‌دم.
‫خوبه.
‫دوستت دارم، آگی.
‫همیشه... صمیمی‌ترین دوستم می‌مونی.
‫هی. هی.
‫نه.
‫نه، لطفاً برگرد.
‫منم دوستت دارم.
‫خدایا.
‫وای!
‫سلام. سلام.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام.
‫شرمنده، اذیت می‌شی؟
‫خدایا.
‫دیگه هیچ‌وقت این‌کار رو نکن.
‫بریم خونه.
‫باشه.
‫بریم خونه.
‫و این‌چنین قهرمانان ما بزرگ‌ترین تهدیدی که
‫مدرسهٔ خیر و شر به خودش ‫دیده بود رو شکست دادند
‫دنیای قصه‌های پریون از بین نرفت
‫ولی برای همیشه تغییر کرد.
‫خیر و شر با هم؟
‫توی یه مدرسه؟
‫همم.
‫حالا چی؟
‫اتحاد، شاید.
‫شاید... حتی دوستی.
‫همم.
‫خب...
‫- خب، عجله‌ای نیست. عجله‌ای نیست. ‫- نه. آروم و آهسته پیش رفتن بهتره.
‫سلام.
‫دلم پیش کسی دیگه گیره.
‫دو قهرمان‌ ما هم بالأخره ‫توانستند به گاولدون برگردند
‫چرا که چه چیزی واقعی‌تر ‫از عشق و محبت دو دوست؟
‫مسلماً به نفع همه‌ست اگه برم.
‫آگی، اگه می‌خوای اینجا پیش تدروس بمونی ‫درک می‌کنم.
‫مراقب مامانت هستم.
‫باعث افتخارمه.
‫ممنون، سوفی.
‫صبر کن! صبر کن!
‫از هر دو دختر با آغوشی باز استقبال شد...
‫و ذهنی باز.
‫هرگز این‌چنین احساس خاص بودن نکرده بودند.
‫- وای! ‫- وای نه.
‫هی!
‫هر چند، بعضی چیزها هرگز عوض نمی‌شوند.
‫- ساحره! ساحره! ‫- آتیش بگیری، ساحره!
‫مگر این‌که از قدرت خود استفاده کنی
‫تا تغییرشان دهی.
‫اه.
‫و می‌شد گفت که این پایان داستان ماست.
‫هر چند، بعد از این‌که تیر تدروس ‫دریچه‌ای بین دنیایشان باز کرد
‫بهت نیاز دارم، آگاتا.
‫مشخص شد که این...
‫تازه شروع ماجرا بوده.
ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::>