‫کریسمس مبارک، عمو! ‫خدا نگه‌دارت باشه!
‫اه، چرت‌وپرت!
‫یه کمک کوچولو برای کریسمس،
‫که به فقیرها کمک کنیم، آقای اسکروج؟
‫مگه زندان نیست؟ ‫مگه نوانخانه نیست؟
‫اگه ترجیح میدن بمیرن، ‫بهتره همین کارو بکنن
‫و جمعیت اضافی رو کم کنن.
‫چقدر غم‌انگیزه ‫که بدون دوست و فامیل بمیری
‫یا بدونی هیچ‌کس دوستت نداره
‫چون هیچ‌کس رو ‫توی زندگیت دوست نداشتی.
‫پول نمی‌تونه ‫برات یه زندگی شاد فراهم کنه.
‫یا یه مرگ آروم.
‫[اسکروج]
‫نه، روح! نه! نه! ‫روح! صدامو بشنو!
‫من اون آدمی که بودم نیستم!
‫نمی‌خوام آدمی باشم که قبلاً بودم!
‫اوه، روح! می‌تونم عوض بشم! ‫می‌تونم آدم بهتری بشم...
‫روح! بهم اطمینان بده ‫که هنوز می‌تونم
‫این سایه‌هایی که نشونم دادی رو ‫تغییر بدم...
‫ویلا! تو چطور...
‫آره، خب، اوه، همه منتقد هستن!
‫خانم‌ها و آقایون، ‫اگه یه لحظه اجازه بدین.
‫گرفتمش.
‫این گربه چرا اینجاست ‫و چطوری اومده روی صحنه؟!
‫خودت می‌دونی که ویلا
‫مورداعتمادترین شوالیه‌ی والتر ‫دور میز گرده.
‫چی؟ والتر؟ کجاست؟
‫هرگز! من شاه آرتورم!
‫پسرها! پسرها! ‫همین الان از اونجا بیاین پایین!
‫وای!
‫وای خدا!
‫آخ.
‫یوهو!
‫ببینین! ‫شمشیر قدرتمند اکس‌کالیبور!
‫کاترین! ‫من وسط این نمایش‌ام!
‫این یه فاجعه‌ست!
‫و حالا! با این شمشیر ‫اژدها رو نابود می‌کنم!
‫بزن بریم! ها!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫چارلز، عزیزم، لطفاً.
‫الان وقتش نیست
‫- که عصبانی بشی. ‫- اون پسر...
‫می‌دونی که تازگی چقدر
‫عاشق همه‌چیز ‫درباره‌ی شاه آرتور شده.
‫هیس، عزیزم، عزیزم. ‫می‌دونم، عزیزم.
‫و مطمئنم نمی‌خواست اینقدر محکم بهت بزنه.
‫شمشیر رو بده به من!
‫هرگز!
‫وای... خدایا!
‫ببخشید، بابا.
‫خیلی متأسفم، بابا!
‫مری، چارلی، والتر!
‫اینجا زمین بازی نیست.
‫اینجا جاییه که بابا کار... ‫گربه کجاست؟
‫سِر ویلا شوالیه‌ی وفادار من دور میز گرده.
‫اون یه گربه‌ست. نه هیچ شوالیه‌ای،
‫دور هیچ میزی با هر شکل و اندازه‌ای.
‫و به‌عنوان شوالیه‌ی وفادار شاه آرتور،
‫سر ویلا هرجا من برم ‫دنبال شاه برحق میاد!
‫و تو قطعاً شاه آرتور نیستی!
‫دیگه کافیه!
‫دست‌نوشته‌م!
‫زود باشین، بچه‌ها! زود!
‫داره برف میاد!
‫درستش می‌کنیم، بابا!
‫برو کنار.
‫برو کنار!
‫گفتم برو کنار!
‫- چی، ویلا. ‫- نه!
‫گرفتمت!
‫والتر!
‫هورا!
‫خانم‌ها و آقایون،
‫اجازه بدین پسر کوچیک و ‫دوست‌داشتنیم رو معرفی کنم...
‫من شاه آرتورم!
‫و این سر ویلا،
‫شوالیه‌ی وفادار من دور میز گرد.
‫ها، ها، آره!
‫پسر دوست‌داشتنی و خیال‌پرداز من، والتر!
‫و گربه‌ش... شوالیه‌ش.
‫سر ویلا، که یهویی اومدن توی سالن تئاتر
‫فقط چون می‌خواستن بگن...
‫این اکس‌کالیبوره! ‫شمشیر جادویی من!
‫پرجنب‌وجوش رو گفتم؟
‫فقط پادشاه برحق می‌تونه ازش استفاده کنه!
‫آره، آره، آره. خیلی ممنون،
‫ولی افسوس که همه‌ی چیزای خوب ‫باید تموم بشن.
‫آره، آره، آره، آره، آره، چه حیف.
‫پس، اعلی‌حضرت، اگه لطف کنین
‫به رعایای سلطنتیتون شب‌بخیر بگین.
‫شب‌بخیر بگو، والتر. والتر!
‫والتر...
‫پادشاه می‌خواد به همه‌تون شب‌بخیر بگه.
‫پس شب‌بخیر به همه‌تون!
‫شب‌بخیر به شما!
‫و به شما. و به شما.
‫- و شما، و شما! ‫- خیلی‌خب. اعلی‌حضرت،
‫- و شما، و شما، و شما! ‫- آره، آره!
‫- و شما، و شما! ‫- وقت رفتنه! البته،
‫- و شما، و شما، و شما! ‫- نکنه می‌خوای...
‫- استقبال سلطنتی رو خراب کنی؟ ‫- کملوت زنده‌ست!
‫ممنون!
‫فکر کنم این شمشیر ‫امشب به حد کافی دستت بوده.
‫چی؟ چرا؟
‫چون هر رفتاری عواقبی داره.
‫من...
‫وقتی برگردم خونه ‫درباره‌ش حرف می‌زنیم.
‫ولی صبر کن، تا برنگردی خونه ‫نمی‌تونم شمشیرمو داشته باشم؟!
‫وقتی برگشتم خونه، حرف می‌زنیم
‫که اصلاً دوباره ‫این شمشیر رو می‌بینی یا نه!
‫ولی خواهش می‌کنم، ‫چرا نمی‌تونم داشته باشمش؟!
‫گفتم نه! و این حرف آخره!
‫چی... کجا داری میری؟
‫خونه. چون هر رفتاری عواقبی داره.
‫والتر، من... ‫والتر، منظورم این نبود... وال...
‫چارلز! شمشیر.
‫می‌خوام فقط بگم،
‫خیلی متأسفم، خانم‌ها و آقایون!
‫خب، کجا بودیم؟ ‫آره، آره، آره. اسکروج.
‫اسکروج به روح می‌گفت،
‫«روح، من می‌تونم آدم بهتری بشم!»
‫کریسمس رو توی قلبم گرامی می‌دارم
‫و سعی می‌کنم کل سال نگهش دارم!
‫توی گذشته، حال و آینده زندگی می‌کنم!
‫ارواح، هر سه‌تا، ‫درون من تلاش می‌کنن! من‌...
‫[خوانش نمایشی رمان سرود کریسمس] ‫[نوشته‌ی چارلز دیکنز]
‫عزیزم.
‫بچه‌ها. خوابیدن؟
‫چارلی و مری خوابن.
‫والتر توی اتاق مطالعه‌ست.
‫چی؟! اتاق مطالعه؟!
‫هیس! هیس!
‫اتاق مطالعه‌ی من! چرا؟
‫بهش گفتم قراره ‫یه داستان عالی براش تعریف کنی.
‫چی؟ کاترین، چی فکر می‌کردی...
‫خیلی ذوق‌زده‌ست!
‫چی... ذوق‌زده؟ ‫من حتی نمی‌دونم چی... من،
‫هیس! هیس، هیس!
‫چه... چه داستانی...
‫وقتی دست‌نوشته‌ت رو ‫توی تئاتر جمع می‌کردم،
‫یه کم از چیزی که نوشتی رو دیدم.
‫خب، من...
‫برای بچه‌ها نوشتیش، درسته؟
‫آره...
‫خب، والتر دیوونه‌ی شاه آرتوره، نه؟
‫آره...
‫پس چرا درباره‌ی شاه شاهان براش نمیگی؟
‫- ولی... چرا... ‫- عاشقش میشه!
‫تا جایی که یادمه، ‫کلی مطلب درباره‌ی بخشش،
‫و درک متقابل توش هست، ‫بین چیزای دیگه.
‫ولی... چطور باید...
‫می‌دونی چیکار کنی، چارلز. ‫برو. یه کم از جادوتو به کار بگیر.
‫[محل کار، لطفاً مزاحم نشوید] ‫[به‌ویژه ویلا]
‫جادوم.
‫می‌تونیم بدون اون گربه انجامش بدیم؟
‫باشه، ولی اگه اون گربه حتی یه...
‫جادوت.
‫والتر.
‫یه چیزی برات دارم.
‫اکس‌کالیبور! ‫شمشیر جادویی خودم!
‫می‌خوام یه داستان برات تعریف کنم، پسرم.
‫اگه درباره‌ی یه شاه نباشه، علاقه‌ای ندارم.
‫اوه! خب، پس حسابی قراره کیف کنی.
‫درسته، چارلز؟
‫درسته! آره!
‫اتفاقاً این داستان درباره‌ی یه شاهه.
‫شاه شاهان.
‫داستانش جادوگر و اژدها هم داره؟
‫بهتر! فرشته داره
‫و پادشاه‌های شرور، ‫رقیب‌های حسود و معجزه‌ها!
‫بعضی‌ها میگن ‫بهترین داستانیه که تا حالا گفته شده!
‫در واقع، داستان شاه آرتور تو ‫بر اساس همین داستانه!
‫ولی اگه نمی‌خوای بشنوی، درک می‌کنم.
‫اوه، شاید فقط قسمت اولش.
‫خوبه.
‫خب. حالا، داستان ما...
‫از اونجا بیا پایین.
‫خب، همون‌طور که می‌گفتم،
‫داستان ما ‫۲۰۰۰ سال پیش شروع میشه
‫در شهر کوچیک بیت‌لحم نزدیک اورشلیم.
‫وای!
‫جایی که مردی به اسم یوسف،
‫و یه زن جوون به اسم مریم،
‫به‌زودی یه بچه‌ی زیبا به دنیا می‌آوردن.
‫‌صبر! وای! صبر کن!
‫این داستان یه بچه ست؟
‫خب، این داستان ‫با یه بچه شروع میشه،
‫ولی این بچه‌ی خاص، پسر خداست.
‫و توی همین لحظه،
‫سه مرد خردمند ‫دارن از شرق خیلی دور سفر می‌کنن،
‫یه ستاره رو دنبال می‌کنن ‫که به سمت بیت‌لحم راهنماییشون می‌کنه.
‫دارن هدیه‌های خاصی ‫برای بچه میارن، تا پرستشش کنن.
‫پادشاه تازه‌متولدشده!
‫و پادشاه فعلی،
‫از وجود این بچه ‫خیلی احساس خطر می‌کنه،
‫و برای حفاظت از قدرتش ‫حاضره هر کاری بکنه!
‫پس باور نمی‌کنی،
‫که چیکار می‌کنه!
‫با حسادت و ترس از اتفاقی که
‫ممکنه به‌خاطر این بچه بیفته...
‫خب، اگه دوست داشته باشی
‫می‌تونم داستان این بچه رو ادامه بدم؟
‫اوه، اشکالی نداره. ادامه بده.
‫باشه پس.
‫اون موقع ‫اورشلیم تحت سلطه‌ی رومی‌ها بود.
‫و قانون این بود که
‫که همه برای سرشماری ‫به شهر خودشون سفر کنن.
‫پس یوسف و مریم ‫به زادگاهشون، بیت‌لحم، رفتن.
‫سلام، ما چند روزه داریم سفر می‌کنیم...
‫نه، نه. متأسفم. جا نداریم.
‫سلام، ما چند روزه داریم سفر می‌کنیم...
‫جا نداریم.
‫نه، نه! جا نداریم!
‫یوسف و مریم ‫نتونستن جایی برای موندن پیدا کنن.
‫اونا همه‌جا رو گشتن،
‫از مرکز بیت‌لحم تا حومه‌های شهر.
‫سلام، ما چند روزه داریم سفر می‌کنیم ‫و امیدوار بودیم...
‫کاش می‌تونستم کمک کنم، ولی...
‫متأسفانه خیلی دیر اومدین.
‫خواهش می‌کنم، آقا! ‫التماستون می‌کنم!
‫لطفاً، ما فقط یه سرپناه کوچیک می‌خوایم! ‫فقط برای...
‫متأسفم. من...
‫فقط برای یه شب!
‫متأسفم که این‌همه راه اومدین ‫که فقط نه بشنوین.
‫وای، مریم.
‫بچه، وقتشه.
‫باشه، باشه. نگران نباش. ‫درست میشه. فقط...
‫من اتاق ندارم.
‫آره، می‌دونم. ممنون.
‫ولی یه اصطبل هست.
‫تقریباً خالیه. ‫فقط یه کم کاه توی یه آخور.
‫صبر کن! چی؟ آخور چیه؟
‫اوه، یه جور...
‫جعبه‌ی کوچیکه که کاه توش می‌ریزن ‫تا حیوون‌ها بخورن.
‫آهان، فهمیدم. حیوون‌ها، اصطبل، آره. ‫باشه. ادامه بده.
‫یوسف!
‫مریم! همه‌چی درست میشه.
‫بچه داره میاد!
‫آره، بیا اینجا. دراز بکش.
‫وقتشه!
‫آره...
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫من پیشتم.
‫و اینجوری بود که ‫عیسی کوچولو به دنیا اومد.
‫یه پادشاه که ‫توی پست‌ترین و ساده‌ترین جا متولد شد.
‫توی اون لحظه،
‫هیچ‌کس نمی‌دونست که ‫یه پادشاه جدید به این سرزمین اومده.
‫ولی این به‌زودی تغییر می‌کرد.
‫می‌دونی، یه فرشته‌ی باشکوه ‫از آسمون‌ها اومد پایین
‫تا این خبر رو پخش کنه.
‫گفتم یه فرشته‌ی باشکوه!
‫اوه! منظورت... درسته!
‫نترسید! ‫زیرا مژده‌ای عظیم برایتان آورده‌ام
‫که شادی بزرگی برای تمام مردمان است!
‫وای!
‫زیرا امروز برای شما ‫نجات‌دهنده‌ای زاده شده،
‫که همانا مسیحِ خداوند است.
‫به بیت‌لحم بروید،
‫و عیسای نوزاد را خواهید یافت
‫که در قنداق پیچیده شده و
‫در آخور خوابیده است.
‫ستایش بر خداوند ‫در بلندترین آسمان‌ها.
‫و بر زمین، ‫صلح و نیک‌اندیشی بر همه‌ی بندگان.
‫چوپان‌ها به سمت بیت‌لحم دویدن،
‫تا عیسی کوچولو رو ببینن.
‫همزمان توی اورشلیم،
‫سه مرد خردمند از شرق،
‫به قصر شاه هرود رسیده بودن.
‫ما ستاره‌ش رو هنگام طلوعش دیدیم،
‫و از راه خیلی دوری سفر کردیم،
‫تا بیایم و به پادشاه ادای احترام کنیم.
‫بله. اون بچه کجاست که
‫پادشاه یهودی‌ها زاده شده؟
‫گفتین پادشاه یهودی‌ها؟
‫اوه، دیگه دنبالش نگردین.
‫الان دارین جلوی پادشاه یهودیه ‫تعظیم می‌کنین.
‫اوه، می‌ترسم سوءتفاهم شده باشه.
‫کاتب!
‫خب، اعلی‌حضرت،
‫در نوشته‌های پیشگوها اومده که...
‫از بیت‌لحم،
‫سرزمین یهودا،
‫پادشاهی خواهد اومد،
‫که شبان قوم من، بنی‌اسرائیل، میشه.
‫خب، آره، البته!
‫در واقع،
‫اگه یه پادشاه دیگه‌ای از یهودیان ‫توی بیت‌لحم متولد شده باشه،
‫درستش اینه که ‫منم بهش ادای احترام کنم!
‫حالا، گفتین دقیقاً کجا،
‫می‌تونم این پادشاهِ ‫تازه‌متولدشده رو پیدا کنم؟
‫ما دقیقاً نمی‌دونیم کجا.
‫خب، وقتی فهمیدین کجا می‌تونم
‫این پادشاه کوچولوی ‫شبان بیت‌لحم رو پیدا کنم،
‫توی راه برگشت ‫یه سر به من بزنین و بهم بگین.
‫بله، البته، اعلی‌حضرت.
‫آره، آره، آره، آره. البته.
‫کاتب.
‫پیداش کن!
‫و برای اطمینان، هر بچه‌ای که ‫توی این شهر متولد شده رو پیدا کن.
‫ها؟
‫خودشه.
‫همونی که پیشگویی درباره‌ش حرف زده.
‫ببخشید. من... نمی‌فهمم.
‫ما از راه خیلی دوری سفر کردیم ‫تا شاهد این لحظه باشیم.
‫هدیه‌هایی از طلا آوردیم.
‫کندر.
‫و مر.
‫وای!
‫اونا هدیه‌هایی مناسب یه پادشاه
‫به پادشاه تازه‌متولدشده میدن.
‫چی؟!
‫اون مردان خردمند به خونه برگشتن
‫بدون اینکه به من بگن کجا پیداش کردن!
‫شاه هرود ‫وقتی این خبر رو شنید عصبانی شد.
‫صداش توی دیوارهای قصرش پیچید!
‫چطور جرئت کردن ‫از شاه هرود کبیر نافرمانی کنن!
‫اوه، می‌دونم!
‫چون فهمیده بودن که شاه هرود
‫از وجود این بچه احساس خطر کرده!
‫پس داری گوش می‌کنی.
‫خب، فقط به بخش‌های پادشاهی.
‫قبوله.
‫خب، شاه هرود ‫از خودش بی‌خود شده بود،
‫که مردم توی خیابون‌ها،
‫دارن در مورد ‫پادشاه تازه‌متولدشده حرف می‌زنن.
‫من تنها پادشاه‌ام!
‫بله، بله، اعلی‌حضرت! ولی شاید...
‫خب؟
‫خب، شاید فقط یه داستانه.
‫اعلی‌حضرت می‌دونه مردم
‫چقدر عاشق داستان‌هاشونن.
‫خب، منم یه داستانی برات دارم!
‫درباره‌ی یه سرباز و افرادشه
‫که میرن بیرون و
‫و از شر همه‌ی بچه‌های زیر دو سال،
‫توی شهر بیت‌لحم یا نزدیکش، خلاص میشن!
‫- ببخشید، اعلی‌حضرت؟ ‫- فوراً!
‫همزمان، توی اصطبل،
‫اونا هیچی درباره‌ی ‫نقشه‌ی شاه هرود نمی‌دونستن.
‫و تقریباً دیگه دیر شده بود
‫تا عیسی کوچولو رو نجات بدن.
‫سربازهای شاه هرود دارن میان ‫بچه رو بگیرن!
‫عجله کنین! دارن میان سراغ بچه!
‫یوسف! یوسف!
‫باید مریم و عیسی کوچولو رو برداری،
‫و فوراً به مصر فرار کنی.
‫توی مصر بمون ‫تا بهت بگم وقت برگشتنه.
‫هرود دنبال بچه‌ست و می‌گیردش.
‫مریم، مریم، مریم! ‫باید بریم!
‫یوسف؟ چی شده؟
‫توی خطریم، دارن میان سراغ بچه!
‫چی؟! وای نه!
‫هر گوشه‌ی هر اتاقی رو بگردین.
‫حتی یه خونه رو هم از قلم نندازین!
‫یالا، سربازها! حرکت کنین!
‫اونجا!
‫بچه رو پیدا کنین!
‫از این‌طرف!
‫این‌طرف، پیداشون کردم!
‫پشت خونه!
‫حرکت کن! حرکت کن!
‫در رو باز کن!
‫به دستور شاه هرود! ‫در رو باز کنین!
‫زود باش، مریم! حالا!
‫حالا!
‫- برین، برین، برین! ‫- از سر راه برو کنار!
‫برین، زود باشین!
‫- الان بچه رو می‌گیرن! ‫- این بالا!
‫این‌طرف!
‫زود، زود! یالا!
‫تمام اتاق‌های خونه رو بگردین!
‫برین، برین، زود باشین!
‫این‌طرف!
‫وای، نه، نه، نه! زود!
‫این چیه؟
‫چشم‌هام!
‫نمی‌تونم هیچی ببینم!
‫حالت خوبه، پسرم؟
‫خب...
‫زیادی تند رفتم؟
‫شاید یه کم آروم‌تر.
‫نمی‌خوایم کابوس ببینه.
‫نه، خوبم. ادامه بده.
‫مطمئنی؟ ‫دیگه خیلی از وقت خوابت گذشته.
‫اشکالی نداره. خسته نیستم.
‫اوه، پس الان دیگه می‌خوای ‫داستان رو بشنوی؟
‫آره!
‫حتی اگه اژدها،
‫یا میزهای گرد بزرگ ‫یا شمشیرهای جادویی نداشته باشه؟
‫آره، خب تو ‫خیلی برای گفتنش هیجان‌زده‌ای.
‫بهتره بذارم تمومش کنی.
‫خیلی‌خب. پس، صبر کن.
‫چرا شاه هرود می‌خواد ‫از دست همه‌ی اون بچه‌ها خلاص بشه؟
‫خب، می‌دونی، چون...
‫چون اون پادشاه بود،
‫عادت کرده بود همه
‫از هر قانونی که می‌ذاشت اطاعت کنن.
‫یه لحظه صبر کن.
‫پادشاه‌ها می‌تونن ‫قانون‌های خودشونو بذارن؟
‫آره، متأسفانه همین‌طوره.
‫قانون‌هایی مثل ‫«محل کار. مزاحم نشوید؟»
‫«مخصوصاً ویلا!»
‫آره، خب،
‫چطوره برگردیم به داستان؟
‫سال‌ها گذشت،
‫و توی این مدت، شاه هرود مُرد.
‫همزمان، عیسی داشت توی مصر بزرگ می‌شد.
‫و وقتی زمانش رسید،
‫مریم و یوسف به ناصره برگشتن،
‫همونطور که فرشته بهشون گفته بود.
‫عیسی حالا چند سالش بود؟
‫احتمالاً همسن تو.
‫می‌تونستیم دوست بشیم!
‫هی! ویلا! صبر کن!
‫تا سن ۱۲ سالگی،
‫وقتی عیسی داشت ‫به یه نجار بااستعداد تبدیل می‌شد،
‫معلوم بود که خدا ‫داره نورش رو روی اون می‌تابونه.
‫حالا هر سال، عیسی، مریم و یوسف
‫با یه گروه بزرگ ‫از فامیل و دوست‌ها سفر می‌کردن،
‫تا به مردم قوم بنی‌اسرائیل ملحق بشن،
‫که توی اورشلیم جمع می‌شدن...
‫برای یه جشن خیلی مهم...
‫جشن پسح.
‫پس... پس... صبر کن، چی؟
‫پسح.
‫خیلی وقت پیش، قوم بنی‌اسرائیل
‫۴۰۰ سال توی مصر برده بودن.
‫برای نجات قوم بنی‌اسرائیل از مصر،
‫خدا ده تا بلای وحشتناک فرستاد،
‫که آخرینش از همه ترسناکتر بود.
‫ولی قوم بنی‌اسرائیل تونستن
‫با مالیدن خون بره روی درهاشون ‫در امان بمونن.
‫بعد قوم بنی‌اسرائیل ‫با عبور از آب‌های دریای سرخ،
‫که به طور معجزه‌آسایی ‫از هم شکافته بود، از مصر فرار کردن.
‫و برای همین هر سال ‫توی معبد اورشلیم جمع میشن
‫تا این معجزه رو جشن بگیرن،
‫و قربانی کنن و خدا رو شکر کنن.
‫و چون بلا از سرشون گذشته بود،
‫به این جشن میگن...
‫پسح!
‫دقیقاً.
‫و برای همین عیسی به اورشلیم اومد، ‫دقیقاً اینجا به معبد.
‫ولی پدر و مادرش کجا بودن؟
‫خواهی دید.
‫عیسی! عیسی!
‫عیسی! خواهش می‌کنم! کجاست؟
‫اون بالا! اونجاست!
‫همه‌جا رو گشتیم.
‫معبد!
‫البته!
‫بیا، بابا! بریم!
‫شما بی‌هیچ بهایی فروخته شدین،
‫و بی‌هیچ پولی بازخرید خواهید شد.
‫عیسی! وای خدا رو شکر!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫از نگرانی دیوونه شدیم!
‫چرا؟
‫سه روز شده! ‫همه‌جا رو دنبالت گشتیم!
‫متأسفم.
‫ولی حس می‌کنم ‫اینجا جاییه که باید باشم.
‫می‌دونی، توی خونه‌ی پدرم.
‫بابا؟
‫بله؟
‫گرفتمت!
‫باشه، خب کجا بودم؟
‫اونجایی بودی که
‫عیسی شمشیرشو در میاره،
‫و اژدهای غول‌پیکر آتشین رو نابود می‌کنه!
‫تلاش خوبی بود.
‫ولی نه، می‌دونی،
‫عیسی یه جور پادشاه دیگه بود.
‫خب، حداقل چند تا جادوگر می‌شناخت یا...
‫نه. ولی اوضاع قراره عوض بشه.
‫زمان گذشت ‫و عیسی حالا حدود ۳۰ سالش بود.
‫هنوز پادشاه نشده بود؟
‫منظورت اینه که ‫اعلام کرده بود پادشاه جدیده؟
‫آره!
‫- پادشاه برحق؟ ‫- آره!
‫که قراره رستگاری رو برای همه بیاره؟!
‫- آره! ‫- نه.
‫هنوز نه.
‫می‌دونی، قبل از اون، ‫خدا می‌خواست یه پیامبر،
‫پادشاه جدید رو به دنیا معرفی کنه،
‫و اون پیامبر مردی بود ‫به اسم یحیی تعمیددهنده!
‫توبه کنید!
‫که ملکوت آسمانی نزدیکه!
‫اون داشت درباره‌ی ‫پادشاهی عیسی حرف می‌زد.
‫شما رو با آب برای توبه تعمید میدم.
‫ولی اونی که بعد از من میاد ‫از من تواناتره.
‫کسی که من حتی لیاقت ندارم ‫کفش‌هاشو حمل کنم.
‫اون شما رو ‫با روح‌القدس و آتش تعمید میده!
‫وای!
‫نگاه کنین!
‫بره‌ی عیسی!
‫خودشه، بره‌ی عیسی
‫که گناه‌های دنیا رو پاک می‌کنه!
‫این... این همونی بود که بهتون گفتم!
‫من می‌خوام غسل تعمید بشم.
‫نه. نه، سرورم.
‫فقط در صورتی درسته ‫که شما منو تعمید بدی.
‫این چیزیه که پدرم می‌خواد.
‫وای!
‫«تو پسر محبوب منی. ‫از تو بسیار خشنودم.»
‫روح‌القدس اون روز بر عیسی نازل شد.
‫این روش خدا بود ‫برای اینکه به همه بگه عیسی،
‫از حالا به بعد ‫کار اونو روی زمین انجام میده.
‫چون پادشاه بود؟
‫به‌زودی می‌شد.
‫اول، عیسی شروع کرد به ‫روزه گرفتن توی بیابون،
‫به مدت ۴۰ روز و ۴۰ شب، ‫جایی که توسط شیطان امتحان شد.
‫اوه! وای! ‫بالاخره قراره یه نبرد بزرگ باشه
‫جایی که عیسی ‫شمشیر جادوییشو می‌کشه. شینگ!
‫و اژدهای غول‌پیکر آتشین رو نابود می‌کنه!
‫ها! ها! هاها!
‫نه، نه، نه. اون نه. ‫خیلی تاثیرگذارتر.
‫«اگه تو پسر خدایی،»
‫«به این سنگ‌ها دستور بده ‫به نان تبدیل بشن.»
‫نوشته شده که ‫انسان فقط با نان زنده نیست!
‫بلکه با هر کلمه‌ای که از دهان خدا میاد!
‫اگه پسر خدایی، ‫خودتو بنداز پایین.
‫چون نوشته شده،
‫اون به فرشته‌هاش ‫درباره‌ی تو فرمان میده،
‫و اونا تو رو ‫در دست‌هاشون بلند می‌کنن،
‫تا پات به سنگی نخوره.
‫همچنین نوشته شده،
‫«نباید پروردگارت رو امتحان کنی.»
‫من همه‌ی اینا رو بهت میدم
‫اگه تعظیم کنی و منو پرستش کنی.
‫از من دور شو، شیطان! ‫من فقط خدا رو پرستش می‌کنم!
‫با اینکه عیسی توسط شیطان وسوسه شد،
‫فقط با کلام خدا شکستش داد.
‫بدون شمشیر جادویی.
‫و می‌تونم بگم که ‫شیطان یه کم از اژدها ترسناکتره.
‫و حالا وقتش بود که ‫عیسی چندتا دوست جمع کنه،
‫تا توی مسیر بهش کمک کنن.
‫هی! درست مثل شاه آرتور ‫و شوالیه‌های میز گردش!
‫آره!
‫حالا، یادته وقتی گفتم
‫داستان تو بر اساس داستان منه؟
‫آره؟
‫خب، منظورم این بود.
‫هیچی.
‫بازم.
‫چرا تعجب نمی‌کنم؟
‫می‌دونی، این داره خجالت‌آور میشه.
‫داره میشه؟ ‫ما کل شب تور انداختیم
‫و چیزی گیرمون نیومده!
‫به آب‌های عمیق‌تر برین و تور بندازین.
‫ها؟ کی اینو گفت؟
‫من نبودم.
‫خب، منم نبودم.
‫ببین، می‌دونم سعی داری کمک کنی،
‫ولی ما کل عمرمون ‫توی این آب‌ها ماهی گرفتیم.
‫و می‌تونم بهت بگم،
‫هیچکس اونجا چیزی نگرفته.
‫ولی، می‌دونی، به هر حال ممنون.
‫بیخیال. ‫بدترین اتفاقی که ممکنه بیفته چیه؟
‫ماهی کمتر گیرمون بیاد؟
‫باشه. هر چی.
‫بهت میگم، ‫یه دونه ماهی هم نمی‌بینیم.
‫تا حالا اینقدر ماهی دیده بودی؟!
‫نه! باورم نمی‌شه!
‫اینقدر زیادن که تور داره پاره می‌شه!
‫یه معجزه‌ست!
‫وای! نگاه کن، ویلا!
‫این همه ماهی رو ببین! ‫وای! این همه ماهی رو ببین!
‫قضیه چیه؟
‫ما کل صبح اونجا بودیم ‫و اصلاً ماهی نبود!
‫خب، به هرحال الانم دیگه نیست.
‫باورم نمی‌شه. ‫ممنون! ممنون، آموزگار!
‫تورهاتونو بذارین زمین و دنبالم بیاین،
‫و من شما رو صیاد مردمان می‌کنم.
‫ولی صیدتون برای ‫پیروان خدا خواهد بود.
‫آموزگار، دلت نمی‌خواد ‫کاری با من داشته باشی.
‫من آدم گناهکاری‌ام.
‫بیا. نترس.
‫و درست مثل پطرس و اندرو،
‫بقیه هم دنبالش رفتن.
‫مثل یعقوب و یوحنا.
‫هی! هی!
‫سلام.
‫بعد متی، مأمور مالیات.
‫می‌تونی منو لیوای صدا کنی.
‫زیاد مطمئن نیستم.
‫و توماس شکاک.
‫و یعقوب کوچک پسر حلفی، ‫و تداوس.
‫هی، اسم پدر تو هم حلفیه؟ ‫دنیای کوچیکیه.
‫و شمعون غیور هم بود.
‫هی، عیسی!
‫فیلیپ، برتولما، ‫و بالاخره، یهودای اسخریوطی.
‫- وای! ‫- ویلا!
‫در کل دوازده نفر.
‫و اونا رفتن تا کلام خدا رو
‫به قوم بنی‌اسرائیل برسونن.
‫دیگه زیاد طول نمی‌کشه تا مردم بفهمن
‫عیسی پادشاه برحقه، درسته؟
‫به وقتش، والتر.
‫لطفاً! یه کم سکه بهم بدین!
‫من از بچگی کور بودم!
‫آموزگار، این مرد به خاطر گناهش ‫نابینا به دنیا آمد؟
‫یا چون پدر و مادرش گناه کردن؟
‫داری سوال اشتباهی می‌پرسی.
‫مهم نیست که اون گناه کرده
‫یا پدر و مادرش گناه کردن.
‫فقط مهمه که وقتی می‌بینیمش،
‫کار خدا رو می‌بینیم.
‫می‌تونی چشمامو خوب کنی؟
‫اگه ایمان داشته باشی که می‌تونم،
‫انجام می‌شه.
‫چشماتو باز کن.
‫وای! می‌تونم ببینم!
‫چشمام! می‌تونم ببینم!
‫ممنون! ممنون!
‫فقط مطمئن شو ‫هیچ‌کس درباره‌ش چیزی نشنوه.
‫آره، آره، البته!
‫یه لحظه صبر کن.
‫یه معجزه‌ی بزرگه، ‫ولی نمی‌تونه درموردش به کسی بگه؟
‫درسته.
‫ولی چرا؟
‫چون این معجزه‌ها ‫برای خود معجزه نبودن،
‫معجزه بودن ‫برای نشون دادن قدرت ایمان.
‫ولی بعضی آدم‌ها خبر خوب رو
‫- اونجوری که فکر می‌کنی برداشت نمی‌کنن. ‫- چطور ممکنه؟
‫خب، اون، من...
‫به کی نگاه می‌کنی؟!
‫نگاه می‌کنم؟ نه، هیچ‌کس!
‫من... آه، باید برم!
‫اون روز، عیسی قدرت ایمان رو
‫به خیلی‌ها نشون داد.
‫این برای بعضی‌ها معجزه بود،
‫ولی برای بقیه تهدید بود.
‫از سر راهم برین کنار!
‫والتر!
‫از من چی می‌خوای، عیسی؟
‫پسر خدای متعال؟
‫التماست می‌کنم، عذابم نده.
‫روح پلید، ساکت شو و ازش بیا بیرون.
‫وای، ممنون.
‫ممنون.
‫الان چی شد؟
‫انگار شیاطین رو
‫از اون مرد به اون خوک‌ها منتقل کرد.
‫خوک‌ها دیوونه شدن ‫و پریدن توی دریاچه!
‫اونو از دست شیاطین شفا داد!
‫عیسی می‌تونه شیاطین رو کنترل کنه؟ ‫واقعیه؟
‫خب، شیاطین می‌دونستن که ‫عیسی پسر خداست،
‫و می‌دونستن ایمانش چقدر قویه، پس...
‫پس همه‌شونو شکست داد!
‫خب، آره!
‫و خبر اینکه عیسی چیکار کرده بود، ‫سریع پخش شد.
‫آدمای مریض از همه‌جا اومدن.
‫برای دیدن پادشاه!
‫تا شاهد معجزه ایمان باشن،
‫از یه پادشاه خیلی خاص.
‫می‌تونی بگیرش؟
‫گرفتیش؟
‫گرفتمش!
‫مواظب پات باش!
‫آره، آره، همین‌جوری.
‫آروم، آروم حالا!
‫متأسفیم، آموزگار.
‫دوستمون کل عمرش فلج بوده،
‫ولی تازگی سکته کرده،
‫و حالا هر روز بدتر می‌شه.
‫و ما... می‌ترسیدیم ‫قبل از اینکه ببینیمت بری.
‫لطفاً، می‌تونی کمکش کنی؟
‫دوست من، گناهان تو بخشیده شد.
‫الان چی گفت؟
‫فکر کنم گفت که گناه‌های اون مرد بخشیده شده.
‫فکر می‌کنم بعد از اینکه ‫خداوند اون رو بخشید.
‫چیزی درباره‌ی خدا نگفت.
‫خب، این... این کفره!
‫خالص و ساده!
‫چرا به این چیزها فکر می‌کنید؟
‫بهم بگید، کدوم ساده‌تره:
‫گفتن این حرف به این مرد فلج که: ‫«گناهانت بخشیده شده،»
‫یا گفتن اینکه: «پاشو. برانکاردت ‫رو بردار و پیاده برو خونه.»
‫می‌خوام بدونید،
‫عیسی بر روی زمین اجازه داره ‫تا گناهان رو ببخشه.
‫حالا بلند شو، برانکاردت رو بردار ‫و با پای خودت برو خونه.
‫ممنون، آموزگار!
‫ممنون!
‫چرا عیسی این حرف رو زد؟
‫چون می‌خواست فریسیان بدونن
‫که اون پسر خداونده،
‫و اینکه روی زمین اجازه ‫و اختیار بخشیدن گناهان رو داره.
‫فریسیان، از طرف دیگه،
‫باور داشتن که فقط خودِ خداوند ‫قادر به انجام این کار هست.
‫خب، چیکار کردن؟
‫خب، ببینیم.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫از گلیل گرفته تا اورشلیم
‫دارن درباره اون مرد صحبت می‌کنن!
‫جوری حرف میزنن انگار اون پادشاه‌ست!
‫آره، پادشاه وعده داده شده از طرف خداوند!
‫اما نوشته شده که پادشاه ما ‫در بیت‌لحم بدنیا میاد.
‫مثل پادشاه داوود!
‫نه یه آدم فقیر و بی کفایت اهل ناصره!
‫آره، ولی به نظر میاد ‫اون همه بیماری‌ها رو درمان می‌کنه
‫و... و اهریمن رو خارج می‌کنه.
‫شایعه‌ست!
‫ولی با چشم‌های خودمون دیدیم.
‫گناهان رو می‌بخشه!
‫اون از قوانین ما پیروی نمی‌کنی!
‫هر روز پیروان بیشتری جمع می‌کنه!
‫چیکار کنیم؟
‫مجازاتش می‌کنیم!
‫نمی‌تونیم اون رو مجازات کنیم.
‫تمامی پیروانش فکر می‌کنن ‫نیت ما صاف نیست.
‫خب، نمی‌تونیم اجازه بدیم ‫به همین روش ادامه بده.
‫بزودی، همه به اون ایمان میارن!
‫بهت میگم چیکار کنیم.
‫کاری می‌کنیم توی تله‌ی خودش بیفته
‫از اونجایی که این مرد ادعا می‌کنه ‫قدرتِ بخشیدن گناهان رو داره،
‫یه فرد گناهکار در اختیارش می‌ذاریم ‫که لایق مرگ در انظار عمومیه.
‫و کاری میکنیم مردمان اون ببینن چیکار می‌کنه.
‫خب، پس به تو میگن آموزگار.
‫این زن مرتکب بی وفایی شده.
‫موسی گفته چنین زنی رو باید سنگسار کرد.
‫نظر تو چیه؟
‫بله. به نظر تو باید چیکار کنیم؟
‫سنگسار! سنگسار! سنگسار!
‫به دستور حضرت موسی!
‫صبر کنید، سنگسار؟
‫بله.
‫اما آسیب نمی‌بینه؟
‫چرا، خیلی زیاد.
‫اما... اما این اشتباهه!
‫عیسی باید یه کاری کنه ‫و جلوش رو بگیره!
‫همم. شاید بهتره ‫یه شمشیر جادویی داشته باشه؟
‫آره! آره! این جلوشون رو می‌گیره!
‫خب، فکر کنم حق با تو باشه.
‫همین کار رو می‌کنه؟
‫دوست داری بدونی عیسی‌مسیح چیکار می‌کنه؟
‫آره!
‫همم...
‫بابا!
‫خیلی‌خب. کجا بودم؟
‫سنگسار، بابا!‌ سنگسار!
‫فهمیدم. باشه، ممنون.
‫خب، عیسی با انگشتش ‫روی زمین یه چیزهایی نوشت.
‫باشه. بهتون میگم.
‫افرادی که اینجا هستند ‫و مرتکب هیچ گناهی نشدن
‫می‌تونن سنگ اول رو پرتاب کنن.
‫زود باشید. منتظر می‌مونم.
‫تو؟
‫نه؟
‫هه. همه‌تون مرتکب گناه شدید؟
‫هه...
‫تصور کنید.
‫چیزی نیست. همه‌شون رفتن.
‫کسی تو رو محکوم نمی‌کنه.
‫واقعاً؟
‫حتی من.
‫برو،
‫و از الان به بعد، مرتکب گناه نشو.
‫و این کارها رو بدون شمشیر جادویی انجام داد.
‫چون شاهِ شاهان به شمشیر احتیاج نداره.
‫همم؟
‫می‌بینی، بسیاری از افراد ‫از کلام خداوند استفاده می‌کردن
‫تا مردم رو کنترل کنن...
‫کی بیسکوییت می‌خوره؟
‫من! من! من!
‫آره، خیلی خوبه. خیلی خوبه.
‫ممنون، عزیزم.
‫همم! همم!
‫برگردیم سراغ داستان، باشه؟
‫بقیه کجا میرن؟
‫دنبالشون بریم و ببینیم.
‫کی به دکتر احتیاج داره؟ ‫سالم یا بیمار؟
‫خب، کی به کلام خداوند نیاز داره؟
‫صالح یا گناهکار؟
‫من به اینجا نیومدم ‫تا بهم خدمت بشه.
‫من اومدم تا خدمت کنم.
‫تا زندگیم رو فدای مردم کنم.
‫آموزگار، این مردم از صبح اینجا بودن.
‫عده‌ای از سر جاشون تکون نخوردن.
‫باید گرسنه باشن.
‫یه چیزی بدید بخورن.
‫آموزگار، غیر ممکنه.
‫حتی اگه همه چیزهایی که داریم رو جمع کنیم،
‫کفافِ همه رو نمیده.
‫والتر. بده.
‫اوه.
‫بفرمایید. امیدوارم کمک کنه.
‫دو تا ماهی و پنج تا قرص نون داریم.
‫به مردم بگید به صورت گروهی بشینن.
‫اما... اما، سرورم،
‫غذای کافی...
‫برای سیر کردن همه نداریم.
‫اوه، ممنون!
‫پخش کنید! برای همه هست!
‫ممنون، عیسی!
‫پخش کنید!
‫بهشون بگید هر چقدر می‌خوان بردارن.
‫و بعد سبد رو به دستِ گروه بعدی بدن.
‫بعد از اینکه همه غذا خوردن،
‫اضافه‌ها رو جمع کنید و توی سبدها بریزید.
‫سرورم! چطور؟
‫بیاید عیسی رو پادشاه خودمون کنیم!
‫جلوش رو بگیرید تا ما رو ترک نکنه!
‫نه! بهمون گفت به خونه‌مون برگردیم!
‫خب، نمی‌تونیم اجازه بدیم بره.
‫عیسی تنها شخصیه ‫که می‌تونه ما رو نجات بده!
‫عیسی، چرا همراه ما نمیای؟
‫می‌خوام دعا کنم.
‫پس منتظر می‌مونیم.
‫نه. شما راه بیفتید. ‫من پشت سرتون هستم.
‫چشم آموزگار. ‫هر چی شما امر بفرمایید.
‫زود باشید. بریم.
‫زود باش، ویلا.
‫چرا عیسی تنها دعا می‌کنه؟
‫صادقانه، فکر نمی‌کنم تو اینجا باشی
‫چون دیدی خداوند معجزاتش رو ‫از طریق من انجام میده...
‫فکر می‌کنم اینجایی چون بهت غذا دادم.
‫و بازم می‌خوای.
‫زود باشید! زود باشید! پارو بزنید!
‫همه‌مون می‌میریم!
‫باید... باید برگردیم!
‫یهودا!
‫سفت بچسب!
‫باید بادبان‌ها رو جمع کنیم!
‫درست میشه، ویلا!
‫زود باشید! زود باشید!
‫پطرس! نگاه کن!
‫یه چیزی اونجاست!
‫ها؟ وای!
‫نه! روحه!
‫من اینجا هستم نترسید.
‫سرورم! اگه واقعاً شما هستید،
‫به من دستور بدید روی آب راه برم ‫و پیش شما بیام!
‫بیا، پطرس. به سمت من بیا.
‫پطرس، نه!
‫اوه!
‫پطرس!
‫سرورم! من رو نجات بده!
‫تو شک کردی. واسه همین افتادی.
‫به من ایمان داشته باش ‫نجات داده میشی.
‫خب، بهم بگید،
‫مردم میگن من کی هستم؟
‫فکر می‌کنن شما پیامبر هستید.
‫عده‌ای میگن شما یحیی تعمید دهنده هستید
‫که از مرگ برگشته و زنده شده.
‫عده‌ای میگن شما الیاس هستید.
‫خیلی‌خب. شما میگید من کی هستم؟
‫شما مسیح هستید. پسر خداوند زنده.
‫درست گفتی، پطرس.
‫مثل اسم تو، روی این صخره،
‫کلیسای خودم رو می‌سازم.
‫و هیچ‌چیز از دروازه‌های جهنم
‫نمی‌تونه مانع بشه.
‫هر طور شما بگید میشه.
‫اما فعلا به مردم چیزی نگو.
‫وقتی به اورشلیم برم،
‫از چیزهای زیادی رنج می‌برم و کشته میشم.
‫اما سه روز پس از مرگم، ‫دوباره زنده میشم.
‫نه. نه! نه!
‫منظورتون چیه می‌میرید؟ ‫چنین اتفاقی نمیفته!
‫پشت سر من بمون، ای شیطان!
‫تو داری جلوی کار من رو می‌گیری.
‫اگه این خواسته‌ی خداونده،
‫می‌پذیرم. و شما هم باید قبول کنید.
‫عیسی‌مسیح فکر می‌‌کنه قراره بمیره؟
‫خبر داره.
‫اما من نمی‌خوام بمیره.
‫منم نمی‌خوام.
‫ولی عیسی‌مسیح هنوز چند تا درس دیگه داره ‫که باید به ما یاد بده.
‫درباره‌ی مرگ؟
‫درباره‌ی مرگ تمامی گناهان ما.
‫یادت باشه، عیسی‌مسیح گفت ‫از مرگ برمی‌گرده
‫و سه روز دیگه زنده میشه.
‫اما اگه نتونه چی؟
‫نشانه‌ی واضحی به اون‌ها نشون داده ‫که برمی‌گرده.
‫عیسی!
‫مرثا. مریم!
‫عیسی!
‫چی شده؟
‫برادر ما، ایلعازر... مُرده.
‫اون کجاست؟
‫خب، آموزگار بزرگ
‫حتی نتونست
‫یکی از نزدیک‌ترین دوستانش رو نجات بده!
‫اونم بعد از درمان تمام بیماری‌ها.
‫و حالا بالای سر قبر ایلعازر اومده.
‫اینجا می‌تونه چیکار کنه؟
‫سنگ رو بردارید.
‫اما سرورم... ‫اون چهار روزه مُرده.
‫بوی ناخوشایندی پخش میشه.
‫اگه ایمان داشته باشید، ‫شکوه و جلال خداوند رو می‌بینید.
‫پدر، از تو سپاسگزارم که به دعای من گوش دادی.
‫حالا به من کمک کن به این مردم ‫دلیل فرستادنم به زمین رو نشون بدم.
‫ایلعازر! بیا بیرون!
‫چی گفت؟
‫فکر کنم سعی داره ایلعازر رو زنده کنه.
‫اما غیر ممکنه!
‫آره، و اگه نتونه،
‫هیچ‌کس دیگه از اون پیروی نمی‌کنه.
‫مشکل حل شد.
‫خب، مگه اینکه ایلعازر از توی غار...
‫معجزه‌ست!
‫اوه!
‫اون از مرگ برگشت!
‫معجزه‌ست!
‫اوه! ایلعازر، تو زنده‌ای! برادرم!
‫متاسفانه، هر دفعه عیسی ‫لطف و جمال خداوند رو نشون می‌داد،
‫خشم فریسیان رو برمی انگیخت،
‫که از رابطه‌ی نزدیک عیسی ‫با خداوند احساس خطر می‌کردن.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫چطور تونست یه مرد رو زنده کنه
‫که چهار روز از مرگش گذشته بود؟
‫مردم آشکارا اون رو پادشاه صدا میزنن.
‫هر جا میره به سمتش هجوم میارن. ‫خیره کننده‌ست!
‫اگه امپراتوری روم بفهمه چیکار کنیم؟
‫فکر می‌کنن قوم بنی‌اسرائیل ‫برعلیه سزار شورش می‌کنن!
‫می‌تونیم با زندگی راحت‌مون با دولت روم
‫خداحافظی کنیم.
‫باید یه کاری کنیم!
‫چرا اون رو نکشیم؟
‫مردم اون رو دوست دارن!
‫اگه دنبالش بیفتیم، ‫بر علیه ما شورش می‌کنن.
‫پس مردم رو برعلیه اون می‌کنیم!
‫و بعد اون رو می‌کشیم.
‫مریم، چیکار می‌کنی؟
‫می‌دونی این روغن چقدر ارزش داره؟
‫می‌تونستیم اون رو بفروشیم ‫و به فقیرها و نیازمندها کمک بدیم.
‫کاریش نداشته باش.
‫بعد از مرگِ من، ‫اون از نیازمندها مراقبت می‌کنه.
‫یادتون باشه،
‫مریم این رو نگه داشته بود ‫تا من رو برای تدفینم آماده کنه.
‫هوشیعانا!
‫اینجا!
‫به کاهن اعظم خبر بده!
‫هوشیعانا
‫روحشونم خبر نداره چی در پیش هست.
‫به هیچ‌وجه.
‫باید دور می‌موند.
‫هوشیعانا! هوشیعانا!
‫ها؟
‫ویلا؟ ویلا؟
‫- ویلا! ‫- چی شده، والتر؟
‫اون فرار کرده!
‫اوه! همم. خب، انگاری رفته.
‫شاید بهتر باشه دفعه بعد سگ بگیریم؟
‫اوه!
‫والتر! والتر، صبر کن! ‫مراقب باش! والتر، لطفا!
‫ویلا! ویلا، کجایی؟
‫هی!‌ برگرد!‌ ویلا! ویلا!
‫والتر! اوه!
‫آم،
‫ببخشید. معذرت می‌خوام.
‫اوه! ببخشید، ببخشید!
‫هی... هی!
‫ببخشید! خیلی ببخشید!
‫پیدات کردم!
‫اوه!
‫ها؟ عه. ویلا!
‫تو چطوری...
‫اونو پیدا کردی!
‫هی!
‫گربه‌ی بد!
‫ممنون، بابا.
‫مال منه!
‫بفروشش! پول رو بگیر و برو!
‫باید بیشتر پول بگیری.
‫مردم هر چقدر بگی پرداخت می‌کنن.
‫چطور جرئت می‌کنی!
‫به من دست نزن! از من دور شو!
‫بسه! کافیه!
‫خونه‌ی پدر من رو بازار کردید؟
‫این... اینجا محل عبادته! محل پرستشه!
‫و شما! اینجا رو لانه‌ی دزدان کردید!
‫زود باشید.
‫این معبد رو نابود کنید.
‫و من از نو می‌سازمش... ‫در عرض سه روز.
‫سه روز؟
‫فقط سه روز؟
‫دیدید اون چطور به این معبد توهین کرد؟
‫دیدید؟
‫بگیر. بهای کارت.
‫نه! سرورم، آموزگار من، من...
‫من باید پای شما رو بشورم.
‫اگه اجازه ندی پای تو رو بشوم،
‫نمی‌تونی بخشی از این ماجرا باشی.
‫حالا که من پای تو رو می‌شورم...
‫تو هم باید پای یه نفر دیگه رو بشوری.
‫اوه، نگاه کنید!
‫قلقلکم میاد!
‫عیسی‌مسیح با شستن پا ‫به حواریونش نشون داد
‫چقدر اون‌ها رو دوست داره.
‫حتی یه پادشاه می‌تونه به افرادش خدمت کنه.
‫بردارید. بخورید.
‫این بدن منه. به شما داده شده.
‫بنوشید. همه‌تون.
‫این خون منه.
‫پیمان جدید خداوند ‫که برای آمرزش گناهان جاری شد.
‫هر دفعه این کار رو انجام می‌دید، ‫من رو به یاد بیارید.
‫مطمئنم یکی از شما داره ‫به من خیانت می‌کنه.
و الان هم اینجا حضور داره.
‫یوحنا، چی میگه؟
‫سرورم، اون کیه؟
‫یهودا.
‫امکان نداره اون آدم اینجا باشه!
‫کاری که باید رو انجام بده.
‫سرورم! سرورم، من هرگز شما رو ترک نمی‌کنم.
‫حتی اگه همه شما رو ترک کنن...
‫بهت میگم...
‫امشب،
‫قبل از آواز خروس،
‫سه بار منکر آشناییت با من میشی.
‫چی؟ نه! نه، سرورم!
‫چنین اتفاقی نمیفته!
‫پطرس... پطرس، ‫شیطان تلاش می‌کنه تا روح تو رو بگیره.
‫ولی من دعا کردم که ایمان تو
‫به قدری قوی بشه تا برگردی.
‫و وقتی رخ بده،
‫به برادرانت کمک می‌کنی ‫از قبل قوی‌تر بشن.
‫این اندوه داره من رو از درون متلاشی می‌کنه.
‫بمونید. ‫اینجا بمونید و با من دعا کنید.
‫عیسی‌مسیح تمام شب رو دعا کرد.
‫با تمام وجودش به درگاه خداوند دعا کرد.
‫پدر من...
‫میشه این بار سنگین رنج و اندوه رو
‫از روی دوش من برداری؟
‫می‌خوام خواسته‌ی تو انجام بشه. ‫نه خواسته‌ی من.
‫همم. چرا عیسی‌مسیح ‫به این روش دعا می‌کنه؟
‫چون می‌دونه قراره فداکاری بزرگی انجام بده.
‫فداکاری؟
‫اما چرا؟
‫عیسی‌مسیح می‌دونست ‫که باید به خاطر گناهان ما بمیره.
‫بمیره؟ نمی‌فهمم.
‫همم.
‫اوه!
‫دنبال این می‌گردی؟
‫اوه! دقیقا. ممنون، عزیزم.
‫هی!
‫خب، وقتی خداوند دنیا رو ساخت،
‫یه دنیای زیبا و بی عیب ساخت
‫تا برای همیشه با اون زندگی کنیم.
‫از اون روز، جدا از خداوند زندگی کردیم.
‫نه! وحشتناکه!
‫آره، چون جدایی از خداوند
‫یعنی جدایی از زندگی!
‫ولی خداوند این رو برای ما نمی‌خواست.
‫و واسه همین خداوند دنیا رو
‫به تنها پسر عزیزش داد ‫تا به خاطر گناهان ما بمیره.
‫ها؟
‫عیسی‌مسیح قراره توی وضعیتی مشابه ‫به ما قرار بگیره.
‫یه رابطه کاملا از بین رفته با خداوند.
‫و عیسی‌مسیح به شدت دعا کرد ‫چون به خوبی می‌دونست
‫چقدر دردناکه.
‫خدای من. ‫عیسی‌مسیح حتما خیلی ناراحته.
‫آره، پسرم. آره.
‫خوابیدید؟
‫چی؟ آموزگار!
‫نتونستید یک ساعت با من بیدار باشید؟
‫آموزگار، من...
‫تماشا و دعا کنید تا گرفتار وسوسه نشید.
‫انگیزه هست، اما توانش نیست.
‫بلند بشید.
‫وقتش رسیده.
‫مردی که به من خیانت می‌کنه اینجاست.
‫از این‌طرف.
‫کدوم یکی عیسی‌ست؟
‫پطرس!
‫همونی که می‌بوسم.
‫این... این چیه؟
‫بس کنید!
‫گوشم!
‫پطرس!
‫کافیه.
‫هر کسی با شمشیر زندگی کنه، ‫خودش هم با شمشیر می‌میره.
‫می‌تونستم به درگاه پدرم دعا کنم ‫تا ارتش فرشتگانش برای نجات ما بفرسته،
‫اما چه تاثیری در تجلیل ‫و تکریم جایگاه خدا داره؟
‫چطور متون کتاب مقدس ‫رو عملی می‌کنه؟
‫با شمشیر و چماق برای دستگیری من اومدید؟
‫من رهبری شورشیان رو دارم؟
‫من هر روز توی صحن معبد ‫مشغول تعلیم بودم
‫و شما نیومدید من رو دستگیر کنید.
‫الان اینجا هستید ‫چون فکر می‌کنید می‌تونید جلوی من رو بگیرید.
‫با این‌حال، هر کاری که می‌کنید اثبات می‌کنه
‫که نوشته‌ی پیامبران حقیقت بوده.
‫هیچ‌کس اینجا بی‌گناه نیست! ‫همه‌شون رو دستگیر کنید!
‫اگه دنبال من هستید من همین‌جا ایستادم. ‫بقیه افراد رو رها کنید.
‫همم.
‫فقط با اون کار داریم. بگیریدش!
‫زود باشید! اون رو دستگیر کنید!
‫گناهی که این شخص مرتکب شده رو بگید.
‫این شخص دوستِ خراج‌گیرها و گناهکارانه!
‫اون در روز شنبه مریض‌ها رو درمان کرد!
‫اون یه نجاره!
‫و به خودش اجازه داده ‫تا کلام خداوند رو آموزش بده!
‫اون گفت می‌تونه معبد خدا رو نابود کنه
‫و در عرض سه روز بسازه!
‫واقعیت داره؟
‫شنیدم خودت رو مسیح، ‫پسر خداوند، خطاب می‌کنی.
‫اوهوم.
‫جلوی ما بگو.
‫الان خودت گفتی.
‫ولی بهت میگم، از الان بعد،
‫پسر انسان در جایگاه قدرت ‫و اقتدار، در کنار خداوند نشسته،
‫و با شکوه و جلال بر ابرها ظاهر میشه.
‫کفر نگو! اهانت آمیزه!
‫اهانت آمیزه!
‫دیگه به چی نیاز داریم؟
‫گفتن این حرف به تنهایی ‫برای حکم اعدام کافیه!
‫اعدام! مرگ!
‫آره، آره! حکم اعدام! آره!
‫آره! اعدام! اعدام! اعدام!
‫اما عیسی‌مسیح کار اشتباهی نکرده.
‫تو یکی از حواریون عیسی نیستی؟
‫نه، نه! نیستم!
‫هی! یکی از حواریون عیسی اینجاست!
‫اشتباه می‌کنید!
‫- آره! یکی از اون‌هاست! ‫- نه! اون رو نمی‌شناسم!
‫- یکی از اون‌هاست! ‫- خائن!
‫دروغ میگه! اون رو می‌شناسه!
‫نه!
‫اوه!
‫تو همونی که با عیسی سفر میری.
‫چی؟ نه، من... نه! ‫نه، من اون مرد رو نمی‌شناسم!
‫امشب، قبل از آواز خروس،
‫سه بار منکر آشناییت با من میشی.
‫نه! نه! نه! من چیکار کردم؟
‫نه. نه.
‫نه! نه!
‫نه!
‫خب! از اونی که انتظار داشتم بهتر پیش رفت!
‫آره، و خیلی زود همه‌چیز
‫به حالت عادی برمی‌گرده.
‫بعد از اینکه عیسی رو کشتیم،
‫می‌تونیم گسترش و تبلیغ
‫پیام رحمت خداوند رو از سر بگیریم.
‫بیا. بگیریدش.
‫نمی‌خوام. من...
‫جون یه آدم بی‌گناه رو بابت این فروختم!
‫به من مربوط نمیشه.
‫با گناهت کنار بیا.
‫من... من چیکار کردم؟
‫دست نگه دارید! ‫به اون صدمه نزنید!
‫این بار سنگینی بود
‫که عیسی‌مسیح همیشه به دوشش بود.
‫برای همین عیسی‌مسیح ‫به درگاه خداوند التماس کرد.
‫چون حاضر بود رنج بکشه
‫تا ما عذاب نکشیم.
‫اینم از این. ‫تاج مناسب پادشاه.
‫هه. ردا هم داری.
‫پادشاه یهودی‌ها! ‫درود پروردگار بر تو!
‫اما نمی‌تونیم بهش کمک کنیم؟
‫چرا. اما به صورتی که فکر می‌کنی.
‫عالیه! ما منتظر بودیم!
‫خب، امروز چه کاری داریم؟
‫خدای من. نمی‌شد...
‫با یه چیز کوچیک‌تر شروع کنیم؟
‫به قدر کافی شلاق خورده! کافی نیست؟
‫باشه. ادامه میدیم.
‫اون یه دروغگوئه! و جنایتکاره!
‫و این مرد رو به چه جرمی متهم می‌کنید؟
‫این مرد...
‫مردم رو اغفال کرده تا باور کنن
‫که اون مسیح‌ـه!
‫تنها پسر خداونده!
‫پادشاه بزرگ یهودی‌هاست!
‫این مرد، به مردم دستور داده
‫تا به امپراتوی روم مالیات ندن!
‫همم. پادشاه یهودی‌ها.
‫همم.
‫خب، تو پادشاه یهودی‌ها هستی؟
‫الان خودت گفتی.
‫همم. من اون رو بی گناه می‌دونیم. ‫ادامه میدیم.
‫اون رو ببرید
‫و طبق قانون باهاش برخور کنید،
‫چیز دیگه‌ای نیست. ببریدش.
‫می‌دونی ما اختیار نداریم
‫تا کسی رو اعدام کنیم!
‫این مرد باید به... صلیب کشیده بشه!
‫آره! به صلیب کشیده بشه!
‫نه!
‫این کاریه که می‌خواید انجام بدم؟
‫واقعاً این مرد رو به صلیب می‌کشید، ‫پادشاه خودتون رو؟
‫تنها پادشاه ما سزاره!
‫اون رو صلیب بکشید! صلیب!
‫طبق رسوم عید پسح در زمان شما
‫فرماندار یهودیه
‫حکم اعدام یک زندانی رو
‫به خواست مردم لغو می‌کنه.
‫خب، می‌خواید کدوم یکی رو آزاد کنم؟
‫باراباس قاتل،
‫یا عیسی که خودش رو مسیح می‌دونه؟
‫باراباس رو آزاد کن! باراباس رو آزاد کن! ‫باراباس رو آزاد کن!
‫عیسی رو به صلیب بکش!
‫نه، نه، نه، نه! عیسی رو آزاد کن! ‫عیسی رو آزاد کن!
‫هر طور شما بخواید.
‫اون رو به صلیب بکشید.
‫باید دستم رو بشورم.
‫من در قتل این مرد بی گناهم.
‫نه!
‫صبر کنید! یه چیز دیگه.
‫عیسی ناصریه! پادشاه یهودی‌ها!
‫نه!
‫خیلی‌خب! کی لباس‌های اون رو می‌خواد؟
‫بسیار خب! قرعه‌کشی می‌کنیم!
‫هی، عیسی! فکر می‌کردم ‫قراره معبد رو نابود کنی
‫و توی سه روز بسازی.
‫آره، اگه واقعاً پسر خدا هستی،
‫چرا خودتو از اون صلیب جدا نمی‌کنی؟
‫شاید اونوقت بهت ایمان بیاریم!
‫شاه شاهانِ بزرگ!
‫همه رو نجات میده، اما نمی‌تونه ‫خودش رو نجات بده!
‫پدر... اون‌ها رو ببخش.
‫نمی‌دونن دارن چیکار می‌کنن.
‫ببین، اگه این آدمی که میگی هستی،
‫چرا خودتو نجات نمیدی؟
‫و ما رو، تا می‌تونی!
‫دست از سرش بردار!
‫اون کار اشتباهی نکرده!
‫مجازاتش با ما یکیه.
‫اون یه شیاده.
‫حقشه... درست به اندازه‌ی ما.
‫عیسی...
‫وقتی به سرزمین تو میام ‫من رو به یاد داشته باش.
‫از ته دل میگم،
‫امروز همراه من به بهشت میری.
‫خدای من، خدای من، ‫چرا مرا به‌حال خود رها کردی؟
‫خدای من! خدای من! ‫چرا من رو ترک کردی؟
‫نگاهش کنید! ‫عیسی داره خدا رو صدا میزنه!
‫ببینیم خدا می‌تونه اون رو نجات بده یا نه!
‫تموم شد.
‫پدر، روح من در دستان شماست.
‫اگر ایمان داری که می‌تونم انجام بدم،
‫انجام میشه.
‫چشم‌هات رو باز کن.
‫اوه! می‌تونم ببینم! چشم‌هام!
‫می‌تونم ببینم! ممنون!
‫ای روح پلید! ‫خاموش باش و خارج شو!
‫شیاطین رو از اون مرد
‫به اون خوک‌ها منتقل کرد!
‫حالا بلند شو،
‫برانکاردت رو بردار ‫و با پای خودت برو خونه.
‫ممنون، آموزگار! ممنون!
‫ایلعازر! بیا بیرون!
‫اوه! ایلعازر! تو زنده‌ای!
‫برادرم!
‫عیسی! من رو نجات بده!
‫تو شک کردی. واسه همین افتادی.
‫به من ایمان داشته باش ‫و بدون نجات داده میشی.
‫بابا، نگاه کن.
‫چرا مقبره عیسی‌مسیح بازه؟
‫خب، وقتی عیسی‌مسیح گفت
‫معبد رو سه روزه از نو می‌سازه ‫رو یادت میاد؟
‫همم.
‫وای! اون واقعاً زنده‌ست!
‫ما دوباره زنده هستیم ‫چون اون زنده شده.
‫وای! بعد از سه روز زنده شد!
‫درست مثل وعده‌ای که داده بود!
‫واقعاً دوباره زنده‌ست!
‫وای! ‫همه باید این داستان رو بشنون!
‫وای!
‫بیدار بشید! بیدار بشید!
‫- والتر، چی... ‫- زود باشید! سریع باشید!
‫چیکار می‌کنی؟
‫- بیدار شو! ‫- چی شده؟ خواب بودم.
‫بیا. واسه تو.
‫من... واقعاً؟ واسه چی؟
‫بابا الان واسم بهترین داستان
‫درباره بهترین پادشاه دنیا رو تعریف کرد!
‫واقعاً؟ از شاه آرتور بهتر؟
‫خیلی بهتر از شاه آرتور!
‫- چی؟ ‫- واقعاً؟
‫در حقیقت، قصه‌ی شاه آرتور ‫بر اساس همین داستان بوده!
‫امکان نداره!
‫چرا، چرا! درباره شاه شاهانِ واقعیه!
‫وای!
‫و فرشته و شاه‌های بدجنس داره!
‫و اوه! معجزه و همه‌چیز داره!
‫خب؟ چطور بود؟
‫خب، انگار خیلی خوب پیش رفت.
‫همم. انگار.
‫همون‌طور که انتظار داشتم.
‫اوهوم.
‫روی جادوی خودم کار کردم، می‌دونی؟
‫آره عزیزم.
‫که پادشاه جدید از بیت‌لحم میاد
‫و باورتون نمیشه چیکار کرد...
‫کاملا حق با تو بود.
‫همم.
‫داستان خیلی قشنگیه.
‫[داستان عیسی‌مسیح برای بچه‌های عزیزم]
‫ممنون، کاترین.
‫همم.