‫کارلا، چطوری؟
‫منظورت چیه؟ اونجا ساعت چنده؟
‫باشه. بهش زنگ می‌زنم.
‫بسیار خب. بسیار خب.
‫برو بریم.
‫نه، نه، نه، بهش بگو این سفر رو ‫واسه اون میریم. آره.
‫داریم اون احمق رو از چاه نجات میدیم.
‫اون یارو تا جای ممکن نفهمه.
‫نه، نه، نه، نمی‌دونی چقدر بد بود.
‫بیشتر از چهار ساعت به‌خاطر نینا
‫همین‌طور پشت سر هم حرف می‌زد و گریه می‌کرد.
‫"نه، تونی. من عاشقشم."
‫"بدون نینا چیکار کنم؟"
‫"چطوری هر روز صبح از خواب بیدار شم؟"
‫"می‌دونم مثل عنکبوته، ولی عاشقشم."
‫بهش بگو ساعت ۹ حرکت می‌کنیم.
‫اگه آماده نباشه، میذارمش و میرم. باشه؟
‫باشه.
‫- پله. ‫- سورپرایز جلومونه.
‫ولی چی واسم گرفتی؟ ماشین؟
‫معلومه. یه کروکی.
‫ولی کجاست؟
‫- یه کم جلوتر. ‫- کجاییم؟ هفت تا کوچه اون‌ورتر؟
‫- رسیدیم. رسیدیم. ‫- خیلی خب.
‫- رسیدیم؟ ‫- خب. آماده.
‫[واله، دوستت داریم] ‫[پدرو و تیاگو تا ابد]
‫اوه، این خیلی قشنگه. تو این کارو کردی؟
‫آره، من و بابا دیشب درستش کردیم.
‫اوه، عزیزم! فوق‌العاده‌ست.
‫هی واله، تولدت مبارک!
‫ممنونم، پوشو!
‫فردا تولدِ
‫خاله‌ام نیلداست. بهش سلام برسون.
‫از طرف من به خاله نیلدات سلام برسون!
‫حتماً! هی!
‫چیکار می‌کنی، رامون احمق!
‫عوضی! میرم به خواهرم میگم!
‫پوشو، برو توی پیاده‌رو. میری زیر ماشین.
‫آره، الان میرم. مردک عوضی.
‫باشه، گوش کن. بریم.
‫بعداً می‌بینیمت.
‫- آقا پسر، یالا. ‫- آها، آره.
‫- بیا. ‫- بذار ببینم.
‫اوه، فوق‌العاده‌ست.
‫فوق‌العاده‌ست. خیلی ممنونم.
‫دستتون رو ببرید بالا
‫اگه می‌خواید صدقه بگیرید. بذارید ببینم.
‫خیلی پیشنهاد کمیه. من صدقه نمی‌گیرم.
‫نمی‌دونم به چی میگی کم،
‫- ولی واسه ما پول خوبیه. ‫- متأسفم، هوراسیو،
‫ولی من با اون پول نمی‌تونستم ‫خونه‌ی خودم رو بخرم.
‫دارن این محله رو خراب می‌کنن
‫تا یه مرکز تفریحی بسازن.
‫فکر می‌کنی پول کم دارن؟
‫اون احمق‌های عوضی!
‫- دهنتو ببند! ‫- باشه.
‫پدرو، بهتره اینقدر تند نریم.
‫ما رو میندازن بیرون و ‫دستمون رو میذارن توی پوست گردو.
‫نورا، با تمام احترام، ‫خواهش می‌کنم، فکر کن. فکر کن.
‫اینا همینطوری کار می‌کنن، با ترسوندن.
‫جنگیدن فایده نداره، دوستان.
‫یا میریم یا باید بریم.
‫گوش کنید، هیس!
‫صدای اون ماشین‌ها.
‫نمی‌شنوید؟ من می‌شنوم.
‫بولدوزرها دارن میان.
‫گوش کنید. من واضح می‌شنومشون.
‫احمق‌های عوضی!
‫- کافیه. ‫- نه، شما نه...
‫افتضاحه.
‫یعنی چی که امکان نداره؟
‫ها؟ آره، البته. ممنونم.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫- صبحونه‌ات رو آماده می‌کنم. ‫- اوهوم.
‫ظاهراً هیچ‌کس توی این خونه منو نمی‌بینه.
‫دقیقاً.
‫- سلام. ‫- عشقم.
‫چی شده؟
‫توکی یه فیلتر هوای نصف قیمت واسم گیر آورد.
‫اون دزدای سر خیابون یه عالمه پول می‌خواستن.
‫باورت می‌شه؟ از قوطی پول برداشتم.
‫اشکالی نداره، آویونه پولمو میده، پس...
‫- چی؟ همین الان؟ ‫- آره.
‫می‌خواد حرف بزنه و بهم یه کار پیشنهاد بده.
‫باید گوش کنم، ها؟
‫- باشه. باشه. ‫- زود برمی‌گردم.
‫توی این فاصله، تو باید لباس بپوشی
‫و عطر بزنی چون می‌خوایم تولدِ
‫قشنگ‌ترین دختر ال پروگرسو رو جشن بگیریم.
‫- جدی؟ ‫- بریم مرکز شهر غذا بخوریم. خوبه؟
‫آره! بریم تولد مامان رو جشن بگیریم؟
‫- آره. ‫- آره.
‫با هارلی مشکلی نخواهیم داشت.
‫آره، فقط باید پولشو بدی.
‫آره، درسته؟
‫تونی!
‫کجایی؟
‫- می‌خوایم سوار شیم. ‫- سوار شید؟
‫من هنوز نیومدم اونجا.
‫قوانین فرودگاهه
‫که باید رعایت کنیم،
‫حتی اگه هواپیما مال خودت باشه.
‫تقریباً رسیدم. پنج دقیقه دیگه.
‫خوان مانوئل، با من این کارو نکن.
‫باید بریم.
‫بیمار توی خیابون پیدا شده.
‫تریاژ ثانویه. علائم غش.
‫سابقه‌ی بیماری قلبی.
‫بیمار دچار ایست قلبی شده.
‫ضربات متعدد در اثر تصادف با موتور.
‫- کلاه ایمنی داشته؟ ‫- داشته.
‫بیهوش آورده شده.
‫- خانواده‌ی گرریکو؟ ‫- بله.
‫- آرتورو اسلانیان. ‫- سلام.
‫متخصص قلب خوان مانوئل.
‫متخصص قلب؟ نمی‌دونستم متخصص قلب داره.
‫- تو می‌دونستی؟ ‫- نه.
‫شش ساله که تحت درمان منه.
‫بیماری قلبی مادرزادی شدیدی داره
‫که به‌طور قابل توجهی طی دو سال گذشته
‫بدتر شده.
‫مانوئل به پیوند قلب فوری نیاز داره.
‫نمی‌فهمم. انقدر بده؟
‫مدتیه که اوضاعش بده.
‫توی لیست انتظار پیونده،
‫و ما تازه به لیست اورژانسی اضافه‌اش کردیم.
‫- همسر پدرو واسکز؟ ‫- آره.
‫چطوره؟ چی شده؟
‫ضربه مغزی شدیدی دیده
‫با آسیب مغزی غیرقابل برگشت.
‫منظورتون چیه؟ ولی زنده‌ست؟
‫آره، ولی مرگ مغزی شده.
‫خیلی متأسفم.
‫باشه.
‫خب، ولی کاری هست که بتونیم بکنیم؟
‫چون... چیزی...؟ هر چیزی؟
‫نه.
‫نه!
‫متأسفم. پرسیدن این سؤال سخته،
‫ولی باید بپرسم.
‫به‌جز مغزش، اعضای بدنش کاملاً سالمن.
‫می‌تونه اهداکننده باشه.
‫می‌دونم سخته، ولی خب،
‫من به جواب نیاز دارم.
‫بهش فکر کنید...
‫و بهم خبر بدید، هووم؟
‫باشه.
‫[سه ماه بعد]
‫مامان، موتور بابا کجاست؟
‫ییش پلیسه. باید یه روز بریم بگیریمش.
‫این همون موتوریه که من و بابا ‫نزدیک استادیوم ریور دیدیم.
‫خیلی قشنگه. عالیه.
‫- یه تورینگه. ‫- آره.
‫برو مشقاتو تموم کن تا غذا بخوریم.
‫- تقریباً آماده‌ست. ‫- باشه.
‫باشه.
‫سهامدارا نگرانن.
‫می‌ترسن مورتی دوره‌اش رو تموم کنه،
‫و این قضیه به جایی نرسه.
‫یه کم پیش با گوندین حرف زدم.
‫دست راست مورتیه.
‫میگه اگه ساکنین زود امضا نکنن،
‫حکم تخلیه می‌گیره.
‫می‌تونه این کارو بکنه؟
‫نه. ولی اون می‌تونه.
‫راحته. لازم نیست کاری کنی.
‫وقتی زنگ خورد، آماده‌ست.
‫چرا نمی‌مونی با من غذا بخوری؟
‫چرا؟
‫و چرا که نه؟
‫چون من و شما هیچ‌وقت با هم غذا نمی‌خوریم، رئیس.
‫خب، دقیقاً واسه همین.
‫نه، دیرم شده، رئیس.
‫باشه.
‫هووم.
‫نوشیدنی.
‫دکتر گفت روزی یه لیوان.
‫آره، یکی.
‫ولی این دومیته!
‫اجازه دارم.
‫- از کی؟ ‫- از دکتر.
‫گفت: "هفته‌ای یه بار، دو تا."
‫می‌خوام یه نوشیدنی بزنیم.
‫میشه...؟ ولی قبلش
‫می‌خوام یه چیزی بپرسم.
‫نظرت راجع به من چیه؟
‫تو یه دروغگویی.
‫خب آره. دیگه چی؟
‫یه آدم عجیب غریبی.
‫همیشه عجیب غریب بودی.
‫ولی تازگیا رفتارت حتی عجیب‌تر هم شده.
‫می‌دونی که راست میگم.
‫خب، بعد از عمل عوض شدم.
‫آره، شاید.
‫انگار یه رئیس دیگه شدی.
‫آها.
‫کدومش بهتره، قبلیه، یا این یکی؟
‫- این یکی. ‫- هووم؟
‫آره. نمی‌دونم.
‫همیشه خیلی...
‫خیلی بدعنق و غرغرو میومدی خونه.
‫و تازگیا آروم‌تری،
‫بیشتر...
‫مهربون‌تری. نگام می‌کنی.
‫بهم گوش میدی.
‫و قبول کنیم که یه کم هم کری.
‫- ها؟ ها؟ ‫- نه.
‫خوب منو می‌شناسی، نانسی.
‫آره. سال‌هاست می‌شناسمت.
‫آدم خیلی چیزا می‌بینه.
‫و خیلی چیزا می‌شنوه.
‫و خیلی حرف میزنه.
‫بعضی وقتا. اون یکی، همین‌طوری اتفاقیه.
‫آره، البته.
‫نوش جان.
‫هنوز رسمی نشده،
‫ولی اگه امضا نکنیم، حرف از تخلیه وسطه.
‫بفرمایید.
‫بهتون گفتم. نه، ولی باید مقاومت کنیم.
‫واله یه ایده‌ای داره که شاید جواب بده.
‫واسه همین اینجاییم.
‫بذارید حرفشو بشنویم.
‫خب، ممنون که اومدید.
‫از وقتی پدرو مُرد، همش فکر می‌کنم
‫که اون اگه بود، چطوری با این وضعیتی
‫که توش هستیم کنار میومد، درسته؟
‫و یهو یه چیزی به ذهنم رسید ‫که شاید مسخره به نظر بیاد،
‫و نمی‌دونم چقدر عملیه...
‫ولی چیزی واسه از دست دادن نداریم.
‫چیزی که به نظرم باید انجام بدیم
‫اینه که ساخت اتاق کمک‌های اولیه
‫و مرکز مراقبت بزرگسالان رو تموم کنیم، ‫چون اگه اون‌ها رو باز کنیم،
‫مجبور میشن قبل از اینکه
‫ما رو بیرون کنن، بیشتر فکر کنن. فرق می‌کنه.
‫- خب، آره! ‫- البته. و فکر می‌کنی
‫وقتی فقط و فقط پول می‌خوان ‫این شهرداری رو متوقف می‌کنه؟
‫اونا به هیچ‌کدوم از اینا اهمیت نمیدن.
‫این دروغه.
‫من ۳۰ سال توی اون اتاق کمک‌های اولیه کار کردم،
‫و هزینه و زحمت بیمارستان رو کم کردیم.
‫- حالا دکتر حرف زد! ‫- پرستار.
‫- و بهش افتخار می‌کنم. ‫- عاشقتم، نوریتا.
‫- خفه شو. ‫- حالتو می‌گیرم، احمق!
‫بس کن!
‫افکار عمومی و رسانه‌ها اهمیت میدن، هوراسیو.
‫چون شهردار واسه انتخاب مجدد به رأی نیاز داره،
‫و وقتی ما رو بیرون می‌کنن، ‫به نفعش نیست که مطبوعات اینجا باشن.
‫- آره. ‫- درسته.
‫مطبوعات؟ انگار واسشون مهمه
‫که چه بلایی سر ما میاد.
‫شوخی نکنید دیگه. بیخیال. بیخیال.
‫می‌دونم نظرات متفاوته.
‫پس بیاید رأی‌گیری کنیم، باشه؟
‫اونایی که با پیشنهاد واله مخالفن،
‫دستشونو ببرن بالا.
‫هی!
‫اونایی که موافقن؟
‫بفرمایید. ما اکثریتیم.
‫خوبه، خوبه.
‫به اشتباه کردن ادامه بدید. ‫ادامه بدید. گوش کنید، گوش کنید.
‫دارن میان، نگاه کنید.
‫- بریم. ‫- آره.
‫خداحافظ، هوراسیو. می‌بینمت.
‫از اون "بودایی‌های تحت تأثیر کلونازپامه"ـه.
‫می‌دونی؟
‫داره سعی می‌کنه منو راضی کنه برم آسیا.
‫- آسیا؟ ‫- واسه یک ماه.
‫- اوف! ‫- گفتم: "بیا مذاکره کنیم.
‫بریم رُم، و برگردیم لندن.
‫بریم تمدن ببینیم. آدمای عادی."
‫- اوه! ‫- سلام، جی.
‫خوش‌تیپ شدی!
‫مهمونی بودی؟
‫هی!
‫خوبه. آره، مهمونی بودم.
‫با پدر و مادرم، مادربزرگم،
‫عمه‌بزرگ پیرم، خواهر و برادرام.
‫تولد ۹۲ سالگی مادربزرگ رو جشن گرفتیم.
‫یادته دعوت بودی؟
‫امروز بود.
‫آره، امروز بود.
‫ولی ظاهراً حتی به گوشیت نگاه نکردی.
‫چندین تماس بی‌پاسخ و پیام از من داری.
‫- ندیدیشون؟ ‫- متأسفم، جی.
‫متأسفم. چه افتضاحی شد.
‫- گند زدم. ‫- نه.
‫تازگیا تمام چیزای مربوط به منو گند می‌زنی.
‫تونی. عزیزم.
‫الان وقتشه که بری توی آشپزخونه یه نوشیدنی بخوری،
‫بری توی باغ یا هرچی.
‫اگه بخواید می‌تونم برم خونه، جی،
‫و شما رو تنها بذارم.
‫لازم نیست. من زیاد اینجا نمی‌مونم.
‫عذر می‌خوام.
‫کافیه، خوان مانوئل. من...
‫من دیگه این وضع رو نمی‌خوام. نه، نه.
‫دیگه نمی‌خوام چیز دیگه‌ای رو درک کنم.
‫دیگه بسمه.
‫یا قدم بعدی رو برمی‌داریم، یا تمومش می‌کنیم.
‫جی...
‫اولاً، من...
‫متأسفم.
‫ولی من آمادگی برداشتن قدم‌های ‫بعدی که تو نیاز داری رو ندارم.
‫من تا ابد ممنونم واسه اینکه حمایتم کردی
‫و موقع درمانم کنارم موندی.
‫هیچ‌وقت اینو فراموش نمی‌کنم.
‫[خدمات تصویربرداری]
‫[سی‌تی‌اسکن] [سونوگرافی] ‫[ماموگرافی] [رادیولوژی]
‫تونی جان.
‫اطلاعات اهداکننده رو گرفتم.
‫شوخی می‌کنی؟ چطوری گیرش آوردی؟
‫- پسرعموت؟ ‫- نه، پسرعموم
‫مجبور شد از کشور بره. بهت نگفتم؟
‫موقع فروش داده‌های حجیم گرفتنش،
‫و همه‌چی خیلی قاطی پاتی شد.
‫الان توی کپنهاگ زندگی می‌کنه.
‫نه، یکی از دوستاش واسم گیر آورد.
‫یه خانمی که باورت نمی‌شه.
‫شاید شنبه ببینمش.
‫- خب کیه؟ ‫- اسمش کلاریساست.
‫نمی‌دونی چقدر جذابه.
‫اهداکننده رو میگم، احمق.
‫آها!
‫پدرو امانوئل واسکز.
‫درسته. ۴۵ ساله.
‫بنا. متأهل.
‫حالا خودتو محکم بگیر. ‫می‌دونی کجا زندگی می‌کرده؟
‫توی ال پروگرسو.
‫ممنونم، داداش.
‫[ممنون، سنت کایتانو، ‫واسه چیزی که عطا کردی]
‫دو برابر مصالحی که الان داریم نیاز داریم.
‫توی خیابون اصلی قبل از ایستگاه،
‫یه کارگاه ساختمونی بزرگ هست که حدود پنج ماهه
‫متروکه شده.
‫- هووم؟ ‫- آره.
‫میگن دارن پولشویی می‌کنن.
‫یکی از دوستام که اون نزدیکی ‫یه مغازه کوچیک داره بهم گفت.
‫- رامون، می‌تونی کمکم کنی؟ ‫- آره.
‫خیلی وقته کسی اونجا نرفته.
‫- نه؟ ‫- نه.
‫می‌خوای دزدی کنیم، لوره؟
‫"دزدی، دزدی،" ماری! بیخیال.
‫نه. یه پروژه‌ی یک میلیون دلاریه.
‫مثل اینه که یه سطل کوچیک شن از یه بیابون برداری.
‫- یه پروژه‌ی یک میلیون دلاری؟ ‫- آره!
‫به‌علاوه، بدون اینکه متوجه بشن یا حتی بدونن،
‫دارن یه کار خیر واسه آدمای نیازمند می‌کنن.
‫- کار خیر. ‫- آره. همه برنده می‌شیم!
‫- منطقیه. ‫- آره.
‫من نیستم. هوگو هم نیست.
‫- ماری! ‫- ماری.
‫- هوگو! ‫- بریم!
‫- ما میریم. ‫- چرا؟
‫اگه بمونی، میفتی زندان.
‫- واسه همین. بریم! ‫- بیخیال ماری!
‫ماری؟ ماری و کوفت.
‫چیه؟ عزیزم!
‫خیلی خب، چطوری می‌تونیم
‫مصالح رو از یه کارگاه ساختمونی متروکه ‫به خودمون اهدا کنیم؟
‫هوراسیو می‌دونه، ولی ‫اون سمت اشتباه تاریخ ایستاده.
‫خب، شاید من یه نفر رو بشناسم.
‫هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم تو از اوناش باشی، لوره.
‫- چی، مارتین؟ ‫- کسی که آدم می‌شناسه.
‫آها، درسته!
‫من یه دخترم که ارتباطات خوبی دارم.
‫یارو از مغازه و...
‫- خوش به حالت! ‫- از بچگی همین‌طور بودم.
‫ریختیش روم!
‫- رئیس! ‫- سلام، نانسی.
‫- چای میل دارید؟ ‫- نه، ممنونم.
‫- می‌تونم یه سؤال بپرسم؟ ‫- آره.
‫آدمی مثل من چطوری می‌تونه
‫بره توی محله‌ای مثل محله‌ی شما ‫و کسی متوجهش نشه؟
‫اگه من مردی مثل تو رو توی محله‌ام ببینم،
‫از خودم می‌پرسم: ‫"این بچه‌سوسول اینجا چیکار می‌کنه؟"
‫البته با تمام احترام.
‫نه، آره. البته.
‫محله‌ی من خطرناک نیست،
‫اگه منظورت اینه.
‫نه، نه، البته که منظورم این نبود.
‫ولی خب، یه دوست، یه کاندیدای سیاسی،
‫یه دکتر، یه کشیش،
‫یه پیشوای روحانی.
‫اینا همیشه برگ برنده‌ان.
‫واسه وارد شدن، می‌دونی؟
‫خب، چای؟
‫نه، نه. ممنونم.
‫[مورتی گمشو. ال پروگرسو مال ماست]
‫گم شدی، خوشتیپ؟
‫خب...
‫دنبال کشیش می‌گردم.
‫شاید توی قبرستون باشه.
‫کسی مرده؟
‫آره، کشیش. دو سال پیش.
‫آها. لعنتی.
‫- چش شده بود؟ ‫- سکته قلبی.
‫وسط مراسم دعا افتاد مُرد.
‫فامیلش هستی؟
‫آره، فامیلشم.
‫نوه‌ی عمو.
‫باید با رامون آکونیا حرف بزنی.
‫دوست صمیمی کشیش بود.
‫توی اتاق کمک‌های اولیه‌ست.
‫- اتاق کمک‌های اولیه؟ ‫- آره.
‫اون نبش رو می‌پیچی،
‫بعد دو تا کوچه میری و می‌پیچی به راست.
‫یه در سبز می‌بینی با چند تا عکس ‫از سنت اکسپدیتوس.
‫اگه بری داخل می‌بینیش.
‫رامون آکونیا.
‫- خیلی لطف کردی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫خداحافظ.
‫توریستی؟
‫آره، نه. یه جورایی.
‫اومدم با کشیش حرف بزنم،
‫ولی بهم گفتن فوت کرده.
‫واسه همین دنبال رامون می‌گردم.
‫هوم. واسکزها رو می‌شناسی؟
‫آره، آره. واسکزها رو می‌شناسم.
‫چون تیتا باهات مثل دوست رفتار کرد.
‫- جدی؟ ‫- هووم.
‫کار و بار چطوره؟
‫آره، خوبه. هر وقت خواستی...
‫اون عوضی نمی‌دادشون بهم.
‫بذارشون توی یخچال.
‫تو اهل اینجا نیستی، درسته؟
‫- نه. ‫- چکاره هستی؟
‫- یه احمق از شهرداری؟ ‫- نه.
‫آروم باش، نه. اومدم با کشیش حرف بزنم.
‫کشیش... کشیش دیگه نیست.
‫نه، رفته.
‫ولی نه اینکه از محله رفته باشه. اون...
‫آره، مُرد. تموم کرد.
‫آره. همون. ریق رحمتو سر کشید.
‫رامون دوست صمیمی کشیش رامیرو بود!
‫آره، اومدم باهاش حرف بزنم.
‫اونجاست، توی... اتاق. دارن...
‫دارن بازسازیش می‌کنن! ‫وقتی بازسازیش تموم شه
‫خواهرم قراره اونجا کار کنه.
‫اتاق کمک‌های اولیه اونجاست. در سبز.
‫اوهوم.
‫کجا...؟
‫درسته. بفرما تو. اون در سبزه‌ست!
‫هی، مواظب قرقره باش. مواظب باش! هی!
‫مواظب باش! مواظب باش!
‫- رامون، خوبی؟ ‫- آره، آره. خوبم.
‫تو کی هستی؟
‫خوان. اسم من خوانه.
‫از شهرداری هستی؟
‫نه، اومدم کشیش رو ببینم، پسرعموم.
‫کشیش مُرده.
‫آره، تازه فهمیدم.
‫یه مدتی بود ندیده بودمش.
‫دوستم بود. رامون.
‫خیلی متأسفم. خوان.
‫کاچو.
‫ریکی.
‫والریا.
‫از آشنایی با شما خوشحالم.
‫این کار یه مدتی متوقف بوده.
‫یکی دو سال؟
‫نه، سه ساله که اینطوریه.
‫و تو از کجا می‌دونی؟
‫توی این کار هستی؟
‫یه مدت طولانی توی کار ساخت‌وساز بودم.
‫توی ساخت‌وساز؟
‫- هووم. ‫- با این دستا؟
‫آره، با این دستا، چرا؟
‫این چند سال اخیر کارم دفتری بوده.
‫درسته.
‫- خب دارید از سر می‌گیریدش؟ ‫- مجبوریم.
‫شهرداری می‌خواد ما رو بیرون کنه.
‫می‌خوان خونه‌هامونو بخرن
‫چون یه مرکز تفریحی می‌خوان.
‫ولی اینجا یه انجمن تعاونیه
‫و همه‌مون باید موافقت کنیم،
‫و بعضیا نمی‌خوان برن. پیچیده‌ست.
‫تابلوها رو توی خیابون دیدم.
‫مارتین و پوشو اینجا بودن؟
‫هیچ‌کس اینجا نبوده.
‫- باشه. ‫- خب...
‫کمک نمی‌خواید؟
‫آخه من الان بیکارم. وقتم آزاده.
‫ما پولی نداریم، اگه منظورت اینه.
‫نه، نه، پول نمی‌خوام.
‫فقط دوست دارم کمک کنم. می‌تونم کمک کنم.
‫تا وقتی یه کار با حقوق پیدا کنم.
‫چی میگی، ریکی؟
‫آره، چرا که نه؟
‫پس به جمع ما خوش اومدی.
‫وقتی اومدن بهم خبر بده.
‫خداحافظ!
‫- خب. چه کمکی ازم برمیاد؟ ‫- اونجا.
‫سلام. صبح بخیر. صبح بخیر.
‫صبح بخیر. چطورید؟
‫این خوانه. داره بهمون کمک می‌کنه.
‫پسرعموی کشیشه.
‫سلام. لوره.
‫بذار ببینم.
‫من اینو دوست دارم.
‫تو هم می‌خوای، خوان؟
‫نه، ممنون. نمی‌تونم آرد بخورم.
‫شوخی می‌کنم.
‫یکی بردار.
‫[واله، دوستت داریم] ‫[پدرو و تیاگو تا ابد]
‫پسر، برو پیش لوره و بهش بگو ‫اینو به حساب من بذاره
‫- و بیارتش، باشه؟ ‫- باشه.
‫فهمیدی؟
‫- آره، فهمیدم. ‫- مطمئنی؟
‫خوبه.
‫سلام.
‫این خوانه. داره بهمون کمک می‌کنه.
‫این تیاگوئه، پسرم.
‫- سلام، رفیق. ‫- سلام.
‫- راه خروج کجاست...؟ ‫- اون طرف.
‫- باهاش برو. ‫- باشه.
‫باشه. فردا می‌بینمت؟
‫- حتما. ‫- حتما.
‫ممنون واسه کمکت.
‫این دقیقاً مثل موتور بابامه.
‫- قشنگه. ‫- مگه نه؟
‫پدرت چیکاره‌ست؟
‫توی یه تصادف مُرد.
‫- متأسفم. ‫- اشکال نداره.
‫چند وقت پیش؟
‫روز تولد مامانم.
‫و تولد مامانت چه موقعست؟
‫چهارم آوریل.
‫اون آدم بدیه.
‫می‌خواد ما رو از محله بیرون کنه.
‫اسمش هوراسیوئه.
‫- آخ! ‫- اوه!
‫من باید برم، باشه؟
‫راه خروج اون طرفه، باشه؟
‫ممنونم.
‫می‌بینمت.
‫دروغ میگی. مثل نوجوونا دروغ میگی.
‫چه غلطی اونجا می‌کردی؟ چه غلطی می‌کردی؟
‫کارلا، واسه یه چیزی به کمکت احتیاج دارم.
‫ماشینمو توی ال پروگرسو گذاشتم.
‫درست کنار بزرگراه. لطفاً یه یدک‌کش بفرست.
‫ممنونم. بعداً توضیح میدم.
‫هی، پات روی مدفوع سگ رفته؟
‫آره.
‫رئیس، اگه کار دیگه‌ای ندارید من میرم.
‫ممنونم، نانسی. فردا می‌بینمت.
‫تا فردا.
‫رئیس، می‌تونم یه چیزی بپرسم؟
‫می‌تونم بپرسم چه غلطی داری می‌کنی؟
‫- ها؟ ‫- تو داری...؟
‫- اوه، ببخشید. شب بخیر. ‫- نانسی...
‫بیا اینجا.
‫این قلب...
‫مال یه نفر از ال پروگرسو بود.
‫پدرو واسکز.
‫واسه همین ازم در مورد محله‌ام پرسیدی؟
‫آره.
‫ضمناً نصیحتت جواب نداد.
‫- کشیش دو سال پیش مُرده. ‫- چی؟ رفتی اونجا؟
‫- اوهوم. ‫- ولی...
‫چی فهمیدی؟
‫پدرو بنا بوده.
‫همه خیلی دوستش داشتن.
‫زنش و پسرش تیاگو رو دیدم.
‫پسر خیلی خوبیه.
‫خیلی دلش واسه باباش تنگ شده.
‫توی تصادف با موتور مُرده.
‫خب بفرما، ها؟
‫رفتی اونجا. دیدیشون.
‫خدا رو شکر می‌کنیم و ‫از اون یارو پدرو هم تشکر می‌کنیم،
‫و حالا دیگه میریم سراغ زندگی‌مون، درسته؟
‫دارن یه اتاق کمک‌های اولیه رو بازسازی می‌کنن.
‫یه اتاق ساده.
‫یه استراتژیه تا نذارن شهرداری
‫پرتشون کنه بیرون.
‫تمام روز رو بهشون کمک کردم.
‫خب، بفرما. خوبه.
‫- کمک کردن عالیه. ‫- اوهوم.
‫- ولی دیگه تمومه. ‫- آره.
‫رئیس، تو مرد خیلی پرمشغله‌ای هستی. بی‌خیال.
‫- فردا بازم میرم. ‫- ای بابا؟ نه!
‫- آره. ‫- ممکنه حسابی به دردسر بیفتی!
‫[تماس ورودی از جی]
‫من دیگه میرم. فردا می‌بینمت.
‫فردا می‌بینمت.
‫همه‌اش لباسای پپه‌ست. شوهرم.
‫فکر کنم کتونی‌ها اندازه‌ات باشن
‫چون اونم مثل تو سایز پاش ۴۲ بود.
‫ممنونم.
‫نه، نه. آستیناش خیلی کوتاهه.
‫فقط تاش بزن بالا.
‫آره، آره.
‫این چه قیافه‌ایه، نانسی؟
‫چیه؟ آها.
‫خب بهم بگو.
‫چطوری میری اونجا سر کار؟
‫منظورت چیه؟ با ماشینم.
‫- ها، ماشینت؟ ‫- اوهوم.
‫کسی توی اون محله با آئودی نمی‌چرخه.
‫آره، حالا که گفتی،
‫یه مشکل کوچیک واسه لاستیکم پیش اومد.
‫آره.
‫از الان به بعد با اتوبوس میری.
‫نمی‌خوای مثل اونا باشی؟
‫خب از این به بعد، همون‌طوری رفت‌وآمد می‌کنی ‫که ما آدمای عادی رفت‌وآمد می‌کنیم.
‫خط ۲۷۶ رو از خیابون اصلی سوار شو.
‫یه تابلو روی یه تیر هست که شماره‌اش روشه.
‫نانسی، با من مثل یه فضایی رفتار نکن.
‫می‌دونم حمل‌ونقل عمومی چطوری کار می‌کنه.
‫آره، باشه. پیاده میرم تا خیابون اصلی...
‫چیه؟ چرا این کارو می‌کنی؟
‫با اون قیافه؟
‫پیاده میرم تا خیابون اصلی، ‫خط ۲۵۶ رو سوار میشم،
‫و حله.
‫نه، حل نیست.
‫خط ۲۷۶.
‫و توی کامپیچوئلو پیاده میشی ‫و خط ۱۲۱ رو سوار میشی.
‫دو تا اتوبوس؟
‫اوه، رئیس.
‫12 ساله که هر روز صبح
‫من یه قطار و دو تا اتوبوس ‫سوار شدم تا بیام اینجا.
‫باشه.
‫من به جلسه نمی‌رسم، تونی.
‫چی؟ چرا؟
‫همه‌مون اینجاییم. تو کجایی؟
‫خب، یه کاری پیش اومد.
‫یه کاری؟ چی؟
‫مورتی تقریباً رسیده.
‫بهش بگو حالم خوب نیست.
‫- می‌دونه عمل کردم. ‫- یه زن؟
‫یه چیزی، تونی. یه چیزی.
‫مورتی اومد.
‫من بهش دروغ نمیگم.
‫پسر، تو وکیلی. بیخیال.
‫هی، شهردار! خوش اومدید.
‫آدم ما چطوره؟
‫در واقع خودشه.
‫کارلا، می‌تونی با شهردار بری؟
‫از این طرف، شهردار.
‫منم پشت سرتون میام.
‫پیاده میشید، یا می‌مونید؟
‫پیاده میشی؟ کجایی؟
‫یه لحظه ببخشید؟
‫ببخشید، لطفاً.
‫باشه. هی، هی...
‫اوه! هی!
‫میشه در رو باز کنی لطفاً؟ ‫ازم دزدی کردن.
‫راننده!
‫میشه...
‫اون روز... یارو...
‫اون هوراسیوی لاشخور اومد اینجا...
‫اون واگو سانگریای اسکل هم باهاش بودن، خب؟
‫بعد... بعد که نگام کردن، من... فریاد زدم،
‫«به چی نگاه می‌کنی احمق؟» خیلی ترسیدن.
‫و خودشون رو زدن به اون راه و رفتن.
‫انقدر سربه‌سر این احمق‌ها نذار پوشو،
‫وگرنه یه روز می‌زنن سیاه و کبودت می‌کنن.
‫اونا.. احمق نیستن. ‫لاشخورن. یه مشت...
‫- سطل رو بهم می‌دی؟ ‫- باشه حتما.
‫خوان، ماته می‌خوری؟
‫- نه، ممنون. ‫- سلام.
‫سلام. چه زحمت کشیدی.
‫درسته؟
‫- برامون آجر آوردن. ‫- لوره ترتیبش رو داده.
‫یکی از این روزا میفته زندان.
‫- بعد دلت برام تنگ می‌شه کاچیتو؟ ‫- آره.
‫کارای اشتباه رو ‫برای دلایل درست انجام می‌دی؟
‫این... این ساعت مال توئه؟
‫چه... چه ساعتی، لامصب!
‫از دستفروش ایستگاه اتوبوس خریدمش.
‫ساعت چنده؟
‫اصلا کار نمی‌کنه. ‫کسی ساعت نداره؟
‫یه کم پیش یه ربع به یازده بود ‫الان یازده ده کم شده.
‫خب، باید برم سر کار.
‫به اون یارو بگو ‫امشب با خواهرم شام میام اونجا.
‫بگو بهم تخفیف بده. اون روز...
‫- مرتیکه خودش رو زد به اون راه. ‫- باشه بهش می‌گم.
‫باشه می‌بینمتون.
‫می‌بینمت لوره.
‫باشه.
‫واله کجا کار می‌کنه؟
‫لا آرژانتینا. یه کبابی تو خیابون اصلیه. غذاش خوبه.
‫آره، غذاش خوبه.
‫یه سر بزن.
‫همین ماته رو می‌خورم.
‫از دفتر فرستادن. گوشی موبایله.
‫درسته. ممنون.
‫حالا هم دوش و خواب، آره؟
‫کار واقعی اینه ها.
‫مواظب باش ها.
‫نانسی،
‫پپه هنوز وانتش رو داره؟
‫- اون قدیمیه رو؟ آره. ‫- بهم اجاره می‌ده؟
‫برای چی؟
‫برای دو هفته لازمش دارم. می‌ده؟
‫نمی‌دونم. واسه کارشه.
‫درسته.
‫می‌تونم یه ماشین‌های شرکت رو بهش قرض بدم.
‫ازش بپرس و خبرم کن.
‫ممنون.
‫زنیکه‌های عوضی.
‫همه‌تون بی وجدانین!
‫منظورتون چیه قربان؟
‫اومدید تولد روح نجیب من رو جشن بگیرید.
‫طفلی. با فساد آلوده شده.
‫کثافت غرب!
‫بله جناب!
‫بیا!
‫دلارها رو بیار وسط!
‫عجب سخنرانی‌ای. عجب شبی.
‫یادته اون شب چطور تموم شد؟
‫یادمه بدون لباس پشت پمپ استخر بیدار شدم.
‫باغبون پیدام کرد، یادته؟
‫مگه می‌شه فراموش کنم داداش؟
‫همه جونم رو مورچه گزیده بود. ‫عجب شبی. عجب شبی.
‫می‌دونی؟ من...
‫من این آدم نیستم.
‫- چرا، هستی. ‫- نه، این من نیستم.
‫- چرا خودتی. ‫- نه من نیستم.
‫می‌دونی که نگرانتم دیگه؟
‫متوجه نیستی؟ ‫جدی می‌گم.
‫عوض نشدم؟ بهتر نشدم؟
‫نه، هنوزم یه عوضی تمام عیاری.
‫اینی که اینجاست عوضی بود.
‫چهل و چهار سال مثل عوضی‌ها زندگی کردم، و...
‫حالا فرق کردم. ‫می‌دونم که درکش سخته،
‫ولی این ویدیو رو که نگاه می‌کنم، می‌گم...
‫یه سریا هستن که دیگه عمرا...
‫به خونه و مهمونی‌هام دعوتشون کنم. ‫اون سخنرانی رقت انگیز بود.
‫بعضی چیزا دیگه برام مهم نیستن،
‫و حالا مسائلی هستن...
‫- که برام مهم شدن. ‫- مثل اون محله.
‫درسته. مثل رفتن به اون محله. برام خوبه.
‫آهان. برگشتی.
‫آره، برگشتم.
‫برگشتم، و یه چیزی فهمیدم.
‫تاحالا نشده برای کسی ‫بدون انتظار جبران کاری کرده باشم.
‫واقعاً به‌نظرت حق داریم...
‫اون آدما رو از اونجا بیرون کنیم؟
‫می‌سپارمش به تو.
‫- به من؟ ‫- آره.
‫باشه. بسپارش به خودم.
‫هر کاری بخوام می‌تونم بکنم؟
‫ببین، این تغییر کردن رو می‌فهمم، باشه؟
‫- می‌فهمم. یعنی... ‫- نه.
‫چهل و چهار سال به علاوه پیوند قلب...
‫مساوی است با بحران وجودی.
‫کامل فهمیدم. ‫خوب متوجه شدم! متوجه شدم!
‫گوش کن. گوش کن. وایسا. نگام کن.
‫بیا این ذهن درگیرت رو آزاد کنیم.
‫- می‌دونی کی هستی؟ ‫- آره، البته.
‫تو خوان مانوئل گرگریکویی، مدیرعامل کنکرتار.
‫تو بودی که مورتی رو متقاعد کردی ‫این پروژه رو پیش ببره.
‫شخص تو باید بیشتر از همه بخواد...
‫به کسایی که دوستشون داری کمک کنی...
‫- نقل مکان کنن! ‫- می‌دونم سخته که بفهمی،
‫- می‌دونم، ولی... ‫- سخت نیست، نه.
‫غیرممکنه! نمی‌تونم بفهمم!
‫مغزم رو سوراخ کردی.
‫دارم به تمام منافعم به‌عنوان یه تاجر پشت می‌کنم،
‫ولی دارم به اصولم ‫انسانیم وفادار می‌مونم.
‫گوش کن ارنستو «چه» گوآرا.
‫دارم سکته می‌زنم.
‫من... دارم سکته می‌زنم! ‫پرش پلک گرفتم!
‫همه جام پرش گرفته!
‫«اصول انسانی؟» از کی تاحالا؟
‫[کبابی لا آرژانتینا]
‫عه اینجا رو باش!
‫عجب وانت درست و حسابی‌ایه لامصب.
‫از خود کارخونه آوردمش.
‫من رو ببر یه دور بزنیم!
‫بعداً می‌ریم. ‫نگاه کن، کاچو! باشه!
‫پسرعموم بهم قرض داده.
‫عالیه!
‫فوق‌العاده‌ست. نگاه کن، مارتین.
‫حالا می‌تونیم همه چیز رو بار کنیم و ببریم.
‫- سریع‌تر می‌شه. عالیه. ‫- فوق‌العاده‌ست.
‫بنویس... 30.
‫- پوشو، تیاگو رو ندیدی؟ ‫- نه... نه، ندیدم.
‫تیاگو رو ندیدی؟
‫نه.
‫- نه؟ ‫- نه.
‫هیچ جا پیداش نمی‌کنم.
‫- خب؟ ‫- نه، نه.
‫باشه. بریم. ممنون.
‫بچه‌ها، تیاگو رو ندیدین؟
‫- نه، ندیدیم. ‫- نه؟
‫بچه‌ها، تیاگو رو ندیدین؟
‫تیاگو رو ندیدین؟
‫- ندیدینش؟ ‫- نه، ندیدم.
‫-سلام. ‫- تیاگو رو ندیدی؟
‫نه، چرا؟
‫[آراماگاه ابدی پدرو امانوئل واسکز، واله و تیاگو]
‫چی شده، تیاگو؟
‫مادرت کلی نگران شده. ‫نمی‌شه همینطوری بذاری بری.
‫موتور دوست داری؟
‫چی؟
‫- موتور دوست داری؟ ‫- آره.
‫خیلی دوست دارم. دو تا داشتم.
‫بابام می‌خواست یکی بخره.
‫یه قوطی پول زیر تختم دارم.
‫مامانم نمی‌دونه.
‫- بهش نگو. ‫- نمی‌گم.
‫می‌تونم یه کم کنارت بشینم؟
‫آره، البته.
‫- می‌تونم نگاه کنم؟ ‫- آره.
‫بابام این یکی رو خیلی دوست داشت.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫آره، همینطوره.
‫آره.
‫احمقا! نگاه کن، واله!
‫پسرم، نباید یه دفعه غیبت بزنه!
‫- کجا بودی؟ ‫- پیش بابا بودم.
‫آی عزیزم.
‫خیلی خری، تیاگو.
‫آروم پوشو، آروم. زنده‌ست.
‫وحشی نباش!
‫چیه؟ همه همین فکر رو می‌کردیم.
‫- خودش تنهاست؟ ‫- آره.
‫- این کی بوده؟ ‫- ساعت 3:17
‫خب. نگه‌ش دار لطفا.
‫زوم کن. زوم کن. زوم کن.
‫این مرتیکه شبیه داداشم نیست؟
‫ممنون، ‫مائورو. می‌تونی بری.
‫دبرا، برادرت اصلاً نمی‌دونه انبار کجاست.
‫جای دفترش رو هم به زور بلده.
‫- غیرممکنه که اون باشه. ‫- باشه.
‫«غیرممکن» کلمه‌ایه که وقتی پای ‫برادرم وسط باشه ازش استفاده نمی‌کنم.
‫- باشه. ‫- نه. نه، نه، نه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫امروز تمرین داری.
‫درسته.
‫اینا چیه؟
‫برای پلاسترکاری آوردم.
‫از کجا آوردی؟
‫از کارگاه ساختمانی آلمیرانته براون.
‫پسرعموم بهم گفت، و دیشب رفتم آوردم.
‫آهان. خب، باشه.
‫اینطوری نگام نکن. خودت شروع کردی.
‫می‌تونی یه لحظه صبر کنی؟
‫باید برم، ‫دیرم شده.
‫باشه. اومدم.
‫نگاه!
‫این همونیه که بابا دوست داشت.
‫- همینطوره. ‫- ممنون.
‫باشه. فعلاً.
‫- بعداً اینجا نیستم. ‫- باشه. باشه.
‫آره.
‫وقتی اینجا نیستی چیکار می‌کنی؟
‫صبح بخیر، خواهر.
‫- صبح بخیر. ‫- چطوری؟
‫وقتی اینجا نیستی چیکار می‌کنی؟
‫ نمی‌دونم.
‫تنیس بازی می‌کنم، دوستام رو می‌بینم، ‫سعی می‌کنم زندگی داشته باشم.
‫چرا؟
‫برات کرم مرطوب کننده میارم.
‫دارم میرم کلاس مجسمه‌سازی.
‫آهان.
‫- از سیمان استفاده می‌کنی؟ ‫- خاک رس.
‫عجیبه.
‫هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم ‫خاک رس انقدر زیر باشه.
‫ظاهراً این مدلش هست.
‫یه سری مصالح از انبار کم شده.
‫حرف سیمان شد.
‫حیف شد.
‫من و تونی فیلم دوربین‌های ‫امنیتی رو نگاه کردیم،
‫و دزده هیکلش شبیه توئه.
‫الان داری تهمت میزنی؟
‫کار خودت بوده؟
‫نه.
‫اخیراً عجیب رفتارت عجیب شده.
‫کارهایی می‌کنی که سابقه نداشته.
‫خواهر، گوش کن.
‫بیا بحث رو تمومش کنیم.
‫بد تموم می‌شه. می‌شناسمت.
‫مدارک مناقصه.
‫لطفاً امضاشون کن.
‫بعدا که وقت کردم امضا می‌کنم.
‫نه، نه، نه. الان.
‫می‌خوام سند رو بخونم.
‫بیست بار خوندیش.
‫چی شده؟
‫دیشب اون لاشخورها اومدن...
‫و همه چی رو خراب کردن!
‫همین نشون می‌ده ‫که با شهرداری دستشون تو یه کاسه‌ست.
‫آره! بهت گفته بودم دیدم ‫تو پمپ بنزین باهم حرف می‌زدن!
‫گوش نمی‌دی!
‫- ولی حق با تو بود. ‫- خوبه.
‫بسه. ببینید چیکار کردن.
‫نباید به حال خودش ولشون کنیم. ‫باید ادامه بدیم!
‫- درستش کنیم. که چی؟ ‫- وضعش رو ببین.
‫واسه من فاز مثبت اندیشی برداشته.
‫ولی باید نگهبانی بدیم،
‫- چون برمی‌گردن. ‫- باشه.
‫تازه‌شم تعدادمون زیاده.
‫- می‌تونیم نوبتی بمونیم. ‫- درسته!
‫- باشه. اولین شیفت با منه. ‫- منم. امشب.
‫- باشه. بزن بریم. ‫- تسلیم نمی‌شیم!
‫- با کی باشم؟ ‫- بهت می‌گیم. برو، پوشو.
‫بیا اضافه‌ت کردم به گروه.
‫باشه.
‫- بهتره سایلنتش کنی وگرنه... ‫- الو؟
‫- دوباره؟ ‫- مخت می‌ترکه.
‫نه، آروم باش. آروم باش. دارم میام.
‫چیه؟
‫هیچی.
‫سوفیا تب کرده بود...
‫اومده بود پایین، ‫ولی الان 39 درجه‌س.
‫باید ببرمش پیش دکتر. شرمنده.
‫برو، برو. هنوز از داروهای ‫تیاگو مونده اگه بخوای.
‫- نه. فکر کنم خودم دارم. ‫- نه؟
‫- خبرت می‌کنم. ‫- باشه. زنگ بزن.
‫خدافظ.
‫- دارم می‌رم، چون... ‫- می‌ری؟
‫باشه. این پیشت بمونه گرم باشی.
‫ممنون.
‫من و کاچو، و پوشو ساعت 2 صبح ‫میایم که شیفت رو ازت بگیریم.
‫باشه، رفیق.
‫سوفی چند سالشه؟
‫پنج.
‫دختر طفلی.
‫بچه داری؟
‫نه.
‫نداری؟
‫چرا؟ نمی‌خوای، یا پیش نیومده؟
‫نه ازدواج کردم نه زندگی مشترک داشتم.
‫راستی نگفتی کجا زندگی می‌کنی.
‫تمپرلی.
‫بعد این همه راه میای ‫که بهمون کمک کنی؟
‫بده؟
‫یه کم عجیبه.
‫عجیبه که بخوای کمک کنی؟
‫آره. نباید باشه، ‫ولی عجیبه.
‫مدت‌ها بود سردرگم بودم.
‫و زندگی منو آورد اینجا.
‫خوبم.
‫اینجا حالم خوبه.
‫زندان بودی؟
‫چرا همچین سوالی می‌پرسی؟
‫نه.
‫چون وقتی آشنا شدیم، گفتی ‫که خیلی وقته...
‫دور بودی، از خانوادت ‫جدا افتاده بودی.
‫هرکی بیفته زندان همینطوری می‌شه.
‫آره، ولی کسی ‫سفر هم بره همینطوره، غیر اینه؟
‫یه مدت زیادی شیلی بودم. اونجا خانواده دارم.
‫خب. منم میتونم ازت یه سوالی بپرسم؟
‫بله.
‫عدم اعتمادت ‫به آدم‌های دیگه،
‫همیشه اینجوری بودی، ‫یا از وقتی پدرو مرد؟
‫ببخشید اگه ناراحتت کردم.
‫نه، مشکلی نیست.
‫پدرو رو خیلی دوست داشتم.
‫خیلی، خیلی.
‫پدرو...
‫مرد بزرگی بود.
‫دنیا به کلی آدم مثل پدرو نیاز داره.
‫گاهی وقت‌ها معلوم نیست ‫چی تو سر خدا می‌گذره.
‫خب...
‫ممنون.
‫شب خوش.
‫- پیاده شو ‫- وایسا. وایسا.
‫آروم. آروم.
‫چیزی نیست. نگران نباش.
‫بزن بریم! بزن بریم!
‫چی شد؟
‫اون یارو بود که همیشه با هوراسیو می‌پلکه...
‫- و یه نفر دیگه. ‫- وای، باز نه.
‫نه، ببین. آب شده.
‫یخچالم خرابه. ببخشید.
‫نه، نه. نگران نباش. ‫چیزی نیست. خوبه.
‫نه، نه، نه، بمون.
‫همین‌جا بمون.
‫خوبی؟ چیز دیگه‌ای نمی‌خوای؟
‫- بالشت بدم؟ ‫- ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫باشه.
‫مانوئل؟
‫چی...؟
‫چی شده؟ چی شده؟
‫بس کن. خوبم.
‫چی؟ چرا پشت این لگن می‌شینی؟
‫چرا کله صبحی اومدی اینجا؟
‫پنج‌شنبه‌ست.
‫مثل همیشه صبحانه کاری داشتیم.
‫ببین.
‫ببین، از چیزی که فکرش رو ‫می‌کردم بدتره.
‫دخترها! چقدر خوشحالم می‌بینمتون!
‫خیلی خوشحالم! اومدین ‫بگین امضا می‌کنین؟
‫واقعا آدم بی شرفی هستی هوراسیو.
‫لاابالی هم هستی.
‫اگه می‌خوای بری، ‫نمی‌دونم چرا،
‫و واسم مهم نیست، خب؟ ‫برو دیگه.
‫ولی با این کاری که تو و اراذلت ‫دیشب کردین...
‫و شب قبلش، ممکنه بیفتی زندان، ‫می‌دونستی؟
‫چه عصبانی، ‫خب بگو ببینم.
‫لامصب چه زری داری می‌زنی؟
‫خودت رو به خریت نزن، هوراسیو. ‫ازت نمی‌ترسیم.
‫بعد چرا باید ازم بترسین؟
‫- بگو ‫- به‌خاطر کتکی که خوان خورد،
‫و بلایی که سر اتاق کمک‌های اولیه آوردی.
‫هرقدر دوست داری بزن خرابشون کن،
‫چون ما مدام ‫درستشون می‌کنیم.
‫نمی‌ذاریم راحت به خواسته‌ت برسی.
‫بذار ببینم درست متوجه شدم.
‫داری تهدیدم می‌کنی، مفت‌خور؟
‫نه.
‫- تو یه احمق زبون نفهمی. ‫- بزن بریم.
‫- هستی. ‫- بزن بریم.
‫- مرتیکه احمق نفهم. ‫- بیوه مفت‌خور.
‫بگو. بگو. بگو دیگه
‫- باشه، برو. برو ببینم. برو. ‫- بزن بریم، والریا.
‫بذار جنازه شوهرت بره زیر خاک بعد!
‫نه. برو. برو.
‫برو ببینم.
‫نمی‌تونم حقیقت رو بگم...
‫چون باید برگردم اونجا، متوجه هستی؟
‫نه، نمی‌دونم. چرا؟ نه، واسه من ‫از احساسات و اینا حرف نزن.
‫یه چیزی بگو که بفهمم. ‫یه چیز مشخص. چرا؟
‫چون به‌خاطر یارو ‫زنده موندی عذاب وجدان داری؟
‫اون یارو اسم داره. اسمش هم پدروئه.
‫داشت! اسم داشت! پدرو بود!
‫- رفته! ‫- بس کن! بس کن!
‫توضیحش سخته...
‫که چه حسی دارم ‫و دارم چی می‌کشم.
‫- نمی‌تونم... ‫- باشه. خوبه. خوبه.
‫می‌خوام دوش بگیرم. تنها.
‫- مشکلیه؟ ‫- نه.
‫منتظرت می‌مونم و ‫با هم می‌ریم.
‫یا نکنه برمی‌گردی پیش آرمان و آرزوهات؟
‫دارم برمی‌گردم پیش آرمانم.
‫عالیه.
‫می‌خوای همه چی به فنا بره؟
‫پس بذار به فنا بره.
‫خوان.
‫خوان!
‫سلام! سلام!
‫خب، دیشب دیدم یخچالت ‫کار نمی‌کرد،
‫و می‌خواستم برای اینکه مراقبم بودی ‫یه تشکری کرده باشم.
‫ایول!
‫برو یه همسایه بیار ‫که بتونه کمکمون کنه.
‫- باشه. ‫- نه، نه. برو تو.
‫- ولی، مامان... ‫- برو، تیاگو.
‫از کجا پول یخچال رو آوردی؟
‫نمی‌دونم از کجا پول ‫این خرت و پرت‌ها رو میاری. شرمنده.
‫فکر کردی دزدی می‌کنم؟
‫نه جدی می‌پرسم.
‫پس‌انداز دارم. تمام عمرم کار کردم.
‫می‌خواستم برات هدیه بگیرم.
‫اشتباه کردم.
‫نه، صبر کن.
‫عادت ندارم چیزها درست وقتی ‫که بهشون نیاز دارم ظاهر بشن.
‫من... به این وضع عادت ندارم.
‫باشه. ببخشید.
‫- پس بیارمش؟ ‫- آره.
‫تیاگو!
‫- برو یه همسایه بیار. برو. ‫- برو.
‫زنی در کار نیست.
‫خودمون سه تاییم. ‫آره. جدی؟
‫خیلی شیفته‌ی اون ‫زن تایوانی شده.
‫این رو تموم می‌کنم و میام.
‫عاشقشی؟
‫عاشق اون بیوه شدی؟
‫باز دوباره شروع کردی ها.
‫عاشق شدی.
‫ببین، می‌فهمم ‫که باید می‌دونستی...
‫از کجا اومده و مال ‫کی بوده، اون...
‫اون عضوی که تو سینه‌ت ‫داره می‌زنه رو می‌گم.
‫کاملاً درک می‌کنم. ‫در واقع، خودم کمکت کردم، درسته؟
‫ولی عاشق بیوه طرف شدن،
‫این دیگه زیاده رویه خوان مانوئل.
‫- زیاده رویه! ‫- حق داری!
‫نمی‌دونم درسته یا نه.
‫ولی شاید برای ‫درک کردن من لازم باشه تو هم...
‫همون تجربه من رو داشته باشی.
‫حس می‌کنم...
‫حس می‌کنم تازه بیدار شدم.
‫قراره چی‌کار کنی؟ ‫حالا قراره چی‌کار کنی؟
‫همه چیز رو ول می‌کنی؟
‫که بری با یه بیوه زندگی کنی،
‫یه بیوه‌ی ساده و بی‌تکلف...
‫تو دنیای آدمای واقعی.
‫با مشکلات واقعی.
‫کنایه نزن عوضی. ‫الان وقتش نیست.
‫هنوز نمی‌دونم.
‫فقط می‌دونم که زندگی رو...
‫به این شکل...
‫دیگه دوستش ندارم.
‫مطمئن نیستم بتونم دوام بیارم.
‫باشه؟ امشب جشن گرفتیم.
‫اتاق کمک‌های اولیه...
‫و مرکز نگهداری روزانه بزرگسالان فردا...
‫25 ژوئن کارش رو شروع می‌کنه.
‫و همه‌ش به لطف ساکنان ال پروگرسوئه
‫که به هیچ وجه کوتاه نیومدن.
‫ما هیچ جا نمی‌ریم!
‫نمی‌ریم! ما نمی‌ریم!
‫♪ نرفتن از ال پروگرسو یعنی نرفتن ♪
‫♪ ال پروگرسو نمی‌ره ♪
‫هی! این لاشخورهای احمق رو نگاه!
‫دهنت رو ببند!
‫- نمی‌بینی دارن فیلم می‌گیرن؟ ‫- نگاه کن!
‫چیه؟ مگه قرار نبود برای محله‌مون بجنگیم؟
‫خب،
‫تو یه چیزی بگو!
‫نظرش عوض شده... نظرمون عوض شده.
‫آره.
‫باشه!
‫بیاین برقصیم!
‫خداحافظ، خوان!
‫فرر... فردا هم میای؟
‫- باشه. عالیه. ‫- خداحافظ، واله.
‫- چی شده؟ روشن نمی‌شه؟ ‫- نه.
‫- نمی‌دونم چرا. ‫- بنزین تموم کرده؟
‫نمی‌دونم. شاید.
‫- کاپوت رو باز کن. ‫- سرده.
‫- باتریش نیست. ‫- چی؟
‫اون عوضی‌ها!
‫بس کن. بس کن. ولش کن، کاچو.
‫فردا یکی می‌خرم.
‫دردسر نمی‌خوام. بس کن.
‫نگاشون کن.
‫یه آب نبات...
‫و یه تخم مرغ عید.
‫بیا.
‫ادامه بده.
‫همه چی مرتبه.
‫بریم، کاچو.
‫بریم خونه.
‫خداحافظ.
‫دیگه دیره به اتوبوس نمی‌رسی.
‫بهتره شب بمونی.
‫- بعدشم سرده. ‫- سرده.
‫ولی فردا کارای مهمی دارم.
‫همه چی شفاف و روشنه، باشه؟
‫باشه. ممنون، نوریتا.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- شب بخیر.
‫شب بخیر.
‫- باختیم. باختیم. ‫- صبر کن. هنوز تمومش نکردم.
‫یه هفته وقت داریم امضا کنیم، ‫وگرنه پرتمون می‌کنن بیرون.
‫بذار بخونم! تمومش نکردم.
‫- نمی‌شه. ‫- چرا می‌شه!
‫یه شرکت ساختمانی انتخاب کردن، شرکت کنکرتار.
‫دیدین؟ پوشو درست می‌گفت.
‫احمق‌های لاشخور.
‫- یه سر بیا انبار. ‫- باشه.
‫[کنکرتار مفهوم جدید طراحی شهری]
‫تبریک.
‫دوشنبه چهاردهم ‫میریم و کار رو شروع می‌کنیم.
‫تو ساخت و ساز شرکت نمی‌کنم.
‫ببخشید؟
‫دارم از سمتم به‌عنوان ‫مدیرعامل این شرکت استعفا می‌دم.
‫چی؟
‫خدای من، خوان مانوئل.
‫تصمیمم رو گرفتم.
‫یه خانم از ال پروگرسو می‌خواد شما رو ببینه.
‫خیلی عصبانیه.
‫خانم، لطفاً.
‫لطفا نداریم. صداش کن.
‫ماسماسک رو بردار و بهش زنگ بزن.
‫- بهشون گفتی من کی هستم؟ ‫- گفتم.
‫چیزی نیست گوستاو.
‫همه‌ی اینا مال توئه؟
‫داری ازمون سوء استفاده می‌کنی؟
‫نه، ازتون سوء استفاده نمی‌کنم.
‫یه تصادف بزرگ بود.
‫فکر کردی من احمقم؟
‫یه زن بیچاره و بی‌دفاع؟ که...
‫که هر چی بهم بگن ‫باور می‌کنم؟ هان؟
‫خوان؟ مانوئل؟ اسمت چیه؟
‫خوان مانوئل.
‫نمی‌تونستم بگم کی هستم.
‫- نه؟ چرا؟ ‫- ببخشید. نه...
‫چی؟ می‌خواستی ما رو ‫راضی کنی که امضا کنیم و...
‫شهردار نمی‌تونست هوراسیو رو ‫کنترل کنه. نمی‌تونست...
‫پس تو رو فرستادن؟ چطور...؟
‫تا حالا دیدی بخوام کسی رو ‫راضی کنم؟
‫همیشه طرف شما بودم.
‫واسه شما می‌جنگیدم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫خب پس چرا اومدی؟ نمی‌فهمم.
‫تا تو رو ببینم.
‫و تیاگو رو.
‫نمی‌فهمم.
‫باید می‌فهمیدم این قلب مال کیه.
‫غذا خوردی؟
‫«شدیداً مخالف این هستیم که ‫با تهدید آن‌ها خانه‌های خود رو ترک کنیم،
‫و می‌جنگیم، حتی اگر با زور بیرون‌مان کنید.» عالیه.
‫باید تمام این منطقه باشه.
‫قراره دو تا ورودی ‫داشته باشیم،
‫یکی اینجا، و یه ‫سطح شیب‌دار اینجا.
‫[اتاق کمک‌های اولیه ال پروگرسو]
‫این کله‌خرهای لاشخور اومدن!
‫[حق مالکیت]
‫سنگ آوردید؟
‫سانگریا؟ هان؟
‫اون ماشین شهرداره.
‫باشه. شهردار اومده.
‫بیاید یه دیوار انسانی درست کنیم.
‫دست هم رو می‌گیریم، ولی ‫باید آروم باشیم.
‫مطبوعات دارن میان. ‫آروم و ساکت باشیم.
‫پوشه رو بده.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- سرشون داد بزن!
‫تو که گفتی داد نزنم!
‫- حالا می‌تونی! بگو! ‫- کله‌خرهای لاشخور!
‫یالا.
‫اون کامیون‌ها و آدما اینجا نیستن ‫تا بیرون‌تون کنن.
‫اینجان تا محله رو بسازن ‫و بهبود ببخشنش.
‫شرکت کنکرتار مسئول ‫ساخت‌و‌سازه.
‫اینم قطعنامه شهرداری.
‫اینا چیه؟
‫دو تا حکم.
‫یکی می‌گه می‌تونید سند ‫خونه‌هاتون رو به رسمیت بشمارید.
‫اون یکی مجوز بازسازی ‫محله‌ست.
‫- چه بازسازی‌ای؟ ‫- یه باشگاه ورزشی،
‫یه میدان شهر،
‫اتاق کمک‌های اولیه، ‫سیستم فاضلاب،
‫پنل‌های خورشیدی، وای‌فای،
‫بازسازی خونه‌های نیازمند تعمیر،
‫و یه سالن تفریحی ‫واسه مراسم‌ها.
‫آفرین، مورتی!
‫کله‌خرهای لعنتی!
‫الان نه!
‫نه، ولی حالا نیتم خیر بود!
‫آفرین!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫تو اینجا جایی نداری.
‫گرریکو، نمی‌دونستم تو هم میای.
‫یه کم برنامه عوض شد.
‫خوان مانوئل گرریکو کسیه ‫که تمام طراحی رو انجام داده،
‫و مسئول کار بازسازیه.
‫من مهندسم...
‫و یه شرکت ساختمانی ‫دارم.
‫یه چیز دیگه که هیچوقت بهتون نگفتم.
‫متأسفم.
‫ببخشید. میرم با ‫مطبوعات حرف بزنم.
‫اولویت من برای این منطقه،
‫اینه که مردم‌مون به اونچه شایسته‌ش هستن برسن،
‫ساکنان ال پروگرسو...
‫مدت زیادیه که نیازمند بازسازی بودن،
‫و الان اینجاییم.