‫[از خرید شما سپاس‌گزاریم]
‫- چیه؟ ‫- امشب کار می‌کنی؟
‫عمرا. ‫این ساعت نمی‌تونم.
‫- خواهش می‌کنم! ‫- شرمنده، کار نمی‌کنم.
‫دیروقته.
‫تو همین محله است. دور نیست.
‫عمرا. گفتم عمرا.
‫خواهش می‌کنم. عجله داریم.
‫کمکی از دستم بر نمیاد. ‫من این ساعت کار نمی‌کنم.
‫خیلی دیره.
‫شرمنده. بعدا در خدمتم.
‫[شماره ناشناس]
‫سلام، سلام، گوش کن. ‫قطع نکن.
‫قول می‌دم زود برسیم، باشه؟
‫امکان نداره... شرمنده‌ام.
‫دیروقته، خب؟
‫کرایه رو دو برابر می‌دیم! دو برابر!
‫خواهش می‌کنم. ‫کس دیگه‌ای جواب نمی‌ده.
‫باشه، باشه.
‫قبوله. الان کجایی؟
‫خیلی‌خب. ‫چند دقیقه منتظرم بمون.
‫خدایا!
‫مسافر دارم.
‫بی‌خیال بابا. ‫مگه سه مرد گنده جا نمی‌شن؟
‫پشت سواره.
‫خواهش می‌کنم.
‫ما رو تا بازار ای‌بی‌سی تو بولسا برسون.
‫اونجا رو بلدی؟
‫- بلدم. بلدم. ‫- نزدیکه، مگه نه؟
‫آره، نزدیکه.
‫خیلی‌خب، لطفا تا اونجا برسونمون. ‫باشه؟
‫باشه، باشه. زود باشین.
‫خیلی‌خب، بریم.
‫نگران نباش. ببین، ببین...
‫نگران نباش.
‫گوش کن، تو همین‌جا منتظر بمون. خب؟
‫کارمون زیاد طول نمی‌کشه. ‫تو همین‌جا منتظر بمون.
‫هرچقدر بشه حساب می‌کنم. ‫باشه؟
‫زود باش، نمی‌تونم زیاد منتظر بمونم!
‫چه آدم خوبی.
‫سه‌سوته می‌ریم و میایم.
‫این‌ها چیکار می‌کنن؟
‫می‌خواین چیکار کنین؟
‫خیلی‌خب. اومدیم.
‫خیلی‌خب، کجا بریم؟
‫عه، آروم باش بابا.
‫وایستا ببینم.
‫آدن؟
‫از اینجا بریم.
‫باشه. باشه. بریم.
‫داره آدرس می‌گیره.
‫خب، الان می‌خواین کجا برین؟
‫راهت رو برو. راه برو.
‫ولی کجا برم؟
‫برو دیگه... دو بلوک جلوتر.
‫بگو بزنه کنار.
‫اینجا بزن کنار.
‫تای.
‫الان دیگه چیکار می‌کنین؟
‫آروم باش دیگه.
‫بسه. وقتتون تمومه!
‫کرایه‌تون رو بدین و پیاده بشین!
‫من گرسنه‌ام. ‫نمی‌خواستم امشب کار کنم.
‫شما زنگ زدین و وقتم رو تلف کردین...
‫مجبورم کردین دور شهر بچرخم.
‫لازم نیست کارتون رو بدونم...
‫می‌خوای چه بلایی سرم بیاری؟
‫تو کمکمون می‌کنی.
‫خب؟
‫خیلی‌خب، بریم.
‫ببین.
‫من دنبال دردسر نیستم.
‫خب؟
‫اگه بذارین من برم...
‫می‌تونین ماشین رو ببرین.
‫حرفی نمی‌زنم. به هیچ‌کس نمی‌گم.
‫ببین. ساکت باش.
‫دیگه حرف نزن.
‫گفتم بشین.
‫بشین. بشین سر جات.
‫خیلی‌خب رفیق.
‫جریان از این قراره.
‫همه‌چی درست می‌شه.
‫می‌فهمی...
‫می‌فهمه چی می‌گم؟
‫گمون نکنم.
‫ولی جلوم رو نگرفتی، ها؟
‫لطفا بهش می‌گی چی گفتم؟
‫از دستورات پیروی کن ‫تا بلایی سرت نیاد.
‫مرسی.
‫اگه خواست کاری بکنه...
‫هوم؟
‫ادی، نگهبانی می‌دی.
‫وای...
‫قهوه.
‫باید بری دیدنش، متوجهی؟
‫- چاره‌ای نداری. ‫- نه، نه، نه.
‫من برنمی‌گردم پیشش،
‫آخه بهش گفتم چقدر نیاز داریم...
‫و همون‌قدر بهم داد.
‫اما اشتباه بود.
‫گذرنامه هم لازم داشتیم.
‫حالا باید خودم حلش کنم.
‫مسئولان می‌گن این فرار از زندان...
‫به خوبی برنامه‌ریزی شده بود...
‫نه، نه، باز داری وقایع رو می‌پیچونی.
‫و احتمالا تکمیلش چند هفته ‫یا چند ماه طول کشیده.
‫خب؟ ببین!
‫زندانیان میله‌های چهار سانتی رو بریدن...
‫تف به این زندگی!
‫و با حفر تونل به پشت‌بومی...
‫بدون نگهبان رسیدن.
‫هر سه زندانی به شدت خطرناک قلمداد می‌شن.
‫عه.
‫ادوارد لی، بیست ساله.
‫متهم به عضویت در باند خلافکاران...
‫عه، بسه دیگه.
‫چاپش نمی‌کنیم.
‫سال ۲۰۱۳ دم فاونتین ولی به جرم...
‫قتل و اقدام به قتل دستگیر شده بود.
‫تای دونگ، چهل و سه ساله.
‫وای، چه خوش‌قیافه‌ای!
‫این زندان...
‫ماه دسامبر به جرائمی...
‫از جمله حمل سلاح گرم...
‫و قتل عمد دستگیر شده بود.
‫آدن سالی، سی و هفت ساله.
‫می‌گن مغز متفکر فرارشونه...
‫عه. تازه داشت به جای خوبش می‌رسید.
‫ببینین چی می‌گم.
‫هر بلایی سر پول بیاد،
‫مهم نیست، هوم؟ ‫یه کاریش می‌کنیم.
‫ولی الان باید بجنبیم.
‫باید در اسرع وقت از این کشور خارج بشیم.
‫تو لومون می‌دی پیرمرد؟
‫جایزه تحویلمون رو می‌گیری؟
‫ببین. نگران نباش.
‫تو که لومون نمی‌دی، مگه نه؟
‫بگو.
‫بگو لومون نمی‌دی.
‫نه، من کسی رو لو نمی‌دم.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب. ردیفه.
‫ماشینش رو می‌بریم.
‫بعدش باهاش می‌ریم شمال ‫گذرنامه‌مون رو بگیریم.
‫باید ظاهرمون رو تغییر بدیم.
‫با چند نفر تماس می‌گیرم.
‫هوم.
‫ببخشید.
‫ببین...
‫راستش،
‫با احتساب شرایط...
‫امیدوارم درک کنی، خب؟
‫فقط یه‌کم دیگه به کمکت نیاز داریم.
‫هوم؟
‫جریان از این قراره...
‫که دنبال سه نفر می‌گردن، خب؟
‫ما الان چهار نفریم.
‫ساده است، مگه نه؟
‫هوم؟
‫آب‌ها که از آسیاب افتاد ‫و یه‌کم فاصله گرفتیم...
‫ولت می‌کنیم بری.
‫هوم؟
‫ها؟
‫پس خوشحال باش!
‫ها؟
‫خوشحال باش.
‫همه‌چی ردیفه.
‫از این شغل خوشت میاد؟
‫مجبورم باهات صحبت کنم؟
‫کسی مجبورت نکرده.
‫ولی با صحبت...
‫زمان زود می‌گذره.
‫ای بابا.
‫عجب عوضی‌ای.
‫راستش...
‫آدم خوبیه.
‫ولی گاهی...
‫آدم عاقلیه. ‫خیلی چیزها بهم یاد داده.
‫خیلی چیزها.
‫ولی یه‌کم...
‫یه‌کم...
‫می‌دونی چیه؟ ها؟
‫یه رفیق داشت.
‫هوم؟
‫دوتایی یکی رو می‌دزدن.
‫با ماشین می‌برنش یه‌جایی.
‫در طول مسیر...
‫آدن طرف رو ‫توی ونشون شکنجه می‌کنه.
‫با یه دستگاه مخصوص...
‫جوش‌کاری شکنجه‌اش می‌کنه.
‫خودش چی می‌گفت؟ ‫می‌گفت...
‫سلام.
‫سرحالی.
‫مرسی.
‫چی می‌گفتین؟
‫از همون حرف‌های همیشگی.
‫هوم.
‫خب، لابد نوبت منه.
‫آره.
‫آره، بابت ونتون تماس گرفتم.
‫اوهوم.
‫آره.
‫هنوز هست؟
‫تماس شما به سامانه ثبت خودکار پیغام...
‫متصل شد. ‫لطفا پیغام خود را ضبط کنید.
‫سلام، منم، آدن.
‫چند وقته دارم باهات تماس می‌گیرم.
‫داریم میایم سمت تو.
‫زیاد وقت نداریم. هوم؟
‫خیلی روت حساب کردم. ‫به همین خط زنگ بزن.
‫داریم با هر کسی...
‫که با این افراد رابطه‌ای داشته...
‫ارتباط برقرار می‌کنیم.
‫بابت اطلاعاتی ‫که به دستگیری این افراد ختم بشه،
‫بیش از بیست هزار دلار جایزه می‌دیم.
‫آها.
‫اگه کسی چیزی مشاهده کرد،
‫لطفا اطلاعاتش رو باهامون در میون بذارین ‫که بتونیم...
‫خیلی خوبه.
‫فعلا داریم بررسی می‌کنیم...
‫این فراری‌ها با آشناهاشون...
‫یا خانواده‌شون ارتباط برقرار کردن یا نه.
‫نه؟
‫دیروز گزارش شده. ‫متوجه شدیم...
‫لابد خودم پشت فرمون ون می‌شینم.
‫ادی، باهام بیا.
‫ای خدا، ماشینت خیلی کثیفه.
‫هه‌هه.
‫حالا شد یه چیزی.
‫هوم؟
‫نه.
‫تو...
‫تو بچه داری؟ هوم؟
‫خیلی‌خب، اول من می‌گم.
‫من یه خواهر بزرگ‌تر دارم.
‫لیندا.
‫اسم شوهرش مینه.
‫آدم‌های خوبی‌ان.
‫معمولا باهام میان...
‫تو مهمونی‌های خانوادگی شرکت می‌کنن.
‫راستش، باقی اعضای فامیلمون...
‫معمولا خوششون نمیاد ‫من رو ببینن.
‫خیلی‌خب.
‫تو چی؟ نوبت توئه.
‫یه زن و دو بچه دارم.
‫خیلی‌خب.
‫دیگه چی؟
‫بیشتر برام بگو.
‫نمی‌دونم الان در چه حالن.
‫چرا نمی‌دونی؟
‫دیگه با هم زندگی نمی‌کنیم.
‫جدا شدیم.
‫هوم.
‫خیلی‌خب.
‫چه‌جوری جدا شدین؟
‫شخصیه.
‫گمون کنم...
‫صحبت...
‫به گذر زمان کمک می‌کنه.
‫آره.
‫دقیقا.
‫بگو.
‫بگو دیگه!
‫بعد از شام نامزدی دخترم،
‫با والدین طرف دعوام شد.
‫والدین نامزدش رو می‌گم.
‫ببین...
‫من بیست سال اینجا نبودم.
‫بیست سال...
‫رفتارش تو خونه‌ام خیلی زشت بود.
‫انگار خودش پدر دخترمه.
‫جلوی خودم اون‌جوری رفتار می‌کرد.
‫اون مردک کل تصمیمات رو می‌گرفت.
‫- طاقت نیاوردم. ‫- هوم.
‫همین دیگه. گذاشتم و رفتم.
‫ولی قبل از رفتنم...
‫بشقابم رو پر غذا کردم و رفتم تو اتاقم.
‫من و تو...
‫یه وجه اشتراک داریم.
‫هوم؟
‫- واقعا؟ ‫- هوم.
‫چه وجه اشتراکی داریم؟
‫تو یه رمز و راز...
‫خاصی داری.
‫چه‌جوری بگم؟
‫انگار مرد باید جور خاصی باشه.
‫می‌دونم. من هم این‌جوری بودم.
‫اگه بذاری ذهنیتت این‌جوری شکل بگیره...
‫درگیر بازی‌های مردم می‌شی.
‫خواهرم لیندا این رو بهم گفته بود.
‫آدم خیلی عاقلیه.
‫هوم.
‫درسته. مطمئنم عاقله.
‫می‌فهمم، می‌فهمم، می‌فهمم.
‫صرفا باهام حرف می‌زنی ‫که نرمم کنی، مگه نه؟
‫هوم؟
‫که ولت کنم؟
‫درست گفتم؟ ها؟
‫عیبی نداره. می‌تونیم با هم روراست باشیم.
‫هوم؟
‫مچم رو گرفتی.
‫خوبه.
‫صداقت خوبه.
‫ببین.
‫امشب اینجا می‌مونیم...
‫و صبر می‌کنیم زنگ بزنه.
‫بفرستش پذیرش.
‫ببین...
‫می‌ری دم پذیرش.
‫بهشون می‌گی یه اتاق می‌خوای.
‫شنیدی؟ یه اتاق.
‫خیلی‌خب. برو.
‫امرتون؟
‫اتاق می‌خواین؟
‫ممنون می‌شم.
‫کمک لازم دارم.
‫منظورتون چیه؟
‫کمک لازم دارم.
‫خیلی‌خب. چیزی نیست. ‫چی لازم دارین؟
‫من رو گرفتن...
‫همه‌جا دنبالت گشتم.
‫شرمنده. عمومه.
‫یهو پرید جلو، مگه نه؟
‫زیاد از سفر طولانی خوشش نمیاد.
‫اتاق خالی دارین؟
‫برامون اتاق دارین؟
‫چرا این‌قدر طولش دادی؟ هوم؟
‫کار خاصی نکن پیرمرد.
‫هوم. خوبه، خوبه، خوبه.
‫ادی، نوبت توئه. ‫بیا جلو.
‫خیلی‌خب.
‫چونه بالا، چونه بالا.
‫وایستا، آماده نبودم.
‫عه، عه. چیزی نیست.
‫ببین.
‫فقط می‌خوام بگم...
‫خیلی دوستتون دارم بچه‌ها.
‫جدی می‌گم.
‫به افتخار خودمون.
‫خیلی‌خب. به افتخار خودمون.
‫خیلی‌خب.
‫بگو ببینم این آدم چه خصوصیتی داره...
‫که این‌قدر برات جالبه؟
‫من هم می‌خوام باهاش رفیق بشم.
‫بگو دیگه.
‫خب...
‫من رو یاد مادرم می‌اندازه.
‫چرا؟
‫جفتشون خیلی سختی کشیدن، خب؟
‫- هوم. ‫- جنگیده بود، می‌فهمی؟
‫اسیر هم شده بود.
‫نه بابا؟
‫ببین.
‫من هم ارتشی بودم.
‫تو چی بودی؟
‫درجه‌ات چی بود؟
‫می‌خواد بدونه...
‫درجه‌ات چی بود.
‫سرهنگ دوم.
‫دیدی؟
‫منظورم همینه.
‫سیستم قورتش داد...
‫و تفش کرد بیرون.
‫عین ما.
‫من ازش پریدم بیرون.
‫نذاشتم من رو زنده زنده بخوره.
‫اگه نمی‌پریدم...
‫الان سایه‌ای از یه انسان بودم.
‫راننده تاکسی تک و تنها بودم.
‫تک و تنهاست، مگه نه؟
‫ازش بپرس.
‫اصلا کسی گم شدنش رو گزارش داده؟
‫ازش بپرس.
‫می‌خواد بدونه...
‫تک و تنهایی یا نه.
‫کسی دنبالت می‌گرده یا نه.
‫آره، تنهاست.
‫دیدی؟
‫داستان غم‌انگیزیه.
‫تشنه‌ام.
‫حالا به آخرین بخش از برنامه...
‫«الهام‌بخش‌ها» با تریسی وایلدر می‌رسیم.
‫تغییر؟ ‫آره بابا، دنبال تغییر بودم.
‫اما کار خاصی در این راستا نمی‌کردم.
‫اگه کسی دست به کار نشه، ‫چیزی تغییر نمی‌کنه.
‫اگه می‌خوای به مفهوم تغییر ماندگار برسی،
‫باید مفهوم «تلاش» رو رها کنی.
‫حواست به هدفت باشه.
‫با من تکرار کن.
‫من می‌تونم. انجام می‌دم. ‫باید انجام بدم.
‫به خودت اجازه بده مهارت‌هاش رو کسب کنی...
‫تا واقعا بتونی انجامش بدی...
‫نه.
‫خواب نیستی.
‫معلومه.
‫منتظر چی هستی؟ ‫منتظر اجازه‌ای؟
‫تای بهت گفته من چیکار کردم؟
‫یعنی می‌گن چیکار کردم؟
‫من چنین کاری نکردم.
‫کاملا بیگناهم.
‫همه‌اش کار رفیقم بود.
‫پای من وسط کشیده شد.
‫من فقط تا اونجا رسونده بودمش.
‫شان.
‫اونجا دیوانه شد.
‫دیوانه شد.
‫می‌دونی چیکار کرد؟
‫وقتی طرف حاضر نشد ‫بهمون بگه پول رو کجا قایم کرده...
‫زد...
‫زد قطع کرد... آره.
‫زد قطع کرد...
‫چه‌جور آدمی این کار رو می‌کنه؟
‫زد قطع کرد...
‫باورنکردنیه.
‫پیرمرد، وقتی من خواستم بکشمت،
‫نگران نباش.
‫سریع می‌کشمت.
‫زود می‌میری.
‫می‌تونم. انجام می‌دم. ‫باید انجام بدم.
‫بیشتر تلاش کن.
‫به درد نمی‌خوره.
‫اول چشم...
‫شکلش رو به یاد بیار...
‫رنگش رو به یاد بیار.
‫نمی‌تونم چهره‌شون رو ‫به خاطر بیارم.
‫خیلی وقت گذشته.
‫من عین تو قوی نیستم سرهنگ.
‫عیبی نداره.
‫مهم نیست.
‫خانواده‌ات...
‫اینجا نجاتت می‌دن.
‫برمی‌گردیم خونه.
‫اصلا امکان نداره.
‫ها؟
‫می‌گم چه‌جوری می‌خوایم ‫از کشور خارج بشیم؟
‫فعلا پیشرفت خاصی نکردیم.
‫می‌خوایم چیکار کنیم؟
‫تف به این زندگی.
‫تماس شما منتقل شد...
‫تف به این زندگی.
‫می‌رم پیشش.
‫هوم؟ بهش سر می‌زنم.
‫باید همه کارها رو خودم بکنم.
‫ماشین رو می‌برم.
‫حواست بهشون باشه.
‫بدون اجازه تو...
‫جایی نمی‌رن.
‫فهمیدی؟
‫برمی‌گردم.
‫عه، عه، چیکار می‌کنی؟
‫گفتم چیکار می‌کنی؟
‫عه، تا من نگفتم ‫حق نداری تکون بخوری.
‫بشین ببینم! بشین.
‫عه، عه، ادی، چیـ...
‫چیکار می‌کنی پسر؟ ها؟
‫داشت راه می‌رفت. انگار...
‫می‌خوای به جرم راه رفتن ‫بهش شلیک کنی؟ ها؟
‫اگه مجبور بشم می‌کنم.
‫ببین پسر.
‫آروم باش.
‫به نظرت آدن با پول فرار می‌کنه؟
‫نه، اون...
‫جدی می‌گم.
‫نه، نه، سعی نکن...
‫چیه؟
‫بازی راه ننداز پسر.
‫شوخی ندارم.
‫جدی می‌پرسم. هوم؟
‫چرا نباید با پول فرار کنه؟
‫هوم؟
‫عه!
‫آخ.
‫نه، باید مستقیم و خمیده پرت کنی. این‌جوری.
‫این‌جوری تاب بخوره. ‫این‌جوری می‌ره تو.
‫- تاب بخوره؟ ‫- این‌جوری...
‫باشه، باشه. بیا.
‫آخ!
‫باید تاب بیاره!
‫بذار نشونت بدم.
‫دوباره بنداز. دوباره. دوباره.
‫ایول!
‫بذار من بندازم. بذار من بندازم.
‫وای!
‫عه!
‫عوضی!
‫آها! عوضی؟ ‫به من می‌گی عوضی؟
‫خیلی‌خب. می‌خوای بازی کنیم؟ ها؟
‫بیا اینجا. ‫اینجا بشین. اینجا بشین.
‫بشین. بشین.
‫خیلی‌خب، ببینیم. ‫ببینیم چند مرده حلاجی.
‫ها؟
‫ببینیم چند مرده حلاجی.
‫خیلی‌خب.
‫آخی!
‫- دیدی؟ کری خوندی. ها؟ ‫- ای بابا.
‫ببین، الان می‌گم چیکار کنیم.
‫هر کدوممون باید بندازیمش تو لیوان.
‫خب؟ ولی به ترتیب.
‫وگرنه حساب نیست.
‫هر سه‌تامون باید پشت هم بندازیم.
‫یک، دو، سه... ‫وگرنه می‌بازیم.
‫فهمیدین؟ خیلی‌خب.
‫ادی؟
‫افتخارش با توئه.
‫بیا، بیا.
‫روسیاهمون نکنی‌ها. ‫خانواده‌ات رو روسیاه نکن.
‫این یکی خراب بود. یکی دیگه می‌خوام.
‫افتضاح بود.
‫نه، وایستا ببینم. تو انداختی.
‫- الان نوبت اونه. ‫- آها، باشه.
‫نوبت توئه. نوبت توئه.
‫بنداز توش.
‫ها؟
‫- رفت تو؟ ‫- رفت تو. رفت تو.
‫- مطمئنی؟ ‫- نه، نه، نه، نه.
‫نه. چرا گفتی...
‫شاید اون هم عین تو تقلب کنه.
‫خیلی‌خب. وای.
‫هوم.
‫خیلی‌خب.
‫ایول!
‫- ایول! ‫- ایول بابا!
‫خدایا! خیلی نگران بودم.
‫خیال می‌کردم درست نندازی و ببازیم.
‫مگه می‌شه نندازم؟
‫من حرفه‌ای‌ام.
‫خیال کردم...
‫اشتباه می‌اندازی...
‫و خطا می‌ره مردک نابلد.
‫وایستا ببینم، چی گفتی؟
‫چی گفتم؟
‫نمی‌دونم کدومش بدتره.
‫پیر بودن...
‫یا نابلد بودن!
‫پیرمرد نابلد بودن...
‫بدتره.
‫به من چی گفت؟
‫گفت «پیرمرد نابلد.» خوب گفت.
‫شوخی می‌کنی، ولی حقیقته!
‫ادی کوچولو...
‫این گنده‌بک بچه کجاست؟ ‫تو بهش یاد دادی؟
‫از کجا معلوم؟
‫«پیر» اون‌جوری تلفظ نمی‌شه.
‫این‌جوری تلفظ می‌شه.
‫- ادی... ‫- عه!
‫داری جایگاهت رو فراموش می‌کنی پیرمرد.
‫عه، عه، عه، ادی.
‫- ولم کن کثافت. ‫- خیلی‌خب.
‫ادی، آروم باش پسر.
‫داریم خوش می‌گذرونیم.
‫خب؟
‫همین.
‫تف به این زندگی.
‫ادی، آروم باش.
‫من می‌رم بیرون هوا بخورم.
‫ببین، ببین!
‫با من بیا بیرون.
‫ببین.
‫بهش توجه نکن، باشه؟
‫واسه این بچه‌های خلافکار، ‫تلفظ کلمات...
‫عین غرورشون مهمه.
‫پس بهش توجه نکن.
‫می‌دونم.
‫وقتی داشتم...
‫تو ماشین باهات حرف می‌زدم،
‫گفتم صرفا باهام حرف می‌زنی ‫که یه‌جوری فرار کنی...
‫و ولت کنم بری، خب؟
‫نباید...
‫اون‌جوری می‌گفتم.
‫عیبی نداره.
‫حتی اگه این‌طور باشه...
‫باز هم از صحبت باهات لذت می‌برم.
‫تو چی؟ ‫تو چرا زندانی شدی؟
‫می‌فروختم...
‫ها؟
‫یکی از دوستانم جنسم رو تأمین می‌کرد.
‫ولی یکی دیگه بهش گفت...
‫فقط باید به اون بفروشه.
‫خلاصه دوستم دیگه به من نفروخت.
‫تنها منبع درآمد همون بود.
‫عوضی...
‫حس می‌کردم بهم خیانت کرده.
‫خیلی عصبانی بودم.
‫روانی شدم!
‫با تفنگ رفتم خونه‌اش و یهو...
‫خودم رو خالی کردم.
‫رفتم خونه طرف. ‫تو روز روشن.
‫خودم رو خالی کردم و بعدش فرار کردم.
‫آدم مهربونی بود.
‫واسه همین اون کارم خیلی اذیتش کرد.
‫ببین... تکبر...
‫غرور...
‫و نفرت همه‌اش تله است.
‫واسه همین باید تغییر کنیم.
‫باید جای دوری بریم.
‫دیگه نمی‌دونم به کی اعتماد کنم.
‫خیلی بده.
‫باید به خودت اعتماد کنی.
‫مگه کس دیگه‌ای واقعا می‌شناسدت؟
‫وقتی نیاز داشتی...
‫باید به خودت رجوع کنی.
‫انگار...
‫بالاخره...
‫رفتی خونه.
‫وقتی جوان بودم...
‫خودم و رفیقم...
‫با مادربزرگم برگ موز می‌چیدیم.
‫ولی ما بچه‌ها خیلی قایم موشک دوست داشتیم.
‫من شخصا...
‫یه محل مخصوص قایم شدن داشتم.
‫واحه کوچولوی خودم زیر پل بود.
‫نمی‌تونستن اونجا پیدام کنن.
‫خیلی عصبانی شده بودن.
‫برگ‌هاشون رو که تحویل دادن، ‫ازم شکایت کردن.
‫«لانگ با ما برگ نچید!»
‫ولی مادربزرگم هوام رو داشت.
‫یه سری از برگ‌ها رو نشون داد ‫و گفت: «بفرمایین!»
‫«لانگ این برگ‌های موز رو برام چیده!»
‫یه بار...
‫اومد جلو و گفت:
‫«من مخفیگاه سریت رو بلدم!»
‫رازم رو برام نگه داشت.
‫آخه می‌فهمید آرامش دارم.
‫ذات واقعیم رو می‌دید.
‫راستش...
‫وقتی...
‫وقتی روت تفنگ کشیدم،
‫مجبور بودم بکشم...
‫پس بذار برم.
‫بذار برگردم مخفیگاه خودم.
‫می‌تونی.
‫خیلی تشنه‌ام.
‫بیا برگردیم تو.
‫خب؟
‫گرفتیشون؟
‫اونجا نبود.
‫مشکلی پیش نیومد ادی؟
‫در واقع، امید ال نینو...
‫در راستای اتمام خشک‌سالی ‫جنوب کالیفرنیا...
‫به نتیجه نرسیده.
‫محققان الان می‌گن ‫با گذر زمان معلوم می‌شه،
‫ولی روند اخیرش داره بدتر می‌شه.
‫راب گارسیا هستم ‫و از اس‌سی‌ان‌بی همراهتون هستم.
‫همچنان به دنبال سه زندانی فراری می‌گردن...
‫و جایزه تحویلشون به پنجاه هزار دلار رسیده.
‫حالا با گزارش ویژه اس‌سی‌ان‌بی ‫در خدمتتونیم،
‫خانواده زندانی فراری ادوارد لی ‫مصاحبه کردن.
‫می‌گفت وقتی می‌ذارن برن بیرون...
‫خیلی خوشحال می‌شه.
‫با خودش می‌گفت ‫چقدر شبیه...
‫آزادی واقعیه.
‫می‌گفت اون مواقع ‫یاد ما می‌افتاد.
‫کارمون رو تصور می‌کرد. ‫جامون رو تصور می‌کرد.
‫[مصاحبه خانواده ادوارد لی]
‫می‌گفت گاهی...
‫می‌رفت روی پشت‌بوم...
‫و عبور مردم رو تصور می‌کرد.
‫فقط می‌خواد جاشون باشه.
‫فقط می‌خواد بتونه ‫تو خیابون راه بره.
‫همون‌جا فارغ‌التحصیل شد.
‫می‌گفت آینده‌مون رو...
‫بیرون تصور می‌کنه.
‫ای کاش...
‫بهش گفته بودم بهش افتخار می‌کنیم.
‫ولی بهم گفت خیلی...
‫عذاب وجدان داره که این همه ‫مدت عذابمون داده...
‫و مجبوریم بریم ملاقاتش.
‫می‌خواست بهمون ثابت کنه تغییر کرده.
‫«مامان و آلیس عزیزم،»
‫«خیلی دوستت دارم.»
‫ادی!
‫برو، برو، برو!
‫بجنب!
‫برو، برو!
‫سوار شو، سوار شو، سوار شو!
‫فقط می‌خواد در امان باشی.
‫مگه نه؟
‫واسه همین این کار رو می‌کنیم.
‫اونجا در امان نبودیم.
‫برو کنار. بذار تو حال خودش باشه.
‫ما هم خانواده توییم.
‫یادت نره.
‫خفه شو! ‫خفه‌خون مرگ بگیر.
‫اصلا داریم چه غلطی می‌کنیم؟
‫ادی، ببین، ببین چی می‌گم.
‫بذار تو حال خودش باشه.
‫- می‌خوام باهاش صحبت کنم. ‫- الان چی گفتم؟
‫می‌خوای اوضاع رو به دست بگیری؟ ها؟
‫من کاملا موافقم.
‫خیلی خوب می‌شه ‫که همه کارها رو...
‫خود بدبختم نکنم!
‫ها؟
‫این رو هم باید تنهایی حل کنم؟
‫چیه؟
‫نه، نه، نه. نه.
‫بی‌خیال تای.
‫خودت از اول می‌دونستی.
‫من که بهت گفتم ‫زیاد باهاش رفیق نشو.
‫نه پسر.
‫بی‌خیال، بی‌خیال. نه.
‫نه!
‫الان می‌گم چیکار می‌کنیم. خب؟
‫می‌ریم...
‫خیلی‌خب، می‌ریم پیاده‌اش می‌کنیم.
‫خیلی‌خب، می‌ریم یه‌جایی ‫پیاده‌اش می‌کنیم...
‫دم یه بزرگراه پیاده‌اش می‌کنیم.
‫همین، خب؟
‫یه جای متروکه پیاده‌اش می‌کنیم. ‫همین کار رو می‌کنیم.
‫ازمون اطلاعات زیادی داره.
‫ها؟
‫خدا می‌دونه چقدر از تو اطلاعات داره.
‫دیگه مسخره‌بازی بسه، خب؟
‫دیگه مسخره‌بازی بسه!
‫نه‌خیر، خودتی.
‫خودت مسخره‌بازی در میاری.
‫- جان؟ ‫- ها؟
‫ما یه روز تمام صبر کردیم پسر!
‫منتظر دوستتیم...
‫که احتمالا اصلا وجود نداره.
‫کجاست؟ ‫کدوم گوریه؟ ها؟
‫پس خودت مسخره‌بازی در میاری پسر.
‫نه من، نه هیچ‌کس دیگه.
‫تویی!
‫تف تو روت.
‫پسر...
‫بسه!
‫بسه.
‫ما با همدیگه فرار کردیم.
‫باید هوای هم رو داشته باشیم.
‫مگه نه ادی؟
‫دوام میاریم.
‫مگه نه تای؟
‫امشب می‌ریم.
‫دیگه راهسرا نمی‌ریم.
‫مسیرمون رو ادامه می‌دیم.
‫دستت رو بده.
‫سخت نگیر.
‫بیا.
‫استراحت کن.
‫اول چشمش رو به یاد بیار.
‫برمی‌گردیم خونه.
‫خانواده‌ات...
‫از اینجا می‌برنت.
‫خسته‌ای؟ بیست سال فرصت داشتی ‫یادشون بدی، ولی ندادی.
‫حتی نمی‌تونیم یه کلمه ‫با هم صحبت کنیم.
‫خیال کردی بعد از جنگ برنمی‌گردم؟ ها؟
‫تو تنهام گذاشتی.
‫همه تنهام گذاشتن.
‫جن و هنری که من رو مرده فرض کرده بودن.
‫این‌جوری پشت بچه‌هامون حرف نزن.
‫بچه‌های توئن. ‫بچه من نیستن.
‫اولین خونه‌ام نابود شد.
‫دومین خونه‌ام هم...
‫نابود شد.
‫همون وقتی که خانواده‌ام...
‫عین غریبه نگاهم کردن.
‫کجا رفتم؟
‫[پارک دولتی]
‫به یادت بودم.
‫می‌دونم.
‫هر بار که به یادت می‌افتم...
‫وجودم گرم می‌شه.
‫عین اوایل زندگی مشترکمون.
‫ولی الان...
‫بینمون فاصله‌ای بی‌کرانه.
‫لانگ.
‫می‌دونم اون بیست سال ‫همیشه به یادمون بودی.
‫امیدت به ما بود.
‫همیشه می‌دونستم...
‫چون به یاد ما بودی دوام آوردی.
‫من می‌بینمت.
‫دلت رو می‌بینم.
‫هنوز اون تکه از کتابی ‫که قبلا می‌خوندی رو یادمه.
‫«با سایه خودت یه‌جا نرقص...»
‫«یه جای جدید برقص.»
‫خیلی دیر شده لان.
‫واقعا؟
‫ادی!
‫ادی، بیدار شو!
‫ادی، تفنگ.
‫تفنگ. دستته؟
‫آهای!
‫تای!
‫ادی!
‫ادی، سوییچ!
‫سوییچ رو بده ادی!
‫بیا.
‫باهامون بیا.
‫بیا بریم. بیا بریم. بیا دیگه.
‫ادی، بیا دیگه. باهامون بیا.
‫بیا بریم.
‫سوییچ رو بده.
‫خواهش می‌کنم.
‫بیا بریم!
‫سوار ماشین شو!
‫سوار شو!
‫مجروح شدی...
‫بذار من بشینم.
‫ولت می‌کنم بری.
‫نگران نباش. چیزی نمونده.
‫کجا می‌ری؟
‫چه بدونم.
‫یه‌جایی می‌رم دیگه.
‫ولی کجا؟
‫- خیال کردی من... ‫- بپا!
‫یا خدا!
‫تف به این زندگی!
‫بزن کنار. بزن کنار.
‫ببین.
‫تو حق انتخاب داری.
‫لازم نیست این‌جوری فرار کنی.
‫باید فرار کنم.
‫اگه این‌دفعه من رو بگیرن...
‫صرفا دوباره زندانیم نمی‌کنن.
‫کلا می‌فرستنم برم. می‌فهمی؟
‫می‌فرستنم ویتنام.
‫وقتی از اونجا رفتم...
‫خیلی کوچک بودم.
‫هیچی از کشور خودم نمی‌دونستم.
‫ولی عیبی نداره.
‫چیزی نیست. من همیشه...
‫همیشه در حال فرارم.
‫ولی اگه همین‌جوری فرار کنی...
‫یه روزی به شبح تبدیل می‌شی.
‫به حرف این پیرمرد گوش کن.
‫دیگه نمی‌دونم قراره چی بشه.
‫خیلی خسته‌ام.
‫عه.
‫بهت میاد داداش!
‫می‌خوای قبلش یه لقمه بخوری؟
‫نه، هنوز زوده.
‫کمکی از دست من بر نمیاد؟
‫نه. نه. تو فقط بشین و استراحت کن.
‫چای می‌خوری؟
‫آره. ممنون می‌شم یه فنجون بهم بدی.
‫بفرما.
‫ممنون.
‫ظاهرا لیندا واسه برادر کوچکش ‫خواهر خیلی مهربونیه.
‫خیلی خوب بهش می‌رسه.
‫خب...
‫تای لیندا رو خواهر خطاب می‌کنه.
‫ولی در واقع...
‫خواهر و برادر نیستن.
‫- واقعا؟ ‫- اوهوم.
‫بخور... بیشتر بخور.
‫باقیش رو بخور.
‫خیلی وقت بود چنین غذای خوبی نخورده بودم.
‫هرچقدر می‌خوای بکش.
‫- خجالت نکش. ‫- همه‌چی خیلی خوشمزه است.
‫از تای یاد بگیر.
‫می‌شه کلی ازش درس گرفت.
‫تای، غذات رو خوردی؟
‫احتمالا یه‌کم دیگه بخورم.
‫غذات رو که خوردی... ‫حوالی ساعت نه...
‫بهشون زنگ می‌زنیم، باشه؟
‫همگیمون...
‫باهات منتظر می‌مونیم.
‫می‌خوام خودم انجامش بدم.
‫همه‌مون می‌خوایم...
‫خودم از پسش بر میام.
‫خودم می‌خوام.
‫می‌شه پدر خطابت کنم؟
‫آره.
‫عیبی نداره پسرم.
‫به نظرم بهتره برگردی تو.
‫هوم؟
‫نه.
‫من پیشت می‌مونم.
‫اگه برات خطرناک باشه چی؟ ‫هوم؟
‫من چیزیم نمی‌شه. تو برو تو.
‫چیزیم نمی‌شه.
‫برو.
‫من چیزیم نمی‌شه.
‫[یک ماه بعد]
‫چیکار می‌کنی پدر؟
‫خیلی سروصدا می‌کنن.
‫طرز تهیه چای‌ام رو می‌خوان.
‫ولی نمی‌تونم بهشون بگم.
‫راز خودمه.
‫خب، توش چی می‌ریزی؟
‫همین الان گفتم رازه.
‫ببین، به نظرم...
‫باید بذاری حسابی برای دونستنش زحمت بکشن.
‫راستی، ممنون. کتاب‌ها به دستم رسیدن.
‫خوندیشون؟
‫دارم می‌خونم.
‫ترجیح می‌دم آروم بخونم.
‫خوبه.
‫خیلی‌خب. باید قطع کنم.
‫نوبتم داره تموم می‌شه.
‫زود میای ملاقاتم؟
‫معلومه.
‫لازم نیست درخواست کنی.
‫خیلی باهام مهربونی.
‫نمی‌خوام وبال گردنت باشم.
‫پسرم.
‫تا هر وقت بتونم کمکت کنم...
‫کمکت می‌کنم.
‫زود صحبت می‌کنیم.
‫فعلا باید قطع کنم.