‫[زمین 50 سال قبل]
‫برای اولین بار در مسابقه فصل امسال ‫دو برادر به فینال رسیدن.
‫کنار دست من... اینفریوئه.
‫اینفریو.
‫ولی دست راستش ‫آنتون شکست ناپذیر رو داریم...
‫با سوپر اسپیدستر مانتن فلایر 9000.
‫- نامردی نیست که اون... ‫- آماده، جای خود...
‫- دوچرخه‌ش خیلی بهتره... ‫- برید!
‫باشه. این دکمه رو بزنم.
‫آنتون چیکار می‌کنی؟ خطرناکه.
‫آهای!
‫باید یه‌کم عجله کنی.
‫- تو رو خدا وایسا. ‫- هرچی تو بخوای.
‫لامصب، کجا پرت شدی!
‫- درد داشت؟ ‫- حسابی... پرت شدم.
‫باید دوچرخه‌م رو درست کنی، ‫و بعد تا آخر عمرت...
‫به حرفای من گوش بدی.
‫- چی شده؟ از این رو به این رو شد. ‫- چه با دقتی.
‫- آدم شناس خوبی هستی. ‫- ممنون.
‫عینکم کجاست؟
‫اینجا بود. خیلی خب.
‫شهاب سنگی که به اینفریو قدرت‌ ابرانسانی داده ‫هر 50 سال یه بار از کنار زمین رد می‌شه.
‫اگه اینفریو بفهمه چی؟
‫- فکر کردی از اون می‌ترسم؟ ‫- آره.
‫شهاب سنگ که بیاد، ‫غبار جادوییش رو جمع می‌کنم...
‫بعدش قدرت ابرانسانی می‌گیرم و اون جقله رو له...
‫- با تغییردهنده صدا مسخره شدم. ‫- مشکلش چیه؟
‫- باید یه کم قوی‌تر باشه. ‫- اینجوری؟
‫الو؟ حالا بهتر شد. خیلی بهتره. بهتره.
‫چی؟ چقدر عجیب حرف می‌زنم. ‫رو صدام لهجه گذاشتی؟
‫مسخره‌م کردی؟ ‫پشیمون می‌شی!
‫نه، صبر کن! بذارم پایین!
‫حالا صدات عادی شد.
‫آزمایش می‌شه... آره، همینطوره.
‫چرا نمی‌تونیم مثل بچگی‌هامون دعوا کنیم؟
‫شاید چون تو یهویی ابرقدرت پیدا کردی.
‫- درد نکشیدن درد داره. ‫- درد کشیدنم درد داره.
‫این سرنوشت منه. من برگزیده‌م. ‫ولی مثل خوره افتاده به جونم.
‫- صحبت از خوردن شد. غذا درست کردی؟ ‫- با مچ شکسته سخته.
‫از قایم شدن خسته شدم. ‫باید بشم مرکز توجه.
‫به زودی بال‌هامو باز می‌کنم و پرواز می‌کنم.
‫- به سمت خورشید. ‫- به سمت خورشید!
‫- و می‌سوزی. ‫- و می‌سوزم!
‫بعدا یه نمایش موزیکال بذاریم.
‫بای بای.
‫شهاب سنگ تو راهه. ابرقدرتش رو می‌گیرم ‫و نابودش می‌کنم.
‫آهای؟ صدامو می‌شنوی؟ آهای؟
‫باشه. حالا می‌خوام برات از زندگی بیرون بگم، ‫تا یه کم آماده باشی.
‫اسم من ویله‌ست، ‫من برادر بزرگترتم.
‫این مامانه، ولی خودت می‌دونی ‫چون اونجا زندگی می‌کنی.
‫- اونم دماغته. ‫- نه، دستشه.
‫- پس اشتباه فهمیدم. ‫- اینم دکتره.
‫- نه، بهم می‌گن ماما. ‫- انگاری خیلی باهوش نیست.
‫این اتاق منه. اینجا هم تخت منه.
‫اگه دوست داشتی می‌تونی کمیک‌هام رو بخونی.
‫البته این یکی رو نه. شرمنده. نسخه ویژه‌ست.
‫ولی این... راستش اینم خیلی کمیابه.
‫ولی بیا با این بازی کن. این...
‫راستش اصلا نمی‌دونم چیه.
‫نرمه!
‫مامان نویسنده‌ست و قول داده ‫سریع یه کتاب رو تموم کنه...
‫برای همین یه کم استرس داره.
‫شب‌ها داستان‌های جدیدش رو ‫با من امتحان می‌کنه.
‫وقتی همه خواب بودن، دزدکی با ‫قمه اومد بالا سرشون و کل خانواده رو کشت.
‫خوب دراومد. شب بخیر، عزیزم.
‫نمی‌خواد...
‫چراغ رو خاموش کنی.
‫خواهرمون، ورا، یه کم ‫از تاریکی می‌ترسه...
‫برای همین معمولا دوست داره ‫یکی پیشش باشه. ولی امروز نه.
‫من کلاس چهارمم. متاسفانه، ‫چند تا کلاس ششمی هم هستن.
‫- پلیس کوچولوئه؟ ‫- شنیدم از بوکس خوشت میاد.
‫- نه... ‫- ولی من خوشم میاد.
‫- ولش کن بابا. ‫- سلام.
‫- سلام، بابا. فقط برو. ‫- سلام ویله.
‫- چه بازی‌ای می‌کردید؟ ‫- اعتماد بازی می‌کردیم.
‫بابا پلیسه. منم می‌خوام پلیس بشم.
‫شهر الان اوضاع سختی داره.
‫دزدی لوازم الکترونیک، فلزات گرانبها ‫از ماشین‌ها، کامپیوترها...
‫این جرائم چطور اتفاق می‌افتد؟ ‫آیا مجرم‌ها قدرت‌های ابرانسانی دارند؟
‫پلیس دائما یک قدم عقب است.
‫چند سال پیش، بابا مطمئن بود ‫که رد آدم بده رو زده.
‫رئیسش رو مجاب کرد ‫که یه عملیات بزرگ انجام بده.
‫پلیسه! بخوابید رو زمین!
‫مهدکودک بود. بریم.
‫احمق.
‫بابا با این پرونده رابطه‌ی ناسالمی پیدا کرده،
‫ولی یه روزی حلش می‌کنه.
‫- اینجا آشپزخونه‌ست. اینجا... ‫- ای وای! وقتشه!
‫- خب انگار مهمون داریم. ‫- کیف... کیف کجاست؟
‫ویله؟ همه‌چی رو جمع کن. ورا، ‫ویله؟ مامان داره زایمان می‌کنه.
‫همون‌طور که تمرین کرده بودیم. ‫شیطنت نکنید. بعدا بهتون زنگ می‌زنم.
‫- مامان رو جا گذاشتم. مامان، بیا! ‫- نمی‌خواد کولم کنی.
‫خب، پس انگاری قراره همدیگه رو ببینیم.
‫خب می‌دونی، ‫سازوکار این دستگاه چطوریه دیگه؟
‫دقیقا می‌دونم کی و کجا این ‫جرم آسمانی به جو برخورد می‌کنه،
‫و با این غبار جادوییش رو می‌گیرم. ‫فقط کافیه روشنش کنم.
‫آهای؟ گوش می‌دی؟
‫نه، به آواز نهنگ گوش می‌دادم. ‫آرامش‌بخشه. صداش اینجوریه...
‫سلام.
‫چارلی کوچولوی من. ‫عروسک کوچولو موچولو.
‫تو هم گاز خنده کشیدی؟ ‫نمی‌خواد اینجوری حرف بزنی.
‫بچه‌ها ساعتی 34 تا چیز جدید ‫یاد می‌گیرن. که حیفه.
‫آره، خیلی حیفه...
‫بیا ببین. سه، دو، یک، حالا!
‫- مکنده رو روشن کن. ‫- باشه.
‫نه، اون یکی دکمه! ‫این دمیدنه! باید مکش رو بزنی!
‫دو تا دکمه داره! ‫دکمه‌ی دوم رو بزن!
‫- خاموشش می‌کنم. ‫- نه، خاموشش نکن!
‫نه، نه، نه...
‫- نه! ‫- چی شد؟
‫- گند زدی به همه چیز، مرتیکه دلقک! ‫- نمی‌تونی...
‫نه، نمی‌تونم. مسابقه تموم شد!
‫کی میای خونه ‫تا بتونم باهاش بازی کنم؟
‫- چند روز دیگه. ‫- باید صبور باشی.
‫- نه ماهه که منتظرم. ‫- کلی وقت دارید.
‫کلی با هم ماجراجویی می‌کنید.
‫حالا باید 50 سال دیگه صبر کنم ‫تا اجرام آسمانی دوباره پیداشون بشه.
‫- نمی‌شه ازش رو آدما استفاده کرد؟ ‫- چی؟
‫- یعنی قدرتشون رو مکش کنی. ‫- نه، کار نمی‌کنه.
‫می‌شه باهاش قدرت رو از بقیه کشید بیرون.
‫خیلی وقته دارم بهش فکر می‌کنم. ‫اصلاحات لازم داره اما شدنیه.
‫بعد می‌تونم ازش رو اینفریو استفاده کنم.
‫عجله کن! بدو!
‫- ندو... ‫- مراقب باش.
‫ببخشید. مامانم امروز با داداش ‫کوچولوی جدیدم اومدن خونه.
‫بابا داره میاد دنبالم!
‫- نباید بری خونه و بازی... ‫- آره، بابام میاد دنبالم.
‫باشه، فردا می بینمت.
‫آهای. هفته پیش از مسابقه بوکس جا موندی.
‫آره.
‫- سلام، مامان. چارلی کجاست؟ ‫- پیش بابا.
‫- از مدرسه که برمی‌گشتم... ‫- باید داستان بنویسم. با بابا حرف بزن.
‫کی می‌تونم باهاش بازی کنم؟
‫به محض اینکه غذاش رو بخوره، آروغش رو بزنه،
‫بخوابه، پی‌پی کنه و پوشکش رو عوض کنم.
‫- فکر کردم قراره بیای دنبالم. ‫- چه خوب.
‫مامان می‌خواد کتابش رو بنویسه. منم می‌خوام ‫به چارلی یاد بدم شیشه شیرش رو بگیره.
‫- می‌تونیم بعدا سوپرکاپ 4 بازی کنیم؟ ‫- آره. یه پنج شش سال دیگه.
‫چه بامزه.
‫چی شده؟
‫هیچی. البته یه چیزی هست.
‫- یه کوچولو دلم گرفته. ‫- واقعا؟
‫- آره، هیچکس گوش نمی‌ده... ‫- شوخی می‌کنی!
‫آخ...
‫یعنی چی؟
‫- با اتاقم چیکار کردی؟ ‫- داره می‌خوابه.
‫من این پایین یه اتاق داشتم. ‫می‌دونی کجاست؟
‫چارلی باید نزدیک ما بخوابه، ‫برای همین باید اتاق تو رو بدیم بهش.
‫- من کجا بخوابم؟ ‫- فعلا تو دفتر من.
‫می‌تونی واسه خودت یه جای دنج بسازی.
‫چیز دیگه‌ای هم هست که بهم نگفته باشید؟ ‫نکنه تو و مامان جاسوس روس‌هایید؟
‫اسم من جسیه و اهل شیکاگوئم؟
‫اسمت اولفه و مأمور مخفی‌ای؟
‫زندگی‌مون قراره عوض بشه، ‫ولی تو باید پسر بزرگی باشی و مسئولیت‌پذیرتر بشی.
‫جونمی جون! من عاشق مسئولیتم!
‫ویله، چی... چشمت. ‫چیکار کردی؟ ویله!
‫نه، بیدارت کردم؟
‫بگیر!
‫ای بابا...
‫بیا.
‫ته هنرش همینه؟ ‫تا کی قراره بی مصرف بمونه؟
‫ممکنه یک سال طول بکشه تا اولین کلمه‌ش رو ‫بگه و دو سال هم طول می‌کشه تا راه بره.
‫دو سال؟! پس بهتره برم ‫سیستم‌بولاگت.
‫شاید تا اون موقع انحصارش ‫لغو شده باشه.
‫اصلا ممکنه من تو ساحل غربی گیم‌نت زده باشم.
‫همه توپ‌ها رو ریخته زمین. ‫من که جمعشون نمی‌کنم.
‫دفترچه‌ی خیالی عزیز که توش چیزی نمی‌نویسم،
‫امروز بدترین روز عمرم بود.
‫بابا! بابا! خدای من، بابا!
‫- دزدی‌ها الگو دارن. ‫- چارلی کجاست؟
‫- رو شکمت. ‫- آره، خوب نخوابیدم.
‫تحقیقاتت رو نگاه کردم. ‫یه الگویی دارن!
‫به وسایل من دست نزن.
‫می‌دونم دوباره کی و کجا دزدی می‌کنن.
‫- ویله، تو خیلی بچه‌ای. ‫- ولی، بابا...
‫- ما معمولا... دزدها... ‫- می‌رم چارلی رو عوض کنم.
‫عزیزم، دیگه نوبت توئه.
‫باشه حالا که اینطوره، ‫خودم تنهایی می‌رم.
‫آره، خب وگرنه باید ‫رو یه نویسنده دیگه حساب کنیم.
‫نه، دیگه آخراشه. ‫خط‌های آخرشم.
‫چه عالی. اسمش چیه؟
‫اسمش... «چارلی».
‫چی؟ «چارلی» خالی؟
‫هیجان‌انگیزه. ساده و قدرتمند.
‫اسم قهرمانانه‌ست. مثل جک یا تدی. ‫می‌تونی یه کم از داستانش بگی؟
‫- نه، می‌رم داستان رو تموم کنم. ‫- سلام! همسایه!
‫میلو ده روز، چهار ساعت ‫و هشت دقیقه سنشه.
‫نوزاد اصلا انرژی بخشه، مگه نه؟
‫- ماها یه کم سختمون بود... ‫- خیلی سریع بزرگ می‌شه.
‫- همه‌ی مادرها فکر می‌کنن... ‫- فکر کنم نابغه باشه.
‫شش سال مرخصی گرفتم تا با میلو باشم.
‫فوق‌العاده مهمه ‫که ثانیه‌ به ثانیه‌ش رو کنارش باشی.
‫ببخشید، دارم پرت و پلا می‌گم. ‫اسم من پرنیله‌ست و همسایه‌تونم.
‫و شیردهی برای ارتباط داشتن خیلی مهمه.
‫شیشه شیر کشنده‌ست، ‫ولی خودت می‌دونی.
‫- فکر نمی‌کنم... ‫- بچه همیشه باید ور دلت باشه.
‫اصلا نمی‌دمش دست شوهرم. ‫تو چی؟
‫- شنیدی؟ یه چیزی گفت. ‫- فکر کنم آروغ زد.
‫می‌خواد باهام صحبت کنه. ‫باید دیکشنری بچه‌م رو ببینم.
‫خوش بگذره!
‫- می‌تونی چارلی رو با خودت ببری. ‫- نمی‌تونم.
‫- چیکار می‌خوای بکنی؟ ‫- می‌رم یه شبکه‌ی جنایی رو متلاشی کنم.
‫برادرت رو با خودت ببر. من باید برم سر کار. ‫باید نشون بدی که بزرگ شدی.
‫اینم از این. دیگه تموم شد.
‫دستگاه استخراج، ‫اختصاصی برای جسم اینفریو ساخته شده.
‫اینجا می‌شینه. تو با این کنترل ‫از راه دور فعالش می‌کنی،
‫و بعد قدرت از بدنش مکیده می‌شه ‫و اینجا جمع می‌شه.
‫بعد من می‌تونم بخورمش و ابرقدرت بگیرم!
‫حالا فقط باید اینفریو رو وسوسه کنم ‫که بشینه اینجا.
‫- ممکنه روزها و سال‌ها طول بکشه... ‫- آنتون!
‫می‌خوام یه چیز باحال نشونت بدم. ‫این دستگاهه چیه؟
‫اگه خواستی می‌تونی امتحانش کنی. بشین.
‫- انگار مخصوص من ساخته شده. ‫- می‌شه گفت همینطوره.
‫- چی هست؟ چکار می‌کنه؟ ‫- این...
‫- اصلا گفتن نداره. ‫- بزنش!
‫- این لباس حفاریه؟ ‫- نه. یعنی لباس حفاریه؟
‫لباس حفاری. که بتونی سر ساختمون حفاری کنی.
‫درسته. هنوز تکمیل نشده. ‫فعلا نمی‌خواستم نشونت بدم.
‫- می‌خواستم این رو ببینی... ‫- نه...
‫- یه ابرقدرت جدید. ‫- باشه.
‫باحاله، نه؟
‫- می‌تونی دوباره بزرگش کنی؟ ‫- فعلا نمی‌تونم.
‫عجیبه! بعد از 50 سال هنوزم ‫قدرت‌های جدید پیدا می‌کنم!
‫جای قشنگیه. واسه من یه کم تاریکه.
‫چند تا گل و گیاه بذاری عالی می‌شه. ‫یا مثلا یه پنجره... اینجا.
‫- یه کم منظره‌ش ضد حاله. حیف. ‫- ایستگاه بعدی: دانشگاه فنی.
‫سلام، سلام.
‫چقدر کوچیک شد.
‫«سنت به این کارا قد نمی‌ده.»
‫بعدش می‌گن. «تو دیگه بزرگ شدی ‫باید مسئولیت‌پذیرتر بشی.»
‫حالا راضی شدی که مجبورم کردن ‫پرستار بچه باشم؟
‫سلام. شما انگار بچه دوست دارید. ‫این رو می‌خوای؟
‫باید اینجا باشه.
‫می‌دونستم. درست حدس زده بودم!
‫اینجا دیگه کجاست؟
‫اونجان.
‫پس خیلیه.
‫می‌برمش اونجا.
‫یه کمکی می‌کنی؟ کمرم شکست.
‫اینا دیگه چیه؟ ‫جنس دزدیه. باید فیلم بگیرم.
‫- نه، چارلی. ساکت. ‫- اون چی بود؟
‫میرم بگردم.
‫یالا، چارلی. باید ساکت بشی.
‫آهای؟
‫- نه، نه، نه. گیر افتادیم. ‫- خودت بیا بیرون.
‫اینجا که خبری نیست.
‫اونجان!
‫دو تا بچه جقله‌ن. ‫گوشمالی‌شون می‌دم و پرتشون می‌کنم بیرون.
‫نه، کاری‌مون نداشته باش.
‫آهای؟
‫- آخ... ‫- چی شد؟
‫چارلی؟ چطوری این کارو کردی؟
‫- یوگا بلدی؟ ‫- تو کی هستی؟
‫ما دو تا بچه معصومیم.
‫بچه معصوم؟ حالا می‌بینیم.
‫نه!
‫چی شد...
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫چطوری این کارو می‌کنی؟
‫باورنکردنیه!
‫یه نوزاد بود!
‫چی؟ چرا فرار می‌کنن؟
‫چیه که انقدر خطرناکه؟
‫این چیه؟
‫تو بودی که ازت می‌ترسیدن؟
‫سلام، کوچولو. گم شدی؟
‫آخی. بچه آروغ زدی؟ ‫بهش چی می‌گن؟
‫یخ زدم!
‫- سوار ماشین شو! ‫- کمکم کن!
‫گرما.
‫بچه‌هه... دیوونه‌ست.
‫چی می‌گی؟ چی؟
‫دنبالمه!
‫بچه‌هه ابرقدرت داره! باشه.
‫نه! مواظب باش، چارلی!
‫وای...
‫سلام کوچولو، بیا مذاکره کنیم. یه دقیقه وایسا...
‫آره...
‫خب دیگه کارمون تمومه.
‫مسابقه تموم شد.
‫گوش کن. این مسابقه ‫اصلا شروع نشده بوده.
‫چطوری اینفریو رو بشونم رو این؟
‫شاید یه آدم 40 سانتی ‫با ابرقدرت ظاهر بشه...
‫یه بچه ابرانسان 40 سانتی زد دمارمون رو درآورد!
‫- باشه... ‫- لیفتراک رو پرت کرد!
‫- و با سیلی زد تو صورتم! ‫- ولی خیلی جقله بود!
‫آره، ریزه میزه بود. رو این صندلی بچه جا می‌شد.
‫باور نمی‌کنی؟ ‫ - چرا.
‫- به رئیس می‌گیم. ‫- وایسید ببینم.
‫فکر کردید وقتی اینفریو بفهمه ‫از یه بچه شکست خوردید چی می‌گه؟
‫یه کم احمق به نظر نمی‌رسین؟ ‫هیچی نشده. جعبه‌ها هم که اینجان.
‫- بهتر نیست برین همبرگر بخورین؟ ‫ - آره.
‫من آنگوس می‌خوام...
‫غبار ستاره رو یکی دیگه نشسته. ‫یه بچه‌ی کوچولو. و من اون بچه رو پیدا می‌کنم.
‫این کاملا طبیعیه. بعضی بچه‌ها ‫زود راه میفتن و بعضی‌هاشون پرواز می‌کنن.
‫عجیب نیست. کاملا... عادیه.
‫لعنتی. کلیدهام.
‫- گشنمه. ‫- خب، باید...
‫- چیزی گفتی؟ ‫ - گشنمه.
‫- حرف زدن هم بلدی. البته. ‫- البته.
‫- خب چارلی. نباید چیزی بگی. ‫- واسه چی؟
‫- بعدا بهت می‌گم. ‫- چی شده؟
‫سوال خوبیه. احتمالا بهترین سوالیه که پرسیدی.
‫- خیلی بیرون بودی. چطور بود؟ ‫- خوب بود. خلافکارها رو زدم.
‫- سرما خوردی؟ ‫- آره. نه. صدام دو رگه شده.
‫- برم لباس‌هاش رو عوض کنم. ‫- من عوض می‌کنم.
‫- لطف داری... ‫- ولی دوست دارم.
‫- منم. ‫- چی؟
‫گفتم «منم دوست دارم.» ‫از ته دل می‌خوام لباس چارلی رو عوض کنم.
‫- تو چه‌ت شده ویله؟ ‫- عالی‌ام.
‫- اشرار مرموز حمله کرده‌اند. ‫- این رو دیدی ویله؟
‫ظاهرا پلیس می‌خواد یه سلاح ویژه بخره.
‫برای نمایش قانع کننده‌تون ممنونیم.
‫جای بحث نداره. اگه کل نیروی پلیس رو مسلح کنیم ‫اشرار رو شکست رو می‌دیم.
‫آره ولی 39 میلیارد کرون...
‫خیلیه اما باید قدم جدی برداریم.
‫تا الان هیچکدوم از تلاش‌هامون کارساز نبوده.
‫اما این پول باید خرج مدارس، ‫استخر، پارک اسکیت...
‫ارزش امنیت چقدره؟ ‫مردم از احساس ناامنی خسته نشدن؟
‫- تا کی می‌تونن بهتون اعتماد کنن؟ ‫- لنرت خوابش برد. به یه چیزی دست زد.
‫سیستم ضد سرقت باید خاموش باشه. ‫حالا بیدار می‌شه.
‫باشه، می‌تونی حرف بزنی، پرواز کنی، ‫و کانتیر بلند کنی.
‫- پس فهمیدیم. خوبه. ‫- چرا قایمم کردی؟
‫آشوب به پا می‌شه. کل دنیا ‫می‌ریزه به‌هم.
‫رنگ آرامش رو نمی‌بینی. مجبور می‌شی ‫تو آزمایشگاه زندگی کنی.
‫- دور از مامان و بابا؟ ‫- آره، دور از مامان و بابا.
‫- چرا؟ ‫- چون تو یه ابرقهرمانی، چارلی.
‫- ابرقهرمان چیه؟ ‫- باشه، وقت می‌بره.
‫وقت نداریم. ‫معلوم نیست کی بخوان حمله کنن.
‫متوجه‌م، اما باید قبل تصمیم‌گیری امتحانش کنیم.
‫حلش می‌کنیم. ‫یه مأمور مناسب پیدا می‌کنم.
‫همه‌ی ابرقهرمان‌ها یه داستان اصلی دارن. ‫داستان اینکه همه‌چی چطوری شروع شد.
‫اینکه چطوری قدرت‌هات رو کشف کردیم. ‫ما هم الان داریم داستان تو رو می‌نویسیم.
‫آهان! یه بخش زایمان هست که ‫غبار ستاره ریخته اونجا.
‫حالا باید اون جقله بچه رو پیدا کنم. ‫بلیط بختم!
‫و مهم یه نبرد نهایی با یه ابرشروره.
‫هر کاری می‌کنه که ابرقهرمان رو نابود کنه، ‫یعنی تو رو.
‫با تهدید کردن آدم‌های بی‌گناه ‫تو رو می‌کشه بیرون.
‫چطوری؟ معمولا یه اتوبوس مدرسه ‫پر از بچه،
‫به نرده پل آویزون شده.
‫یا یه سری بچه تو چرخ و فلک ‫گیر کردن و باید نجاتشون بدیم.
‫البته... تو باید نجاتشون بدی.
‫چون... من...
‫برادرم ابرقدرت داره، ‫ولی من این وسط چی‌کاره‌م؟
‫اون منم؟ اونی که تو پس زمینه‌ست؟ ‫دستیارش؟
‫مگه دستیار بودن چشه؟ ‫رابین رو ببین.
‫- رابین هیچ غلطی نمی‌کنه. ‫- آره.
‫لباس‌هاش رنگی رنگیه. ‫باید برای برادرت خوشحال باشی.
‫نه. حق داری ناراحت باشی. ‫مجبوری تو سایه برادرت وایسی.
‫محکومی به تاریکی ابدی. ولی ‫یه راه برای درست کردنش هست.
‫- بهش گوش نده. کلی راه هست... ‫- خودت تصمیم بگیر. نه!
‫خودت باید ابرقهرمان باشی. ‫می‌دونی که چطوریه.
‫حالا باید مانیفست بنویسی.
‫خب بذار ببینم کی‌ها به دنیا اومدن.
‫- مثل دزدیدن آب‌نبات از بچه‌هاست. ‫- بله.
‫ولی آب‌نباته بهت ابرقدرت می‌ده. ‫بعدش تو هم ابرقدرتمند می‌شی.
‫نمی‌شه بگی «ابرقدرتمند.» ‫انگار به یارو گفتی ابرچاقالو.
‫آره، مرد بی‌ام‌آی. ‫- بینگو.
‫- اینجا چیکار می‌کنین؟ ‫- اینجا سالن بینگو نیست؟
‫- نه، اینجا بیمارستانه. ‫- دیدی گفتم.
‫سالن بینگو که این شکلی نیست. ‫باید سریع بریم که برسیم.
‫ابرقهرمان واقعی کسیه که رهبری می‌کنه ‫و مشکلات رو حل می‌کنه.
‫- یعنی می‌تونه... ‫- مغز داری؟
‫آره. ‫- دقیقا.
‫یه پلیس عالی هم مغز داره هم زور بازو. ‫اما تو انگار نون نخوردی.
‫زور ندارم؟
‫مثل نی قلیون می‌مونی. ‫اما راه حلش درست جلو روته.
‫چارلی می‌شه زور بازوی تو. ‫سلاحی که می‌تونی ازش استفاده کنی. بنویس.
‫می‌تونم قدرت‌های چارلی رو مخفی کنم،
‫از اینکه بهم اعتماد داره ‫سوءاستفاده کنم.
‫می‌تونم همه ‫زحمت‌های چارلی رو بزنم به اسم خودم.
‫کارش رو خراب کنم و نذارم موفق بشه.
‫البته می‌دونست قاتل کیه. ‫یه... همسایه بود.
‫اینکه کسی بیخ گوشت زندگی کنه...
‫سلام. دارم دید شبانه‌ی میلو رو ‫تمرین می‌دم. تو چیکار می‌کنی؟
‫دارم گزارش رشد چارلی رو می‌نویسم.
‫تعداد نفس‌هاش رو می‌شمارم ‫و پوشک‌هاش رو وزن می‌کنم. تو نمی‌کنی؟
‫آره... البته.
‫البته. از پسش برمیام.
‫یه کت البته. میام. الو.
‫- کی بود؟ ‫- رئیسم بود. زود برمی‌گردم.
‫- ولی امروز چارلی پیش توئه. ‫- خیلی مهمه. من انتخاب شدم.
‫- شاید اوضاع بهتر شه. ‫- سلام. من چارلی رو شیر می‌دم.
‫وقتی من باشم آروم می‌شه. ‫بریم قدم بزنیم. من ازش مراقبت می‌کنم.
‫صبر کن... چقدر بهش پول دادی؟
‫- خوبه که سرگرم شدن، نه؟ ‫- دیروز می‌خواست برادرش رو بفروشه.
‫کار خطرناکی نمی‌کنن.
‫- کجا می‌ریم؟ ‫- به مخفی‌گاهمون.
‫همه‌ی ابرقهرمان‌ها یه مخفیگاه ‫و یه مأموریت دارن.
‫- مأموریت ما چیه؟ ‫- مچ آدم بده‌ها رو موقع خلاف بگیریم.
‫و من... ما... افتخار ‫دستگیری‌شون رو به‌دست میاریم.
‫- و بابا می‌فهمه که من... ‫- «افتخار» یعنی چی؟
‫- بعدا توضیح میدم. اینو بپوش. ‫- چه قشنگ.
‫- اس مخفف چیه؟ ‫- اس... دستیار.
‫چه اسم باحالی. اسم تو چیه؟
‫- استاد! ‫ - اونم باحاله.
‫خب حالا باید قدرت‌هات رو کشف کنیم. ‫تا چه ارتفاعی می‌تونی پرواز کنی؟
‫- پرواز؟ من نمی‌تونم پرواز کنم. ‫- ولی دیروز، وقتی ما...
‫باشه. با چند تا تکنیک مبارزه شروع می‌کنیم. ‫بیا.
‫- آخ ‫- ببخشید.
‫- فکر می‌کردم... ‫- می‌خوام برم خونه. گشنمه.
‫هنوز اصلا شروع نکردیم. ‫غذا رو هر وقت که...
‫باشه. آروم باش. بهت غذا می‌دم.
‫خب همینه. اون بچه خیلی قویه،
‫برای همین یه دارویی درست کردم ‫که باعث می‌شه قدرتش کم بشه.
‫یه جور پیش‌درمانه که بعدا ‫بشه قدرتش رو استخراج کرد.
‫مطیعش می‌کنه.
‫نگو که خوردیش.
‫فایده نداره. قدرت تکلمت رو از دست دادی.
‫حالا فهمیدم. داداش بزرگه رو وادار می‌کنیم ‫که دارو رو بخورونه به بچه.
‫ابرقهرمان شیرخوره زیادی نداریم.
‫کم کم خوب می‌شی. ‫و فکر کنم بتونی حرف بزنی.
‫آنتون! حالا فرصت داری که بدرخشی.
‫باید تهدید کنی که تو ‫یه منطقه پرجمعیت بمب منفجر می‌کنی.
‫عجب فرصتی. خیلی باحال به نظر می‌رسه.
‫ولی من مخترعم. می‌خوام تیر بخورم.
‫- هدف منم همینه. ‫- چه مریض. من که پایه‌م.
‫- صبر کن. یه فکر بکر دارم. ‫- چیه؟
‫- اون به جام انجامش می‌ده. ‫- به‌نظرت دلش می‌خواد؟
‫حتما. وگرنه که می‌گفت. ‫فلج که نشده.
‫پس قبوله. اون انجامش می‌ده.
‫نزدیک بود. چی شده؟
‫چرا اینجوری نگام می‌کنی؟ ‫بس کن، یه جوری شدم!
‫تو شاگرد خوبی هستی، چارلی. ‫اشکالی نداره که فعلا نمی‌تونی پرواز کنی.
‫- ولی می‌تونیم کلی نیروی دیگه رو امتحان کنیم. ‫- آره کلی نیروی دیگه.
‫شلیک با یخ، لیزر، ‫میدان‌ نیرو، جابه‌جایی میان‌بعدی...
‫دید ایکس‌ری، کشسانی، ‫نامرئی شدن، تبدیل شدن به...
‫- تو هم همونی رو می‌بینی که می‌بینم؟ ‫- می‌تونم سعی کنم ببینم چی می‌بینی.
‫با چشمات نگاه کن. علامت رو کامیون رو می‌بینی؟
‫عین خودشه.
‫- بریم دنبالش. ‫- من آموزش ندیدم.
‫دیگه فرصت آموزش نداریم.
‫چیکار کنیم؟ خیلی آروم می‌ره.
‫خوبه، وایساد!
‫- جناب بچه پلیس هم که اینجاست. ‫- سلام.
‫- برید کنار، سرم شلوغه. ‫- رفتی مأموریت مخفی؟
‫نه داره با بچه خاله‌بازی می‌کنه. ‫چه تی‌شرت قشنگی.
‫- ام مخفف «موش کوچولوئه» ‫- می‌تونم تی‌شرتت امتحان کنم؟
‫- بس کنین! ‫- هی، هی.
‫- این فسقلی بانمک رو نگاه. ‫- من جات باشم اذیتش نمی‌کنم.
‫می‌خواد چی‌کار کنه؟ خودش رو خیس کنه؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫آخ!
‫دماغم. مامانم می‌گه صورتم رو خوشگل کرده ‫نباید بشکنه.
‫بزن بریم.
‫آخ!
‫چی؟
‫ایول، چارلی!
‫نه... بهشون نمی‌رسیم.
‫- چرا، می‌رسیم. بپر بالا. ‫- چی؟
‫همچین حس خوبی بهش ندارم!
‫آفرین، چارلی! خیلی تند می‌ره!
‫- اوناهاش! ‫- هوشمندانه بود، نه؟
‫- پرواز کردن بهتر بود. ‫- راضی بشو نیستی ها!
‫قطار داره میاد!
‫- برو بالا! ‫- ایول!
‫وای نه!
‫تابلو رو بپا!
‫خب، حالا می‌دونم پرواز کردن چه حسی داره.
‫کجاییم؟
‫رفت پشت ماشین. حالا می‌تونیم بپریم پایین.
‫بپر پایین!
‫آهان اینجایی.
‫نه، هنوز بو میاد. ‫پس یه چیزی تو ماشینه.
‫- شبیه یه زباله دونی عادیه. ‫- اونجا رو نگاه. اون ماشینه کجا می‌ره؟
‫سوراخ کنار ماشین رو دیدی؟ ‫مال لیفتراک بود.
‫درست داریم می‌ریم.
‫اوناهاشن.
‫خوش اومدین.
‫باید بریم اونجا. ‫فایده نداره، ولی سعی می‌کنم.
‫دسترسی ممنوع.
‫نه، بیومتریکم اشتباهه. لعنتی. ‫باید صبر کنیم تا کامیون بعدی...
‫آره، یا می‌تونی در رو از جا بکنی. ‫اینم یه راه متفاوتیه واسه خودش.
‫همه لوازم دزدی اینجاست. ‫همه چیزایی که مردم از دست دادن.
‫- یعنی چی؟ ‫- درست داریم پیش می‌ریم.
‫- لباس‌ها رو نگاه! اسکلت‌ خارجیه! ‫- اینجا خیلی تاریکه.
‫حتما از وسایل دزدی برای ساختن ‫این تجهیزات استفاده کردن.
‫ولی چرا؟ ‫- چی؟
‫کجا می‌ری؟
‫مجبور نیستیم بریم اون پایین.
‫نباید برگردیم مخفیگاه؟
‫نه تازه رسیدیم به جای ترسناکش.
‫- اینجا کار دزدی‌هاشون رو انجام می‌دن. ‫- ما هم دیدیم.
‫- گشتیم. حالا می‌تونیم بریم خونه. ‫- نمی‌فهمی این چقدر مهمه؟
‫- ته و توش رو درمیاریم. ‫- می‌شه بریم؟ ترسناکه.
‫- چی؟ ‫- یکی داره میاد.
‫نامردیه. من فلج بودم. ‫نمی‌شه خودش انجامش بده؟
‫- درست می‌شه. ‫- شبیه بمبه.
‫گفتنش واسه تو راحته. ‫تو که نباید تیر بخوری.
‫- می‌خوام برم خونه پیش مامان بابا. ‫- چی؟ الان نه.
‫چرا، وقتی مامان بغلت می‌کنه ‫حس گرمی بهت دست می‌ده.
‫نباید به بزرگترا اعتماد کنی. ‫تهش همیشه ناامیدت می‌کنن.
‫یه روز مهم‌ترین چیز زندگی‌شونی، ‫روز بعدش بی‌ارزشی.
‫پس از الکی احساسات به‌خرج نده. ‫این سلاح‌شونه.
‫بهتره به هیچکس اعتماد نکنی. فقط به من.
‫- نه، الان نباید گریه کنی. ‫- نمی‌تونم جلوی احساساتم رو بگیرم.
‫چرا، می‌تونی.
‫چیه؟
‫- چی؟ ‫- بچه!
‫خودشونن! گیرشون میندازیم!
‫وایسا ببینم!
‫هان؟ ولی...
‫- کجا می‌ری، روله؟ ‫- بچه‌ها دارن می‌رن اون بالا!
‫دستت به موبایلم می‌رسه؟ ‫بابا باید بیاد دنبالمون.
‫سعی می‌کنم.
‫- آفرین! ‫- نزدیک بود!
‫توپ رو بگیر!
‫- عجله کن. ‫- چقدر بدم میاد شکم گرسنه برم بالا.
‫این همون بچه‌ای نیست ‫که سری پیش لت و پارمون کرد؟ سلام!
‫- می‌خوای دوباره باهاشون بجنگی؟ ‫- وای نه!
‫- پس چرا افتادیم دنبالشون؟ ‫- نمی‌دونم.
‫نه، رفتن.
‫- به رئیس بگیم؟ ‫- اصلا.
‫- برگر؟ ‫- آره. شاید بد نباشه برگر گیاهی بخورم.
‫- انگار صدای سورس ماشینوئه. ‫- چیه؟
‫یه دستگاه قلقلک که بدنم رو ‫تسخیر می‌کنه. مجبور می‌شم قلقلکت بدم!
‫- وای نه. ‫- سورس ماشینو، سورس ماشینو!
‫بابا!
‫- مدرسه بودن. زنگ می‌زنم. ‫- گوش کن، بابا.
‫- کجا بودین؟ ‫- مقر شرورها رو پیدا کردیم.
‫دیگه بس کن. خیلی خوبه که ‫می‌خوای با برادرت باشی.
‫- ولی چارلی یه بچه‌ست. ‫- این چیه پوشیدی؟
‫اگه عملکردم خوب باشه احتمالا بخرن‌شون.
‫ولی وقتی مجبور باشم بچه‌داری کنم سختمه.
‫- خودشه. حالا فهمیدم. ‫- نه، دست نزن.
‫یه ویژگی ضد سرقت ناجور داره.
‫- فهمیدم چه خبره. بابا... ‫- ساکت.
‫حمله در شهربازی. ‫یه مرد نقاب‌دار دیده شده.
‫من رسیدگی میکنم.
‫- باور نکن بابا. تله‌ست. ‫- دیگه حرف نباشه.
‫- ولی ما دیدیم... ‫- دیگه ساکت باش.
‫- چه خبره؟ ‫- مامان!
‫بذار ببینم. لعنتی.
‫- منم می‌خوام بیام. ‫- تو همینجا می‌مونی. بابا باید کار کنه.
‫ولی این کار منم هست. ‫من همه‌چیز رو حل کردم.
‫مواظب باش!
‫فرار کنین!
‫- من خطرناکم و اسلحه دارم! ‫- آروم باش.
‫بمبه. و اونجا غیرنظامی داریم.
‫چقدر بالاییم!
‫دوستت دارم، ویله. ‫تو مهربون و به‌فکری.
‫- به‌فکر. ‫- بهم اهمیت می‌دی.
‫بدون اینکه به فکر خودت باشی ‫کمکم می‌کنی بهتر بشم.
‫می‌خوام وقتی بزرگ شدم مثل تو باشم.
‫- من که بزرگ نیستم. ‫- از من که بزرگتری.
‫چارلی، یه چیزی هست که ‫باید بهت بگم.
‫من بهت راستش رو نگفتم. ‫به‌فکرت نیستم.
‫- می‌خواستم ازت سوءاستفاده... ‫- گزارش می‌دید؟
‫یه بمب ساعتی فعال هست. ‫کلی بچه در خطرن.
‫- بیا، باید بریم اونجا. ‫ - نه.
‫- بابا گفت باید همینجا بمونیم. ‫- مسمومیت لاکتوزی گرفتی؟
‫- اون درجه‌ش بالاتره. ‫- پس خودم انجامش می‌دم.
‫- به پشتیبانی نیاز دارم. ‫- اون لباس تنته. از پسش برمیای.
‫یه خلافکار هست. نقاب‌دار و ‫مسلحه...
‫- سلام! ‫- منو دید.
‫شاید چون خیلی بلند حرف می‌زنم. ‫وایسا. حالا اسلحه‌ش رو به سمتم گرفت.
‫- از سلاح جدید استفاده کن. ‫ - آهان، سلاح.
‫- یادم رفت. می‌رم بیارمش. ‫- شوخی می‌کنی؟
‫- صبر کن! کجا می‌ری؟ ‫ - بمب!
‫به سلاحم نیاز دارم. ویله کجاست...
‫چی شد؟ صدام رو می‌شنوی؟
‫باید نقش شرور رو بازی کنم. ‫باورشون نشده.
‫با این لباس سخته.
‫شبیه یه چاه متحرک شدم. ‫پلیس کجا رفت؟
‫بیدار شو! گوش می‌دی؟ ‫جامعه بهت نیاز داره.
‫بیدار شو، خنگول!
‫الان که وقت خواب نیست!
‫آخ. تو ازم خواستی. ‫حس کردی که بابا باید بیدار شه.
‫تو یه قهرمانی، چارلی. ‫می‌فهمی؟ همینجا بمون.
‫بمبش فعال نیست.
‫اگه کسی کاری بکنه، ‫منم یه کاری می‌کنم.
‫پس حواستون باشه کاری نکنید!
‫اسلحه رو بنداز، وگرنه شلیک می‌کنم!
‫الانه که اتفاق بیفته. ‫دوباره قراره درد بکشم.
‫آی درد داشت. وای مادر!
‫چه مسخره!
‫وقتی با بهترین پلیس سوئد ‫در بیفتی تهش می‌شه این...
‫بمب!
‫خب، بذار ببینم.
‫قرمز یا آبی؟ یه بار یادم داده بودن.
‫قرمز رو انتخاب می‌کنم. نه، الان آبی رو ‫برداشتم. و ردیف شد.
‫هنوز زنده‌م. خطر رفع شد!
‫- بمب خنثی شد! ‫- هورا!
‫نجاتتون دادم!
‫موج جنایت تمام شده.
‫به لطف این دو نفر می‌تونیم ‫شب رو راحت بخوابیم.
‫بله، و به لطف این سلاح شگفت‌انگیز.
‫اگه قهرمان‌مون با لباس جدیدش نیومده بود،
‫بچه‌ها دیگه زنده نبودن.
‫می‌خوام از پسرم چارلی هم تشکر کنم.
‫- به لطف اون... ‫ - چارلی؟ ساکت، میلو.
‫بدون اون شدنی نبود.
‫اون خطر رو حس کرد و می‌خواست بهم هشدار بده.
‫بله... و این سلاح فوق‌العاده.
‫پس سوپرچارلی کوچولو اومده به کمک پلیس؟
‫- بله، می‌تونین... ‫- یه پسر بزرگتر هم داشتین.
‫بله، ولی مطمئن نیستم ‫کجاست. کجا رفته؟
‫نگاش کنید اومد.
‫- وای بو گند می‌دی ویله. ‫- سلام بچه.
‫رازت رو می‌دونم و می‌دونم چه حسی داری.
‫- منظورت چیه؟ تو کی هستی؟ ‫- برادر کوچولوت ابرقدرت داره.
‫مجبور نیستی تو سایه‌ش باشی. ‫تو هم می‌تونی ابرقدرت داشته باشی!
‫- چطوری؟ ‫- علم. من محققم.
‫خوش به حالت، ولی مشکلی ندارم.
‫- چی می‌شه اگه جونت رو تهدید کنم؟ ‫- نه، ممنون.
‫برمی‌گرده.
‫دیگه خوب نیست بهش نگاه کنی.
‫- به عنوان افسر سال انتخاب شدم! ‫- واقعا؟ شایسته‌شی.
‫آره، و شهرداری تجهیزات رو می‌خره. ‫به لطف من و چارلی.
‫پیست اسکیت، استخر و ‫بقیه‌ی چیزها چی می‌شن؟
‫زمین بازی به چه درد می‌خوره وقتی ‫جرئت نداری توش بازی کنی؟
‫- شهر به امنیت و من نیاز داره. ‫- اینا بلوفه!
‫- می‌تونم ثابتش کنم! گوش کن! ‫- دیگه بسه.
‫- مامان، تو که باور نمی‌کنی؟ ‫- بیخیالش شو.
‫نمی‌تونی برای یه بار هم که شده ‫خوشحال باشی که بابات قهرمانه؟
‫هیچکس نمی‌فهمه. آدم اشتباهی رو ‫گرفتن. طرف یه نوچه‌ست.
‫ماده‌ی منفجره فعال نبود. ‫اصلا چرا باید بمب منفجر کنن؟
‫تا حالا فقط دزدی می‌کردن. ‫بعد یهو اومدن جلوی هزار نفر اینطوری کردن.
‫می‌خواستن مردم ببینن.
‫و قرار نبود کسی آسیب ببینه. ‫فقط می‌خواستن بابا رو بکشونن اونجا.
‫ولی چرا؟
‫چرا بابا اولین نفر رسید اونجا؟ ‫گشت‌های دیگه نزدیک‌تر نبودن؟
‫باید قبل از اینکه پلیس لباسه رو بخره ‫به مخفی‌گاهشون حمله کنیم! بیا!
‫«از اینکه بهم اعتماد داره ‫سوءاستفاده کنم.»
‫نباید بخونیش!
‫می‌تونم همه ‫زحمت‌های چارلی رو بزنم به اسم خودم.
‫کارش رو خراب کنم و نذارم موفق بشه.
‫- دیگه این حرف‌ها واقعیت نداره. ‫- بهت اعتماد کردم.
‫ولی حق با تو بود. ‫نباید به هیچکس اعتماد کرد.
‫بدون تو نمی‌تونم.
‫- تسلیم نشو. ‫- دیگه به حرفات گوش نمی‌دم.
‫- سری پیش خرابکاری شد. ‫- می‌تونی به همه ثابت کنی اشتباه می‌کنن.
‫- فایده نداره. هیچکس به من گوش نمی‌ده. ‫- سلام. جلسه گرفتین؟
‫چه خوب. پس می‌تونین نظر من رو بشنوین.
‫- می‌دونی آدم بده‌ها کجان. ‫- بدون چارلی نمی‌تونم.
‫نامردیه. آخه یه نوزاد ابرقدرت می‌خواد چیکار.
‫- فکر کن تو داشته باشیش. ‫- آره، ولی چطور ممکنه؟
‫دوباره اومدم. چی رو از دست دادم؟
‫اینطوری تام نکن.
‫[آنتون دانشمند شرور]
‫چه خوب. خوش اومدی.
‫حس می‌کردم که میای.
‫ پس من ابرقدرت می‌گیرم، ‫ولی برای چارلی خطرناک نیست؟
‫نه، البته که نه.
‫باشه، انجامش می‌دم.
‫انتخاب خیلی عاقلانه‌ای کردی.
‫- چیکار باید بکنم؟ ‫- خیلی ساده‌ست.
‫فقط باید اینو بهش بدی.
‫این کار رو برای همه انجام می‌دم. ‫فقط من می‌تونم شهر رو نجات بدم.
‫- حالا دیگه به من بستگی داره. ‫- نباید بهش بدی...
‫همینه که هست.
‫امروز، مراسم با حضور چند صد افسر ‫و خانواده‌هاشون برگزار می‌شه.
‫شهرداری همچنین قراردادی رو ‫با تأمین‌کننده‌ی تجهیزات جدید امضا می‌کنه.
‫- می‌خوای سخنرانی رو بشنوی؟ ‫- چقدر طولانیه؟
‫شاید باید کوتاه‌تر بشه.
‫چی؟
‫آهای؟ چارلی؟ بیدار شو.
‫استن-پاو، استن-پاو...
‫من چیکار کردم؟
‫مامان! نمی‌تونه حرف بزنه! ‫- کی؟
‫چارلی! ‫- نه، اون چهار هفته‌شه.
‫نمی‌فهمی. اون...
‫- نمی‌تونم بهت بگم... ‫- تو هم باید بیای. بدو لباست رو عوض کن.
‫- تو هم که هیچوقت نمی‌خوای بیای جایی. ‫- باشه.
‫دوست داری باهامون بیای؟ اگه اینطوره...
‫- دارم دیوونه می‌شم. ما هم اینطوری بودیم؟ ‫- تا گریه‌م نگرفته شلوارم رو پیدا کن.
‫باید عجله کنم. اونجا می‌بینمت. ‫یه لیموزین میاد دنبالتون.
‫- چه باکلاس. ‫- آره، یه جورایی جالبه.
‫لیموزین؟ برم لباس بپوشم.
‫باز کن!
‫- باید بهم کمک کنی! ‫- دارو رو گرفته؟
‫یه چیزی شده. ‫چه بلایی سر برادرم اومده؟
‫درمان آروم اثر می‌کنه. اول قدرتش کم می‌شه ‫و بعد قدرت تکلمش.
‫- در نهایت، مثل یه نوزاد می‌شه. ‫- باید تغییرش بدی!
‫شاید بتونم، ولی نمی‌خوام.
‫- دیگه کاریه که شده ‫- مرتیکه... کثیف.
‫حالا می‌رم مراسم ‫و قدرت‌های چارلی رو می‌دزدم.
‫پس بیا امیدوار باشیم که زنده بمونه.
‫ زنده بمونه؟
‫- آره، دست مریزاد. ‫ - ممنون.
‫- و ممنون بابت لیموزین. ‫- لیموزین؟
‫ببخشید. می‌شه درباره ‫روش تربیت بچه‌ت راهنماییم کنی؟
‫من روش خاصی ندارم. می‌خوام ‫بچه‌هام یه زندگی عادی داشته باشن.
‫صندلی بچه جلوئه. خوابیده.
‫آره، همینطوری.
‫مامان! چارلی! با اون راننده نرید! از ماشین پیاده شید!
‫وایسا!
‫وایسا! وایسا...
‫لعنتی. نه، نه، نه!
‫- دوچرخه‌ت خراب شده؟ ‫- چی؟
‫آره.
‫- می‌تونی دوچرخه‌ی منو قرض بگیری. ‫ - ممنون.
‫- یه عکس بگیریم. ‫- آره، اوناهاشن!
‫بیشترین...
‫باید فرار کنی! اون آدم بدیه! ‫می‌خواد قدرت‌هات رو بدزده!
‫من باید جایزه بگیرم.
‫- با لیزر بهش شلیک کن! ‫- نمی‌تونم این کارو بکنم.
‫قدرت‌هام... کار نمی‌کنن.
‫من... خسته‌م.
‫نباید بخوابی.
‫مواظب باش! برو کنار!
‫- کجا می‌ری؟ ‫- بذار برم تو.
‫- پدرم جایزه میگیره. ‫- برو ببینم بچه.
‫چارلی قراره بره روی استیج ‫پس می‌تونم ببرمش پشت صحنه.
‫بهم اعتماد کنید. من آدمی هستم ‫که می‌تونید بهش اعتماد کنید.
‫- آره، میره روی استیج... ‫- مامان، نذار چارلی رو ببره!
‫- چارلی رو کجا می‌بری؟ ‫- هیچ جا.
‫همسرتون ازم خواست مراقبش باشم. قهرمان کوچولو خوابه.
‫خوبه. پس وقتی معرفیش کردم ‫با اون میای رو استیج.
‫نه، اون خطرناکه! جلوش رو بگیر! آهای!
‫نه، نه، نه. کجان؟
‫آره، اوناهاش!
‫نه، قفله!
‫فکرش رو بکن 50 ساله منتظر این لحظه بودم.
‫50 سال! زمان درازیه.
‫آره، ولی...
‫لعنتی، باید چارلی رو نجات بدم.
‫بذار ببینم. محفظه اونجاست. ‫بعد فقط باید فعالش کنیم.
‫اینم از این.
‫خیلی سفته. نه!
‫حالا دیگه هیچی نمی‌تونه جلوم رو بگیره. حالا...
‫چی؟ محفظه کجا رفت؟
‫آره، باید قابل استفاده باشه. خوب می‌شه.
‫اجازه بدید افسر سال رو معرفی کنم! ‫یه کف مرتب به افتخارشون!
‫آره. آره.
‫ممنون و متشکرم.
‫می‌خوام از همسرم و بچه‌هام تشکر کنم. ‫به خصوص چارلی کوچولو...
‫نمی‌دونم کجاست،
‫ولی بذارید بهتون بگم ‫چطوری اون خلافکار رو دستگیر کردم.
‫آنتون!
‫- من یه خودکار می‌خوام. ‫ - بفرمایید.
‫یادت باشه که لباس رو به خودکار مجهز کنی.
‫این چیه؟ آبمیوه‌گیری؟ دستگاه لاته؟
‫- می‌شه اینطور گفت. ‫ - چه خوشمزه.
‫- بدش به من. ‫- نه.
‫- داری به اینفریو می‌گی نه؟ ‫- نه...
‫- خوبه. پس بگو آره. ‫- پس آره.
‫و قهوه رو بده به من.
‫حالا من قدرت‌های ابرانسانی دارم، ‫و تو رو نابود می‌کنم!
‫دیگه دوران استبدادت تموم شده! ‫و طعم خشم منو می‌چشی!
‫- دیوونه شدی؟ ‫- آره، شاید، ولی حالم خوبه.
‫بیفت اینجا. بعدا یه مجازات مناسب برات پیدا می‌کنم.
‫آهان. داشت یادم میرفت.
‫قرار بود ابرقدرت بگیرم. چی شد؟
‫حالا باید از اینجا بریم. ولی با این چیکار کنیم؟
‫قدرت‌های تو توشه. ولی مال توئه؟
‫هیچکس نمی‌گه مال توئه چون... ‫می‌تونیم شریکی استفاده کنیم.
‫اگه من نصفش رو بردارم... ‫همه‌ش رو برمی‌دارم چون...
‫آره، همین کار رو می‌کنیم. عادلانه‌ست.
‫این... من... بودم...
‫این من بودم که...
‫مامانم امروز با داداش ‫کوچولوی جدیدم اومدن خونه.
‫دوستت دارم.
‫- حرفم می‌زنی. البته. ‫- البته.
‫- بامزه. ‫- سورس ماشینو!
‫بهم اهمیت می‌دی.
‫بدون اینکه به فکر خودت باشی ‫کمکم می‌کنی بهتر بشم.
‫دستیار.
‫حالا شروع می‌شه.
‫پس سوپرچارلی کوچولو اومده به کمک پلیس؟
‫- ولی من این وسط چی‌کاره‌م؟ ‫- از من که بزرگتری.
‫این فکرها چیه؟ ‫تو به قدرتت نیاز داری چارلی. بخور ببینم.
‫- حالا به قسمت مهم رسیدیم. ‫- می‌تونی چیزی بگی؟
‫- باید قرارداد رو امضا کنیم. ‫- وای نه! حالا میام.
‫- پس امضا می‌کنم... ‫ - صبر کن! امضا نکن!
‫شرور اشتباهی رو گرفتید! ‫باید شرور واقعی رو دستگیر کنید!
‫تجهیزات از لوازم الکترونیکی‌ای ساخته شده ‫که از ما دزدیدن!
‫ویله. می‌خوای این لحظه رو ‫برای بابات خراب کنی؟
‫خلافکاره دستگیر شده. ‫و ما اینجاییم تا جشن بگیریم.
‫تقصیر تو نیست بابا، ولی ما ‫خلافکار اصلی رو نگرفتیم، اینفریو.
‫اینفریو؟
ما باید موفق می‌شدیم، ‫که به سلاحش دسترسی داشته باشیم.
‫مسخره! برو رد کارت!
‫نباید امضا کنید! اون همین رو می‌خواد!
‫این اینفریویی که ازش صحبت می‌کنی کیه؟
‫تو.
‫نه! نباید بهش دست بزنی!
‫وای نه...
‫همینه! آره. آره. حالا باید...
‫به پسرم دست نزن، وگرنه...
‫درست می‌گفتی. ‫مردم باید تهدید شن.
‫مثل آتیش گرمی که بتونن ‫دورش جمع بشن، متحدشون می‌کنه.
‫و من می‌تونم اون تهدید رو ارائه بدم. ‫ولی می‌تونم نجاتشون هم بدم.
‫نبرد بین خیر و شره، ‫و من هر دوتاشون رو کنترل می‌کنم.
‫یه موقعیت برد برده... برای من.
‫پس حالا ما دو تا یه سفر کوچیک می‌ریم.
‫متأسفانه، سفرش یک‌طرفه‌ست. برای تو.
‫ویله!
‫خیلی بالاییم!
‫به دل نگیر، ‫ولی حالا ولت می‌کنم.
‫وگرنه هیچ‌وقت نمی‌فهمن ‫که من جدی‌ام. بای بای.
‫نه!
‫- می‌تونی پرواز کنی! ‫- البته! من دستیار قهرمانم!
‫نه، من دستیارم.
‫ویله، چارلی!
‫تمام زندگیم آرزو داشتم ‫کسی پیدا بشه که با من برابر باشه.
‫هیچکس نمی‌فهمه وقتی ابرقدرت داری...
‫ولی نمی‌تونی برعلیه کسی ازش ‫استفاده کنی چقدر تنها می‌شی.
‫بعد حالا که یه حریف قدرتمند پیدا شده،
‫طرف یه بچه کوچولو از آب درمیاد ‫که در حد من نیست...
‫بچه می‌خواد بازی کنه!
‫چی؟
‫زنگ‌ها برات به صدا درآمدن!
‫چی؟
‫پس باید سفر خانوادگی باشه!
‫- یه کم خرجش بیشتره. ‫- ولم کن.
‫اینجایی. مامان و بابا ‫می‌خوان بدون تو برن.
‫- باید یه کم تنها باشن. ‫- نه!
‫مواظب باش، چارلی!
‫همین کفایت می‌کنه. بامزه نیست؟
‫مثل سوار شدن تو آسانسوره، ‫ولی فقط برعکسه و کج.
‫کوتاه‌ترین دوران ابرقهرمانی‌ای بود ‫که تا حالا دیدم.
‫از ابرقدرتت استفاده کن!
‫- هرچی باشه ‫- درد می‌کنه.
‫انقدر سخت‌گیر نباش. اون یه بچه‌ست ‫که تازه قدرت پیدا کرده.
‫وقت می‌بره تا یاد بگیره اون‌ها رو ‫مثل من در حد کمال کنترل کنه.
‫ولی حالا، متأسفانه باید ‫کارت رو تموم کنم، دوست کوچولو.
‫ولی کدوم قدرت رو انتخاب کنم؟ ‫شاید آخرین قدرتی که کشف کردم.
‫کوچیک کردن. چی می‌شه ‫اگه تو رو از اینم کوچیک‌تر کنم؟
‫- کی پرتش کرد؟ ‫ - من بودم.
‫تو؟ خیلی احمقانه بود. ‫من هنوز ابرقدرت دارم.
‫فکر نکنم چون ریزه میزه شدم ‫قدرت‌هام کم شده باشه.
‫حیف که تهش اینطوری تموم می‌شه.
‫حالت رو...
‫چه خبره؟ چی؟
‫بذارم زمین! من که حیوون خونگی نیستم!
‫نکنه هستم؟ زندانیم کنید! ‫حداقل تو باغ‌وحش!
‫نه. بهش دست نمی‌زنی.
‫- ولی من می‌خوامش. ‫- باید شایسته ابرقدرت باشی.
‫حالا می‌خوام هیپنوتیزمتون کنم تا ‫هرچی دیدین رو فراموش کنید.
‫هیپنوتیزم؟ چی...
‫[چارلی]
‫آره... درسته. می‌تونم بپرسم ‫این داستان از کجا اومد؟
‫باورتون نمی‌شه، ‫ولی پسرم ویله تعریفش کرد.
‫راستی. یه فنجون ابرقدرت تو دستگاه مونده.
‫نباید دست آدم اشتباهی بیفته. ‫باید بریم اونجا...
‫عجب داستانی. زوده که با اونم قرارداد ببندیم؟
‫جدی می‌گم. زوده؟