‫قهوه آماده‌ست!
‫- بفرمایید، ممنون که اومدین. ‫- مرسی
‫بیا اینجا، کوچولو!
‫سلام، ادیت هستم.
‫امروز نمی‌تونم بیام.
‫حالم خوب نیست.
‫ببخشید، چیز مهمی نیست،
‫فقط یه سرماخوردگی جزئیه.
‫پس، دوشنبه برمی‌گردم.
‫ادیت؟
‫اوه، تو قبلاً اینجا بودی.
‫داری میری؟
‫نه.
‫منظورم اینه که تازه رسیدم.
‫درسته.
‫آره، من…
‫هنوز با دوچرخه‌ت میای؟
‫آره.
‫تو چی؟
‫نه.
‫با دوچرخه نمیام، نه.
‫نه، معلومه که نه.
‫گل‌هات.
‫گل‌ها.
‫نمی‌دونستم میای یا نه.
‫خب، می‌خواستم بهت زنگ بزنم.
‫بهت می‌گفتن که دارم میام، ولی
‫آره، زیاد اهل زنگ زدن نیستم.
‫می‌دونم.
‫خب، قبلش رفتی سر قبرش؟
‫آره.
‫خیلی قشنگ شده.
‫تمام تلاشمو می‌کنم.
‫آره.
‫نگران بودم شبیه محوطه ساخت و ساز ‫یا یه چیزی شده باشه.
‫نه.
‫نه، خوشبختانه اینطور نیست.
‫پس، باید همینجا منتظر بمونیم؟
‫آره، فکر کنم همینطوره، آره.
‫اصلاً عوض نشدی؟
‫پس زیاد دقیق نگاه نکن.
‫هوم.
‫درست مثل ده سال پیشه.
‫آره.
‫درخته نیست.
‫درخت کنار قبرش، اون نیست.
‫یه مریضی‌ای چیزی داشت.
‫فکر می‌کردم شاید سم بوده.
‫نه.
‫هیچ ربطی به اون نداره.
‫درسته.
‫چند تا قبر قراره جابه‌جا کنن؟
‫واقعاً نمی‌دونم.
‫حدس می‌زنم به زودی می‌فهمیم.
‫چیزی می‌خوای؟
‫چی؟
‫مثل قهوه؟
‫چای؟
‫آب؟
‫اوه، نه، نه، نه، نه.
‫نه، ممنون.
‫برام خیلی سخته.
‫خب…
‫بذار ببینیم چی می‌خوان بگن.
‫نه، من…
‫نه، یعنی....
‫اینجا بودن، با هم منتظر موندن اینطوری.
‫و اینکه سال‌هاست ندیدمت.
‫نمی‌دونم حالت چطوره.
‫سال‌هاست منو ندیدی.
‫نمی‌دونی حالم چطوره.
‫و اینکه نمی‌دونم چی بگم.
‫و اینکه دارم می‌ترکم از دستشویی.
‫خب، احتمالاً باید بری.
‫منظورم دستشوییه.
‫آره.
‫در واقع بد نیست.
‫می‌دونی به نظرم چی عجیبه؟
‫اینکه اتفاق‌ها وقتی می‌افتن که دیگه ‫برات مهم نیست.
‫وقتی که دیگه واقعاً بهش نیاز نداری.
‫داری درباره من حرف می‌زنی؟
‫پس…
‫برات فرقی داره من اینجا باشم یا نه؟
‫اینو نمیگم.
‫انگار داری همینو میگی.
‫ولی منظورم این نیست.
‫منظورم به روش مثبته.
‫که…
‫می‌فهمی می‌تونی بدون چیزی سر کنی.
‫که دیگه وابسته نیستی.
‫این یه چیز مثبته، نیست؟
‫آره، ولی خوشحالی که اینجام یا نه؟
‫آره.
‫خیلی خوشحالم که اینجایی.
‫باشه.
‫که با هم اینجاییم.
‫گیر افتادیم.
‫یه جورایی.
‫احساس می‌کنی گیر افتادی؟
‫آره.
‫انگار...
‫اون چی بود؟
‫چی شد؟
‫خوبی؟
‫اوه.
‫حالت خوبه؟
‫نمی‌دونم.
‫آخی!
‫سی و یکم دسامبر ۲۰۱۲.
‫خیلی وقت پیشه، نه؟
‫سی و یکم دسامبر ۲۰۱۲.
‫ساعت هفت و ده دقیقه.
‫هفت و ده دقیقه؟
‫همه چی تموم شد.
‫به ساعت نگاه کردم.
‫هفت و ده دقیقه
‫هیچوقت فراموشش نکردم.
‫خب اون شب دقیقاً چیکار کردی؟
‫اوه، یادت نمیاد؟
‫چرا.
‫معلومه که یادمه.
‫آره.
‫رفتم به…
‫خونه ساحلی مامان، اوم…
‫درست… قبل از نیمه شب.
‫و تو پمپ بنزین توقف کردم.
‫و می‌خواستم بهت زنگ بزنم، ‫ولی بعد فکر کردم…
‫فکر کردم، احمق عوضی.
‫منظورم اینه که، کی…
‫تو روزی مثل اون میره
‫و بعد نصف شب زنگ می‌زنه؟
‫پس…
‫پس زنگ نزدم.
‫می‌دونی، متوجه شدم…
‫چقدر…
‫کارهایی می‌کنی که واقعاً
‫نمی‌خوای انجام بدی.
‫داری درباره اون شب حرف می‌زنی؟
‫نه.
‫منظورم…
‫آره.
‫احتمالاً.
‫لازم نیست عذرخواهی کنی.
‫نمی‌کنم.
‫بیشتر یه…
‫آگاهی مدت‌ها بعد از اتفاقه.
‫منظورم اینه، همه ما…
‫در نهایت به یه جا می‌رسیم.
‫منظورم اینه، کارهایی می‌کنیم که ‫ترجیح میدیم نکنیم… یا…
‫کارهایی که ترجیح میدیم بکنیم رو نمی‌کنیم.
‫آره
‫خنده‌داره، نه؟
‫آره.
‫می‌خندونتت.
‫منظورم اینه، شنیدن این از تو، ‫به نظرم خنده‌داره.
‫می‌خندونتت.
‫آره، خیلی خنده‌داره.
‫خنده‌داره، نیست؟
‫الان ناراحت شدی؟
‫نه.
‫قرار نیست حساس بشی، مگه نه؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫یه هوایی لازم دارم.
‫ولی هر لحظه ممکنه بیان.
‫می‌خوای جواب بدی؟
‫نه.
‫مهم نیست؟
‫به نظرت عجیب نیست؟
‫بعد از همه این سال‌ها،
‫دوباره همدیگه رو اینجا ببینیم؟
‫برا من که هست
‫به نظرم عجیبه.
‫زندگی و اتفاقاش واقعا عجیبه
‫واقعاً راجع‌بهش فکر نکردم.
‫منو برای اولین بار تو ده سال می‌بینی.
‫اینجا، تو این مکان.
‫و واقعاً راجع‌بهش فکر نکردی.
‫باورنکردنیه.
‫چیزی هست که راجع‌بهش فکر کرده باشی؟
‫منظورت چیه؟
‫درباره مطالب اون نامه، مثلاً.
‫بذار ببینیم چی می‌خوان بگن.
‫منظورم اینه، چه گزینه‌هایی هست.
‫هزینه‌ها، البته.
‫هزینه‌ها.
‫آره، هزینه‌ها.
‫داریم درباره جیکوب حرف می‌زنیم،
‫و تو داری درباره پول حرف می‌زنی؟
‫متأسفم، منظورم اون نبود.
‫می‌دونی منظورم اون نبود.
‫بیخیال، می‌دونی.
‫مسخره‌ست فکر کنی منظورم این بود.
‫ادی؟
‫گشنمه.
‫بیا.
‫قبلاً معتاد این چیزا بودی.
‫دارم سعی می‌کنم کمترش کنم.
‫می‌دونستی من معتاد قرص خواب شدم؟
‫دکترم گفت آسیبی نمی‌زنن.
‫و اینکه برای زنی در شرایط من طبیعیه.
‫بعد از همه چیزایی که تحمل کردم، کاملاً طبیعیه.
‫خیال آدمو راحت می‌کنه، نه؟
‫منظورم اینه که از کنترل خارج نمیشه.
‫اعتیاد.
‫نه این شانسو ندارم.
‫می‌دونی بدترین چیز درباره اعتیاد چیه؟
‫اینکه خلاصی ازش خیلی سخته، حدس می‌زنم.
‫اینکه خیلی راحت بهش دچار می‌شی.
‫قبل از اینکه بفهمی، اتفاق می‌افته.
‫با نصف قرص شروع می‌کنی، و بعد یکی دیگه.
‫و بعد یه دونه کامل.
‫ولی نه هر شب.
‫فقط اگه واقعاً لازم باشه، البته.
‫و واقعاً لازمه.
‫انقدر چیزا هستن ‫که روز به روز واقعاً ضروری‌تر می‌شن.
‫چیزهایی که تو بطری‌های کوچیک میان.
‫یا تو بسته‌های قرص مناسب.
‫و قبل از اینکه بفهمی، هر شب یکی می‌خوری.
‫مدت زیادی امیدوار بودم که بتونم
‫همه چیزو پشت سرم بذارم.
‫دوباره شروع کنم.
‫مثل آشغال، البته.
‫هیچوقت مثل قبل نمیشه.
‫هر چقدرم تلاش کنی،
‫خونه جدید،
‫دوستای جدید، کار جدید.
‫این چیزیه که می‌خوای؟
‫تو رو می‌خوام.
‫همه چیو پاک کنی و از نو شروع کنی.
‫آره، ولی منظورم اینه،
‫از کجا شروع می‌کنی؟
‫کجا؟
‫منظورم اینه، از چه نقطه‌ای شروع می‌کنی،
‫می‌دونی، ‫انتخاب می‌کنی که پاک کنی، و بعد…
‫از کجا می‌دونی چیزی که بعدش میاد ‫بهتر خواهد بود؟
‫سؤال احمقانه‌ایه.
‫متأسفم.
‫دلم براش تنگ شده.
‫به اندازه اون موقع دلم براش تنگ شده.
‫دیوونگیه؟
‫و تو، دلت براش تنگ شده؟
‫هر روز بهش فکر می‌کنم، اگه منظورت اینه.
‫منظورم اینه که هنوز دلت براش تنگ میشه؟
‫واقعاً نمی‌دونم قراره دلم برای چی تنگ بشه.
‫پس دلت براش تنگ نمیشه؟
‫من…
‫قبولش کردم.
‫که دیگه اینجا نیست؟
‫نه، که هر روز دلم براش تنگ میشه.
‫که هر روز بهش فکر می‌کنم.
‫رنج کشیدن اعتیادآوره، فکر نمی‌کنی؟
‫منظورم اینه، براش باید کمپ ترک اعتیاد باشه…
‫با پذیرش اجباری.
‫یکم دیوونه به نظر میاد، نه؟
‫سرد به نظر میاد.
‫بی‌تفاوت.
‫انگار به تو مربوط نیست.
‫آره، شبیه اون نظراتیه که مردم وقتی
‫موضوع درباره خودشون نیست دارن.
‫یکی از اون نظرات سرسری.
‫این ایده که تو کنترل زندگی خودت رو داری.
‫کنترل رنج‌های خودت هم هستی.
‫آره، ولی درسته.
‫اما.
‫فکر نمی‌کنی منظورم اینه که…
‫تا حدی.
‫نه، فکر نمی‌کنم اینطور باشه، نه.
‫فکر می‌کنی فرقی داره چیکار می‌کنی یا نمی‌کنی؟
‫که پاداش میگیری یا مجازات می‌شی؟
‫از این قضیه چی باید یاد بگیرم؟
‫این سؤال حالمو بهم می‌زنه.
‫از این قضیه چی باید یاد بگیرم؟
‫هیچی.
‫که زندگی نامرده.
‫برای بعضی‌ها، خیلی نامرده.
‫به دلایل کاملاً غیرقابل توضیح.
‫بگو ببینم، چرا بیش از ده ساله تماس نگرفتی؟
‫یا ترجیح میدی توضیح بدی چرا اصلاً رفتی؟
‫می‌دونی چرا رفتم.
‫یه کم توضیح بد نباشه.
‫باشه.
‫خب، پس اگه توضیح بدم، اوم…
‫یا اگه بگم متأسفم، فرقی می‌کنه؟
‫بعضی وقت‌ها خوبه ‫که بدونی از همون اول حق با تو بوده.
‫باشه، متأسفم.
‫متأسفم.
‫بفرما، چطوره برات؟
‫واو، واقعاً به این فکر کردی، مگه نه؟
‫من نمی، من نمی…
‫خب، به زودی، فکر کنم.
‫آره، بهت زنگ می‌زنم.
‫باشه، باشه، خداحافظ.
‫سردتر.
‫آره.
‫ببخشید، من یکم…
‫اوه، انگار داره بارون میاد.
‫افتضاح.
‫باید بارون رو روشن کنه.
‫وقتی نبودم همه اومدن؟
‫نه.
‫می‌دونی چیه؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫می‌خوام بهشون زنگ بزنم.
‫چرا؟
‫چرا که نه؟
‫ولی می‌تونیم یکم بیشتر صبر کنیم، نه؟
‫خب، یه ساعته اینجاییم، ‫پس…
‫نمی‌دونستم عجله داری.
‫مسئله این نیست، مگه نه؟
‫شما با مدیریت آرامستان تماس گرفته‌اید
‫متأسفانه در حال حاضر در دسترس نیستیم
‫می‌تونید دوشنبه تا جمعه با ما تماس بگیرید.
‫به نظرم عجیبه.
‫نیست؟
‫منظورم اینه که، به نظرم عجیبه.
‫که همه زمین‌های اطراف قبرهایی که کنده نشدن،
‫ و اینکه هیچ
‫تابلویی به مردم نمی‌گه، می‌دونی، چه ‫اتفاقی داره می‌افته.
‫به نظرم عجیبه.
‫منظورم اینه، اون ده ساله
‫تو اون کثافت خوابیده…
‫ده سال!
‫می‌تونی تصورش کنی؟
‫این کار رو نکن.
‫نکن…
‫اینجوری بهش فکر نکن.
‫آره، حق با توئه.
‫یعنی اون واقعاً اونجا نخوابیده، نه؟
‫چی؟
‫یعنی اون واقعاً اونجا نخوابیده.
‫اگه واقعاً اونجا نخوابیده،
‫پس کی خوابیده؟
‫می‌دونی منظورم چیه.
‫یه ذره هم عوض نشدی، نه؟
‫تو همه این سال‌ها،
‫یه ذره هم نه.
‫فقط سعی می‌کنم از یه دید دیگه نگاه کنم. همین.
‫چرت و پرت!
‫باشه.
‫داری سعی می‌کنی بهش نگاه نکنی.
‫مثل همیشه.
‫شروع شد.
‫آره، ولی فقط ردش کن.
‫مثل همیشه.
‫خب می‌خوای چیکار کنم؟
‫می‌خوای چیکار کنم؟
‫می‌خوای جوابتو بدم؟
‫نه، چون باید تصویرم از تو رو خیلی تغییر بدم.
‫اتفاقی افتاد؟
‫وقتی نبودم، اتفاقی افتاد؟
‫کلی اتفاق افتاد وقتی تو نبودی.
‫نه، منظورم همین الانه.
‫وقتی همین الان نبودم.
‫اوه، منظورت اینه؟
‫آره.
‫همین الان؟
‫آره.
‫نه، همین الان هیچ اتفاقی نیفتاد.
‫با فکر بیشتر، شاید زیاد
‫خوشحال نیستم که اینجایی.
‫باشه، پس شاید باید برم.
‫آره، تو تو این کار خوبی.
‫باشه.
‫تو چی…
‫چی می‌خوای از من؟
‫می‌خوای بمونم؟
‫اگه می‌خوای بمونم، فقط بگو.
‫می‌خوای بمونم؟
‫درسته.
‫ترسو.
‫اوه، نه، نه، نه، نه.
‫تو حق نداری این کار رو بکنی.
‫متأسفم.
‫این کار رو نمی‌کنم.
‫گفتم متأسفم.
‫این کار رو نمی‌خوام.
‫تو اجازه نداری اینکار رو بکنی.
‫این کار رو نمی‌خوام.
‫متأسفم.
‫هی، متأسفم.
‫متأسفم.
‫چی می‌خوای؟
‫چی می… چی می‌خوام؟
‫چی می‌خوای؟
‫اوه، چی می‌خوام؟
‫بسه.
‫وای خدا، چقدر لاغر شدی.
‫نه، نه، نه.
‫واقعاً؟
‫خیلی وزن کم کردی.
‫غذا نمی‌خوری؟
‫باشه.
‫بسه.
‫یه مرد تنها خوب بلد نیست از خودش مراقبت کنه.
‫باید بیشتر غذا بخوری،
‫زیاد نوشیدنی نخوری.
‫هیچکس هیچوقت اینو بهت نمیگه؟
‫آره، آره.
‫آره. ‫مامانت احتمالاً.
‫نه، زنم.
‫زنم.
‫خیلی وقته می‌شناسیش؟
‫حدود دو سال.
‫تمام این مدت، مامانت
‫هیچوقت چیزی به من نگفت.
‫احتمالاً نمی‌خواست ناراحتت کنه، می‌دونی؟
‫خوبه.
‫با ملاحظه.
‫از خوشحالی متنفرم.
‫آدم‌های خوشحال.
‫اونا خیلی…
‫خوشحالن.
‫وقتی به من نگاه می‌کنی چی می‌بینی؟
‫داری می‌خندی.
‫خنده‌داره.
‫حالت بهتر میشه؟
‫اوه، خواهش می‌کنم.
‫قرار نیست تحلیل روانشناختی
‫عمیق انجام بدیم، مگه نه؟
‫فقط می‌پرسم وقتی به من نگاه می‌کنی چی می‌بینی.
‫خب، می‌خوای چی ببینم؟
‫تو چی می‌بینی؟
‫من فقط عیب‌ها رو می‌بینم.
‫می‌بینم چی نیست ولی باید باشه.
‫من یه تاریخچه می‌بینم، یه گذشته.
‫یه گذشته شکست خورده.
‫آره، شاید همون.
‫یه گذشته شکست خورده.
‫یه داستان شکست خورده.
‫اینه که می‌بینی.
‫آره، ولی این درسته، نه؟
‫ما یه داستان شکست خورده‌ایم.
‫متأسفم که نمی‌تونم جور دیگه‌ای ببینمش.
‫می‌دونستی من دارم یه کتاب می‌نویسم؟
‫یه کتاب؟
‫اوهوم.
‫داری یه کتاب می‌نویسی؟
‫آره.
‫چه نوع کتابی؟
‫فقط یه کتاب.
‫یه کتاب خبرنگاری، یا…؟
‫نه.
‫پس داستانیه؟
‫خب…
‫نه.
‫خب، تا حدودی، آره، ولی…
‫نمی‌دونستم تو این زمینه آرزوهایی داری.
‫می‌خوای بدونی درباره چیه؟
‫باشه.
‫پس…
‫درباره‌ی…
‫یه مرده.
‫منظورم اینه، میشه گفت اون مرد منم، ولی…
‫یا تا حدودی منم،
‫یا می‌دونی، هر چی، ولی…
‫درباره یه مرده…
‫و درباره یه پسره.
‫نمی‌خوام بدونم.
‫و یه روز صبح، مرد از خواب بیدار میشه و
‫می‌فهمه که نیست…
‫گفتم، نمی‌خوام بدونم.
‫خب، فقط می‌خوام ‫داستانمو اونطور که می‌بینم تعریف کنم.
‫ایده نوشتن کتاب درباره
‫یه موضوع شخصی رو از کجا آوردی؟
‫دنیا پر از اینجور چیزاست.
‫وای خدا.
‫پس قراره الان جهانی بشه، ریچارد، آره؟
‫باشه، می‌دونی، می‌تونم درک کنم که بدبین باشی.
‫من بدبین نیستم.
‫به نظرم رقت‌انگیزه.
‫به نمایش گذاشتن غمت،
‫رقت‌انگیزه، نیست؟
‫فقط می‌خوام جایگاه مناسبشو بهش بدم، همین.
‫جایگاه مناسبش.
‫چرا باید به همه چیز تو زندگی
‫جایگاه مناسب بدیم؟
‫پس کتابو می‌بندی، و می‌تونی
‫بذاریش تو قفسه؟
‫زندگی من کتابی نیست که بتونی کنار بذاری.
‫وقتی مُردم، شاید، شاید اون موقع، آره.
‫پس ترجیح میدی فقط با غمت باشی، آره؟
‫آره، خب، شاید.
‫بهتر از اینه که بفروشیش به کسی که
‫۱۵ یورو پرداخت کرده، اگه شانس بیاری.
‫این از دوچرخه‌شه، درسته؟
‫می‌خوای برای کتابت بدونی؟
‫یه خاطره کوچیک از زن سابق دیوونه‌ت.
‫چند تا دیگه هم دارم، می‌دونی،
‫با جزئیات جذاب.
‫همیشه برای فروش کتاب خوبه.
‫می‌دونی، انتظار نداشتم خوشحال باشی.
‫خوبه.
‫آره.
‫ولی، به نوعی،
‫دارم برای تو هم می‌نویسمش.
‫یا برای ما، به هر حال.
‫باشه.
‫بگو.
‫این «ما» چیه، پس؟
‫ما، ما دو تا با هم،
‫چی هستیم تو نظر تو؟
‫ما یه مرد و زنی هستیم که
‫یه بچه رو از دست دادیم.
‫یا، شاید باید بگم، که اول یه بچه رو
‫از دست دادیم، بعد همدیگر رو.
‫یا کسایی که یه بچه رو از دست دادن،
‫بعدش خودشون رو،
‫و بعد همدیگر رو.
‫آره، این یه خلاصه
‫خیلی، خیلی واضح و مختصر از ماست، آره.
‫منظورم اینه، اگه فقط می‌تونی غم رو ‫حس کنی
‫کسی فکر ‫می‌کنی که خیلی عمیق دوستش داشتی، و
‫و بعد اگه چیزی نیاد که
‫جای اون غم رو بگیره،
‫داری یه اشتباه خیلی بزرگ می‌کنی؟
‫من پر از غمم.
‫حق دارم باشم،
‫یه بچه از دست دادم.
‫ما یه بچه از دست دادیم،
‫پس حق داری غم داشته باشی.
‫اگه یه بچه دیگه داشتی چی؟
‫منظورم اینه، اون بچه باید والدین
‫عزادار رو تحمل کنه تمام عمرش؟
‫می‌دونی، فقط چون فکر می‌کنن حقشونه؟
‫من بچه دیگه‌ای ندارم.
‫آره، ولی اگه داشتی چی؟
‫آره.
‫یادته یکی بهمون توصیه کرد
‫یه بچه دیگه داشته باشیم؟
‫یه بچه جدید داشته باشیم؟
‫انگار داشتن درباره گربه جدید حرف می‌زدن.
‫خب، شاید باید…
‫آره.
‫منظورم اینه، اگه ادامه ندی بهتر میشه؟
‫نه.
‫اگه ادامه بدی بهتر میشه؟
‫ارزش امتحان کردن رو داره، نه؟
‫تو پدری.
‫تو پدر یه بچه دیگه‌ای، مگه نه؟
‫چه فرقی می‌کنه؟
‫تو پدر یه بچه دیگه‌ای؟
‫چه فرقی می‌کنه؟
‫پسره یا دختر؟
‫من بچه ندارم.
‫هنوز نه.
‫وال بارداره.
‫وال؟
‫آره.
‫اسمشه.
‫والری.
‫وال.
‫اسمش والریه.
‫آره.
‫و والری بارداره.
‫آره.
‫از تو؟
‫آره.
‫چند سالشه؟
‫چی…
‫چه اهمیتی داره؟
‫جوونه، البته.
‫جوون.
‫خوش‌بین.
‫خوشحال.
‫انتظار دارم مامانت براش بمیره.
‫خدا، تو خیلی تلخی.
‫آره، چرا اینطور باشه؟
‫فکر می‌کنی تنها کسی هستی که درد داره، مگه نه؟
‫تنها کسی که درد داره.
‫یا غم.
‫همه چیز همیشه داستان تو بود.
‫درام تو.
‫درد و رنج تو.
‫از دست دادن تو.
‫انگار من هیچ ربطی بهش نداشتم.
‫اصلاً هیچی.
‫تو ندیدی که زیر گرفتنش.
‫حتی وقتی اتفاق افتاد اونجا نبودی.
‫نه، ندیدم که اتفاق افتاد.
‫نه، وقتی اتفاق افتاد اونجا نبودم.
‫نه، من تو دفتر بودم.
‫داشتم یه چرت و پرتی رو می‌نوشتم
‫درباره خدا می‌دونه چی.
‫نه، نه، من ندیدم که اتفاق افتاد.
‫ولی حسش کردم.
‫حسش می‌کنم
‫حسش می‌کنم.
‫همین جا.
‫می‌دونی، وقتی تازه رسیدم هلند، ‫خیلی می‌دویدم.
‫برای تسکین درد،
‫می‌دونی، اون درد وحشتناکی که حس می‌کنی.
‫تو معده‌ت، تو سینه‌ت.
‫کیلومترها می‌دویدم،
‫و هیچ ایده‌ای نداشتم کجا میرم.
‫من…
‫فقط یه پا جلوی اون یکی می‌ذاشتم.
‫ولی خوشبختانه، آخر سفر
‫یه زن جوون منتظرت بود.
‫و آغوششو باز کرد، و تو رو به ‫خونه قشنگش برد.
‫و آره،
‫ پس فهمیدی به خونه رسیدی.
‫و بعد از سال‌ها و سال‌ها دویدن،
‫بالاخره جایی بودی که باید می‌بودی.
‫خونه.
‫با والری.
‫و قبل از اینکه بفهمی،
‫همسر خوشگل و خوشحالت منتظر بچه بود.
‫ولی ناگهان فکر کردی، صبر کن.
‫من یه زمانی یه پسر داشتم،
‫خیلی وقت پیش،
‫که به طرز غم‌انگیزی با
‫یه راننده که با سرعت ۸۰ کیلومتر
‫تو خیابون می‌رفت، زیر گرفته شد.
‫آره، غم‌انگیز بود.
‫ولی می‌دونی، خوشبختانه زندگی ادامه داره.
‫بعد داخل اون مغز خاکستری،
‫یه ایده درخشان شکل گرفت.
‫می‌دونم، یه کتاب درباره‌ش می‌نویسم.
‫آره.
‫یه کتاب درباره من و پسرم، و اینکه
‫چقدر همه چیز سخت بود.
‫هرچند باید خیلی عمیق ‫تو حافظه‌ت می‌گشتی، چون به زحمت
‫یادت می‌اومد واقعاً همه چیز ‫چطور اتفاق افتاده بود.
‫ولی شاید من، زن سابق رقت‌انگیزت،
‫بتونم یکم برا جزئیات کمکت کنم.
‫چون تا اونجایی که به من مربوطه،
‫هیچوقت تموم نشده، می‌دونی.
‫هیچوقت.
‫هر لحظه.
‫هر جزئیات.
‫همه‌چیز!
‫همه چیز.
‫همه چیز تو این سر ثبت شده.
‫کاملاً حفظ شده.
‫آخ
‫ببخشید.
‫از اینکه ترکت کردم عصبانی هستی، متوجهم.
‫آره.
‫تو منو رها کردی، یه واقعیته.
‫آره، من شب سال نو ساعت هفت و ده دقیقه
‫با دو تا چمدون رفتم، آره.
‫یه واقعیته.
‫آره.
‫بیا دوباره همه اون واقعیت‌ها رو مرور کنیم، باشه؟
‫یادته چی پوشیده بودم؟
‫چه جور آب و هوایی بود؟
‫سوییشرت قرمز.
‫حافظه جزئیات.
‫تقریباً میگم یه حافظه واقعی نویسنده.
‫می‌خوای دوباره عذرخواهی کنم؟
‫می‌خوای؟
‫متأسفم.
‫چه بزرگوارانه.
‫متأسفی.
‫متأسفی؟
‫من برای چی باید متأسف باشم؟
‫تو کاری نکردی.
‫درسته.
‫من کاری نکردم.
‫نه، درسته.
‫آره، تو کاری نکردی. ‫منظورت چیه؟
‫من شب سال نو، ساعت هفت و ده دقیقه،
‫با دوتا چمدون تو دستم رفتم.
‫تو دنبالم نیومدی.
‫سعی نکردی جلومو بگیری.
‫تو شجاعی. ‫تو کاری نکردی.
‫باورنکردنیه چطور ‫هنوزم همه چیزو وارونه جلوه میدی.
‫فکر می‌کنم باورنکردنیه چطور تو
‫خودترحمی غرق می‌شی.
‫هیچ ایده‌ای نداری راجع‌به چی حرف می‌زنی.
‫آره.
‫ده سال، حتی یه خبری ازت نشد.
‫و بعد این.
‫بعد چی؟
‫بعد...
‫این!
‫می‌دونی، ‫امیدوار بودم چیزا تغییر کرده باشن.
‫امیدوار بودم تو تغییر کرده باشی.
‫و تو؟
‫من تغییر کردم.
‫خیلی تغییر کردم.
‫منم همینطور.
‫از بعضی جهات.
‫با اتفاقی که برام افتاد کنار اومدم.
‫بد واسه ما
‫نمیگم که قبولش می‌کنم یا می‌فهممش.
‫ولی با این واقعیت که این زندگی منه کنار اومدم.
‫کارهایی می‌کنم، می‌دونی.
‫رفیق دارم.
‫کار دارم.
‫میرم سینما.
‫دانش‌آموزام رو می‌برم موزه.
‫همه چی خیلی عادیه.
‫مثل یه زندگی معمولی، منظورمه.
‫من…
‫از خواب بیدار میشم.
‫صبحونه می‌خورم.
‫روزنامه می‌خونم.
‫می‌تونم درباره اتفاقاتی که تو دنیا می‌افته صحبت کنم.
‫مشارکت می‌کنم.
‫بهترین تلاشمو می‌کنم.
‫من…
‫مشارکت می‌کنم.
‫فقط می‌خوای همینطوری ادامه بدی
‫هر چقدر که وقت داری؟
‫من تو رو نمی‌فهمم.
‫چرا باید منو بفهمی؟
‫چون ما یه گذشته‌ای با هم داریم.
‫ما یه…
‫تاریخچه داریم، می‌دونی،
‫که هیچوقت نمیشه فراموش کرد.
‫هر چقدرم تلاش کنیم.
‫و می‌خوام زیرش خط بکشم.
‫می‌خوام با هم زیرش خط بکشیم.
‫زیرش خط بکشم؟
‫آره.
‫تو واقعاً تو استعاره خوبی، مگه نه؟
‫آره، نه، جدی میگم.
‫زیرش خط بکش.
‫واقعاً می‌تونم بگم الان نویسنده‌ای.
‫واقعاً دیوونه‌ کننده‌ست.
‫فکر می‌کردم نویسنده بودن یه چیزیه که…
‫تمام عمر تو وجودت داری.
‫چیزی که نمی‌تونی ازش فرار کنی.
‫نمی‌دونستم که…
‫می‌تونی کشف کنی تو پنجاه سالگی نویسنده‌ای.
‫خوبه که بدونی، همه چیز هنوز ممکنه.
‫که حتی من…
‫هنوز می‌تونم یه چیزی بشم.
‫که هنوز می‌تونم کشفش کنم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫دارم میرم.
‫شاید بتونی به یه چیز دیگه فکر کنی.
‫می‌دونی، وقتی داشتم می‌اومدم اینجا، ‫وقتی
‫داشتم می‌اومدم، داشتم فکر می‌کردم به...
‫تو، می‌دونی، چی…
‫داشتم فکر می‌کردم به وقتی که ۲۰ سال پیش
‫همدیگه رو ملاقات کردیم، و یادم اومد که تو این
‫چال کوچیک تو گونه‌ت داشتی…
‫همین‌جا وقتی لبخند می‌زدی، و…
‫می‌خواستم… می‌خواستم
‫بهت بگم که من… من… من… یادمه.
‫من… می‌خواستم بهت بگم که عاشق…
‫خاطره این بودم…
‫از تو… که لبخند می‌زنی.
‫همونجا.
‫همونجاست.
‫نمی‌تونستم ماشینو روشن کنم، پس…
‫منظورم اینه، من…
‫ماشین روشن می‌شد،
‫ولی من نمی‌تونستم روشنش کنم.
‫می‌فهمی؟
‫پس با سرایدار برخورد کردم، و نامه
‫رو بهش نشون دادم، و بهم گفت، آره...
‫آره، اونا، اِ…
‫داشتن چندتا قبر جابه‌جا می‌کردن، ولی…
‫که قدیمی بودن مال اوایل
‫سال ۱۹۰۰، و که اونا، اِ… آره.
‫یه مطلب تو روزنامه محلی راجع‌بهش بود.
‫گفت نمی‌ذاره شب‌ها بخوابه.
‫از من متنفری، مگه نه؟
‫نه.
‫اگه از من متنفر نیستی، پس چی؟
‫می‌خوای بگم که…
‫دوستت دارم، که هنوز دوستت دارم،
‫تا بعدش بگی…
‫نمی‌دونم.
‫من اینجوری آدمیم؟
‫آره.
‫نمی‌خوام اینجوری باشم.
‫آخ!
‫آره!
‫می‌خوای بریم یه جای دیگه؟
‫اوهوم.
‫مطمئنی؟
‫اوهوم.
‫می‌تونم برسونمت، می‌دونی.
‫می‌خوای بریم خونه‌ت؟
‫نه.
‫ خونه من نه.
‫خب، می‌خوای چیکار کنی؟
‫فقط می‌خوام همین‌جا بمونم.
‫باشه.
‫می‌خوام بگی که همه چیز نهایتاً درست میشه.
‫همه چیز نهایتاً درست میشه؟
‫آره.
‫احتمالاً رو بستر مرگم.
‫خنده‌داره؟
‫آره، خیلی خنده‌داره.
‫آره.
‫گاهی احساس می‌کنم که…
‫که سرم پر از انواع چیزهاییه که…
‫نمی‌تونم…
‫نمی‌تونم فراموش کنم، درسته؟
‫که نباید فراموش کنم.
‫آره
‫ممنون.
‫می‌دونی، یادمه که رسیدم بیمارستان،
‫از درهای شیشه‌ای رد شدم، درهای کشویی.
‫و اونجا شبیه سوپرمارکت بود.
‫یه رستوران درست اونجا تو لابی بود،
‫با میز و صندلی و اینا.
‫و گفتیم یه هفته دیگه
‫با جیکوب همون‌جا می‌شینیم.
‫بستنی می‌خوریم… بستنی…
‫می‌خوریم… هر چی…
‫یادته؟
‫اوهوم.
‫آره.
‫اون تو هر قدمی که اینجا می‌ذارم هست.
‫اون اینجاست.
‫همه جا.
‫گاهی یه مرد با یه پسر رو ‫پشت دوچرخه‌ش می‌بینم، یا…
‫تو پارک فوتبال بازی می‌کنن،
‫یا تو دریا شنا می‌کنن.
‫می‌دونی، و فکر می‌کنم…
‫من اون مردم؟
‫اون اون پسره؟
‫می‌دونی.
‫قراره همینطور بمونه برای همیشه؟
‫چه فایده‌ای داره ادامه دادن؟
‫بارون قطع شد.
‫می‌خوای بریم قدم بزنیم؟
‫آره.
‫یادته ازت پرسیدم…
‫اوم، فکر می‌کنی همچین اتفاقایی به دلیلی می‌افتن؟
‫و تو طوری نگاهم کردی انگار…
‫من دیوونه‌م.
‫و گفتی، این چیزا به دلیلی اتفاق نمی‌افتن.
‫هیچ… هیچ معنایی تو این نیست.
‫این… این چیزا، اونا فقط… تصادفی‌ان.
‫اونا تصادفی اتفاق می‌افتن.
‫می‌دونی؟
‫این برداشت تو بود.
‫و…
‫این برداشت فقط منو…
‫پایین می‌کشید.
‫می‌دونی؟
‫طوری که نمی‌تونستم نفس بکشم.
‫آره، متأسفم.
‫من همینطوریم.
‫آره.
‫باور نمی‌کنم.
‫گاهی آدمایی رو می‌بینم
‫که چیزای خیلی بدتری
‫تجربه کردن و یاد گرفتن ‫باهاش کنار بیان.
‫و میگن خوشحالن.
‫و می‌تونم ببینم که خوشحالن.
‫بعد از خودم می‌پرسم، چی…
‫من چی رو دارم اشتباه می‌کنم؟
‫چی… چه مشکلی دارم؟
‫می‌فهمی؟
‫آره.
‫چرا رفتی؟
‫چرا اون شب؟
‫فقط نمی‌تونستم.
‫می‌دونی؟
‫نمی‌تونستم… نمی‌تونستم…
‫سال نو مبارک.
‫من، می‌دونی…
‫ثانیه‌ها رو تا نیمه‌شب بشمریم.
‫یه لیوان بالا ببریم.
‫به تو نگاه کنم.
‫کنارت بشینم
‫فقط نمی‌تونستم این کار رو بکنم.
‫یادمه در با یه صدای آروم بسته شد.
‫همینطوری.
‫انگار داری میری سر کار
‫یا فقط میری خرید.
‫انگار الان برمی‌گردی.
‫و بعد روشن شدن ماشین.
‫شمردم.
‫سی ثانیه تا وقتی که
‫ماشین حرکت کرد.
‫سی ثانیه تا عوض کردن نظرت.
‫به شمردن ادامه دادم.
‫پونزده ثانیه تا وقتی که
‫صدای ماشین محو شد.
‫به ساعت نگاه کردم.
‫هفت و ده دقیقه.
‫حق با توئه.
‫هیچ کاری نکردم.
‫فقط گذاشتم بری.
‫با دو تا چمدون تو دستات شب سال نو.
‫خیلی…
‫اون شب رفتن خیلی سخت بود.
‫خیلی سخت بود.
‫من…
‫سر هر پیچی میگفتم، برگرد، برگرد.
‫هر چراغ قرمزی، برگرد، برگرد.
‫ولی…
‫نمی‌تونستم بشنوم.
‫فقط نمی‌تونستم.
‫تمام شب با چراغ خاموش کنار پنجره نشستم.
‫و مدام به آخرین لحظه‌های جیکوب
‫تو بیمارستان فکر می‌کردم.
‫تو یه طرف تختش و من یه طرف دیگه.
‫و یکی گفت،
‫الان دستگاه‌ها رو قطع می‌کنیم.
‫چقدر وقت داریم؟
‫چند دقیقه.
‫یک ربع.
‫و با خودم فکر کردم،
‫این لحظه وقت گریه کردن نیست.
‫پس من…
‫محکم بغلش کردم.
‫برای اولین بار تو هفته‌ها، محکم بغلش کردم.
‫بدون… بدون لوله‌هایی ‫که از بدنش بیرون اومده باشه.
‫بدون اون…
‫صدای مکش دستگاه تنفس،
‫بوق مانیتور قلب.
‫آره.
‫فقط… فقط اون و من.
‫می‌تونستم بالا و پایین رفتن قفسه‌ی ‫سینه‌ش رو حس کنم.
‫و انگشت‌هاش تو دستام.
‫خون گرم.
‫خون تپنده.
‫فقط من و اون.
‫دنیا وایستاد.
‫به نوعی یه لحظه کامل بود.
‫من و اون.
‫نه دقیقه.
‫در نهایت، نه دقیقه طول کشید.
‫پس ایده نامه رو از کجا آوردی؟
‫خب، یه چیزی تو روزنامه بود راجع‌به ‫پاکسازی
‫قبرهای قدیمی و یه جنجال حسابی.
‫آها.
‫و درباره زمین چی؟
‫اون مال کارخونه گاز قدیمی بود.
‫هر دو تا تو یه صفحه بودن.
‫اوه.
‫باشه.
‫می‌دونم فکر می‌کنی من دیوونه‌م.
‫آره.
‫هیچوقت کمک گرفتی؟
‫منظورم اینه، ‫می‌دونم نمی‌خواستی، ولی گرفتی؟
‫همه مدلشو گرفتم.
‫روانشناس، درمانگر.
‫همه‌شون یه چیز می‌گفتن.
‫آره، سخته.
‫آره، هیچوقت مثل قبل نمیشه.
‫می‌خوام دوباره خوشحال باشم.
‫خیلی خواسته زیادیه؟
‫نه، فکر نمی‌کنم.
‫می‌خوام یکی نجاتم بده.
‫آره، اینطوری کار نمی‌کنه.
‫برای تو راحته که اینو بگی.
‫تو نجات پیدا کردی.
‫تو یه زن جدید داری.
‫و به زودی یه بچه جدید.
‫می‌خوای بدونی واقعاً چی نجاتم داد؟
‫آره.
‫آره؟ ‫آره.
‫جدی؟
‫قول بده نمی‌خندی.
‫قول بده.
‫نمی‌خندم.
‫قول بده.
‫قول میدم.
‫باشه.
‫رفتم کلاس آوازخونی.
‫گفتی خنده‌داره.
‫تو گفتی… باشه،
‫خنده‌داره ولی، درسته؟
‫نه، خنده‌داره.
‫بگو رفتی گروه کر کلیسا.
‫خب، یه گروه کُره.
‫یه گروه کُره.
‫خیلی دوست دارم
‫تو رو تو یه گروه کُر تصور کنم.
‫لطف داری.
‫باشه، پس…
‫من…
‫ما تو مدرسه تمرین می‌کردیم، درسته؟
‫و…
‫پس یه روز… اینا واقعیه.
‫یه روز، زود رسیدم برای تمرین.
‫وایستاده بودم و منتظر بودم بقیه برسن.
‫و صدای یه مرد رو شنیدم که آواز می‌خوند.
‫و چه صدای قشنگی داشت.
‫اون…
‫یکی از اون صداهاییه که فقط تکونت میده،
‫از وجودت رد میشه.
‫انگار خودم بودم که می‌خوندم، می‌دونی؟
‫این‌جوری بود…
‫و یهو فکر کردم…
‫اگه این همینه؟
‫درسته؟
‫اگه…
‫هیچی بهتر، هیچی قشنگ‌تر…
‫نمیاد… تا جاشو بگیره؟
‫اگه…
‫همین باشه؟
‫درسته؟
‫و…
‫- و من فقط… ‫- به نظرم خیلی بد میاد.
‫نه، ولی…
‫نوعی آسودگی بود.
‫نبود؟
‫یه جورایی.
‫منظورم اینه…
‫این‌که
‫چیز دیگه‌ای رو نخوای.
‫انتظار چیز دیگه‌ای نداشتن.
‫- که این… ‫- همونه.
‫می‌دونی؟
‫این مسخره‌ست.
‫خوشحال بودن چون چیزی برات نمونده.
‫دیگه هیچ انتظاری نداری.
‫ولی آرامش‌بخشه، فکر نمی‌کنی؟
‫اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫منظورم اینه، به یه شکلی.
‫خیلی امیدوارکننده نیست.
‫خب، چی می‌خوای؟
‫امید یا آرامش؟
‫هر دو.
‫تو اون مرد رو شنیدی که می‌خوند.
‫آره.
‫و با خودت فکر کردی، اگه همه چیز
‫همینطور که هست بمونه چی؟
‫آره.
‫پس چی؟
‫من فقط… من…
‫آرامش داشتم، می‌دونی؟
‫آره
‫من به این باور ندارم.
‫خب، مهم نیست باورش داری یا نه.
‫منظورم اینه، به هر حال اتفاق افتاد، درسته؟
‫من ازش متنفرم.
‫می‌دونی، این جور داستان‌هایی که فقط
‫برای بعضی آدما اتفاق می‌افته.
‫داستان‌هایی که منطقی نیستن،
‫نمی‌تونی برای خودت اتفاق بندازی.
‫این ایده که اول باید نور رو ببینی…
‫ولی هیچکس هیچوقت ‫بهت نمیگه چطور این قسمتو انجام بدی.
‫زیاد آواز می‌خونی؟
‫حدود هفته‌ای یک بار.
‫تو چی؟
‫نه.
‫تو براش آواز می‌خوندی.
‫آره، هان؟
‫آره.
‫وقتی بچه بود.
‫آره.
‫تو بیمارستان هم.
‫ تو بیمارستان می‌خوندم؟
‫آره.
‫آره
‫یادته؟
‫اوم…
‫آره، روزی که مُرد.
‫و، اوم…
‫من کنارت بودم و ‫و تو اونو بغل کرده بودی، و…
‫لب‌هات رو پیشونیش بود، و من
‫می‌تونستم لب‌هات رو ببینم که تکون می‌خورد، ‫و داشتی براش آواز می‌خوندی.
‫و، اِ…
‫آره، نمی‌تونستم بشنوم چی بود، ولی…
‫یادت نمیاد؟
‫مطمئنی این کار رو کردم؟
‫آره.
‫حالت خوبه؟
‫آره، من می‌خوام از اینجا برم.
‫همین الان؟
‫آره، همین الان.
‫همین الان، فوری؟
‫همین الان، فوری.
‫به‌خاطر چیزی که الان گفتم؟
‫نه.
‫نه، اون…
‫به‌خاطر همه اتفاقای امروزه.
‫همه‌ش.
‫فقط می‌خوام از اینجا برم. ‫می‌خوام برم خونه.
‫می‌خوای برسونمت؟
‫نه.
‫فقط می‌خوام تنهایی برم خونه.
‫باشه.
‫من… من نمی…
‫نمی‌خوام اینطوری تنهات بذارم.
‫من خیلی متأسفم، لوکاس.
‫باید باور کنی.
‫من…
‫واقعاً متأسفم.
‫نمی‌خوام اینطوری تنهات بذارم.
‫اشکال نداره.
‫کاری هست که بتونم برات بکنم؟
‫نه، هیچی.
‫نه، هیچی؟
‫اصلاً هیچی؟
‫شاید محبت کنی؟
‫اوهوم.