‫«یک قصه»
‫کیا؟ حاضر شدی یا نه؟
‫هی... این کادوی منه.
‫گفتم چرا نیست.
‫نمی‌دونستم از موسیقی قدیمی خوشت میاد.
‫کیا؟
‫کیا، نمی‌تونی با این لباس بری بیرون.
‫باید یه چیز مناسب‌تر بپوشی.
‫روز اولته.
‫نمی‌خوای جلب توجه کنی.
‫شوخی می‌کنی.
‫هیچ سوراخی نداره!
‫مال صد سال پیشه.
‫خب وینتیجه، عزیزم،
‫ولی این یکی کاملاً سالمه.
‫اینو نمی‌پوشم.
‫نه.
‫مطمئنی می‌خوای این کار رو بکنی؟
‫تو چی فکر می‌کنی؟
‫لازم نیست انجامش بدی، می‌دونی.
‫آره، مثلاً چی
‫به جاش برم خدمت سربازی؟
‫چه انتخابی!
‫یعنی لازم نیست همین حالا بری.
‫خب چی کار کنم، بشینم اینجا و...
‫خب می‌تونی با من وقت بگذرونی!
‫همیشه که همین کار رو می‌کنم.
‫آره، ولی...
‫من که همیشه اینجا نمی‌مونم.
‫نه، من باز می‌کنم.
‫تو فقط کارتو تموم کن.
‫مامان؟
‫چی؟
‫جدی می‌گم، حس می‌کنم الان بالا میارم.
‫نمی‌دونم می‌تونم انجامش بدم یا نه.
‫چیزیت نمیشه.
‫تو... موهات.
‫بهتر شد.
‫خدای من، یخچالم!
‫یخچالم رسید!
‫یه کم مشکل تو حمل ‌و نقل داشتیم.
‫تو انبار حسابی شلوغ بود.
‫ولی دیر رسیدن بهتر از نرسیدن، نه؟
‫دیر رسیدن بهتر از نرسیدنه؟
‫باید بگم دقیقاً سر وقته!
‫انتظار داشتم دو هفته پیش به دستم برسه.
‫اینقدر دیر شده؟
‫خب...
‫چند روز دیر، بهتر از هیچیه.
‫خب. وصل شد.
‫بفرما... بازش کن.
‫کاملاً تمیزه.
‫وای خدای من!
‫هیچی نشده خنک شد!
‫دلم برای برق تنگ شده.
‫آره، منم همین‌طور.
‫آره، چندتا چیز تو خونه دارم...
‫اصلاً به شبکه‌ی برق و آب وصل نیستن.
‫بابام یه زمانی مکانیک بوده، پس...
‫بازه!
‫بیا تو، مهمونی شروع شده!
‫الی نوولو؟
‫بله؟
‫سلام. من دنیل بویِرم.
‫اومدم دنبال کیا...
‫و اینم برای شماست.
‫بله.
‫ممنون.
‫بفرما بشین.
‫می‌دونی چیه؟
‫بهتر نیست اینو بذاری تو یخچال؟
‫برای نوشیدنی هنوز یه‌ذره زوده.
‫خب از نظر فنی، دیره،
‫ولی خواستیم با یخچال هماهنگ باشه.
‫منظورم خوردنشه.
‫شوخی کردم.
‫می‌دونم خیلی دیر شده.
‫ولی بازم ممنون.
‫ما دیگه کم‌کم می‌ریم.
‫مرسی از زحمات‌تون.
‫ممنون، نه، شما ممنون ‫از زحمات‌تون.
‫- ممنون. ‫- مرسی.
‫خیلی خوب پیش می‌ری.
‫کیا آماده‌ست؟
‫دیر می‌کنه...
‫مثل همیشه.
‫ولی بهونه خوبی داره.
‫ببخشید واقعاً.
‫شرمنده اینحا به هم ریخته‌س.
‫آبمون تا ساعت سه بعدازظهر قطع بود.
‫امروز صبح فرصت نداشتی صبحونه بخوری،
‫درسته؟
‫تقریباً صدای قار و قور شکمتو می‌شنوم.
‫یه تیکه از پای تولد کیا رو امتحان نمی‌کنی؟
‫می‌دونم...
‫کیک معمول‌تره، ولی...
‫کیا واقعاً پای منو دوست داره.
‫نه، ممنون خانم. اشکالی نداره.
‫اِی بابا! ‫انقدر رسمی نباش.
‫نمی‌دونم...
‫چطوری قراره از دخترم مراقبت کنی
‫اگه...
‫اگه نمی‌تونی از خودت مراقبت کنی؟
‫حق با شماست. ‫ببخشید.
‫عجله داشتم.
‫معمولاً هیچ‌وقت صبحونه رو جا نمی‌ندازم.
‫آره، باورم می‌شه.
‫وای خدای من، این خیلی خوشمزه‌ست!
‫ممنون!
‫توت‌فرنگی و ریواس، از باغچه.
‫این... این چیه؟
‫اون چیزه، اون طعم...
‫شیرینیه؟
‫آره، آره!
‫سس سیب.
‫آخرین فوجی‌های پارسالمه.
‫خیلی خوشمزه‌ست!
‫خب...
‫لازم نیست توضیح بدی.
‫خودم روال کار رو می‌دونم.
‫مطمئنید لازم نیست اینا رو ببینید؟
‫- می‌تونم... ‫- نه.
‫یکی رو بذارم؟
‫نگهشون دار.
‫من تو آلفا داک بودم.
‫اولین گروه؟
‫وای، باید خیلی خاص بوده باشه.
‫اون موقع همه‌مون یه ‌کم...
‫کم‌تجربه‌تر بودیم.
‫اون روزا خیلی کار و زحمت داشته، من...
‫آره. اونم بود.
‫با این حال یکی از اینا رو می‌ذارم.
‫روال کاره.
‫چک می‌کنن؟
‫از وقتی شما بودید همه ‌چی عوض شده.
‫این شمایی؟
‫کیا کشیده.
‫وای، واقعاً استعداد داره!
‫بذار چندتا از کارای دیگه‌شو نشونت بدم.
‫خیلی تمرین کرده.
‫اجازه هست...؟
‫- معلومه! ‫- آره.
‫مدل اکوی چهار ستاره‌ست، برای ۳۰ سال پیش.
‫خیلی قشنگه.
‫تا حالا مثل این ندیدم.
‫خیلی دلم برای یخچالم تنگ شده بود.
‫زرق و برق نداره،
‫ولی رتبه‌بندیش خیلی خوبه.
‫سلام. من دنیل ـم.
‫این...
‫جعلیه.
‫ایول.
‫خب...
‫یه‌ذره دیرمون شده، پس،
‫توضیحات رو تو راه می‌دم.
‫اشکالی نداره.
‫می‌فهمم... روز اولته.
‫عزیزم...
‫واست ناهار گذاشتم.
‫ممکنه روز طولانی‌ای بشه.
‫واقعاً گرسنه نیستم.
‫ببخشید که می‌پرم وسط حرفتون.
‫دیگه باید راه بیفتیم.
‫موفق باشی، کیا!
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم!
‫سر شام می‌بینمت.
‫روز خوبی داشته باشی. ‫دوستت دارم.
‫تو هم بگو.
‫منم دوستت دارم، مامان.
‫آفرین.
‫خدافظ!
‫خب، من حدود یه سال و نیمه
‫که دارم این کار رو می‌کنم،
‫و باید یاد بگیری با جریان پیش بری.
‫♪ فقط کاش تو هم اینجا پیش من بودی ♪
‫♪ خدا رو شکر که جمعه‌ست...
‫♪ اون روز واقعاً برام سخت گذشت، عزیزم ♪
‫♪ وقتی باد برگ‌ها رو می‌بره بالا، بالای درختا ♪
‫♪ ولی حالا
‫♪ آخر هفته نزدیکه، خیلی نزدیکه ♪
‫چه باغ قشنگی!
‫ممنون.
‫چطور تونستی تو این گرما
‫باغ رو این‌قدر سرحال نگه داری؟
‫آخه آبیاری که ممنوعه.
‫تو آپارتمان زندگی می‌کنی؟
‫دنبالم بیا.
‫ببین.
‫اون ناودون‌های قدیمی؟
‫می‌ریزن... تو مخزن‌های آب.
‫یکی برای آب استفاده شده خونه‌ست،
‫یکی دیگه برای باغ...
‫برای سبزی‌ها هم به اندازه هست،
‫و فکر می‌کنم یه کم چمن
‫ضرری برای کسی نداره.
‫حالا این یکی...
‫این بچه خودمه!
‫دستگاه کودسازی با کمک باد.
‫باد از اینجا رد می‌شه،
‫این چرخ رو خلاف عقربه‌های ساعت می‌چرخونه،
‫که محور رو به حرکت درمیاره،
‫و گیربکس رو فعال می‌کنه.
‫محشره!
‫چیه؟
‫همیشه برام جالبه که
‫آدما حس می‌کنن باید توضیح بدن
‫که چی کار می‌کنن و چرا.
‫آره... مامان منم همین‌ طوره.
‫احتمالاً انتقال دانش و تجربه‌ست.
‫سلام!
‫صبر کن!
‫ببخشید که دیر کردم.
‫نگران نباش. ‫همه چی خوبه، همه چی مرتبه.
‫مرسی.
‫مشکلی نیست. من درستش می‌کنم.
‫خب.
‫باشه.
‫- آره. ‫- آره.
‫خب؟ بیا دنبالم.
‫به این فکر کردی که
‫مراسم پایان عمرت چطوری باشه؟
‫مراسم... پایان عمرت؟
‫این بروشور بیشتر جنبه پیشنهادی داره.
‫بدون که می‌تونیم هر کدوم از این ‫گزینه‌ها رو شخصی‌سازی کنیم،
‫ولی قالبشون خیلی خوبه.
‫آدما معمولاً این یکیو می‌پسندن...
‫یادبود رسمی کلیسا.
‫فقط بدون یه‌ذره غیرمتعارفه،
‫چون مراسم یادبود
‫به عنوان پایان عمر انجام می‌شه،
‫ولی این‌طوری
‫می‌تونی همه‌ی چیزای قشنگی که
‫مردم درباره‌ت می‌گن رو بشنوی.
‫فقط نمی‌تونی توش شرکت کنی...
‫توی تابوتی.
‫ولی...
‫شاید واسه پسرت خوب باشه.
‫کلیسا دسترسی برای ویلچر هم داره.
‫بعضی‌ها دچار ترس از فضای بسته می‌شن
‫و ترجیح می‌دن در حالی برن که درش بازه.
‫بهتره چشم‌هات بسته باشه.
‫سخته، ولی...
‫باور کن برای بقیه راحت‌تره.
‫از تجربه دارم می‌گم.
‫می‌دونی، من مسلمونم.
‫ساختمان برای همه‌ی دین‌هاست.
‫همون‌طور که اینجا می‌بینی...
‫پروتکل پایان عمر اسلامی، شماره سه‌ست.
‫و نگران نباش،
‫من با مافوقام
‫در مورد غسل، کفن و... این جور چیزا صحبت می‌کنم.
‫حالا، می‌خوای شست‌وشو قبل از مراسم باشه...
‫یا بعدش؟
‫ترجیح می‌دم مرده باشم، ممنون.
‫آره. خب، می‌دونی، اجباری که نیست.
‫میشه بچه‌هامم اینجا باشن؟
‫می‌تونم پیگیر بلیت سفر بشم، ولی...
‫شاید امتیازت کافی نباشه
‫به خاطر استفاده شخصی از وسیله نقلیه.
‫ماشین، منظورمه.
‫درسته.
‫می‌دونم که تا همین‌جا هم خیلی لطف کردید.
‫نه، لطف از من نیست.
‫لطف از طرف دولته.
‫ولی معمولاً فقط یه امتیاز ‫برای مراسم پایان عمر می‌دن.
‫صبر کن ببینم.
‫آها، نه، این یادداشت رو ندیده بودم.
‫به نظر می‌رسه دخترت، نهال،
‫آره، می‌تونه با بقیه بیاد،
‫و اونو با خودش ببره.
‫ببخشید اگه یه لحظه جا خوردی.
‫شوهرم قبلاً ساز می‌زد.
‫تو هم ساز می‌زنی؟
‫یه ‌ذره فقط.
‫یه قطعه برامون می‌زنی؟
‫خیلی دلم می‌خواد یه بار دیگه صدای ساز رو بشنوم.
‫واقعاً نمی‌تونم...
‫فقط همین‌قدر یادمه.
‫قطعه‌ی مورد علاقه‌ش بود.
‫شوهرم سال‌ها پیش از دنیا رفت.
‫مطمئن باش از پسرت ‫خوب مراقبت می‌شه...
‫نگرانی نداره.
‫می‌دونم.
‫صبحونه نخوردی؟
‫تعجب می‌کنم مامانت آماده‌ات نکرده.
‫آخه تقریباً مجبورم کرد ‫که از پای خودش بخورم.
‫ولی خب، خوشحالم که خوردم...
‫خیلی خوشمزه بود!
‫گشنه‌م نبود.
‫شاید عجیب به نظر بیاد،
‫ولی باید یه چیزی تو معده‌ت باشه،
‫به‌خصوص وقتی بار اولته ‫که شاهد چیزی هستی یا...
‫ممکنه حسابی اذیتت کنه.
‫بعدشم نمی‌تونی تمرکز کنی،
‫و نمی‌خوایم صدای قار و قور شکمت بیاد.
‫خیلی...
‫خیلی ناجوره.
‫خب، بیا، بریم!
‫یه چیزی بخوریم!
‫چه کوله خفنی.
‫آره. مال مامانمه.
‫آره... مال مامانم بود.
‫فقط همین یه چیزو برام گذاشت، ‫اونم نمی‌دونم چرا.
‫مامانت فوت کرده؟
‫آره.
‫لطفاً دیگه آهنگ غمگین نزن.
‫خب...
‫تا الان که خوب بوده، نه؟
‫چیه؟
‫یه سری فکرای تیره‌ و تار می‌بینم...
‫اون خانومه چندتا بچه داره؟
‫خب...
‫بذار ببینم.
‫طبق پرونده‌ش...
‫مینا مصلح
‫چهار تا بچه داره.
‫به نظر میاد قبل از تصویب قانون تک‌فرزندی به دنیا اومدن.
‫بچه‌های بزرگ‌ترشو جابه‌جا کردن
‫چون تو این منطقه ظرفیت پر بوده.
‫معمولاً می‌دنشون به جامعه محلی برای سرپرستی،
‫ولی...
‫اونا تو شمال ساسکاچوان زندگی می‌کنن.
‫به نظر میاد اکثرشون
‫روی پروژه احیای میادین نفتی کار می‌کنن.
‫علی رو نگه داشتن چون نیاز خاص داشت و...
‫خودش هم پرستار آموزش دیده‌ست،
‫پس به نفع همه‌ست.
‫خب اگه سه‌تا بچه داشته،
‫چرا یه بچه دیگه آورد...
‫اونم اینقدر دیر؟
‫وای!
‫یکم تند نرفتی؟
‫این خودش یه بحث فلسفی مفصله.
‫تو دانشگاه فلسفه نخوندم،
‫رفتم کارگاه.
‫ما اینجا نیومدیم قضاوت کنیم، کیا.
‫فقط قراره شاهد باشیم.
‫این یه چیز...
‫قالبی و کلیشه‌ای نیست.
‫زندگیه.
‫و زندگی همیشه تمیز و مرتب نیست.
‫ولی...
‫ما همین‌ جاییم دیگه، نه؟
‫که نذاریم اوضاع ‫بدتر از اینی که هست بشه.
‫باشه.
‫سلام آنا، پیتر...
‫می‌خوام کیا رو معرفی کنم.
‫هنرمندمونه.
‫سلام، کیا.
‫از آشنایی باهات خوشحالیم.
‫عکس گرفتن راحت‌تر نبود؟
‫نه، قربان. ما دیگه از دوربین استفاده نمی‌کنیم.
‫فایل‌های دیجیتال تو چند دهه خراب می‌شن،
‫و چاپ کردنم دیگه ممکن نیست.
‫مواد شیمیایی‌ش خیلی خطرناکه.
‫پس مداد و کاغذ بهترین گزینه‌ست.
‫واقعاً که.
‫نامزدته؟
‫- نه! ‫- نه؟
‫نه، نه.
‫نترس.
‫فقط می‌خوان فضا برامون راحت‌تر بشه.
‫می‌دونم... ‫ولی خب یه کم عجیبه.
‫ببین، بچه.
‫فقط می‌خوام بگم، واسه ثبت در تاریخ،
‫من هیچ‌وقت با این
‫اجباری شدن مراسم پایان زندگی موافق نبودم.
‫راه‌های دیگه‌ای هم هست.
‫پیتر. ‫قرار گذاشته بودیم راجبش حرف نزنیم.
‫بیخیال شو.
‫دم...
‫بازدم...
‫بفرما.
‫بیا دیگه!
‫تو شروع کن.
‫بازم باید آخرین کلام رو تو بگی؟
‫چرا بخوایم الان چیزی رو عوض کنیم؟
‫آه، آنا...
‫باعث افتخارم بود
‫که این مدت رو با تو گذروندم.
‫تو هر روز رو مثل یه عمر کردی.
‫چی؟
‫یه عمر پر از یادگیری...
‫و شگفتی...
‫و شادی.
‫تو باعث شدی
‫به همونی تبدیل شم ‫که همیشه می‌خواستم باشم.
‫فقط امیدوارم بتونم حتی یه ذره،
‫محبتی رو که ‫هر روز نثارم کردی جبران کنم.
‫همه اون مراقبت‌هاتو...
‫تو محشری، ‫و من خیلی دوستت دارم.
‫برات دعا می‌کنم، آقای نازنین...
‫چون خودم با وجودت مورد لطف واقع شدم.
‫و دوست دارم از همه‌ی حضار تشکر کنم...
‫از پرنده‌ها،
‫از زنبورها،
‫و از درخت‌ها...
‫مخصوصاً درخت‌ها.
‫و می‌خوام بگم ‫چقدر از بودن در اینجا لذت بردم.
‫و دعا می‌کنم این شگفتی ‫که بهش می‌گیم جهان...
‫همیشه قابل لذت بردن بمونه...
‫برای همیشه.
‫صلح... و همیشه عشق باقی باشه.
‫یادت نره طراحی کنی.
‫یه کم کمک لازم دارم.
‫بیا، اگه با هم انجامش بدیم،
‫می‌تونیم با احترام جاشون بدیم.
‫وگرنه باید بکِشمشون به خاک.
‫من این سرشو می‌گیرم.
‫فقط یادت باشه، کیا...
‫ما داریم کار درستی انجام می‌دیم.
‫بهشون کمک می‌کنیم.
‫به سیاره کمک می‌کنیم.
‫مجبورشون نمی‌کنیم کاری بکنن.
‫همه‌چی خیلی سریع بود.
‫اونا خیلی...
‫زیبا بودن.
‫یعنی، چطور انقدر آروم بودن؟
‫باور کن، خداحافظی اصلی رو قبلاً کردن.
‫این فقط تشریفاته.
‫برای ثبت.
‫می‌دونی، این مورد
‫یه کم با بقیه فرق داشت
‫چون آنا سیتو نوبل ‫لازم نبود هنوز بره.
‫فقط ۴۹ سالش بود.
‫نمی‌خواست بدون شوهرش زندگی کنه.
‫نمی‌خواست... تنها بمیره.
‫من اگه بودم یه سال دیگه می‌موندم.
‫بچه‌ای نداشتن؟
‫نه.
‫منم هیچ‌وقت نمی‌خوام بچه داشته باشم.
‫چرا؟
‫خب، چه فایده‌ای داره؟
‫آخرش که می‌میرن...
‫بعد از اینکه مرگ تو رو دیدن.
‫وحشتناکه.
‫آره،
‫این همون چیزیه که اسمش رو گذاشتن زندگی.
‫می‌تونم ببینم؟
‫اونا...
‫همه‌شون خیلی خوب نیستن.
‫امروز روز اولته، کیا.
‫باور کن، جا می‌افتی.
‫واضحه که استعداد داری،
‫وگرنه که نمی‌ذاشتن بشی مستندساز.
‫ترجیح می‌دادم برم حفاری.
‫اون حسابی عضله می‌سازه، شکی نیست.
‫همکار قبلیم حفاری می‌کرد.
‫خیلی قوی‌تر از من بود.
‫واقعاً؟
‫آره!
‫تو به نظر من خیلی قوی میای.
‫خب...
‫برای همینه که الان داری طراحی می‌کنی.
‫پس، خودت هم طراحی می‌کنی؟
‫بیا نشونت بدم.
‫بذار نشونت بدم...
‫ولی نگاه نکنی فعلاً.
‫خب.
‫قطعاً به خوبی تو نیستم.
‫آخه تو فوق‌العاده‌ای، کیا.
‫امیدوارم بدونی... ‫استعداد واقعی داری.
‫مامانم یادم داده.
‫اون یه هنرمند واقعیه.
‫چرا انقدر خودتو دست‌کم می‌گیری؟
‫بهت نمیاد.
‫چی بهم میاد؟
‫هر چی که بخوای.
‫دنیا... مال توئه.
‫ولی بعضی وقتا اصلاً این‌طوری حس نمی‌کنم.
‫هیچ‌وقت.
‫هی، این ضرب‌المثلای قدیمی رو از کجا یاد گرفتی؟
‫می‌دونی...
‫از کشوی مخصوص ضرب‌المثلای قدیمیم!
‫باورم نمیشه.
‫ها!
‫کجا آموزش دیدی؟
‫خب.
‫بدک نیست.
‫ولی...
‫دماغ من این‌قدر بزرگ نیست.
‫من می‌گم هست.
‫واسه چی اینطور شده؟
‫جای بخیه‌هام.
‫تصادف کردی؟
‫میشه این‌طوری گفت.
‫من با یه سوراخ بزرگ تو قلبم به دنیا اومدم
‫که مجبور شدن همون موقع عمل قلب باز انجام بدن
‫وقتی هنوز نوزاد بودم.
‫نمی‌دونستن زنده می‌مونم یا نه.
‫ولی مامانم زنده نموند.
‫حین زایمانم سکته قلبی کرد.
‫عجیبه، نه؟
‫احتمالش چقدر می‌تونه باشه؟
‫تو مادرت رو موقع تولدت از دست دادی؟
‫خدای من، خیلی وحشتناکه.
‫آره، ولی من هیچ‌وقت نشناختمش، پس...
‫در واقع هیچ‌وقت از دستش ندادم، ‫اگه منظورتو درست فهمیده باشم.
‫ولی خب،
‫حدود شش ماه تو انکوباتور بودم
‫و هیچ‌کس اجازه نداشت بهم دست بزنه.
‫تو دو سال اول زندگیم پنج تا عمل دیگه نیاز داشتم،
‫و پنج تای دیگه،
‫تا وقتی که سیزده سالم شد ‫و دیگه اجازه نداشتم عمل کنم.
‫چی؟ چطوری ممکنه دیگه نشه عمل کرد؟
‫خب، تو «طرح» فقط همین‌قدر اجازه ‌داریم،
‫و خب، این خودش کلیه.
‫ولی الان خیلی حالم خوبه.
‫ورزش زیاد می‌کنم...
‫که خیلی کمک می‌کنه.
‫حتی همین قبر کَندن هم کمک می‌کنه، ‫باورت بشه یا نه.
‫از آخرین عملم به بعد
‫مشکل خاصی نداشتم.
‫آره.
‫فکر کنم تا چند سال دیگه دووم بیاره.
‫یا اینکه...
‫ممکنه همین الان...
‫تموم شه!
‫خیلی نگران به نظر نمیای.
‫خب، نگرانی واسه چی؟
‫جدی می‌گم، زنده‌ام.
‫یعنی...
‫نگرانی برام بده...
‫خیلی بده.
‫استرس فشار خونم رو ‫بیشتر از ورزش بالا می‌بره.
‫راستی یادم افتاد...
‫صبحا مراقبه انجام می‌دی؟
‫حس شش‌مم میگه نه،
‫ولی امیدوارم بدونی که خیلی تأثیر داره.
‫چی کار می‌کنی؟
‫آینده‌نگری.
‫صبر کن.
‫خب، درست شد.
‫اینم از این. خیلی خب.
‫تو اول برو.
‫زود باش.
‫اول نگاه کن، بعد انجام بده، بعد آموزش بده.
‫باشه؟
‫امیدوارم گرسنه باشید.
‫کیا، بخور.
‫خونگیه.
‫دنیل... ‫دوستت رو فراموش نکن.
‫ببخشید.
‫نمی‌دونم
‫شما بچه‌ها تا حالا تو پیست بودید یا نه؟
‫آره... ‫آره، پیست...
‫آره، اونجا رو خیلی دوست دارم.
‫پیست.
‫همون‌جا که قبلاً اسب‌دوانی برگزار می‌کردن؟
‫سوارکارا!
‫اون مردای کوچیک که سوار اسب‌های تند می‌شن،
‫دور پیست می‌چرخن؟
‫- چرا؟ ‫- بی‌خیال!
‫فقط می‌خواستم زمینه‌ی شوخیم رو بدونین.
‫شوخی؟
‫آره! من عاشق شوخیم.
‫خوبه، چون یه شوخی خوب برات دارم.
‫یه اسبی هست به اسم دیتر.
‫دیتر اسب خوبیه، خیلی تنده،
‫و تمام عمرش مسابقه داده،
‫ولی هیچ‌وقت نبرده.
‫یه شب قبل از یه مسابقه‌ی بزرگ،
‫دیتر یه خواب فوق‌العاده می‌بینه که توش برنده می‌شه،
‫و با یه حس عالی بیدار می‌شه.
‫نیشاش تا بناگوش بازه...
‫که برای یه اسب لبخند خیلی بزرگیه!
‫بعد می‌ره سمت پیست،
‫و بقیه‌ی اسبا متوجه‌ش می‌شن،
‫پس دوست نزدیکش، ورنر،
‫میاد جلو می‌گه، «هی دیتر،
‫امروز یه جور متفاوت شدی،
‫من و بقیه اسبا متوجه شدیم.»
‫پس دیتر خوابش رو برای ورنر تعریف می‌کنه.
‫ورنر می‌گه، «دیتر،
‫تو اسب خوبی هستی،
‫تو اسب سریعی هستی، ‫حقته که ببری.
‫واقعاً امیدوارم ببری.»
‫پس با هم یه شیهه می‌کشن،
‫و می‌رن برای مسابقه آماده می‌شن.
‫می‌رن تو دروازه شروع،
‫درها باز می‌شن،
‫و دیتر مثل موشک می‌پره جلو!
‫یه‌چهارم مسیر رو که می‌ره،
‫خیلی جلو افتاده، حالش عالیه.
‫نیمه‌ی مسیر،
‫حتی فاصله‌ش بیشتره، کسی اطرافش نیست.
‫سه‌چهارم مسیر رو که می‌ره،
‫همه‌چیز عالیه!
‫می‌خواد مسابقه رو ببره... ‫خط پایان رو می‌بینه!
‫و یهو می‌شنوه
‫صدای تق‌تق‌تق از پشت سرش میاد.
‫به پشت سرش نگاه می‌کنه،
‫می‌بینه ورنر داره بهش نزدیک می‌شه...
‫تق‌تق‌تق!
‫ورنر کنارش رسیده... ‫تق‌تق‌تق!
‫ورنر داره ازش جلو می‌زنه...
‫تق‌تق‌تق!
‫ورنر از خط پایان جلوتر رد می‌شه!
‫خدای من، ‫دیتر قراره مسابقه رو ببازه!
‫ولی مصممه، می‌گه اگه نمی‌برم،
‫حداقل دوم می‌شم.
‫تمام زورش رو جمع می‌کنه،
‫آماده‌ست برای یه فشار آخر،
‫که یهو می‌شنوه یه صدای وحشتناک از
‫تق‌تق‌تق‌تق‌تق‌تق!
‫برمی‌گرده پشت سر...!
‫کل اسبای دیگه دارن بهش می‌رسن!
‫همه‌شون کنارش هستن!
‫همه‌شون دارن ازش جلو می‌زنن!
‫خدای من، ‫همه‌ی اسبا ازش جلو زدن!
‫همه‌شون از خط پایان رد شدن!
‫و دیتر آخر از همه می‌رسه،
‫حتی با اون خواب قشنگش،
‫و حسابی ناراحت می‌شه.
‫حالا، ورنر از این بابت ناراحت می‌شه،
‫می‌ره پیش دیتر و می‌گه،
‫«هی دیتر... ‫اون شروعی که داشتی،
‫اون طرز دویدنت، اون جهش،
‫فکر کردم قطعاً می‌بری!
‫و برات آرزو کردم ببری.
‫ولی یهو وسط دویدن،
‫یه سوزش عجیب تو پشتم حس کردم،
‫و این باعث شد خیلی سریع‌تر بدوم و بردم، داداش،
‫واقعاً متأسفم.»
‫بقیه اسبا هم ناراحت شدن،
‫میان پیشش و همون حرفا رو می‌زنن.
‫«آخ دیتر، ما هم اون سوزش رو حس کردیم
‫فقط خیلی سریع دویدیم، ‫و بردیم،
‫و شرمنده، داداش.»
‫حالا، یه پیست مسابقه سگ‌ها
‫اون طرف خیابون بود،
‫و یه سگ شکاری حرفای اسبا رو شنید...
‫چون سگ‌ها گوش‌های خیلی تیزی دارن.
‫پس میاد اینور و می‌گه، «هی اسبا،
‫نمی‌تونستم حرفاتونو نشنوم،
‫با اون گوش‌های سگیم،
‫و همون اتفاق واسه منم افتاد...
‫سال‌هاست دارم دور اون پیست می‌دوم،
‫سال‌هایت دنبال اون خرگوش می‌کنم
‫ولی هیچ‌وقت نگرفتمش.
‫ولی امروز، داشتم می‌دویدم،
‫یه سوزش عجیب تو پشتم حس کردم
‫و خیلی، خیلی، خیلی سریع دویدم،
‫و بالاخره خرگوشو گرفتم!»
‫دیتر بالاخره یه تکونی می‌خوره، به سگ نگاه می‌کنه...
‫به دوستای اسبیش نگاه می‌کنه،
‫و می‌گه،
‫«بچه‌ها، باورتون می‌شه؟ ‫یه سگ سخنگو!»
‫من عاشق این شوخیم.
‫ولی... خرگوش آسیبی ندید؟
‫خرگوش سالم بود.
‫خب، یکی جوک دیگه‌م دارم.
‫دو تا دوست بودن،
‫میکی مک و دودا...
‫که با هم تو شرکت اتوبوس‌رانی کار می‌کنن.
‫میکی مک راننده‌ست
‫و دودا کمک‌راننده...
‫سم؟
‫نمی‌خوام بی‌ادبی کنم...
‫ولی فکر کنم وقت مراسم پایانته.
‫آره، می‌دونی، من...
‫مطمئن نیستم که بخوام ‫امروز این کار رو بکنم.
‫ولی باید انجامش بدی.
‫باید؟
‫یعنی می‌تونی همین ‌طوری ‫تاریخش رو عوض کنی؟
‫چرا که نه؟
‫آره، چرا که نه؟
‫خب، یعنی...
‫یه جور فرآینده که نمی‌شه...
‫شوخی کردم!
‫معلومه که انجامش می‌دم.
‫قبوله.
‫فدای جهان.
‫آره...
‫فدای جهان.
‫- بفرما. ‫- ممنون.
‫اگه یکی واقعاً نخواد بره چی؟
‫منظورت چیه؟
‫هیچ‌کس واقعاً دلش نمی‌خواد بره، ‫ولی...
‫تو قانون اساسی جهانی
‫حقوق و مسئولیت‌های بشری...
‫باید بری.
‫ولی اگه یکی، مثلاً بخواد...
‫کیا، نکنه نگرانیت همینه؟
‫می‌دونی که ما در واقع ‫قرار نیست کاری انجام بدیم، درسته؟
‫ما فقط شاهدیم.
‫کسی سعی نمی‌کنه فرار کنه؟
‫فرار کنه؟
‫مثل داستان‌های علمی‌تخیلی؟
‫سیاره‌ی خیلی کوچیکیه.
‫کجا می‌خوای فرار کنی؟
‫خب، نمی‌تونی از خودآگاهت فرار کنی...
‫نمی‌تونی از دستِ مرگ فرار کنی.
‫«نمی‌تونی از دستِ مرگ فرار کنی.»
‫ایش.
‫خیلی‌خب، بهتره راه بیفتیم، دیرمون شده.
‫افتضاح... بود.
‫رفتیم وسطِ...
‫یه دعوای بزرگ.
‫سلام دنیل...
‫خوش اومدید.
‫تو باید کیا باشی.
‫آره.
‫من جاستیس هستم، ایشون فری‌ـه.
‫به گروه خوش اومدی.
‫بعدا با بقیه اعضا آشنات می‌کنم،
‫ولی اول، می‌خوام کارلا ‫رو تشویق کنم به داستانش
‫ادامه بده.
‫داشت سرش داد می‌زد
‫و نمی‌دونستم چیکار کنم!
‫یادش رفته بود به خواهرش زنگ بزنه ‫و بهش بگه چی شده،
‫دسر اشتباه گرفته بود،
‫و من گفتم:
‫«هی...
‫الان لحظاتِ آخر روی زمینه...
‫دلت نمی‌خواد با عصبانیت بری.»
‫از... نظر من چندان بد نبود.
‫می‌دونید، من گفتم:
‫«خیلی مهم نیست. ‫هر کاری دوست داری بکن.»
‫خب، نمی‌خوای اون‌ها فکر کنن ‫مسئله مهمیه،
‫پس، آخرش می‌جنگی.
‫فقط، برای یه عده، ‫بخش مهمی از زندگیـه.
‫باشه.
‫دیدگاه جالبیه، فیلیپ،
‫اما فکر می‌کنم مسئله‌ای ‫که من و فری نگرانش هستیم،
‫اینه که تو احساس می‌کنی ‫در کل باید خودت رو درگیر کنی.
‫یه پروتکل‌هایی از این بابت وجود داره،
‫و ما بازرس‌هایی داریم ‫که رسیدگی‌های لازم رو انجام میدن.
‫خب؟ ‫متخصصین عزاداری.
‫جاستیس درست میگه.
‫اگه یه وقت احساس معذب و ناراحتی کردی، ‫به راحتی پاشو و برو.
‫چون توی این مراسم‌های پایان زندگی،
‫مردم قادر نیستن ‫به طور تمام و کمال با بقیه همدردی کنن،
‫اما انسانیـه و ما قضاوت نمی‌کنیم.
‫بگذریم...
‫اگه احساس ناراحتی کردیم چیکار کنیم؟
‫«به بازرس بسپاریم.»
‫اوهوم!
‫جک، شروع کن... ‫نمی‌خواد دستت رو بالا ببری.
‫اوه، باشه.
‫خب تونستم یه جلسه مقدماتی بگیرم
‫و این طرف در رو باز کرد
‫و... ‫از دیدن من کاملا غافلگیر شد.
‫جعبه رو بهش دادم، ‫که اون گیج شد،
‫و فرم رو درآوردم تا امضا کنه،
‫بنویسه که تحویل گرفته،
‫و... خودِ طرف نبود.
‫منظورم اینه، این بابا...
‫شبیه به عکسش نبود.
‫می‌خواستم برم،
‫یه دفعه دیدم یه برگه ‫به پشتِ فرم ضمیمه شده
‫درباره جراحی پلاستیکش بود،
‫نوشته که عمل‌های زیادی انجام داده
‫و سن واقعی اون در اصل...
‫۶۵ئه.
‫۶۵!
‫دهنم باز موند.
‫و برگشتم گفتم: «رفیق...
‫نزدیک بود گولم بزنی.»
‫و اون نسبت به این ماجرا... ‫خیلی عادی برخورد کرد.
‫آره، فکر می‌کنم از این سال‌های بیشتری ‫که بابت خوش‌چهره بودن بهش رسیده بود
‫خوشحال بود.
‫من یه مورد داشتم ‫که طرف می‌گفت ۴۴ ساله‌مه،
‫و حرفش رو باور می‌کردم...
‫پاسپورتش، سوابق کاری،
‫همه‌چیز نوشته بود ۴۴ سال.
‫شاید ۴۴ ساله‌اش بود؟
‫خب...
‫یه نفر خط زمانی اجتماعی قدیم‌شو پیدا کرده بود.
‫- صبر کن، این چی هست؟ ‫- خب،
‫مردم قدیم‌ها اطلاعات شخصی خودشون رو ‫توی اینترنت می‌ذاشتن
‫تا بقیه ببینن.
‫همه مردم می‌دیدن؟
‫آره، همه مردم دنیا،
‫تا قبل از ۲۰۲۵.
‫ظاهرا، کاملا مردمیه،
‫اما هیچ‌وقت نمی‌تونی پاکش کنی.
‫صد حیف که کامپیوترها ‫انقدر برای محیط زیست ضرر بودن.
‫خیلی ساده میگی!
‫ببین، اول، به قصد تولید بوده...
‫آم، کارگر جهان سوم، زباله الکترونیک...
‫و بعد رسید به مصرف برق.
‫نمی‌دونم این چیزهایی که گفت یعنی چی.
‫فکر کنم هفته پیش توضیح داد... ‫یادم رفته.
‫ببینید، مردم به صورت شبانه‌روزی ‫توی اینترنت بودن.
‫که باعث می‌شد ما شدیدا آسیب‌پذیر باشیم.
‫عالیه.
‫ صبر کن، جهان سوم چیه؟
‫در واقع، از نظر تاریخی اشاره داره
‫به جهان در حال توسعه.
‫قبلا بود،
‫قبل از اینکه ‫سیاست‌های پایان زندگی پذیرفته بشه،
‫جاهایی توی دنیا وجود داشت
‫که مردم از بقیه فقیرتر بودن،
‫عمر کوتاه‌تری داشتن،
‫آمار بیماری‌شون بالاتر بود.
‫گاهی، نابرابری و اختلاف
‫حتی بین مردم یک کشور وجود داشت.
‫وحشتناک... وحشتناک بود.
‫نمی‌‌‌دونستم.
‫خب، خدا رو شکر از بین رفت.
‫یادت نره، کیا...
‫وقتی به نظرت سخت اومد،
‫دنیا به خاطر قانون اساسی ما جای بهتریه.
‫قبلا، خون و خونریزی بود.
‫خون و خونریزی؟
‫جنگ... کیا.
‫انسان‌ها به خاطر منابع
‫همدیگه رو می‌کشتن...
‫به خاطر غذا، آب، زمین،
‫پول، علم،
‫حتی به خاطر جهان‌بینی.
‫رفتار انسان هزاران سال
‫محیط ما رو دستخوش تغییر کرده.
‫شتاب بزرگ... ‫ازش صد سال هم نمی‌گذره...
‫به تدریج تاثیرات گسترده‌ای
‫روی بوم‌سپهر جهانی ما گذاشت.
‫از این رو...
‫ما وارد دوره زمین‌شناختی جدید شدیم،
‫به عبارت دیگه...
‫آنتروپوسن.
‫نه تنها بقای ما رو مورد تهدید قرار می‌داد،
‫بلکه بقای سیاره رو به خطر می‌نداخت.
‫می‌بینید، انسان‌ها ‫حلال مشکلات هستن، درسته؟
‫خب، کاری که ما کردیم
‫این بود که این فناوری‌های پیشرفته رو ساختیم
‫تا به ما کمک کنه.
‫اما اتفاقی که افتاد
‫این بود که این فناوری‌ها ‫ما رو مورد مطالعه قرار دادن...
‫به طور کامل دادهٔ دیجیتالی ما رو پاک کردن.
‫اول، علم ما بود،
‫ولی بعدش، افکار شخصی ما بود،
‫اشعار، علاقه‌مندی‌ها، بی علاقگی.
‫فناوری عین ما شد،
‫چون ما اون رو ساختیم.
‫تقریبا نسبت به ما ‫غیر قابل تشخیص شد.
‫اما ترسناک‌ترین قسمتش
‫اینه که از ما سریع‌تر و بهتر بود.
‫پس در نهایت...
‫ناچار شدیم جلوش رو بگیریم.
‫دلیلش رو می‌دونید؟
‫دلیلش چیه؟
‫چون...
‫خیلی‌خب.
‫کیا، نمی‌خوایم فکر کنی
‫اینجا کلاس تاریخه.
‫مطمئنم همگی مطالب مورد نیاز رو دریافت کردن،
‫هر چند من و فری همیشه حضور داریم
‫تا هر قسمت از قانون اساسی رو مرور کنیم.
‫ولی عمدتا، اینجا هستیم ‫تا از همدیگه حمایت کنیم.
‫خب، این کار خیلی مهمیه ‫و همیشه راحت نیست.
‫ما همیشه به دنبال راه‌هایی برای بهبودِ
‫شرایط کاری یا پایان زندگی هستیم،
‫برای همهٔ افراد.
‫می‌خوای صحبت کنی؟
‫آره.
‫آره. آم...
‫امروز اولین روز من بود.
‫آم...
‫تابه‌حال جنازه ندیده بودم، پس...
‫متفاوت بود.
‫توی روز اولت مورد پایان زندگی داشتی؟
‫عجب.
‫حتما استرس‌زا بوده.
‫کیا عالی بود.
‫حتی...
‫یکی از آهنگ‌های پیانو همراه سطح رو زد.
‫اوه!
‫ویژگی فردی خیلی قشنگیه، کیا.
‫تو رو نزدیک‌تر می‌کنه،
‫بنابراین وقتی پایان زندگی ‫رو به اشتراک می‌ذاری،
‫برای اون‌ها تسلی‌بخشی بیشتری داره.
‫خدای من، ‫اولین بارم رو خوب یادم میاد.
‫بهت‌زده شده بودم.
‫ولی می‌دونی چی بهم کمک کرد؟
‫زولندر.
‫فیلمه.
‫می‌تونی از بایگانی برداری و ببینی.
‫باید از قبل رزرو کنی.
‫من سوپ اردک رو دوست داشتم... ‫خیلی جالبه.
‫فکر خیلی خوبیه.
‫معمولا اینکار رو می‌کنی؟
‫آره.
‫توی حل مشکلات خیی کمک می‌کنه،
‫یادداشت‌ها رو مقایسه می‌کنیم، ‫استرس رو رها می‌کنیم.
‫هر دو هفته یه بار میری گروه‌درمانی،
‫و تازه کلاس یوگای مجانی
‫و طب سوزنی گیرمون میاد،
‫چون بی خیال، قبول کن،
‫شغل پر استرسی داریم.
‫اگه سر موقع رفته بودیم،
‫می‌تونستیم به مراقبه گروهی برسیم،
‫ولی همه باید انجامش بدیم، می‌دونی.
‫اینطوری... ‫می‌تونیم جمعش کنیم.
‫پاکسازی ذهنی زیادی احتیاج داریم.
‫گوش کن، مجبور نیستی ‫امشب این کار رو کنی، کیا.
‫فیلم رو میگم، ‫می‌تونی هر وقت دوست داری ببینی.
‫نه، نه، نه، خودم می‌خوام.
‫مهمه، درست میگم؟
‫تو هم نگاه می‌کنی؟
‫آره، حتما.
‫یه قسمت از آموزش مقدماتیه.
‫فقط...
‫دیر کردیم و معمولا ‫قبل از وقت شام تمومش می‌کنیم.
‫هی. بیا.
‫از این‌طرف.
‫اون چیه؟
‫پروژکتوره.
‫زولندر رو نگاه می‌کنیم؟
‫باید از قبل رزرو کنید.
‫باید سفارش پرینتش رو بدیم.
‫متاسفانه فقط دی‌وی‌دی اون فیلم رو داریم،
‫و به طور قابل توجه‌ای ‫رسانه دیجیتال تنزل پیدا کرده
‫وقتی اون تغییر قطب مغناطیسی
‫۲۳ درجه اتفاق افتاد.
‫خب، اینجا
‫فقط فیلم‌های استات سلولزی ‫۱۶ میلی‌متری
‫از قرن بیستم نمایش میدیم.
‫تا حالا ندیدی؟
‫لذت ببر!
‫باید همین شکلی باشه؟
‫اسمشون برادران مارکسه.
‫واقعا برادر هستن؟
‫آره، حسابی پیر شدن.
‫تا هشتاد سالگی رفتن.
‫وای.
‫اون زمان جمعیت کم بود،
‫و عمر آدم زیاد بود.
‫بعدش...
‫اواخر قرن بیستم،
‫نظام بهداشت و درمان افتضاح بود.
‫مردم پیر و مریض می‌شدن...
‫و چندین میلیون دلار
‫صرف زنده نگه داشتن یه عده می‌شد،
‫در حالی که یه عده دیگه ‫حتی پول دکتر رفتن رو نداشتن.
‫باور نکردنی بود.
‫از نظر تو اشتباهه؟
‫آره.
‫از نظر تو نیست؟
‫خب، به نظر تو اشتباهه،
‫اینکه بخوای بیشتر زنده بمونی؟
‫به نظر تو چقدر عمر کافیه؟
‫کیا؟
‫گرسنه نیستی؟
‫از یخچاله...
‫صدای خنک شدن کمپرسوره.
‫مردم همیشه به این صدا گوش می‌دادن؟
‫اینکه خوردنی‌های خونه ‫خنک باشه خیلی مفیده.
‫آره، اما چرا باید این همه ‫انرژی رو مصرف کنی؟
‫واسه چیزهای مثلِ...
‫این.
‫مامان...
‫می‌دونم!
‫اما یه قلپ ضرری نداره.
‫باید جشن بگیریم.
‫جشن؟
‫اولین روز توئه!
‫کار خیلی بزرگی رو شروع کردی.
‫همه توانایی و مهارتش رو ندارن.
‫همه قانون اساسی رو بلد نیستن.
‫عه!
‫به افتخار دختر عزیزم.
‫همین؟
‫خب، چطور بود؟
‫خودت چه فکری می‌کنی؟
‫دختر شجاع من.
‫اولش همیشه سخته،
‫ولی یادت باشه، عادت می‌کنی.
‫همه عادت می‌کنن.
‫دلم می‌خواد.
‫چی گفتی، عزیزم؟
‫شاید نمی‌خواد عادت کنم.
‫خب، می‌تونستی بهم بگی ‫چه حالی داره...
‫نه، نمی‌تونستم. فایده‌ای نداشت.
‫برای همه فرق داره، ‫باید خودِ آدم انجامش بده.
‫عین دنیل حرف میزنی.
‫عه؟ دنیل...
‫پسر بانمکیه!
‫ای بابا!
‫آره، دنیل!
‫خب، چه شکلیه؟
‫کنارش کار کردی دوست داشتی؟ ‫همه‌چی رو واسم تعریف کن!
‫- برای چی؟ ‫- زود باش!
‫می‌خوام بدونم.
‫معلم خوبیه؟ ‫حس کردی ازت حمایت میشه؟
‫آدم خوبیه...
‫اما خیلی رو مخه.
‫رو مخه؟
‫خب، به نظر میاد ‫مرد جوون محترمی باشه...
‫اون خیلی... قاطعه.
‫منظورت چیه؟
‫خیلی اطمینان داره!
‫و مُرده‌ها؟
‫اصلا اذیتش نمی‌کنن.
‫مُرده‌ها،
‫که یه دقیقه پیش داشتیم ‫درباره‌شون حرف میزدیم...
‫اونم بدون هیچ ایرادی!
‫کیا، اون تمرین داشته.
‫هیچ‌چیز طبیعی‌تری از مرگ وجود نداره.
‫کاری که انجام میدی... ‫چیزی که شاهدش هستی...
‫یه آیین گذاره.
‫فیلم سوپ اردک رو دیدی؟
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫اوه... همه سوپ اردک رو نگاه می‌کنن.
‫خب، فکر می‌کردم ‫قراره زولند رو ببینم، اما...
‫- خب، باید رزرو کنی. ‫- باید رزرو کنی.
‫آره، به نظرم بامزه نبود.
‫خب، یه داستان مهمه.
‫چیزه.... یه طنز پوچ‌گرایانه
‫درباره بدترین ذات انسانه،
‫و دوره‌ای ساخته شده ‫که می‌تونستی هر چیزی رو بگی...
‫حتی اگه حقیقت نداشت.
‫آره، فکر نمی‌کنم فهمید باشه.
‫خیلی‌خب. ‫اسامی کشورها رو نگاه کن.
‫خب؟
‫اسم فریدونیا رو می‌بینی... ‫کشوری که اسمش رو از واژه آزادی برداشتن،
‫و سیلوانیا... ‫کشوری که اسم صلح و آرامش رو داره،
‫جز اینکه فریدونیا رو
‫یه دیکتاتور فاسد دست گرفته،
‫گروچو نقشش رو بازی می‌کنه... ‫می‌دونی، همونی که سیبیل داره؟
‫و سیلوانیا تلاش می‌کنه جنگ راه بندازه.
‫متوجه هستی؟
‫آزادی و صلح رو داری،
‫اما حاضرن همه‌چیز رو نابود کنن
‫تا به پول و قدرت برسن.
‫آره، نمی‌فهمم...
‫چرا مردم چنین حرف‌هایی رو میزدن ‫اگه حقیقت نداشته؟
‫طنزه.
‫مامان...
‫من می‌خواستم زولندر رو ببینم.
‫هی.
‫نظرت چیه دوخت و دوز کنیم؟
‫همم؟
‫واقعا میگی؟
‫آره، زود باش! ‫تقریبا تموم شده.
‫از وقتی بچه بودی
‫این چیزها رو جمع کردم.
‫این چیه؟
‫اوه... یادته؟
‫این لباستو خیلی دوست داشتی
‫که گوزن از روی طناب برداشت و خورد.
‫همم؟ اوه!
‫جوراب پنج‌شنبه‌ات رو دوست داشتی.
‫این یه تیکه از ملافه بچگیته.
‫و این...
‫این، این یکی رو
‫از پرده‌هایی کندم ‫که آفتاب‌خورده شده بود.
‫اولین تابستونی که اینجا بودیم،
‫خیلی گرم بود،
‫اینکه همیشه پرده‌ها رو می‌بستیم
‫و توی زیرزمین می‌خوابیدیم؟
‫چرا باید ملافه چنین چیزی رو بخوام؟
‫چیزه... ‫ملافه خاطراته، احمق جون.
‫من از دوران بچگیم هیچی ندارم.
‫کاش داشتم.
‫کیا، لطفا.
‫همم، دوستش دارم.
‫عزیزم، بیا بغلم. بیا بغلم.
‫خیلی‌خب، چیزی نیست.
‫چیزی نیست.
‫بیا بغلم.
‫چیزی نیست، چیزی نیست. ‫چیزی نیست، چیزی نیست.
‫من پیشتم.
‫♪ هیچ‌وقت نمی‌فهمی عزیزم ♪
‫♪ چقدر دوستت دارم ♪
‫♪ لطفا عزیز منو ♪
‫♪ ازم نگیر ♪
‫امیدوار بودم امروزم دیر بیای.
‫چرا؟
‫تا بتونم یه تیکه از پایِ ‫دستپخت مادرتو بخورم.
‫محشر بود.
‫مامانم میگه تو خیلی جذابی.
‫چندش.
‫اگه این‌جوری میگی ‫تا پای‌های اونو نخورم،
‫جواب نمیده.
‫خیلی چندشم شد.
‫خیلی‌خب! خب...
‫بزن بریم!
‫سلام؟
‫اِمِت؟
‫آره.
‫حاضری؟
‫امروز روز موعوده.
‫کاملا.
‫فهمیدم ادبیات شبانی: سی رو انتخاب کردی...
‫تحویل طلوع خورشید؟
‫بریم بیرون؟
‫عجله‌ای نیست.
‫آم... اینو از کجا آوردی؟
‫من میرم...
‫اما باید بهم شلیک کنی.
‫اِمِت، من نمی‌تونم.
‫پس اون می‌تونه.
‫من به این راحتی تسلیم مرگ نمیشم.
‫میرم...
‫اما باید منو مجبور کنی.
‫می‌دونی، نمی‌تونیم موقع پایان زندگی
‫دست به خشونت بزنیم.
‫منعکس میشه.
‫منعکس میشه؟
‫به کی؟
‫تو؟
‫اون‌های که مطمئن میشن من مُردم؟
‫خب، من آمادهٔ رفتن نیستم.
‫اینکه منو مجبور کنید بی رحمانه‌تر نیست؟
‫ما تو رو مجبور نمی‌کنیم، اِمِت.
‫ما فقط... شاهد هستیم.
‫من میگم یه نوع خشونت برای سیاره
‫موندنـه.
‫بازرس.
‫گوش کن، نظرت چیه...
‫فردا برگردیم؟
‫آره، مشکل نداره.
‫من... برنامه رو عوض می‌کنم.
‫یه‌کم زمان بیشتری بهت میده.
‫طلوع خورشید زمان بسیار خوبی برای رفتنـه.
‫خب، مردم اکثرا فکر می‌کنن ‫عصر بهتره ولی...
‫خدای من...
‫خداحافظی موقع طلوع خورشید،
‫این...
‫قدرتمنده.
‫خب، بازرس میاد؟
‫نباید با بازرس حرف بزنیم؟
‫اگه فردا باز همین کار رو کرد چی؟
‫نگران نباش.
‫شاید اسلحه داشته باشه،
‫اما امکان نداره گلوله داشته باشه.
‫بازرسی می‌تونه...
‫یه‌جورایی سخت باشه.
‫دلم نمی‌خواد کسی اینطوری از دنیا بره.
‫دوست ندارم مردم وادار بشن.
‫معمولا اینطوری نیست.
‫تو واقعا همه‌چیز رو دیدی.
‫♪ نمی‌خوام ♪
‫♪ دنیا رو ♪
‫♪ به آتیش بکشم ♪
‫♪ فقط می‌خوام ♪
‫♪ فقط می‌خوام عشق تو باشم ♪
‫♪ و با تایید تو ♪
‫♪ که احساس مشابه داشته باشی ♪
‫♪ من به... ♪
‫♪ هدف که آرزوش رو دارم رسیدم ♪
‫♪ باور کن ♪
‫♪ نمی‌خوام دنیا رو ♪
‫♪ به آتیش بکشم ♪
‫روز سختیه.
‫لعنتی. لعنتی. لعنتی!
‫پاک یادم رفته بود.
‫هی، ایرادی نداره.
‫موردی نداره.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫باشه.
‫امیدوارم آبِ بارون دوست داشته باشید ‫چون فقط همین رو دارم.
‫خوبه.
‫باشه.
‫ممنون.
‫خب، قرار نیست با این سر و وضع برم،
‫یه دقیقه دیگه میام، باشه؟
‫لعنتی. لعنتی.
‫لعنتی.
‫خیلی‌خب. میشه لطف کنی
‫و لطفا به همه افراد توی لیست زنگ بزنی؟
‫ممنون.
‫خیلی‌خب، لعنتی.
‫خب انگاری گزینه سوم رو انتخاب کردید...
‫با چند تا دوست لب ساحل،
‫لیوان نوشیدنی و موسیقی؟
‫آره!
‫واقعا رفت دوش بگیره؟
‫داره آب رو هدر میده!
‫آخه واسه چی؟
‫معمولا بهشون دو هفته برق میدن
‫تا همه‌چیز رو واسه پایان آماده کنن.
‫نظرت چیه بری زنگ بزنی
‫تا من این‌چیزها رو آماده می‌کنم، باشه؟
‫اون خط تلفنه.
‫چی هست؟
‫خب، اون تلفن
‫به تلفن‌های دیگه
‫به واسطه سیم‌هایی که توی زمینه وصل شده.
‫نمی‌دونستم هنوز از این‌ها هست.
‫فکر کنم از اینجا بشه ‫به عنوان مرکز ارتباطات استفاده کرد
‫بعد اینکه همه‌چیز رو خاموش کردن.
‫شرط می‌بندم آدم‌های اون لیست ‫جزوی از یه شبکه هستن.
‫فکر می‌کنم با پایان ‫یه خانواده قدیمی طرف هستیم.
‫جالب میشه.
‫الو؟
‫کیا نوولو هستم، مستند ساز پایان دنیا.
‫زنگ زدم بگم...
‫نانسی فونتین.
‫از طرف نانسی فونتین زنگ زدم.
‫در قسمتِ جنوبی ساحل پیبل هستیم تا...
‫آم...
‫حدود نیم ساعت دیگه؟
‫تا نیم ساعت دیگه.
‫می‌تونید خودتون رو برسونید؟
‫عالیه.
‫در مورد چیه...؟
‫خب، مراسم پایان دنیای ایشونه.
‫خب، شما توی لیست مهمون‌ها هستید.
‫فکر می‌کردم...
‫اوه...
‫آم...
‫متوجه‌ام.
‫پس می‌بینمتون.
‫دخترش بود.
‫نمی‌دونست امروزه.
‫باید تلفن رو بذاری
‫سر جاش، کیا.
‫اصلا چرا مردم این چیزها رو دوست دارن؟
‫واسم مناسب‌های ویژه‌ست.
‫بازم...
‫عجیبه که تمومش نکردن.
‫غیر عادی نیست.
‫خیلی از مردم حتی سمتش نمیرن.
‫عین نشئگی گذشته‌ست...
‫فقط باید بازش کنی.
‫فکر می‌کنم حال آدم رو عوض می‌کنه.
‫دیشب مامانم یه قلپ بهم داد.
‫دوست داشتی؟
‫اوغ.
‫مزه جوراب میده.
‫نمی‌تونی این کار رو کنی!
‫دیدی که کردم.
‫در حق همه انسان‌ها عادلانه‌ست،
‫در حق بقیه گونه‌ها انصافه.
‫همه زندگی‌ها برابره، کیا.
‫همه با هم برابرند.
‫آره، اما بعضی آدم‌ها ‫عشق و علاقه بیشتری نسبت به بقیه دارن.
‫این مزخرف‌ترین حرفیه
‫به عمرم شنیدم.
‫اون حتی به دخترش نگفته بود.
‫دخترش...
‫نمی‌دونست.
‫شاید می‌دونسته.
‫شاید نمی‌خواسته بپذیره.
‫من آماده نیستم.
‫مهم نیست. ‫خب...
‫الان اینجاییم.
‫من باید برم.
‫کیا. من...
‫کیا، منم آماده نیستم.
‫هیچ‌کس آماده نیست.
‫تموم شد.
‫ببخشید، مامان.
‫ببخشید امروز نتونستم بیام، من...
‫الان اینجایی.
‫و چند ساعت وقت داریم.
‫و یه هدیهٔ دیگه واست دارم.
‫چطور می‌تونی توی چنین موقعیتی
‫به فکر من باشی؟
‫شوخی می‌کنی؟
‫من به تک تک لحظات زندگیت فکر کردم.
‫می‌دونی که میگن...
‫وقتی بچه داری،
‫انگار
‫قلبت بیرون از بدنته؟
‫نه.
‫خب، اینطور میگن.
‫و حقیقت داره.
‫تازه، این جزوی از هدیه تولدته.
‫هفته‌ی تولدته.
‫آره، بدترین هفته تولد عمرم.
‫به یاد موندنی میشه.
‫زود باش، باز کن.
‫- چی؟ ‫- اون چیزی که فکر می‌کنی نیست.
‫اوه!
‫می‌دونم بلدی، محض احتیاط بهت دادم...
‫می‌دونی، اگه می‌خوایشون بردار.
‫همم؟
‫اوه...
‫این چیه؟
‫موبایل هوشمند.
‫چرا... چرا اینو داری؟
‫نگران نباش. وصل نیست.
‫همه داشتیم.
‫و واسه خودم رو نگه داشتم برای...
‫برای این.
‫باهاش چیکار کنم؟
‫اوه.
‫همه‌چیزش اینجاست.
‫اینطوری کار کن.
‫اوه!
‫این‌ها کی هستن؟
‫خب، اون منم...
‫اون مامانم و بابامه...
‫پدربزرگ و مادربزرگت هستن.
‫خب، اینجا کجاست؟
‫شبیه اینجا نیست.
‫خب، واسه وقتیه ‫که هنوز می‌تونستیم سفر بریم.
‫چرا سفر میرفتی؟
‫اوه کیا، می‌دونی، ‫من اهل اینجا نیستم،
‫- می‌دونی من سفر کردم. ‫- نه، نه.
‫می‌دونم، اما چرا سفر میرفتی؟
‫تا دنیا رو ببینم.
‫تا خودم رو بشناسم.
‫واسه سرگرمی و ماجراجویی.
‫نمی‌فهمم.
‫می‌دونم.
‫این کیه؟
‫اون منم
‫و دوست صمیمی من، کیا.
‫همم؟
‫واسه آتیش‌سوزی کوهستان خرگوش
‫سال ۲۰۲۵ئه.
‫هر دو آتش‌نشان چترباز بودیم.
‫الان کجاست؟
‫هنوز زنده‌ست؟
‫نه.
‫اون آتش‌نشان چترباز درجه یکی بود.
‫اما توی آتیش‌سوزی مُرد.
‫خیلی از نیروهای ما مُردن...
‫موقع انجام کار درست.
‫دنیا این شکلی بود.
‫نگاه کن.
‫نگاهشون کن.
‫رد نکن.
‫خوب نگاه کن.
‫ازت می‌خوام نگاه کنی.
‫چرا اینو بهم نشون میدی؟ ‫من...
‫می‌خوام بدونی پشت این کار ما ‫یه دلیل هست...
‫چرا به این سبک زندگی می‌کنیم...
‫اینکه چرا توی ۵۰ سالگی ‫از زندگی‌مون دست می‌کشیم.
‫نباید تکرار بشه.
‫عزیزم، افراد زیادی مردن.
‫دنیای ما...
‫داشت می‌سوخت.
‫آب...
‫قابل توقف نبود.
‫مردم نمی‌تونستن ‫اونجایی که هستن زندگی کنن...
‫قابل سکونت نبود.
‫و این بهترین نقشه‌ای بود ‫که به ذهنتون رسید؟
‫آره!
‫جلوش رو گرفتیم!
‫توقف کردیم.
‫ما...
‫فقر جهانی رو ریشه‌کن کردیم. ‫موفق شدیم!
‫جلوی نابودی همگانی رو گرفتیم...
‫ما...
‫اعلامیه حقوق و آزادی‌های تمام موجودات رو
‫درست کردیم.
‫توافق کردیم!
‫موافقت کردیم،
‫و فقط و فقط باید...
‫پنجاه سالگی از زندگی دست بکشیم.
‫ما این فرصت رو داریم که هر جور ‫دلمون می‌خواد بریم،
‫کنار عزیزان‌مون باشیم...
‫یا نه...
‫دست خود ماست.
‫من باید چیکار کنم؟
‫گوش کن... ‫گوش کن، گوش بده.
‫من دوستت دارم
‫خیلی خیلی زیاد،
‫و هر روز که کنارت هستم...
‫آره، اما کافی نیست!
‫کافی نیست.
‫من آماده نیستم.
‫هیچ‌کس آماده نیست.
‫مامان، من...
‫می‌دونم.
‫دلم پره.
‫زبونم قفل.
‫نباید اینو بِکشی؟
‫باشه. بیا انجامش بدیم.