ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.
‫یه سری ماهی‌ها هستن که نمیشه گرفته‌شون.
‫نه به‌خاطر اینکه از ماهی‌های دیگه ‫سریع‌تر یا قوی‌تر هستن.
‫بلکه یه قدرت برتر بهشون نظر کرده.
‫یکی از این ماهی‌ها، اسمش «هیولا» بود.
‫وقتی من به دنیا اومدم، ‫اون اسطورۀ خیلی‌ها بود.
‫بیشتر از هر ماهی‌ای توی آلاباما، ‫طعمه‌های ۱۰۰ دلاری رو رد کرده بود.
‫بعضی‌ها می‌گفتن اون ماهی ‫روحِ یه دزده که...
‫۶۰ سال قبل، توی اون رودخونه غرق شده.
‫یه عده هم ادعا می‌کردن ‫اون یه دایناسور از دورۀ «کرتاسه» بوده.
‫من به این‌جور گمانه‌زنی‌ها و خرافات ‫اعتقادی نداشتم.
‫تنها چیزی که می‌دونستم ‫این بود که از وقتی هم‌سن‌وسال تو بودم
‫داشتم سعی می‌کردم اون ماهیه رو بگیرم.
‫و روزی که به دنیا اومدی،
‫اون روز بالأخره گرفتمش.
‫همه‌چی رو روش امتحان کردم.
‫کِرم، طعمه، کرۀ بادوم‌زمینی،
‫کرۀ بادوم‌زمینی و پنیر.
‫ولی اون روز یه چیزی بهم الهام شد؛
‫که اگه اون ماهی،
‫روح «هنری والز» باشه، ‫پس طعمه‌های معمولی جواب نمیدن.
‫مجبور بودم از چیزی استفاده کنم ‫که خیلی می‌خوادش.
‫انگشتت؟
‫طلا!
‫حلقه‌ام رو به محکم‌ترین طنابی که ‫تابه‌حال ساخته شده بود بستم.
‫می‌گفتن اون‌قدر طناب قوی‌ایه که
‫می‌تونه یه پل رو نگه داره، ‫حتی شده برای چند دقیقه.
‫بعدش به سمت بالای رودخونه حرکت کردم.
‫قبل از اینکه حلقه به سطح آب بخوره، ‫هیولا پرید بالا و گرفتش.
‫و با همون سرعت بالاش، ‫اون طناب رو پاره کرد.
‫متوجهی که توی چه هچلی افتاده بودم؟
‫حلقۀ ازدواجم، نماد وفاداری به همسرم،
‫- که به زودی بچه‌مون رو به دنیا می‌آورد... ‫- بهش بگو بس کنه.
‫...از دست رفت و ‫افتاد توی شکم یه ماهیِ غیرقابلِ گرفتن.
‫چی‌کار کردی پس؟
‫ماهیه هر جا می‌رفت، ‫چه بالای رود چه پایین رود، دنبالش می‌رفتم.
‫این ماهی یا همون هیولا،
‫کل این مدت فکر می‌کردیم نَرـه ‫درصورتی‌که اتفاقاً ماده (مؤنث) بوده.
‫شکمش پر از تخم بوده ‫و یکی از اون روزها ممکن بوده تخم‌گذاری کنه.
‫حالا من توی دوراهی گیر افتاده بودم.
‫می‌تونستم اون ماهیه رو بگیرم ‫و حلقۀ ازدواجم رو پس بگیرم،
‫ولی با انجام این کار، ‫باهوش‌ترین گربه‌ماهیِ...
‫رودخونۀ اشتون رو می‌کُشتم.
‫من و این ماهیِ ماده...
‫خب، سرنوشت‌مون یکی بود.
‫- معادلۀ زندگیِ جفت‌مون یکسان بود. ‫- معادلۀ زندگیِ جفت‌مون یکسان بود.
‫حالا شاید براتون سؤال بشه...
‫عزیزم، عزیزم، هنوزم امشب شب توئه.
‫چرا با اینکه هیچ چیزی جذبش نمی‌کرد، ‫انقدر سریع مجذوب طلا شد؟
‫اون روز یه درسی یاد گرفتم؛
‫روزی که پسرم به دنیا اومد.
‫بعضی وقتا، تنها راه...
‫برای گرفتنِ یه زنِ غیرقابل گرفتن،
‫اینه که بهش یه حلقۀ ازدواج بدی.
‫چیه؟ پدر حق نداره در مورد پسرش صحبت کنه؟
‫من توی اون داستان، در حد پاورقی‌ام، بابا.
‫پیش‌زمینۀ ماجراجوییِ بزرگت
‫که هیچ‌وقت اتفاق نیفتاده.
‫از قضا روزی که به دنیا اومدم، ‫توی ویچیتا داشتی محصولات جدید می‌فروختی.
‫بی‌خیال، ویل. ‫همه عاشق اون داستانن!
‫نه، بابا، همه عاشقش نیستن. ‫من عاشق اون داستان نیستم.
‫دیگه نیستم. ‫چون هزار بار تا حالا تعریف کردیش.
‫تمام جملاتش رو حفظم، بابا. ‫می‌تونم مثل خودت تکرارشون کنم.
‫برای یه شب، یه شب توی کل زندگی‌ات،
‫همه چیزِ جهان به «ادوارد بلوم» مربوط نمی‌شد. ‫(اسم باباهه)
‫چطور متوجه این موضوع نمیشی؟
‫ببخشید اگه خجالت‌زده‌ات کردم.
‫داری خودتو خجالت‌زده می‌کنی، بابا. ‫فقط متوجه نیستی.
‫بعد از اون شب، ‫تا سه سال با بابام قهر بودم.
‫«ویلیام بلوم» هستم ‫از آژانس خبریِ «یونایتدپرس اینترنشنال».
‫گمونم غیرمستقیم با هم در ارتباط بودیم.
‫مامانم توی نامه‌هاش و کارت پستال‌های کریسمسش ‫از طرف جفت‌شون می‌نوشت.
‫وقتی هم که زنگ می‌زدم، مامانم می‌گفت
‫بابا با ماشین رفته بیرون یا ‫داره توی استخر شنا می‌کنه.
‫مطابق انتظار، هیچ‌وقت در مورد قهر بودن‌مون ‫صحبت نکردیم.
‫واقعیتش من هیچ چیزی از خودم ‫توی وجود بابام نمی‌دیدم.
‫فکر نمی‌کنم اونم چیزی از خودش ‫توی وجود من دیده باشه.
‫مثل غریبه‌هایی بودیم ‫که خیلی خوب همدیگه رو می‌شناختن.
‫توی تعریف‌کردنِ داستان زندگی پدرم،
‫جداکردنِ ماجراهای واقعی و داستانی غیرممکنه؛
‫چون اون مردِ افسانه‌هاست.
‫بهترین کاری که می‌تونم بکنم ‫اینه که همون‌طور که برام تعریف کرده تعریف کنم.
‫بعضی از جاهاش با عقل جور در نمیاد ‫و اکثرش هیچ‌وقت اتفاق نیفتاده.
‫حلقۀ منو پس بده!
‫ممنونم!
‫ولی این داستان، همچین داستانیه.
‫«ماهی بزرگ»
‫تولدش شروعی بر این زندگیِ دور از واقع بوده.
‫قدّش اندازۀ اکثر آدما بوده ‫ولی هیکلش گُنده‌تر بوده.
‫با اینکه داستان‌هاش همین‌جوریش هم عجیبن،
‫ولی غافل‌گیرکننده‌ترین بخش‌شون ‫پایان‌شون هستن.
‫الو، بفرمایید.
‫بله. بله، اینجاست.
‫مادرته.
‫سلام.
‫آهان.
‫اون‌وقت دکتر بنت چی میگه؟
‫نه، حتماً. باهاش صحبت می‌کنم.
‫باشه، منتظر می‌مونم.
‫اوضاعش بَده؟
‫آره، بدتر از اونیه که فکرش رو می‌کردم.
‫می‌خوان شیمی‌درمانی رو قطع کنن.
‫پس باید بری.
‫آره احتمالاً امشب.
‫منم باهات میام.
‫نه، نه، نه.
‫لازم نیست.
‫منم باهات میام.
‫حالا کدوم داستان رو می‌خوای؟
‫میمون توی طویله یا سگِ توی جاده؟
‫اونی که در مورد ساحره.
‫مامانت میگه دیگه نباید اونو برات تعریف کنم.
‫کابوس می‌بینی.
‫ولی من که نمی‌ترسم.
‫خب، منم اولش نمی‌ترسیدم،
‫تا اینکه این قضیه ‫توی مرداب نزدیکِ شهر اشتون اتفاق افتاد.
‫بچه‌ها اجازه ندارن برن توی مرداب ‫چون هم مار داره هم عنکبوت...
‫و هم باتلاقی داره که می‌تونه ‫قبل از اینکه بتونی داد بزنی قورتت بده.
‫اون شب ما پنج نفری رفته بودیم اونجا:
‫من، روتی، ویلبور فریلی،
‫و برادران پرایس، ‫یعنی دان و زکی.
‫و هیچ‌کدوم‌مون نمی‌دونستیم ‫چی در انتظارمونه.
‫اینو همه می‌دونن که اکثر شهرهایی که ‫جمعیت خیلی کمی ندارن، ساحره دارن.
‫فقط برای اینکه بچه‌های بدرفتار...
‫و هر از گاهی توله‌سگ‌هایی که ‫اشتباهی میان توی حیاطش رو بخوره.
‫ساحره‌ها از اون استخوون‌ها...
‫برای اجرای طلسم و افسون ‫و از بین بردنِ حاصلخیزیِ زمین استفاده می‌کنن.
‫- راست میگن که یه چشم شیشه‌ای داره؟ ‫- شنیدم از کولی‌ها گرفته‌اش.
‫- کولی دیگه چیه؟ ‫- مامانت یه کولی‌ـه.
‫مامان تو هم پدرسوخته‌ست.
‫وقتی خانم توی جمع هست، ‫نباید فحش بدی.
‫لعنت! ‫گندش بزنن.
‫عجبا!
‫چراغ‌قوه‌هاتون رو خاموش کنید ‫وگرنه می‌بینتتون.
‫اما از بین تمام ساحره‌های آلاباما
‫یکی‌شون بود که می‌گفتن ‫مردم بیشتر از هر ساحره‌ای ازش می‌ترسن.
‫چون یه چشم شیشه‌ای داشت ‫که می‌گفتن قدرت‌های اسرارآمیزی داره.
‫شنیدم اگه مستقیم به اون چشم نگاه کنی، ‫لحظۀ مرگت رو می‌بینی.
‫چرند محضه. ‫اون حتی یه ساحرۀ واقعی هم نیست.
‫اگه انقدر مطمئنی، چرا نمی‌ری اون چشم رو بیاری؟
‫شنیدم توی یه جعبه، کنار تختش نگهش می‌داره.
‫یا نکنه ترسوتر از این حرفایی؟
‫همین الان میرم داخل و اون چشم‌ـه رو میارم.
‫- پس برو. ‫- باشه، میرم.
‫- باشه، برو. ‫- باشه، میرم.
‫ادوارد، نرو!
‫ازت یه صابون درست می‌کنه. ‫کارش همینه.
‫از آدما صابون درست می‌کنه.
‫خانم، من ادوارد بلوم هستم
‫و یه عده اومدن ‫که دوست دارن چشم‌تون رو ببینن.
‫- چشم رو آوردی؟ ‫- آره آوردم.
‫نشون بده ببینیم.
‫کمک!
‫لحظۀ مرگم رو دیدم. ‫پیر بودم و افتادم زمین.
‫من اصلاً پیر نبودم.
‫تو فکر مرگ و این چیزا بودم. ‫تو فکر اینکه اگه لحظۀ مرگت رو ببینی چی میشه.
‫آخه از یه طرف، ‫اگه مرگ همون چیزی باشه که آدم فکرش رو می‌کنه
‫یه جورایی ذهنت رو به هم می‌ریزه.
‫ولی یه جورایی کمک هم می‌کنه، مگه نه؟
‫چون می‌فهمی که از تمام چیزای دیگه ‫جون سالم به در می‌بری.
‫حرفم اینه که دوست دارم بدونم.
‫عه...
‫پس این‌جوری می‌میرم.
‫عه...
‫سلام، مامان.
‫اون ماشین دکتر بنت‌ـه؟
‫آره. الان بالا پیش باباته.
‫حالش چطوره؟
‫خب... ‫نه، من می‌برمش.
‫رفتارش خیلی بَده. غذا نمی‌خوره. ‫و چون غذا نمی‌خوره، ضعیف‌تر شده.
‫چون ضعیف شده، نمی‌خواد غذا بخوره.
‫چقدر دیگه زنده می‌مونه؟
‫نباید حرفی در این مورد بزنی.
‫فعلاً نزن.
‫ویل.
‫دکتر بنت، خوشحالم از دیدن‌تون.
‫این همسرم جوزفین‌ـه.
‫خوشوقتم.
‫- هفت ماهه حامله‌ای. ‫- زدین تو خال!
‫پسره.
‫سعی کنید یکی از اینا رو بدید بخوره. ‫نمی‌خوره ولی حالا سعی‌تون رو بکنید.
‫بابا؟
‫آب می‌خوای؟
‫قراره حسابی غافل‌گیر بشی.
‫جدی؟
‫بچه‌دارشدن همه‌چی رو عوض می‌کنه.
‫از پوشک‌عوض‌کردن گرفته تا ‫گرفتنِ آروغ و شیردادنِ نصفه‌شب.
‫تو از این کارها کردی؟
‫نه.
‫ولی شنیدم که خیلی وحشتناکه.
‫بعدش سال‌ها وقت می‌ذاری ‫تا بلکه این بچه رو فاسد و گمراه کنی
‫و سرش رو پُر از اراجیف کنی، ‫ولی بازم کاشف به عمل میاد که همه‌چی روبه‌راهه.
‫به‌نظرت آمادگی‌اش رو دارم؟
‫از بهترین آدم ممکن یاد گرفتی.
‫فقط نصف قوطی رو بخور. ‫به مامان میگم کلش رو خوردی، همه بُرد می‌کنن.
‫بقیه نباید انقدر نگران باشن. ‫هنوز وقت مرگم نرسیده.
‫این شکلی از دنیا نمی‌رم.
‫واقعاً؟
‫آره، توی «چشم» دیدمش.
‫- پیرزنِ کنار مرداب؟ ‫- یه ساحره بود.
‫نه، پیر بوده و احتمالاً سالخورده.
‫لحظۀ مرگم رو توی اون چشم دیدم ‫و این‌جوری پیش نمی‌ره.
‫پس چه‌جوری پیش میره؟
‫پایان غافل‌گیرکننده!
‫نمی‌خوام لذتش رو ازت بگیرم.
‫مادرت فکر می‌کرد دیگه هیچ‌وقت ‫با هم صحبت نمی‌کنیم.
‫ولی الان ببین، ‫مثل آدم داریم با هم صحبت می‌کنیم.
‫جفت‌مون قصه‌گو هستیم.
‫من به‌صورت شفاهی میگم، ‫تو به‌صورت کتبی. جفتش یه چیزه.
‫بابا.
‫می‌خواستم تا وقتی اینجام ‫راجع به یه سری چیزا صحبت کنیم.
‫یا بهتره بگی تا وقتی من زنده‌ام.
‫فقط دنبالِ دونستنِ...
‫مدل واقعیِ اتفاق‌ها،
‫رویدادها و داستان‌ها...
‫و خودت هستم.
‫مامانت این چند وقت، به استخر رسیدگی نکرده.
‫- اگه خواستی می‌تونی تمیزش کنی. ‫- آره می‌کنم.
‫- می‌دونی شوینده‌ها کجان؟ ‫- اون‌موقع‌ها که نبودی من تمیزش می‌کردم. یادته؟
‫هیچ‌وقت خیلی اهلِ...
‫خونه‌موندن نبودم، ویل.
‫زیادی فضاش محبوس‌ـه.
‫و این اتفاقی که داره می‌افته، ‫همین که اسیرِ تختم شدم
‫و دارم می‌میرم، ‫بدترین بلاییه که تا حالا سرم اومده.
‫مگه نگفتی رو به موت نیستی؟
‫گفتم این شکلی نمی‌میرم.
‫آخرین بخش، خیلی غیرعادی‌تره.
‫به این حرفم اعتماد کن.
‫دکتر بنت گفت باید یه هفته خونه بمونم.
‫اینکه چیزی نیست. ‫یه بار من سه سال مجبور بودم توی تخت بمونم.
‫آبله‌مرغون گرفته بودی؟
‫کاش مشکلم اون بود.
‫*سرود مذهبی کلیسا*
‫واقعیتش هیچ‌کس درست نمی‌دونست مشکلم چیه.
‫در اکثر مواقع، آدم به مرور رشد می‌کنه.
‫ولی بدنِ من عجله داشت.
‫عضلات و استخوون‌هام ‫نتونستن بلندپروازیِ بدنم رو همراهی کنن.
‫برای همین نزدیک به سه سال ‫روی تختم افتاده بودم
‫و تنها وسیلۀ اکتشافی‌ام ‫دایرةالمعارف بود.
‫تا حرف «غ» پیش رفته بودم
‫به امید اینکه به جوابی برای ‫مسئله‌ی غول‌پیکرگرایی‌‌ام برسم
‫که اونجا به یه مقاله ‫در مورد ماهی قرمزِ معمولی برخوردم.
‫ماهی قرمز اگه توی...
‫یه تُنگ کوچیک بمونه، ‫ اندازۀ خودش هم کوچیک می‌مونه.
‫اگه فضاش بیشتر باشه، ‫جثۀ اون ماهی دو برابر...
‫سه برابر یا چهار برابر میشه.
‫اون‌موقع به ذهنم خطور کرد ‫که شاید دلیل رشدم
‫این بوده که برای کارهای بزرگ‌تری ‫در نظر گرفته شدم.
‫هر چی نباشه، یه مرد غول‌پیکر ‫نمی‌تونه یه زندگیِ سایز معمولی داشته باشه.
‫به محض اینکه استخوون‌هام ‫قوارۀ بالغانه‌شون رو به خودشون گرفتن،
‫برنامه‌ام رو برای اینکه جایگاه بزرگ‌تری ‫توی اشتون برای خودم پیدا کنم شروع کردم.
‫زنده باد، ببرها!
‫ادوارد بلوم!
‫[بلوم]
‫[جشنوارۀ علوم دبیرستان اشتون]
‫سگم! سگ عزیزم!
‫سگم گیر افتاده!
‫بزرگ‌ترین چیزی بودم ‫که اشتون به خودش دیده بود.
‫تا اینکه یه روز...
‫یه غریبه از راه اومد.
‫آروم باشید.
‫همگی آروم باشید. ‫آروم باشید.
‫کافیه.
‫آقای شهردار، اون کل مزرعۀ ذرت رو خورد.
‫سگ منو خورد.
‫شهردار، اگه تو جلوش رو نمی‌گیری...
‫خودمون می‌گیریم.
‫نمی‌ذارم توی این شهر ‫به خشونت و آشوب کشیده بشه.
‫حالا کسی هم سعی کرده باهاش صحبت کنه؟
‫اون که حرف حالیش نمیشه.
‫هیولاست.
‫من انجامش میدم.
‫باهاش صحبت می‌کنم ‫تا بلکه قانعش کنم از اینجا بره.
‫پسرم، اون جونور می‌تونه ‫بدون اینکه به خودش زحمت بده لِهت کنه.
‫باور کنید به همین راحتی نمی‌تونه.
‫آهای؟
‫من ادوارد بلوم هستم ‫و می‌خوام باهات صحبت کنم.
‫برو پی کارِت!
‫تا وقتی خودتو نشون ندی، جایی نمی‌رم!
‫گفتم، برو پی کارِت!
‫چون که از نحوۀ مرگ خودم مطلع بودم،
‫می‌دونستم اون غوله نمی‌تونه منو بکُشه.
‫با این حال، ترجیح می‌دادم استخوون‌هام نشکنه.
‫چرا اومدی اینجا؟
‫تا منو بخوری.
‫شهر به این نتیجه رسیدم که ‫یه انسان قربونی بفرسته و من داوطلب شدم.
‫دست‌هام یه کم دراز و باریک هستن، ‫ولی پاهام گوشت خوبی دارن.
‫خودمم اگه جات بودم ‫وسوسه می‌شدم که پاهام رو بخورم.
‫پس به گمونم، خب...
‫اگه میشه سریع تمومش کنم، ‫چون راستش خیلی تحمل درد ندارم.
‫بی‌خیال! دیگه نمی‌تونم برگردم.
‫من یه انسان قربونی‌ام.
‫اگه برگردم، فکر می‌کنن بزدلم.
‫ترجیح میدم شام تو باشم، ‫تا اینکه بزدل باشم.
‫بیا.
‫می‌تونی با دستم شروع کنی. ‫پیش‌وعدۀ خوبی میشه.
‫نمی‌خوام بخورمت.
‫نمی‌خوام کسی رو بخورم.
‫فقط خیلی گرسنه‌مه.
‫آخه زیادی بزرگم.
‫تا حالا شده به این فکر کنی ‫که شاید زیادی بزرگ نیستی
‫و شاید این شهر زیادی کوچیکه؟
‫شنیدم توی شهرهای درست‌وحسابی، ‫ساختمون‌هایی دارن که اون‌قدر بلنده
‫که نمیشه طبقۀ آخرشون رو دید.
‫واقعاً؟
‫دلیلی نداره بهت دروغ بگم.
‫تازه رستوران‌های سلف‌سرویس هم دارن.
‫تو هم که اشتهات خیلی زیاده، مگه نه؟
‫آره.
‫پس چرا داری وقتت رو ‫توی یه شهر کوچیک هدر میدی؟
‫مرد بزرگی هستی. ‫باید بری توی یه شهر بزرگ.
‫تنها هدفت اینه که ‫منو قانع کنی از اینجا برم، مگه نه؟
‫اسمت چیه، غول؟
‫کارل.
‫خب، اسم من ادوارد‌ـه.
‫و حقیقتاً...
‫دلم می‌خواد بری، کارل.
‫ولی منم می‌خوام باهات بیام.
‫فکر می‌کنی این شهر برای تو زیادی کوچیکه؟
‫خب، برای مَردی به بلندپروازیِ منم زیادی کوچیکه.
‫پس نظرت چیه؟
‫با هم بریم؟
‫خیلی‌خب.
‫حالا اول از همه ‫باید برای شهر آماده‌ات کنیم.
‫ادوارد بلوم.
‫پسر نمونۀ شهر اشتون...
‫با قلبی آکنده از درد، ‫تو رو بدرقه می‌کنیم.
‫ولی این کلیدِ شهر رو با خودت ببر.
‫و اینو بدون که هر وقت خواستی برگردی،
‫با آغوش باز می‌پذیریمت.
‫آره!
‫اون روز عصر، همین‌طور که داشتم از اشتون می‌رفتم ‫انگار هر کسی یه نصیحتی برام داشت.
‫یه دختر خوب برای خودت پیدا کن.
‫وقارت رو حفظ کن، ادوارد بلوم.
‫ولی یه نفر بود که ‫نصیحتش برام از بقیه مهم‌تر بود.
‫بهم گفت که بزرگ‌ترین ماهیِ رودخونه
‫این‌جوری بزرگ شده که هیچ‌وقت گیر نیفتاده.
‫چی گفت؟
‫نمی‌دونم والا.
‫برای خروج از اشتون دوتا جاده بود.
‫یه جادۀ جدید که آسفالت شده بود ‫و یه قدیمی که خاکی بود.
‫مردم دیگه از جادۀ قدیمی استفاده نمی‌کردن
‫و به مرور زمان، ‫شایعه شد که اونجا روح‌زده‌ست.
‫خب، از اونجایی که من قصد نداشتم ‫هیچ‌وقت برگردم اشتون،
‫به‌نظر بهترین زمان ممکن می‌اومد ‫تا بفهمم توی اون جادۀ قدیمی چی هست.
‫کسی رو می‌شناسی که از اون جاده رفته باشه؟
‫«نورتر وینسلو» که شاعر بود.
‫داشت می‌رفت پاریسِ فرانسه.
‫به گمونم از اونجا خوشش اومده. ‫دیگه هیچ خبری ازش نشد.
‫بذار بگم چی‌کار کنیم.
‫تو از اون یکی مسیر برو.
‫من از اینجا میان‌بُر می‌زنم ‫و انتهای مسیر می‌بینمت.
‫قصدت اینه که فرار کنی، مگه نه؟
‫بیا.
‫محض اطمینان، می‌تونی کوله‌پشتی‌ام رو ببری.
‫ای کثافتِ...
‫[هشدار - عنکبوت‌های جهنده]
‫یه جایی می‌رسه که یه آدم منطقی،
‫غرورش رو زیر پا می‌ذاره ‫و اعتراف می‌کنه که اشتباه بزرگی کرده.
‫واقعیتش اینه که...
‫من هیچ‌وقت آدم منطقی‌ای نبودم.
‫چیزی که از مدرسۀ کلیسا یادم میاد...
‫اینه که هر چی یه کاری سخت‌تر باشه،
‫در نهایت پاداشش بزرگ‌تره.
‫[خشکبار مانکتون]
‫رفیق!
‫خوش اومدی.
‫اسمت چیه؟
‫ادوارد بلوم.
‫«بلوم» به معنی شکوفا شدن؟
‫بله.
‫آها، اینجاست.
‫ایناهاشی، همینجایی. ‫ادوارد بلوم.
‫انتظار نداشتیم به این زودی بیای.
‫منتظرم بودین؟
‫به این زودی نه.
‫حتماً از میان‌بُر اومدی.
‫بله، بله درسته.
‫نزدیک بود به کُشتنم بده.
‫زندگی همینه دیگه.
‫و راستش، مسیر طولانی‌تر راحت‌تره.
‫ولی طولانی‌تره.
‫خیلی طولانی‌تره.
‫الان دیگه اینجایی و همینه که مهمه.
‫خب، اینجا دیگه کجاست؟
‫شهر ارواح.
‫بهترین جای آلاباما که ناشناخته‌ست.
‫حالا اینجا نوشته از اشتون اومدی، درسته؟
‫اخرین کسی که از اشتون اومد اینجا ‫نورتر وینسلو بود.
‫همون شاعرـه؟ ‫چه بلایی سرش اومد؟
‫هنوز اینجاست؟
‫بذار یه نوشیدنی برات بخرم.
‫همه‌چی رو برات تعریف می‌کنم.
‫اصلاً میگم خودش برات تعریف کنه.
‫با یه نفر قرار دارم ‫و همین الانش هم دیر کردم.
‫پسر جون، بهت گفتم که؛
‫زود اومدی! ‫(دیر نکردی)
‫این واقعاً بهترین پای سیبی نیست ‫که توی عمرت خوردی؟
‫چرا واقعاً.
‫اینجا مزۀ همه‌چی بهتره. ‫حتی آب هم شیرینه.
‫نه.
‫هیچ‌وقت زیادی داغ،
‫زیادی سرد، زیادی مرطوب نمیشه.
‫شب‌ها هم...
‫باد لابه‌لای درخت‌ها می‌پیچه
‫و فکر می‌کنی یه سمفونیِ کامل ‫اون بیرون فقط برای تو دارن نوازندگی می‌کنن.
‫عه!
‫هِی! جنی!
‫برگرد اینجا.
‫جنی!
‫عه، لازم‌شون داشتم.
‫هیچ سطحی نرم‌تر از خودِ شهر نیست.
‫جمله‌ات موزون بود.
‫ایشون شاعر برجسته‌مون هستن.
‫بیا بریم.
‫قبول کردم عصر رو اونجا بمونم
‫که بعدش فهمیدم چطور یه جا می‌تونه ‫انقدر حس عجیب و در عین حال...
‫حس آشنایی داشته باشه.
‫الان ۱۲ سالی میشه ‫که دارم روی این شعر کار می‌کنم.
‫واقعاً؟
‫خیلی ازم انتظار میره.
‫نمی‌خوام طرفدارهام رو ناامید کنم.
‫اجازه هست؟
‫[چمن بسی سبز است]
‫[آسمان بسی آبی]
‫[شهر ارواح نیز بسیار عالی]
‫فقط سه مصراع‌ـه.
‫برای همین چیزاست که هیچ‌وقت نباید ‫کاری که کامل نشده رو نشون بدی.
‫اونجا زالو داره.
‫اه، گندش بزنن.
‫چند ساله؟
‫هیجده.
‫من ۸ سالمه. پس یعنی وقتی ۱۸ ساله شدم، ‫تو ۲۸ ساله میشی.
‫وقتی هم ۲۸ سالم شد، ‫۳۸ سالت میشه.
‫خوب بلدی حساب‌وکتاب کنی.
‫وقتی هم ۳۸ سالم شد، ‫تو ۴۸ سالت میشه.
‫اصلاً اختلاف خیلی زیادی نیست.
‫ولی در حال حاضر خیلیه، مگه نه؟
‫رُزها قرمزند.
‫بنفشه‌ها آبین.
‫من عاشق شهر ارواحم.
‫ببخشید.
‫امشب.
‫چرا؟
‫این شهر فراتر از آرزوهای هر آدمیه.
‫و اگه قرار باشه اینجا مستقر بشم، ‫میگم از بخت و اقبالِ خوبم بوده.
‫ولی واقعیت ماجرا اینه که...
‫آمادگیِ مستقرشدن توی هیچ‌جایی رو ندارم.
‫ولی تا حالا کسی از اینجا نرفته.
‫بدونِ کفش‌هات چطور می‌خوای سَر کنی؟
‫خب، به گمونم دردم می‌گیره.
‫خیلی!
‫دیگه ببخشید، ولی...
‫خب، خدانگهدار.
‫جایی بهتر از اینجا پیدا نمی‌کنی.
‫انتظار ندارم پیدا کنم.
‫قول بده برمی‌گردی.
‫قول میدم.
‫یه روزی.
‫وقتی که زمانش رسیده باشه.
‫اون شب، به دوتا نتیجه رسیدم.
‫اولاً اینکه: ‫یه مسیر خطرناک، با تاریکی خیلی بدتر میشه.
‫دوماً: ‫به‌طرز فجیع و غیرقابل بازگشتی گُم شده بودم.
‫این جنگل احتمال داره قبرستون من بشه.
‫با اینکه رسیدن به شهر ارواح کار سختی بود،
‫برام مقدّر شده بوده که بالأخره برم اونجا.
‫هر چی نباشه، هیچ آدمی نمی‌تونه ‫جلوی به سر رسیدنِ عمرش رو بگیره.
‫بعدش یادم افتاد...
‫که این پایان زندگی‌ام نبود.
‫من که این شکلی نمی‌میرم.
‫رفیق.
‫کفش‌هات چی شدن؟
‫یه جورایی جلوتر از من رفتن.
‫نمی‌دونم دیدین یا نه، ‫ولی جوزفین یه سری عکس
‫توی آخرین هفته‌نامۀ «نیوزویک» منتشر کرده.
‫واقعاً؟
‫خیلی عالیه.
‫برای اون مقاله، ‫یه هفته توی مراکش بودم.
‫باورنکردنی بود.
‫عه.
‫باید یه نسخه‌اش رو بگیریم.
‫نمی‌دونم از این قضیه خبر داری یا نه، جوزفین،
‫ولی طوطی‌های آفریقایی
‫توی زیستگاه اصلی‌شون یعنی «کنگو» ‫فقط به زبون فرانسوی صحبت می‌کنن.
‫واقعاً؟
‫اگه زور بزنی شاید کلاً چهار تا کلمه ‫به انگلیسی بتونی ازشون بیرون بکشی.
‫ولی اگه وارد جنگل بشی،
‫می‌بینی که فرانسویِ خیلی فصیح صحبت می‌کنن.
‫اون طوطی‌ها در مورد همه‌چی صحبت می‌کنن. ‫از سیاست گرفته
‫تا سینما و مُد.
‫همه‌چی بجز دین.
‫چرا دین نه، بابا؟
‫بی‌ادبیه که در مورد دین صحبت کنی. ‫چون معلوم نیست به کی برمی‌خوره.
‫اتفاقاً جوزفین پارسال رفت کنگو.
‫عه، پس خودت می‌دونی.
‫سلام.
‫حال‌تون چطوره؟
‫داشتم خواب می‌دیدم.
‫خواب چیو می‌دیدین؟
‫معمولاً یادم نمی‌مونه
‫مگر اینکه به‌طرز به‌خصوصی بدفرجام باشن.
‫می‌دونی اون کلمه یعنی چی؟ ‫(بدفرجام)
‫یعنی وقتی که خواب چیزی رو ببینی ‫که قراره اتفاق بیفته.
‫مثلاً یه شب...
‫خواب دیدم که یه کلاغه...
‫اومد و گفت...
‫خاله‌ات می‌میره.
‫خیلی ترسیده بودم.
‫مامان و بابام رو بیدار کردم ولی گفتن ‫فقط خواب بوده و برگرد تو جات.
‫ولی صبح روز بعد، خاله استیسی‌ام مُرد.
‫چقدر بد.
‫برای اون بد شد ‫ولی ببین چی به حال من گذشت.
‫پسرکی که همچین قدرتی داشت.
‫طولی نکشید که سه هفته بعد...
‫کلاغه دوباره به خوابم اومد
‫و گفت:
‫«بابایی‌ات قراره بمیره.»
‫نمی‌دونستم باید چی‌کار کنم.
‫بالأخره به بابام گفتم.
‫ولی اون گفت: «عه...
‫نگران نباش.»
‫ولی معلوم بود که دلشوره گرفته.
‫صبح روز بعد، مثل همیشه نبود.
‫هِی دور و برش رو نگاه می‌کرد.
‫منتظر یه چیزی بود که بیفته روی سرش.
‫چون کلاغه نگفته بود چطور می‌میره،
‫فقط همون یه جمله رو گفته بود:
‫«بابایی‌ات قراره بمیره.»
‫خب...
‫صبح زود از خونه رفت و ‫مدت زیادی بیرون بود.
‫وقتی بالأخره برگشت، ‫اصلاً حال و روز خوبی نداشت.
‫انگار کل روز منتظر بوده ‫که اون اتفاق شوم بیفته.
‫به مامانم گفت:
‫«بدترین روز زندگی‌ام رو گذروندم.»
‫مامانم گفت: ‫«فکر کردی فقط به خودت بد گذشته؟»
‫«امروز صبح، مردِ شیرفروش ‫توی ایوانِ خونه‌مون مُرد.»
‫آخه می‌دونی، مامانم عاشق مردِ شیرفروش بوده.
‫(با این جوکِ آخرش نشون داد کل داستان شوخی بوده)
‫میشه یه عکس ازتون بگیرم؟
‫عکس لازم نداری.
‫فقط کلمۀ «خوشتیپ» رو توی دیکشنری پیدا کن.
‫لطفاً؟
‫باشه.
‫عکس‌های عروسی رو هم دارم که نشون‌تون بدم.
‫یه دونه خیلی خوبش هست ‫که از شما و بابامه.
‫می‌خوام عکس‌های عروسی شما رو ببینم.
‫تا حالا هیچ عکسی ازش ندیدم.
‫دلیلش اینه که عروسی درست‌وحسابی‌ای نداشتیم.
‫مادرشوهرت قرار نبود با من ازدواج کنه.
‫با یکی دیگه نامزد کرده بوده.
‫خبر نداشتم.
‫ویل تا حالا برات تعریف نکرده؟
‫همون بهتر که تعریف نکرده.
‫می‌اومد اشتباه تعریف می‌کرد.
‫اصل مطلب رو می‌گفت ‫ولی جزئیات رو نمی‌گفت.
‫عه!
‫پس، از اون قصه‌های خالی‌بندیِ طولانیه.
‫خب، کوتاه که نیست.
‫تازه از شهر ارواح خارج شده بودم
‫و در مسیرِ کشف‌کردنِ سرنوشتم بودم.
‫نمی‌دونستم دقیقاً سرنوشتم چیه.
‫هر فرصتی که در مقابل خودم می‌دیدم رو ‫بررسی می‌کردم.
‫خانم‌ها و آقایون.
‫شاید فکر کنید چیزای غیرعادی دیدین.
‫شاید فکر کنید چیزای عجیب دیدین.
‫ولی من به...
‫تمام گوشه و کنار دنیا سفر کردم
‫اما بذارید بهتون بگم
‫تا‌به‌حال چیزی مثل این ندیدم!
‫وقتی با این مَرد آشنا شدم،
‫داشت توی فلوریدا پرتقال جمع می‌کرد.
‫کارگرهای همکارش «ال پنومبرا» صداش می‌زدن.
‫که یعنی «سایه».
‫چون وقتی کنارش کار می‌کنی،
‫جلوی نور خورشید رو می‌گیره!
‫نمی‌خوام بترسونم‌تون خانم
‫ولی این مَرد اگه بخواد...
‫می‌تونه سرتون رو بین انگشت‌هاش
‫لِه کنه!
‫مثل یه گِردوی کوچولو.
‫ولی همچین کاری نمی‌کنه.
‫نه. نه، خانم‌ها و آقایون،
‫به این خانم آسیب نمی‌زنه.
‫چون غولِ نجیبِ خودمونه.
‫خانم‌ها و آقایون،
‫معرفی می‌کنم:
‫«عظیم‌الجثه».
‫خانم‌ها و آقایون،
‫پسرها و دخترها،
‫از همگی ممنون که تشریف آوردید.
‫در مسیر منزل احتیاط کنید.
‫ممنون که تشریف آوردید.
‫اون شب بود...
‫که کارل با سرنوشتش روبه‌رو شد.
‫منم تقریباً با سرنوشتم روبه‌رو شدم.
‫میگن: وقتی با عشق زندگی‌تون روبه‌رو می‌شید ‫زمان از حرکت می‌ایسته.
‫کاملاً درسته.
‫چیزی که بهتون نمیگن اینه که ‫وقتی زمان دوباره به حرکت می‌افته،
‫سریع‌تر حرکت می‌کنه ‫تا خودشو برسونه.
‫اسمت چیه؟
‫کارل هستم.
‫کارل.
‫بگو ببینم کارل،
‫تا حالا عبارت «بردگی اجباری» رو شنیدی؟
‫نه.
‫قرارداد تحمیلی؟
‫نوچ.
‫عالیه.
‫بفرما.
‫بگیرش.
‫آقای «ساگی‌باتم»،
‫بیا اینجا وایستا...
‫تا بتونه روی کمرت امضاش کنه.
‫ممنون. ایول.
‫اینو بگیر.
‫آهای بچه‌جون.
‫دوستت همین الان خودشو ستاره کرد.
‫عالیه.
‫ایشون وکیلم، آقای ساگی‌باتم هستن.
‫خوشوقتم.
‫چی شده بچه‌جون؟
‫از اون زمان که فیل نِشست روی زنِ کشاورز...
‫تا حالا مشتری‌ای ندیده بودم ‫که انقدر دپرس (افسرده) شده باشه.
‫پِرِس ‌شده بود! ‫(بازی با کلمۀ پِرِس و دپرس)
‫دیدی؟ اون گُنده‌بک خوشش اومد.
‫الان زنی رو دیدم که قراره باهاش ازدواج کنم.
‫مطمئنم.
‫ولی گُمش کردم.
‫چه بدشانس.
‫خب، اکثر مَردها باید اول ازدواج کنن ‫بعداً زن‌شون رو از دست بدن.
‫تک‌تک روزهای باقی‌موندۀ زندگی‌ام رو ‫دنبالش می‌گردم.
‫یا این، یا اینکه تنهایی می‌میرم.
‫عجب، بچه‌جون.
‫بذار حدس بزنم.
‫خیلی خوشگل بود؟
‫موهای قرمزِ مایل به طلایی؟
‫لباس آبی؟
‫آره!
‫عَموش رو می‌شناسم.
‫از دوست‌های خانواده‌مونه.
‫اون کیه؟ کجا زندگی می‌کنه؟
‫فراموشش کن، بچه‌جون. ‫وقتت رو هدر نده.
‫خیلی از تو سَرتره.
‫منظورت چیه؟ ‫تو هیچی از من نمی‌دونی.
‫معلومه که می‌دونم.
‫توی دهات‌تون برای خودت کله‌گُنده‌ای بودی.
‫ولی اینجا توی دنیای واقعی، ‫هیچ کوفتی نداری.
‫نه برنامه‌ای داری، ‫نه شغلی داری.
‫بجز لباس‌هایی که پوشیدی هیچی نداری.
‫خب، یه کوله‌پشتی دارم که پر از لباسه.
‫یه نفر کوله‌پشتی‌ام رو دزدیده.
‫تو یه ماهی بزرگ توی یه برکۀ کوچیک بودی
‫ولی اینی که اینجاست اقیانوسه.
‫و داری توش غرق میشی.
‫به نصیحتم گوش کن. برگرد همون خراب‌شده. ‫اونجا از زندگی‌ات راضی می‌مونی.
‫میگی برنامه‌ای برای خودم ندارم ‫ولی دارم.
‫اون دختره رو پیدا می‌کنم
‫و باهاش ازدواج می‌کنم ‫و مابقی عمرم رو باهاش می‌گذرونم.
‫شغلی ندارم ولی اگه بهم یه کاری بدی، شاغل میشم.
‫حالا درسته چیز خاصی ندارم
‫ولی مصمم‌تر از هر مَردی هستم ‫که توی زندگی‌تون ممکنه ببینید.
‫شرمنده بچه‌جون. ‫من برای رضای خدا برای کسی کاری نمی‌کنم.
‫بیا بریم، گُنده‌بک.
‫صبر کن. ببین، شب و روز برات کار می‌کنم
‫و لازم نیست پولی بهم بدی.
‫فقط باید بگی اون دختره کیه.
‫هر ۳۰ روزی که برام کار کنی،
‫یه چیز در موردش بهت میگم.
‫این پیشنهاد آخرمه.
‫بریم شروع کنیم.
‫از اون لحظه به بعد، ‫هر کاری که آقای کالووی خواست رو انجام دادم.
‫سه روز بدون اینکه غذا بخورم کار کردم،
‫چهار روز هم بدونِ اینکه بخوابم.
‫تنها چیزی که بهم انگیزۀ ادامه‌دادن می‌داد
‫وعدۀ آشنایی با دختری بود ‫که در آینده زنم می‌شد.
‫هوای همدیگه رو داشته باشید، ‫روال‌مون همینه.
‫- روال‌مون همین بوده و خواهد بود. ‫- آقای کالووی؟
‫امروز یک ماه شد.
‫این دختره، عشق زندگی‌ات،
‫گل مورد علاقه‌اش، گل نرگس‌ـه.
‫پس، اون چیزا رو بردار.
‫گل نرگس.
‫اون به قولش عمل کرد.
‫هر ماه، آموس یه چیز جدید ‫در مورد زنِ آرزوهام بهم می‌گفت.
‫لذت ببرید. لذت ببرید.
‫داره میره دانشگاه.
‫دانشگاه.
‫داره میره دانشگاه.
‫به موسیقی علاقه داره.
‫موسیقی.
‫به موسیقی علاقه داره.
‫در طول چندین ماه، خیلی چیزا در مورد زنی که ‫قرار بود باهاش ازدواج کنم فهمیدم.
‫ولی اسمش و آدرسش رو نفهمیدم.
‫وقتش رسیده بود.
‫دیگه کاسۀ صبرم لبریز شده بود.
‫آقای کالووی؟
‫ادوارد بلوم هستم. ‫باید باهاتون صحبت کنم.
‫آقای کالووی؟
‫نه. صبر کنید!
‫اون شب بود که فهمیدم ‫اکثر چیزایی که پلید یا شرور در نظر می‌گیریم‌شون
‫صرفاً تنها هستن و ‫معاشرت اجتماعی بلد نیستن.
‫چیزی رو که نکُشتم؟
‫فقط چند تا خرگوش.
‫ولی فکر کنم یکی‌شون از قبل مُرده بود.
‫پس برای همینه که سوء هاضمه گرفتم.
‫ممنون.
‫در موردت اشتباه می‌کردم، بچه‌جون.
‫درسته چیز خاصی نداری (مثل پول) ‫ولی چیزایی که داری رو زیاد داری. (شجاعت)
‫به هر دختری بخوای می‌تونی برسی.
‫فقط یه دونه‌ست که من می‌خوام.
‫اسمش...
‫ساندرا تمپلتون‌ـه.
‫دانشگاه «آبرن» میره.
‫ترم تحصیلی تقریباً تمومه،
‫پس به نفعته عجله کنی.
‫ممنونم، ممنونم.
‫- موفق باشی، بچه‌جون! ‫- ممنون آقا.
‫- دیگه خداحافظ. ‫- خداحافظ ادوارد.
‫خدانگهدار.
‫بعد از خداحافظی‌کردن، ‫عصر اون روز سوار سه تا قطار شدم
‫تا خودمو برسونم «آبرن».
‫شما منو نمی‌شناسی ‫ولی اسمم ادوارد بلوم‌ـه
‫و دوستت دارم.
‫سه سال اخیر داشتم کار می‌کردم ‫تا بفهمم دقیقاً کجایی.
‫چند بار تیر و چاقو خوردم و ‫حیوون‌ها از روم رد شدن،
‫دوبار دنده‌هام شکستن.
‫ولی ارزشش رو داشت ‫که الان اینجا ببینمت
‫و بالأخره فرصتِ صحبت‌کردن باهات نصیبم بشه.
‫چون سرنوشتم اینه که باهات ازدواج کنم.
‫به محض اینکه توی سیرک دیدمت فهمیدم، ‫الان هم از هر زمان بیشتر مطمئنم.
‫شرمنده.
‫لازم نیست ازم عذرخواهی کنی.
‫امروز آدمی خوش‌شانس‌تر از من پیدا نمیشه.
‫نه، شرمنده‌ام چون نامزد کردم و قراره ازدواج کنم.
‫عه.
‫ولی اشتباه می‌کنی.
‫منم می‌شناسمت.
‫حداقل شُهرتت به گوشم خورده.
‫ادوارد بلوم از شهر اشتون.
‫منم اتفاقاً با یه پسرِ اشتونی نامزد کردم.
‫دان پرایس.
‫چند سال بزرگ‌تر از تو بود.
‫خب...
‫تبریک میگم.
‫ببخشید که مزاحم شدم.
‫بس کنید! خنده‌دار نیست.
‫پسرک بی‌چاره.
‫سرنوشت چرخۀ ۳۶۰ درجۀ خیلی بی‌رحمی داره.
‫بعد از این همه زحمت برای رفتن از اشتون،
‫دختری که دوستش دارم حالا عاشق یکی از ‫بزرگ‌ترین عوضی‌های اونجا شده.
‫یه مواقعی هستن که آدم باید بجنگه
‫و یه مواقعی هستن که ‫باید بپذیری که سرنوشت بهت پشت کرده.
‫کار از کار گذشته بود ‫و فقط یه احمق می‌تونست ادامه بده.
‫واقعیتش من همیشه احمق بودم.
‫ساندرا تمپلتون.
‫دوستت دارم و حتماً باهات ازدواج می‌کنم!
‫پس همین‌طور که می‌بینید، اگه این قوانین رو ‫ به زندگیِ روزمره‌مون اعمال کنیم
‫عرضه و تقاضا خیلی منطقی‌تره.
‫یه نگاه به نمودار بعدی بندازید.
‫و فکر می‌کنم مفهوم خیلی مهم‌تری داشته باشه،
‫و بعد...
‫[دوستت دارم ساندرا تمپلتون]
‫اونم سه ساعت!
‫ببین.
‫[من عاشق ساندرا هستم]
‫گل نرگس!
‫گل‌های مورد علاقه‌ات هستن.
‫چطور این همه گیر آوردی؟
‫به کلی جاهای مختلف زنگ زدم.
‫بهشون گفتم این تنها راهیه که ‫می‌تونم زنم رو قانع کنم باهام ازدواج کنه.
‫تو هیچ شناختی از من نداری.
‫تا آخر عمرم وقت دارم که بشناسمت.
‫ساندرا!
‫دان‌ـه.
‫قول بده بهش آسیبی نمی‌زنی.
‫اگه این خواستۀ توئه،
‫بهت قول میدم.
‫بلوم؟
‫سلام دان.
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫این نامزد منه.
‫مال منه!
‫خبر نداشتم مالِ کسیه.
‫چی شده؟
‫می‌ترسی از خودت دفاع کنی؟
‫قول دادم درگیر نشم.
‫بس کن!
‫دان، بس کن!
‫با اینکه مفصل‌ترین کتک قرن رو خوردم،
‫اونی که در نهایت شکست خورد، دان پرایس بود.
‫اون همه فعالیت فیزیکی‌ ‫یه نقص مادرزادی توی دریچۀ قلبش رو بدتر کرد.
‫به زبون ساده‌تر، ‫قلبش به اندازۀ کافی قوی نبود.
‫دان! هیچ‌وقت باهات ازدواج نمی‌کنم.
‫چی؟
‫منظورت اینه که این یارو رو دوست داری؟
‫تقریباً یه غریبه‌ست ‫ولی به تو ترجیحش میدم.
‫از قرار معلوم، ساندرا تونست تاریخ قبلی عروسی رو ‫توی کلیسا حفظ کنه.
‫فقط دوماد عوض شده بود.
‫مگه نگفتید توی کلیسا عروسی نگرفتید؟
‫همه‌چی آماده بود،
‫ولی یه مسئله‌ای پیش اومد.
‫به‌خاطر داروتونه که عطش دارید؟
‫واقعیتش،
‫من کل زندگی‌ام عطش داشتم.
‫هیچ‌وقت دلیلش رو نفهمیدم.
‫یه بار، یازده ساله که بودم...
‫داشتید در مورد عروسی‌تون صحبت می‌کردین.
‫حواسم بود. ‫فقط می‌خواستم یه داستان انشعابی بگم.
‫ببین، اکثر آدما داستان‌هاشون رو ‫مستقیم و بدون وقفه تعریف می‌کنن.
‫پیچیدگی‌ای نداره.
‫ولی جذابیتی هم نداره.
‫از داستان‌هاتون خوشم میاد.
‫منم از تو خوشم میاد.
‫خب...
‫وقتی توی سیرک کار می‌کنی، ‫دیگه آدرس معمولی نداری.
‫پس بعد از سه سال، ‫کلی نامۀ تحویل‌داده‌نشده داشتم.
‫توی چهار هفته‌ای که بیمارستان بودم،
‫رئیس اداره پست بالأخره بهم رسید.
‫از قرار معلوم، قلبم متعلق به ساندرا بود
‫ولی بقیۀ بدنم، متعلق به دولت آمریکا بود.
‫[اعزام برای خدمت در ارتش]
‫خدمت سربازی، اون زمان تا سقف سه سال بود.
‫منی که سه سال صبر کردم ‫تا فقط با ساندرا آشنا بشم،
‫می‌دونستم نمی‌تونم این همه وقت دوری رو ‫تحمل کنم.
‫برای همین تمام فعالیت‌های خطرناکی که ‫پیدا می‌کردم رو قبول کردم
‫به امید اینکه سربازیم رو ‫به کمتر از یکسال برسونم.
‫برو!
‫وقتی بهم پیشنهاد یه مأموریت مخفی دادن
‫که بریم نقشه‌های نیروگاه برقِ ‫«وانگ کای تانگ» رو بدزدیم،
‫با سر برای خدمت به کشورم دویدم.
‫برو!
‫(صحبت به زبان ویتنامی)
‫♪ بعضی وقتا یه دختر ♪
‫♪ خیلی احساس تنهایی می‌کنه ♪
‫کسی از شماها نیاز به چیزی داره؟
‫(صحبت به زبان ویتنامی)
‫هر دفعه اشتباه می‌کنی.
‫چطور یادت میره کِی شروع کنی؟ ‫همیشه باعث میشی مردم بهم بخنده.
‫به منم بخندن.
‫تو کدوم خری هستی؟
‫نترسید، داد نزنید.
‫چطور جرئت می‌کنی؟ ‫نگهبان!
‫به افرادتون بگید مزاحم‌مون نشن!
‫برید بیرون و پرده‌ها رو بکِشید.
‫خواهش می‌کنم،
‫به کمک‌تون نیاز دارم.
‫چرا فکر می‌کنی کمکت می‌کنیم؟
‫تا یک ساعت داشتم عشقم به ‫«ساندرا کِی تمپلتون» رو براشون توصیف می‌کردم
‫و اینکه چی شد کارم به اینجا کشیده شد ‫و اومدم پیش‌شون.
‫مثل همیشه...
‫این عشق، راه نجاتم بود.
‫مقدّر شده بود که این‌طور باشه.
‫با همدیگه نقشۀ دقیقی برای فرار کشیدیم
‫که شامل سفر با کشتی شکارچیان نهنگ به روسیه،
‫سفر با دوبه (نوعی قایق) به کوبا ‫و یه قایق پاروییِ کوچیک به میامی می‌شد.
‫همه‌مون می‌دونستیم کار خطرناکی میشه.
‫ما وقتی رسیدیم آمریکا باید چی‌کار کنیم؟
‫می‌تونم براتون قرارداد ببندم.
‫بزرگ‌ترین مرد توی صنعت سرگرمی رو می‌شناسم.
‫باب هوپ؟
‫بزرگ‌تر.
‫بریم؟
‫این‌طور بود که من و دوقلوها ‫یه سفر مشقت‌بار رو...
‫از اون سر دنیا شروع کردیم.
‫متأسفانه راهی نبود که بشه ‫پیامی به آمریکا فرستاد.
‫بنابراین جای تعجبی نداشت ‫که ارتش گمان کرد من مُردم.
‫نه، خدا!
‫بعد از چهار ماه، ساندرا بدترین کابوس‌هاش رو ‫پشت سر گذاشته بود.
‫وقتی گوشی زنگ می‌خورد، فکر نمی‌کرد که شاید ‫منم که دارم بهش زنگ می‌زنم.
‫وقتی یه ماشین از کنار خونه رد می‌شد، ‫از جاش بلند نمی‌شد تا بیرون پنجره رو ببینه.
‫تا حالا نگفته بودی ‫مامان و بابات چطور با هم آشنا شدن.
‫توی «آبرن» آشنا شدن.
‫جزئیاتش چی؟
‫اینکه چطور عاشق هم شدن.
‫سیرک. جنگ.
‫هیچ‌وقت هیچ‌کدوم از اینا رو بهم نگفتی.
‫به‌خاطر اینکه اکثرشون واقعی نیستن.
‫ولی رُمانتیکه.
‫اوهوم.
‫اوهوم چی؟
‫من در حد و اندازه‌ای نیستم که
‫بخوام با یه زن فرانسوی ‫در مورد عشق و رُمانس بحث کنم.
‫بابات رو دوست داری؟
‫همه عاشق بابامن. ‫مردِ خیلی دوست‌داشتنی‌ایه.
‫دوستش داری؟
‫باید درک کنی.
‫بچگی‌هام، بیشتر از اونی که کنارم باشه ‫کنارم نبود.
‫کم کم به این فکر افتادم...
‫که شاید یه جای دیگه ‫یه زندگی دیگه داره.
‫یه خانوادۀ دیگه، یه خونۀ دیگه.
‫و ما رو تنها می‌ذاره و میره پیش اونا.
‫یا...
‫یا شایدم خانوادۀ دومی در کار نباشه.
‫شاید هیچ‌وقت خانواده‌ای نمی‌خواسته.
‫هر چی که هست، از اون یکی زندگی‌اش ‫بیشتر خوشش میاد و دلیلِ تعریف‌کردنِ داستان‌هاش
‫اینه که تحملِ این خونۀ کسل‌کننده رو نداره.
‫ولی حقیقت نداره.
‫خب، چی حقیقت داره؟
‫تا حالا یه دونه حرف راست هم بهم نزده.
‫ببین.
‫می‌دونم چرا ازش خوشت میاد.
‫می‌دونم چرا همه ازش خوش‌شون میاد.
‫ولی نیاز دارم بهم بگی دیوونه نیستم.
‫نیستی.
‫و به‌نظرم بهتره باهاش صحبت کنی.
‫شورلتِ «لری پاکت». ‫بذاریم مشتری صحبت کنه.
‫ماشین‌های معاینه‌فنی‌دارِ لری پاکت ‫گارانتی کارخونه رو دارن.
‫می‌تونید تا سقف چهل درصد ‫از قیمت تمام‌شدۀ اصلی کمتر بپردازید.
‫- تا حالا برات تعریف کرده بودم که... ‫- آره.
‫درخت افرا و ماشین «بیوک»؟
‫شنیدیم.
‫یه نفر رو می‌شناسم که نشنیده.
‫اون درخته افتاده روی ماشین
‫و شربت رو ریخته.
‫که مگس‌ها رو جذب کرده و بهش چسبیدن
‫و با ماشین پرواز کردن و رفتن.
‫ولی داستان واقعی اینه که ‫چطور ماشین رو گرفتم.
‫- ببین... ‫- بابا؟
‫پسرم؟
‫میشه دو کلوم صحبت کنیم؟
‫من دیگه برم شروع کنم به شُستنِ این ظرف‌ها.
‫کمک‌تون می‌کنم.
‫چیزی از کوه‌های یخ می‌دونی، بابا؟
‫می‌دونم؟
‫یه بار یه کوه یخ دیدم.
‫داشتن می‌آوردنش تگزاس ‫تا ازش آب آشامیدنی بگیرن.
‫روی این حساب نکرده بودن که ‫یه فیلِ منجمد داخلشه.
‫از اون پشمالوهاش. ‫ماموت!
‫بابا!
‫چیه؟
‫می‌خواستم یه تشبیه به کار ببرم.
‫پس نباید با یه سؤال شروع می‌کردی
‫چون آدمیزاد مشتاق جواب‌دادنِ سؤاله.
‫باید این‌جوری شروع می‌کردی: ‫کوه‌های یخ این‌طوری هستن که...
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب، خیلی‌خب. کوه‌های یخ ‫این‌طوری هستن که فقط ۱۰ درصدشون دیده میشه.
‫۹۰ درصد مابقی‌شون زیر آبه و دیده نمیشه.
‫و این...
‫شبیه مسئله‌ی توئه، بابا.
‫من فقط دارم این بخش کوچیکی رو می‌بینم
‫که از آب زده بیرون.
‫فقط تا دماغم رو می‌بینی؟
‫چونه‌ام و...
‫بابا، من اصلاً نمی‌شناسمت
‫چون تا حالا یه نکتۀ واقعی هم بهم نگفتی.
‫هزار تا نکتۀ واقعی بهت گفتم، ویل.
‫کارم همینه! داستان تعریف می‌کنم!
‫تو...
‫دروغ تعریف می‌کنی، بابا. ‫دروغ‌های سرگرم‌کننده.
‫داستان‌ها به‌درد یه بچۀ پنج ساله ‫که می‌خواد بخوابه می‌خورن.
‫اونا...
‫اسطوره‌شناسیِ دقیق نیستن
‫که وقتی پسرت ۱۰ و ۱۵ و ۲۰ و ۳۰ سالش میشه ‫بازم ادامه‌شون بدی.
‫و...
‫من حرفت رو باور کردم.
‫من...
‫خیلی بیشتر از اونی که باید باور می‌کردم ‫داستان‌هات رو باور کردم.
‫بعدش که فهمیدم مسلماً ‫تمام چیزایی که تعریف کردی غیرممکنه،
‫حس کردم احمقم که بهت اعتماد کردم.
‫ترکیبی از بابانوئل و خرگوش عید پاک هستی.
‫به همون اندازه تودل‌برو ‫و به همون اندازه قلابی.
‫فکر می‌کنی من قلابی‌ام؟
‫منظورم فقط ظاهر ماجراست، بابا. ‫ولی من جز ظاهر چیز دیگه‌ای ندیدم.
‫ببین.
‫به زودی قراره...
‫بچۀ خودم به دنیا بیاد
‫و می‌میرم اگه...
‫کل زندگی‌اش هیچ‌وقت منو درک نکنه.
‫می‌میری، آره؟
‫چی می‌خوای ویل؟
‫می‌خوای کی باشم؟
‫فقط خودت باش.
‫خوب، بد، همه‌چی.
‫فقط یکبار هم که شده ‫نشونم بده کی هستی.
‫از روزی که به دنیا اومدم ‫چیزی جز خودم نبودم.
‫و اگه نمی‌تونی اینو بفهمی، ‫مشکل خودته، نه من.
‫بابات به این نتیجه رسید که
‫باید یه دفتر داشته باشه و...
‫خب، البته، اگه توی خونه می‌بود ‫فایده‌ای نداشت.
‫خب...
‫تو بهتر از من می‌دونی ‫کدوم از وسایلش مهمه.
‫اون چیه؟
‫مال زمان جنگه.
‫بابات مفقود شده بود. ‫فکر کردن مُرده.
‫عه، واقعاً اتفاق افتاده؟
‫تمام چیزایی که بابات میگه ‫مطلقاً خیال‌پردازی نیست.
‫من برم یه سَری بهش بزنم.
‫باید یه کم دراز بکِشم.
‫باشه، برو.
‫بعد از جنگ، سربازان آلاباما ‫برگشتند خونه و دنبال کار می‌گشتند.
‫همه‌شون نسبت به من یه مزیتی داشتند.
‫زنده بودن! درصورتی‌که من رسماً مُرده بودم. ‫(ثبت شده بوده که در جنگ کُشته شده)
‫چون فرصت‌های شغلی‌ام محدود بودن،
‫مشغول به کارِ فروشندگیِ سیار شدم.
‫بهم می‌اومد.
‫یه چیزی که قطعاً میشه به ادوارد بلوم نسبت داد
‫اینه که آدم اجتماعی‌ای هستم.
‫تبریک میگم.
‫ممنونم آقا.
‫گاهی وقتا ممکن بود یک هفته از خونه برم.
‫ولی هر دو جمعه یکبار،
‫هر چی پول در آورده بودم رو ‫می‌ریختم توی یه حساب،
‫و برای یه خونۀ درست‌وحسابی ‫با حصارهای سفید چوبی
‫پس‌انداز می‌کردم.
‫می‌خوام یه لحظه وقت‌تون رو بگیرم ‫تا راجع به این محصول جدید توضیح بدم:
‫«دست‌یار».
‫چند سال بعد، ‫محصولات دیگه و شهرهای دیگه رو هم اضافه کردم
‫تا اینکه حوزۀ فعالیتم
‫از خلیج تا غرب تگزاس امتداد داشت.
‫ادوارد؟
‫ادوارد بلوم!
‫منم، نورتر وینسلو.
‫باورم نمیشه!
‫جا خوردم...
‫چون بزرگ‌ترین شاعر شهر اشتون و شهر ارواح رو
‫کیلومترها اون‌طرف‌تر، توی تگزاس دیدم.
‫می‌خوام بدونی...
‫که وقتی از شهر ارواح رفتی،
‫چشم‌هام باز شد.
‫کلی چیزای مختلف خارج از اونجا بود ‫که تجربه‌شون نکرده بودم.
‫برای همین سفر کردم.
‫فرانسه رو دیدم،
‫آفریقا رو، نصف آمریکای جنوبی رو.
‫«هر روز یه ماجراجویی جدید!»
‫این شعار منه.
‫خیلی عالیه، نورتر. ‫برات خوشحالم.
‫حالا مشغول چه کاری هستی؟
‫اومدم از اینجا دزدی کنم.
‫خیلی‌خب، همه بخوابن روی زمین!
‫هِی!
‫اون ماسماسک رو سُر بده جلو.
‫میشه اونو برداری؟
‫چی؟
‫تفنگ!
‫من کِشوهای پول رو خالی می‌کنم
‫و این همدستم...
‫میره سراغ گاوصندوق.
‫خیلی‌خب، تو!
‫به دوستم کمک کن، باشه؟
‫برو!
‫شرمنده‌ام، خانم. ‫جدی میگم.
‫فقط اصلاً دلم نمی‌خواد کسی آسیب ببینه.
‫مشکلم این قضیه نیست.
‫مشکلم اینه که...
‫پول نداریم.
‫ما کاملاً ورشکسته شدیم.
‫به کسی نگو.
‫کاشف به عمل اومد که قبلاً ‫دار و ندارِ اون بانک رو دزدیده بودن.
‫سارق‌های مسلح نه، ‫دلال‌های مشاور املاکیِ تگزاس!
‫بریم!
‫نورتر!
‫ایول! ‫اینجا باید نزدیک به ۴۰۰ دلار باشه.
‫تازه اینا فقط مال کِشوها بود.
‫ببینم تو از گاوصندوق چی برداشتی.
‫فقط همین؟
‫کل گاوصندوق؟
‫آره متأسفانه.
‫[وجه واریزی از طرف ادوارد بلوم]
‫ادوارد، فیش واریزت توش بود.
‫خب، نمی‌خواستم دست‌خالی بری.
‫ببین، یه موضوعی هست که باید بدونی، نورتر.
‫دلیل اینکه اونجا...
‫به نورتر دربارۀ تغییرات قیمت نفت تگزاس
‫و تأثیرش رو نرخ املاک توضیح دادم.
‫و اینکه چطور ضعف در اجرای ‫پروسۀ امانت‌داریِ بانک...
‫پس‌اندازها و وام‌ها رو به‌طرز به‌خصوصی ‫آسیب‌پذیر کرده.
‫با شنیدنِ این خبر،
‫نورتر نتیجه‌گیری کرد و فقط به یه راه‌حل رسید.
‫باید برم وال‌استریت. ‫(مرکز اقتصاد آمریکا)
‫کل پول‌ها اونجاست.
‫اون‌موقع می‌دونستم ‫درحالی‌که روزهای خلافِ من تموم شد...
‫ادوارد، ممنون بابت کمکت.
‫...نورتر تازه داشت شروع می‌کرد.
‫وقتی نورتر اولین یک میلیون دلارش رو در آورد،
‫یه چکِ ۱۰ هزار دلاری برام فرستاد.
‫اعتراض کردم ولی گفت ‫هزینه‌ام به‌عنوان مشاور شغلی همین میشه.
‫در حدی بود که برای زنم ‫یه خونۀ درست‌وحسابی...
‫با حصارهای چوبیِ سفید بخرم.
‫هیچ ثروتی برای یه مَرد ‫ارزشمندتر از این نیست.
‫داشتم خشک می‌شدم. ‫(که اومدم خیس بشم)
‫[امانت‌نامه]
‫[ادوارد بلوم - جنیفر هیل] ‫[آدرس: شهر ارواح، خیابان بروک...]
‫[به شهر ارواح خوش امدید]
‫تو ادامه بده.
‫برم ببینم کیه.
‫سلام.
‫شما جنیفر هیل هستید؟
‫بله.
‫تو هم ویل هستی.
‫عکست رو دیدم.
‫این‌جوری شناختمت.
‫ببین «کِنی»...
‫بیا درس امروز رو ول کنیم.
‫هفتۀ بعد می‌تونیم دوباره شروع کنیم.
‫مجبورم پسش بدم به مامانم؟
‫خب، اگه تو بهش نگی، منم چیزی نمیگم.
‫از کجا با بابام آشنا شدی؟
‫خب، اینجا توی مسیرِ فروشندگیِ سیارش بود
‫و زیاد از اینجا رد می‌شد
‫و همۀ اهالی شهر می‌شناختنش.
نامزد بودین؟
‫عجب!
‫سریع رفتی سر اصل مطلب.
‫انتظار داشتم یه نیم ساعت دیگه ‫با خودت کلنجار بری و بعدش بپرسی.
‫رفتارش رو با زن‌ها دیدم.
‫خیلی گرم می‌گیره. ‫همیشه همین‌طور بوده.
‫و تا یه حدی...
‫گمون می‌کردم که...
‫سرِ مامانم هَوو آورده. فقط...
‫هیچ‌وقت مدرکی نداشتم.
‫میشه یه سؤالی ازت بپرسم؟
‫وقتی این سند رو پیدا کردی ‫چرا نرفتی از خودِ «ادی» بپرسی؟ (ادی = ادوارد)
‫چون داره می‌میره.
‫ببین...
‫نمی‌دونم چقدر می‌خوای از این قضایا خبردار بشی.
‫یه تصور قبلی از بابات داری
‫و درست نیست عوضش کنم؛
‫مخصوصاً حالا که اواخر عمرشه.
‫بابام حرف از خیلی کارها زده ‫که هیچ‌وقت انجام‌شون نداده
‫و مطمئنم خیلی کارها کرده ‫که هیچ‌وقت حرف‌شون رو نزده.
‫فقط می‌خوام این دو مورد رو ‫با هم تطبیق بدم.
‫اولین چیزی که باید درک کنی...
‫اینه که بابات اصلاً قرار نبود ‫سر از اینجا در بیاره.
‫با این‌حال اومد.
‫اونم دوبار!
‫اولین بار زود اومد.
‫دومین بار دیر اومد.
‫اون روزها، بابات داشت برای خودش کار می‌کرد.
‫یه چیزی که قطعاً میشه به ادوارد بلوم نسبت داد
‫اینه که آدم اجتماعی‌ایه
‫و مردم ازش خوش‌شون می‌اومد.
‫یه شب، بعد از سه هفته رانندگی توی جاده ‫داشت برمی‌گشت...
‫که با توفان و رعد و برقی مواجه شد ‫که تا حالا توی زندگی‌اش ندیده بود.
‫سرنوشت یه جور چرخۀ ۳۶۰ درجه داره
‫که اونو غافل‌گیر کرد.
‫آدم توی بُرهه‌های مختلف زندگی‌اش، ‫دیدش نسبت به چیزها تغییر می‌کنه.
‫الان که مسن‌تر شده بود، ‫این شهر مثل قبل به‌نظر نمی‌اومد.
‫یه جادۀ جدید، دنیای بیرونی رو ‫به شهر ارواح متصل کرده بود
‫و به همراهش، ‫بانک و حق تصرف ملک و بدهی رو آورده بود.
‫تقریباً هر جا رو که می‌دیدی،
‫مردم ورشکسته شده بودن.
‫[آخرین روز حراج]
‫مزایدۀ امروز برای خیابون‌ها و ساختمون‌ها و ‫کل شهر ارواح‌ـه.
‫با ۱۰ هزار دلار مزایده رو آغاز می‌کنیم.
‫این‌طور بود که ادوارد بلوم ‫تصمیم گرفت شهر رو بخره.
‫۵۰ هزار.
‫هیچ‌وقت آدم پول‌داری نبود
‫ولی آدمای دیگه رو پول‌دار کرده بود
‫و حالا ازشون می‌خواست لطفش رو جبران کنن.
‫اکثرشون تا حالا شهر ارواح رو ندیده بودن.
‫فقط صحبت‌های ادوارد رو داشتن ‫که براشون توصیفش می‌کرد.
‫به چیز دیگه‌ای نیاز نداشتن.
‫با همون رؤیای خالی، بهشون فروختش.
‫اول از همه، مزرعه‌ها رو خرید.
‫بعدش خونه‌ها رو خرید.
‫بعدش مغازه‌ها رو خرید.
‫هر چی رو که می‌خرید
‫از مردم تقاضای تخلیه یا پرداخت اجاره ‫یا هیچی نمی‌کرد.
‫فقط ازشون می‌خواست به همون روال سابق ادامه بدن.
‫از این نظر، ترتیبی داد که ‫حال‌وهوای شهر هیچ‌وقت از بین نره.
‫در عرض شش ماه،
‫با پولی که جمع کرد، ‫کل شهر رو نجات داد.
‫با یه استثنا.
‫تو باید ادوارد بلوم باشی.
‫از کجا می‌دونی؟
‫کسی اینجا نمیاد ‫مگر اینکه کار داشته باشه.
‫و هیچ‌کس با من کار نداره، بجز تو.
‫داری شهر رو می‌خری.
‫ظاهراً این یه تیکه رو از قلم انداختم ‫و می‌خوام حل‌و‌فصلش کنم.
‫ببین، برای اینکه این شهر حفظ بشه،
‫ما باید کامل مالکیتش رو برعهده داشته باشیم.
‫خبرهاش رو شنیدم.
‫قیمتی بالاتر از ارزشش رو پیشنهاد میدم.
‫و صد البته نیازی نیست نقل مکان کنی.
‫هیچ چیز بجز اسم روی سند تغییر نمی‌کنه. ‫اینو قول میدم.
‫بذار ببینم درست فهمیدم یا نه.
‫مرداب رو ازم می‌خری ‫ولی می‌تونم توش بمونم؟
‫خونه رو می‌خری ‫ولی بازم مال من می‌مونه؟
‫من همینجا می‌مونم،
‫ولی تو هر وقت خواستی ‫می‌تونی به هر جایی که خواستی رفت‌وآمد کنی.
‫درست فهمیدم؟
‫کاملاً درسته، بله.
‫پس نه، آقای بلوم.
‫اگه چیزی قرار نیست عوض بشه...
‫پس ترجیح میدم...
‫همون‌طور بمونه که ‫کل این مدت عوض نشده.
‫آخه تو که چیزی رو از دست نمیدی.
‫می‌تونی از هر کدوم از اهالی شهر که خواستی بپرسی.
‫چرا داری این زمین رو می‌خری، آقای بلوم؟
‫یه جور بحران میان‌سالی‌ـه؟
‫به‌جای خریدنِ یه ماشین روباز،
‫شهر می‌خری؟
‫کمک‌کردن به مردم، خوشحالم می‌کنه.
‫به این باور نرسیدم که باید خوشحال باشی.
‫ببخشید، جسارتی کردم؟
‫نه.
‫دقیقاً کاری رو کردی که قول داده بودی.
‫برگشتی.
‫فقط انتظار داشتم زودتر بیای.
‫تو دختر «بیمن» هستی.
‫ولی فامیلی‌ات فرق کرده. ‫ازدواج کردی؟ (فامیلی شوهر رو می‌گیرن)
‫من ۱۸ سالَم بود. اون ۲۸ سالش بود.
‫معلوم شد که اختلاف زیادیه.
‫این خونه رو بهت نمی‌فروشم، آقای بلوم.
‫که این‌طور.
‫خب، ممنون بابت وقتی که گذاشتی.
‫گیر کرده.
‫آره.
‫وای، واقعاً شرمنده‌ام.
‫اشکالی نداره. ولش کن برو.
‫نه، من...
‫خواهش می‌کنم!
‫فقط برو.
‫ولی...
‫برو.
‫اکثر مردها توی اون شرایط ‫شکست‌شون رو قبول می‌کردن و بی‌خیال می‌شدن.
‫ولی ادوارد با اکثر مردها فرق داشت.
‫نگه دار!
‫جفت‌شون شخصیت‌های کاملاً متفاوتی داشتن ولی...
‫خب، یه جفت پا بیشتر نداشتن. ‫(خواهرهای دوقلو رو میگه)
‫با گذرِ ماه‌ها، ‫چیزای بیشتر و بیشتری برای تعمیر پیدا کرد
‫تا اینکه کلبه دیگه شبیه خودش نبود.
‫البته...
‫بهترین بخش ماجرا، پیدا کردنِ کارهای جدید بود.
‫تا وقتی من و دوقلوها رسیدیم «هاوانا»،
‫یه روتین کاملاً جدید درست کردیم
‫که فقط با گیتار و سازدهنی انجام می‌شد.
‫خب...
‫می‌تونی بذاری همونجا بمونه.
‫حالا این‌جوری نکن.
‫خجالت نکِش.
‫نباید می‌ذاشتم فکر کنی بهت علاقه دارم.
‫من عاشق زنم هستم.
‫آره، می‌دونم.
‫و از اولین روزی که دیدمش ‫تا روزی که می‌میرم...
‫اون تنها عشق زندگی‌ـمه.
‫چه دختر خوش‌شانسی.
‫شرمنده، جنی.
‫جدی میگم.
‫صبر کن!
‫ادوارد.
‫[سند انتقال قطعی]
‫یه روز، ادوارد بلوم رفت
‫و دیگه هیچ‌وقت به شهری که نجات داد برنگشت.
‫اون دختره هم...
‫باور عموم مردم این بود که ساحره شده،
‫از اون دیوونه‌هاش.
‫اون دختره هم برای خودش یه جور اسطوره شد.
‫و داستان، همونجا که شروع شد، تموم شد.
‫خب، قاعدتاً تو نمی‌تونستی اون ساحره باشی چون...
‫وقتی بابام کوچیک بوده، اون پیر بوده.
‫خب، اگه مثل پدرت فکر کنی منطقی میشه.
‫ببین، برای اون...
‫فقط دوتا زن وجود داره.
‫مادرت...
‫و بقیۀ زن‌ها.
‫یه روز...
‫متوجه شدم عاشق مَردی شدم ‫که هیچ‌وقت نمی‌تونه دوستم داشته باشه.
‫توی داستان جن‌وپریون زندگی می‌کردم.
‫نمی‌دونم کار درستی کردم ‫که اینا رو بهت گفتم یا نه.
‫نه، نه، نه، خودم می‌خواستم بدونم.
‫خوشحالم می‌دونم.
‫می‌خواستم به اندازۀ تو، براش مهم باشم.
‫ولی...
‫هیچ‌جوره شدنی نبود.
‫غیرواقعی و ساختگی بودم.
‫ولی...
‫اون یکی زندگی‌اش، تو...
‫تو واقعی بودی.
‫مامان؟
‫جوزفین؟
‫ویل!
‫چی شده؟
‫بابات سکته کرد.
‫طبقۀ بالا پیش مامانت و دکتر بنت‌ـه.
‫خوب میشه؟
‫گمون نکنم بتونم...
‫اینجا پیشش بمونم. ‫چون اگه یه موقع...
‫اگه یه موقع به‌هوش اومد ‫حتماً باید اینجا حضور داشته باشم. ‫(یعنی وقتی به‌هوش بیاد بیشتر نیازم داره)
‫من می‌مونم.
‫تو با جوزفین برو خونه. ‫من امشب می‌مونم.
‫مشکلی نداره؟
‫نه خوبه.
‫ویل، هر اتفاقی افتاد، زنگ بـ...
‫می‌زنم. می‌زنم.
‫زنگ می‌زنم.
‫می‌خوای یه کم با بابا خلوت کنی؟
‫آره. ممنون.
‫خوشحالم می‌بینم سعی نمی‌کنی ‫باهاش از صمیم قلب صحبت کنی.
‫یکی از بزرگ‌ترین چیزایی که اعصابم رو خُرد می‌کنه
‫وقتیه که مردم سعی می‌کنن با کسایی که ‫صداشون رو نمی‌شنون صحبت کنن.
‫خب، ما یه مزیت داریم.
‫من و بابام هیچ‌وقت با هم حرف نمی‌زنیم.
‫بابات تا حالا برات ‫از روزی که به دنیا اومدی تعریف کرده؟
‫آره، هزار بار. ‫یه ماهیِ غیرقابلِ گرفتن رو گرفته.
‫اون نه.
‫داستان واقعی.
‫تا حالا برات تعریف کرده؟
‫نه.
‫خب، مامانت حول‌وحوشِ...
‫ساعت ۳ عصر اومد.
‫چون بابات توی یه سفر کاری...
‫توی «ویچیتا» بود،
‫مامانت با ماشین همسایه...
‫اومد بیمارستان.
‫یه هفته زودتر به دنیا اومدی.
‫ولی هیچ مشکلی به وجود نیومد.
‫زایمانِ بی‌عیب و نقصی بود.
‫بابات شرمنده بود که نتونست حضور داشته باشه.
‫ولی اون زمان رسم نبود که...
‫مردها توی اتاق زایمان حضور داشته باشن،
‫پس نمی‌فهمم اگه حضور می‌داشت...
‫چه فرقی می‌کرد.
‫این داستان واقعیِ به دنیا اومدنته.
‫خیلی هیجان‌انگیز نیست، مگه نه؟
‫و به گمونم اگه قرار باشه بین مدلِ واقعی...
‫و مدلِ استادانه‌اش که توش یه ماهی و ‫یه حلقۀ ازدواج داره یکی رو انتخاب کنم
‫احتمالاً مدل شیک‌وپیک‌تر رو انتخاب کنم.
‫ولی خب، این نظر شخصیِ منه.
‫یه جورایی از مدل داستان شما خوشم اومد.
‫بابا؟
‫سلام بابا.
‫سلام، می‌خوای به پرستار بگم بیاد؟
‫[برای تقاضای کمک فشار دهید.]
‫چی می‌خوای؟ چی‌کار کنم؟
‫چی بیارم برات؟
‫آب می‌خوری؟
‫یه کم آب می‌خوری؟
‫رودخونه.
‫رودخونه؟
‫بگو چطور اتفاق می‌افته.
‫چی چطور اتفاق می‌افته؟
‫چطور از دنیا میرم.
‫منظورت چیزیه که توی «چشم» دیدی؟
‫اون داستان رو بلد نیستم، بابا.
‫اون یکی رو هیچ‌وقت بهم نگفتی.
‫باشه. هِی، خیلی‌خب، سعی‌ام رو می‌کنم.
‫خودتم باید کمک کنی.
‫بگو چطور شروع میشه.
‫این‌جوری.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، پس، پس...
‫یه روز صبح،
‫من و تو توی بیمارستانیم ‫و روی صندلی خوابم می‌بره.
‫بعدش بیدار میشم
‫و...
‫می‌بینم که بنا به دلایلی بهتر شدی.
‫بابا؟
‫فرق کردی.
‫بابا.
‫بیا از اینجا بریم بیرون.
‫بعدش من میگم...
‫بابا، توی وضعیتی نیستی که...
‫اون ویلچر رو بیار.
‫زود باش! خیلی وقت نداریم!
‫وقتی از این طبقه بریم،
‫خلاص می‌شیم.
‫سوار ویلچر می‌شیم.
‫سریع‌تر!
‫جوری که انگار داریم از بیمارستان فرار می‌کنیم.
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫از دمِ دکتر بنت رد می‌شیم ‫که می‌خواد کُندمون کنه.
‫حراست! جلوشون رو بگیرید!
‫با سرعت می‌ریم انتهای راهرو.
‫مستخدم‌ها یکی یکی می‌افتن دنبال‌مون.
‫مامان و جوزفین هم انتهای راهرو هستن.
‫وقت نداریم توضیح بدیم! معطل‌شون کنید.
‫با سرعت از روی جدول پیاده‌رو می‌پریم پایین
‫و ماشین «دوج چارجرِ» قرمزت اونجاست.
‫ولی جدیده. نوِ نو!
‫بلندت می‌کنم.
‫نمی‌دونم چطور ولی تقریباً هیچی وزن نداری. ‫نمی‌تونم توضیح بدم.
‫ولش کن! نیازی بهش نداریم.
‫آب! آب می‌خوام.
‫کجا بریم؟
‫رودخونه.
‫مجبور می‌شیم از «گلنویل» بریم ‫تا به ترافیک کلیسا نخوریم، چون...
‫مردم کلیسایی خیلی آروم رانندگی می‌کنن.
‫و...
‫همین‌طور که...
‫همین‌طور که به رودخونه نزدیک‌تر می‌شیم...
‫اون اومد!
‫می‌بینیم که همه قبل از ما اونجان.
‫منظورم...
‫همۀ همه‌ست.
‫واقعاً باورنکردنیه.
‫داستانِ زندگی من.
‫عجیب‌ترین بخش ماجرا اینه که ‫هیچ‌کس قیافۀ عبوس و ناراحت نگرفته.
‫همه خیلی از دیدنت خوشحالن
‫و به خوبی بدرقه‌ات می‌کنن.
‫خداحافظ، دوستان!
‫بدرود! خدانگهدار!
‫همون چیزی میشی که همیشه بودی.
‫یه ماهی خیلی بزرگ.
‫و این‌طور اتفاق می‌افته.
‫آره.
‫دقیقاً.
‫مامان.
‫خداوند حافظ من است، ‫جز او هیچ نخواهم.
‫مرا در مراتع سبز می‌خوابانَد.
‫راهِ آب‌های آرام و آرامش‌بخش را نشانم می‌دهد.
‫روحم رو ترمیم می‌کند.
‫به‌خاطر شأن و مقام خودش ‫مرا به راه رستگاری هدایت می‌گرداند.
‫بلی، علی‌رغم اینکه رهسپارِ دشت سایۀ مرگ می‌باشم
‫از هیچ نهراسم، ‫چرا که تو با منی.
‫قطعاً نیکی و عشق ‫در تمام روزهای زندگی‌ام، همراهی‌ام خواهند کرد.
‫تا حالا شده یه جوک رو اون‌قدر بشنوید ‫که یادتون بره چرا خنده‌دارـه؟
‫بعدش دوباره می‌شنویدش و یهویی...
‫می‌بینید جدیده.
‫یادتون میاد از اول چرا ازش خوش‌تون اومده.
‫به گمونم این آخرین جوکِ بابام بود.
‫مَردی که داستان‌هاش رو اون‌قدر تعریف کرده
‫که خودش داستان میشه.
‫داستان‌هاش بعد از مرگش زنده‌ان.
‫و از این نظر...
‫خودش جاودانه میشه.
ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.