‫- اونجا چه خبره؟ ‫- اونجا خونه رمیه.
‫- کی؟ ‫- رمی اگیلار؟
‫- چیه، مگه معروفه؟ ‫- آره. تا حدی.
‫چطور بودم؟
‫- عالی بودی. ‫- فوق‌العاده بودی.
‫- خیلی آروم بودی. ‫- و همین‌طور شیوا.
‫جلوی دوربین خوب عمل می‌کنی.
‫خیلی از خود راضی به نظر نیومدم ‫وقتی به بقیه فینالیست‌ها
‫گفتم «همتایانم»؟
‫- نه، اصلاً. ‫- نه، این چه حرفیه.
‫خب اونا همینن. اونا همتایانتن.
‫می‌دونم، ولی این یه کلمه حال‌به‌هم‌زنه.
‫حس می‌کنم صرف استفاده کردن ازش
‫منو شبیه یه جور آدم خودبرتربین نشون می‌ده.
‫نکته‌ی خوبی رو گفتی.
‫- کارمن! ‫- چیه؟ من استدلالشو درک می‌کنم.
‫- نه. ممنون، مامان. ‫- آره، آره.
‫تو خودبرتربین نیستی، باشه؟
‫- تو هیچ دنیایی خودبرتربین نیستی. ‫- نه.
‫اون باهوش‌ترین دختر مدرسه‌مونه.
‫توی امتحان ورودی دانشگاهش نمره‌ی کامل بود، ‫تو همه‌چیز کامله.
‫شنیدم یه بورسیه بزرگ ‫گوگل یا همچین چیزی برده.
‫شرط می‌بندم دارن ‫برا اون باهاش مصاحبه می‌کنن.
‫- دختر باحالیه؟ ‫- اصلا نمی‌دونم.
‫فکر کنم تو چهار سال هشت کلمه باهاش حرف زدم.
‫با کی می‌گرده؟
‫راستش فکر کنم با والدینش.
‫خیلی خب، فکر کنم آماده‌ام.
‫باشه، خب، وقتی رسیدی ‫ایستگاه پن بهمون پیام بده.
‫آره، و وقتی به سلامت ‫به خوابگاه استفانی رسیدی.
‫می‌دونی، گشتن تو شهر ‫به‌تنهایی می‌تونه یه کم سخت باشه.
‫آره. من محض احتیاط یه ‫اسپری فلفل تو کیفت گذاشتم.
‫- کجا؟ چی... ‫- عزیزم،
‫ما فقط می‌خوایم مطمئن بشیم چیزی پیش نمیاد.
‫می‌دونم، ولی فکر کنم ‫به اندازه کافی نیویورک بودم.
‫- چیزی نمیشه. ‫- باشه.
‫بهتره داشته باشیش و بهش ‫نیاز نداشته باشی، درسته؟
‫دقیقا.
‫خیلی خب. دوستتون دارم بچه‌ها.
‫ما دوستت داریم.
‫تو رمی هستی؟
‫- اوه، آره. ‫- خیلی خب.
‫فکر کردم خودتی. من...
‫این خیلی عجیب به نظر میاد، اما...
‫امروز داشتم درباره تو حرف می‌زدم.
‫دوستم داشت درباره ‫یه دختر فوق باهوش بهم می‌گفت
‫که یه جایزه گوگل برده، و اون انگار
‫اون طرف خیابون خونه‌ش زندگی می‌کنه.
‫و من توی سکوی ایستگاه تو رو دیدم، و فکر ‫کردم، «وای، چه تصادف عجیبی.»
‫یه کم اتفاقیه، ولی فقط ‫فکر کردم...
‫فکر کردم جالبه، ‫برای همین گفتم بیام سلام کنم.
‫من یه سیریس نیستم.
‫- دوستم کیه؟ ‫- اوه، پی‌جی.
‫- فیدر؟ ‫- آره. اون...
‫آره، همسایه‌ست.
‫اون موادفروشه، درسته؟
‫پی‌جی؟ نه.
‫ببین، من ساده نیستم.
‫آدمایی کل بعدازظهر به ‫خونه‌ش رفت و آمد دارن.
‫خب، آره، اون... یعنی، اون...
‫بعضی وقتا علف می‌فروشه، ‫ولی موادفروش نیست.
‫پسرعموش تو کلرادو زندگی می‌کنه ‫و بعضی وقتا براش چیزایی می‌فرسته
‫و اون جنسا رو می‌فروشه ‫به آدمایی که می‌شناسه.
‫با سود؟
‫خیلی خب. گرفتم منظورتو.
‫من بارنز هستم.
‫- گفتی «بارنز»؟ ‫- بارنز هاتورن.
‫- بارنز هاتورن؟ ‫- آره، می‌دونم.
‫اسمم شبیه یه نویسنده پیر و فرتوته.
‫فرض می‌کنم داری به ‫ناتانیل هاتورن اشاره می‌کنی، آره؟
‫به نظر من فرتوت نیست. می‌دونی...
‫می‌دونم، از نظر فنی اون خشکه مقدس بوده،
‫ولی تو زمان خودش ‫واقعاً تند و تحریک‌کننده بوده.
‫تأثیر مستقیمی روی امرسون و ویتمن گذاشته،
‫فکر کنم فرتوت‌تر از اونم هستن.
‫- درسته. درسته. ‫- آره.
‫- پی‌جی گفت تو نابغه‌ای. ‫- نه. من نابغه نیستم.
‫اوه!
‫امشب تو سالن نمایش دیوید برن تو بیکنم.
‫- صندلی‌های واقعاً خوبی دارم. ‫- گفتی دیوید برد؟
‫دیوید برن، از... تاکینگ هدز.
‫خیلی هیجان‌زده‌م.
‫- تاکینگ هدز رو می‌شناسی؟ ‫- نه، من...
‫- نمی‌شناسم. آره. ‫- واقعاً؟
‫وای خدای من! وای خدای من.
‫تاکینگ هدز یه گروه نیو ویو از دهه ۸۰ هست،
‫و خواننده اصلیش، دیوید برن، ‫بهترین اجراکننده تاریخه.
‫یارو خیلی دیوونه‌ست.
‫اونا ۴۰ سال پیش موسیقی می‌ساختن،
‫ولی انگار از آینده اومده.
‫فوق‌العاده‌ست. باید گوش کنی.
‫حتی اسمشونو نشنیدم.
‫تو چی؟
‫- امشب کجا می‌ری؟ ‫- این آخر هفته دارم می‌رم کلمبیا.
‫خیلی خب... قراره سال بعد اونجا بری؟
‫شاید، ولی فقط می‌خوام ‫اول ببینم کجاها قبول می‌شم.
‫مطمئنم این قراره واقعاً هیجان‌انگیز باشه.
‫- منظورت چیه؟ ‫- خب، تو همه‌جا قبول می‌شی.
‫نه، نه لزوماً، این‌طور فکر نمی‌کنم.
‫- بیخیال. ‫- جدی می‌گم.
‫تو نمره ورودی دانشگاه کامل داری.
‫اون ماجرای گوگل رو داری.
‫اون قضیه اسپانیایی بودن رو داری.
‫- قضیه اسپانیایی بودن؟ ‫- آره.
‫تو... «اگیلار» اسپانیاییه، نه؟
‫آره.
‫نمی‌فهمم این چه ربطی داره.
‫- نمی‌فهمی؟ ‫- نه، نمی‌فهمم.
‫منظورم این نبود که تو ‫نیاز به کمک داری یا... هر چی.
‫ولی اگه داشتی... بدیهیه که نداری.
‫منظورم این نیست... ‫فقط می‌گم اگه داشتی،
‫این پیشینه خاص لزوماً،
‫به کارت صدمه نمی‌زنه.
‫فکر کنم بهتره برم سراغ پادکستم.
‫واقعاً؟ همین؟ ‫دیگه حرفی نمی‌زنیم؟
‫نگران نباش، رفیق.
‫می‌رم جای دیگه.
‫آره، الان تو ایستگاهم.
‫دارم سوار قطار دوم می‌شم.
‫آره، می‌دونم کجا دارم می‌رم.
‫ببخشید. معذرت می‌خوام. ‫ببخشید. هی، رمی!
‫رمی!
‫ببخشید. هنوزم سیریشت نیستم.
‫- باشه. ‫- قسم می‌خورم. من...
‫برات یه پلی‌لیست ساختم.
‫- منظورت چیه؟ ‫- خب...
‫یه سری آهنگ از تاکینگ هدز ‫که فکر کردم خوشت میاد.
‫عمومیش کردم، تو ‫اسپاتیفایم، می‌تونی...
‫می‌دونی، چون فکر کردم...
‫فقط یه بارنز هاتورن دیگه اونجاست،
‫ولی اون یه پیرمردیه که موسیقی ‫کانتری و این چیزا رو گوش می‌ده
‫پس من اون یکی‌ام.
‫باشه.
‫راستی شافلش نکن، چون ترتیبش عمدیه.
‫با چیزای قابل‌دسترس‌تر ‫و عامه‌پسند شروع کردم،
‫و بعد پایین‌تر، می‌ره تو فاز تجربی،
‫پس... باحاله.
‫فقط... آره، تو قطار یا یه ‫همچین چیزی گوشش کن.
‫- باشه. ‫- یا نکن.
‫- هیچ فشاری نیست. ‫- باشه.
‫برات تو کلمبیا آرزوی موفقیت می‌کنم.
‫- مرسی. ‫- خوشحال شدم باهات حرف زدم.
‫آره، منم همین‌طور.
‫هی!
‫تو... تو... باید خط سه رو سوار شی.
‫چرا؟
‫اگه الان سوار محلی شی،
‫تو کلی ایستگاه نگه می‌داره.
‫خیلی طول می‌کشه.
‫ولی اگه اکسپرس رو تا ۹۲ ‫بگیری و بعد به خط محلی عوض کنی.
‫۳۰ دقیقه واست صرفه‌جویی می‌شه.
‫مطمئنی؟ منم دارم می‌رم همون‌جا.
‫نگفتی داری می‌ری کنسرت؟
‫آره. من... اول دارم می‌رم خونه پسرعموم.
‫توی خیابون ۱۱۹ هست. پس...
‫اگه با من سوار قطار اکسپرس بشی،
‫سردرد نمی‌گیری.
‫حرفم اینه.
‫بابت حرف قبلم شرمنده‌م.
‫اشکالی نداره. نیازی به عذرخواهی نیست.
‫یه کم بی‌ادبی بود. حس کردم عوضیم.
‫آره، شاید یه کم عوضی مابانه بود.
‫آره. منم از اینکه آدما ‫درباره‌م پیش‌داوری کنن متنفرم.
‫عذرخواهی پذیرفته شد.
‫- واقعا؟ باشه. ‫- آره.
‫خب، باشه، پس... بذار از اول شروع کنم.
‫می‌دونم که قبولیت تضمینی نیست، ‫ولی فقط برای سرگرمی می‌پرسم.
‫فرض کن هر جا درخواست بدی قبول می‌کنن.
‫کجا می‌ری؟
‫- هاروارد. ‫- حوصله‌سر بره.
‫باشه، آره، مهم نیست.
‫انتخاب این قابل پیش‌بینیه، ولی...
‫خب هاروارده دیگه.
‫نه، جدی میگم، درسا، استادا، منابع...
‫دیوونه‌کننده‌ن.
‫سابقه‌شون برای فرستادن لیسانسه‌ها
‫به دانشکده‌های حقوق برتر باورنکردنیه.
‫می‌خوای وکیل شی.
‫آره، از پنج‌سالگیم همین بوده.
‫- والدینت وکیلن؟ ‫- آره.
‫مامانم وکیل دادگاهه ‫و بابام مشاور حقوقیه.
‫- به کی مشاوره می‌ده؟ ‫- بیشتر به وکیلا.
‫آره، ولی اونا کارای شرکتی می‌کنن.
‫من... من می‌خوام تو بخش عمومی کار ‌کنم.
‫تو بخش دفاع و قانون‌گذاری، ‫و همین‌طور کار و استخدام.
‫برنامه‌م اینه تا ۴۰ سالگی قاضی حوزه بشم.
‫وای، عجب.
‫- خوب بخونم میشه. ‫- چی بگم.
‫انگار همه‌چیزو از قبل برنامه‌ریزی کردی.
‫- تو چی؟ ‫- من چی؟
‫- کجا می‌ری؟ ‫- جایی نمیرم.
‫- دانشگاه نمی‌ری؟ ‫- درسته.
‫- ولی درخواست دادی. ‫- نه.
‫آدمایی که حتی فکر نمی‌کنن ‫قبول بشن هم درخواست میدن.
‫شرط می‌بندم حتی پی‌جی هم درخواست داده.
‫انگار درک این برات مشکله.
‫باشه، پس دانشگاه نمی‌ری. برنامه‌ت چیه؟ ‫چه‌کار می‌کنی؟
‫- یه سال مرخصی می‌گیرم. ‫- برای چی؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- سال مرخصی‌تو چطور استفاده می‌کنی؟
‫برای هیچی. هدفش همینه.
‫واقعاً؟
‫- اوهوم. ‫- هیچ برنامه‌ای نداری؟
‫خب، نه، بهت گفتم، ‫هدف اینه که هیچ کاری نکنم.
‫پس، می‌شه گفت ‫من در واقع یه برنامه خیلی دقیق دارم.
‫کسی اینو نمیگه.
‫باشه، ولی چون نمی‌ری دانشگاه،
‫باید رزومه‌تو تقویت کنی،
‫یا تجربه عملی تو دنیای واقعی به دست بیاری.
‫- منظورت یه شغله. ‫- آره، دقیقاً، یه شغل.
‫- خیلی زحمت داره. ‫- نه، یه کاری می‌کنی.
‫ببخشید. به من ربطی نداره،
‫ولی در عین حال، دارم خودمو قاطی می‌کنم.
‫- موسیقی چی؟ ‫- منظورت چیه؟
‫من... حس می‌کنم...
‫نمی‌دونم، یه چیزیه ‫که واقعاً بهش علاقه داری.
‫احتمالاً می‌تونی یه کارآموزی ‫درست‌حسابی جایی گیر بیاری، مثلاً توی...
‫- یه شرکت ضبط، یا شرکت تولیدی. ‫- می‌فهمم. شاید.
‫نه، می‌شه... ‫منظورم اینه که تو گزینه‌هایی داری.
‫- آره. بهش فکر می‌کنم. ‫- بهش فکر کن.
‫- می‌تونی... ‫- تو درک نمی‌کنی.
‫نه، تو آزادی هر کاری که می‌خوای بکنی.
‫می‌تونی تو کاتماندو انگلیسی درس بدی،
‫یا می‌تونی تو آمازون درخت بکاری،
‫لاک‌پشت‌های دریایی توی ‫کاستاریکا رو نجات بدی.
‫- لاک‌پشت‌های دریایی؟ ‫- آره.
‫من تازگی یه مستند درباره‌ش ‫دیدم، تو مطب دندونپزشکم،
‫- و اونا... ‫- صبر کن. دندونپزشکت تلویزیون داره؟
‫اونایی که روی سقفه رو میگم.
‫مهم نیست. این ربطی نداشت...
‫تو مستند، نشون می‌دادن که
‫هر کسی می‌تونه بره و با این ‫داوطلبا زندگی کنه و کار کنه،
‫و شماها این لاک‌پشت‌های ‫دریایی رو از تخم در میارین
‫و تو اقیانوس رها می‌کنید، این...
‫یه تجربه فوق‌العاده به نظر میاد.
‫شاید تو باید یه سال مرخصی بگیری.
‫آره.
‫- چرا که نه؟ ‫- من قضیه دانشگاه رو دارم.
‫- این... ‫- کی گفته بری دانشگاه؟ یه سال مرخصی بگیر.
‫آها!
‫- فهمیدم داری چه‌کار می‌کنی. ‫- اگه تو بتونی نصحیتم کنی، منم می‌تونم.
‫- حرفم اینه. ‫- فهمیدم.
‫- نظرت رو شنیدم. ‫- باشه.
‫آره.
‫- من... ‫- من می‌رم.
‫فکر کنم این...
‫خداحافظیه.
‫غم‌انگیزه.
‫- بدرود. ‫- بای.
‫هی. رمی، هی!
‫باید باهم بریم سر قرار!
‫ببخشید، چی؟
‫من... من... من...
‫دوست داری باهام بیای سرقرار؟
‫واقعاً نمی‌تونم بشنوم چی می‌گی.
‫هی، مواظب باش!
‫لعنتی! هی! هی! خوبی؟
‫آره، خوبم. خیلی بد نیست.
‫می‌دونی که لازم نیست با من بمونی، درسته؟
‫مشکلی ندارم.
‫- کنسرتت چی؟ ‫- یه گروه دیگه شروع می‌کنه. پس...
‫خب، اون قرار چی میشه؟
‫حس می‌کنم یه چیزی اینجا ‫داره اتفاق می‌افته، می‌دونی؟
‫خوب می‌شد اگه... اگه ادامه‌ش بدیم.
‫می‌دونی، می‌تونیم بریم کنسرت ببینیم.
‫می‌تونیم مثلا فیلم ببینیم یا سوشی بخوریم.
‫سوشی؟
‫- آره، من یه سوشی فروشی عالی رو می‌شناسم. ‫- نه.
‫- سوشی دوست نداری؟ ‫- نه، عاشق سوشی‌ام.
‫- باشه، عالیه. ‫- بارنز.
‫چیه؟
‫ما با هم نمیریم سر قرار.
‫- چرا؟ ‫- من...
‫نمی‌دونم. حس می‌کنم کاملاً مشخصه.
‫این به علف ربط داره؟ ‫چون من علف نمی‌کشم.
‫با اینکه بعید به نظر می‌رسه.
‫من از اون... من علف می‌کشم...
‫از اونا نیستم که ناشتا علف می‌کشن.
‫این هیچ ربطی به علف نداره.
‫- پس چیه؟ ‫- ببین الان کجاییم.
‫فکر می‌کنی این تقصیر منه؟ ‫این تقصیر من نیست.
‫- چطور؟ ‫- چیه، می‌خوای من...
‫باشه، اولا، تو قطار کنارم نشستی.
‫هی وراجی کردی،
‫و برام این پلی‌لیست‌ رو درست کردی،
‫بعد منو برای سوار شدن به ‫قطار اکسپرس متقاعد کردی...
‫داشتم سعی می‌کردم تو ‫وقتت صرفه‌جویی کنی...
‫آره، ولی تو نکته‌ای رو که
‫می‌خوام برسونم نمی‌فهمی. من...
‫من...
‫الان یه عالمه چیز مهم تو زندگیم دارم که...
‫واقعاً براشون سخت تلاش کردم، ‫و نمی‌خوام ریسک کنم و همه‌چیزو...
‫خراب کنم چون یه پسر جذاب تو قطار دیدم.
‫«پسر جذاب»؟
‫- بهم گفت پسر جذاب. ‫- آره، دقیقاً داری حرفمو تأیید می‌کنی.
‫اگیلار، رمی.
‫- این تویی. ‫- آره. آره.
‫من...
‫برات بهترین‌ها رو آرزو می‌کنم، بارنز.
‫دست دادن. وای.
‫فقط یه قرار؟
‫- می‌تونه خیلی باحال باشه. ‫- ببخشید. نمی‌تونم.
‫تو اون مدل آدمی نیستی که ‫بخوام الان تو زندگیم راه بدم.
‫به دل نگیر.
‫چرا باید یه همچین ‫چیزی رو به دل بگیرم؟
‫رمی اگیلار!
‫- بیا. ‫- نگهش دار.
‫- مال توئه. ‫- نمی‌خوامش.
‫خب، من... شرمنده.
‫آره... بهترین‌ها رو برات آرزو می‌کنم.
‫- موفق باشی. ‫- تو هم همین‌طور.
‫موفق باشی در مورد... بخیه‌ها.
‫چطوری؟
‫[بهار]
‫[محافظت از لاک‌پشت‌های کاستاریکا]
‫- عزیزم؟ ‫- یه دقیقه وقت داری؟
‫آره، چی شده؟
‫داشتیم همینو نگاه می‌کردیم.
‫آره، سمینار سال اولی‌ها درباره ‫مشروعیت سیاسی و مقاومت.
‫به نظر میاد حسابی باحال باشه.
‫و من چیزای خیلی خوبی ‫درباره پروفسور آنگر شنیدم.
‫آره.
‫چیز دیگه‌ای می‌خواید بگید یا...
‫آره راستش. می‌خواستیم ‫درباره امشب باهات حرف بزنیم.
‫- باشه. ‫- می‌دونیم که جشن پایان سال یه سری...
‫- توقعاتی همراهش داره. ‫- فشار روت هست.
‫- آره. ‫- برای دخترا.
‫اوه،
‫فکر نمی‌کنم نیازی به...
‫- فکر کنم مشکلی نیست. ‫- نه، ما درباره همه‌چیز حرف می‌زنیم.
‫- آره، اینم هیچ تفاوتی نداره. ‫- آره.
‫خب، من... فکر کنم... فکر کنم ‫می‌دونم شماها قراره چی بگین،
‫پس باید بی‌خیالش شیم.
‫عزیزم، من و بابات کاملاً بهت اعتماد داریم.
‫فقط می‌خوایم اینو بدونی.
‫ممنون. من مشکل ندارم.
‫خب، ما واقعاً لوکاس رو دوست داریم.
‫هر کاری تصمیم بگیری با خودت بکنی،
‫می‌دونیم مسئولانه عمل می‌کنی.
‫نه، شماها...
‫من و لوکاس فقط دوستیم. ما هیچ‌وقت...
‫عزیزم، دوستی می‌تونه یه محرک قوی باشه.
‫هیچ‌وقت اینو نشنیدم.
‫- من و مامانت اولش فقط دوست بودیم. ‫- درسته.
‫- آره. ‫- بابا!
‫- فکر می‌کنم مشکلی نیست. بازم ممنون. ‫- باشه.
‫ببین، فقط بدون...
‫اگه نظرت عوض شد، رو ما حساب کن.
‫خیلی تجربه داریم.
‫- آره. با همدیگه تجربه کسب کردیم. ‫- بابا!
‫- باشه. ‫- باشه.
‫باشه. گفت‌وگوی خوبی بود.
‫هی، فکر می‌کنی بتونم... ‫فکر می‌کنی امشب بتونم ماشینو قرض بگیرم؟
‫- کجا می‌ری؟ ‫- با اریکا می‌رم جشن پایان سال.
‫- اریکا موریس رو یادته؟ ‫- چطور می‌تونم فراموش کنم؟
‫اونقدرا هم بد نیست.
‫من حداقل چهار بار باهاش ملاقات کردم،
‫و هیچ‌وقت اسممو یادش نموند.
‫- حتی یه بارم یادش نموند. بهم گفت «سم» ‫- خب، تو شبیه سم‌ها می‌مونی.
‫نه، اون حسابی خودشیفته‌ست، راست می‌گی.
‫نگو که دوباره باهاش دوست شدی.
‫نه بابا. اصلا اون‌قدر هم ازش خوشم نمیاد.
‫پس چرا داری به جشن پایان سالش میری؟
‫نمی‌دونم. این...
‫این مثل یه لطف می‌مونه.
‫تازه از دوستش جدا شده،
‫و اون خجالت می‌کشه تنهایی ‫بره، برای همین گفتم...
‫- خب، کار جوانمردانه‌ای می‌کنی. ‫- آره. من یه جوانمردم.
‫این طعنه بود. ‫من داشتم طعنه می‌زدم.
‫- لبخند بزنید. ‫- جشن پایان سال!
‫آقا، پیراهنت فوق‌العاده‌ست. عاشقشم.
‫- ممنون. ‫- خوبه، یکی دیگه می‌خواین؟
‫یک، دو...
‫اینم از این.
‫- عالی بود. ‫- خوبه.
‫- دوستت دارم. ‫- آره، مطمئن شو این کارو می‌کنی.
‫- خب، می‌بینمتون. ‫- خیلی خب، بچه‌ها.
‫- بای! ‫- می‌بینمتون.
‫- ممنون که این کارو کردی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫والدینت عالی‌ هستن.
‫آره، مسخره‌ن.
‫آه، آره، نه، ببخشید. اوه.
‫حس می‌کردم ازم خوشت میاد.
‫برای همین کنار دریاچه یه سوئیت کرایه کردم.
‫- سوئیت؟ ‫- بعد مهمونی.
‫از نیمه‌شب تا ۱۲:۳۰.
‫صبر کن! بگو که داری شوخی می‌کنی.
‫لوکاس، قرار گذاشتیم به‌عنوان دوست بریم.
‫آره، نصف زوجای دیگه‌ام ‫که امشب دارن میان دوستن،
‫و همه‌شون آزادن هر کاری بکنن.
‫- من بهت علاقه‌ای ندارم. ‫- چی؟
‫- آره، نه امشب، نه هیچ‌وقت.
‫خیلی خودبرتربینی.
‫این ماشین واقعاً قشنگه.
‫مال مامانمه. فکر کنم ‫این ماشینو بیشتر از من دوست داره.
‫درکش می‌کنم.
‫- خوش اومدین! ‫- شب بخیر، کنجی.
‫اینجا خیلی حس «جیرو دریم سوشین» رو داره. ‫[فیلم مستند]
‫همون همیشگی؟
‫حساسیت غذایی داری؟
‫- تا جایی که می‌دونم نه. ‫- خیلی خب. اوماکاسه!
‫اوماکاسه! باشه!
‫مامانم بهیار ارتش بود،
‫برای همین تا ۱۱ سالگیم ‫تو پایگاه توری توی ژاپن بودیم
‫تا وقتی ۱۱ سالم شد.
‫- باشه، فهمیدم. ‫- آره.
‫باباتم تو ارتش بود؟
‫هیچ‌وقت از اونا نداشتم، ولی...
‫ممنون.
‫- هاروارد چی شد؟ ‫- قبول شدم.
‫وای، شوکه شدم.
‫آره، فکر کنم والدینم قراره ‫خونه رو زرشکی رنگ کنن.
‫حتماً خیلی بهت افتخار می‌کنن.
‫- هنوز برای اون سال مرخصی مصممی؟ ‫- دارم گزینه‌هامو بررسی می‌کنم.
‫رفتم دنبال اون قضیه لاک‌پشت دریایی.
‫- باشه. چی شد؟ ‫- خیلی باحال به نظر میاد.
‫- راست می‌گفتی. ‫- آره، می‌دونم. باید درخواست بدی!
‫فکر نکنم قبول بشم.
‫چرا، قبول می‌شی. اونا ‫به چیزایی مثل معدل یا...
‫نمی‌گم معدلت بده.
‫- نه، بده. ‫- فقط می‌گم به‌طور کلی...
‫این... من... این ‫مخصوص تو نیست. من...
‫و تا ۱۵ ژوئن درخواست قبول می‌کنن،
‫پس یه کم وقت داری.
‫اینا رو از کجا می‌دونی؟
‫خبرنامه‌ی اینترنتیشون.
‫باید بری.
‫- جدی میگم. ‫- شاید برم.
‫- دیوونه‌کننده بود. ‫- گفتم که.
‫برگردیم جشن پایان سال؟
‫واقعاً حسش نیست ‫برگردم جشن پایان سال.
‫می‌خوای یه جایی بریم؟
‫باشه.
‫صبر کن، صبر کن.
‫- کجاییم؟ ‫- اینجا خونه منه.
‫- نه. ‫- نه؟
‫ببخشید اگه کاری کردم اشتباه برداشت کنی،
‫- ولی من قصد ندارم... ‫- نه، نه، قضیه این نیست.
‫- منظورم این نبود... ‫- من فقط یه بار دیدمت.
‫- خب، دو بار. ‫- چی؟
‫امشب یه بار، یه بارم تو قطار.
‫- آره، ولی قبلا یه بار بوده. ‫- کلا دو بار بوده.
‫مچتو گرفتم.
‫بیا، بریم.
‫بیا بریم!
‫- کسی خونه‌ست؟ ‫- مامانم شیفت شبه.
‫می‌خوای اتاقمو ببینی؟
‫اینجا قلمروی منه.
‫- قشنگه. ‫- چیزی می‌خوری؟
‫- نه، نمی‌خوام، ممنون. ‫- آب و آب‌پرتقال دارم.
‫اینا چین؟
‫- اینا گلای منن. ‫- این سرگرمیته؟
‫نمی‌دونم.
‫یه پیرمردی بود که توی مجتمع ‫ما توی ژاپن زندگی می‌کرد.
‫وقتی مامانم سر کار بود می‌رفتم خونه‌ش،
‫و کلی گل داشت که پرورش می‌داد، ‫و درختای بونسای و اینجور چیزا داشت.
‫پس مثل یه آقای میاگی بوده ولی با گل؟ ‫[شخصیت فیلم پسر کاراته کار]
‫آره، یه جورایی.
‫آره، بهش علاقه‌مند شدم، ‫و بعد که اسباب‌کشی کردیم،
‫چندتا گیاهو یواشکی ‫از گمرک رد کردم.
‫این گل مخروطی کوه راکیه.
‫از کلرادوئه.
‫یه بذر خیلی کمیابه. ‫پسرعموی پی‌جی برام آوردش.
‫این باحاله.
‫گیاها خیلی به موسیقی حساسن.
‫ آره، من... اینو می‌دونستم.
‫یه مستندی هست که توش حرف می‌زنن درباره
‫اینکه گیاها چطور انرژی ‫محیط اطرافشونو می‌گیرن.
‫برای همین اونا گیاهارو ‫با تایم‌لپس فیلم‌برداری کردن
‫و بعد کلی صداهای مختلف پخش کردن،
‫چیزایی مثل بتهوون، گریه بچه‌ها،
‫بوق قطار، شکستن شیشه، ‫هر چی، فقط یه عالمه صدای متنوع بود،
‫و می‌تونستی تو فیلم ‫ببینی گیاها دارن واکنش نشون می‌دن.
‫واقعاً خیلی قشنگ بود.
‫- تو کلی مستند می‌بینی، نه؟ ‫- آره.
‫آتیش هم داری؟
‫خب...
‫- باید یه چیزی دود کنیم. ‫- علف؟
‫آره، علف. دیگه چی هست؟
‫- نمی‌دونم داری شوخی می‌کنی یا نه. ‫- چرا باید شوخی کنم؟
‫جدی می‌گم.
‫- ضروری نیست اگه نمی‌خوای، اما... ‫- نه...
‫- من چیزی ندارم. ‫- نه، من دارم.
‫پی‌جی یه کم بهم داد.
‫دست نزن.
‫درباره اون حرف نمی‌زنیم. ‫اینا مال من نیستن.
‫خب، برای منن. ‫من می‌تونم ازشون استفاده کنم.
‫- بگیر. ‫- فندک داری؟
‫- ندارم. ‫- فکر می‌کردم تو داشته باشی.
‫خب...
‫حق داشتی.
‫کم کم پیش برو.
‫- اولین بار ممکنه... ‫- این اولین بارم نیست.
‫- اوه؟ ‫- دفعه دوممه.
‫وای!
‫اولین بار چند هفته پیش
‫تو یه سفر مناظره مدرسه‌ای امتحانش کردم.
‫- رمی اگیلار، معتاد به علف؟ ‫- خودتو نگیر.
‫عذر می‌خوام.
‫نمی‌گم که...
‫خوبی؟ خیلی خب، صبر کن.
‫ببخشید.
‫بیا.
‫اینجا داره می‌میره.
‫- ببخشید. ‫- خوبی؟
‫هوم.
‫- لازمه به یکی زنگ بزنم؟ ‫- نه، خوبم.
‫می‌تونم یه چیزی بهت بگم؟
‫آره.
‫من... راستش فقط برای این
‫به یه جشن آخر سال رفتم
‫چون امیدوار بودم تو اونجا باشی.
‫درباره این چی فکر می‌کنی؟
‫- می‌دونستم سیریش هستی. ‫- سیریش‌بازی حساب میشه؟
‫به نظر من قشنگیش بیشتره.
‫خیلی‌خب، باشه، ‫شبیه سیریش‌ها هستی.
‫باشه.
‫اگه چنین احساسی داشتی، ‫چرا زودتر باهام ارتباط نگرفتی؟
‫خب... یادم میاد بهم گفتی
‫من آدمی نیستم که بخوای وارد زندگیت بشم.
‫یادت میاد؟
‫خدای من، من چقدر عوضی‌ام.
‫شبیه به عوضی‌ها هستی.
‫خوبِ خوب شدی.
‫به ندرت میشه دید.
‫هدفت چیه؟
‫- هدفِ من؟ ‫- اوهوم.
‫می‌دونی که... هیچی...
‫نباید بین ما پیش بیاد، می‌دونی؟
‫باشه.
‫اونوقت چرا؟
‫چون پاییز میرم دانشگاه.
‫چهار ماه دیگه. باشه.
‫خوبه. ‫ولی منظورم رو می‌فهمی.
‫اینکه می‌خوای کل تابستون رو پیش من باشی؟
‫نمی‌فهمم.
‫اگه واسه جشن آخر سال نمیرفتم ‫چه اتفاقی میفتاد؟
‫اگه نمیرفتی جشن آخر سال...
‫اونوقت احتمالا بیشتر اوقات رو ‫روی پشت‌بوم پی‌جی بودم.
‫- واقعا داره خونه‌تو قرمز می‌کنه؟ ‫- ظاهرا.
‫رفیق، امروز چهار جولایه. ‫من خونه رنگ نمی‌کنم.
‫میرم کنار دریاچه تا دلی از عزا دربیارم، خب؟
‫آره. ای برنامه بیشتر کِیف میده.
‫هی. این همه سال، ‫روبه‌روی خونه‌تون بودم.
‫فکر می‌کردم یه بچه درس‌خون مغروری.
‫من فکر می‌کردم یه ساقی مواد بی سوادی.
‫- می‌دونستم شما با هم کنار میاید. ‫- خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫پررو نشو دیگه.
‫برو پی کارت، باشه؟ ‫اینجا زمین بازی نیست!
‫خفه شو، پی‌چی!
‫خیلی‌خب.
‫هی!
‫- واسه دریاچه هم جا بذار. ‫- نه.
‫تا یه ساعت دیگه جایی نمیریم.
‫آره، شب درازی در پیش داریم.
‫- این چیه؟ ‫- درخواست ویزا.
‫خب، الان میشه به بابا و مامانت بگی؟
‫چند بار نشستیم ‫و درباره این موضوع صحبت کردیم؟
‫باشه، وقتی به خانواده‌ام بگم ‫که می‌خوام دانشگاه رفتنم رو عقب بندازم
‫تا با تو برم لاک‌پشت نجات بدم...
‫اوضاع جالب نمیشه.
‫- شاید واسمون خوشحال بشن. ‫- آره، نمی‌دونم. شاید.
‫می‌دونی، شاید اعضای بدنتو ریز ریز کردن
‫و به عنوان کود برای چمن استفاده کردن.
‫- سر آخرین پسره همین بلا رو آوردن؟ ‫- آره، دو تای آخر.
‫واسه همین چمن‌تون انقدر سبزه.
‫- عینک آفتابی. ‫- به نظرم اون‌ها رو دست‌کم می‌گیری.
‫راستش ما داریم ‫دوست‌های خیلی خوبی میشیم. می‌دونی؟
‫- نه. ‫- با بابات پیام‌بازی می‌کنم.
‫دیشب واسه همدیگه ‫ویدیوهای گروه سوپرترمپ رو می‌فرستادیم.
‫خیلی عجیبه. ‫عینک آفتابی‌مو پیدا نمی‌کنم.
‫- شوخیه دیگه؟ ‫- نه.
‫- واقعیه. عملی میشه. ‫- لاک پشت دریایی؟
‫داریم درباره موجودات گرد سبز رنگ حرف میزنیم ‫که توی اقیانوس شنا می‌کنن.
‫- لاک پشت دریایی؟ ‫- درسته.
‫من داشتم با دخترم حرف میزدم.
‫- بابا. ‫- عزیزم، بی خیال.
‫مگه آدم‌های دیگه‌ای نیستن ‫که مراقب لاک پشت‌ها باشن؟
‫آره، شاید بتونیم یکی دیگه رو بفرستیم، ‫می‌دونی، به عنوان جایگزین.
‫اینجوری هدف اصلی زیر سوال میره. ‫شما متوجه‌ی منظور من نمیشید.
‫عزیزم، تو دانشگاه هاروارد قبول شدی.
‫نمی‌تونی به خاطر چند تا لاک پشت ‫به دانشگاه پشت کنی.
‫اون به چیزی پشت نمی‌کنه.
‫- این قضیه به تو مربوط نیست. ‫- فضولیش به تو نیومده.
‫- بابا. ‫- رمی، داریم درباره هاروارد حرف میزنیم.
‫- تو میری دانشگاه. ختم کلام. ‫- دوستان، یه سال استراحت تحصیلی می‌گیره.
‫وقتی برگرده می‌تونه دوباره ثبت نام کنه.
‫اوه!
‫- دوباره ثبت نام کنه؟ ‫- می‌تونهه دوباره ثبت نام کنه؟
‫همم.
‫بره دوباره ثبت نام کنه؟ ‫مگه چیه، رفیق؟
‫- هاروارده‌ها. ‫- هی!
‫آروم باشید، خب؟ ‫یک‌ سال بیشتر نیست.
‫عزیزم، همین‌جوری شروع میشه.
‫- بارنز تو رو مجبور کرده؟ ‫- نه.
‫- بارنز منو مجبور به هیچ کاری نمی‌کنه. ‫- ولی فکر اون بود، درسته؟
‫نه، چند سال پیش خبر این طرح رو شنیدم،
‫و از اون زمان تو فکرش هستم.
‫بهت گفته اینو بگی، ها؟
‫نه! گردن اون نندازید.
‫بس کنید. ‫خیلی‌خب، این تصمیم منه.
‫- خواسته‌ی منه... ‫- رمی، ما می‌خوایم ازت محافظت کنیم.
‫این وظیفه‌ی ماست، تا ازت محافظت کنید ‫آینده‌ات رو به باد ندی،
‫اونم به خاطر چی؟
‫به خاطر یه بی‌عرضه‌ی بی هدف؟
‫من تصمیمم رو گرفتم. میرم.
‫اول، کاستاریکاست، درسته؟
‫بعد استرالیا، ‫و بعدش به خودت میای و می‌بینی،
‫به جرم قاچاق تو فرودگاه بانگوک بازداشت میشی
‫و تا آخر عمر توی زندان تایلند می‌گذرونی.
‫- قاچاق؟ ‫- اصلا درست بهش فکر کردی؟
‫حرفت خیلی بی ربط بود.
‫هیچ‌وقت اینو به من نگفته بودی.
‫حرف نزده بودیم...
‫بابا!
‫- بس کن! چیکار... چیکار می‌کنی؟ ‫- من چیکار می‌کنم؟
‫دارم خیلی بی دلیل و الکی ‫یه چیز ارزشمند رو نابود می‌کنم.
‫- آره، عین بچه‌ها رفتار می‌کنی. ‫- دقیقا.
‫اینو دختر بچه‌ای میگه ‫که می‌خواد آینده‌اش توی هاروارد رو
‫با لاک‌پشت‌بازی عوض کنه!
‫شما دیوونه‌اید.
‫- فکر می‌کنی کجا میری؟ ‫- میرم دریاچه!
‫هیچ جا نمیری. تنبیه‌ای.
‫باشه.
‫- اوه! ‫- رمی اگیلار...
‫چهار جولای مبارک.
‫آره.
‫- بریم! بریم! ‫- بپرید بالا، بازنده‌ها!
‫اشلی.
‫حالت چطوره، پسر؟
‫- از این بهتر نبودم. ‫- اوضاع ردیفه؟
‫همه اومدن؟ خیلی‌خب.
‫- خفن نیست؟ ‫- آره، خیلی خفنه.
‫بزن بریم، جیگر!
‫- خیلی قشنگه. ‫- چرا مدام همینو میگی؟
‫اسپانیایی دبیرستانه، داداش.
‫حواست به جاده باش! زود باش.
‫خیلی‌خب، شیک بد.
‫اون بوفه ترقه‌ست؟
‫- عاشقشونم. ‫- پاستیل می‌خورم.
‫- خیلی خوبه. ‫- خب، تو و پی‌جی، ها؟
‫- آره؟ ‫- آره.
‫خیلی هم خوب.
‫بعضی‌وقت‌ها، غیر منتظره‌ترین افراد ‫بهترین آدم‌ ممکن هست...
‫- می‌دونی؟ ‫- آره، می‌دونی.
‫لعنتی. آبی‌هاش داره تموم میشه.
‫بلندترین و خطرناک‌ترین‌شون کدومه میشه،
‫چون یکی‌شو می‌خوایم.
‫دوازده تا بده.
‫امیدوارم به این بچه حقوق بدی، ‫چون داری ازش بیگاری می‌کشی.
‫صبر کن، چون دوازده تا، ‫چقدر خطرناکه...
‫- خب اون‌ها... چیزه... ‫- بده من، رفیق.
‫بریم فشفشه بخریم؟
‫- فشفشه خریدید؟ ‫- ایول.
‫خیلی‌خب، پاتونو توی اتاق مستر نذارید.
‫توی سرویس مهمون شماره دو نرید، ‫و توی اینترنت پست نذارید،
‫چون بابا و مامانم فکر می‌کنن ‫که من رفتم ساحل.
‫بیرون نوشیدنی و ترامپولین هست.
‫- هی، منظره رو نگاه کنید. ‫- هی، هی.
‫جان؟
‫- خوبی؟ ‫- آره، خوبم.
‫- باشه. ‫- چرا؟
‫ببخشید بابا و مامانت عصبانی شدن. ‫باید به حرفت گوش می‌دادم.
‫نه، به نظرم حق با تو بود، می‌دونی؟
‫احتمالا بهتر باشه چسب زخم رو بکنی.
‫- مطمئنی؟ ‫- اوهوم.
‫- چون اون، خیلی شدید بودا. ‫- می‌دونم.
‫مطمئنم بابام از همون اول ‫از ظروف چینی مامان‌بزرگم بدش میومد.
‫چیزی نیست. بزن بریم! ‫ترامپولین بیرونه.
‫۵۷۲.۸۹۹
‫- مزخرفه. داری ما رو گول میزنی. ‫- جدی میگم.
‫- اگه می‌خوای خودت بزن. ‫- وایسا.
‫- باشه. ‫- دروغ میگه.
‫جدی میگم. ‫این حقه‌ی مخصوص مهمونیه.
‫- چند وقتیه این کار رو می‌کنم. ‫- راست میگه.
‫- باشه، یکی دیگه. ‫- بذار یکی دیگه بهت بگم.
‫- باشه، بگو. ‫- باشه.
‫جذر ۱۵۰۰
‫ضربدر ۸.۲۲۷
‫۳۵۱۲.۹
‫- چی؟ ‫- آره!
‫- آب بدنت رو حفظ کن. ‫- باشه.
‫حفظ می‌کنم.
‫به نظرم شاید بهتر باشه ‫یه‌کم آروم‌تر پیش بری.
‫اومدیم بیرون.
‫تو می‌خوری؟
‫حالا هر چی.
‫- همه‌چی مرتبه؟ ‫- آره. آم.
‫آره. نمی‌دونم. ‫امروز... به بابا و مامانش گفتیم
‫که قراره پاییز بریم سفر، پس...
‫- رمی دانشگاه نمیره؟ ‫- میره، امسال رو نمیره.
‫عه.
‫عجب.
‫چرا انقدر جای تعجب داره؟
‫اون دختریه که از کلاس پنجم
‫- آماده بود بره دانشگاه، می‌دونی؟ ‫- می‌دونم.
‫شریل لیمو تموم کرده، ‫می‌خوام برم فروشگاه.
‫شما چیزی نمی‌خواید؟
‫اوه! میشه واسه من پاستیل بخری؟
‫- پاستیل. ‫- ممنون.
‫چیه؟
‫چیکار می‌کنی؟ ‫- میرم لیمو بخرم.
‫- تموم شد. ‫- لیمو؟
‫بدون لیمو نوشیدنی نداریم.
‫تو نوشیدنی خوردی و چیزی کشیدی.
‫- دو پُک به زور زدم. ‫- و سه لیوان خوردی.
‫الان تعداد نوشیدنی‌های منو می‌شمری؟
‫- چی؟ ‫- نباید رانندگی کنی.
‫- بس کن. نه. ‫- هی.
‫- ده دقیقه‌ای میرم و میام. ‫- باشه، منم باهات میام.
‫- نه، چون من پرستار نمی‌خوام. ‫- راستش به نظرم می‌خوای.
‫باشه، اگه می‌خواستم ‫با مامان و بابام وقت بگذرونم،
‫- همون خونه می‌موندم دیگه. ‫- اصلا تو کی هستی؟
‫واقعا؟
‫من دختری‌ام که برای اولین بار تو زندگیش
‫هر غلطی دلش بخواد می‌کنه.
‫برو. ‫بشین پشت فرمون و لیمو بخر.
‫- لعنتی. ‫- وایسا!
‫رمی!
‫خدای من، رمی!
‫رمی!
‫نه! بهتون گفتم جلوی خونه پارک نکنید!
‫- خفنه. محشره. ‫- هی، هی. فیلم نگیر.
‫- داداش، بی خیال. ‫- گفتم ازش فیلم نگیر، رفیق.
‫- جدی‌ام... ‫- هی، چیکار می‌کنی؟
‫- جدیه؟ ‫- ببخشید. خب؟ ببخشید.
‫- کجا میری؟ ‫- بس کن!
‫- چیو بس کنم؟ کجا میری؟ ‫- تنهام بذار!
‫خوبی؟
‫عجیب بود. ‫داری عین دیوونه‌ها رفتار می‌کنی.
‫بهت گفتم الان وقتش نیست بهشون بگیم!
‫- چی؟ ‫- گوش ندادی!
‫به حرفم گوش ندادی، ‫و حالا ببین چی شده!
‫معلومه داری چی میگی؟
‫- انداختی گردن من؟ ‫- چون...
‫نباید سوار اون قطار کوفتی می‌شدم!
‫- باشه. باشه. چیزی نیست. ‫- من... بس کن، بس کن، بس کن!
‫نه! خوب نیست!
‫زدم ماشین پی‌جی رو داغون کردم،
‫و وید داشت لایو می‌گرفت.
‫نه. چیزی نیست، باشه؟ ‫کسی چیزیش نشده. تو حالت خوبه.
‫- آروم باش. ‫- تو نمی‌فهمی! متوجه نیستی!
‫من... من آینده دارم!
‫منظورت از این حرف چیه؟
‫من یه کارهایی دارم ‫که می‌خوام تو زندگیم انجام بدم!
‫- کارهای مهم! ‫- اونوقت من بیکارم؟
‫فکر می‌کردم آینده‌مون ‫قرار بود با همدیگه باشه.
‫آره، منم همین فکر رو می‌کردم.
‫منظورت چیه؟ حرفت چیه؟
‫می‌دونی، شاید دلم نمی‌خواست ‫به بابا و مامانم درباره...
‫کاستاریکا بگم چون ته دلم همیشه ‫می‌دونستم این اتفاق میفته.
‫من پاییز میرم هاروارد.
‫- باشه، باشه، توی حال خودت نیست. ‫- من خوبِ خوبم!
‫نمی‌تونی یه دفعه بکشی زیر همه‌چی
‫- چون یه روز بد داشتی. ‫- اما یه روز نیست.
‫- بببین، چیزه... ‫- چی؟
‫همه‌چیز!
‫می‌دونی... می‌دونی چیهه؟
‫انگار توی این سه ماه گذشته ‫داشتم تو خواب راه میرفتم،
‫و بد برداشت نکن،
‫قشنگ و فوق العاده و شگفت انگیز بود،
‫و با دنیا عوضش نمی‌کنم، اما...
‫نمی‌تونم... نمی‌تونم ادامه بدم.
‫تموم شد.
‫داری ازم جدا میشی؟
‫از اول قرار بود جدی نباشه.
‫باشه، اما گاهی، یهو به خودت میای ‫و می‌بینی جدی شده.
‫این بار از اون وقت‌ها نیست.
‫[پاییز]
‫روث بیدار جذاب؟ بد نیست؟
‫فکر نمی‌کنم.
‫خب، حس می‌کنم روث بیدر گینزبرگ ‫ممنونت میشه که به میراثش ادای احترام می‌کنی
‫اونم به افتخار کردن به بدنت.
‫همینو بگو.
‫- شاید بهتر باشه یه‌کم لبه دامنم رو بالا بیارم؟ ‫- آره، حتما. فکر خوبیه.
‫مطمئنی نمی‌خوای بیای مهمونی؟ ‫می‌تونی سوتومایور جذاب باشی.
‫ممنون، ولی من... ‫باید درس بخونم.
‫چون هر شب که درس می‌خونی کافی نیست؟
‫من هر شب درس نمی‌خونم.
‫میان‌ترم نزدیکه.
‫- سه هفته دیگه‌ست. ‫- دقیقا.
‫- پسر ابرویی میادا. ‫- کی؟
‫همون پسره که توی همایش آخر هفته گذشته ‫گل می‌گفتید و گل می‌شنیدید.
‫همون پسر قد بلندهه ‫که ابروهاش مثل اسکار آیزاکه.
‫نه، من با اون گرم نگرفته بودم.
‫نزدیک یه ساعت باهاش حرف میزدی، ‫و می‌خندیدی.
‫اون خیلی بامزه بود. ‫حرف‌های جالب
‫و خنده‌داری درباره گرمایش جهانی می‌گفت.
‫بگو ببینم... حرف‌های شخصی ‫و خودمونی بهت نزد؟
‫- خیلی چندشی. ‫- چندشم ولی حق میگم.
‫لعنتی. من باید برم سر کار.
‫چی؟
‫میرم استراحت کنم. ‫ده دقیقه دیگه میام.
‫سفارش بیرون‌بر به نام دین؟
‫آره، یه لحظه.
‫آهای؟ غذای من اونجاست؟
‫آره، صبر کن. وسط یه کاری‌ام.
‫داری توی اینستاگرام می‌چرخی.
‫آره.
‫آره، ببخشید، نمی‌دونم. ‫من...
‫نمی‌دونم. دارم با خودم کشمکش میرم ‫به عشق سابقم پیام بدم یا نه.
‫- پیام نده. ‫- چرا؟
‫رفته ورزشگاه فنوی پارک،
‫زده به دل دنیا، زندگی‌شو می‌کنه، ‫و خوش می‌گذرونه.
‫اون فراموش کردهه.
‫چرا فرض گرفتی که داره خوش می‌گذرونه؟
‫- لبخندش. ‫- اون لبخند نیست.
‫- ریزه، اما چیزه... ‫- معذبه.
‫با چشم‌هاش لبخند میزنه.
‫چشم‌هاش؟
‫آره، اون... ‫وای، خوشگله‌ها.
‫ببخشید.
‫- باید رها کنی. ‫- باشه، خیلی‌خب، باشه.
‫- بهش پیام نده. ‫- باشه، پیام نمیدم.
‫خوبه.
‫[سلام]
‫[هیییی]
‫نمی‌دونم. همچین چیزی
‫خوبه. قشنگه.
‫خدای من. الانه غش کنم، ‫بعد از ناهار ادامه بدیم.
‫- بشقاب کدو حلوایی. ‫- ممنون.
‫- کباب مرغ بدون برنج. ‫- ممنون، داداش.
‫این... سفارشتو یادم رفته، ‫ولی غذاست.
‫- و سالاد کلم آسیایی تو... ‫- عالیه، ممنون.
‫با کلم بروکسل.
‫هی، بچه‌جون.
‫نظرت چی بود؟
‫- نظرم درباره‌ی... ‫- آهنگ جدیدم.
‫- خوب بود. ‫- خوبه.
‫- بدت اومد. ‫- نه.
‫گفتی خوبه.
‫خوب یعنی بدترین نوع بازخورد.
‫یادم رفت بپرسم.
‫ببخشید. من...
‫سث گفت درباره استعداد و اینا چیزی نگم
‫چون گفت همیشه به ضرر تموم میشه
‫و دستیارها نباید نظری داشته باشن،
‫و می‌دونی، حتی اگه تعریف واقعا خوب باشه،
‫ممکنه هنرمند اصلی ‫اونطور که باید برداشت نکن،
‫می‌دونی، پس بهتره دهنمو ببندم.
‫سث آدم باهوشیه.
‫ولی بین خودمون بمونه، ‫واقعا خوشم اومد.
‫به نظرم پر روح بود و...
‫واسم آشنا بود، ولی در عین حال،
‫نمی‌دونم، تازه و اصیل بود، می‌دونی؟
‫قطعا کل روز توی ذهنم می‌مونه، ‫پس...
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫دوست دارم هر چه زودتر آهنگ کامل رو بشنوم. ‫ببخشید، پیام دارم.
‫خوبی؟
‫هی؟
‫رفیق؟ سکته کردی؟ ها؟
‫حالت خوبه؟ رمی کیه؟
‫یه دختره‌ست.
‫اوه.
‫فهمیدم.
‫[سلام]
‫- از بین همه پردیس‌های دانشگاهی... ‫- باید می‌اومدی اونی که من هستم.
‫ببخشید دیر کردم. گم شدم.
‫اینجا مثل یه هزار توئه.
‫آره، این معماری جرجیه.
‫- عمدیه. ‫- البته. معلومه.
‫- نمیای نزدیک؟ ‫- ببخشید.
‫فوق‌العاده به نظر میای.
‫مرسی.
‫تو هم همین‌طور.
‫اون‌جا توی محوطه یه گاری قهوه‌ست.
‫خوبه.
‫مرسی.
‫خب... داری اون گروهو توی تور دنبال می‌کنی؟
‫هی!
‫رمی آگیلار، داری تو شبکه‌های ‫اجتماعی منو تعقیب می‌کنی؟
‫نه!
‫- باشه. ‫- نه.
‫- جالبه. ‫- حتی نمی‌دونم چرا این...
‫نه، عکسات بعضی وقتا... یهو میاد.
‫- درسته. ‫- این اسمش سیریش شدن نیست.
‫شبیه سیریش‌هایی.
‫خب؟
‫ام.
‫نه، دنبالشون نمی‌کنم. براشون کار می‌کنم.
‫یا، به‌طور فنی، برای ‫شرکت ضبط کار می‌کنم.
‫- یه شرکت ضبط؟ ‫- آره.
‫خیلی باحاله.
‫یه شرکت لیبل مستقل کوچیکه.
‫و من دستیار یکی از معاون‌هام،
‫اون منو با این گروه توی ‫اولین تور تکی‌شون گذاشته.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫قراره جیمی آیووین ‫یا دیوید گفن بعدی باشی.
‫آره. حتما.
‫کل روز میرم ناهار بقیه رو جور می‌کنم
‫و اتوبوس تورو تمیز می‌کنم.
‫- خیلی باکلاسه. ‫- تو عاشق این کاری.
‫هی، پی‌جی چطوره؟
‫خوبه.
‫- اون هنوز با اشلیه. ‫- واقعاً؟
‫اوهوم.
‫- اینو اصلاً انتظار نداشتم. ‫- آره، فکر نکنم کسی فکرشو می‌کرد.
‫هاو و کارمن چی؟ ‫اونا خوبن؟
‫غیر از اینکه خیالشون راحته ‫که من از زندگیت رفتم؟
‫به نظرم این‌جوری نبود.
‫هوم.
‫آره، ماه اول خوشحال بودن،
‫بعدش نه.
‫فکر کنم دیدن که توی ‫تابستون دارم بهم می‌ریزم،
‫و بعد... ماه آگوست، بابام ‫تهدید می‌کرد که بهت پیام بده.
‫- باورم نمی‌شه. ‫- باور کن.
‫می‌دونی، والدینم خیلی زیاده‌روی می‌کنن، ‫ولی فقط می‌خوان من خوشحال باشم.
‫واقعاً بهم ریختی؟
‫تو باهام بهم زدی.
‫آره، ولی این باعث نمی‌شه کمتر بد باشه.
‫هر روز می‌دیدمت،
‫و حرفم نمی‌زدیم.
‫انگار... تو بهترین دوستم بودی، ‫و بعد غیبت زد.
‫آره.
‫خب، برای منم بد بود.
‫بیشتر درباره هاروارد بگو.
‫اه.
‫- باشه. ‫- آره، رفیق.
‫حقیقتو می‌خوای؟
‫آره، حقیقت تجربه‌ی هارواردو می‌خوام.
‫خسته‌کننده‌ترین
‫و سخت‌ترین تجربه‌ایه که تو کل عمرم داشتم،
‫و عاشقشم.
‫کلاسا جالبن، آدما جالبن.
‫هم‌اتاقیم... هم‌اتاقیم یه دختر ‫فوق باحال از لس‌آنجلسه.
‫اندام یه مدل و مغز بابی فیشر رو داره.
‫- تا حالا همچین چیزی ندیده بودم. ‫- با هم دوست شدین؟
‫آره. دوستای صمیمی هستیم.
‫- صمیمی هستین؟ ‫- آره.
‫این یعنی چی؟
‫همه تو دانشگاه قراره دوست هم‌اتاقیشون بشن،
‫و با هم حرف بزنن.
‫نه. من دوستای بیرون رو ترجیح میدم.
‫اگه این چیزیه که داری سعی می‌کنی بفهمی.
‫- به من ربطی نداره. ‫- اشکالی نداره چون...
‫خب، اگه بخوام صادق بمونم...
‫- خب، اینجا جاییه که زندگی می‌کنم. ‫- خیلی... خیلی دانشگاهیه.
‫آره. طبقه بالاییم. برای همین ‫منظره‌ی خوبی داریم از... یه چیزی.
‫مطمئنم همین‌طوره.
‫هم‌اتاقیم داره یه مهمونی قبل بازی ‫برای هالووین راه می‌ندازه.
‫می‌خوای بیای؟
‫ام.
‫فکر کنم باید... باید برم.
‫- گروه امشب زود اجرا داره. ‫- البته.
‫مشکلی نیست.
‫فکر می‌کردم دیدنت در امروز
‫خیلی عجیب باشه...
‫ولی... خوشحالم که می‌تونیم ‫اینجوری فقط دوست باشیم.
‫آره. منم همین‌طور.
‫می‌دونی چی می‌گم؟
‫حس می‌کنم تصمیم درستی گرفتیم.
‫خیلی برات خوشحالم. تو مشخصه...
‫دقیقاً همون‌جایی هستی ‫که باید تو زندگیت باشی، و...
‫همه‌چیز برای منم ‫خوب پیش می‌ره، و...
‫حس می‌کنم انگار همه‌چیز ‫یه جورایی بهتر شد.
‫آره.
‫کاملاً.
‫خب، فکر کنم باید برم.
‫باشه.
‫خداحافظ، رمی.
‫خداحافظ، بارنز.
‫پس گند زدی.
‫گند نزدم.
‫پس چرا بهش نگفتی حست چیه؟
‫چون دقیقاً نمی‌دونم حسم چیه.
‫فکر کردم گفتی عاشقشی.
‫من چه بدونم؟
‫ماه‌ها بود باهاش حرف نزده بودم،
‫و شاید فقط از دوباره دیدنش شوکه شدم.
‫و اون راست می‌گه.
‫ما وقتی از هم جدا بودیم خوب پیش ‫می‌رفتیم. مخصوصا اون.
‫شاید بدون من وضع بهتری داشته باشه.
‫هم‌خویشی دلالت بر علیت نمی‌کنه.
‫- در این مورد حق با اونه. ‫- آره.
‫- چی؟ ‫- چون بدون تو پیشرفت کرده
‫به این معنی نیست که با تو پیشرفت نمی‌کنه.
‫بس کن. این یه دادگاه نمایشی نیست. ‫این زندگی منه.
‫من بدین‌وسیله تو رو محکوم می‌کنم ‫که بلند شی
‫و به بارنز بگی عاشقشی ‫قبل از اینکه از شهر بره.
‫- نمی‌تونم. ‫- چرا؟ چی برای از دست دادن داری؟
‫غرورم. شخصیتم.
‫هر ذره‌ای از عزت نفس که ممکنه داشته باشم.
‫کاش یکی رو اون‌قدر دوست ‫داشتم که بخوام پسش بگیرم.
‫لعنتی.
‫- می‌تونم کمکتون کنم؟ ‫- آره، باید برم اون تو،
‫چون من... دارم با گروه مصاحبه می‌کنم.
‫- مدرک مطبوعاتی. ‫- آره، باشه.
‫- این کارت دانشجوییه. ‫- درسته.
‫چون دارم برای روزنامه ‫کریمسون مقاله می‌نویسم.
‫استیسی لندرگاف ‫برای کریمسون مقاله می‌نویسه.
‫نه. اخراجش کردن. بخاطر سرقت ادبی.
‫- اون نقدهای کنسرت رو دزدید؟ ‫- آره. واقعا کار افتضاحی بود.
‫باشه، پس چرا اون این‌جاست؟
‫باشه بابا. من برای روزنامه مقاله نمی‌نویسم.
‫- من فقط... ‫- نه بابا.
‫هی، برگرد اینجا!
‫بارنز! باید باهات حرف بزنم.
‫- یه قدم دیگه برندار... ‫- اون با منه.
‫- تو دیگه کی هستی؟ ‫- من... برای گروه کار می‌کنم.
‫- اون مهمون منه. مشکلی نیست. ‫- باشه.
‫شرمنده.
‫اینجا چه‌کار می‌کنی؟
‫- من گند زدم. بدجوری گند زدم... ‫- هی، هی، هی، هی.
‫چی شده؟
‫قطع ارتباط با تو احمقانه‌ترین ‫تصمیمی بود که تا حالا گرفتم.
‫خیلی دلم برات تنگ شده.
‫و می‌دونم... می‌دونم که ‫جدا از هم خیلی خوبیم،
‫این حقیقت داره. ‫ولی هم‌خویشی دلالت بر علیت نمی‌کنه.
‫می‌دونی چیه؟
‫نمی‌دونم چرا تابستون باهات بهم زدم.
‫می‌دونی، من... داشتم وحشت می‌کردم.
‫من ترسیده بودم،
‫و گذاشتم این روم تاثیر بذاره و من...
‫من... یه چیز واقعاً عالی رو خراب کردم، و...
‫هیچ روزی نیست که از ‫اون تصمیم پشیمون نباشم.
‫ولی تو... تو خوشحالی.
‫آره، ولی وقتی باهات بودم ‫خوشحال‌تر بودم.
‫می‌دونی؟
‫و متأسفم. می‌دونم الان وقت خیلی بدیه،
‫چون داری می‌ری با این گروه دور دنیا بگردی،
‫و این عالیه. فوق‌العاده‌ست.
‫واقعاً اینو برات می‌خوام، ‫ولی حس می‌کنم،
‫بارنز، می‌دونم که این می‌تونه جواب بده.
‫می‌دونی، من... چه من...
‫چند هفته مرخصی بگیرم ‫یا یه ترم یا یه سال مرخصی بگیرم.
‫نمی‌دونم. نمی‌دونم. این مهم نیست.
‫بعداً حلش می‌کنیم.
‫می‌خوام این جواب بده.
‫می‌دونی، واقعاً عاشقتم، بارنز.
‫و واقعاً می‌خوام باهات باشم.
‫اون حرفو جدی زدم.
‫بهتره با هم دوست باشیم.
‫- واقعاً متأسفم. ‫- اشکالی نداره.
‫اشکالی نداره. من به ‫تصمیمت احترام می‌ذارم.
‫می‌خوای...
‫می‌خوای بمونی و اجرا رو تماشا کنی، یا...
‫نه... نمی‌خوام.
‫اون بود، نه؟ توی اجرا.
‫آره. شماها اونو دیدین؟
‫- اون خودشو رسوند پشت صحنه. ‫- خیلی متأسفم.
‫حرکت قشنگی بود، کارتت رو نشون دادی.
‫- همیشه جواب میده. ‫- واقعاً اینجوری نیست.
‫چی؟ فکر می‌کردم عاشقشی.
‫- من اینو نگفتم. ‫- با چشات گفتی.
‫بهمون بگو چی شد. ‫به کجا رسیدین.
‫- برگشتین با هم؟ ‫- نه.
‫نه. ما... ما دوباره با هم نیستیم.
‫- عجب. پس اون نمی‌خواست؟ ‫- نه، می‌خواست.
‫- می‌خواست. ‫- پس مشکل چیه؟
‫ام.
‫نمی‌دونم.
‫اون تابستون باهام بهم زد،
‫و من واقعاً ناراحت بودم ‫که همه برنامه‌هامونو ول کرد،
‫ولی امروز رفتم توی هاروارد دیدمش،
‫که خوشحاله و توی زندگیش جا افتاده.
‫و حس کردم
‫من نمی‌خوام اونو ازش بگیرم.
‫و واقعاً می‌خوام باهاش باشم، ولی...
‫س می‌کنم حالا دیگه خیلی دیره.
‫خب، اینا رو بهش گفتی؟
‫نه.
‫من... بهش گفتم بهتره دوست بمونیم.
‫پسر. شوخی می‌کنی؟
‫جدی میگم.
‫خودشو رسوند پشت صحنه، ‫و داشت گریه می‌کرد،
‫و... و بهم گفت یه اشتباه بزرگ کرده،
‫و اینکه می‌خواد دوباره با هم باشیم، و ‫کاری کنیم که دوستی‌مون جواب بده.
‫هر چقدر هم که سخت باشه،
‫چون همدیگه رو دوست داریم...
‫و این تنها چیزیه که مهمه.
‫این واقعاً خیلی قشنگ بود.
‫من احمقم؟
‫- آره. ‫- آره.
‫آره.
‫- وای خدای من، آره. ‫- لعنتی.
‫سه، دو، یک...