‫[این فیلم ممکن است بر اساس داستانی واقعی باشد]
‫«ترجمه از محمد سید»
‫سیاره‌مون رو با کارهایی که خودمون کردیم، نابود کردیم.
‫حتی می‌شه گفت قابل پیش‌بینی بود.
‫مثل کِشتی تایتانیک بودیم، ‫فرقش این بود که می‌دونستیم داریم کجا می‌ریم؛
‫مستقیم به سمت یه کوه یخ می‌رفتیم ‫و در آستانۀ برخورد باهاش بودیم.
‫ولی هیچ‌کس تمایلی به کم‌کردنِ سرعت نداشت ‫چون اینجا روی زمین خیلی بهمون خوش می‌گذشت.
‫گروه ارکستر داشت اجرا می‌کرد ‫و هیچ‌کس نمی‌خواست اون مهمونی لذت‌بخش رو به هم بزنه.
‫دمای هوا داشت به‌سرعت می‌رفت بالا.
‫یخچال‌های طبیعی ذوب می‌شدن ‫و قارّه‌ها رو آب برمی‌داشت.
‫خاک منجمدِ در حال ذوب‌شدن ‫نه‌تنها از خودش گاز متان آزاد می‌کرد
‫ویروس‌ها و باکتری‌های باستانی ‫که میلیون‌ها سال غیرفعال بودن هم، فعال می‌شدن.
‫با صبر و حوصله منتظر مونده بودن ‫تا ما رو بکُشن.
‫دیگه برای نجات‌دادنِ زمین، دیر شده بود.
‫دولت‌های جهانی، آخرین منابع‌شون رو ‫اختصاص دادن به...
‫ساختنِ فضاپیماها، ‫تا بازماندگان رو بفرستن فضا.
‫سیاستمدارها و ثروتمندترین مردم دنیا ‫پرواز کردن و رفتن.
‫ولی خب برنامۀ دقیقی نداشتن ‫که قراره پرواز کنن کجا برن.
‫هر چی نباشه یه کرۀ زمینِ یدکی نداریم.
‫احتمالاً تا الآن از تابش‌های کیهانی مُرده باشن
‫یا اینکه با جنگیدن بر سرِ آخرین آذوقه‌های سفینه‌هاشون ‫همدیگه رو کُشته باشن.
‫و زمینِ بی‌رمق، خودش رو از شرّ بزرگترین دشمنش خلاص کرد:
‫از شرّ ما انسان‌ها.
‫اونایی که روی زمین موندن، ‫توی جاهای امن، پناه گرفتن.
‫توی خونه‌های موقتی که ‫روی قله‌های کوه‌ها ساخته شده بود.
‫اون‌قدر بالا ‫که از مناطق آلوده، دور باشن.
‫اصلاً نمی‌دونستم هنوز زنده‌ان یا نه. ‫نمی‌دونستم خانواده‌ام هنوز زنده‌ست یا نه.
‫فکر می‌کنن زنده باشن.
‫برای همینه که هنوز اینجام.
‫تنها، ولی نه خیلی تنها.
‫اینجا یه همراهِ حلبی دارم.
‫یه ربات نظامی کوچیک نسل سومیِ مدل «آر-وار-۵».
‫خیلی درب و داغونه، ‫آخه توی «جنگ آب‌وهوایی» خدمت کرده.
‫همه‌جاش صدای غژ غژ می‌ده ‫و حسابی ابوقراضه‌ست.
‫برای محافظت از من طراحی شده.
‫ولی محافظت در برابر کی واقعاً؟
‫اسمش آرتورـه.
‫خوشحالم که اینجاست.
‫حداقل یه نفر رو دارم که باهاش صحبت کنم.
‫آرتور، من دارم می‌رم سمت شهر.
‫توصیه می‌کنم این کار رو نکنی. ‫سفر خطرناکیه.
‫شهر یه منطقۀ آلوده‌ست.
‫لطفاً تحت هیچ شرایطی ‫از اون ناحیه، آب نخور.
‫حتی یه قطره!
‫می‌دونم اونجا چی هست.
‫توی اردوگاه گشت بزن ‫و نذار کسی بیاد تو.
‫من یه ربات گشت‌زنی هستم.
‫وظیفه‌ام محافظت از خونۀ توئه، «اوا».
‫شوخی کردم.
‫می‌دونی شوخی چیه؟
‫صد درصد.
‫نوع مختصری از مزاح هستند ‫که هدف‌شون سرگرم‌کردنِ شنونده‌ست.
‫شوخی‌های توهین‌آمیز هم داریم.
‫شوخی‌های توهین‌آمیز و جوک‌های مسخره، ‫فقط با قصد سرگرم‌کردنِ گوینده‌اند.
‫خیلی‌خب، انقدر ذهنت رو درگیرش نکن.
‫ربات‌ها که ذهن ندارن.
‫خب، یه شوخی مسخره بود.
‫من تا چند ساعت دیگه برمی‌گردم.
‫[اکسیژن]
‫[اسطوخودوس]
‫[آرام‌اف: بهترین موسیقی‌های دنیا]
‫[ما صد سال است که برای شما آهنگ پخش می‌کنیم]
‫[مختصات ۵۰.۰۸ شمالی، ۱۸.۵۱ شرقی، اوا]
‫سلام، اوا.
‫لطفاً رمز عبور رو بگو.
‫زرشکی.
‫رمز عبور درست بود. ‫روزت چطور گذشت، اوا؟
‫می‌دونی، رفته بودم پاساژ.
‫یکی از دوست‌هام رو دیدم ‫و رفتیم قهوه خوردیم.
‫شب هم با رفقام رفتیم کنسرت.
‫عالی بود.
‫باید چشم‌هات رو درست کنم.
‫سلام، اوا. ‫لطفاً رمز عبور رو بگو.
‫گندش بزنن!
‫رمز عبور درست نبود. ‫لطفاً عقب وایستا، وگرنه به زور متوسل می‌شم.
‫«زرشکی». ‫ربات احمق!
‫رمز عبور درست بود.
‫دوش فعال شد.
‫کمک! کمک!
‫من «اوا ویش» هستم.
‫من ۲۷۸۰۵۴۳۲۱ هستم.
‫«بادبان سه‌گوش».
‫شناسۀ تماس، سیرا-۵، لیما-۱۲.
‫موقعیت من عبارت است از:
‫۵۰ درجه، ۸ دقیقه شمال...
‫۱۸ درجه، ۵۱ دقیقه شرق.
‫من زنده‌ام و منتظرم یه نفر باهام تماس بگیره.
‫امیدوارم توی دنیا تنها نباشم.
‫من منتظرم یه نفر باهام تماس بگیره.
‫آرتور، معما بگیم؟
‫من ربات هستم و جواب تمام معماها رو می‌دونم.
‫می‌دونم، همیشه برنده می‌شی.
‫ولی بیا بازی کنیم.
‫هر کی سه‌تا رو درست گفت برنده‌ست. ‫معمای ریاضی هم نداریم.
‫باشه. ‫اولین معما رو بگو.
‫اون چیه که همیشه میاد...
‫ولی امروز نمیاد؟
‫جواب درست می‌شه: فردا.
‫حالا نوبت معمای منه.
‫اون چیه که نمی‌تونه حرف بزنه ‫ولی وقتی باهاش حرف می‌زنی، همیشه جواب می‌ده؟
‫اکو. ‫(پژواک)
‫می‌شه بدونِ اینکه بهش دست زد، شکستش.
‫جواب درست می‌شه: قول.
‫آفرین، ربات.
‫«قول» بود.
‫پس فعلاً مساوی هستیم.
‫معمای من اینه که یه نفر سال ۲۰۴۰ ‫۱۳ سالشه و سال ۲۰۴۵، ۸ سالشه.
‫چطور ممکنه؟
‫اولش ۱۳، بعداً ۸؟
‫یه جای کار می‌لنگه.
‫چه عجیب.
‫آها فهمیدم. ‫قبل از دورۀ ما زندگی می‌کرده.
‫روده‌بُر شدم از خنده!
‫درسته.
‫جواب درست همینه.
‫پس لطفاً معمای بعدی رو بهم بگو.
‫اینو بلدی؟
‫سه‌تا ربات دارن پشت سر هم ‫توی بیابون راه می‌رن.
‫اولی می‌گه، بیابون رو جلوم می‌بینم، ‫دوتا ربات هم پشت سرم می‌بینم.
‫دومی می‌گه، ‫یه ربات جلوم می‌بینم، یه ربات هم پشت سرم.
‫سومی که آخرین نفر بوده ‫می‌گه دوتا ربات جلوم می‌بینم،
‫یه ربات هم پشت سرم می‌بینم.
‫چرا اینو می‌گه؟
‫چه نوع رباتی بودن؟
‫چه فرقی داره؟
‫چه نوع رباتی بودن؟
‫چرا ربات آخری، این حرف رو زد؟
‫خب، جواب بده!
‫چیه؟ جوابش رو نمی‌دونی؟
‫آره دیگه.
‫فقط یه انسان می‌تونه جواب این معما رو بده.
‫دیدی چی شد؟ برنده شدم!
‫برای اولین بار یه ربات رو شکست دادم!
‫لطفاً جواب درست رو بهم بگو.
‫بهت نمی‌گم. ‫باید خودت فکر کنی، ربات.
‫آرتور!
‫شاید بتونی شوهرم بشی، مگه نه؟
‫ازدواج؛
‫وصلت قانونیِ یک زن و یک مَرد، ‫با هدف زندگی مشترک...
‫و کمک متقابل و همکاری در جهت رفاه خانواده.
‫ببخشید، اوا، ولی نه نمی‌شه.
‫عجب! چقدر پُررویی تو!
‫شاید زن خوبی برات شدم.
‫برات غذا می‌پزم، ازت مراقبت می‌کنم.
‫اذیت نکن دیگه، آرتور. ‫بیا با همدیگه پیر بشیم.
‫ازدواج با یه ربات، بی‌فایده‌ست.
‫اون‌جوری بزرگترین اشتباه زندگی‌ات می‌شم.
‫پس الآن چه کاری منطقیه؟
‫می‌دونی تنهایی چیه؟
‫من دیگه کسی رو ندارم.
‫هیچ‌کس! می‌فهمی؟
‫فقط تو رو دارم.
‫آقای کریستوف کجاست؟
‫خیلی وقته ندیدمش.
‫احتمالاً داره یه ارتش ربات رو رهبری می‌کنه.
‫آرتور، چندبار می‌پرسی؟
‫این پایگاه رو بابام ساخته.
‫اون‌وقت بعد از جنگ، ‫رفت پیش واحدش و تو رو برام آورد.
‫تو رو از بین ربا‌ت‌های خارج از رده آورد.
‫روزی که تو رو گذاشت پیش من رو خوب یادمه.
‫گفت: نگران نباش، چند روز دیگه برمی‌گردم.
‫قول می‌دم.
‫این ربات ازت محافظت می‌کنه.
‫از این لحظه به بعد، تو صاحبشی ‫و می‌تونی بهش دستور بدی.
‫ولی حالا که تو اینجایی و یه‌کم همدیگه رو می‌شناسیم، ‫یه‌بار دیگه ازت می‌پرسم.
‫آرتور، شوهر من می‌شی؟
‫ببخشید، ولی مجبورم جواب منفی بدم.
‫مشکلت چیه؟
‫زرشکی.
‫یکی از مشکلات اساسی‌اش می‌تونه مثلاً این باشه که ‫یکی از زوج‌ها، نقص فنّی پیدا کنن.
‫اگه یکی از زوج‌ها خراب بشن چی می‌شه؟
‫خب، اون‌وقت می‌شه با یه مدل جدید جایگزینش کرد.
‫ربات رو می‌شه جایگزین کرد.
‫این مسلّمه ‫ولی انسان رو هم می‌شه جایگزین کرد؟
‫هر کسی رو می‌شه جایگزین کرد.
‫از زمانی که بشریت به وجود اومده، ‫جایگزینی وجود داشته.
‫ولی همیشه این‌طوری نبوده که مدل جدیدتر ‫از مدل قدیمی‌تر بهتر باشه.
‫و وقتی یه نفر، حسابی جایگزین می‌شه
‫تنها می‌مونه.
‫آرتور، می‌دونی که...
‫ما احتمالاً توی این دنیا تنها هستیم، نه؟
‫نمی‌تونم اینو تأیید کنم.
‫آخرین داده‌های من ‫مربوط به انتهای سال ۲۰۴۰ئه.
‫جمعیت انسان‌ها در اون زمان ‫۹.۵ میلیارد نفر بوده.
‫داده‌های فعلی موجود نیستن.
‫به مجموعه‌داده‌های فعلی، دسترسی ندارم.
‫متأسفم، اوا.
‫هر دفعه مختصات‌مون رو ‫یه جایی توی منطقۀ آلوده می‌نویسم.
‫اخیراً هم دوباره نوشتم.
‫امیدوارم یه نفر پیداش کنه.
‫اگه انسانی باقی نمونده، ‫گذاشتنِ چنین اطلاعاتی چه فایده‌ای داره؟
‫از اونجایی که نیستن، ‫نتیجه می‌گیرم که نابود شدن.
‫ما ربات‌ها نمی‌تونیم خودمون رو نابود کنیم.
‫سه‌تا قانون اصلی رباتیک چی بودن؟
‫قانون اول:
‫ربات‌ها نباید به انسان‌ها آسیب برسانند، ‫چه با فعالیت چه با عدم فعالیت.
‫صدات رو تغییر بده ‫و بذار روی حالتِ «پیش‌فرض یک».
‫قانون دوم:
‫ربات‌ها باید از دستوراتی که انسان‌ها می‌دهند ‫اطاعت کنند
‫مگر آنکه دستورات‌شان در تضاد با قانون اول باشد.
‫قانون سوم:
‫ربات‌ها باید از خود محافظت کنند،
‫مگر آنکه در تضاد با قوانین اول و دوم باشد.
‫این یکی قانون رو هم بلدی؟
‫ربات‌ها باید به هر قیمتی ‫از هستیِ خود دفاع کنند؛
‫بدین‌صورت که دائماً ‫به منابع انرژی دسترسی داشته باشند
‫و به دنبال ربات‌های جدید بگردند.
‫این منبع انرژی منه.
‫پنل‌های قدیمیِ سال ۲۰۲۰ اینا.
‫اصلاً یه چیزی. ‫چرا من دارم اینو سرِ هم می‌کنم، چرا تو نمی‌کنی؟
‫من یه ربات گشت‌زن هستم، ‫نه یه ربات مونتاژکار.
‫مراقبت می‌کنم که هیچ مزاحمی نیاد اینجا.
‫اون‌وقت کی رو مزاحم می‌دونی؟
‫یه الگوریتم ساده داره:
‫هر کی که رمز عبور رو ندونه.
‫چه تعریف جالبی.
‫یادته در طول جنگ آب‌وهوایی ‫چطور لب مرز خدمت می‌کردی؟
‫نمی‌ذاشتی کسی رد بشه.
‫ولی اونا انسان بودن، مزاحم نبودن.
‫اونا هم مزاحم بودن.
‫رمز عبور رو نمی‌دونستن.
‫چی می‌گی برای خودت؟ ‫احتمالاً حتی نمی‌دونی...
‫احتمالاً حتی نمی‌دونی چرا ساخته شدی.
‫در زمان جنگ آب‌وهوایی، آب هندوستان تموم شد.
‫دمای هوا اون‌قدر رفت بالا ‫که انسان‌ها و حیوو‌ن‌ها، داشتن می‌پُختن.
‫چی‌کار می‌تونستن بکنن؟
‫مجبور بودن فرار کنن.
‫مجبور بودن برن جاهایی که ‫شانسِ زنده‌موندن‌شون بیشتره.
‫کشورهای شمالی چی‌کار کردن؟
‫چند هزار ربات مثل تو رو اعزام کردن.
‫فرستادن لب منطقۀ مرزی.
‫هزاران ربات که بزرگترین...
‫نسل‌کُشی تاریخ بشریت رو انجام دادن.
‫نذاشتن کسی رد بشه.
‫هیچ‌کس رد نشد.
‫هیچ‌کس.
‫اعدام دسته‌جمعیِ مردمی بود ‫که داشتن برای بقا می‌جنگیدن.
‫برای بقای خودشون، خانواده‌هاشون و بچه‌هاشون.
‫زرشکی.
‫اینا دروغه.
‫ربات‌ها نمی‌تونن به انسان‌ها آسیب بزنن.
‫تو در طول جنگ آب‌وهوایی ‫خدمت می‌کردی و ارتش ربات‌ها دستور می‌دادی.
‫صرفاً این اطلاعات رو از روت پاک کردن.
‫من می‌دونم چه وظایفی دارم.
‫اگه رمزِ پروتکلت رو می‌دونستم، ‫خیلی وقت پیش برنامه‌ات رو تغییر می‌دادم
‫و وظایفی مهمتر از این گشت‌زنیِ بی‌فایده بهت می‌دادم.
‫صبح تا شب بی‌خود و بی‌جهت دور خودت می‌چرخی.
‫به من این‌طوری برنامه دادن. ‫ناحیۀ گشت‌زنیِ تعریف‌شده‌ام رو دارم.
‫نمی‌تونم ازش خارج بشم، ‫حتی نمی‌تونم ازش رد بشم.
‫همه‌ش برای امنیت توئه.
‫وظیفه‌ام حفاظت از خونۀ توئه.
‫وظیفه‌ام حفاظت از خودته، اوا.
‫اگه می‌تونستم برنامه‌ات رو تغییر بدم، ‫الآن یه ربات نظافتچی می‌شدی.
‫اون‌وقت به‌دردبخورتر می‌شدی.
‫می‌بینی آرتور؟ ‫برق بیشتری تولید می‌شه.
‫فقط باید کار این پنل‌ها رو تموم کنم.
‫شاید تونستیم یه درخت کریسمس، چراغونی کنیم.
‫کریسمس نزدیکه. دوست داری هدیه چی بهت بدم؟
‫ربات‌ها هدیه نمی‌گیرن.
‫نمی‌دونم اگه هدیه بگیرم باید چی‌کارش کنم.
‫دقیقاً، هِی یادم می‌ره که تو...
‫صرفاً یه تیکه آهن‌پاره‌ای.
‫یه ربات صفر و یکی، بدون احساسات.
‫یه‌کم از هوشت استفاده کن، خب؟
‫شاید بتونی برام وانمود کنی که انسانی.
‫لطفاً!
‫اوا... اوا...
‫فهمیدم برای کریسمس چی دوست دارم.
‫یه چشم... یه چشم جدید لازم دارم.
‫برات ردیفش می‌کنم.
‫فردا هم درخت کریسمس رو تزئین می‌کنیم.
‫اوا...
‫جواب معمای سه‌تا ربات توی بیابون چیه؟
‫چرا اون رباته، اون‌طور جواب داد؟
‫بهت نمی‌گم.
‫معماست دیگه، ‫باید یه‌کم روش فکر کنی.
‫[دفترچه‌ی کُدها]
‫آرتور، من می‌رم درخت کریسمس گیر بیارم.
‫از اون مصنوعی‌هاشه. ‫می‌دونی که دیگه طبیعی‌اش نیست.
‫توصیه می‌کنم این کار رو نکنی. ‫مأموریت خطرناکیه.
‫لطفاً یه لباس مخصوص بپوش ‫و مخزن‌های اکسیژنِ بیشتری ببر.
‫یادآوری: تحت هیچ شرایطی ‫از اون ناحیه، آب نخور.
‫- حتی یه قطره! ‫- نگران نباش.
‫سلام اوا. ‫لطفاً رمز عبور رو بگو.
‫- زرشکی. ‫- رمز عبور درست نبود.
‫لطفاً عقب وایستا، وگرنه به زور متوسل می‌شم.
‫زرشکی!
‫شوخی‌ـه؟
‫منو می‌شناسی دیگه. مگه نه؟
‫اسم من چیه؟
‫- اوا. ‫- دقیقاً.
‫اوا هستم. ‫بذار برم توی اردوگاه.
‫لطفاً رمز عبور رو بگو.
‫رمز عبور توی سه ماه اخیر تغییر نکرده و «زرشکی»ـه.
‫اون رمز عبور قدیمی‌ـه. ‫لطفاً رمز عبور جدید رو بگو.
‫رمز عبور جدیـ...
‫گندش بزنن!
‫آرتور، من پروسه‌ها رو یادمه.
‫رمزهای عبور، هر سه ماه یکبار ‫به‌صورت خودکار تغییر می‌کنن.
‫و رمز عبور قبلی، زرشکی‌ـه.
‫رمز عبور جدید ‫توی دفترچه‌ی کُدها نوشته شده...
‫که روی یخچاله.
‫پس لطفاً رمز عبور رو بگو.
‫باید بذاری برم توی اردوگاه.
‫این یه دستورـه.
‫بله حتماً. درک می‌کنم.
‫دستور، دستورـه.
‫لطفاً رمز عبور رو بگو.
‫وقتی رمز عبورِ وامونده رو نمی‌دونم ‫چطور بهت بگم؟
‫سلام، اوا. ‫لطفاً رمز عبور رو بگو.
‫زرشکی؟
‫رمز عبور جدید نمی‌تونه مثل رمز عبور قبلی باشه.
‫نیلی. ارغوانی.
‫نخودها. نخود.
‫شبدر. گل لاله. زمرّد.
‫سگ. گربه.
‫اسب. الاغِ کوفتی!
‫الاغ.
‫این رمز عبور هم اشتباه بود.
‫آرتور.
‫احمق! ‫من کی‌ام؟
‫من اوا هستم یا اوا نیستم؟
‫اصلاً اینجا کسِ دیگه‌ای هست؟
‫من احتمالاً آخرین انسان روی این سیاره‌ام.
‫من تنها بازمانده‌ام.
‫و هر روز برای بقای خودم می‌جنگم.
‫اون‌وقت الآن قضیه چیه؟ الآن...
‫چون رمز عبور کوفتی رو نمی‌دونم ‫بیرون اردوگاه می‌میرم؟
‫از سر راه برو کنار، احمق. ‫می‌رم داخل.
‫شوخی نداری.
‫واقعاً شوخی نداری؟
‫داره مثل فرفره می‌چرخه.
‫منطقۀ گشت‌زنی‌اش محدودیت داره.
‫نمی‌تونه منو از اونجا ببینه.
‫باید یه راه گریزی وجود داشته باشه.
‫صرفاً یه ربات ساده‌ست.
‫سلام آرتور.
‫روز خوبی‌ـه، مگه نه؟
‫بله درسته. امروز روز خوبی‌ـه.
‫سلام اوا. ‫لطفاً رمز عبور رو بگو.
‫بهت می‌گم.
‫فقط یه لحظه می‌رم داخل ‫و از اردوگاه یه چیزی بردارم.
‫تبر می‌خوام.
‫یادته داشتیم درخت تزئین می‌کردیم؟
‫بدونِ تبر که نمی‌تونم بِبُرمش، مگه نه؟
‫بدون تبر سخت می‌شه.
‫اما برای رعایت اصول...
‫لطفاً رمز عبور رو بگو.
‫یه سؤال ازت دارم.
‫بپرس.
‫برای چی تبر می‌خوای؟
‫اینجا که درخت کریسمس نیست.
‫نمی‌شه بذاری بدون رمز عبور برم؟
‫منو می‌شناسی دیگه.
‫آره، می‌شناسم.
‫ولی بدون رمز عبور نمی‌تونم بذارم بری.
‫تغییر دوره‌ای رمز عبور، ‫برای اطمینان حاصل‌کردن از امنیت خودته.
‫راه‌حل خیلی خوبیه.
‫این پروسه برای خودت طراحی شده، اوا.
‫فکر کن!
‫منو که می‌شناسی ‫و می‌دونی من اوا هستم
‫و همیشه رمز عبور رو می‌دونستم ‫ولی الآن صرفاً فراموشش کردم،
‫تازه فراموش هم نکردم،
‫فقط چک نکردمش.
‫دلیل نمی‌شه اوا نباشم.
‫همیشه بهم می‌گی: «سلام اوا.»
‫پس حتماً منو می‌شناسی.
‫آره یا نه؟
‫صد درصد. می‌شناسمت اوا.
‫پس چون من اوا هستم و اینجا زندگی می‌کنم
‫و خیلی وقته که همدیگه رو می‌شناسیم
‫و رمز عبور صرفاً یه چیز تشریفاتیه، ‫بذار بگم چی‌کار کنیم.
‫یه لحظه می‌رم توی اردوگاه، ‫رمز عبور رو می‌بینم،
‫برمی‌گردم و بهت می‌گم.
‫و اگه یه‌موقع دیدی که...
‫اگه دیدی رمز عبور اشتباهه، ‫دیگه نمی‌ذاری برم تو.
‫حتی می‌تونی منو بکُشی.
‫قبول می‌کنی؟
‫منطقیه؟
‫من نمی‌تونم بکُشمت.
‫نمی‌تونم انسانی که برای محافظت ازش ‫ساخته شدم رو بکُشم.
‫فقط می‌تونم مزاحم‌ها رو از بین ببرم.
‫اون‌وقت مزاحم کیه؟
‫گفتی هر کی که...
‫هر کی که رمز عبور رو ندونه.
‫آفرین! پس حالا...
‫این داده‌ها رو با هم ترکیب کن و...
‫وقتی می‌گی من اوا هستم، ‫چطور می‌تونم همزمان مزاحم هم باشم؟
‫این دیدگاه فقط تا حدودی درسته.
‫چرا؟
‫الگوریتم خیلی ساده‌ست.
‫مزاحم‌ها رمز عبور رو بلد نیستن. ‫اوا رمز عبور رو بلده.
‫مزاحم‌ها هیچ‌وقت رمز عبور رو بلد نیستن ‫و به زبون نمیارن.
‫چطور می‌تونن رمز عبور درست رو بلد باشن؟
‫به‌نظرت منطقی میاد...
‫اوا؟
‫سلام اوا.
‫من اوا نیستم.
‫پناهنده‌ام. ‫اومدم تقاضای پناهندگی کنم.
‫می‌شه با صاحب اردوگاه ‫در مورد این مسئله صحبت کنم؟
‫در مورد چه مسئله‌ای؟
‫بند ۱۴ اعلامیه جهانی حقوق بشر چی می‌گه؟
‫هر فردی حق دارد ‫درصورتی‌که مورد آزار و اذیت قرار گرفته است...
‫پناهندگی بگیرد و در کشوری دیگر به زندگی خود ادامه دهد.
‫من مورد آزار و اذیت قرار گرفتم. ‫تقاضای پناهندگی دارم.
‫فوراً!
‫مسئله‌ای نیست.
‫فقط باید به خانم اوا گزارش بدم.
‫اون‌وقت این خانم اوا کجاست؟
‫اونجا، پشت ژنراتور.
‫می‌رم دنبالش می‌گردم.
‫اگه خانم اوا برگشت، ‫لطفاً قضیه رو بهش بگو.
‫سلام آرتور.
‫چه خبر؟ چیزی نشده؟
‫دیشب یه حادثه پیش اومد.
‫یه مزاحم سعی داشت دزدکی وارد اردوگاه بشه. ‫چندتا سنگ به سمت من پرت کرد.
‫چند لحظه پیش هم یه پناهنده اومده بود.
‫کجاست این پناهنده که می‌گی؟
‫اونجا، پشت ژنراتور، کنار مزاحم دیشبی.
‫گوش کن چی می‌گم.
‫اگه اون پناهنده دوباره اومد، ‫فوراً بهش آب بده.
‫این یه دستورـه. ‫هر پناهنده‌ای نیاز به کمک داره.
‫این وظیفۀ ماست، ‫متوجه شدی؟
‫متوجه شدم. این وظیفۀ ماست.
‫سلام، نگهبان.
‫من پناهنده‌ام.
‫می‌خواستم بهم سرپناه بدید، ‫قبل از هر چیزی هم یه بطری آب می‌خوام.
‫خانم اوا گفته بود یه پناهنده میاد.
‫طبق پروتکل، باید چندتا سؤال بپرسم.
‫بپرس.
‫پناهندۀ آب‌وهوایی هستی یا پناهندۀ سیاسی؟
‫سیاسی.
‫معلومه که سیاسی. ‫پناهنده‌های آب‌وهوایی هیچ حقی ندارن.
‫یه‌بار دیگه تکرار می‌کنم. سیاسی.
‫لطفاً ثابت کن که توی کشورت ‫مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفتی.
‫برای تعیین وضعیت پناهندگی، ‫لزومی به اثبات آزار و اذیت نیست.
‫این توی «کنوانسیون ژنو» نوشته شده.
‫درسته؟
‫خارجی‌ها باید ثابت کنن ‫که ترس‌شون مرتبط می‌شه با احتمالِ آسیب‌دیدن،
‫یعنی توی سرزمین مادری‌شون...
‫مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرن ‫یا اینکه یه درگیری مسلحانه...
‫توی کشورشون صورت گرفته ‫که ممکنه امنیت‌شون رو به خطر بندازه.
‫حالا سؤالت چیه؟
‫چرا از کشورت فرار کردی؟
‫از جنگ فرار کردم.
‫درگیری مسلحانه در کشورِ شخصی که ‫دنبالِ گرفتنِ پناهندگی‌ـه...
‫به خودیِ خود، حق پناهندگی رو تضمین نمی‌کنه.
‫چی می‌تونه بدتر از جنگ باشه؟
‫یه آدم ظالم، خونه‌ام رو به آتیش کشید.
‫خانواده‌ام رو کُشت، ‫به خودم شلیک کرد.
‫خیلی وقته فرار کردم. ‫همین کافی نیست؟
‫البته که آسیب خیلی جدی‌ای به شما وارد شده.
‫آسیب خیلی جدی؟
‫لطفاً مدارکت رو تحویل بده.
‫چه مدارکی؟
‫آها، اونا.
‫همراهم بودن، ولی گُم‌شون کردم.
‫اونا بهم شلیک کردن. ‫به‌زور زنده موندم.
‫پس لطفاً تأییدیه‌ی وضعیت پناهندگی...
‫که فرمانده ایست‌بازرسیِ مرزی بهت داده رو تحویل بده.
‫در گذرگاه مرزی، ‫پناهنده‌ها یه فُرمی رو پُر می‌کنن.
‫اون فُرم رو پُر کردی؟
‫آره، پُر کردم. ‫حالا بهم آب می‌دی؟
‫یه بطری آب بهت می‌دم.
‫ولی قبلش، باید به اوا بدم.
‫اوا آب بدنش کم شده. ‫اوا ممکنه بمیره.
‫اول از همه آب برای اوا.
‫بعدش آب برای پناهنده.
‫در نهایت، آب برای مزاحم.
‫به همین ترتیبی که گفتم.
‫اوا، مطمئنی آدم دیگه‌ای نمونده؟
‫گفتم که، احتمالاً نه.
‫پس چطوری یه پناهنده و یه مزاحم اومده بودن اینجا؟
‫نمی‌دونم. از کجا بدونم؟
‫من می‌دونم مردم کجان.
‫کجان؟
‫توی اون نیروگاه برق.
‫سال‌هاست که هیچ‌کس نیومده اینجا. ‫متوجهی؟
‫هیچ‌کس!
‫پس کی اونجا رو می‌گردونه؟
‫دارم می‌بینم که هنوز فعال‌ـه.
‫ربات‌ها می‌گردوننش.
‫ربات‌ها؟ چرا؟
‫چرا خاموشش نکردن؟
‫بهم آب بده تا جوابت رو بدم.
‫نمی‌تونم. اجازه‌اش رو ندارم.
‫نمی‌تونم چیزی از اردوگاه بردارم، ‫همچنین...
‫همچنین نمی‌تونی چیزی رو بدون اجازۀ صاحب اردوگاه ‫ببری داخل.
‫می‌دونم، قبلاً هم گفتی.
‫برای امنیت خودمه.
‫همه‌چیز برای امنیت خودمه ‫ولی نمی‌دونم چرا الآن دارم می‌میرم.
‫دقیقاً.
‫خوشحالم که بالأخره همدیگه رو ‫توی این موضوع درک می‌کنیم.
‫می‌دونی چرا خاموشش نکردن؟
‫هیچ‌کس نیروگاه برق لعنتی رو خاموش نکرد، چون که...
‫یه ربات احمق، جلوی مانیتور کامپیوتر نِشسته.
‫و انگشتش بالای کیبورد خشکش زده،
‫توی فاصلۀ یک سانتی‌متری...
‫از یه کلید، ‫از کلیدی که حرف «Y» روشه. (مخفف yes و به معنی «بله»)
‫همین‌طوری خشکش زده و حرکت نمی‌کنه.
‫می‌دونی چرا؟
‫چون یه ربات احمقه!
‫چون یه دستگاه مسخره‌ست!
‫چون توی فرآیند غیرفعال‌سازیِ این نیروگاه پیچیده
‫آخرِ آخرش...
‫یه پیام اومده روی صفحه.
‫یه پیام خیلی ساده:
‫«تأیید کنید که ربات نیستید.»
‫دستور ربات برای غیرفعال‌سازیِ نیروگاه برق، ‫درست کار کرده.
‫فقط اینکه ربات‌ها نمی‌تونن دروغ بگن.
‫برای همین هیچ‌وقت نمی‌تونی معمای منو حل کنی.
‫می‌دونم خیلی کمه.
‫ولی یه‌جوری سر می‌کنید، بچه‌های عزیزم.
‫یه پیشنهادی برات دارم.
‫معمای سه‌تا ربات توی بیابون رو یادته؟
‫البته.
‫هنوز دارم سعی می‌کنم حلش کنم.
‫بیا یه قراری بذاریم.
‫من جوابش رو بهت می‌گم، ‫تو می‌ذاری برم توی اردوگاه.
‫نمی‌تونی منو فریب بدی.
‫من یه ربات نسل سومی هستم
‫که آمادگی مقابله با اقدامات فریبکارانه رو داره.
‫پس یه‌کم آب بهم بده.
‫در ازای جواب.
‫چرا خاموشش نکردن؟
‫۱۸ درصد.
‫۸۷ دقیقه...
‫برای رسیدن تا مقصد.
‫۴۰ دقیقه برای پیدا کردنِ آب.
‫۴۰ دقیقه.
‫می‌خوام یه حادثه رو گزارش بدم.
‫مزاحم سعی کرد که با یه ماشین، وارد اردوگاه بشه.
‫الآن کجاست؟
‫زنده موند. ‫پشت ژنراتور قایم شد.
‫با پناهنده رفتن اون پشت.
‫اگه من بودم چی؟
‫به‌جای اینکه ازم محافظت می‌کردی، می‌کُشتی‌ام.
‫من اشتباه نمی‌کنم.
‫اوا.
‫(ناواضح)
‫باید رمز عبور رو بگی و وارد اردوگاه بشی.
‫این تنها راه‌حل منطقی‌ـه.
‫آرتور.
‫بهم آب بده.
‫التماست می‌کنم.
‫حیف شد شوهرم نشدی.
‫شوهرها وظیفه‌شونه که از زن‌هاشون مراقبت کنن.
‫اگه زنت بودم...
‫بهم آب می‌دادی؟
‫آره.
‫اوا.
‫ولی یه مسئله‌ی دیگه پیش اومده ‫که هیچ ارتباطی به موضوع ازدواج نداره.
‫چه مسئله‌ای؟
‫تو فردا می‌میری. حتی شاید امشب!
‫آدم نمی‌تونه بدونِ آب ‫این همه روز زنده بمونه.
‫اونم با همچین آسیب‌های فیزیکی‌ای که دیدی.
‫چی می‌گی؟
‫نمی‌بینی سُر و مُر و گُنده‌ام؟
‫یه مشکل دیگه هم هست.
‫احتمالاً خیلی بزرگتر باشه.
‫مشکلی بزرگتر از مرگ من؟
‫بله.
‫من اولین رباتِ بیوه می‌شم
‫و نمی‌دونم به‌عنوان یه ربات بیوه باید چی‌کار کنم.
‫یادآوری می‌کنم: ‫من یه ربات گشت‌زنی هستم.
‫اوا.
‫حس می‌کنم الآن وقت مناسبی نیست.
‫نمی‌خوام بی‌نزاکت باشم.
‫مخصوصاً توی چنین شرایطی.
‫ولی باید فقط یه سؤال دیگه ازت بپرسم.
‫لابد سؤال خیلی مهمی‌ـه.
‫با توجه به اینکه به‌زودی می‌میری، ‫می‌خواستم جواب معمایی که...
‫در مورد سه‌تا ربات توی بیابون بود رو بدونم.
‫نه.
‫هنوز نه.
‫من باید...
‫این رباته رو شکست بدم.
‫لطفاً رمز عبور درست رو بگو.
‫یه عملکرد سرّی داری که من ازش خبر ندارم؟
‫شاید یه حالت انسانی برات فعال بشه.
‫حالت اضطراری بعد از تأیید مرگت فعال می‌شه.
‫راه‌حل خوبی‌ـه.
‫رمز عبور ریسِت می‌شه؟
‫بعد از مرگ تو، رمز عبور به‌صورت خودکار برداشته می‌شه.
‫راه‌حل خوبی‌ـه.
‫اون‌جوری تنها می‌شی.
‫تو آخرین نفر توی کرۀ زمین نیستی.
‫امید به بقای بشریت وجود داره.
‫بقایی در کار نیست.
‫توی یک ساعت گذشته، ‫آنالیزهای پیچیده‌ای انجام دادم.
‫اوا، وقتی بمیری...
‫که به‌زودی هم اتفاق می‌افته
‫بازم اون پناهنده و فرد مزاحم باقی می‌مونن.
‫پشت ژنراتور هستن.
‫پناهنده و مزاحم، دنیا رو نجات می‌دن.
‫درسته.
‫امید همه به اوناست.
‫یه خواهشی ازت دارم.
‫به بذرهام آب بده.
‫شاید رشد کنن.
‫اون...
‫اسطوخودوس منه.
‫اسطوخودوس.
‫رمز عبور درست بود.
‫[آخرین انسان]
‫«ترجمه از محمد سید»