‫پدرم این عکس‌ها رو گرفته. ‫عاشقِ عکس‌گرفتن بود.
‫این منم.
‫اینا هم فیلیپه و ناندو هستن.
‫این الکس مورالس‌ـه. ‫درجا مُرد.
‫این آنتونیوئه، کاپیتانِ تیم.
‫بعد از گذشتِ بیست سال، ‫آدم خیلی چیزها رو سبک و سنگین می‌کنه.
‫آدما و قهرمان‌بازی‌ها رو مرور می‌کنه.
‫بهش میگن «معجزه در کوه‌های آند»
‫خیلی‌ها بهم میگن
‫اگه اونا اونجا بودن، ‫عمرا دووم می‌آوردن.
‫ولی این اصلا منطقی نیست.
‫چون تا توی همچین شرایطی نباشی...
‫نمی‌دونی چطور واکنش نشون میدی.
‫وقتی تنهایی آزارت بده ولی
‫با فساد و چیزهای مادی آلوده‌ش نکنی،
‫به اوجِ معنویت می‌رسی...
‫و من اونجا حضور خدا رو حس کردم.
‫یه خدایی هست که توی ‫مدرسه‌ درباره‌ش بهم گفتن
‫و یه خدایی هست که
‫زیر لایه‌های این تمدن پنهونه.
‫من این خدا رو توی کوهستان دیدم.
‫[سال 1972]
‫[یک تیم راگبی از آمریکای جنوبی ‫به همراهِ چند دوست و آشنا...
‫...برای مسابقه راهیِ کشور همسایه شیلی ‫میشن و در مسیر از روی کوه‌های آند رد میشن.]
‫[فقط خدمه]
‫مهماندار، میشه لطفا برام چایی بیاری؟
‫بله قربان.
‫- چایی می‌خوری؟ ‫- نه، مرسی.
‫باشه پس.
‫یالا دیگو! بندازش اینجا. اینجا!
‫آهای! هوی! خوان!
‫مراقب باش!
‫سمت چپ رودِ سن یا راست؟
‫ببخشید، لطفا برین کنار.
‫پاریس مالِ تو نیست کانِسا.
‫- چرا نیست؟ ‫- شور و انرژیت به درد پاریس نمی‌خوره.
‫چطوری این موضوع رو برای بچه‌ها ‫توجیه کنم؟
‫یه جلسه هفته پیش غیبت داشت، ‫یه جلسه هم هفته قبلش.
‫- به نظرم مشکلی نیست. ‫- تازه از هواپیما هم جا موند.
‫ببین، من کاپیتان تیم هستم ‫و تصمیمش با منه.
‫اگه می‌خوای راگبی بازی کنی ‫و اگه می‌خوای عضوی از یه تیم باشی،
‫باید حضور صددرصدی داشته باشی.
‫- درسته؟ ‫- آره.
‫خیلی‌خب، همگی برین سمت راستِ هواپیما.
‫شوخی کردم.
‫بذار منم برم.
‫- خب، یک، دو... ‫- یالا.
‫- مامان، اونجارو. ‫- چیه؟
‫کوه‌ها رو ببین. چقدر قشنگن! نگاه کن.
‫سوزانا، مجبورم نکن کوه‌ها رو نگاه کنم.
‫- شبیه دندون‌های غول‌پیکرن. ‫- نگران نباش.
‫بیست دقیقه دیگه هواپیما فرود میاد.
‫خوبه. بیا بحث رو عوض کنیم.
‫- شکلات بخور. ‫- مرسی.
‫داره یکم ابری میشه.
‫همین‌جور بالای ابرها بمون.
‫حله.
‫کدوم برات مهم‌تره؟ دخترها یا راگبی؟
‫دخترها. تو چی؟
‫دخترها.
‫ولی وقتی توی زمین بازی هستم، ‫راگبی برام اولویت داره.
‫مگه اینکه تماشاچی‌ها دختر باشن!
‫دقیقا!
‫بیا جامون رو عوض کنیم رفیق. ‫می‌خوام کوه‌ها رو ببینم.
‫روی صندلی‌ها پا نذارین، باشه؟
‫- مراقب باش. ‫- باشه.
‫پرواز شماره 571 اروگوئه به ‫ارتفاع ده هزار پایی رسید. ممنون.
‫- چایی‌تون قربان. ‫- مرسی.
‫مهماندار، بگو کمربندها رو ببندن.
‫به اون پسرها بگو بشینن سرجاشون.
‫یه خرده تلاطم داریم توی مسیر.
‫حله.
‫به زودی فرود میاییم. لطفا ‫همگی بشینن سرجاشون.
‫خیلی‌خب پسرها. لطفا همه سرجاشون بشینن.
‫به نظرت اصلا صدات رو می‌شنون؟
‫یالا دیگه. بشینین.
‫دیدی؟ مگه نگفتم بشینین سرجاتون؟
‫باشه حالا جوش نزن.
‫چه خبر شده؟
‫ببین الانزو داره چیکار می‌کنه.
‫خانم‌ها و آقایان،
‫چترهای نجاتتون رو آماده کنین. ‫می‌خوایم بپریم تو دل کوه‌های آند.
‫بذارش سر جاش و بگیر بشین!
‫- اوهو! ‫- باشه بابا.
‫سیگارت رو خاموش کن.
‫وای!
‫یا خدا!
‫حالت خوبه؟
‫ناندو، همه‌چی مرتبه؟
‫آره، همه‌چی مرتبه. ‫صرفا یه چاله هواییه.
‫مامان، منم ترسیدم.
‫یا خدا! نه!
‫- ای وای! ‫- با حداکثر سرعت! یالا!
‫یالا!
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫خطرناک نیست که اینقدر به کوه‌ها نزدیکیم؟
‫درود بر تو ای مریم، سرشار ‫از فیض، خداوند با تو‌ است...
‫توان و قدرتِ بیشتری نیاز داریم.
‫نمی‌تونم...
‫ای وای!
‫وایساد.
‫یا خدا!
‫فکر کنم حالم خوبه. الکس؟
‫مُرده!
‫- زربینو، حالت خوبه؟ ‫- آنتونیو، مجروح داریم.
‫من فقط شش ماهه که ‫وارد دانشکده پزشکی شدم.
‫- کمکم کنین. ‫- خیلی‌خب.
‫ادواردو. داره کجا میره؟
‫حالِ کانسا خوبه؟
‫آره.
‫- ادواردو کجاست؟ ‫- رفت اونور.
‫- بهتره بری دنبالش. ‫- ادواردو، برگرد.
‫به کانسا کمک کن. کمکش کن.
‫لیلیانا!
‫من حالم خوبه.
‫نمی‌تونم نفس بکشم.
‫به خاطر ارتفاعه.
‫حالت خوبه. فقط آروم باش و نفس عمیق بکش.
‫- من چیکار کنم؟ ‫- برو اونجا.
‫کانسا! به فدریکو کمک کن.
‫پاش زخمی شده.
‫من حالم خوبه. به مجروح‌ها کمک کن.
‫به خاطر من نجات پیدا کردیم. ‫مریم مقدس رو صدا زدم.
‫- انتظار نداشتیم... ‫- از سر راه برو کنار.
‫کمکی از دست من برمیاد؟
‫تو برو اونور و یکم هوا بخور.
‫باشه.
‫همینجا. همینجا بشین. ‫چیزی نیست.
‫ می‌خوام با دستمال بینیت رو تمیز کنم، باشه؟
‫بابی!
‫بابی فرانسوا.
‫سلام کارلیتوس. سیگار می‌کشی؟
‫آره.
‫لطفا تنهام نذار.
‫دوتا جسد توی قسمت بار هست. ‫سولانوها.
‫- تو رو خدا! ‫- پیشِ فلیپه بمون.
‫آروم باش خانم. آروم.
‫پاهام!
‫بله خانم. بابت پاهاتون متاسفم.
‫اونورش رو بگیر. آماده‌ای؟ یک، دو، سه.
‫آلبرتو.
‫مُرده.
‫من زنده‌م.
‫تا حالا اینقدر داغون نبودم ولی زنده‌م.
‫من میرم به بقیه سر بزنم.
‫باشه. بیا اینا رو جابه‌جا کنیم.
‫آخ! مراقب باش! ‫جفت پاهام شکسته.
‫ناندو در چه حاله؟
‫فکر کنم تموم کرده.
‫شاید یه‌جورایی خوبم شد آخه ‫مادرش مُرده.
‫تو رو خدا. تو رو خدا.
‫- مجروح‌های دیگه هم داریم. ‫- نگران نباش فلیپه.
‫- من کنارتم. ‫- ممنون.
‫یه دقیقه وقت داری؟
‫چی شده پابلو؟
‫مشکل اینه.
‫خیلی جدیه؟
‫- فکرش رو نکن. چیزیت نیست. ‫- جدی؟
‫آره. بابا. نگران نباش. ‫مثل یه گاو نر قوی هستی.
‫بیا با هم این صندلی رو جابه‌جا کنیم. بیا.
‫بیا. با این لباس زخمت رو ببند ‫بعد معاینه‌ش می‌کنم.
‫آب.
‫مامان! مامان!
‫می‌خوام برم خونه. ‫می‌خوام برم خونه.
‫بذارش اینجا.
‫کانسا. کانسا.
‫بهتره بری سراغِ خلبان.
‫باشه. کمکم کن جابه‌جاش کنم.
‫خب، یه بار دیگه امتحان می‌کنیم ‫خانم آلفونسین.
‫- نه، نکنین. به کشتنم میدین. ‫- باید تلاشمون رو بکنیم.
‫بذار تلاششون رو بکنن. ‫باید این کار رو بکنن.
‫شاید بهتر باشه بیخیالش بشیم.
‫یک، دو، سه، بکش.
‫نکنین! نکنین! نکنین!
‫می‌زنیم می‌کشیمش‌ها!
‫من دیگه نیستم. از پسش برنمیام.
‫- دست‌هام... ‫- این وحشتناکه.
‫- باشه. ‫- دست نزن.
‫بیایین اون صندلی‌های لق رو ببریم بیرون،
‫یکم جا باز کنیم
‫حواست به پاش باشه.
‫آب. آب.
‫یکم برف بهم بده.
‫بیا.
‫بیسیم کجاست؟ باید به سانتیاگو خبر بدیم.
‫از کوریکو رد شدیم. ‫از کوریکو رد شدیم.
‫بیسیم رو پیدا کردم.
‫کیفم.
‫چطور با سانتیاگو تماس بگیریم؟
‫یازده... 300.
‫ردیفه. خیلی خب. یازده، 300.
‫خاموشه. اصلا برق نداره.
‫کیفم.
‫کیفش رو می‌خواد.
‫چیزی کف کابین نیست. ‫کیفش رو نمی‌بینم.
‫- داریم می‌گردیم. توی کیفت چیه؟ ‫- تفـ...
‫تفـ...
‫تفنگم. تفنگم.
‫نه رفیق، توی این مورد ‫نمی‌تونیم کمکت کنیم.
‫بذارش اونور.
‫دست‌هام داره یخ می‌زنه.
‫خب دیگه خیلی دیره.
‫عمرا نیروهای نجات ‫بتونن امروز ما رو ببینن.
‫- امشب رو باید یه‌جوری بگذرونیم. ‫- نیروی نجات؟
‫آخه چطوری قراره ما رو پیدا کنن؟
‫نگران نباش. پیدامون می‌کنن.
‫هوا تاریک بشه، دمای هوا میاد پایین‌.
‫- شاید منفی یک یا چهار درجه. ‫- نگران نباش.
‫تحمل می‌کنیم.
‫نگران نباش.
‫سردمه.
‫اگه بتونیم این روکش‌ها رو در بیاریم ‫می‌تونیم به عنوان پتو استفاده کنیم.
‫فکر خوبیه.
‫بچه‌ها بیایین روکش صندلی‌ها رو باز کنیم
‫تا به عنوان پتو استفاده کنیم.
‫- پابلو. اوضاعِ شکمت چطوره؟ ‫- خوبه. ردیفه.
‫خوبه.
‫آهای!
‫- صدای کیه؟ ‫- کانسا، بیا.
‫فکر کردم فقط یه کت‌ـه
‫ولی وقتی اومدم برش دارم، دیدمش.
‫- صدمه دیدی؟ ‫- خودت رو معرفی کن.
‫خودت رو معرفی کن!
‫من روبرتون کانسا هستم و دانشجوی پزشکی‌ام.
‫از اعضای تیم راگبی‌ای هستم که ‫این هواپیما رو دربست کرایه کرده.
‫تو از خدمه‌ی هواپیمایی، درسته؟
‫درسته؟
‫آره. من مکانیکم.
‫بلدی بیسیم درست کنی؟
‫نه.
‫این کت رو از روی یه دختر برداشتی،
‫- درست میگم؟ ‫- نه!
‫راست میگی. کتِ آنا پارادوئه.
‫برو بذارش روی دختره.
‫اگه دوباره ازش بگیریش، می‌کشمت.
‫ببخشید.
‫- چطوری؟ ‫- میرم بخوابم.
‫از اینور؟
‫بیا بریم ادواردو. ‫سرش آسیب دیده.
‫آهای، روبرتو؟
‫نوشیدنی می‌خوری؟
‫مرسی.
‫اینو از کجا پیدا کردی؟
‫هیوگو یه عالمه بطری توی بار پیدا کرد.
‫میگه مالِ خلبانه.
‫خب پس مشخصه چرا این‌جوری ‫هواپیما رو هدایت می‌کرده.
‫کارمون تمومه.
‫چی بگم والا...
‫برگرد اون عقب به بقیه کمک کن.
‫نجات پیدا می‌کنیم.
‫کی رو می‌خوای متقاعد کنی، آنتونیو؟
‫هیچ پیش‌آگاهی‌ای نداشتم.
‫اینم از حسِ ششم ما!
‫فکر خوبی بود که گفتی ‫روکش صندلی‌ها رو در بیاریم.
‫ممنون.
‫بیا نوشیدنی بخور.
‫مرسی.
‫همه روکش‌ها رو در آوردیم.
‫بذارشون داخل. دم دست باشن.
‫دارم می‌میرم.
‫وای پناه بر خدا! چقدر درد دارم!
‫دارم از درد می‌میرم.
‫حتما وحشتناکه.
‫آرامشت رو حفظ کن. ‫خدا مراقبته.
‫پاهام!
‫خدا از سر تقصیرهاتون بگذره ‫که به دادم نرسیدین.
‫- دارم عذاب می‌کشم. ‫- دهنت رو ببند!
‫دهنت رو ببند زنیکه احمق ‫وگرنه با مشت می‌زنم توی صورتت.
‫به خدا قسم می‌زنم. ‫دهنت رو ببند.
‫یا خدا چقدر سرده! ‫خیلی سرده!
‫آنتونیو!
‫خیلی سرده. همه‌مون یخ می‌زنیم.
‫روی.
‫روی! پاشو، روی!
‫باید این سوراخ رو بپوشونیم.
‫پاشو وگرنه یخ می‌زنیم.
‫- با چی؟ ‫- با چمدون‌ها و وسایل.
‫- پاشو. پاشو. ‫- خیلی سردمه آنتونیو.
‫- یه چمدون بردار. ‫- چیکار می‌کنی؟
‫- پاشو. تو هم برو رافائل. ‫- دارم یخ می‌زنم.
‫باید پرش کنیم.
‫بیا. کمکم کن این صندلی رو بردارم رافائل.
‫- می‌ذاریمش زیر... ‫- باشه.
‫و چمدون‌ها رو می‌ذاریم روش. ‫کمک کن.
‫کارلیتوس؟
‫بیداری؟
‫الان جدی هستی؟
‫- می‌دونی به چی فکر می‌کنم؟ ‫- چی؟
‫به نظرم بد نباشه به ناندو کمک کنیم.
‫چی بگم والا.
‫بیا بذاریمش بین خودمون ‫تا بتونیم گرم نگه‌ش داریم.
‫مراقب سرش باش. جابه‌جاش کن.
‫پتو رو بده.
‫کانسا، هیوگو داره سعی ‫می‌کنه ناندو رو احیا کنه.
‫من دیگه به کسی کمک نمی‌کنم.
‫به اندازه کافی زحمت کشیدم.
‫از این احمقا متنفرم ‫و اگه تو هم دهنت رو نبندی،
‫از تو هم متنفر میشم. ‫دست از سرم بردار.
‫بدجوری حالت تهوع دارم.
‫بیا. سعی کن بخوابی خاویر.
‫به خاطر ارتفاع‌زدگیه. ‫نترس.
‫مرسی.
‫خب، حداقل سیگار داریم.
‫آره.
‫چطور قراره پیدامون کنن؟
‫باید بدونن تقریبا کجا سقوط کردیم.
‫نگران نباش. پیدامون می‌کنن.
‫- چه اتفاقی افتاده؟ ‫- سرت ضربه خورده.
‫- سقوط کردیم؟ ‫- آره.
‫باورم نمیشه.
‫مُرده. کمک کنین ببرمش بیرون.
‫- روبرتو. ‫- مُرده؟
‫- روبرتو. ‫- آره.
‫کمکش کن ببرینش بیرون.
‫نباید داخل کابین نگه‌شون داریم.
‫یالا کارلیتوس، کمک کن.
‫حالت چطوره سوزانا؟
‫پام درد می‌کنه.
‫هر کسی که دست یا پاش شکسته
‫بهرته بره روی برف‌ها دراز بکشه.
‫باعث میشه ورم‌تون هم بخوابه.
‫یخ زدن.
‫الان چطوره؟
‫ممنونم.
‫اینجا اوضاع چطوره؟
‫جفتشون مُردن.
‫تو مکانیکی، درسته؟
‫- چیزی برای علامت دادن داری؟ ‫- نه.
‫تجهیزات ضروری؟
‫نه. از این چیزها ندارم.
‫- مشکلش چیه؟ ‫- مشکلِ خودت چیه؟
‫بیسیم چی؟
‫چیکارش کنم؟
‫میشه درستش کرد؟
‫بدون باتری نه!
‫خب باتری داریم یا نه؟
‫هان؟
‫باتری‌های توی قسمت دم هواپیما بودن ‫که اونم از دست رفت!
‫ولش کن، یارو دیوونه‌ست.
‫در هر صورت بیسیم اصلا مهم نیست.
‫اگه درست می‌شد، بهتر بود ‫ولی چه با بیسیم و چه بی بیسیم
‫- پیدامون می‌کنن. ‫- مطمئنی؟
‫شک ندارم.
‫اون کیه؟
‫همون زنی که کل شب داد می‌زد. خانم آلفونسین.
‫نگو که اونه...
‫چی شده؟
‫من سرش داد زدم و گفتم دهنش رو ببنده.
‫همه‌مون می‌خواستیم همین ‫کار رو بکنیم، کارلیتوس.
‫ولی من داد زدم و حالا اون مُرده.
‫خیلی شرمنده‌م.
‫خدا از سر تقصیراتم بگذره.
‫سخت نگیر.
‫پدر ما که در آسمانی،
‫نام تو مقدّس باد.
‫پادشاهی تو بیاید ارادۀ تو، ‫چنانکه در آسمان انجام می‌شود،
‫بر زمین نیز به انجام رسد.
‫نان روزانۀ ما را امروز به ما عطا فرما.
‫و قرض‌های ما را ببخش،
‫چنانکه ما نیز قرضداران خود را می‌بخشیم
‫و ما را در آزمایش میاور، ‫بلکه از آن شریر رهایی‌مان ده.
‫آمین.
‫شکلات بادوم‌زمینی، شکلات کوچیک
‫چهار بطری نوشیدنی
‫یه نصف نوشابه و نُه‌تا بیسکوییت.
‫چند نفریم؟
‫27 نفر.
‫- از گشنگی می‌میرم... ‫- ببین...
‫هوا این‌جوری نمی‌مونه. ‫احتمالا همین امروز بعد از ظهر
‫بالگرد نجات می‌فرستن.
‫ولی باید حواسمون باشه و جیره‌بندی کنیم.
‫من ناهارم رو مفصل می‌خورم.
‫یه مقدار نوشیدنی و یه تیکه شکلات.
‫من ترجیح میدم ناهارم رو مفصل بخورم.
‫یالا. صف ببندین.
‫مراقب باش.
‫مرسی بابت این تیکه شکلاتِ کوچولو، آنتونیو.
‫نوش جونت.
‫پرش کن. برای خودم نمی‌خوام.
‫- پس واسه کی می‌خوای؟ ‫- ناندو.
‫- اون که بی‌هوشه. ‫- ولی اونم سهم داره.
‫بهش بده.
‫پادشاه امروز دست‌ودلباز شده.
‫سرش رو بیار بالا.
‫به نظر حالش بهتره.
‫آره. بهتر از این نمیشه!
‫خدا رو شکر حداقل سیگار داریم.
‫کلی سیگار داریم.
‫می‌تونم اینقدر سیگار ‫بکشم تا مُخم کلا تعطیل بشه!
‫صدای چیه؟
‫هواپیماست.
‫گروه جستجو اومده.
‫اگه ما نمی‌بینیم‌شون ‫پس اونا هم ما رو نمی‌بینن.
‫زیرلب چی می‌خونی؟
‫ترانه‌ی «نگاهِ عشق»
‫چه زیبا...
‫دارم به بچه‌هامون فکر می‌کنم.
‫آره.
‫منم همینطور.
‫به خونه فکر می‌کنم.
‫یکی از اینا پشت هر صندلی هست.
‫- آها. ‫- برف بریز.
‫وقتی ذوب بشه، تبدیل به آب میشه.
‫پیتر، تو یه نابغه‌ای.
‫عالیه. بیشتر بساز.
‫یه قسمت از برف رو مشخص می‌کنم
‫که کسی روش دستشویی نکنه. ‫دنیل، بیا کمک.
‫آنتونیو استعدادِ دیکتاتور شدن داره، نه؟
‫چی بگم....
‫- کوچی؟ ‫- چیه؟
‫«پرواز زنبور عسل» رو بزن.
‫برو بابا!
‫با وجود این همه بدبختی، ‫باید اعتراف کنم که اینجا جای قشنگیه.
‫نه درختی هست، نه پرنده‌ای ‫و نه هیچ دشت و چمنی.
‫آره، عین بهشته.
‫بیایین کمک. کلی کار داریم.
‫برو رد کارت، روی.
‫اگه بری پیتزا رو بگیری، من مهمونت می کنم.
‫حالت چطوره؟
‫بذار بخوابم.
‫کانسا...
‫چیه؟
‫کانسا، بیا ناندو رو ببین.
‫گمونم حالش خوب شده. ‫گمونم حالش خوب شده.
‫- فکر کنم داره به هوش میاد. ‫- ناندو؟
‫ناندو.
‫دیدی؟ بهت که گفته بودم!
‫دندون‌هاتو روی هم فشار نده، ‫لبخندت رو خراب می‌کنی.
‫ناندو.
‫حواست به من باشه. یالا. ‫حواست به من باشه. حواست به من باشه.
‫روبرتو کانسا.
‫- می‌شناستت. ‫- آره.
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫سقوط کردیم.
‫مامانم کجاست؟
‫مُرده.
‫نه، نه، نه، ناندو. ‫گوش کن. مامانت رو فراموش کن.
‫خواهرت زنده‌ست. ‫سوزانا زنده‌ست.
‫بهت نیاز داره چون مجروح شده. بهت نیاز داره
‫- تا ازش مراقبت کنی. ‫- کجاست؟
‫فعلا استراحت کن. بیهوش بودی.
‫خواهرم کجاست؟ خواهرم کجاست؟
‫سوزانا!
‫- سوزانا! ‫- نانـ...
‫ناندو؟
‫سوزانا؟
‫من دیگه پیشتم.
‫آهای!
‫یه هواپیما اومده. یالا.
‫ما رو می‌بینن؟ ما رو می‌بینن؟
‫- معلومه که می‌بینن. ‫- آهای.
‫- ما اینجاییم! ‫- زیباست!
‫آهای!
‫با بال‌هاش علامت داد. ‫با بال‌هاش علامت داد.
‫آره! با بال‌هاش علامت داد!
‫بهمون علامت داد. دیدم.
‫- تو هم دیدی؟ ‫- منم دیدم.
‫می‌دونستم پیدامون می‌کنن. ‫می‌دونستم.
‫نجات پیدا کردیم.
‫برمی‌گردیم خونه.
‫- همه پیتزا مهمونِ من. ‫- ایول!
‫برمی‌گردیم خونه فدریکو! برمی‌گردیم خونه.
‫خدا رو شکر.
‫- حالتون چطوره؟ ‫- خوبیم.
‫- خوب. ‫- یکم بخورین.
‫مرسی.
‫جیره‌بندی چی؟
‫پیدامون کردن. بخور.
‫ایول.
‫آنتونیو خوابه.
‫روی رو ببین. اونم خوابه.
‫ریتم نفس کشیدنش هم با آنتونیو تنظیمه.
‫انگار سگشه!
‫کارلیتوس، ظرف ادرار رو بده.
‫به نظرتون چطوری نجاتمون میدن؟
‫با بالگرد.
‫با هواپیما. یه هواپیمای گنده.
‫پدرو، باید بالگرد بفرستن.
‫- جایی برای فرود هواپیما نیست. ‫- ما که فرود اومدیم.
‫آره، چه‌جورم! این شکلی فرود اومدیم.
‫چی می‌خوری؟
‫شکلات.
‫بیا. فقط باید تا فردا دووم بیاریم.
‫راست میگه. یه تیکه هم به من بده.
‫به نظرتون کارِ درستیه؟
‫چرا نباشه؟ پیدامون کردن دیگه.
‫فردا صبح بالگردها میان.
‫باید تا موقع رسیدن بالگردها صبر کنیم.
‫ای بابا!
‫- چطوری؟ ‫- بدک نیستم. وقتِ غذاست؟
‫آره.
‫- اونا کجان؟ ‫- دارن میان.
‫به زودی هوا تاریک میشه.
‫یعنی چی؟ چه غلطی کردین؟
‫چی شده؟
‫نکنه عقلم رو از دست دادم؟ ‫حتما عقلم رو از دست دادم.
‫کی در این جعبه رو باز کرده؟
‫کدوم کثافتی بهش دستبرد زده؟
‫متوجه نیستین که دارین ‫با جونمون بازی می‌کنین؟
‫عملا دیگه هیچی خوراکی نداریم.
‫خب یه چاقو برمی‌داشتین
‫و توی خواب گلومون رو می‌بریدین!
‫کارِ کی بوده؟
‫من بودم.
‫باورم نمیشه.
‫فکر کردم امروز میان دنبالمون.
‫میان. ‫ولی شاید یه عملیات نجات زمینی باشه.
‫شاید مجبور شن پیاده خودشون رو برسونن.
‫ممکنه چند روز یا یه هفته طول بکشه.
‫ما دیگه هیچی برای خوردن نداریم. ‫گیر افتادیم.
‫می‌دونم آنتونیو ولی فکر ‫می‌کردم امروز صبح برسن.
‫مگه تو کی هستی که با جونِ من بازی می‌کنی؟ ‫هان؟
‫تو چه فرقی با بقیه‌ی ما داری؟
‫آنتونیو، فقط اون مقصر نیست. ‫منم خوراکی دزدیدم.
‫- منم همینطور. ‫- من نوشیدنی خوردم.
‫- منم شکلات خوردم. ‫- منم همینطور.
‫آنتونیو، همه مقصرن
‫به جز خاویر و لیلیانا.
‫منم فقط به این دلیل نخوردم ‫که حالت تهوع دارم.
‫به نظر نمیاد.
‫من رهبر این گروه هستم؟
‫نمی‌دونم. هستی؟
‫من کاپیتان تیم هستم.
‫هنوزم یه تیم هستیم
‫یا یه مشت آدمکش شدیم که به جونِ هم افتادیم؟
‫جواب بدین!
‫رای‌گیری کنیم؟
‫نیازی نیست. تو رهبر گروه هستی.
‫جوابِ این سوال رو بده، آنتونیو.
‫اگه ما رو دیده باشن ‫و حتی اگه نجات زمینی باشه
‫چرا برامون تجهیزات یا آذوقه ننداختن؟
‫می‌تونستن تا الان این کار رو بکنن.
‫تا الان این کار رو کرده بودن.
‫یه فکری به سرم زد که
‫دوتا ننو برای فدریکو و آلبرتو درست کنیم.
‫برای پاهاشون بهتره.
‫- تو هم میای کمک، زربینو؟ ‫- حتما.
‫منم کمک می‌کنم.
‫چندتا میله و بست دیدم. ‫مطمئنم میشه درست کرد.
‫پنج روز گذشته. ‫امروز روز پنجمه.
‫گشنمه.
‫- بِکِشش بالا. ‫- باشه.
‫مثل روز اولش شد. خب. بازم کمربند می‌خوایم.
‫نگاه کن! رادیوئه.
‫کاش فرستنده بود.
‫کار می‌کنه؟
‫یه صدایی میده.
‫بهتره فورا به آنتونیو خبر بدی.
‫- وگرنه شروع می‌کنه به داد و فریاد. ‫- باشه.
‫تا قبل از تاریکی ردیفش می‌کنیم یا نه؟
‫حتما.
‫یه صدایی میده. ‫باید یه آنتن درست کنیم.
‫هواپیماها کجان؟ ‫هواپیماها کجان؟
‫- حالش چطوره؟ ‫- نمی‌دونم. خوابه.
‫خودت چطوری ناندو؟
‫من؟ خوبم. نگران نباش.
‫هنوز بالگردی نرسیده.
‫داره می‌میره.
‫از کجا می‌دونی؟
‫و وقتی بمیره،
‫من از این کوه‌های کوفتی بالا میرم
‫برمی‌گردم پیش پدرم و توی اتاقم ‫و توی خونه.
‫آخه چطوری؟
‫- از سرما یخ می‌زنی. ‫- اگه زیاد لباس بپوشم نه.
‫از گشنگی می‌میری. ‫با یه تیکه شکلات
‫و یه قُلپ نوشیدنی که نمیشه از کوه بالا رفت.
‫یه تیکه از گوشتِ خلبان‌ها برمی‌دارم.
‫هر چی نباشه اونا ما رو ‫به این روز انداختن.
‫حالت چطوره؟
‫بدک نیستم. تو چی؟
‫بهترم. حداقل روی زمین نیستم.
‫- صحیح. ‫- پات چطوره؟
‫نمی‌دونم.
‫وضع پای من خرابه.
‫خوب میشی.
‫- ناندو. ‫- مرسی.
‫پای آلبرتو رو دیدی؟
‫آره.
‫وضع پای آلبرتو از پایِ من بدتره.
‫هر دوتون مجروح شدین.
‫بذار یه چیزی رو بهت بگم، روبرتو.
‫اسمِ من فدریکو اِرانداست ‫و من برمی‌گردم.
‫خیلی‌خب.
‫الان وضعیتِ آلبرتو از من بدتره.
‫باید حواسمون به آلبرتو باشه.
‫باشه. باشه فدریکو.
‫خفه شو! خفه شو! ‫این‌جوری حرف نزن.
‫- من فقط گفتم آنتونیو... ‫- تکرار نکن!
‫- چی شده؟ ‫- آنتونیو از رادیو شنید که
‫- هنوز هیچ هواپیمایی ما رو ندیده. ‫- هنوز ندیدن.
‫- خب این خیلی بده. ‫- دهنت رو ببند رافائل.
‫باید از کوه بریم بالا. ‫شاید دم هواپیما رو پیدا کنیم.
‫باتری‌ها هم توی همون قسمت هواپیماست.
‫می‌تونیم فرستنده رو درست کنیم ‫و تقاضای کمک کنیم.
‫باید یه کاری کنیم.
‫از گشنگی تلف میشیم. ‫فردا راه میفتیم.
‫چقدرِ دیگه مونده؟
‫یالا.
‫- نمی‌تونم. ‫- دیگه نفس ندارم.
‫یالا. بیایین یه بار دیگه تلاش کنیم.
‫بریم تو کارش. همینه.
‫دووم بیار.
‫یالا، پام رو بگیرین. ‫محکم بگیرین.
‫گرفتیمت.
‫دووم بیار کانسا.
‫منو بِکشین بالا! ‫منو بِکشین بالا!
‫وحشتناک بود.
‫دارم خفه میشم.
‫آره. منم همینطور.
‫باید برگردیم.
‫سخت‌تر از چیزیه که فکر می‌کردم. ‫خیلی ضعیف شدم.
‫- می‌دونین ناندو چی گفت؟ ‫- چی؟
‫گفت اگه خیلی احساس ضعف کنه، ‫یکی از خلبان‌ها رو می‌خوره.
‫تا سقوط هواپیما رو تلافی کنه.
‫بهتره برگردیم.
‫خورشید غروب کنه، یخ می‌زنیم.
‫کوریکو.
‫خلبان گفت ازش رد شدیم. ‫ایناهاش. وارد شیلی شدیم.
‫از کجا نقشه گیر آوردی؟
‫پیداش کردم.
‫توی کارش هم استاده.
‫این دره فقط از طرف شرق راه داره.
‫به عمق کوه‌ها میره.
‫راه خروج به سمت غربه.
‫شیلی در غرب قرار داره.
‫پشت این کوه‌ها دره‌های سرسبز شیلی هستن.
‫- بیخیالش. ‫- آلبرتو نقشه پیدا کرده.
‫صرفا با یه نقشه نمیشه نجات پیدا کرد.
‫ما امروز می‌خواستیم ‫از یه تپه کوچیک بالا بریم
‫و بیچاره شدیم.
‫کی می‌تونه از اون کوه‌ها بالا بره، سوپرمن؟
‫توی این ارتفاع وقتی هیچ غذایی ‫برامون نمونده، عین بچه گربه ضعیفیم.
‫الان بهتون میگن قضیه از چه قراره.
‫یا نجات پیدا می‌کنیم ‫یا می‌میریم.
‫دیگه وقتشه. ‫وقتی برای مسخره‌بازی نداریم.
‫وقتِ دعا کردنه رفیق. ‫بیایین ذکر بگیم.
‫کارلیتوس من نمی‌تونم. ‫من اعتقاد ندارم.
‫پس نگو. ببین خدا نجاتت میده یا نه.
‫اگه کسی دیگه هم می‌خواد این ریسک رو کنه، ‫مشکلی نیست.
‫- درود بر تو ای مریم، سرشار از فیض... ‫- خداوند با تو‌ است...
‫میان همه زنان تو مبارک هستی،
‫و عیسی میوه درون تو مبارک است.
‫ای مریم مقدس
‫ما گناهکاران را، در این زمان ‫و در لحظه مرگمان، دعاگو باش!
‫آمین.
‫من خدا نیستم، می‌دونی؟ ‫نمی‌تونم نجاتتون بدم.
‫نمی‌تونم مسئولیتتون رو قبول کنم.
‫سعیم رو کردم چون کاپیتان تیمم ‫ولی آخه کی می‌تونه همچین کاری کنه؟
‫کی تواناییش رو داره؟ ‫کی تواناییش رو داره؟
‫مسخره‌بازی در نیار. ‫درسته، تو خدا نیستی.
‫اینقدر به خودت فشار ‫نیار تا حالت بد نشه، آنتونیو.
‫همه می‌دونن تا همین الانم کلی زحمت کشیدی.
‫دستِ خودم نیست. ‫توی فکرِ مادرمم.
‫منم به فکرِ بچه‌هامم. ‫درکت می‌کنم.
‫دوباره بچه‌هات رو می‌بینی.
‫مطمئنم که می‌بینم‌شون. مطمئنم.
‫سوزانا مُرده.
‫خواهرم مُرده.
‫متاسفم ناندو.
‫امشب کنار خودم نگه‌ش می‌دارم ‫و فردا می‌برمش بیرون.
‫[روز نهم]
‫دیگه به کتش نیاز نداره.
‫باورم نمیشه، روی.
‫باورم نمیشه.
‫عملیات نجات رو لغو کردن. ‫بیخیال‌مون شدن.
‫فکر می‌کنن مُردیم.
‫می‌کشمت. می‌کشمت. ‫تو قول داده بودی. تو بهم قول داده بودی.
‫چی شده؟
‫توی رادیو گفتن عملیات جستجو رو لغو کردن.
‫پاشو. بهتره بریم به بقیه خبر بدیم.
‫نمی‌تونم. همه ناامید میشن.
‫چرا اینقدر می‌خوای بقیه ‫رو امیدوار نگه داری؟
‫آهای دنیل! همه رو جمع کن.
‫خیلی‌خب. همه هستن؟
‫آره. همه هستیم.
‫خیلی‌خب گوش کنین. ‫یه چیزی رو باید بهتون بگم.
‫خبر خوب اینکه ‫عملیات جستجو رو لغو کردن.
‫این کجاش خبر خوبیه؟
‫چون معنیش اینه که ‫خودمون باید از اینجا بریم.
‫ما خودمون رو نجات میدیم.
‫آلبرتو، گفتی شیلی سمت غربه، درسته؟
‫درسته.
‫زده به سرش!
‫نمیشه. ما می‌خواستیم از کوه ‫بالا بریم ولی توانش رو نداشتیم.
‫درسته.
‫چون غذا نخورده بودین.
‫اگه عملیات جستجو رو لغو کرده باشن، ‫پس یعنی خودمونیم و خودمون
‫و باید جونمون رو نجات بدیم ‫و غذا بخوریم.
‫چی بخوریم؟
‫نه.
‫گوشتِ مُرده‌ها رو؟
‫نه.
‫منظورش اینه که باید ‫از مُرده‌ها تغذیه کنیم.
‫درسته.
‫باید از مُرده‌ها تغذیه کنیم.
‫باید باهاش کنار بیاییم.
‫وای نه. ناندو!
‫حق با ناندوئه.
‫- چی؟ ‫- باورم نمیشه
‫دارم چی می‌شنوم. تو هم آره روبرتو؟!
‫داری از آدم‌خواری صحبت می‌کنی!
‫من فقط میگم باید گوشت بخوریم ‫تا زنده بمونیم.
‫- من که نمی‌تونم. من نمی‌تونم. ‫- نفرت‌انگیزه.
‫آره ولی خب که چی؟
‫اگه یه زخم چرکی داشتم ‫که باید تمیز می‌شد
‫تو انجامش نمی‌دادی؟ حتی اگه نفرت‌انگیز بود
‫- فقط چون چاره‌ای نبود؟ ‫- چرا.
‫ولی نمی‌خوردمت.
‫- خفه شو! ‫- ببخشید!
‫به روح اعتقاد دارین؟
‫روحی که بعد از مرگ از بدنمون خارج میشه؟
‫چه می‌دونم. من که کشیش نیستم.
‫خیلی‌خب.
‫نمی‌خوام درباره‌ش صحبت کنم.
‫منم همینطور ولی مجبوریم. داریم از ‫گشنگی می‌میریم و اینجا گیر افتادیم.
‫اگه روحی در کار باشه و از بدنت خارج بشه، ‫بدنت صرفا یه لاشه‌ست.
‫این شروعِ یک پایانه.
‫آنتونیو، اون چیزی که زیر برف‌ها پنهان شده، ‫صرفا گوشته.
‫غذاست.
‫من نمی‌خورم. حاضرم بمیرم.
‫من به خدا اعتقادم دارم و ‫می‌ترسم اگه این کار رو بکنم
‫مجازات بشم.
‫خدا ما رو توی این وضع قرار داده.
‫شاید. ولی یه آزمایشه که ‫ببینه چطور واکنش نشون میدیم
‫و متمدن می‌مونیم یا نه.
‫بعید می‌دونم خدا براش مهم باشه
‫- متمدن بمونیم یا... ‫- تو از کجا می‌دونی؟
‫بذار تن‌تن صحبت کنه. ‫هیچ‌وقت هیچی نمیگه.
‫همیشه فکر می‌کردم خدا ‫می‌خواد به حرف دلمون گوش بدیم
‫از عقلمون استفاده کنیم ‫و برای زندگی بجنگیم.
‫- به هر قیمتی؟ ‫- نه.
‫نباید آدم‌های معصوم و بی‌گناه رو بکشیم ‫تا زنده بمونیم.
‫معصومیتِ خودمون چی؟
‫اگه آدم‌خوار بشیم چی از ‫معصومیت‌مون می‌مونه؟
‫ببخشید ولی من نیستم.
‫منم نمی‌تونم.
‫منم بعید می‌دونم بتونم این کار رو بکنم.
‫با چه رویی برگردیم پیش خانواده‌هامون؟
‫می‌تونی زنده برگردی. فکر کنم ‫خانواده‌ت زنده موندنت رو ترجیح بدن.
‫روبرتو، حاضری بری اون بیرون
‫و یه تیکه از گوشتِ یه آدم ببری ‫و بخوریش؟
‫هیچ‌کدوممون صلاحیت چنین تصمیمی رو نداریم.
‫ما اینجا تک و تنهاییم.
‫انگار روی ماه گیر افتادیم. پناه بر خدا!
‫حتما اون قدیم‌ها هم همچین موقعیت‌هایی بوده،
‫زمان انسان‌های اولیه.
‫نمی‌دونم چی بگم.
‫کاری جز دعا کردن از دستمون برنمیاد.
‫خب؟
‫دارن دعا می‌کنن. فردا تصمیم می‌گیریم.
‫مگه ما چیکار کردیم که ‫حالا خدا ازمون می‌خواد
‫گوشتِ تنِ دوستانِ مُرده‌مون رو بخوریم؟
‫به نظرت اگه اونا زنده بودن ‫چیکار می‌کردن؟
‫نمی‌دونم.
‫خوابم نمی‌بره.
‫باتری رو هدر ندین.
‫من می‌دونم که اگه مُرده بودم
‫و شما می‌تونستین با ‫خوردن گوشت تنم زنده بمونین...
‫ازتون می‌خواستم بخورینش.
‫در واقع اگه بمیرم و گوشت تنم رو نخورین،
‫از اون دنیا برمی‌گردم و حسابتون رو می‌ذارم ‫کفِ دستتون.
‫باحال بود.
‫دستم رو بگیرن و باهام عهد ببندین.
‫هر کسی بمیره موافقه که
‫از گوشت بدنش به عنوان غذا استفاده بشه.
‫بسیارخب.
‫من عهد می‌بندم...
‫- موافقم. ‫- منم همینطور.
‫- منم پایه‌م. ‫- منم همینطور.
‫- کارلوس؟ ‫- دارم فکر می‌کنم.
‫آنتونیو؟
‫ناندو؟
‫آره.
‫میشه قول بدین اگه منو خوردین،
‫چیزی رو اسراف نکنین؟
‫خدا به همه‌تون برکت بده.
‫پابلو!
‫- پابلو. ‫- چیه؟
‫- شکمت چطوره؟ ‫- خوبه.
‫لباست رو بزن بالا. بذار ببینمش.
‫- به نظر خوبه. ‫- گفتم که.
‫باید می‌مُردی.
‫خب نظرِ تو چیه تن تن؟
‫به نظرم باید بخوریم.
‫اگه این کار رو بکنیم، ‫دیگه هیچ‌وقت اون آدم سابق نمیشیم.
‫مثل عشای ربانیه. ‫مرگِ اونا به ما زندگی میده.
‫بقیه هم درک می‌کنن.
‫این باید برای بریدن مناسب باشه.
‫خیلی‌خب. بده به من.
‫بریدنش خیلی سخته.
‫گوشتش یخ زده. می‌خوام این تیکه رو بخورم.
‫یکی این رو بگیره.
‫یکی این رو بگیره و بخوره. یالا.
‫بذارین یه چیز رو بهتون بگم.
‫اگه شکمم سیر بشه، ‫می‌خوام یه حرکتی بزنم.
‫کجا بودی؟
‫از جسد خواهرِ من نخوردی، درسته؟
‫نه.
‫نه. زن نبود. نمی‌دونم کی بود.
‫بقیه چطوری دارن می‌خورن؟
‫- یکی یکی. ‫- خوبه.
‫هر کاری از دستم بربیاد می‌کنم، روبرتو. ‫اگه جون داشته باشم از پسش برمیام.
‫وقتی دیگه نتونستم، نوبت توئه.
‫وای! خواهرم خیلی زیبا بود.
‫کثافتا! بدونِ من رفتن؟
‫تا چیزی نخوری، نمی‌تونی بری.
‫می‌خوان دنبال دم هواپیما بگردن.
‫تا باتری بیارن و فرستنده رو درست کنیم.
‫دیگه نمی‌بینم‌شون.
‫اونجا رو!
‫امشب برای کوهنوردهامون دعا می‌کنیم
‫که سالم برگردن.
‫پس تو هم دعا کن، فیتو.
‫منو بیخیال شو. گفتم که اعتقاد ندارم.
‫فیتو.
‫درود بر تو ای مریم، سرشار ‫از فیض، خداوند با تو‌ است...
‫میان همه زنان تو مبارک هستی،
‫و عیسی میوه درون تو مبارک است.
‫این رو بخور. بخورش.
‫به نظرت سالمن؟
‫نه، اونجوری که اونا لباس پوشیده بودن...
‫دیشب دما 37 یا چهل درجه زیر صفر بود.
‫اونا مُردن.
‫خورشید در اومد.
‫نه، خیالاتی شدیم.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫چی؟
‫خورشید در اومد. خدا رو شکر.
‫اونجا رو! صندلی هواپیماست.
‫سنگینه! کمکم کن.
‫آماده؟ برو بریم!
‫حتما سوخته.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- کیف پولش...
‫و بقیه وسایلش رو برای مادرش برمی‌دارم.
‫آهای!
‫اجساد بیشتری اینور هست.
‫این نشونه‌ی آدماییه که مفقود شدن.
‫جمعا سه‌تا.
‫دوباره پاهام دارن یخ می‌زنن.
‫باید برگردیم.
‫می‌خواین بازی کنیم؟
‫یوهو!
‫چرا بعد از اینکه تمیزش کردیم هم ‫اینقدر بوی گندی میده؟
‫چون عفونت کرده. فرداشب باز تمیزش می‌کنم.
‫روبرتو، ناامید نباش.
‫از آلبرتو یاد بگیر. ‫هیچی جلودارش نیست.
‫من از کلیسای روم دست کشیدم
‫تا به آرمان‌شهر رو بیارم.
‫خوش به حالت آلبرتو.
‫و منم بگم که اسمم فدریکو ارانداست
‫و برمی‌گردم.
‫حالِ فدریکو چطوره؟
‫گمونم قانقاریا گرفته. ‫آلبرتو رو که مطمئنم گرفته.
‫کانسا. کانسا!
‫اینجا رو! اینجا رو!
‫- مراقب باشین! ‫- دارن پرواز می‌کنن.
‫یوهو!
‫چیکار می‌کنین؟ مراقب باشین.
‫- مراقب باشین! ‫- به امید آزادی!
‫مراقب باشین.
‫اونا نمُردن روبرتو. ‫پس هر چیزی ممکنه.
‫یوهو!
‫یه تیکه از بال هواپیما بود.
‫پس دم هواپیما باید یه جایی اون بالاها باشه.
‫نقشه‌ی پیشنهادیِ من اینه:
‫یه تیم انتخاب کنیم تا ‫بریم دنبال دم هواپیما.
‫- من میام. ‫- منم همینطور.
‫بیشترین جیره و گرم‌ترین لباس‌ها رو
‫به اون تیم میدیم.
‫و بعدش حدودا یه هفته بعد
‫میریم اون بالا و دم هواپیما رو پیدا می‌کنیم
‫باتری‌ها رو برمی‌داریم، برمی‌گردیم ‫و فرستنده رو درست می‌کنیم.
‫- اون بالا خیلی سرد میشه. ‫- من دیگه نمی‌تونم برم.
‫آره. منم همینطور.
‫بازم پول نیاز دارم.
‫بیا.
‫کاش هر شب می‌تونستیم آتیش درست کنیم
‫و یه نفر می‌رفت پیتزا می‌خرید.
‫اگه تو بری، من پولش رو میدم.
‫نه نفرمایید. تو برو، مهمونِ من.
‫حس می‌کنم خدا هوامون رو داشته.
‫حسش نمی‌کنی؟ انگار دستِ تقدیره.
‫منم حسش می‌کنم.
‫سلام.
‫می‌خواستم به همه اطلاع بدم
‫اگه مُردم، اجازه‌ش رو دارین.
‫می‌تونین از جسدم بخورین.
‫کی باورش می‌شد؟!
‫بگیر بشین آنتونیو.
‫ کوچی، حیف شد برامون ویولنسل نزدی.
‫خاویر؟
‫- چیه؟ ‫- من یه تصمیمی گرفتم.
‫چه تصمیمی عزیزم؟
‫دوست دارم بازم بچه‌دار بشم.
‫این اتفاق باعث شده...
‫باعث شده عمیقا معجزه زندگی رو حس کنم.
‫به خاطر اون نیست عزیزم. ‫به خاطر اینه که...
‫چیزی نمی‌خوری.
‫و اگه چیزی نخوری، چطور می‌خوای ‫یه بچه دیگه به دنیا بیاری؟
‫حق با توئه.
‫پس می‌خورم. می‌خورم.
‫خدا حفظت کنه.
‫بقیه کجان؟
‫نمی‌دونم.
‫نور رو بگیر اینور.
‫بهمن!
‫ادواردو! ادواردو!
‫بیا بیرون! بیا بیرون!
‫هیچی نمی‌بینم. چیزی رو نمی‌بینم.
‫- حالت خوبه؟ ‫- بله.
‫- کی هستی؟ ‫- زربینو.
‫کمک!
‫آنتونیو!
‫آنتونیو.
‫یه نفر اینجاست. ‫یه نفر اینجاست.
‫برو، برو، برو.
‫پابلو.
‫لیلیانا.
‫دووم بیار.
‫خودم...
‫لیلیانا! کمکم کنین.
‫تو رو خدا کمکم کنین زنم رو نجات بدم.
‫لیلیانا.
‫خدایا زنم رو ازم نگیر.
‫داره نفس می‌کشه. ناندو.
‫ادامه بده. خدایا، خواهش می‌کنم. ناندو.
‫بیارینش بیرون.
‫بِکِش. بِکشش بیرون.
‫هشت نفر مُردن. ‫هشت‌تامون مُردن.
‫نمی‌تونیم بریم بیرون. ‫کولاک شده.
‫بذار ببینم.
‫روبرتو...
‫گوش کن، امروز تولدِ رافائله.
‫خب؟
‫باید حواسمون به تولدش باشه.
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫♪ تولدت مبارک رافائلِ عزیز ♪
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫یه آرزو کن.
‫آرزو؟
‫فقط می‌خوام این وضعیت تموم بشه.
‫- هنوزم داره برف میاد. ‫- کولاکه دیگه.
‫روبرتو، اینو دیگه باورت نمیشه.
‫چی رو؟
‫امروزِ تولدِ منه.
‫♪ تولدت مبارک کارلیتوسِ عزیز ♪
‫همه‌تون رو خیلی دوست دارم.
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫و آرزوم اینه که... آرزوم اینه که...
‫امشب برای زنده‌ها و خودِ زندگی
‫دعا می‌خونیم.
‫اینکه ما از سقوط هواپیما،
‫گرسنگی و بهمن ‫جونِ سالم به در بردیم.
‫و فیتو، امشب دیگه شوخی نداریم.
‫باید همراهمون دعا کنی.
‫کارلیتوس، من دعا نمی‌خونم. ‫اعتقاد ندارم.
‫صدای چی بود؟
‫یا خدا! یه بهمنِ دیگه!
‫درود بر تو ای مریم، سرشار ‫از فیض، خداوند با تو‌ است...
‫میان همه زنان تو مبارک هستی،
‫و عیسی میوه درون تو مبارک است.
‫آلبرتو.
‫نور.
‫کانسا. زربینو.
‫صبح بخیر کارلیتوس.
‫صبح بخیر دوستان. ‫می‌دونین امروز چه روزیه؟
‫نه. چه روزی؟
‫امروزِ تولدِ بابامه.
‫بابام هنرمنده،
‫نقاشه و یکمم دیوونه‌ست!
‫و امروز که خورشید در اومده، ‫ته دلم حس می‌کنم
‫واقعا قراره دوباره ببینمش.
‫- شما هم حسش می‌کنین؟ ‫- چی رو؟
‫خدا رو.
‫خدا امروز همه‌جا هست.
‫کمک! اینجا! من اینجام.
‫مُرده‌ها اینجا بودن. ‫الان دیگه رفتن زیر برف.
‫این براشون نزدیک‌ترین چیز به خاکسپاریه.
‫- نگرانِ ادورادو هستم. ‫- چرا؟
‫داره روحیه‌ش رو از دست میده.
‫کی میریم؟
‫پونزدهم.
‫پونزدهم گذشت.
‫پونزدهم ماه دیگه.
‫خیلی زیاده.
‫زمستون داره تموم میشه. ‫شب‌ها کوتاهتر میشن.
‫هوا گرم‌تر میشه. اون موقع شانس داریم.
‫آلبرتو...
‫چرا گریه می‌کنی؟
‫چون خیلی به خدا نزدیکم.
‫هیس. چیزی نیست.
‫چقدر زیبا.
‫زیباست.
‫لطفا بیدار شین.
‫لطفا همگی بیدار شین.
‫اسمِ من فدریکو ارانداست ‫و باید بهتون بگم
‫آلبرتو آنتونا، پسری شجاع، از دنیا رفته.
‫اون 21 ساله بود.
‫پروردگارا، آنان را به آرامشی ابدی برسان.
‫باشد که همیشه غرق در نور و روشنایی باشند.
‫باشد که در آرامش باشند. آمین.
‫[روز پنجاهم]
‫این باید برای خوردن کافی باشه.
‫باید چند روز دیگه صبر کنیم.
‫- چرا؟ ‫- چون هوا گرم‌تر میشه.
‫من تا پونزدهم صبر کردم.
‫پونزدهم که شد گفتی هوا خوب نیست.
‫شونزدهمم گفتی هوا خوب نیست.
‫الان چهار هفته‌ست که معطل تو هستم، روبرتو.
‫وسایلت رو جمع کن. وقت رفتنه.
‫بسیار خب.
‫چطوری فدریکو؟
‫خوبم ناندو. توی مسیرت موفق باشی.
‫مرسی. خاویر شنیدم چیزی نمی‌خوری.
‫آره.
‫ببینی اگه بخوای از اینجا سالم بری، ‫به خودت بستگی داره.
‫شاید.
‫زنت رو فراموش کن! فراموشش کن! ‫به فکر بچه‌هات باش.
‫حالا غذا می‌خوری؟
‫آره. می‌خورم.
‫خوبه.
‫مراقبِ خودت باش فدریکو. ‫برام دعا کن.
‫چشم.
‫وقتی دم هواپیما رو پیدا ‫کردیم با باتری برمی‌گردیم.
‫اگه نکردین چی؟
‫اگه پیداش نکردیم، همین‌جور ادامه میدیم.
‫کجا میریم؟ همین‌جور توی کوهستان می‌چرخیم؟
‫دم هواپیما رو پیدا می‌کنیم.
‫روی، رادیو یا پنل رو ردیف کردی؟
‫تقریبا. کلی سیم‌کشی داره.
‫ردیفش می‌کنیم.
‫خیلی‌خب ادواردو، اینا رو می‌بینی؟
‫کفش‌های کوچیکی هستن.
‫آره، کفش‌های کوچیکی هستن. ‫این یکی رو بگیر.
‫وقتی اینا دوباره جفت بشن، برمی‌گردی خونه.
‫باشه؟
‫باشه.
‫بسیارخب، بریم توی کارش.
‫از کجا راجع به فرستنده یاد گرفتی؟
‫آموزش خاصی ندیدم. به پسرعموهام ‫کمک کردم سیستم صوتی‌شون رو سر هم کنن.
‫و حالا شدم متخصص رادیو.
‫روی، زندگی‌مون به این رادیو بستگی داره.
‫کی از تو پرسید کارلیتوس؟ ناراحتم ‫نکن. همین‌جوریشم احساساتی هستم.
‫بیایین. دست از سرش بردارین.
‫بیایین بریم.
‫آهای!
‫باورتون نمیشه چی پیدا کردم.
‫شکلات!
‫پلیور.
‫لباس تمیز.
‫کتاب کمیکی که هنوز نخوندم.
‫خمیردندادن.
‫خوشمزه‌ست.
‫داستانِ خوبی داره.
‫شاید بهتر باشه فردا به راهمون ادامه بدیم.
‫- منظورت چیه؟ ‫- باتری پیدا کردیم دیگه.
‫برشون می‌گردونیم و درخواست ‫کمک میدیم. تموم شد و رفت.
‫باورم نمیشه این همه مدت دم هواپیما ‫سه ساعت باهامون فاصله داشت.
‫شاید بهتر باشه همین‌جور پیاده بریم شیلی.
‫چی میگی واسه خودت؟ مزخرف نگو!
‫تجهیزات کوهنوردی نداریم.
‫می‌میریم.
‫نه. باتری‌ها رو برمی‌گردونیم ‫و درخواست کمک می‌فرستیم. تموم شد و رفت.
‫یک، دو، سه.
‫- فکر نکنم جواب بده. ‫- نمی‌دونم.
‫شاید بهتر باشه به راهمون ادامه بدیم.
‫من حاضر نیستم ریسک کنم
‫و برم توی دل کوهستان. ‫احمقانه‌ست...
‫خیلی‌خب. نقشه از این قراره.
‫رادیو رو برمی‌داریم میاییم اینجا.
‫ما که بلد نیستیم رادیو رو وصل کنیم.
‫روی رو میاریم.
‫من نمی‌خوام بیام.
‫ما هیچی از رادیو سرمون نمیشه.
‫منم همینطور. اصلا نمی‌دونم این سیم‌ها ‫به چه دردی می‌خوره.
‫من فقط به پسرعموهام کمک کردم ‫سیستم صوتی‌شون رو درست کنن.
‫تازه اونم دفترچه راهنما داشت.
‫باید بیای!
‫شما ببرینش. شما از من باهوش‌ترین.
‫من نمی‌خوام برم توی برف‌ها. نمی‌خوام برم.
‫چقدر دیگه مونده؟ ‫خیلی وقته داریم راه میریم.
‫دیگه جون ندارم.
‫حس بیماری و ضعف دارم.
‫کاش خفه می‌شد.
‫فکرِ خودت بود.
‫- مراقب باش! ‫- شرمنده.
‫نزنی بسوزونیش. بده به من.
‫هوا داره تاریک میشه.
‫می‌خوام اینا رو بپیچم دور پاهام.
‫نمی‌خوام امشب سردم بشه.
‫لعنتی!
‫- تقصیرِ تو بود! ‫- یه لحظه بیخیالش بشین.
‫خب؟ بیایین آتیش درست کنیم.
‫- تن تن. ‫- بله؟
‫بیا آتیش درست کنیم.
‫خوب جواب دادن. جام راحته.
‫- به نظرت باید چیکار کنیم؟ ‫- رادیو رو درست کنیم.
‫- آره ولی اگه نتونیم؟ ‫- بعید می‌دونم جواب بده.
‫روی وقتی درست بشه، ‫به خاطر تو نبوده.
‫- من هیچ‌وقت نگفتم بلدم درستش کنم... ‫- ولی اگه کار نکنه...
‫باید چیکار کنیم؟ هان تن تن؟
‫نمی‌دونم. هر چی شما دوتا بگین.
‫همیشه بی‌طرفه.
‫خب به نظر اگه رادیو درست نشه...
‫من حاضر نیستم از اون کوه‌ها بالا برم.
‫پس بدون تو میرم.
‫می‌میری. از سرما یخ می‌زنی.
‫نه نمی‌زنم. نه اگه یه کیسه خوابِ ‫خوب با این وسایل درست کنم.
‫وسیله کافی برای ساخت کیسه هست.
‫[برو بالا. 18 نفر هنوز زنده‌ن.]
‫ناندو! ناندو!
‫اینجا رو! نگاه کن!
‫وای!
‫- کیک رو ببین. ‫- وای...
‫داریم درست میریم؟
‫گمونم آره.
‫یالا!
‫نمی‌تونم.
‫خودت می‌دونی که می‌تونی.
‫منو بذارین و برین.
‫ناندو، باید ادامه بدیم.
‫اگه غروب بشه و توی این ‫وضع گیر بیفتیم، کارمون تمومه.
‫- تو برو! ‫- روی چی؟
‫تو با تن تن برو. ‫پشت سرت رو نگاه نکن.
‫من روی رو برمی‌گردونم پیش بچه‌ها.
‫بهت گفتم زمستون هنوز تموم نشده.
‫- ولم کن. ‫- بیا.
‫- نمی‌تونم راه برم.
‫نمی‌تونم کولت کنم. جفت‌مون رو به کشتن میدی.
‫نمی‌تونم.
‫یعنی چی نمی‌تونی؟ پاشو بی‌عرضه.
‫منظورت چیه نمی‌تونی؟
‫من این حرفا حالیم نمیشه.
‫پاشو ده قدم برو.
‫- پاشو و ده قدم برو. ‫- خیلی‌خب.
‫اونان.
‫- رادیو درست شد؟ ‫- نه.
‫ناندو کجاست؟
‫نمی‌دونم.
‫ناندو.
‫یالا! یالا!
‫کارلیتوس، بگیر.
‫مرسی.
‫ندیدین؟ فدریکو مُرده.
‫[روز شصت و یکم]
‫به درد نمی‌خوره.
‫- منظورت چیه؟ ‫- به درد نمی‌خوره.
‫کانسا.
‫بگیر بخواب.
‫حالش بده.
‫چه‌ش شده؟
‫تعجب کردی؟ آدم چقدر می‌تونه ‫توی این وضعیت دووم بیاره؟
‫کارلیتوس میگه کیسه خواب آماده‌ست.
‫آماده نیست.
‫چرا. وقت رفتنه. وقتشه بریم.
‫توی طوفان گیر کردیم. نزدیک بود بمیریم.
‫گفتم که زمستون هنوز تموم نشده. ‫گوش کن ناندو.
‫خوبه که اراده‌ت قویه.
‫ولی من منطقی فکر می‌کنم. ‫بهتره صبر کنیم.
‫- تا کی؟ ‫- تا وقتی کیسه خواب آماده بشه.
‫- آماده‌ست. ‫- نیست.
‫- میگم آماده‌ست! ‫- نیست!
‫آهای.
‫رافائل مُرده.
‫وقتِ رفتنه روبرتو. وقت رفتنه.
‫قبل از اینکه همه‌مون مثل حیوون‌ها بشیم.
‫باشه.
‫ناندو.
‫هنوزم کفش رو نگه داشتم.
‫منم لنگه‌ی خودمو دارم.
‫خدا به همراهتون. ‫نگران نباشین.
‫مرسی.
‫صبر کنین. صبر کنین.
‫کارلیتوس، بذار برن.
‫یادم رفت بهتون بگم دیشب یه خوابی دیدم.
‫یه حسی دارم.
‫زمین‌های سرسبز و گل دیدم. ‫بوی علف رو حس می‌کردم.
‫سفرتون موفقیت‌آمیزه.
‫پیتزا یادتون نره.
‫بیا.
‫اون بالا جای خوبی برای کمپ زدنه.
‫فکر کنم رسیدیم به قله.
‫شاید به جایی راه داشته باشه.
‫مراقب باش.
‫لطفا کمک.
‫ناندو! ناندو!
‫تو هم میفتی.
‫صبر کن روبرتو. ‫کمربند رو بده به من.
‫نگران نباش. دووم بیار.
‫- ناندو. ‫- دووم بیار.
‫گرفتی؟
‫دووم بیار.
‫گرفتمت.
‫یالا.
‫- یالا. ‫- گرفتمت. گرفتمت.
‫- رواله؟ ‫- آره.
‫عجله کن.
‫محکم بچسب.
‫حالا تن تن. منو بکش بالا.
‫منو بگیر. خودتون رو بِکِشین بالا. ‫بیایین بالا.
‫خب نظرت چیه؟ ‫می‌خوای یه راه دیگه رو امتحان کنی؟
‫هان؟
‫آماده‌ای روبرتو؟
‫اون خط رو می‌بینی؟
‫- جاده‌ست. ‫- من چیزی نمی‌بینم.
‫تو می‌بینی تن تن؟
‫یه خط می‌بینم. ‫ولی مطمئن نیستم جاده باشه.
‫به نظرم بهتره برگردیم.
‫برگردیم؟
‫آره. ارتفاع این کوهستان خیلی زیاده.
‫اگه برگردیم، چیکار کنیم؟
‫پس جاده رو دنبال کنیم.
‫شاید جاده باشه شایدم نباشه.
‫من تیزبینم. این یه جاده‌ست.
‫من برمی‌گردم.
‫من ادامه میدم.
‫تو چی تن تن؟
‫نمی‌دونم.
‫نظرت چیه وسایل‌مون رو پیشِ تو بذاریم
‫و بریم جلو ببینیم چه خبره.
‫منتظرمون می‌مونی روبرتو؟
‫باشه.
‫بعدش برمی‌گردم.
‫میرم ببینم دره یا رودی هست یا نه.
‫میرم درختان سبز و تپه‌ها رو ببینم.
‫تن تن! تن تن!
‫برگرد و کانسا رو بیار.
‫بگو همه‌چی درست میشه.
‫بگو بیاد این بالا و خودش ببینه.
‫کانسا! کانسا!
‫ناندو روی قله‌ست.
‫تو هم رفتی بالا؟
‫نه ولی میگه خیلی باشکوهه.
‫باید استراحت کنم.
‫ناندو؟
‫کوهه. چیزی جز کوه نیست.
‫بُریدیم.
‫دیگه کاملا بریدیم.
‫نخیرم.
‫وسط این کوه‌ها، یه جایی باید باشه...
‫یه دره سبز.
‫اون کوه‌ها رو می‌بینی؟ برفی روشون نیست.
‫هشتاد کیلومتری ازمون فاصله دارن.
‫فکر کردی من می‌تونم هشتاد کیلومتر راه برم؟
‫اگه مجبور باشیم، آره.
‫- نمی‌تونم. ‫- چرا می‌تونی.
‫نمی‌تونم.
‫من به اندازه تو قوی نیستم.
‫می‌دونی اینکه
‫این همه مدت تونستیم دووم ‫بیاریم چیه؟ هفتاد روز؟
‫می‌دونی اینکه تونستیم از ‫این کوه‌ها بالا بیاییم چیه؟
‫یه کار غیرممکنه. غیرممکنه ‫ولی ما دووم آوردیم.
‫می‌دونم.
‫افتخار می‌کنم که توی همچین روزی زنده‌ام!
‫که زنده موندم این چیزها رو ببینم.
‫و همچین جایی رو ببینم. لذت ببر.
‫دوستت دارم رفیق. نگاه کن.
‫باشکوهه.
‫خودِ خداست.
‫قسم می‌خورم ما رو از هر مانعی رد می‌کنه.
‫قسم می‌خورم.
‫باشه. به تن تن میگیم ‫برگرده پیش بچه‌ها.
‫آذوقه‌ی بیشتر برمی‌داریم.
‫دیدی؟ می‌بینی خورشید کجا غروب می‌کنه؟
‫اون سمت، غربه.
‫و سمت غرب، دره‌های سرسبز شیلیه.
‫می‌میریم‌ها، می‌دونستی؟
‫شاید.
‫ولی اگه قراره بمیریم، درحال حرکت می‌میریم.
‫موفق باشی!
‫آهای!
‫بالاخره برمی‌گردیم خونه.
‫و این‌جوری شد که نجات پیدا کردیم.
‫ناندو و کانسا از کوه‌های آند فراتر رفتن ‫و نجات پیدا کردیم.
‫بعدا یه گروه برگشت و اجساد رو دفن کرد.
‫یه محراب سنگی سر هم کردن و کنار قبر گذاشتن
‫و بالاش یه صلیب آهنی گذاشتن.
‫چیزِ دیگه‌ای نمی‌تونم بهتون بگم.
‫یه تجربه‌ی بزرگ ما رو بهم نزدیک کرد.
‫[تقدیم به 29 جان‌باخته و ‫16 بازمانده‌ی حادثه در کوه‌های آند.]