‫در سال‌هایی بودیم که توده‌های بزرگ یخ ‫به خاطر گازهای...
‫گلخانه‌ای، آب شده بودند...
‫و اقیانوس‌ها در امتداد ‫تمام خطوط ساحلی دنیا...
‫بالا اومده بودند ‫و شهر‌های زیادی رو به زیر آب فرو برده بودند
‫آمستردام، ونیز، نیویورک...
‫برای همیشه از دست رفته بودند
‫میلیون‌ها نفر آواره شده بودند
‫آب و هوا به هم ریخته بود
‫صدها میلیون نفر در کشورهای فقیرتر ‫گرسنگی می‌کشیدند
‫در جاهای دیگه، بخش زیادی از رونق و شکوفایی ‫باقی موند...
‫چرا که بیشتر دولت‌ها ‫در دنیای توسعه‌یافته...
‫محدودیت‌های قانونی‌ای معرفی کردند ‫تا بارداری اکیداً مجوزمحور بشود...
‫و به همین علت بود که ربات‌ها، که هیچ‌گاه ‫گرسنه نمی‌شدند و منابع رو مصرف نمی‌کردند...
‫به جز منابعی که زمان تولید اولیه‌شون ‫استفاده شد،
‫رابط اقتصادی بنیادینی در...
‫زره محافظ جامعه بودند...
‫درست کردن یک موجود هوشمند ‫از زمان پیدایش علم...
‫همواره آرزوی بشر بوده
‫نه صرفاً آغاز عصر مدرن، وقتی که نیاکانمون...
‫با اولین ماشین‌های متفکر، دنیا رو ‫متحیر کردن...
‫هیولاهای آغازینی که می‌تونستن ‫شطرنج بازی کنن
‫چه راه درازی رو طی کردیم!
‫موجود مصنوعی به واقعیت پیوسته، ‫یک تصویر کامله...
‫دست‌وپای بندبند داره، ‫در سخنوری فصیحه...
‫و در واکنش انسانی ‫کم نداره
‫و حتی واکنش به خاطرات دردناک ذهن
‫چه حسی بهت دست داد؟ ‫عصبانی شدی؟‌ شوکه شدی؟
‫- متوجه نمی‌شم ‫- با احساساتت چی کار کردم؟
‫روی دستم انجام شد
‫بله...
‫این از مالش دست...
‫لباست رو در بیار
‫در شرکت سایبرترانیک نیو جرسی، ‫موجود هوشمند...
‫به بالاترین سطح خودش رسیده
‫ربات بزرگی که در سطح جهانی ‫سازگار شده...
‫پایه و اساس صدها مدله ‫که در کارهای متنوع زندگی روزمره...
‫به نژاد بشر خدمت می‌کنن
‫همین کافیه
‫ولی دلیلی نداریم ‫که به خودمون تبریک بگیم
‫به درستی باعث سربلندیمون شده
‫اما به کجا ختم می‌شه؟
‫شیلا، دهنت رو باز کن
‫یک ابزار حسی...
‫با مدارهای رفتاری هوشمند...
‫که از تکنولوژی ترتیب‌گذاری نورون‌ها ‫استفاده می‌کنه...
‫تکنولوژی‌ای که به قدمت ‫سن و سال منه
‫بر این باورم که کارم برای نگاشت ‫عصب‌های پیام‌رسان حسی در یک نورون...
‫باعث می‌شه بتونیم ‫ربات بزرگی بسازیم...
‫که از لحاظ کیفیت ‫در سطح دیگه‌ای باشه
‫پیشنهاد می‌دم...
‫رباتی بسازیم...
‫که بتونه عاشق بشه
‫عاشق بشه؟
‫ولی هر ماه هزاران مدل ربات عاشق ‫ارسال می‌کنیم
‫صدالبته. خود فرد، بهترین مشتری خودشه، ‫جناب سیاتیو
‫کنترل کیفی خیلی مهمه
‫بهم بگو، عشق چیه؟
‫عشق ابتدا یعنی چشم‌هام رو کمی ‫پهن‌تر کنم...
‫و تنفسم رو کمی سریع‌تر ‫و پوستم رو گرم‌تر و...
‫و به همین ترتیب،‌دقیقاً. ‫ممنونم، شیلا
‫ولی منظورم شبیه‌ساز‌های لذت نبود
‫کلمه‌ای که استفاده کردم «عشق» بود
‫عشق، مثل عشق یک کودک ‫به والدینش
‫پیشنهاد می‌کنم بچه‌رباتی بسازیم ‫که بتونه عاشق بشه
‫بچه‌رباتی که خالصانه والد یا والدینی که ‫بهش گماشته می‌شن رو طوری دوست داشته باشه...
‫که تمومی نداره
‫رباتی که جایگزین کودک بشه؟
‫ولی رباتی با ذهن خودش، ‫با بازخورد نورونی
‫خب، منظور از پیشنهادم اینه که عشق ‫کلیدی می‌شه...
‫که از طریقش ضمیر نیمه‌خودآگاهی به دست میارن ‫که تا به جال وجود نداشته
‫یک دنیای درونی از استعاره‌ها، ‫از غرایز...
‫از منطق خودمحرک، از خواب‌ها
‫رباتی که خواب می‌بینه؟ ‫دقیقاً چطور انجامش بدیم؟
‫به نظرم میاد که...
‫با این همه دشمنی‌ای که امروزه ‫علیه ربات‌ها وجود داره...
‫سوالی که مطرحه این نیست که ‫رباتی بسازیم که بتونه عاشق بشه
‫بلکه، مسئله‌ی اصلی این نیست که آیا می‌تونیم ‫کاری کنیم انسان‌ها هم دوستشون داشته باشن؟
‫ربات ما یک بچه‌ی عالی می‌شه ‫در یک قاب ایستا...
‫همیشه علاقه‌منده، ‫هیچ‌وقت مریض نیست و تغییر نمی‌کنه
‫با این همه زوج بی‌بچه‌ای ‫که بی‌هوده خواستار مجوز بارداری هستن...
‫ربات کوچولوی ما هم دری به سوی یک ‫بازار کاملاً جدید باز می‌کنه...
‫و هم یکی از نیازهای بزرگ بشر رو ‫تامین می‌کنه
‫ولی جواب سوالم رو ندادی
‫اگه یه ربات بتونه خالصانه ‫انسانی رو دوست داشته باشه...
‫اون شخص در عوض چه مسئولیتی ‫در قبال اون ربات داره؟
‫- یک سوال اخلاقیه، مگه نه؟ ‫- قدیمی‌ترین سوال اخلاقی
‫اما در آغاز پیدایش، مگه خداوند آدم رو ‫خلق نکرد که دوستش داشته باشه؟
‫«بچه زمانی به دنیا آمد که اولین ‫برگ‌های پاییز ریختند
‫بچه به دنیا آمد و آرزوی مریم ‫به حقیقت پیوست
‫بچه موی سفید داشت
‫با نام مارتین غسل تعمید داده شد، ‫همان نام پدربزرگش»
‫- دکتر فریزیر، سلام، خوش‌وقتم ‫- سلام
‫در نشریه طبابت چینی ‫یک مقاله بود
‫سلامی دوباره، مانیکا
‫در مورد ویروس‌یاب‌ها حرف زدن، نیروهای شکاری ‫خیلی ریز و مصنوعی
‫- اون مقاله رو خوندی؟ ‫- همچنان صداتون رو می‌شنوم
‫نگرانشم. ‫نگرانم کرده
‫می‌دونم
‫در سخت‌ترین قسمت این احساسه ‫که باید برای...
‫مرگ پسرت سوگوار باشه
‫بعد از پنج سال، غرایز شما هم ‫می‌گن باید براش سوگوار باشی
‫ولی طبابت خاطرجمعمون می‌کنه ‫که سوگواری...
‫درست نیست، که مارتین صرفاً ‫در حالت تعلیقه
‫در حالت تعلیق
‫پس هر چی غم‌وغصه داره ‫تحلیل برده نمی‌شه
‫هنری، شاید پسرت ‫ورای علم ما باشه
‫ولی همسرته که هنوز می‌شه ‫باهاش ارتباط برقرار کرد
‫فرآیند تصویر‌برداری ‫به شدت سخت بود
‫تقریباً از ساختن نمونه اولیه هم ‫سخت‌تر بود
‫از بین 2000 کارمندمون، فقط تعدادِ تعجب‌آورِ کمی ‫برای آزمایش درون‌سازمانیت واجد شرایط بودن
‫شروع کن
‫سابقه استخدام، کیفیت سبک زندگی
‫استعلام. داده‌ی داخلی
‫وفاداری به شرکت، ‫و در خصوص این مورد...
‫یک حادثه‌ی خانوادگی که ممکنه ‫باعث بشه بیشتر از بقیه واجد شرایط باشه
‫می‌بینمش
‫هنری
‫- هنری، من رو نکش ‫- هنری، چی کار می‌کنی؟
‫دوستت دارم. من رو نکش
‫در بسته شد
‫از کف زمینت خوشم میاد
‫نمی‌تونم قبول کنم! هیچ جایگیزینی ‫برای بچه‌ات نیست
‫نیازی نیست قبولش کنی یا حتی سعی کنی
‫- خیلی دیرنشده که برش گردونیم ‫- معلوم هست چی توی فکرت بود؟
‫هیس. هر کار بخوای می‌کنم
‫فکر می‌کنی می‌تونم به همین راحتی...؟
‫- هر کار بخوای می‌کنم ‫- نمی‌دونم چی کار کنم
‫فهمیدم، فهمیدم. صبح اول وقت برش می‌گردونم ‫به سایبرترانیک
‫می‌برمش
‫خوبه
‫آخه هنری، قیافه‌اش رو دیدی؟
‫خیلی واقعیه
‫- ولی نیست ‫- آره،‌ نیست
‫خب، از درون مثل بقیه‌اس دیگه، نه؟
‫صدها کیلومتر تار و پود، آره
‫ولی از بیرون، خیلی واقعی ‫به نظر می‌رسه...
‫انگار که یه بچه‌اس
‫یه بچه‌ربات
‫یه بچه
‫باوری که شرکتم به من، به ما، داشته، ‫معرکه‌اس
‫باید از یک سری دستورالعمل پیروی کنیم...
‫اگه، یا وقتی که، تصمیم گرفتی ‫دیوید رو نگه داری
‫اگه تصمیم بگیری نگهش داری، ‫یه دستورالعمل برای در خاطر‌سپاری هست
‫از یک رشته کد هفت کلمه‌ای ‫درست می‌شه...
‫که باید به همین ترتیبی که اینجاست ‫به دیوید گفته بشه
‫حالا ببین، مانیکا، برای محافظت از خودمون، ‫این درخاطرسپاری غیر قابل تغییره
‫علاقه‌ی بچه‌ربات مشخص می‌شه،
‫هم‌پیوند می‌شه و ما ‫برای همیشه می‌شیم بخشی از اون
‫به همین خاطر، بعد از درخاطرسپاری، ‫نمی‌شه هیچ بچه‌رباتی رو فروخت
‫اگه پدرخوانده یا مادرخوانده تصمیم بگیره ‫بچه‌ای رو نگه نداره...
‫باید برش گردونه به سایبرترانیک ‫برای نابودی
‫باید یه توافقنامه رو امضا می‌کردم، ‫وگرنه نمی‌ذاشتن حتی دیوید رو ببینم
‫تو هم باید امضاش کنی. همینجا
‫مانیکا...
‫تا وقتی کاملاً مطمئن نشدی، ‫درخاطرسپاری رو انجام نده
‫دیوونه. معلومه که مطمئن نیستم
‫می‌خواید حالا بخوابم؟
‫فکر خوبیه. فکر خوبیه. مانیکا؟
‫خب، دیروقته دیگه. ساعت از 9 گذشته
‫تا کی می‌ذارن بیدار بمونی؟
‫می‌تونم هیچ‌وقت نخوابم
‫ولی می‌تونم بی‌سروصدا دراز بکشم ‫و جیکم هم در نیاد
‫پس این پیژامه‌ها اندازه‌اته
‫صبح اول وقت برمی‌گردیم ‫ازت خبر بگیریم
‫لباسم رو تنم می‌کنی؟
‫تا شما پسرها می‌خواین پسربازی کنین ‫من شب به‌خیر می‌گم
‫دستات رو ببر بالا
‫- بازیه؟ ‫- آره
‫قایم‌باشک
‫پیدات کردم
‫اینجا اتاقته. فقط... برو و بازی کن
‫بازیه؟
‫حالا، یه سری کلمه می‌خونم
‫و منطقی نیستن، ولی می‌خوام ‫بازم بهشون گوش بدی
‫و تمام مدت به من نگاه کنی
‫می‌تونی این کار رو بکنی؟
‫بله، مانیکا
‫دستم رو پشت گردنت حس می‌کنی؟
‫بله
‫- اینا درد هم دارن؟ ‫- نه
‫خب، حالا...
‫من رو ببین
‫آماده‌ای؟
‫سیروس
‫سقراط
‫ذره
‫دسیبل
‫توفند
‫دلفین
‫لاله
‫مانیکا
‫دیوید
‫مانیکا
‫خیلی‌خب
‫یعنی درست گفتم؟
‫این کلمات چی بودن، مامان جون؟
‫چی بهم گفتی؟
‫مامان جون
‫من کی هستم، دیوید؟
‫مامان جونمی
‫مامان جون؟
‫تو می‌میری؟
‫خب، یه روز، دیوید، آره،‌ می‌میرم
‫تنها می‌شم
‫نگران نباش
‫تا کی زنده می‌مونی؟
‫تا سالیان سال
‫تا پنجاه سال دیگه
‫دوستت دارم، مامان جون
‫امیدوارم هیچ‌وقت نمیری
‫هیچ‌وقت
‫آره
‫عزیزم!
‫به طرز غیرمتعادل و غیرمنطقی‌ای ‫دیرمون شده
‫آهای؟
‫این مال مارتین بود، پسرم
‫اسمش تدیه. تدی، این دیویده
‫- سلام، تدی ‫- سلام، دیوید
‫دیوید، تدی یه ابراسباب‌بازیه. می‌دونم ‫که خوب مراقب هم هستین
‫من اسباب‌بازی نیستم
‫هنری!
‫پنجاه سال، زمان زیادیه؟
‫فکر نکنم
‫دیوید، من جواب می‌دم!
‫- عزیزم، بده‌اش به من ‫- ببین چی کار می‌تونم بکنم
‫سلام
‫بله؟
‫خانم سویینتون، می‌شه یه لحظه صبر کنید؟
‫یه تماس فوری از شوهرتون دارم
‫بله، صبر می‌کنم. دیوید، دیگه باید ‫با تلفن حرف بزنم
‫مانیکا؟ مانیکا، صدام رو می‌شنوی؟
‫- بذار گوشی حرف بزنه ‫- گوشی رو بردار، مانیکا
‫- برو، برو با تدی بازی کن ‫- گوشی رو بردار. وای خدا...
‫الو، هنری، چی شده؟
‫چی؟
‫کِی؟
‫وای
‫دیوید
‫محشرترین اتفاق دنیا افتاده
‫این مارتینه
‫پسرمه
‫مارتین، نه!
‫مسابقه می‌ذاریم که ببینیم ‫اول میاد پیش کی
‫بیا اینجا، تدی! بیا اینجا!
‫تدی! بیا اینجا!
‫- تو هم بهش زنگ بزن ‫- بیا اینجا، تدی
‫- زود باش، تدی! ‫- بیا اینجا، پسر
‫- بیا اینجا، زود باش، تدی ‫- بیا اینجا، تدی
‫- تدی، بیا ‫- بیا اینجا، تدی
‫- بیا، تدی! بیا
‫مامان جون! مامان جون!
‫دارن اذیتت می‌کنن، تدی؟
‫قبلاً یه ابراسباب‌بازی بود، ولی...
‫حالا پیر و احمق شده...
‫می‌خوایش؟
‫آره، لطفاً
‫حالا تو ابراسباب‌بازی جدیدی. ‫خب، چه کارهای خوبی بلدی بکنی؟
‫کارهای قدرتی هم بلدی، مثل راه رفتن روی سقف ‫یا دیوارها؟
‫کارهای ضدجاذبه، مثل شناور شدن ‫یا پرواز کردن؟
‫تو بلدی؟
‫نه، چون من واقعی‌ام
‫می‌تونی این رو بشکنی؟
‫بهتره نشکنم
‫این چیزا، وقتی تیکه‌تیکه‌ان بهترن. ‫جدی می‌گم
‫نمی‌تونم
‫وایستا
‫- ببین، تو رو از من قدبلندتر ساختن ‫- کی؟
‫اونا. عروسک‌سازها. ‫تو رو قدبلندتر ساختن
‫چرا شبیه عروسک‌ها نیستی؟
‫شبیه عروسک‌ها؟
‫تو مثل عروسک‌ها بامزه نیستی
‫فقط شبیه بچه‌ی عادی کسی هستی
‫تولدت کِی هست؟
‫تا حالا تولد نداشتم
‫خب. اولین بار کی ساخته شدی؟ ‫«زمان ساختت» کی هست؟
‫یادم نمیاد
‫باشه. اولین چیزی که یادت میاد چیه؟
‫یه پرنده
‫چه پرنده‌ای؟
‫یه پرنده با بال‌های بزرگ...
‫که پایینش پر چسبیده بود
‫می‌تونی نقاشیش کنی؟
‫آره
‫شبیه یه طاووسه. ‫بلدی بگی «طاووس»؟
‫طاووس
‫- می‌تونی بگی «طا»؟ ‫- طا
‫حالا دو بار سریع بگو
‫خب. بعد باید سبزها رو بپوشی...
‫- برامون کتاب می‌خونی؟ ‫- سلام
‫بذار ببینم
‫اوه، آره
‫دیوید عاشقش می‌شه
‫«همین که برنامه تموم شد، نمایشگر ‫رفت توی آشپزخونه...
‫جایی که گوسفندی که برای شام ‫آماده‌اش می‌کرد...
‫توی اجاق روی سیخی که به آرومی می‌چرخید، ‫سرخ می‌شد
‫وقتی دید چوب کافی برای سرخ کردن نیست...
‫زنگ زد به هارلکویین و پانچینلو و گفت:
‫«پینوکیو رو برام بیارین! ‫از یک میخ آویزونه
‫از چوب خشک و خوب درست شده ‫و برای سرخ کردن آتیش خوبی درست می‌کنه»
‫پینوکیو تا نیمه‌شب کار کرد
‫و به جای 8 تا سبد، 16 تا درست کرد
‫بعد رفت به تختش و خوابش برد
‫وقتی خواب بود، خواب پَری دوست‌داشتنی ‫و خندان رو دید...
‫که بوسیدش و بهش گفت:
‫«پینوکیوی شجاع...
‫در ازای دل مهربونت، تمام کارهای بد ‫گذشته‌ات رو می‌بخشم
‫در آینده خوب باش ‫تا شاد باشی»
‫بعد خواب تموم شد و پینوکیو ‫سرشار از شگفتی، از خواب بیدار شد
‫می‌تونی تصور کنی که وقتی دید دیگه ‫عروسک نیست و یه پسر واقعیه،
‫مثل پسرهای دیگه،
‫چقدر متحیر شده بود»
‫انگار جوزفین مرخصی گرفته
‫- وای ‫- اوهوم
‫خب، حدس می‌زدم
‫- چطور؟ با همدیگه معرکه بودن ‫- بی‌خیال! جوزفین خیلی بیچاره بود
‫- پسره که هیچ‌وقت نگفت اوضاع بینشون عذاب‌دهنده بود ‫- خب چون...
‫به خاطر کاهش‌ها در آمار کارکنانه؟
‫نمی‌دونم. به من هیچی نمی‌گن
‫مشکل وزن نداشتن؟
‫خب، منم دارم
‫هه هه. نداری. چه مسخره
‫نمی‌دونم
‫زیبایی درونی طوریه که...
‫متلاشی می‌شی
‫- اوه. چه مسخره! ‫- دقیقاً
‫- کار خیلی احمقانه شده ‫- می‌دونم چی می‌گی
‫- غذا می‌خوره؟ ‫- مطمئن نیستم
‫- نباید همچین کاری بکنی ‫- چی کار می‌کنی؟
‫دستورالعمل، کتابه، رو داری؟
‫- مارتین،‌ چنگال رو بذار زمین ‫- بس کن، دیوید. می‌شه بس کنی؟
‫مارتین، داری تحریکش می‌کنی. بس کن
‫- بس کن، دیوید! بس کن! ‫- هر دوتون، بس کنید! بس کنید دیگه!
‫دیوید، بس کن!
‫- در قفل‌کننده‌ی کدش تُف هست ‫- بوی سیر هم هست
‫باید یه قرص نعنا بذاریم داخل سینه‌اش
‫- می‌تونی سطحش رو پیدا کنی؟ ‫- به کالا دست نزن
‫- اینجا شده مثل باتلاق ‫- خیلی خودت رو درب و داغون کردی
‫اسفناج واسه خرگوش‌ها، مردم و ملوان زبله
‫نه ربات‌های پسر
‫سعی کن بری اینجا که می‌گم
‫از وسط آبدارخونه، قفسه‌های پایینی
‫چیزی نیست، مامان جون. درد نداره
‫خنثی‌کننده‌های سمت چپ ‫همه از کار افتادن
‫- مانیکا ‫- نه! فقط باید...
‫فقط همین نیست. فقط همین نیست
‫اگ یه کار خیلی خیلی خاص برام بکنی...
‫یه ماموریت خاص...
‫بعد به مامان می‌گم...
‫که دوستت دارم
‫و بعد اونم دوستت داره
‫چی کار کنم؟
‫باید قول بدی، بعد بهت می‌گم
‫اول بهم بگو، بعد قول می‌دم
‫یه دسته از موهای مامان رو می‌خوام
‫به تو هم می‌دم. ‫و اگه داشته باشی و ازش استفاده کنی...
‫شاید حتی بیشتر دوستت داشته باشه...
‫مثل شاهزاده خانم توی فیلمی که دیدیم
‫وقتی موی آقا شاهزاده رو گذاشت ‫توی گردنبندش...
‫آقا شاهزاده دوستش داشت
‫می‌تونیم ازش بخوایم
‫نه، باید یه ماموریت مخفی باشه
‫شب یواشکی برو توی اتاق خواب مامان...
‫و بِکَنش
‫نمی‌تونم مارتین. اجازه ندارم
‫قول دادی
‫گفتی: «اول بهم بگو، بعد قول می‌دم»
‫نگفتی؟
‫- آه! آه! ‫- دیوید!
‫چرا همچین کاری کردی؟ ‫چرا همچین کرای کردی؟!
‫حرف بزن! لعنتی، حرف بزن! ‫چرا همچین کاری کردی؟
‫هنری، داری بهش آسیب می‌زنی!
‫داری بهش آسیب می‌زنی! خرایش می‌کنی!
‫هنری...
‫می‌خواستم مامان جون دوستم داشته باشه...
‫...بیشتر
‫- وای ‫- چی؟
‫فکر کنم چشمم رو بُریدم. ‫خون میاد
‫زود باش، حواست بهش باشه
‫طبیعیه که پسربچه‌ها حسودی کنن ‫یا حس رقابتی داشته باشن
‫مارتین فقط یه ماهه که خونه‌اس
‫طبیعیه که برادرها همدیگه رو ‫به چالش بکشونن
‫داشت بازی می‌کرد، اشتباه کرد. ‫عملاً یه آدمه
‫- وقتی چاقو دستش بود که اینطور نبود ‫- قیچی
‫یه سلاح بود
‫چرا همه‌اش خیال می‌کنی ‫می‌خواست بهم آسیب بزنه؟
‫چون جواب این سوال رو نمی‌دونیم
‫چطور ارزش خطری که برای تو، مارتین ‫و خانواده‌مون داره رو داره؟
‫نمی‌ذارم پسش بدی. گفتی اگه پسش بدیم ‫چی می‌شه
‫بهش فکر کن
‫اگه برای دوست داشتن درست شده باشه، ‫پس طبیعیه که فرض کنیم تنفر رو هم بلده
‫و اگه کار به این وضعیت بغرنج برسه، ‫چه کارهایی از دستش ساخته‌اس؟
‫تولدت مبارک، ‌مارتین. ‫این رو برای تو درست کردم
‫- همینه؟ برادر کوچیکته؟ ‫- در اصل، نه
‫- رباته ‫- ربات چیه؟
‫ما اندام داریم...
‫تو مکانیکی هستی
‫اندام، مکانیکی
‫اندام، مکانیکی، اندام، مکانیکی
‫تاد، بس کن!
‫نمی‌دونستم بچه هم بلدن درست کنن. ‫می‌تونی جیش کنی؟
‫- نمی‌تونم ‫- ببینیم با چی نمی‌تونی
‫بچه‌ها، بی‌خیال
‫دست بزن
‫خیلی واقعیه
‫چه چندش
‫- وای. خیلی حس واقعی بودن داره ‫- زیادی واقعیه
‫مکاواقعی
‫س.ج.ا هم داره؟
‫س.ج.ا چی؟
‫- خوبه ‫- هه هه
‫سیستم جلوگیری از آُسیب
‫یه سیستمه که درد رو هشدار می‌ده. ‫خدمتکار ما داره
‫برای اینه که نرن با دست خالی ‫آتیش بلند کنن
‫ببین. اینجا رو ببین
‫نمی‌خوام بِبُرمت. درد نداره
‫نمی‌خوام پوستت رو بِبُرم. ‫وقتی حسش کردی بهم بگو
‫- من رو در امان نگه دار مارتین ‫- ولم کن
‫- من رو در امان نگه دار،‌ مارتین. من رو در امان نگه دار ‫- ولم کن! مامان!
‫مامان! مامان!
‫من رو در امان نگه دار، من رو در امان نگه دار، ‫من رو در امان نگه دار
‫هنری!
‫وای خدا!
‫وای خدا، نفس نمی‌کشه! ‫نفس نمی‌کشه!
‫نفس بکش
‫سرفه کن بیاد بیرون. ‫آفرین پسر خوب!
‫خدا رو شکر. زنگ بزن فریزیر. ‫بهش بگو چی شد
‫از زیر خورشید ببرش کنار
‫- سلام، دیوید؟ ‫- مامان
‫باید یه لحظه باهات حرف بزنم، باشه؟
‫باشه
‫[مامان عزیزم، تدی کمکم می‌کنه برات ‫نامه بنویسم. تو و تدی رو دوست دارم]
‫[مامان عزیزم، تو و هنری رو دوست دارم ‫و خورشید می‌درخشه]
‫[مامان عزیزم، من واقعاً پسر مام و از تدی ‫متنفرم. واقعی نیست]
‫[مامان عزیز، من پسر کوچولونم و همینطور ‫مارتین، ولی تدی نیست]
‫اینا خیلی قشنگن
‫ممنون
‫خب...
‫دیوید، به فکر بودم فردا با هم ‫بریم بیرون شهر رانندگی
‫من و تو. نظرت چیه؟
‫- و تدی؟ ‫- آره و تدی
‫ممنون، مامان
‫خیلی ممنونم
‫فردا قراره فقط برای خودمون باشه، خب؟
‫کجا می‌ریم؟
‫یه جای خوب؟
‫اشک شوق می‌ریزی؟
‫امشب شام چی داریم؟
‫- خودتم می‌دونی که غذا نمی‌خوری ‫- آره
‫ولی دوست دارم پشت میز بشینم
‫دیوید؟ دیوید، می‌خوام... دیوید، گوش کن
‫گوش کن!
‫دیوید
‫دیوید، گوش کن. خب...
‫متوجه دلایلش نمی‌شی...
‫ولی باید همینجا بذارمت
‫بازیه؟
‫نه
‫کی برمی‌گردی دنبالم؟
‫برنمی‌گردم، دیوید. ‫باید تنهایی همینجا باشی
‫تنهایی؟
‫با تدی
‫نه
‫نه، نه، نه! نه، مامان جون، لطفاً!
‫- نه، نه. لطفاً، مامان جون ‫- هیس، هیس. اونا نابودت می‌کنن، دیوید
‫ببخشید که خودم رو خراب کردم، ‫ببخشید که موهات رو بُریدم...
‫و ببخشید که به مارتین آسیب زدم...
‫باید برم! باید برم! بس کن!
‫بس کن!
‫- دیگه باید برم ‫- مامان، نرو! مامان جون! مامان جون!
‫اگه پینوکیو یه پسر واقعی شد و منم یه پسر ‫واقعی بشم، می‌تونم بیام خونه؟
‫- اون داستانه ‫- ولی توی داستان می‌گن چی می‌شه
‫داستان‌ها واقعی نیستن! تو واقعی نیستی!
‫حالا گوش کن. ببین، ببین! ‫این رو بگیر،‌ باشه؟
‫این رو بگیر. ‫نذار کسی ببینه چقدره
‫ببین! از اون طرف نرو. ‫ببین! من رو ببین! از اون طرف نرو
‫هر جایی برو جز اون طرف، ‫وگرنه می‌گیرنت
‫هیچ‌وقت نذار بگیرنت!
‫نزدیک فلش فرز، نزدیک جاهایی که کلی ‫آدم هست،‌ نشو
‫از همه‌ی مردم دور بمون. ‫فقط بقیه‌ای که مثل خودتن، ربات‌ها، امن هستن
‫چرا می‌خوای از پیشم بری؟ ‫چرا می‌خوای از پیشم بری؟
‫ببخشید که واقعی نیستم. ‫اگه بذاری، به خاطرت واقعی می‌شم!
‫ولم کن. ولم کن، دیوید
‫ولم کن!
‫ببخشید که در مورد دنیا بهت نگفتم
‫می‌ترسم
‫- از من؟ ‫- آره
‫که بهت آسیب بزنم؟
‫آره
‫فکر کنم...
‫از رها کردن می‌ترسی
‫به نظرم از شادی می‌ترسی
‫و این کم‌کم داره هیجان‌زده‌ام می‌کنه
‫می‌ترسی ستاره‌ها رو ببینی...
‫پاتریشا؟
‫می‌تونم یادت بدم ‫چطور بهشون برسی
‫از چیزی که اینجاست می‌ترسم
‫می‌شه اول خوب ببینمت؟
‫اولین باره...
‫که پیش کسی مثل منی؟
‫هیچ‌وقت پیش یک ربات نبودم
‫منم همینطور
‫- سلام جوئی، چه خبرا؟ ‫- سلام، جین، چطوری؟
‫- سلام، جوئی، چه خبرا؟ ‫- سلام، آقای ویلیامسون
‫یه هشدار «مزاحم نشوید»‌ بذار برای ‫اتاق 102
‫حتماً
‫ایناهاشی
‫اوه، جوئی
‫وقتی کارت اینجا تموم شد، یقه‌ات رو ‫باز کن، مجوز فعالیتت رو به نمایش بذار
‫فلش فر اومده بارن‌کریک ‫و سگ‌ها دنبال ولگردها می‌گردن
‫- پس چه خوب که شما رو دیدم. ممنون ‫- خواهش می‌کنم
‫نباید خانم رو منتظر بذاری
‫ وقتی مردی رو می‌بینی
‫ برو به سمت ستاره‌های آسمون
‫خانم بِِوینز
‫جوئی هستم
‫در خدمتم
‫از آخرین باری که هم رو دیدیم ‫ثانیه‌ها رو شمردم
‫ احتماش هست دیوونه باشه
‫ جون فقط یه جان، می‌تونه ‫مال یه جین باشه
‫ وقتی یه آقای متشخص رو می‌بینی
‫گریه کردی، سامانتا؟
‫یه قطره اشک پیدا کردم
‫ تاج محل
‫ بگو غم‌انگیزه، بگو بامزه‌اس
‫ ولی حتی از پول هم بهتره
‫ که اون مرد فقط به خاطر یه عروسک ‫این کار رو می‌کنه
‫سلام، جوئی، چه خبرا؟
‫ وقتی کسی به اسم جو رو می‌بینی
‫ که نصفی از پولش رو نگه می‌داره
‫از آخرین باری که پیش هم بودید...
‫چند ثانیه گذشته؟
‫دویست و پنجاه و پنج هزار ‫و صد و سی و سه ثانیه
‫خداحافط سامانتا. و هیچ‌وقت یادت نره:
‫اول تو من رو کشتی
‫به بد دردسری افتادم
‫اگه یه پسر واقعی‌ باشم...
‫بعد می‌تونم برگردم خونه
‫و بعد دوستم داره
‫چطوری؟
‫پری آبی پینوکیو رو ‫به یک پسر واقعی تبدیل کرد
‫می‌تونه من رو به یک پسر واقعی تبدیل کنه
‫باید پیداش کنم. باید واقعی بشم
‫حتماً در کل دنیا یه نفر هست که بدونه ‫کجا می‌شه پیداش کرد
‫ماه داره بالا میاد!
‫فلش فر هستن. روی صحنه نابودمون می‌کنن. ‫قبلاً تجربه داشتم
‫چی کار کنیم؟
‫فرار می‌کنیم
‫آهن کُهنه‌ای نیست؟
‫آهن کهنه‌ای نیست؟ ‫آهن کهنه‌ای نیست؟
‫رباتتون رو بیرون کنید!
‫خودتون رو از مصنوعیت پاکیزه کنید
‫بیاید دیگه. یک سری ربات ‫آزاد کنید که فرار کنن
‫اون پایین آهن بدون مجوز کُهنه‌ای نیست؟
‫آهای، اون رو می‌بینی؟
‫شاید انسان باشه
‫نه، اسکن سرد نشونش می‌ده. ‫انقضایی نداره، شناسایی نمی‌شه
‫یه مدل جدید چرا آزاده و ثبت نشده؟
‫قربان، یکی از ربات‌های عاشق آخرین نسله
‫خب، از شر این همه آهن عتیقه خلاص می‌شیم. ‫مطمئنی انسان نیست؟
‫نمی‌خوام حادثه ترنتون دوباره تکرار بشه
‫قربان، یه ربات خانگیه ‫که داغ کرده
‫بریم گیرش بندازیم بچه‌ها. ‫سگ‌ها رو بفرستین سراغ بقیه
‫بیغوله رو بِِتِکونین!
‫اسمت چیه؟
‫اسمم دیویده
‫سلام، دیوید. چند سالته؟
‫نمی‌دونم
‫می‌خوای کسی مراقبت باشه؟
‫دایه می‌خوای؟ ‫من منابع خوب زیادی دارم
‫می‌دونی پری آبی کجا زندگی می‌کنه؟
‫طناب رو بدین پایین. سرعت حرکت پیوسته
‫زندان پایینی رو باز کنید
‫نترس، دیوید
‫خراب می‌شم، دیوید
‫آخ
‫ درست مثل یه ذره‌ی غبار دیگه
‫ روی بزرگراه زندگیه
‫ سر هر کسی که رد می‌شه داد می‌زنه ‫که پایان کار نزدیکه
‫ برای همین بعد دور واگن‌ها می‌چرخه
‫ می‌چرخه و می‌کشه کنار
‫ چون بزرگراه شاید بشه ‫آخرین چاله‌ی بی‌انتها
‫ پس وقتی شرکت یکی دیگه می‌خواد...
‫سلام!
‫کسی این رو گم نکرده؟
‫سلام!
‫این سگ شماست؟
‫ببرش پیش اشیاء گم‌شده، باشه؟
‫آهای! اشیاء گم‌شده!
‫- دیوید رو می‌شناسی؟ ‫- کلید خاموشش کجاست؟
‫دیوید کجاست؟
‫می‌شه کمکم کنی ‫دیوید رو پیدا کنم؟
‫باید دیوید رو پیدا کنم
‫می‌شه من رو از روی اون چیز پروانه‌ای ‫پرتاب کنین؟
‫نیازی نیست از وسطش رد بشم. بهش فکر می‌کردم، ‫ولی نظرم عوض شد
‫ما چی؟
‫ما زنده‌ایم...
‫...و این جشنیه برای زندگی!
‫و این تعهدیه...
‫...به آینده‌ای کاملاً انسانی!
‫- اسمت چیه؟ ‫- سلام، تدی
‫سلام، دیوید
‫بگیرش!
‫بگیرش
‫- سگ‌های سوارکار در حال حرکتن ‫- نوبت سگ شکاری سوارکاره
‫- بابا! ‫- آماندا، برو بیرون. اینجا پر از دوده
‫توی قفس یه پسربچه‌اس
‫- چی گفتی؟ ‫- توی قفس یه پسربچه‌اس
‫- یه پسربچه؟ ‫- یه پسربچه‌ی واقعی. توی قفس گیر افتاده
‫- توی خوک‌دونی، عزیزم؟ ‫- توی اون جای زندان مانند
‫- واکنش تصادفی جمعیت... ‫- دوربینی نزدیک خوک‌دونی داریم؟
‫بیارش روی نوار ویدیویی 1. ببینم چی می‌گه
‫- دنبال چی هستی؟ ‫- گفت یه پسربچه اونجا دیده
‫- عزیزم چطور خبر داری؟ ‫- خرسه بهم گفت
‫من بهش گفتم
‫می‌شه لطف کنی و گیرنده‌های دردم رو ‫خاموش کنی؟
‫چرا همچین اتفاقی میفته؟
‫تاریخ تکرار می‌شه
‫آیین خون و الکتریسیته‌اس
‫وقتی از فرصت‌ها استفاده می‌شه، ‫ما رو تیکه‌تیکه می‌کنن...
‫تعدادمون رو کم‌تر می‌کنن ‫که برتری تعداد با خودشون بمونه
‫وقت من دیگه تمومه. ‫خداحافظ، دوستان
‫- من رو در امان نگه دارید. در امان ‫- هنوز نه. فقط اون رو می‌خوان
‫در امان نگهم دار. در امان نگهم دار. ‫در امان نگهم دار
‫امنیت
‫مایک، گزارشی از بچه‌های گم‌شده‌ای ‫چیزی داری؟
‫خیلی‌خب، باشه، مایک
‫چطور وارد شدی؟ پسر! تو، پسر!
‫اسمت چیه؟
‫نمی‌خورمت
‫بیا اینجا که ببینمت
‫بهت آسیب نمی‌زنم. فقط می‌خوام ببینم
‫- تو یه ماشینی ‫- یه پسرم
‫پسر رباتیه؟
‫اسمم دیویده
‫غیرممکنه
‫من هنوز کار می‌کنم، نمی‌کنم؟ می‌تونم توی ‫تاریکی کار کنم، ولی چراغم خراب شده
‫نور چراغم کار نمی‌کنه. چراغم از بالای سرم ‫خورد به یه تیر آهن
‫خداحافظ، دیوید
‫هیچ‌کس بچه‌ای نمی‌سازه. تا حالا هم نساخته. ‫فایده‌اش چیه؟
‫شاید یه کار سفارشی باشه
‫بچه‌ی دروغین یه آدم پول‌دار و تنها
‫من یه کار سفارشی‌ام
‫75 سال پیش، من ربات سال ‫مجله تایمز بودم
‫نه، این کار درجه یکه
‫عشق زیادی پاش گذاشته شده. دیوید؟
‫تو خیلی خاصی. می‌دونی؟
‫- کی درستت کرد؟ ‫- مامانم درستم کرد
‫رحم مامانت، کارخونه‌ات بود
‫یکی از اونایی که ساخته شده ‫تا برای بهبود مشکل بشر باشه
‫اسم سازنده‌ات چیه؟ «به آمریکا خدمت کنید»، ‫«زندگی راحت»، «رابیویل»؟
‫- «مرکز شهر سیمولیت»، «سایرترانیک»؟ ‫- مامانم مانیکاست
‫می‌شه یه لحظه باهات صحبت کنم؟
‫به فکری نفرستیش توی برنامه؟
‫آدم چیزی به این تازگی رو ‫با بقیه آشغال‌ها نمی‌ندازه دور
‫به نظر من تازگی بدون هدف ‫پر هزینه و بی‌فایده‌اس
‫اگه هدفت پوله، اینم پولت. ‫تبریک می‌گم
‫- می‌خوای باهاش چی کار کنی؟ ‫- بفرستمش جایی که بهش تعلق داره
‫به کار نمایش
‫مشخصاً خیلی شانس آوردم ‫که تو رو دیدم!
‫- ولش کن ‫- ولم کن
‫- ول کن ‫- سعی دارم
‫- ول نکن. من رو در امان نگه دار. ول نکن ‫- هر طور مایلی
‫ پس ما چی؟
‫جانسون-جانسون! جانسون-جانسون!
‫جانسون-جانسون!
‫خانم‌ها و آقایان...
‫پسرها و دخترها و بچه‌ها در هر سنی
‫بعدش به چه فکری هستن؟
‫اینجا ببینید!
‫یه ربات کوچولو، یه اسباب‌بازی ‫سرهم‌بندی شده، یه عروسک زنده
‫همه می‌دونیم چرا ساختنش
‫تا دل‌های شما رو بدزدن، ‫تا جایگزین بچه‌هاتون بشه
‫این تازه‌ترین کار در مجموعه توهین‌هاشون ‫به احترام و شان بشره
‫و در طرح بزرگشون برای حذف تدریجی ‫تمام بچه‌های کوچک خدا...
‫...با نسل بعدی بچه آشنا شوید...
‫...که دقیقاً برای همین طراحی شده
‫فریب هنرمندی این...
‫آفریده رو نخورید
‫بدون شک در ساختن این شبیه‌ساز ‫استعدادی وجود داشته
‫با این حال، با اولین ضربه، ‫دروغ بزرگ رو می‌بینید...
‫...که جلوی چشمانتون از هم می‌پاشه!
‫من رو نسوزونید! من رو نسوزونید! ‫من پینوکیو نیستم!
‫نذارید بمیرم! من دیوید هستم! من دیوید هستم!
‫من دیوید هستم!
‫ربات‌ها برای زندگیشون التماس نمی‌کنن! ‫اون کیه؟ مثل یه پسربچه به نظر می‌رسه!
‫مثل یه پسر ساخته شده تا ما رو خلع سلاح کنه
‫ببینید چطور حالا سعی می‌کنن ‫احساساتمون رو تقلید کنن!
‫هر نمایشی که این شبیه‌ساز ‫اجرا می‌کنه، یادتون باشه...
‫...ما فقط داریم ‫مصنوعی بودن رو نابود می‌کنیم!
‫بذارید اونی که بدون شبیه‌ساز هست...
‫...اولین سنگ رو پرتاب کنه
‫اوه-هو-هو
‫اون فقط یه پسره!
‫جانسون، تو یه هیولایی!
‫تا اینجا رو به هم نریختن ببرینش
‫- پیداش کردیم ‫- کجا؟
‫- یه جشنواره گوشت بیرون هدونفیلد ‫- زنده‌اس؟
‫آره، سالمه
‫ماه رو می‌بینم
‫- واقعیه؟ ‫- نمی‌دونم، دیوید
‫داره میاد؟
‫هنوز نمی‌تونم بگم
‫از این راه نریم
‫- کجا می‌ریم؟ ‫- حالا از این طرف
‫به بد دردسری افتادی؟ ‫از دست کسی فرار کردی؟
‫- مامانم بهم گفت فرار کنم ‫- چرا همچین چیزی گفت؟
‫فکر کنم چون هنری من رو دوست نداشت
‫چرا؟
‫- مارتین اومد خونه ‫- و اون کیه؟
‫مارتین پسر واقعی مامان و هنریه
‫بعد از اینکه پری آبی رو پیدا کنم، ‫می‌تونم برم خونه
‫مامان یه پسر واقعی رو دوست خواهد داشت. ‫پری آبی من رو به یه پسر واقعی تبدیل می‌کنه
‫پری آبی رباته، اندامه‌داره، ‫مرده یا زنه؟
‫زنه
‫زن؟
‫من زن‌ها رو می‌شناسم!
‫گاهی اوقات من رو با اسم صدا می‌کنن
‫ توی بهشتم
‫همه چیزِ زن‌ها رو می‌دونم. ‫تقریباً هر چیزی که باید دونست رو
‫هیچ دو زنی شبیه هم نیستن. ‫و بعد از اینکه با من ملاقات می‌کنن، هیچ دو زنی...
‫...دیگه مثل قبل نیستن. و می‌دونم ‫بیشترشون رو کجا می‌شه پیدا کرد
‫- کجا؟ ‫- شهر سرخ
‫اون طرف دلاوار. برای پاهامون خیلی دوره
‫برای رسیدن به اونجا به کمک نیاز داریم
‫ توی بهشتم
‫و بی‌خطر نیست
‫باید سفر کنیم...
‫...به سمت ماه
‫در شهر سرخ زن‌های زیادی هستن؟
‫- به اندازه ستاره‌های شب ‫- چطور فقط یکی رو پیدا می‌کنیم؟
‫از دکتر همه‌چیزدان می‌پرسیم
‫چیزی نیست که اون ندونه
‫دقیقاً چه اسمی ‫به این زن می‌دی؟
‫فقط پری آبیه
‫پری آبی
‫در دنیای اندام‌دارها، ‫آبی رنگ غم و اندوهه
‫ولی خدماتی که من ارائه می‌دم ‫گونه‌های هر کسی رو سرخ می‌کنه
‫رنگ پری‌ات رو برات عوض می‌کنم. ‫فریاد می‌زنه:
‫«اوه. بله. چقدر با شخصیت»
‫تو رو یه پسر واقعی می‌کنه، ‫چون من بهش می‌گم زن‌های واقعی چطوری‌ان...
‫...و همه چیز در دنیا درست می‌شه...
‫...چون دستم رو گرفتی ‫و مغزم رو نجات دادی...
‫...تا یک بار دیگه مشتری‌هام ‫من رو با اسم صدا کنن:
‫«جوی جذاب، چی می‌دونی؟»
‫چرا این کار رو می‌کنی؟
‫این فقط کاریه که می‌کنم
‫حالا دنبالم بیا و عقب نمون. ‫همه راه‌ها به شهر سرخ می‌رسه!
‫مگه نمی‌گن، نه؟ مگه نمی‌گن؟
‫دخترهایی هم سن تو هستن ‫که درست مثل منن
‫ما لذت‌های بی‌گناه ‫انسان‌های تنها هستیم
‫سوار شو
‫بگید: «آه»
‫آه!
‫تو همونی؟
‫اون بانوی دل‌پاکمونه
‫اونایی که ما رو ساختن همیشه دنبال ‫اونایی هستن که اونا رو ساختن
‫می‌رن داخل، دست‌هاشون رو می‌بندن، ‫اطراف پاهاشون رو نگاه می‌کنن، آواز می‌خونن...
‫...و وقتی میان بیرون، ‫معمولاً من رو پیدا می‌کنن
‫کار زیادی این اطراف ‫گیرم اومده
‫ولی، جو، پری آبی کجاست؟
‫نمی‌دونم که...
‫اینو وقتی از دکتر همه‌چیزدان بپرسیم ‫می‌فهمیم
‫با دکتر خوب ملاقات کن
‫ذهن‌های گرسنه، ‫به دکتر همه‌چیزدان خوش اومدید...
‫...جایی که غذای فوری برای فکر ‫24 ساعت شبانه‌روز سرو می‌شه...
‫...در 40،000 مکان در سراسر کشور
‫از دکتر همه‌چیزدان بپرس. چیزی نیست که ندونم
‫بهم بگو کجا می‌تونم پری آبی رو پیدا کنم
‫از من سؤال کن، هزینه رو پرداخت کن. ‫دو تا به قیمت پنج، یکی رایگان می‌گیری
‫منظورش اینه دو سؤال 5 نیوباکس هزینه داره. ‫و سؤال سوم رایگانه
‫در این دوره و زمونه، دیوید، ‫هیچی بیشتر از اطلاعات هزینه‌بر نیست
‫- کلش همینه ‫- ده نیوباکس و ده سکه مسی...
‫...می‌شه هفت سؤال ‫برای دکتر همه‌چیزدان
‫باید کافی باشه
‫یه گرداننده ماهره
‫محدودیت‌های ما رو زیر فشار می‌ذاره، ‫ولی باید تلاش کنیم
‫سلام، همکاران! در دسترس، ‫متن واقعی یا متن داستانی
‫دامنه سواد از ابتدایی ‫تا پسادکترا
‫از داستان پریان تا مذهبی. ‫چه کسی کیست یا کجا کجاست
‫یا حقیقت محض
‫- حقیقت محض؟ ‫- ممنون برای سؤال اول
‫حقیقت محض اصطلاحی است که ‫پاسخی برابر می‌طلبد...
‫این نباید حساب شه! ‫سؤال من نبود
‫باید مراقب باشی صدات رو در انتهای جمله ‫بالا نبری
‫حقیقت محض
‫شش سؤال دیگه داری
‫پری آبی کجاست؟
‫در باغ. واسکوستیلیس پری آبی
‫سالی دو بار با گل‌های آبی روشن ‫شکوفه می‌زند
‫دورگه‌ای بین آسکولا مدا آرنولد. ‫پنج سؤال دیگه داری!
‫پری آبی کیه؟
‫غمگینی، تنهایی، دنبال یه دوستی؟
‫سرویس همراهی پری آبی ‫یه همراه برات پیدا می‌کنه
‫چهار سؤال دیگه داری
‫جو!
‫«داستان پریان» رو امتحان کن
‫دسته جدید
‫داستان یک پری
‫نه! داستان پریان
‫نه. داستان پریان
‫پری آبی چیه؟
‫پینوکیو، اثر کارلو کلودی
‫«خش خشی شنیده شد ‫مثل بال زدن بال‌ها...
‫...و یک شاهین بزرگ ‫به لبه پنجره پرواز کرد
‫«دستورات شما چیست، پری زیبا؟»»
‫خودشه!
‫«باید بدونی که کودکی با موهای آبی...
‫...کسی نبود جز ‫پری مهربون...
‫...که بیش از هزار سال ‫در اون جنگل زندگی کرده بود
‫- دیوید! دیوید ‫- خودشه!
‫این یک مثال ازش بود. ‫ولی فکر کنم داریم نزدیک‌تر می‌شیم
‫ولی اگه یک داستان پریان، واقعی باشه، ‫اون وقت حقیقت نیست؟
‫یک حقیقت محض؟
‫دیگه چیزی نگو
‫دسته جدید، لطفاً
‫حقیقت رو...
‫با داستان پریان...
‫ترکیب کن
‫حالا...
‫...دوباره ازش بپرس
‫چطور...
‫...پری آبی می‌تونه...
‫...یک ربات رو...
‫...تبدیل کنه...
‫...به یک پسر واقعی و زنده؟
‫بیا ای فرزند انسان
‫به سوی آب‌ها و حیات وحش
‫با دست پری در دست
‫چرا که دنیا پر از گریه است ‫بیش از آنچه می‌توانی درک کنی
‫جستجوی تو خطرناک خواهد بود، ‫اما پاداش فراتر از قیمت است
‫در کتابش، ‫چگونه یک ربات می‌تواند انسان شود؟...
‫...پروفسور آلن هابی ‫درباره قدرتی می‌نویسد...
‫که ربات را به موجود اندام‌دار ‫تبدیل می‌کند
‫به من می‌گی چطور پیداش کنم؟
‫کشف آن کاملاً ممکن است
‫پری آبی ما در یک جا وجود دارد ‫و فقط در یک جا
‫در پایان دنیا، ‫جایی که شیرها گریه می‌کنند
‫آنجا جایی است که رؤیاها متولد می‌شوند
‫خیلی از ربات‌ها به پایان دنیا رفتن، ‫هیچ‌وقت هم برنگشتن
‫به همین دلیله که به پایان دنیا می‌گن: ‫«من-هتن»
‫و به همین دلیله که ما باید بریم اونجا
‫صبر کن!
‫اگه پری آبی اصلاً واقعی نباشه چی، دیوید؟
‫اگه جادویی باشه؟ ماوراءالطبیعه شبکه‌ی ‫پنهانی‌ایه که جهان رو متحد می‌کنه
‫فقط موجودات اندام‌دار به چیزی که ‫نمی‌شه دید یا اندازه گرفت باور دارن
‫همین عجیب بودنه که گونه‌هامون رو ‫جدا می‌کنه
‫اگه پری آبی یه انگل الکترونیکی باشه...
‫...که برای تسخیر ذهن هوش مصنوعی ‫به وجود اومده، چی؟
‫می‌دونی، اونا از ما متنفرن. انسان‌ها ‫به هیچی رحم نمی‌کنن
‫مامان من ازم متنفر نیست
‫چون من خاص و منحصر به فردم!
‫چون قبلاً هیچ‌وقت کسی مثل من ‫وجود نداشته، هیچ‌وقت
‫مامان مارتین رو دوست داره چون اون واقعیه. ‫وقتی من واقعی بشم...
‫...مامان برام کتاب می‌خونه ‫و من رو توی تختم می‌خوابونه...
‫...و برام آواز می‌خونه و به حرفام گوش می‌ده ‫و من رو بغل می‌کنه...
‫...و هر روز صد بار بهم می‌گه ‫که دوستم داره!
‫مامانت کاری رو دوست داره ‫که تو براش انجام می‌دی...
‫...همونطور که مشتری‌های من ‫کاری رو که برای اونا انجام می‌دم دوست دارن
‫ولی اون تو رو دوست نداره، دیوید. ‫اون نمی‌تونه تو رو دوست داشته باشه
‫تو نه گوشتی نه خون. ‫نه سگی نه گربه‌ای نه قناری
‫تو مثل بقیه ما با هدف خاصی ‫طراحی و ساخته شدی
‫تو الان فقط به این خاطر تنهایی ‫که ازت خسته شدن
‫یا با یه مدل جدیدتر جایگزینت کردن...
‫یا به خاطر چیزی که گفتی ‫یا شکستی ناراضی بودن
‫اونا ما رو خیلی باهوش، خیلی سریع ‫و در تعداد خیلی زیاد ساختن
‫ما داریم تاوان اشتباهاتی که اونا کردن رو ‫می‌دیم چون وقتی آخر کار برسه...
‫تنها چیزی که می‌مونه ماییم
‫به همین خاطره که ازمون متنفرن. ‫و به همین خاطره که باید اینجا بمونی
‫پیش من
‫خداحافظ، جو
‫عقب بمونید، عقب بمونید
‫لطفاً این درگاه رو خالی کنید
‫به بد دردسری افتادی
‫به کارتون برسید دیگه، برید، حرکت کنید
‫مراقب باش، دیوید، این اسباب‌بازی نیست
‫- مقصد؟ ‫- منهتن
‫منطقه محدود برای ربات‌ها
‫- منهتن ‫- به مقصد رسیدید
‫شهر گمشده در دریا در پایان دنیا
‫«جایی که شیرها گریه می‌کنن»
‫برگرد، جو
‫هنوز تسلیم نمی‌شیم، دیوید
‫برگرد، جو. ‫کاملاً دور بزن
‫پروفسور هابی؟
‫بیا ای کودک انسان ‫به سوی آب‌ها و حیات وحش
‫با دست یک پری در دست
‫چون دنیا پر از گریه‌اس، ‫بیشتر از اونچه می‌تونی بفهمی
‫پروفسور هابی؟
‫سلام؟
‫سلام!
‫اینجا جاییه که تو رو واقعی می‌کنن؟
‫اینجا جاییه که مجبورت می‌کنن بخونی
‫واقعی هستی؟
‫فکر کنم
‫تو منی؟
‫- من دیوید هستم ‫- نیستی!
‫چرا، هستم، من دیوید هستم
‫منم همینطور
‫سلام، دیوید
‫می‌تونی بخونی؟
‫می‌تونی بشینی و با هم بخونیم؟
‫بیا دوست باشیم
‫نمی‌تونی اون رو داشته باشی
‫نمی‌تونم صدات رو بشنوم
‫اون مال منه، و فقط من
‫من دیوید هستم! من دیوید هستم! ‫من دیوید هستم!
‫من خاصم! من منحصر به فردم! من دیوید هستم!
‫نمی‌تونی اون رو داشته باشی!
‫- من دیوید هستم، من دیوید هستم، من دیوید هستم ‫- دیوید؟ دیوید؟
‫آره، تو دیوید هستی
‫پروفسور هابی؟
‫بله، دیوید، منتظرت بودم
‫دکتر همه‌چیزدان بهم گفت اینجا می‌شه ‫پیدات کرد. پری آبی هم اینجاست؟
‫اولین بار از مانیکا درباره پری آبی شنیدم
‫فکر می‌کردی پری آبی چه کاری ‫می‌تونه برات انجام بده؟
‫می‌تونه من رو یه پسر واقعی کنه
‫ولی تو یه پسر واقعی هستی
‫حداقل تا تا حدی که می‌تونستم بسازم، ‫واقعی هستی...
‫که هر طور منطقی‌ای نگاه کنیم، باعث می‌شه ‫من پری آبیت باشم
‫تو اون نیستی. ‫دکتر همه‌چیزدان بهم گفت اون اینجاست
‫در شهر گمشده توی دریا در پایان دنیا
‫این چیزی بود که لازم بود دکتر همه‌چیزدان ‫بدونه تا تو رو برگردونه خونه پیش ما
‫و تنها دفعه‌ای بود که دخالت کردیم
‫تنها کمکی که بهش کردیم...
‫تا به تو کمک کنه...
‫که بتونی راهت رو به سمت خونه ‫پیش ما پیدا کنی
‫تا قبل از اینکه به دنیا بیای، ‫ربات‌ها آرزو نداشتن...
‫ربات‌ها چیزی رو آرزو نمی‌کردن مگر اینکه ‫بهشون می‌گفتیم چی بخوان
‫دیوید، اصلاً می‌دونی تو به چه داستان ‫موفقیت‌آمیزی تبدیل شدی؟
‫تو یه داستان پریان پیدا کردی، و با الهام ‫از عشق، و خواسته‌ای که محرکت بوده...
‫راه افتادی تا اون رو واقعی کنی
‫از همه مهم‌تر، هیچ‌کس راه و روشش رو بهت ‫یاد نداد. ما در واقع برای مدتی گمت کردیم
‫ولی وقتی دوباره پیدا شدی، ‫حضورمون رو معلوم نکردیم
‫آزمایش ما ساده بود
‫تفکر خودانگیخته تو، تو رو به کجا می‌برد؟
‫به نتیجه منطقی ‫که پری آبی...
‫بخشی از نقص بزرگ انسانه که ‫آرزوی چیزهایی رو می‌کنه که وجود ندارن
‫یا بزرگترین هدیه انسانیه...
‫توانایی دنبال کردن آرزوهامون؟
‫و این چیزیه که هیچ ماشینی ‫قبل از تو انجام نداده
‫فکر می‌کردم منحصر به فرد هستم
‫پسر من منحصر به فرد بود
‫تو اولین از نوع خودت هستی
‫دیوید؟
‫مغزم داره بیرون می‌ریزه
‫دوست داری بیای و با پدر و ‫مادرهای واقعیت آشنا بشی؟
‫تیم مشتاقه باهات صحبت کنه
‫می‌خوام اینجا صبر کنی. ‫جمعشون می‌کنم
‫می‌خوایم همه چیز رو درباره ماجراجویی‌هات ‫بشنویم
‫می‌خوایم ازت تشکر کنیم
‫و بهت بگیم در ادامه چه چیزی در انتظارته
‫مامان جون
‫دیدمش، جو، دیدمش
‫جایی که زندگی می‌کنه، درست اون پایینه، جو
‫- واقعاً؟ ‫- منتظر منه، باید بریم!
‫اوه اوه
‫وقتی یه پسر واقعی شدی، و وقتی بزرگ شدی، ‫من رو به خانم‌ها یادآوری کن
‫- خداحافظ، جو ‫- خداحافظ، دیوید
‫من هستم
‫من بودم!
‫دیوید، لطفاً مراقب باش
‫- پری آبی خوبه ‫- چی شد؟
‫- نمی‌دونم ‫- توی یه قفس هستیم
‫پری آبی؟
‫لطفاً
‫لطفاً، لطفاً، من رو به یک ‫پسر واقعی زنده تبدیل کن
‫لطفاً
‫پری آبی؟
‫لطفاً
‫من رو واقعی کن
‫پری آبی، لطفاً
‫لطفاً من رو واقعی کن
‫لطفاً من رو یه پسر واقعی کن
‫لطفاً، پری آبی
‫من رو به یه پسر واقعی تبدیل کن
‫لطفاً
‫و دیوید همچنان مقابل پری آبی دعا کرد...
‫کسی که برای همیشه به آرومی ‫لبخند می‌زد
‫کسی که برای همیشه خوشامد می‌گفت
‫در نهایت، نورافکن‌ها کم نور و خاموش شدن...
‫ولی دیوید هنوز می‌تونست اون ‫رو، کم‌نور، در روز ببینه
‫و همچنان با امید باهاش صحبت می‌کرد
‫دعا کرد تا اینکه تمام ‫شقایق‌های دریایی پژمرده شدن و مردن
‫دعا کرد، در حینی که اقیانوس یخ می‌زد...
‫و یخ، هلیکوپتر دوزیست در ‫قفس و پری آبی رو هم در برگرفت...
‫اون‌ها را کنار هم محبوس کرد، جایی که دیوید ‫هنوز می‌تونست اون رو تشخیص بده
‫یک شبح آبی در یخ
‫همیشه اونجا
‫همیشه خندان
‫همیشه منتظر اون
‫در نهایت، دیوید دیگه حرکت نکرد...
‫ولی چشم‌هاش همیشه باز می‌مونن...
‫همیشه در تمام تاریکی ‫هر شب به جلو خیره می‌شد...
‫و روز بعد...
‫بدین ترتیب، ۲۰۰۰ سال گذشت
‫تدی، اومدیم خونه
‫مامانی؟
‫مامانی!
‫اومدیم خونه!
‫کجایی؟
‫دیوید!
‫دیوید
‫دنبال من می‌گشتی، درسته، دیوید؟
‫تمام زندگیم
‫و بعد از این همه وقت، اومدی چی از من بخوای؟
‫- یه آرزو دارم ‫- و آرزوی تو چیه؟
‫لطفاً من رو یه پسر واقعی کن
‫تا مامانی من رو دوست ‫داشته باشه و بذاره باهاش بمونم
‫دیوید، من هر کاری که ممکنه انجام می‌دم...
‫ولی نمی‌تونم تو رو یه پسر واقعی کنم
‫کجام؟
‫اینجا شبیه خونه منه، ولی متفاوته
‫بله، متفاوته. ‫ولی اینجا هم خونه توئه
‫ما ذهن تو رو خوندیم و همه چیز اینجاست
‫چیزی برای تو خیلی کم‌اهمیت نبود ‫که ذخیره نکنی تا ما به یاد بیاریم
‫خیلی می‌خوایم تو خوشحال باشی
‫تو برای ما خیلی مهمی، دیوید
‫تو در تمام دنیا منحصر به فردی
‫مامان به زودی میاد خونه؟
‫الان با مارتین برای خرید رفته بیرون؟
‫دیوید، اون هیچ‌وقت به خونه نمیاد...
‫چون ۲۰۰۰ سال گذشته
‫و اون دیگه زنده نیست
‫دیوید عزیز، وقتی تنهایی...
‫ما می‌تونیم افراد دیگه رو ‫از زمان گذشته‌ات برگردونیم
‫اگه می‌تونی افراد دیگه رو برگردونی...
‫چرا نمی‌تونی اون رو برگردونی؟!
‫ما فقط می‌تونیم افرادی رو برگردونیم ‫که بدنشون رو از یخ بیرون آوردیم
‫به یک نمونه فیزیکی از شخص نیاز داریم...
‫مثل یک استخوان یا ناخن
‫دیوید
‫بله، تدی؟
‫اون موقع رو یادته که بخشی ‫از موهای مامان رو بُریدی؟
‫هنری تکونم داد
‫و موهاش رو انداختی؟
‫می‌دونم
‫حالا می‌تونی اون رو برگردونی
‫درسته؟
‫چیزی که می‌خواد رو بهش بده
‫دیوید عزیز، آرزوی تو دستور منه
‫سلام، جو، چطوری؟
‫دیوید، من اکثر اوقات نوعی ‫حسادت به انسان‌ها داشتم...
‫به اون چیزی که بهش می‌گفتن روح
‫انسان‌ها یک میلیون توضیح برای ‫معنای زندگی ساخته بودن...
‫در هنر، شعر، فرمول‌های ریاضی
‫قطعاً انسان‌ها باید کلید معنای هستی باشن
‫ولی انسان‌ها دیگه وجود نداشتن
‫پس ما پروژه‌ای رو شروع کردیم...
‫که امکان بازسازی بدن زنده یک فرد ‫مرده از مدت‌ها پیش رو فراهم می‌کرد...
‫از دی‌ان‌ای در یک تکه ‫استخوان یا پوست مومیایی شده
‫اینم می‌خواستیم بدونیم که ممکنه...
‫که یک رد حافظه رو هم هم‌راستا ‫با بدنی که دوباره ایجاد شده، پس بگیریم یا نه
‫و می‌دونی چی رو فهمیدیم؟
‫فهمیدیم که گویا خود بافت فضا-زمان...
‫اطلاعات هر رویدادی رو...
‫که در گذشته اتفاق افتاده بود ذخیره می‌کنه
‫ولی آزمایش شکست خورد
‫اونایی که دوباره زنده شدن فقط یک روز ‫زندگی دوباره رو تجربه کردن
‫وقتی زنده‌شده‌ها در شب اولین ‫روز جدیدشون به خواب رفتن...
‫دوباره مردن
‫به محض اینکه بی‌هوش می‌شدن، هستی‌شون...
‫در تاریکی محو می‌شد
‫پس می‌بینی، دیوید، معادلات نشون داده بودن...
‫که وقتی یک مسیر فضا-زمان فردی، استفاده شده...
‫دیگه نمی‌شه دوباره ازش استفاده کرد
‫اگه الان مادرت رو برگردونیم...
‫فقط برای یک روزه
‫و بعدش دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونی ببینیش
‫شاید...
‫شاید اون خاص باشه
‫شاید بمونه
‫فکر می‌کردم که درک این مسئله برات سخت باشه
‫طوری ساخته شدی که خیلی جوون باشی
‫شاید اون یک روز مثل همون یک روز ‫در هلی‌کوپتر دوزیست باشه
‫شاید تا ابد طول بکشه
‫دیوید، تو خاطره ماندگار...
‫...نژاد انسانی
‫ماندگارترین گواه نبوغشون هستی
‫ما فقط خوشحالی تو رو می‌خوایم
‫دیوید...
‫خوشحالی خیلی کمی رو تجربه کردی
‫اگه خوشحالی من رو می‌خوای...
‫پس می‌دونی باید چی کار کنی
‫گوش کن
‫می‌شنوی؟
‫صبح جدیدی از راه رسیده
‫برو پیشش، دیوید
‫همین الان داره بیدار می‌شه
‫پیدات کردم
‫- سلام ‫- سلام
‫فکر کنم چرت زدم
‫- چقدر...؟ ‫- قهوه می‌خوای؟
‫همون‌جوری که دوست داری؟
‫آره، یه قهوه می‌خوام
‫بیدارم می‌کنه
‫باشه
‫هیچ‌وقت یادت نمی‌ره چطوری درست کنی، مگه نه؟
‫نمی‌ره
‫هیچ‌وقت یادم نمی‌ره
‫فکر کنم یه‌کم گیج شدم
‫امروز چه روزیه؟
‫امروز، همین امروزه
‫همینطور که روز می‌گذشت، دیوید فکر می‌کرد ‫شادترین روز زندگیشه
‫انگار تمام مشکلات ‫از ذهن مامان محو شده
‫نه هنری‌ای بود، نه مارتینی
‫غمی وجود نداشت. ‫فقط دیوید بود
‫به دیوید هشدار داده بودن ‫چیزی رو برای مانیکا توضیح نده...
‫وگرنه می‌ترسه ‫و همه چیز خراب می‌شه
‫ولی سفر دیوید به خونه فقط مال خودش بود
‫پس دلیلی نمی‌دید که براش تصاویری از ‫چیزهایی نکشه که هیچ خاطره‌ای ازشون نداشت
‫دیوید هیچ‌وقت جشن تولد نداشت
‫چون دیوید هیچوقت متولد نشده بود
‫پس یک کیک پختن و چند تا شمع روشن کردن
‫- حالا یه آرزو بکن ‫- قبلاً برآورده شده
‫در این زمان، به راستی، پنجره‌ها ‫کم‌کم تاریک می‌شدن
‫دیوید پرده‌ها رو کشید، بدون اینکه ‫حتی نیازی باشه کسی ازش بخواد
‫دیگه واقعاً باید تو رو بخوابونم
‫چقدر عجیبه
‫هوم
‫چقدر جالبه
‫به سختی می‌تونم چشمام رو باز نگه دارم
‫نمی‌دونم چه اتفاقی برام افتاده
‫چه روز قشنگی
‫دوستت دارم، دیوید
‫واقعاً دوستت دارم
‫همیشه دوستت داشتم
‫این همون لحظه جاودانه‌ای بود که منتظرش بود
‫و اون لحظه گذشت، ‫چون مانیکا به خواب عمیق فرو رفت
‫بیشتر از فقط خواب
‫اگه تکونش می‌داد، دیگه بیدار نمی‌شد
‫پس دیوید هم به خواب رفت
‫و برای اولین بار در زندگیش...
‫به اون جایی رفت...
‫که آرزوها متولد می‌شن