‫درحال مشاهده‌ی تصویری زنده ‫و ناراحت‌کننده هستیم.
‫بنا به گزارش منابع پلیس
‫با افرادی آلوده و تهاجمی
‫در محوطه‌ی فرودگاه مواجه هستیم.
‫حتی پس از دو ماه
‫این پاندمی توقف‌ناپذیر است.
‫علیرغم تلاش‌ها، موارد جدیدی ‫در سرتاسر کشور پدیدار می‌شوند.
‫علائم می‌تونن گاهی خودشونو ‫در عرض چند روز
‫یا حتی چند دقیقه نشون بدن.
‫مردم تبدیل به موجودات ‫خشمگین غیرقابل کنترل شدن.
‫و خیلی خیلی خطرناکن.
‫امروز، سازمان جهانی بهداشت
‫به طور رسمی این بیماری را ‫یک پاندمی جهانی اعلام کرد.
‫همه‌مون می‌میریم!
‫این افراد مریضن.
‫حق و حقوقی دارن.
‫و چطور جرأت می‌کنید اسم اونارو "وحشی" بذارید؟
‫من یه چیزو میگم.
‫اخبار جعلی.
‫قرنطینه‌ی فرودگاه شکسته شده.
‫مقامات از همه خواستن که توی خونه بمونن.
‫به این نقطه نرید.
‫قضیه جدیه.
‫این اتفاق داره می‌افته.
‫یکی یکی با گلوله بزنیدشون.
‫دیدیم که پلیس از صحنه فرار می‌کنه
‫و سربازان گارد ملی عقب‌نشینی می‌کنن.
‫دستور حکومت نظامی با اثر فوری صادر شده.
‫سعی نکنید فرار کنید.
‫هرجا که هستید بمونید و مخفی بشید.
‫شلیک به مرغابی.
‫خیلی سخته.
‫اوه...
‫هووم.
‫موهات داره کم‌پشت میشه.
‫چطوره یکم صابون ‫واسه تحریک پوست سرت بزنم؟
‫مامان؟
‫اونا باور ندارن که مقامات
‫از پس کنترل اوضاع بربیان.
‫مغازه‌ها تعطیل شدن، ‫خدمات عمومی در دسترس نیست،
‫و وحشت چیره شده...
‫و حالا می‌خواید بخاطر خودتون ‫دست به کار غیرقانونی بزنید.
‫نمی‌تونیم همینجوری ‫بهشون شلیک کنیم، اونا مردمن.
‫مردم دارن از هموطن‌هاشون محافظت می‌کنن،
‫اونوقت تو درباره حقوق مدنی سخنرانی می‌کنی...
‫مامان؟
‫مردم؟ اونا حتی انسان نیستن.
‫زده به سرت؟
‫این درست نیست و خودتم می‌دونی.
‫- داریم مرگ کشور رو تماشا می‌کنیم... ‫- مامان؟
‫و تنها چیزی که واسه تو اهمیت داره ‫همین مزخرفاته.
‫گرفتمت.
‫بدون تو نمی‌تونم برم.
‫می‌دونم به اندازه کافی قوی هستی، عزیزم.
‫نمی‌تونم تنهایی اینکارو بکنم.
‫بذار با بچه‌ها صحبت کنم.
‫بچه‌ها اینجان. بیاید اینجا.
‫بابا می‌خواد باهاتون صحبت کنه.
‫سلام، قند عسلم.
‫کی میای خونه، بابا؟
‫نمی‌دونم، قند عسلم.
‫باید به مامانتون کمک کنید
‫و خودتون رو برسونید به خونه‌ی خاله کری.
‫ولی از خونه‌ی خاله کری خوشم نمیاد.
‫می‌دونم.
‫به محض اینکه از اینجا زدم بیرون ‫میام دنبالتون، باشه؟
‫باشه.
‫نگران نباشید.
‫می‌بینید؟ دستبند شانسم رو دستم کردم
‫و همین الان می‌تونم جادوش رو حس کنم.
‫قول میدم، همه چیز درست میشه.
‫خداحافظ.
‫کیفت رو بده به من.
‫اینو بپوش.
‫برید، برید، برید، برید!
‫برید، برید، برید!
‫نزدیک من بمونید.
‫نه!
‫ابی.
‫نه.
‫بسیارخب.
‫چیزی نیست.
‫الان جات امنه.
‫بیا اینجا.
‫آره.
‫چیزی نیست.
‫خیلی‌خب.
‫الان جات امنه.
‫باشه؟
‫خیلی‌خب.
‫چشمات رو ببند.
‫گوشات رو بگیر.
‫خوبه.
‫بسیارخب.
‫از اینجا می‌برمت.
‫«ترجمه از حـامـد»
‫[ده سال بعد]
‫تمرینت رو بلدی.
‫نشونه‌هارو همراستا کن.
‫روی نشونه دوربین تمرکز کن.
‫نفس بکش.
‫نرمی انگشتت رو بذار...
‫اینو یادت باشه، پیرمرد.
‫ازخودراضی.
‫[ا.س اینجا بود]
‫ابیگیل، بریم.
‫وقت شامه.
‫تموم شد؟
‫یکی!
‫فقط یکی!
‫خب 39 بذر داریم که ‫واسه آب‌وهوای حاره‌ای خوبن.
‫بقیه رو می‌تونیم توی باغ شهر بدست بیاریم.
‫یه جا رو اونجا بلدم.
‫سخته که خودمون رو کشاورز تصور کنم.
‫شرط می‌بندم دلمون واسه ماجراجویی تنگ میشه.
‫دلم واسه اونا تنگ میشه.
‫همین و بس.
‫راستی
‫برنامه دارم که بیشتر وقتم رو ‫توی یه ساحل بشینم
‫و جرعه جرعه آب پرتقال بنوشم.
‫بی‌صبرانه منتظر دیدن اقیانوسم.
‫دو هفته.
‫می‌تونی از لیست آرزوهات خطش بزنی.
‫پیشاهنگ؟
‫آره.
‫پس گله‌شون باید نزدیک باشه.
‫حداقل 30 تا وحشی.
‫وسایلت رو جمع کن.
‫راه میفتیم.
‫خواب نمونی.
‫زود باش.
‫میریم.
‫تو روحت.
‫می‌تونیم...
‫می‌تونیم بریم سمت شمال.
‫می‌تونیم از چرخ و فلک قدیمی بالا بریم.
‫نه، خیلی از مسیرمون منحرف می‌شیم.
‫باشه...
‫می‌تونیم پرواز کنیم به جزیره.
‫از پرواز متنفرم.
‫ببین، فقط بچسب به نقشه، خب؟
‫ولی اگه یه پیشاهنگ نبوده چی؟
‫فقط یه وحشی تنها بوده.
‫هیچکس اینجا نیست، به جز...
‫خب، خب، خب.
‫بسیارخب.
‫مهمات؟
‫31 خشاب 9 میلی‌متر ‫و 40 خشاب 5.56 مونده.
‫می‌تونم بزنمش.
‫این دفعه عجله نکن.
‫صبر کن.
‫نه، نه، نه، نه.
‫لعنتی! بهت گفتم عجله نکن.
‫همون گله‌ست.
‫باید بهشون نزدیک باشیم.
‫ابیگیل، ماشین رو بگرد.
‫ابیگیل، زود باش.
‫بیا.
‫متأسفم، رفیق.
‫نمی‌تونیم گلوله هدر بدیم.
‫چکمه قشنگیه.
‫میشه برشون دارم؟
‫تراور، کجایی رفیق؟ تمام.
‫هرچی که بدرد می‌خوره جمع کن. بریم.
‫اگه عجله کنیم
‫می‌تونیم برسیم به خط‌الرأس.
‫و گله ممکنه ما رو نبینه.
‫ولی اونارو می‌بینن.
‫به ما مربوط نیست.
‫باید بهشون هشدار بدیم.
‫کجایی پسر؟ هی؟
‫هی، جواب نده.
‫یکم فکر کن.
‫وقتی برسن اینجا اولین سوالشون چیه؟
‫می‌پرسن بقیه‌شون کی میان؟
‫ابیگیل!
‫هی!
‫ابیگیل!
‫سلام!
‫اینجا چه خبر شده؟
‫به دوستاتون حمله شده.
‫اسلحه‌تون رو بندازید و دستاتون رو ببرید بالا.
‫گفتم اسلحه‌تون رو بندازید
‫و دستای کوفتی‌تون رو ببرید بالا.
‫باشه پسر، جوش نیار.
‫بررسیش کن.
‫چیزی نیست. نمی‌خوایم بهتون آسیب بزنیم.
‫خفه شو!
‫حس بدی درموردش دارم.
‫اون فقط یه بچه‌ست.
‫از قیافه این گنده بک خوشم نمیاد.
‫می‌دونی بیشتر از همه از کی متنفریم؟
‫غارتگرها.
‫همون کاری رو با شما می‌کنیم
‫که با همه‌ی شما آشغال‌ها انجام می‌دیم.
‫تیکه پارتون می‌کنیم، پاهاتون رو می‌شکنیم،
‫و همینجا ولتون می‌کنیم تا بپوسید.
‫سوء تفاهم شده.
‫آره عوضی.
‫هی، هی، هی، هی!
‫اینکارو نکنید. بذاریدش زمین.
‫بذاریدش زمین.
‫اینکارو نکنید.
‫سخت نگیر، پسر.
‫بذارش زمین.
‫سخت نگیر.
‫سلاح‌هاتون رو بذارید زمین.
‫ما نمی‌خوایم بهتون آسیب بزنیم.
‫مگان، برگرد توی ماشین!
‫ما فقط می‌خواستیم بهتون هشدار بدیم.
‫درمورد چی هشدار بدید؟
‫وحشی‌ها. باید از اینجا بریم.
‫برگردید توی ماشین‌ها. بریم.
‫لعنتی!
‫مهمات.
‫16 خشاب 9 میلی‌متر ‫و 37 خشاب 5.56 مونده.
‫گندت بزنن، تقریبا همه‌چیزو از دست دادیم.
‫چه فکری پیش خودت کردی؟
‫توی اون وضعیت مسافرت می‌کنی؟
‫همه‌چیزمون تموم شد ‫واسه همین مجبور شدیم بزنیم بیرون.
‫ولی به کجا؟
‫شمال شرقی، یه اجتماع کنار رودخونه، ‫یه شهر روی کشتی.
‫چند ماهته؟
‫35 هفته.
‫معنیش چیه؟
‫معنیش اینه که نزدیکه.
‫شما چی؟
‫شما کجا می‌رید؟
‫قطعا شمال شرق نمی‌ریم.
‫چرا؟
‫چندتا اجتماع رفتیم
‫و همه‌جا همین وضعه.
‫همین چی؟
‫همین آشوب.
‫گندت بزنن!
‫کاپوت رو بزن.
‫شاید بتونم تعمیرش کنم.
‫به رادیاتور تیر خورده.
‫قطعه یدکی نداریم.
‫تو کی هستی؟ گیک اسکواد؟
‫آره.
‫ضمنا دیوید هستم.
‫ابیگیل.
‫و این بداخلاقه هم کسیوس‌ـه.
‫این مگان‌ـه.
‫سلام.
‫خب حالا چی؟
‫وسایلتون رو بدارید.
‫میریم.
‫ولش کن، ارزشش رو نداره.
‫می‌تونیم با اون اجتماع ارتباط برقرار کنیم.
‫بهشون خبر بدیم که داریم می‌ریم.
‫به نظر امنه.
‫خب، پنج دقیقه.
‫باید یه سرپناه واسه شب پیدا کنیم.
‫یه ساختمون که کمتر توی دید باشه.
‫اون زیاد دووم نمیاره.
‫اون دبستان قدیمیه.
‫و خونه جکسون اونجاست.
‫واسه شب خوبه.
‫همینجا اردو می‌زنیم.
‫مطمئنی هیچی نمی‌خوای؟
‫ممنون، ولی ما فقط گوشتی که ‫شکار کردیم رو می‌خوریم
‫بخاطر عفونت.
‫می‌خوایم بابت کمکتون ازتون تشکر کنیم.
‫تصورش سخته که اگه شما نیومده بودین
‫چه اتفاقی می‌افتاد.
‫سخت نیست.
‫درمورد مکانی که توش زندگی می‌کردین بهم بگید.
‫چه شکلی بود؟
‫یه مزرعه‌ی معمولی بود.
‫از همه‌چیز دور بود.
‫یه زمانی 40 نفر بودیم، ولی بعدش...
‫ولی بعدش گریم دروگر اومد.
‫و اون اجتماع؟
‫درموردش چی می‌دونید؟
‫با رادیو باهاشون صحبت کردیم
‫و یه عالمه آب و غذا دارن
‫و حتی دکتر دارن.
‫چندتا کشتی شکسته رو به هم وصل کردن.
‫حالا بیش از 100 نفر روی آب زندگی می‌کنن.
‫چقدر دوره؟
‫حدود یک هفته راهه.
‫ریسکیه.
‫ولی رأی‌گیری کردیم و اکثریت ‫تصمیم گرفتن که بریم.
‫چون نمی‌تونستیم بمونیم.
‫وحشی‌ها خیلیارو کشتن.
‫بعد از حمله آخر، مجبور شدیم
‫یه مزرعه کامل گندم رو ‫آتش بزنیم که جلوشون رو بگیریم.
‫تقریبا هیچی واسمون نمونده بود.
‫شهر کشتی تنها مکان امنه.
‫و شما؟
‫چطوری زنده موندین؟
‫چون هیچوقت توقف نکردیم.
‫و کسیوس همه‌چیز رو بهم یاد داد.
‫شکار، بقا،
‫و حتی مهم‌ترین چیز.
‫تنهایی اوضاعمون بهتره.
‫فقط می‌تونی روی خودت حساب کنی.
‫بگو که نقشه‌تون این نیست.
‫که تا ابد همینطور سرگردون بچرخید.
‫نه، داریم میریم سمت ساحل غربی.
‫بعدش با قایق بریم سمت جزایر.
‫بسیارخب...
‫دوستاتون اینجا کشته شدن.
‫و ما الان اینجاییم.
‫جاده 50 قدیمی رو پیشنهاد نمیدم.
‫ولی اگه شمال رو بگیرید
‫از شهر خارج می‌شید.
‫و جاده 55 اینجا
‫شمارو به رودخونه می‌رسونه.
‫خب...
‫فکر کردم با همدیگه می‌ریم.
‫که همراه ما میاید.
‫آره.
‫نه.
‫فکر خوبی نیست.
‫خب چرا؟
‫خب...
‫چون ما تنها بازمانده‌های این منطقه هستیم.
‫و وقتی اون گله از دوستاتون ‫تغذیه کرد و تموم شد
‫که ممکنه هر لحظه رخ بده، ‫یادشون به ما میفته.
‫پس می‌خوام اون موقع ‫تا جای ممکن ازشون دور باشم.
‫فهمیدی؟
‫فکر می‌کردم به اندازه کافی ازشون دوریم.
‫به اندازه کافی دوریم؟
‫"به اندازه کافی دور" وجود نداره، عزیزم.
‫واسه همین به کسی ملحق نمی‌شیم.
‫حقه‌اش همینه.
‫پیشنهاد می‌کنم شما هم همینکارو بکنید.
‫متأسفم، فقط...
‫باید جمع‌آوری رو از اول شروع کنیم.
‫چند ماه طول می‌کشه تا بتونیم بریم.
‫چرا یه سر به اون اجتماع نمی‌زنیم؟
‫به اندازه کافی دیدیم.
‫این چه فرقی داره؟
‫همراه داشته باشیم خوبه.
‫شاید این آدما فرق داشته باشن.
‫آأما همه‌جا یه‌جورن، ابیگیل.
‫می‌خواد شمال باشه، جنوب باشه،
‫یا یه شهر کشتی کوفتی.
‫بازم نمی‌تونیم تنها ولشون کنیم.
‫خودت گفتی قدیما
‫مردم به همدیگه کمک می‌کردن.
‫گفتی این چیز خوبی بوده.
‫و بازم دنیا پر از اجساد
‫آدمای فداکاره.
‫بیخیال.
‫اسلحه‌‌ام و یه مقدار مهمات بهشون میدم
‫که حداقل بتونم راحت بخوابم.
‫راحت بخوابی؟
‫چطوری می‌خوای راحت بخوابی
‫بعد از گندی که امروز زدی؟
‫اصلا به این فکر کردی
‫که نزدیک بود پیش اون معدن بمیریم؟
‫خب، نمردیم!
‫بخاطر تو نبود!
‫گندت بزنن ابیگیل. دست از این لجبازی بردار.
‫دفعه دیگه بازم میندازیمون توی دردسر، ‫فقط فکر کن.
‫قبل از اینکه هر غلطی بکنی فکر کن.
‫ممنون واسه درس امروز.
‫واقعا مفید بود.
‫میرم نگهبانی بدم.
‫ریش مشکی 1، ریش مشکی 1.
‫پاپا هتل 5 هستم، تمام.
‫ریش مشکی 1، ریش مشکی 1.
‫پاپا هتل 5 هستم، تمام.
‫خوابت نمی‌بره، ها؟
‫منم همینطور.
‫هوا سرده.
‫توی دره کارت خیلی عالی بود.
‫منظورم اون حرکاته.
‫واقعا عالی بود.
‫شانسی بود.
‫شانس محض.
‫مشکل شانس هم اینه که ‫درنهایت ته می‌کشه.
‫اگه راه خروج وجود نداشت، ‫نمی‌دونستم باید چیکار کنم.
‫آسونه.
‫یه سوال جدی بود.
‫جوابش هم جدی بود.
‫این...
‫این نقشه دوم منه.
‫حتی اسمم روش نوشته.
‫جدی؟
‫نه.
‫ولی بازم مال منه.
‫خب اینم مال منه.
‫هی، اونم نقشه بدی نیست.
‫هی پسر.
‫آره، چیزی نیست.
‫فقط قوزک پام پیچ خورد.
‫می‌دونی، در مقایسه با
‫چیزی که اون تجربه می‌کنه هیچی نیست.
‫می‌دونم خودش رو بابت ‫اتفاقی که افتاده سرزنش می‌کنه.
‫کاملا متقاعد شده بود که به اون اجتماع بریم.
‫بقیه رو هم متقاعد کرده بود.
‫فقط خوشحالم که امروز زنده موندیم.
‫کمکتون می‌کنیم به اون اجتماع برسید.
‫وقت حرکته.
‫بریم.
‫باید استراحت کنیم.
‫اگه توقف کنیم می‌میریم.
‫اینجارو یادمه.
‫قبلا با بابام خیلی میومدیم اینجا.
‫جدی؟
‫یه فرودگاه غیرنظامی چند کیلومتر اونورتره.
‫بابام اونجا یه هواپیمای کوچیک داشت.
‫همیشه باهاش پرواز می‌کردیم.
‫فکر می‌کنی هواپیمایی که ‫چندساله اونجا خوابیده
‫قراره پرواز کنه؟
‫بیست سی تا هواپیما اونجا بود.
‫یه عالمه قطعات یدکی.
‫می‌تونیم اینکارو بکنیم.
‫واسه این کار وقت نداریم.
‫نمی‌تونیم چندروز هم پیاده بریم.
‫من یه‌جا رو توی شهر می‌شناسم.
‫اگه ابزار هنوز اونجا باشن
‫یه راهی پیدا می‌کنیم.
‫ماشین‌های قدیمی، موتور، هرچی.
‫با این سرعت تا غروب نمی‌رسیم اونجا.
‫فرودگاه حدود یک ساعت پیاده فاصله داره.
‫بسیارخب.
‫بیاید یه تلاشی بکنیم.
‫یه تلاش بکنیم؟
‫یک جاده به فرودگاه منتهی میشه.
‫اگه اونجا محاصره شیم، کارمون تمومه.
‫اونوقت پیاده‌روی کمترین مشکلمون میشه.
‫خب این فقط نظر توئه.
‫بیاید رأی‌گیری کنیم.
‫کی پایه‌ست؟
‫پس همینکارو می‌کنیم.
‫بیا عزیزم.
‫تیر خوردن.
‫خیلی ازش نگذشته.
‫داخل رو چک کن.
‫دو دقیقه وقت داریم.
‫فقط چیزای بدردبخور رو بردارید.
‫باید یه چیزی بخوریم.
‫از صبح توقف نداشتیم.
‫توی فرودگاه یه چیزی می‌خوریم.
‫چرا؟
‫چون تنها نیستیم.
‫شرمنده.
‫ممکنه ما رو نکشه.
‫قهوه.
‫باید امتحانش کنیم.
‫همینه!
‫بدردشون نمی‌خوره، پس...
‫ممنون.
‫شرمنده که بخاطر ما بحث کردی.
‫بخاطر شما نبود.
‫واسه بچه اسم انتخاب کردی؟
‫هنوز نه.
‫ولی نگران نیستم که اسم پیدا نکنیم.
‫می‌ترسم بچه‌ام مجبور باشه تنهایی بزرگ بشه.
‫توی یه بلاتکلیفی همیشگی زندگی کنه.
‫فقط می‌خوام یه نفر پیشش باشه، مواظبش باشه.
‫و حاضرم بابتش جونمو بدم.
‫می‌بینی؟
‫هیچی.
‫بدشانسیه.
‫باید برگردیم؟
‫نه، نه، نباید برگردیم.
‫فکر خیلی احمقانه‌ایه.
‫باید یه مسیر پیدا کنیم.
‫باشه، احمق.
‫لعنت بهت.
‫کافیه.
‫دیوید، آروم باش.
‫چه غلطی داری می‌کنی؟
‫هی، آشیانه هواپیمای بابام اونجا بود.
‫چطوری بازش کنیم؟
‫اگه بتونیم تعمیرش کنیم، ‫می‌تونیم دو ساعته برسیم اونجا.
‫آها.
‫و هواپیما رو کجا فرود بیاریم؟
‫وقتی رسیدیم اونجا یه فکری واسش می‌کنیم.
‫آها.
‫محض احتیاط.
‫باشه.
‫باید یه نگاه به اطراف بندازیم، باشه؟
‫مشکلی نیست؟
‫آره.
‫اگه پسر باشه، نظرت درمورد ‫بل یا بندیکت چیه؟
‫اولا قطعا پسره.
‫و دوما، بندیکت.
‫شبیه یجور نوازنده‌ی دوره‌گرد ‫یا همچین چیزیه.
‫بسیارخب. باشه.
‫سندرا و ساموئل چطوره؟
‫گندت بزنن.
‫آروم باش دیوید، تو می‌تونی انجامش بدی. ‫چیزی نیست.
‫نمی‌تونم...
‫بذار ببینم.
‫چیزی نیست، چیزی نیست، برو بشین.
‫چیزی نیست.
‫بذار ببینم، زود باش.
‫خدای من، آسیب دیده.
‫باید این هواپیمای کوفتی رو تعمیر کنم.
‫دوتامون رو می‌رسونم به شهر کشتی، خب؟
‫خب، چیزی پیدا کردی؟
‫نه.
‫اون می‌تونه تعمیرش کنه، آره؟
‫خب تو کارشناس هوانوردی هستی، آره؟
‫من از کجا بدونم؟
‫متنفرم از اینکه همیشه حق با منه.
‫زود باشید، بنجنبید.
‫تو روحت.
‫تقریبا تمومه.
‫باز چی شده؟
‫نمی‌دونم و واسم مهم نیست.
‫نه، می‌دونم.
‫کی می‌تونیم پرواز کنیم؟
‫چرا هواپیما آماده نشده؟
‫یه هواپیمای کوفتیه.
‫حالتون خوبه؟
‫نه، سه دقیقه وقت داریم.
‫وایسا ببینم، تا سه دقیقه دیگه چی میشه؟
‫دارن میان.
‫نه، نه، نه، آماده نیستیم.
‫دارن میان.
‫نمی‌خوام اینجا بمیرم، عزیزم.
‫لطفا عجله کن.
‫آره، احتمالا باید با اون شروع می‌کردی.
‫شاید، ولی همه‌اش عین همدیگه‌ست، نه؟
‫شصت ثانیه، آماده باشید.
‫برید، برید، برید.
‫کسی دعا بلده؟
‫پدر ما که در آنجا زندگی می‌کند...
‫اشتباه می‌خونی.
‫فقط برو!
‫کمکی نمی‌کنه!
‫زود باش، راه بیفت.
‫زود باشید!
‫خیلی کُنده.
‫می‌گیرنمون. باید سریع‌تر بریم
‫- وگرنه موفق نمی‌شیم. ‫- تلاشم رو می‌کنم!
‫دارن می‌رسن بهمون.
‫ایول.
‫کاربراتور.
‫دکمه قرمز.
‫زود باش!
‫خوبه، همینه.
‫بسیارخب، بسیارخب.
‫نزدیک بود.
‫واقعا.
‫وای خدای من.
‫موفق شدی، موفق شدی.
‫اوه.
‫آفرین، ابی.
‫آفرین.
‫هی، چه خبره؟
‫نمی‌تونم نگهش دارم.
‫چی؟
‫چه خبره؟
‫نمی‌دونم چیکار کنم.
‫ابیگیل، باید اینو فرود بیاری
‫وگرنه همه‌مون می‌میریم.
‫چی؟
‫اونجا، اونجا.
‫بسیارخب، بسیارخب.
‫داریم می‌ریم پایین. ‫آماده‌ی برخورد باشید، خب؟
‫باشه.
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫بهت گفتم وقت بیشتری نیاز دارم.
‫خب، گرفتمت.
‫خیلی‌خب.
‫خوبه، خوبه.
‫بسیارخب، بسیارخب، بریم.
‫از پرواز متنفرم.
‫خب، نقشه جدید.
‫ما اینجاییم.
‫ساحل رودخانه و اجتماع
‫اون سمت این تپه‌ها هستن.
‫می‌تونیم دو روزه برسیم اونجا.
‫مهمات؟
‫خب...
‫هفت و هشت؟
‫بسیارخب، بیاید یکم استراحت کنیم.
‫طلوع آفتاب راه می‌افتیم.
‫هنوز از دستم عصبانی هستی؟
‫چطور می‌تونم از دستت عصبانی باشم؟
‫مرغ.
‫به‌به.
‫ببخشید، گشنه‌ام شد.
‫ممنون.
‫می‌دونی، تو منو یاد همسرم میندازی.
‫هروقت می‌خواست یه چیزی بگه، ‫اصلا نمی‌تونست مخفیش کنه.
‫با اون چروک‌های کوچیکی که ‫گوشه‌ی لب‌هاش می‌رقصیدن.
‫مچمو گرفتی.
‫می‌دونم به چی فکر می‌کنی.
‫ولی بهتر از خودمون می‌دونی ‫که چی به صلاح ماست.
‫ما به همدیگه متکی هستیم.
‫حتی اگه بهتون کمک کنیم ‫این مسئله تغییر نمی‌کنه.
‫اون قوی‌تر از چیزیه که فکر می‌کنی.
‫آره.
‫بحث این نیست.
‫پس چیه؟
‫من مامانش رو کشتم.
‫و همینطور برادرش.
‫دیگه چطوری می‌تونم واسش جبران کنم؟
‫جز اینکه مواظبش باشم.
‫متأسفم.
‫واقعا میگم.
‫ولی تو جونش رو هم نجات دادی.
‫و همین کافیه.
‫توی این دنیا همین کافیه.
‫می‌دونی، یه بچه بود
‫سه ماه بعد از شیوع این بیماری.
‫جیمی.
‫مامانش اونقدر توی حال خودش نبود
‫که وقتی یه وحشی داشت پوستش رو می‌کَند
‫حتی بیدار هم نشد.
‫جونش رو نجات دادیم.
‫بچه خوبی بود.
‫یه بچه باهوش.
‫و همزمان یه پسرک حقه‌باز پررو بود.
‫هیچوقت به حرفم گوش نمی‌داد.
‫خب، یه روز یه وحشی ‫انگشتش رو کامل گاز گرفت و برید
‫و می‌دونی چه اتفاقی می‌افته وقتی یه زخم
‫به شریان نرسیده باشه، درسته؟
‫چندین روز طول می‌کشه تا کامل تبدیل بشی.
‫اون اولین نفر بود.
‫و آخرین نفری که دیدم ‫چنین چیزی رو تجربه می‌کنه.
‫دیگه هیچوقت منتظر تبدیل شدن نموندم.
‫و پاتریک بود،
‫و سارا.
‫گاهی وقتا فقط باید فرار کنی
‫و تنها نگران خودت باشی.
‫جو.
‫لیندا.
‫اون اولین باری بود که مردن یه نفر رو تماشا کردم.
‫جای اینکه یکی دیگه رو از دست بدم.
‫جس.
‫اون خیلی راحت به یه طناب چنگ زد
‫وقتی که دیگه نتونست تحمل کنه و...
‫گاهی وقتا حس می‌کنم که...
‫فضای کافی واسه این همه چهره
‫توی مغزم ندارم.
‫مردن.
‫مردن هیچی نیست.
‫ولی از دست دادن یه نفر که واست مهمه...
‫این فرق داره.
‫آره، می‌دونی گاهی وقتا که ‫نیاز به فضای بیشتر نداری.
‫گاهی وقتا فقط باید بذاری برن.
‫تو هرکاری می‌تونستی انجام دادی، کسیوس، ‫من می‌دونم.
‫وقتشه که بذاری روی پاهای خودش بایسته.
‫نگران نباش، تو خیلی خوب بهش تمرین دادی.
‫فقط بهش اعتماد کن.
‫همیشه پیشته.
‫همیشه هستن.
‫هی...
‫ممنون بابت کادو.
‫حالا بریم یکم بخوابیم، ها؟
‫فردا روز سختی داریم.
‫آره.
‫توی این مزرعه کشاورزی شده.
‫حتما آدما این اطرافن.
‫آخ!
‫چی شده؟
‫حالت خوبه؟
‫وای خدای من، داری توی تب می‌سوزی.
‫- حالت خوبه؟ ‫- فقط باید یکم استراحت کنم.
‫بذار ببینم.
‫بذار بانداژت رو عوض کنم.
‫بس کن. حالم خوبه.
‫متأسفم، متأسفم.
‫جیکت درنیاد، عوضی.
‫کی قرار بود بگی؟
‫چی رو بگم؟
‫چی رو بگی؟
‫باید همینجا و همین الان بکشمت.
‫یه دلیل خوب بهم بگو ‫که چرا نباید همین لحظه
‫بهت شلیک کنم.
‫کسیوس، یه چیزی پیدا کردیم.
‫آره، منم همینطور.
‫دارم میام.
‫خودت رو جمع‌وجور کن.
‫به این فکر کن که دوست داری چطوری بمیری.
‫فعلا این حق انتخاب رو داری.
‫تو کی هستی و چی می‌خوای؟
‫ابیگیل، وایسا.
‫ما رهگذرهای بی‌آزار هستیم.
‫فقط باید یکم استراحت کنیم.
‫اینجا چیزی نیست که بردارید.
‫ابیگیل، هی.
‫اسم من ابیگیل‌ـه.
‫ما چندتا رهگذر با یه زن باردار هستیم.
‫فقط یکم کمک می‌خوایم.
‫خیلی‌خب، جلوتر نیاید.
‫نیاز به دارو داریم...
‫و یه چیزی واسه خوردن.
‫اگه قیمت معقولی بگی ‫حتی می‌تونیم پولش رو هم بدیم.
‫بسیارخب، تمام اسلحه‌هاتون رو بذارید توی صندوقچه.
‫توام همینطور.
‫شما دو نفر، بیاید توی نور که بتونم ببینمتون.
‫تمامش.
‫بهتر شد، ممنون.
‫خب، بیاید داخل.
‫خب...
‫به کلبه حقیرانه من خوش اومدین.
‫خدای من، نیاز نیست بگم
‫این روزا به ندرت مهمون واسم میاد.
‫آخرین بار کِی بود؟
‫فقط خدا می‌دونه.
‫برق داری.
‫آره، درسته.
‫زیاد نیست، فقط به اندازه تحقیقاتم.
‫دانشمندی چیزی هستی؟
‫آره، من...
‫فارغ‌التحصیل مهندسی هستم.
‫خودم و همسرم با همدیگه ‫تحقیقاتمون رو انجام دادیم.
‫همسرت؟
‫کجاست؟
‫خوشبختانه یه عالمه کتاب دارم.
‫واسه داخل خونه فکر همه‌چیزو کردم.
‫برق زمین گرمایی دارم، ‫که آب داغ فراهم می‌کنه.
‫آب داغ؟
‫آب داغ داری؟
‫اوه، هرچیزی نیاز داشته باشید دارم، عزیزم.
‫به جز گوشت.
‫که اونم دیگه نمی‌خورم،
‫ولی سبزی و میوه‌های خودمو دارم.
‫حتی یکم نون دارم.
‫یکم خشکه ولی هیچی رو دستِ
‫طعمای قدیم نمی‌زنه، نه؟
‫زیاد بهش عادت نکنید،
‫وگرنه نمی‌تونم از شرتون خلاص شم، مگه نه؟
‫خب منتظر چی هستین؟
‫بفرمایید، بشینید.
‫ببخشید منتظر موندین، بفرمایید.
‫آره، ممنون.
‫نوش جان.
‫سلام.
‫خوبی؟
‫آره.
‫و گاهی وقتا از خودم می‌پرسم که ‫چطوری باید دووم بیارم.
‫گوش کن.
‫همه چیز درست میشه.
‫می‌ترسم.
‫از وقتی اومدیم اینجا ‫حرکت بچه رو حس نمی‌کنم.
‫باور کن...
‫وقتی برسیم اونجا
‫دیگه اون پسربچه رو داخل شیکمت نگه نمیداری.
‫یا دختربچه.
‫کسیوس.
‫قول بده اگه اتفاقی واسم افتاد
‫مواظبش هستی، خواهش می‌کنم.
‫قول میدم.
‫ممنون.
‫نوش جان!
‫خب، نوشیدنی سبک واسه مادر آینده.
‫ممنون.
‫و یه سورپرایز دست‌ساز خونگی واسه بقیه‌تون.
‫امسال سال بی‌نظیریه.
‫خیلی بهش افتخار می‌کنم.
‫نوش جان!
‫هووم.
‫نوش جان.
‫- نوش جان. ‫- نوش جان.
‫خب، چندوقته اینجا زندگی می‌کنی؟
‫من؟
‫بیش از 20 سال. آره.
‫اولش با همسرم، و الان، خب...
‫حالا خودمم و خودم، آره.
‫شماها چی؟ کجا می‌رید؟
‫به اجتماع.
‫اوه، فکر خیلی خوبیه.
‫آره، گهگاهی از طریق رادیوم ‫باهاشون صحبت می‌کنم.
‫چرا باهاشون نیستی؟
‫قطعا علم و دانشت توی اجتماع بدرد می‌خوره.
‫اوه خیلی لطف داری، عزیزم.
‫ولی گمونم همینجا راحت‌ترم.
‫یعنی حتی قبل از شکل‌گیری تمدن، چطوری بگم،
‫توی عمق تاریکی و انزوا ناپدید شدم.
‫هیچوقت تحت تاثیر شهرهای شلوغ
‫و اون همه زرق و برق قرار نگرفتم.
‫خب البته واسه کار می‌رفتیم اونجا
‫ولی زندگی واقعی همینجا ‫و به دور از تمام ایناست.
‫آره. آره، می‌شنوم چی میگی، رفیق.
‫البته سوء تفاهم نشه،
‫مشکلی با آدمای اجتماع ندارم.
‫و مطمئنم این روزا
‫جای خیلی خوب و راحتیه.
‫فقط این همه وابستگی جسته گریخته
‫به چیزای قدیمی رو درک نمی‌کنم.
‫حتی قبلشم آشوب و هرج‌ومرج بود.
‫عذر می‌خوام؟
‫بیخیال، می‌دونی منظورم چیه.
‫چطوری به اینجا رسیدیم؟
‫بیش از هفت میلیارد نفر
‫با خودخواهی سعی داشتن از هم جلو بزنن
‫و عواقبش پشیزی واسشون اهمیت نداشت.
‫خدای من، حتی غذا و آب کافی هم وجود نداشت.
‫ولی نه، ما همه مجبور بودیم ‫یکی دیگه از این
‫و یکی دیگه از اونو داشته باشیم،
‫و تا آخر روز دنبال غذا و این چیزا بگردیم.
‫می‌خوام بگم اتفاقی که افتاد لازم بود.
‫آره، ولی بازم وحشتناک بود.
‫خب این موضوع مهم نیست، عزیزم.
‫واسه ویروس شرایط کاملا مهیا بود.
‫و واسه ما انسان‌ها هم
‫فقط مرحله‌ی بعدی تکامل ما بود.
‫مرحله‌ی بعد؟
‫نمی‌بینید؟
‫قوی‌ها زنده موندن.
‫و دوستان من، فقط قوی‌ها باید زنده بمونن.
‫این بیرحمانه‌ست.
‫نگران من نباش. این فقط نظر منه.
‫یه دنیای خشن جای خودشو ‫به یه دنیای خشن دیگه داد.
‫نئاندرتال جای خودشو به هوموساپین داد.
‫تکامل متوقف نشد، ‫و قرار هم نیست الان متوقف شه.
‫چطوری می‌تونی اینو با تکامل مقایسه کنی؟
‫زندگی اهمیتی به نظرات نمیده، عزیزم.
‫بخصوص نظرات ما.
‫بیخیال، ما شایسته‌ی مجازات بودیم.
‫فکر می‌کردیم واقعا نژاد برتر هستیم
‫ولی یه شکارچی تاپ
‫که تمام منابعش رو تا آخر مصرف می‌کنه،
‫و منابع بقیه رو شکار می‌کنه،
‫تقدیرش نابودیه.
‫تکامل همیشه یه اصلاحه.
‫هوموساپین کوفتی. ‫(هوموساپین: انسان امروزی)
‫یجورایی حس می‌کنم که تو طرف اونا هستی.
‫من فقط یه واقع‌بینم، دوست من.
‫تمام تلاش‌های ما پوچ بوده.
‫هیچ کاری از دستمون برنمیاد.
‫تا چند نسل بعد، حتی هیچکدوم
‫از این اتفاقات یادمون نمی‌مونه.
‫از سادگی متمدنانه
‫به غرایز حیوانی برمی‌گردیم ‫در عرض چند لحظه،
‫ساعت
‫یا روز.
‫ترجیح میدم بمیرم ‫تا اینجوری زندگی کنم.
‫اوه نه، چنین چیزی نیست، عزیزم.
‫زندگی همیشه بهتر از مردن بوده.
‫درمان چی؟
‫ممکنه درمانی باشه، درسته؟
‫نه، متأسفانه درمانی نیست.
‫به محض اینکه ویروس وارد بدنت بشه
‫تمومه، پایان.
‫ممکنه به سر خودت شلیک کنی،
‫ولی چرا اینکارو کنی؟
‫چون اون زندگی نیست.
‫و کی تصمیم می‌گیره؟
‫حتی انسان‌ها هم فقط می‌خوان زنده بمونن.
‫خیلی ساده‌ست.
‫حالت خوبه؟
‫آره، خوبم.
‫نگران اون نباش.
‫فقط باید یکم استراحت کنه ‫تا حالش خوب شه.
‫حتی این ناخوشی کوچیک رو هم
‫به یاد نمیاری، اینو بهت قول میدم.
‫دلم می‌خواد یه نوشیدنی دیگه بهتون تعارف کنم
‫ولی متأسفانه
‫زمان زیادی واسمون نمونده.
‫می‌دونی این چیه؟
‫خب، بهتره بگیم یجور زبان رمزی مخصوصه
‫که فقط روی افراد آلوده جواب میده.
‫خب سوالم اینه که...
‫تو چی هستی؟
‫هی.
‫با ما چیکار داری؟
‫فرکانس رادیویی.
‫محرک تست 18.
‫شرکت‌کننده‌ها چهار رهگذر هستن،
‫دو مرد، دو زن.
‫یکیشون بارداره.
‫وضعیت سوژه‌ها.
‫رضایت‌بخش.
‫هی.
‫چه خبره؟
‫چیزخورمون کرده.
‫لطفا به ما آسیب نزن.
‫ما هیچوقت آسیبی بهت نمی‌زنیم.
‫الان مهم نیست، عزیزم.
‫نقشه‌هایی واستون دارم.
‫چه نقشه‌هایی؟
‫حتی منم نمی‌تونم تست‌هارو از قلم بندازم.
‫حالا کی می‌دونه این چیه؟
‫این دستبند کوچولو
‫فرکانس صدایی ساطع می‌کنه که افراد آلوده
‫قادر به تحملش نیستن.
‫یا اگه تغییرش بدم، ‫نمی‌تونن جلوش مقاومت کنن.
‫نیاز به فنس و اسلحه ندارم.
‫نیاز به هیچ محافظت دیگه‌ای ندارم.
‫می‌تونی بقیه رو نجات بدی.
‫چرا بهشون کمک نمی‌کنی؟
‫وقتی نقشه‌های دیگه‌ای دارم ‫چرا باید چنین کاری بکنم؟
‫تو واقعا دیوانه‌ای!
‫می‌دونم چه فکری می‌کنی.
‫فکر می‌کنی آدم بده منم.
‫ولی من فقط چوپان این دنیای جدیدم.
‫دوران بشریت به سر رسیده.
‫بی‌شرف عوضی.
‫راستی، چون پرسیدید
‫نمی‌خواید با همسرم آشنا شید؟
‫بهرحال مشتاقم بفهمم چه کارایی ازتون برمیاد.
‫بخصوص چون تو رو گاز گرفتن.
‫چی؟
‫نه!
‫اسم اینو چی میذاری؟
‫یه گندکاری دیگه.
‫ابیگیل، کلید ماشین رو بردار!
‫نه!
‫ای احمق!
‫بس کن!
‫تو خوب می‌دونستی که ‫اون نمی‌تونه همراه ما بیاد!
‫بذارید تا وقتی که می‌تونم کمکتون کنم.
‫دماغم رو شکوندی.
‫فدای سرم!
‫این کمترین مشکلته، مرد حسابی.
‫بچه داره به دنیا میاد.
‫سفت بشینید!
‫اونجا.
‫نوره.
‫اجتماع.
‫همه پیاده شن!
‫مهمات ندارم!
‫برید، من یکم زمان می‌خرم.
‫چی؟ نه، نه.
‫همیشه پیشتم.
‫به اون پسر بگو که دوستش دارم. باشه؟
‫بریم!
‫هی!
‫برو! برو!
‫بدویید!
‫بیا! زود باش.
‫بیدار شو.
‫هی!
‫هی، کمک!
‫باید بهشون کمک کنیم.
‫ساکت.
‫فقط صبر کنید.
‫هی!
‫هی، کمک!
‫تو می‌تونی.
‫دراز بکش.
‫نفس بکش! نفس بکش!
‫باید استراحت کنه.
‫تنهاش بذارید.
‫کارت خوب بود، پسر.
‫گازت که نگرفتن، نه؟
‫نه.
‫بسیارخب.
‫بازم باید بررسی‌تون کنیم.
‫راحت باشید.
‫همه‌رو زدید؟
‫آره.
‫جای نگرانی نیست.
‫جاتون امنه.
‫به بندرگاه پادشاه خوش اومدید.
‫بندرگاه پادشاه؟
‫عجب جهنم‌دره‌ای.
‫حواست بهشون باشه.
‫چشم، رئیس.
‫حواسم بهشون هست.
‫می‌بینی، دوست من،
‫زندگی کردن همیشه بهتره.
‫وایسید!
‫همونجا.
‫اسم من جرج‌ـه، رئیس اجتماع.
‫نمی‌دونید چقدر خوشحالیم که شماها اینجایید.
‫فکر می‌کردیم هیچ انسان دیگه‌ای جز ما
‫و اون دانشمند دیوانه زنده نمونده.
‫اهل کجایید؟
‫اون زن.
‫مگان. از یه اجتماع دور میاد.
‫و ما در حال سفر بودیم.
‫که اینطور.
‫نگران گذشته‌تون نباشید.
‫بعضیا اینجا ممکنه نگران باشن ‫که شما آلودگی به اینجا آوردین
‫یا اینکه توی خواب گلوشون رو می‌بُرید.
‫ولی چنین چیزی حقیقت نداره، درسته؟
‫نه.
‫معلومه که نداره.
‫بگذریم، اینجا چیزی واسه برداشتن نیست.
‫و شنیدم شماها پاک هستین.
‫شخصاً خیلی خوشحالم
‫بابت تمام کمک‌هایی که ‫می‌تونیم داشته باشیم.
‫حالا برید یکم استراحت کنید.
‫روز سختی داشتین.
‫اولش همه‌چیز هیجان‌انگیزه.
‫همه مهربونن.
‫بعدش معلوم میشه که انسان هم هستن.
‫گوش کن، دیدی که اون مردها ‫چطوری بهت نگاه می‌کردن.
‫بیخیال.
‫می‌تونم از خودم محافظت کنم.
‫ولی بازم نمی‌مونیم.
‫تمومه. پایان مذاکرات.
‫پایان؟
‫تو بابام نیستی! ‫بهم نگو چیکار کنم!
‫اگه دلم بخواد می‌مونم.
‫هی، هی، هی.
‫این دو روز اخیر چندبار نزدیک بود
‫بخاطر تو بمیریم، ها؟
‫چون به حرفم گوش ندادی.
‫بهت گفتم.
‫تنهایی اوضاعمون بهتره.
‫تو تنهایی اوضاعت بهتره.
‫تو.
‫من دیگه نه.
‫بچه حالش خوبه.
‫ولی اون زن زنده نمی‌مونه.
‫فقط چندساعت از عمرش باقی مونده.
‫می‌خواد باهات صحبت کنه.
‫هی!
‫نگاهش کن.
‫خوشکله.
‫سلام.
‫امید.
‫امید؟
‫اون امید رو به زندگیمون آورد.
‫می‌خوام بزرگ‌شدن و تبدیل شدنش ‫به یه زن قوی رو ببینم.
‫ولی اگه ندیدم
‫می‌خوام مواظبش باشی.
‫همونطور که مواظب ابیگیل بودی.
‫من...
‫خواهش می‌کنم.
‫می‌دونم سر قولت موندی.
‫و آوردیش به یه جای امن.
‫می‌دونم هرکاری انجام میدی.
‫فقط بهم قول بده
‫که بهش یاد میدی
‫چطوری روی پاهای خودش بایسته.
‫خواهش می‌کنم.
‫قول میدم.
‫بهتون تسلیت میگم.
‫اجازه هست؟
‫خب
‫حتما، حتما.
‫خیلی زود برش می‌گردونم.
‫باشه؟
‫خب نظرت چیه
‫یه انتقام کوچولوی قدیمی بگیریم؟
‫شروع!
‫خوشت میاد؟
‫خب پس، با چیزی که می‌خوام بهت نشون بدم
‫سرت سوت می‌کشه.
‫فکر خوبی نیست.
‫چرا؟ این چیه؟
‫تدبیر امنیتی ماست،
‫یه نقشه دوم.
‫تمام این شهر کشتی مین‌گذاری شده
‫واسه وقتی که وحشی‌ها احیاناً واردش بشن.
‫ولی اونوقت خودتونم می‌میرید؟
‫نه لزوما.
‫این چیه؟
‫قبلنا یه سد بزرگ اینجا ساخته شده بود،
‫واسه همین تونل زدن زیر رودخونه.
‫سد هیچوقت تکمیل نشد، ولی تونل باقی موند.
‫و ما وصلش کردیم به شهر کشتی.
‫وصلش کردین؟
‫واو.
‫تو و بابات می‌خواید پیش ما بمونید؟
‫نمی‌دونم.
‫اونم بابام نیست.
‫واقعا؟
‫به نظر می‌رسید خیلی بهت اهمیت میده.
‫این دور و بر چیز واقعا عجیبیه.
‫صبح بخیر، دوست من.
‫جستجوی گرسنگی مبارک.
‫مردم رو ببر سمت تونل.
‫ببینیم نقشه دومتون چطوری جواب میده.
‫برید یه موقعیت مرتفع‌تر پیدا کنید.
‫تو اینجا بمون و پوششون بده.
‫تو چی؟
‫میرم کسیوس رو پیدا کنم.
‫برید اونور! برید اونور!
‫برید اونور!
‫برید اونور! برید اونور!
‫هی، هی، هی!
‫اون دختره که با من اومد رو ندیدی؟
‫نه، نه، بدش به من.
‫ببین، مواظبش باش.
‫باشه، قول میدم.
‫برید اونور، برید اونور، برید اونور!
‫مهماتم تموم.
‫لعنتی. منم همینطور.
‫نمی‌تونیم جلوشون رو بگیریم.
‫همگی فرار کنید.
‫از تونل استفاده کنید.
‫کجایی، پیرمرد؟
‫بیاید از اینجا بریم.
‫ممنون.
‫برید، برید، برید!
‫مواظب باش!
‫بخواب!
‫باید بریم.
‫تمام این جهنم‌دره آماده‌ی انفجاره.
‫از جون ما چی می‌خوای؟
‫شما آدما نمی‌تونید تقدیرتون رو بپذیرید،
‫و این درموندگی خطرناکه.
‫به زودی با هم توی یه دنیای امن‌تر خواهیم بود.
‫آخ.
‫حالا آماده‌ای؟
‫نه!
‫نه! امکان نداره!
‫نه!
‫نه! نه!
‫گور بابای تکاملت.
‫بزن، پسر.
‫[ابیگیل]
‫ابیگیل، زود باش!
‫زود باش، بریم!
‫بیا!
‫هنوز نه.
‫اون دختره هنوز نیومده بیرون.
‫پنج
‫چهار
‫دکمه رو بزن، پسر.
‫چیزی نیست.
‫باشه.
‫آروم باش.
‫باشه؟
‫تکون نخور.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫یه خونه‌ی جدید منتظر ماست.
‫«ترجمه از حـامـد»