‫[در قرن پانزدهم با فروپاشی اردوی زرّین
‫چندین حکومت
‫به رهبری نوادگان چنگیز خان شکل گرفتند.]
‫[یکی از این حکومت‌ها اردوی سفید بود ‫که توسط اوروس خان بنیان‌گذاری شد.]
‫[در سال ۱۴۲۸ در پی نزاع بر سر قدرت،
‫ابوالخیر از دودمان شیبانی به قدرت رسید.]
‫[اما نوادگان اوروس خان، سلطان کری و ژانیبک
‫که سلطنت ابوالخیر را نپذیرفتند
‫در سال ۱۴۶۵ خانات قزاق را تأسیس کردند و...
‫به نخستین خان‌های یک حکومت مستقل بدل شدند.]
‫[پسرانشان، بوروندوق و قاسم
‫به مقابله با محمد شیبانی، نوه ابوالخیر ‫ادامه دادند.]
‫و از اون زمان من کنار قاسم خان بودم.
‫هنوز هم اون دوران رو به خوبی به یاد دارم
‫که بعد از خان کری و ژانبیک، ‫حکومت به فرزندانشون منتقل شد.
‫یعنی سطان بوروندوق و قاسم.
‫در ابتدا، طبق رسم و رسوم دیرینه‌ی نیاکان، ‫بوروندوق به عنوان خان برگزیده شد.
‫و فرمانده اصلی نیروهای قزاق بر عهده قاسم،
‫معتمدترینِ یارِ او بود.
‫بااین‌حال ‫رقیبِ دیرینه‌ی سطان بوروندوق و قاسم،
‫محمد شیبانی، نوه‌ی ابوالخیر
‫تحمل استقلالِ مردم آلاش رو نداشت.
‫- صدای چی بود؟ ‫-نشونه‌ی خوبی نیست. دشمن واقعاً حمله کرده؟
‫بیدار شو!
‫- شیبانیان حمله کردن. ‫- چی گفتی؟
‫بچه‌ها رو قایم کن.
‫- یالا، یالا! ‫- چیکار می‌کنین؟
‫کاری به خانواده‌م نداشته باشین!
‫کمک! کُشتنش! ‫بقیه کجان؟
‫عجوزه، طلا و نقره‌هات رو رد کن بیاد!
‫بیا ببینم! اگه می‌خوای زنده بمونی، ‫بگو کجا قایم‌شون کردی!
‫- کجا قایم‌شون کردی؟ ‫- پسرم، قایم شو، از اینجا برو!
‫مامان! دستت رو بکش!
‫- بیا اینجا! ‫- بِکِشش ببرش بیرون!
‫تو بازار برده‌ها می‌فروشیمش.
‫- دهنت رو ببند! ‫- دستت رو بکش بی‌حیا!
‫خدا ازت نگذره، بی‌شرف!
‫حواستون بهش باشه.
‫- بیا اینجا ببینم عوضیِ شیبانی! ‫- دور شین!
‫این اقامتگاه‌های زمستانی ‫از قدیم‌الایام مالِ خودمون بوده.
‫اینجا متعلق به شیبانیانـه.
‫ولم کنین!
‫برین عقب! پدر، کجایی؟ برو عقب عوضی!
‫پست‌فطرت!
‫بابا، بلند شو! ‫تو رو خدا زنده بمون!
‫تو رو خدا چشم‌هات رو باز کن! بابا!
‫عوضی!
‫بجنبین!
‫- شوهرم! یا خدا! حالا چه خاکی به سر کنم؟ ‫- زود باشین! قال قضیه رو بِکَنین!
‫دست از سرم بردار اهریمن! ‫مامان، به دادم برس!
‫ولم کن! مامان!
‫تکیه‌گاهم رو از دست دادم! ‫پسرم بچه بود!
‫ولمون کنین! پدر! مادر!
‫خدا لعنتتون کنه.
‫آلپامیس، خودت رو به اورازبای برسون. ‫بگو شیبانیان بهمون حمله کردن.
‫بگو همه رو کشتن!
‫حالا چه خاکی به سرم بریزم؟
‫[سمرقند]
‫برین کنار! برین کنار! از سر راه برین کنار! ‫سلطان شیرعلی داره میاد.
‫برین گم شین.
‫عمو، سهمِ منم از غنائم بده لطفاً. ‫منم در عوضش بهت آب میدم! عمو.
‫خدا به دادمون برسه. کیه؟
‫هر کی می‌خواد باشه. تو ساکت باش. ‫خدا کنه ختم به خیر بشه.
‫جناب محمد.
‫افرادم به اقامتگاه‌های زمستانی بای اوراز ‫حمله کردن و کاملاً غارتش کردن.
‫افرادم غنایمِ ارزشمندی به دست آوردن.
‫چی شد؟ به همین زودی شد مایه فخرفروشی؟
‫و طبق رسم و رسوم اومدم تا ‫ارزشمندترین سهم رو شخصاً تقدیم‌تون کنم.
‫قربان!
‫افرادم با یورش از آق‌کورگان ‫غنمیت ارزشمندی به‌دست آوردن.
‫اقامتگاه زمستانی متعلق به سلطان علی‌بک، ‫مردی ثروتمند از آرکینسک
‫که اسب‌های زیادی داره.
‫پس چی شد اون همه ادعا؟
‫چرا نمیگین می‌خواین خشم‌تون رو سر ‫خانات قزاق خالی کنین و نابودشون کنین؟
‫درسته.
‫اگه بوروندوق رو از میان برداریم
‫و تاج‌وتختش رو ویران کنیم، ‫تمام نوادگان جوجی خان
‫ زیر پرچم شیبانیان می‌ایستن.
‫چرا این مورد رو در نظر نمی‌گیرین؟
‫تا زمانی که تمامِ اراضی دشت قبچاق، ‫که به پدربزرگم ابوالخیر خان تعلق داشت رو
‫پس نگیرم، آروم نمی‌گیرم.
‫همون که گفتم!
‫- درسته! ‫- حق با ایشونه.
‫- درسته! همین که ایشون گفتن! ‫- ما همیشه در کنار شما هستیم.
‫[کوزاک]
‫اسب‌ها خسته شدن. بذارین کمی استراحت کنن.
‫- درود! ‫- خوش اومدی اوسن.
‫یه خبر فوری از اورازبای ‫برای سلطان قاسم دارم.
‫خودم شخصاً به اطلاع‌شون می‌رسونم. بریم.
‫درود بر خانِ بزرگ.
‫درود.
‫حالت چطوره قاسم؟
‫خوبم.
‫خان.
‫سپاهیان شیبانی اقامتگاه‌های زمستانی ‫سلطان علی‌بک و بای اوراز رو غارت کردن.
‫بشین.
‫اخیراً روابط‌مون با شیبانیان
‫بدتر از قبل شده.
‫اگه نتونیم از جان و مالِ مردم‌مون
‫محافظت کنیم، پس به چه دردی می‌خوریم؟
‫مطمئنم محمد منتظره انتقام بگیریم
‫یا حتی در حال آماده‌سازی برای مبارزه باشه.
‫ولی باید آقای عبدکریم رو راضی کنیم
‫و با منغیت‌ها متحد بشیم.
‫این رو به اطلاعم رسوندن.
‫محمد هم می‌خواد باهاش متحد بشه.
‫پس باید ازش جلو بزنیم
‫و منغیت‌ها رو متقاعد کنیم بیان طرفِ ما.
‫شنیدم جناب عبدکریم به اون سمت ‫رودخونه‌ی امبا نقل مکان کرده.
‫و حتماً یه دلیلی داشته.
‫مشخصه داره از ما اجتناب می‌کنه ‫و عمداً رفته یه جای دیگه.
‫برای همین قاصدی براش فرستادم و گفتم
‫که شخصاً برای مذاکرات میری پیشش.
‫آماده‌ی حرکت شو.
‫بهتره تعدادمون هم کم ‫باشه تا زیاد جلب توجه نکنیم.
‫امر امرِ شماست.
‫جناب عبدکریم به پدرت وفادار بود.
‫ولی موافق نبود بوروندوق خان بشه. ‫اینو یادت نره.
‫در ضمن خیلی هم لجباز و یه‌دنده‌ست.
‫خدا رو چه دیدی، شاید کوتاه اومد.
‫حتماً یه حکمتی داشته که ‫خان این کار رو به من سپرده.
‫به هر قیمتی که شده، ‫باید از محمد شیبانی جلو بزنیم.
‫سلطان،
‫اینکه قراره با تعداد افرادِ کمی ‫عازم سفر بشیم، نگرانم می‌کنه.
‫قاصد برگشته و میگه محل قرار رو مشخص کردن.
‫تقریباٌ هفت روز تا اونجا راهه.
‫باید حسابی مراقب باشیم ‫چون هیچ تصمینی وجود نداره...
‫چرا با تعداد کم سفر می‌کنین؟
‫فرمانِ خان‌ـه.
‫خب پس جای چون‌وچرا نداره.
‫بیایین دعا کنیم.
‫خداوند شما را حفظ کند ‫و راهتان را هموار نماید.
‫بخت یارِ شما در کارهایتان باشد.
‫سالم و سلامت از سفر برگردین.
‫خداوندا، مرا در انجام کار درست یاری کن.
‫ اتحاد را به مردمم عطا کن.
‫آرامش و صلح به سرزمین‌های ما بیاور.
‫دلِ مردمم رو شاد کن.
‫آمین.
‫دوستان، عجله کنید! راهِ درازی در پیشه.
‫ببینید، سلطان قاسم داره میاد.
‫- خوش آمدید سلطان. ‫- درود بر شما، سلطان قاسم.
‫- خوش آمدین. ‫- درود بر جناب سلطان.
‫- از دیدنتون خوشحالم. ‫- درود بر سلطان قاسم. خوش آمدین.
‫درود بر شما. خدا حفظتون کنه.
‫بفرمایید.
‫خوش آمدین.
‫یه پهلوون باید گوش‌هاش تیز باشه. ‫مثل یه قهرمان واقعی باش. بگیر بخور.
‫زمستان رو بدون مشکل از سر گذروندین؟
‫حیوانات‌تون سالمن؟ ‫دزدی که نشده؟
‫سلطان قاسم، نگران نباشید، ‫همه‌چیز امن و امانه.
‫خداوند ما رو از شر دزدان ‫و راهزنان حفظ می‌کنه.
‫بفرمایید، نوش جان کنین.
‫خداوند به نسل‌های شما ‫در هر دو دنیا پاداش دهد.
‫سپیده‌دم راهی میشیم.
‫- خداوند پشت و پناه‌تون باشه. ‫- آمین.
‫خوش آمدین.
‫- خوش آمدین. ‫- حالتون چطوره؟
‫- درود بر شما. خوش آمدین. ‫- درود بر شما.
‫شیر تازه از مادیانی جوان حاضر کنین.
‫- اسب‌ها رو ببندین، بذارین استراحت کنن. ‫- گوشت رو بیار بیرون.
‫- درود بر شما. ‫- جنگجوها رو تا خیمه‌ها همراهی کنین.
‫سلام، بفرمایید.
‫مدت‌هاست که ما به روابط همسایگی ‫و خویشاوندی‌مون احترام می‌ذاریم.
‫تمام مردم منغیت
‫برای پدرت خان ژانیبک، ‫احترام زیادی قائل بودن.
‫خان ژانیبک آینده‌ی درخشانی رو ‫برات تصور می‌کرد.
‫ایشون حامی و یار وفادار من، جناب اکبر هستن.
‫مثل پدر شما، اون رو مثل پسر خودم بزرگ کردم.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونی این حقیقت رو انکار کنی
‫که پدرت همیشه تو رو به ‫بقیه پسرهاش ترجیح می‌داد.
‫- و تو... ‫- دیگه کافیه جناب عبدکریم.
‫میگن تا وقتی اونایی که پدرت ‫رو می‌شناختن در قید حیات باشن،
‫یاد و خاطره‌ش هم زنده و جاویدان می‌مونه.
‫البته که از مردم‌تون سپاسگزارم که ‫همچنان به یادِ پدرم هستن
‫ولی نیومدم اینجا درباره‌ی پدرم صحبت کنم.
‫- بیایین بریم سر اصل مطلب. ‫- حتماً.
‫حتماً سلطان قاسم.
‫فقط می‌خواستم بگم
‫تا زمانی که نیاکان‌مون رو فراموش نکنیم، ‫در مسیر رشد و تعالی خواهیم بود.
‫در رابطه با نامه‌ی بوروندوق خان...
‫بذارین خوب فکرهام رو بکنم.
‫هر چی نباشه، باید خوب به تمام جوانب فکر کنم
‫و با مردم در میون بذارم.
‫خب چقدر طول می‌کِشه تا جواب بدین؟
‫یعنی می‌خواین همین‌جور طفره برین؟
‫اوضاع دشت دیگه مثل سابق آروم نیست.
‫تمام مقام‌های منغیت با ‫محمد شیبانی دیدار کردن.
‫در برابرش تعظیم کردن و ازش خواستن ‫منغیت رو زیر بال و پر خودش بگیره
‫و خان‌شون بشه.
‫من حریف‌شون نمیشم، ‫دستم به جایی بند نیست.
‫پس زیاد خرده نگیرین، سلطان.
‫یعنی می‌خوای بگی نه قدرتش رو داری ‫و نه رغبتی؟
‫اگه اینا به گوشِ خان بوروندوق برسه، ‫حسابی عصبانی میشه.
‫چرا اینجا وایسادی؟
‫فوراً آذوقه سفرشون رو آماده کن ‫و بدرقه‌شون کن.
‫به روی چشم.
‫قاسم مصممه.
‫خودت می‌دونی باید چیکار کنی، اکبر...
‫سرورم عبدکریم، حسابی دست‌ودل‌باز بوده
‫اونقدری آذوقه همراه‌مون کرده ‫که تا شش روز می‌تونیم دلی از عزا در بیاریم.
‫وقت غذا خوردنه، همه‌چیز آماده‌ست.
‫گرسنه نیستم.
‫چندتا نگهبان بذار و حواستون ‫باشه آتیش تا صبح روشن بمونه.
‫اطاعت.
‫هشدار! دشمن! منغیت‌ها!
‫بچه‌ها! پاشین! بهمون حمله شده!
‫- آسان، اوضاع بچه‌ها مرتبه؟ ‫- مطمئن نیستم.
‫نگهبان‌ها کجان؟ ‫گردنشون رو بزنین.
‫سلطان، فقط اونا مقصر نیستن، ‫منم مجازات کنین!
‫ظاهراً منغیت‌ها آب و غذامون رو مسموم کردن.
‫منم سرگیجه دارم.
‫سرورم، آسان، ‫خیلی‌هاشون فرار کردن.
‫کسانی که سالم موندن به مجروحین رسیدگی کنن.
‫کشته‌شدگان رو دفن کنید.
‫باید خیلی زود از اینجا بریم.
‫کارِ عبدکریم واقعاً بی‌احترامی بود.
‫نه تنها به من، بلکه به کلِ خانات ‫بی‌احترامی کرد.
‫دیگه کافیه! باید سریعاً حرکت کنیم! ‫بیایین منغیت‌ها رو نابود کنیم.
‫تجدیدنظر کنید، خان. بیایین صحبت کنیم.
‫- الان وقتِ جنگیدن با منغیت‌ها نیست. ‫- کافیه! نمی‌خواد دخالت کنی.
‫شورای خان رو باخبر کنین.
‫توی درگیری، هم کسانی ‫که قدرت دارند پیروز میشن
‫و هم کسانی که با حیله ‫و تزویر عمل می کنن.
‫جایی که زور بازو کارساز نیست، ‫عقل و دوراندیشی راهگشاست.
‫همون منغیت‌ها قصد کشتن منو داشتن
‫ولی اونا صرفاً بازیچه‌ی شیبانیان هستن
‫و همه این ماجرا ریشه ‫در نقشه‌ی پلید محمد داره.
‫هیچ حرکت یا اشاره‌ای نباید ‫به دشمن نشون بده که چه نیتی داری.
‫بهتره به حرفِ بوروندوق گوش بدی.
‫پدرت ژانیبک، هیچ‌وقت روی حرفِ ‫کری خان حرف نمی‌زد. عاقلانه‌تر عمل کن.
‫کری و ژانیبک نه تنها برادر خونی بودن ‫بلکه در روحیات هم بهم نزدیک بودن.
‫هدف مشترکی داشتن.
‫به خاطر مردم هیچ‌وقت نذاشتن ‫اختلافی بین‌شون پیش بیاد.
‫قدرت‌شون در اتحادشون بود.
‫خدایا ما رو به راه راست هدایت کن ‫و ما را به هدف‌مون برسون.
‫مردمم رو از آتش فتنه و جنگ رها کن، ‫راهمان را نورانی کن.
‫خداوندا، کمکمون کن! آمین.
‫همراهم بیا.
‫- درود بر تو، سلطان کری. ‫- درود بر تو، پسرم.
‫می‌بینم که قاسم هم همراهته.
‫میگن یه الگو و نمونه‌ی خوب ‫تأثیرش از صدتا نصیحت بیشره.
‫یه پسر تکیه‌گاه و حامی پدر میشه،
‫دومی تکیه‌گاه مردم میشه.
‫درسته، پدر مثل یه تکیه‌گاهه و ‫بچه‌ها با حمایتِ اون رشد می‌کنن.
‫درود بر شما.
‫بی‌تردید ریش‌سفیدان جمع یادشونه که ‫دو دهه پیش طاعون از گرگانج وارد شد
‫و بیشتر آبادی‌های اطرافِ ‫سیردَریا رو نابود کرد
‫و بی‌رحمانه جونِ آدم‌ها رو گرفت.
‫اون زمان ما با مهاجرت به مناطق ‫شمالی و دورافتاده، نجات پیدا کردیم.
‫بله، اون دوران رو یادمونه.
‫حالا دوباره شرایط سختی به‌وجود اومده.
‫اگر اون طاعون غضب خداوند بود،
‫این بار تهدید از جانب ‫انسانی همچون من و شماست.
‫این آشوب کار ابوالخیر خانه.
‫- بله، واقعاً عذابمون داده... ‫- باعث تفرقه بین مردم شده.
‫دیگه تحمل ظلم و ستم خانِ مستبد رو نداریم.
‫- زیر بارش نمیریم. ‫- دیگه شورش رو در آورده.
‫حق با شماست، سلطان کری.
‫مردم عادی جونشون به لب‌شون رسیده.
‫وقتشه که اردوی سفید که
‫توسط جدمون اوروس خان تأسیس شد رو ‫احیا کنیم
‫و قدرتمون در دشت قبچاق رو حفظ کنیم.
‫- درسته. ‫- حق با شماست.
‫اول ، لازمه وضعیت مناطق همجوار مغولستان رو ‫تغییر بدیم پس به نقشه نیاز داریم.
‫خان مغولستان، بهادر یسن بوگا
‫خودش به سکونتگاه موقت ما میاد.
‫خدا از دهنت بشنوه، سلطان کری!
‫- حق با سلطانه. ‫- دیگه چاره‌ای نمونده.
‫کل قبایلی که تحت فرمان ‫شما هستن، کوچ می‌کنن و میرن.
‫سلطان کری، خودتون عشایر ‫رو هدایت کنین. ما پشت‌تونیم.
‫امیدوارم خدا کمک‌مون کنه به نتیجه برسیم.
‫عزیزم.
‫حالتون چطوره؟
‫خوبی پسرم؟
‫نمی‌دونی چقدر دلواپست بودم.
‫خدا رو شکر همه‌چیز مرتبه.
‫شنیدم بوروندوق شورای خان رو خبر کرده.
‫دوباره قراره جنگ بشه؟
‫درسته میگن خان عقل و درایت چهل نفر رو ‫یکجا داره ولی بازم به کمک نیاز داره.
‫اعضای شورا بهش کمک می‌کنن ‫تا تصمیم درستی بگیره.
‫پسرم، پس کی سرزمینِ ما ‫رنگِ صلح و آرامش رو به خودش می‌بینه؟
‫راستی یه زنِ خوب برات پیدا کردم.
‫اسمش عایشه‌ست، دخترِ سلطان ژانتمیره.
‫صورتش مثل قرص ماهه!
‫بهت پسران سالم
‫و دختران زیبا میده و نسلت رو گسترش میده.
‫بعداً درباره‌ش حرف می‌زنیم ‫الان وقت مناسبی نیست.
‫به زودی پسرانت رو در آغوش می‌گیری
‫با برادرانم تجدید دیدار می‌کنی ‫و دل‌شاد میشی.
‫عزیزم!
‫سرورم، ‫چیزی راجع به آلتین‌بیک به مادرتون گفتین؟
‫جهان بیگم چی میگه؟
‫همین الانشم یه زنِ دیگه برام پیدا کرده.
‫بله، شنیدم دخترِ سلطان ژانتمیر ‫رو براتون در نظر گرفتن.
‫بهتره با دختری از ‫نوادگان چنگیز ازدواج کنین.
‫اینقدر حرف نزن.
‫بیا بریم پیش آلتین‌بیک، ‫خبر داره برگشتیم؟
‫اگه از دستورتون سرپیچی کنم، ‫جونم رو از دست میدم.
‫به زودی با فرمان خان، عازم سفر میشیم.
‫بازم دوباره تا مدت زیادی نمی‌تونم ببینمت.
‫برات دعا می‌کنم، سرورم.
‫به امید خدا سالم و سلامت برگردی.
‫آمین.
‫بدون شما، زندگی برای من لذت و معنایی نداره.
‫اینو یادتون باشه.
‫منتظرتون می‌مونم تا برگردین.
‫عزیزِ قلبمی، آلتین‌بیک.
‫زندگی من بسته به دعاهای خیر توئه!
‫آلتین‌بیک، وقت رفتنه.
‫بهتره منتظرشون نذارم.
‫پدربزرگ، بعدش چی شد؟
‫سلطان قاسم جوابِ دندان‌شکنی به منغیت‌ها داد؟
‫وقتی بوروندوق فهمید منغیت‌ها بازیچه‌ی ‫شیبانیان شدن،
‫شورای خان رو احضار کرد.
‫تمامی سلاطین، برادران قاسم
‫و سایر اشراف‌زادگان و جنگجویان محترم، ‫دور هم جمع شدن.
‫اونا تکیه‌گاه اصلی خان و ‫امید همه‌ی مردم عادی بودن.
‫شهرهای جنوب خانات قزاق زیر نظر اونا بود...
‫- درسته! وقتشه منغیت‌ها رو مجازات کنیم. ‫- پیمان‌شکنی گناهی نابخشودنیه.
‫- درسته! ‫- بذارین منغیت‌ها با جون‌شون بهاش رو بدن!
‫باهم متحد میشیم و شبیخون می‌زنیم.
‫درسته.
‫مردم عادی منغیت نقشی ‫توی حمله‌ی عبدکریم نداشتن.
‫بین خودشون هم اختلافاتی وجود داره.
‫پس بیایین یه درس عبرت به عبدکریم بدیم
‫تا بقیه هم عبرت بگیرن.
‫- درسته، توکتار. ‫- موافقم.
‫- چرا این‌قدر سر و صدا می‌کنی؟ ‫- گوشمون با شماست ژیرینشه.
‫بذارین قاسم حرفش رو بزنه.
‫حداقل حرفاش کمی منطقی‌تره.
‫اگه با منغیت‌ها وارد جنگ بشیم،
‫مرزهای جنوبی‌مون رو به امان خدا ول می‌کنیم.
‫توی اون سرمای وحشتناک، سپاهیان شیبانی ‫با بی‌رحمی مردمی رو چپاول کردن
‫که در حاشیه‌ی سیردریا زمستون رو می‌گذروندن.
‫این روزهای اخیر آدم‌های زیادی رو ‫از دست دادیم.
‫آره، با تصرف مراتع‌مون
‫مجبورمون می‌کنن همین‌جور مهاجرت کنیم
‫تا به ته دشت بی‌آب‌وعلف برسیم.
‫چرا شیبانیان دارن ما رو تحریک می‌کنن ‫تا با منغیت‌ها در بیفتیم؟
‫حالا فهمیدین؟
‫بله، این نقشه‌ی شومِ شیبانیانه.
‫پس واجبه شیبانیان رو شکست بدیم.
‫آره، محمود درست میگه! حق با اونه.
‫- درسته! ‫- منطقیه!
‫از اونجایی که شیبانیان سیغناق رو تصرف کردن
‫پس یعنی کل شهرهای کنار سیردریا رو گرفتن.
‫- راست میگه. ‫- درسته.
‫- توهین‌آمیزه! ‫- مرگ از این خفت بهتره.
‫درسته قاسم.
‫ما بالأخره به نقشه‌ی شوم شیبانیان پی بردیم.
‫با این اوصاف،
‫هدفِ ما سیغناق خواهد بود.
‫- منم همینو می‌خواستم بگم. ‫- درسته!
‫بیایین یه بار برای همیشه پایتخت ‫اجدادی‌مون رو از چنگ‌شون در بیاریم.
‫- درود! ‫- این خواستِ تمام مردمه.
‫تصرف سیغناق برامون مثل آب خوردنه.
‫بهشون شبیخون می‌زنیم!
‫البته که پس گرفتن سیغناق برامون کاری نداره.
‫هر چی نباشه، کلی قزاق توی ‫شهر و حومه زندگی می‌کنن.
‫سیغناق الان تحت حاکمیت یه جوان بی‌تجربه‌ست.
‫و تقریباً هیچ نیروی نظامی نداره.
‫اگه خدا بخواد، راحت از پس‌شون برمیاییم.
‫بالأخره می‌تونم انتقام بلایی ‫که سر صورتم آوردن رو بگیرم.
‫قبلاً چقدر خوشتیپ بودم...
‫حالا زن‌ها از دور منو می‌بینن فرار می‌کنن!
‫انگار دیو دیدن!
‫راست میگی.
‫اگه با یه آدم کم‌تجربه وارد جنگ بشیم،
‫خودمون رو مضحکه عام و خاص می‌کنیم.
‫بهتره خوب بهش فکر کنین، خان.
‫دیگه وقت تعلل نیست.
‫باید بریم سمت سیغناق.
‫نیازی نیست کل نیروهامون رو بسیج کنیم
‫سه هزارتا سرباز زیاد هم هست.
‫قاسم، فرماندهی ارتش با خودت.
‫عالی شد!
‫حاکم سیغناق از امروز سلطان محموده.
‫چشم سرورم!
‫دیگه مرخصین.
‫این کار رو فقط می‌تونم به تو بسپرم.
‫هر اتفاقی هم که افتاد، ‫خودت شخصاً باید بهش رسیدگی کنی.
‫نگران نباش.
‫هر چی خدا بخواد، همون میشه.
‫دلیر مردان دشت‌های بیکران!
‫خدا گواهه و تمام مردم جهان می‌دونن ‫این سرزمین وسیع
‫که نه پرنده‌ای توانا و نه اسبی ‫تندرو قادر به عبور از اونه،
‫حق مسلم ما قزاق‌هاست و زیر پرچم آلاشه.
‫اگه یه تیکه از این سرزمین ‫که با جان‌فشانی نیاکانمون
‫و رنج مادرهامون حفظ ‫شده به دست دشمن بیفته
‫مهر رسواییش تا ابد روی ‫پیشونی همه‌مون می‌مونه.
‫شهر سیغناق که نماد اتحاد ماست
‫و آرامگاه اوروس خانِ والامقام درش قرار داره، ‫الان به دستِ دشمن افتاده.
‫پس بیایین بریم سیغناق ‫و شمشیرهامون رو به خون دشمن آغشته کنیم.
‫پیروزمندانه برگردین و پرچم آلاش ‫رو روی دیوارهای سیغناق بزنین.
‫برامون دعا کنین.
‫- آمین. ‫- آمین.
‫بسم الله الرحمان الرحیم.
‫انشالله خداوند راهنمای شما باشد.
‫انشاالله خداوند پیروزی ‫را نصیب مردم آلاش کند.
‫آمین!
‫سوار شین.
‫- موفق باشین. ‫- سفر بخیر.
‫مثل صاعقه دشمنان رو نابود کنید.
‫انشالله خدا شما رو از ‫تیرهای دشمن حفظ کنه.
‫انشالله عمر طولانی داشته باشین.
‫- خدا شما رو از نابودی حفظ کنه. ‫- صحیح و سالم برگردین.
‫بیایین بریم.
‫انشالله خدا شما رو از ‫تیرهای دشمن حفظ کنه.
‫خداوند نگهدارتون باشه.
‫شیبانیانِ ملعون رو نابودن کنین.
‫انشاالله جشن پیروزی در سیغناق بگیرین.
‫بریم!
‫- سفر بخیر. ‫- با شمشیر حمله کن، با نیزه ضربه بزن.
‫مثل صاعقه دشمنان رو نابود کنید.
‫[سیغناق]
‫توی شورا درباره‌ش حرف می‌زنیم و ‫تصمیم‌گیری می‌کنیم.
‫به گوششون می‌رسونم.
‫همگی گوش کنین. ‫دشمن در راهه.
‫فوراً وارد دژ بشین.
‫دروازه‌ها رو ببندین! ‫زن‌ها و بچه‌ها رو جا نذارین.
‫خب ریش‌سفیدان،
‫باید تصمیم بگیرم. ‫نظرتون چیه؟
‫سرورم.
‫از اونجایی که جناب محمد ما رو ‫به عنوان مشاورین‌تون انتخاب کردن،
‫بذارین دیدگاهم رو خدمتتون عرض کنم.
‫سرورم.
‫باید یادآوری کنم که جناب محمد ‫الان سفری طولانی رفتن.
‫طبیعتاً، حکمرانان تمامی ‫شهرهای تابع حکومت شیبانیان هم
‫نیروهاشون رو به جبهه جنوب اعزام کردن
‫و نمی‌تونیم ازشون توقع کمک داشته باشیم.
‫حق با فرهاده.
‫عجله کنین وگرنه زیر سم ‫اسب‌های دشمنان می‌مونین!
‫یالا! معطل چی هستین؟
‫بزدل! جای اینکه شجاعانه جلوی قزاق‌ها بایستی
‫و سیغناق رو نجات بدی، این حرفا رو می‌زنی؟
‫- شیرعلی. ‫- منظورت چیه؟
‫توی خاندان من یه دونه بزدل هم پیدا نمیشه!
‫شما می‌خواین خونِ مردم بی‌گناه رو بریزین.
‫تا وقتی نیروی کمکی برسه، مقاومت می‌کنیم.
‫دشمن نزدیکه. عجله کنین.
‫مامان؟ مامان.
‫حمید، بیا اینجا.
‫- مامانِ منو ندیدی؟ ‫- ندیدمش. همراهم بیا.
‫- نباید شهر رو تسلیم دشمن کنیم. ‫- پس چیکار کنیم؟
‫ارتش دشمن تا لحظاتی دیگه به ‫دروازه شهر می‌رسه و جنابعالی میگی...
‫ساکت! آروم باشین.
‫توی مرام ما نیست چیزی که مالِ خودمونه رو ‫دو دستی تقدیم دشمن کنیم.
‫- تا وقتی نیروی کمکی برسه، مقاومت می‌کنیم. ‫- دیگه کافیه شیرعلی.
‫کافیه!
‫چقدر آذوقه داریم؟
‫فقط تا شب چهاردهم کفاف میده، سرورم.
‫بالأخره به شهر مقدس سیغناق رسیدیم.
‫ببین، چه دژ باشکوهی!
‫دشمن کجاست؟ ‫با کی قراره بجنگیم؟
‫همه‌جا سوت و کوره.
‫به امید خدا پیروز میشیم.
‫بیخود نیست که میگن اگه با جرئت و ‫جسارت قدم برداری، احتمال موفقیتت بالاست.
‫درود بر شما سلاطین.
‫- درود بر شما. ‫- سلطان قاسم،
‫حاکم شهر پیغامی براتون فرستاده.
‫لطفاً بگیریدش.
‫سلطان محمود
‫حاکمِ جدید سیغناق شما هستی.
‫- چه عجب! ‫- خدا حفظت کنه.
‫خداوند بزرگ و توانا.
‫بدون هیچ زحمتی پیروز شدیم.
‫پیروز شدیم! سیغناق مالِ ماست! آلاش!
‫- آلاش! ‫- پیروز شدیم!
‫- درود بر شما. ‫- درود بر شما.
‫درود بر شما.
‫با اینکه سن کمی داری ولی عاقلانه عمل کردی.
‫ازت راضی هستیم.
‫حتی الانم می‌تونی به راحتی از شهر خارج بشی. ‫من بهت اجازه میدم...
‫تو...
‫آزادی.
‫ممنون از سخاوتتون سلطان.
‫همه‌ی اینا
‫به لطفِ نامه‌ی سلطان قاسمه
‫که تعهد داد خونِ بیگناهی ریخته نشه.
‫من از سلطان محمود حمایت می‌کنم.
‫تو...
‫نشون دادی واقعاً خردمندی،
‫جون مردمت و شهرت رو نجات دادی.
‫و همینطور زیارتگاه مشترک‌مون، ‫مزار اوروس خان.
‫حالا بذارین رد بشه.
‫- ارادت داریم قاسم سلطان. ‫- خدا حفظتون کنه.
‫خبر فتح سیغناق رو به کل دشت برسونین.
‫[اردوگاه نظامی شیبانیان]
‫چطور جرئت کردی بدون مبارزه ‫سیغناق رو تسلیم کنی؟
‫چطور گذاشتی اینطوری بی‌حساب‌وکتاب عمل کنن؟
‫قربان، به اطاعت از فرمان شما،
‫ما فوراً تمام سربازهامون ‫رو در اختیار شما گذاشتیم.
‫کی فکرش رو می‌کرد بوروندوق ‫یهو بخواد به سیغناق حمله کنه؟
‫انتظار داشتیم درگیر جنگ با منغیت‌ها بشه.
‫من توی هر شورای نظامی گوشزد کردم
‫که نباید یه دشمن قوی رو پشت سر باقی بذاریم ‫و خواستار تقویت نیروها شدم.
‫در ضمن من مخالف تسلیم شهر بودم.
‫کافیه!
‫حرفت با عملت یکی نیست.
‫باید تا آخرین نفس می‌جنگیدی ‫و از شهر دفاع می‌کردی.
‫بشتابید که وقتِ عبادته.
‫شیبانیان، بالأخره تسلیم شدن. ‫حتی کار به درگیری هم نکشید.
‫خدا حفظتون کنه.
‫قاسم که خونِ خان بزرگ در رگ‌هاش ‫جاریه، سلطان صاحب مقام و فرزند ژانیبک‌ـه.
‫یک جنگجوی شجاع و قهرمانی والامقام.
‫تبریک میگیم.
‫انشالله همیشه کامروا باشین.
‫راضی هستم.
‫اون همیشه پشتِ مردمشه.
‫احسنت.
‫نیروهای قاسم با عزمی راسخ و ‫پیروزمندانه در حال حرکتن.
‫به افتخار سلطان قاسم می‌خونیم، ‫ستایش می‌کنیم این پیروزیِ دلاورانه‌اش را!
‫خوشحالم بدون درگیری سیغناق رو ‫تصرف کردیم! الهی دشمن همیشه...
‫از قدرت و عظمت ارتش قزاق در هراس باشه.
‫ببینید چی برای بگیم‌بای حاضر کردم.
‫می‌خوام با آلتین‌بیکِ زیبا ازدواج کنم.
‫کی می‌دونست که بگیم‌بای ‫همچین دخترِ زیبایی داره؟
‫وقتی توی کوچ دیدمش، ‫نزدیک بود از روی اسبم بیفتم.
‫تو عزیزترین مهمون عروسیم هستی.
‫زبونم بند اومده.
‫چه هدیه‌ی زیبایی!
‫انشاالله که خیره.
‫ناراحت شدی؟ ‫چیزی شده؟
‫آلتین‌بیک عزیز.
‫تو بهارِ زندگیم بودی.
‫وقتی چشم‌هام رو می‌بندم، ‫به لبخندت فکر می‌کنم...
‫قلبم داره تیکه‌تیکه میشه...
‫این سرنوشت سرد و بی‌رحم، ‫به عشقِ ما امان نداد.
‫قسمت نیست که باهم باشیم؟
‫دیگه مالِ هم نیستیم؟
‫نه...
‫تا ابد از هم جدا میشیم.
‫باید با بهار و تابستون‌مون
‫برای همیشه خداحافظی کنیم.
‫چه سرنوشتِ بی‌رحمی!
‫با گرمای بهار
‫ احساس امیدواری و شادی در من شکوفا شد.
‫خوشبختیت در زنجیر یخبندانِ ابدیه، آلتین‌بیک.
‫به منظور برقراری صلح و آرامش
‫و برای رفاه و سعادت مردم
‫باید پا روی احساساتمون بذاریم.
‫بدرود قاسم.
‫بدرود بهارِ زندگی من.
‫بدرود، تابستانِ بر باد رفته.
‫بدرود.
‫همه‌چی مرتبه؟
‫سلطان محمد مخفیانه نامه‌ای برام فرستاده.
‫بیا، بخونش.
‫نوشته باید باهات صحبت کنه.
‫می‌خواد فوراً شما رو ببینه.
‫میگه سه روز دیگه توی ‫اقامتگاه زمستونی قدیم منتظرته.
‫بعد از عروسی خان
‫باید به دیدار برادرت بری پسرم.
‫ریش‌سفیدان!
‫خوشحالم که در این روز خاص ‫اینجا دور هم جمع شدین.
‫سلطان‌های دلیر،
‫بزرگان والامقام و پهلوانان بی‌باک،
‫خدا ازتون راضی باشه.
‫- خدا رو شکر. ‫- همیشه به خوشی و شادی!
‫وقتی شادی رو با کسی تقسیم کنی، ‫لذتش چند برابر میشه! بفرمایید، تعارف نکنین.
‫حاجت‌روا بشی.
‫شیر مادیان رو بیارین.
‫عزیزم.
‫این افتخار نصیبِ هر کسی نمیشه ‫که همسرِ خان بشه.
‫به سلامتی و با دل خوش قدم به این خونه بذار!
‫انشاالله که خدا خوشی و شادی نصیبت کنه.
‫ببین آلتین‌بیک...
‫نگاه کن...
‫زن خوب، غم از دلِ آدم می‌بره.
‫حالا وظیفه‌ی توئه که به خان خدمت کنی.
‫بیا دختر، چرا معطلی؟
‫درود بر شما.
‫خوش آمدین.
‫خیلی وقته ندیدمت قاسم.
‫بله، همین‌طوره....
‫- چطوری؟ خوب و سلامتی بهادر کراچین؟ ‫- سالمم.
‫خوش آمدین.
‫- درود بر تو، قاسم. ‫- درود بر تو.
‫- خوش آمدی. ‫- از دیدنت خوشحالم.
‫راستی ژیرینشه...
‫قاسم کجاست؟
‫نمی‌بینمش.
‫می‌دونستی که من با ارتشم عازم ‫سفری طولانی هستم، درسته؟
‫بله، می‌دونستم.
‫پس بگو ببینم،
‫پس چرا به شهری حمله کردی ‫که حاکمش جوانی بی‌پناه بود؟
‫یعنی نمی‌تونستی از دستور ‫بوروندوق سرپیچی کنی؟
‫واقعاً جنگ بود؟
‫راستی بوروندوق چه پاداشی بهت داد؟
‫سرورم! نمی‌دونم کجاست.
‫شاید به زودی پیداش بشه.
‫تو فرزندِ ژانیبک هستی، همونی ‫که باعث اتحاد و یکپارچگی مردم شد.
‫وقتش نشده به رسم نیاکانت، ‫به تاج و تخت برسی؟
‫تو وارث برحق تاج و تختی
‫و باید راهِ جد بزرگ‌مون ‫جوجی خان رو ادامه بدی.
‫اگه تو پادشاه بشی،
‫من جرئت نمی‌کنم حتی به دشت قبچاق ‫نگاه کنم.
‫وقتی بدونم کسی از پشت سر تهدیدم نمی‌کنه و
‫برادرم پشتم باشه، ‫بدون هیچ درنگی به سمت جنوب میرم
‫تا قزلباش‌ها رو شکست بدم.
‫چرا وقتی با همدستی عبدکریم نقشه ‫قتلم رو می‌کشیدی به این فکر نیفتادی؟
‫نقشه موذیانه‌ت نگرفت
‫و حالا می‌خوای بین من و ‫بوروندوق اختلاف بندازی
‫و باز خودت رو بکشی کنار؟
‫بوروندوق خانِ منه.
‫ما برای پیروزی نرفتیم سیغناق،
‫ما فقط شهری رو پس گرفتیم که از ‫زمان اردوی سفید متعلق به قزاق‌ها بود.
‫نمیشه ما برادرها متحد بشیم
‫و دوتایی پرچم باشکوهِ پدربزرگم،
‫ابولخیر خان رو به اهتزاز در بیاریم؟
‫کافیه، سلطان.
‫من به راهِ نیاکانم پایبندم.
‫من فریبت رو نمی‌خورم.
‫بهادرِ عزیزم،
‫تو دل شیر داری.
‫تنها ایرادت لجبازیته.
‫یادت باشه،
‫من در هر صورت به سیغناق برمی‌گردم.
‫اون موقع...
‫تلاش نکن جلوی تقدیر رو بگیری
‫چون هر چی خدا بخواد، همون میشه.
‫مرخصی.
‫سلامِ منو به خاله برسون.
‫خدا حفظش کنه.
‫اون یادگارِ مادرمه....
‫توی این دنیا بانو ژاخان ‫از همه برام عزیزتره.
‫کراچین.
‫وقتِ رفتنه.
‫چی به برادرت گفتی
‫که این‌جوری گذاشت و رفت؟
‫از بچگی همین اخلاق رو داشت.
‫اگه باهاش مخالفت کنی،
‫خونش به جوش میاد.
‫قاسم، زود باش دیگه.
‫مزاحمم نشو محمد، این بازی با استخوان گوسفند ‫نیست. توی بازی توقیزقوملاق باید تمرکز کنی.
‫قانون بازی اینه که هر کسی تقلب کنه، ‫از دور بعدی حذف میشه.
‫بفرما، بوروندوق.
‫اول باید به من بدین.
‫دستت رو بکش. ‫حد خودت رو بدون.
‫من خان آینده هستم.
‫هر کس بتونه مردم رو هدایت کنه خان میشه.
‫چی فکر کردی؟
‫من خانِ آینده هستم نه تو.
‫شما برادرهای من نیستین، ‫دشمنان قسم خورده‌م هستین.
‫حالا می‌بینین چه کاری ازم برمیاد.
‫بگیرین که اومد!
‫چیکار می‌کنی؟ ‫همیشه بازی رو خراب می‌کنه.
‫بهتون گفتم بازی رو خراب می‌کنه.
‫وایسا ببینم.
‫سرورم...
‫حرفت رو بزن، ‫من و همسرم چیزی رو از هم پنهان نمی‌کنیم.
‫خبر رسیده سلطان قاسم
‫با محمد شیبانی دیدار کرده.
‫درود سرورم.
‫توی مراسم عروسی نبودی.
‫محمد شیبانی درخواست قرار ‫فوری داده بود و مجبور شدم برم.
‫هر دستوری که شیبانیان بهت بدن اطاعت می‌کنی؟
‫مگه من خانِ تو نیستم؟
‫خان!
‫خودتون می‌دونین محمد شیبانی ‫پشتِ تمام این ماجراهاست.
‫از جمله نامردی عبدکریم.
‫الانم می‌خواد بین من و شما ‫اختلاف بندازه.
‫باید منو در جریان می‌ذاشتی.
‫نمی‌خواستم مزاحمِ مراسم‌تون بشم.
‫ولی ناراحتم کردی و بیش از یک بار...
‫دعوتم رو نادیده گرفتی.
‫و حالا هم رفتی با دشمن رفیق شدی.
‫از همین می‌ترسیدم.
‫نمی‌خواستم دسیسه‌های محمد ‫باعث جدایی و اختلاف بشه.
‫حواست باشه که این زنجیرها ‫تو رو به دام نندازه.
‫محمد موذی تمام نقاط ضعفِ ‫بوروندوق رو بلده.
‫بوروندوق اصلاً تمایلی ‫به شنیدن این قضیه نداره.
‫آب‌مون توی یه جوب نمیره.
‫دیگه دشتی با این وسعت هم برامون کوچیکه.
‫- درود بر شما. ‫- درود.
‫درود بر بوروندوق خان
‫و شما بهادر سلطان قاسم.
‫حالتون چطوره؟
‫خدا حفظتون کنه
‫و ثمره‌ی کارهای نیک‌تون رو ببینید.
‫حالتون چطوره اکبر و سید احمد؟
‫چی شد سر از اینجا درآوردی؟ ‫خواست خدا بود یا سرنوشتی شوم و ناگوار؟
‫شاید دوباره اومدن مسموم‌مون کنن.
‫کدوم سَم؟ تقصیر من نبود.
‫همش نقشه‌ی عبدکریم بود.
‫خب بگو ببینم. چیکار داری؟
‫امیرهایی که زیر دستم هستن، ‫از کنترل خارج شدن.
‫یه ارتش می‌خوام تا سرکوب‌شون کنم، ‫برای همین خدمت رسیدم.
‫اگه کمکم کنین تا ابد بهتون وفادار می‌مونم.
‫برای اینکه وفاداری و ‫فرمانبرداریم رو نشون بدم
‫سرِ عبدکریمِ خائن و ریاکار رو براتون آوردم.
‫بیارینش.
‫خدمتِ شما سرورم.
‫قاسم، اختیارش رو به تو میدم. ‫خودت حلش کن.
‫کسی که یه بار به ما نارو زده،
‫دفعه دوم هم می‌زنه.
‫رحم کنین!
‫محض رضای خدا.
‫سیداحمد، اگه می‌خوای زنده بمونی
‫به امیرهات بگو
‫هر خائنی به این سرنوشت دچار میشه.
‫چشم سرورم.
‫اطاعت.
‫چرا بدون مشورت عمل می‌کنی؟
‫داری چیکار می‌کنی قاسم؟
‫چطور جرئت کردی تاج و تختم رو ‫به خون آلوده کنی؟
‫خودتون بهم اختیار دادین، خان.
‫نیاکانت کسی رو جلوی تخت پادشاهی ‫به قتل رسوندن؟
‫سیغناق مقدس دژ مستحکم و سپربلای ما بود،
‫شیبانیان ناجوانمردانه تصرفش کردن.
‫سلطان قاسمِ شجاعِ ما بدون درگیری و خونریزی ‫دشمن رو فراری داد.
‫شیبانیان قرن‌هاست لکه‌ی ننگی بر تاریخ هستن.
‫احسنت.
‫درود بر شما سلطان.
‫درود.
‫- درود. ‫- خوش آمدین.
‫نوروز مبارک! بفرمایید بشینین.
‫سیغناقِ مقدس دوباره به‌دستِ قزاق‌ها رسید ‫نقشه‌های شیبانیان نقش بر آب شد.
‫همین‌طوره.
‫شیبانیان، به سزای ایجاد دشمنی بین ما، ‫پس از مرگ در آتش دوزخ خواهید سوخت!
‫عالی گفتی.
‫درود بر تو، خواننده.
‫به همه‌تون نه گاو و یه شتر هدیه میدم.
‫- ممنون از لطف‌تون سرورم. ‫- خدا خیرتون بده.
‫انشالله خدا از همه‌ی ما راضی باشه.
‫سلطان قاسم، بوروندوق خان کارتون دارن.
‫قاسم، شما در قدرت و خرد همتا نداری. ‫همچون کوه در مقابل شیبانیان ایستاد
‫و مردم رو از گزند دشمنانی که قصد ‫نابودی قزاق‌ها را داشتن، محافظت ‌کرد.
‫- درود بر شما. ‫- درود بر شما.
‫بیا تو قاسم.
‫مهمانانم همچنان یه مشکلی دارن.
‫تو هم که خیلی راحت از پس حل اختلاف برمیای.
‫کمک‌شون کن.
‫قاسم سلطان
‫خانواده ما از قدیم در جنوب سیردریا
‫که سه روز با سیغناق فاصله داره، ‫سکونت داشتن و دامداری می‌کردن.
‫ما همیشه خراج‌مون رو به خزانه می‌دادیم.
‫ولی امسال،
‫برادرتون سلطان محمود، حاکم سیغناق
‫به صورت غیرقانونی
‫یه گله اسب و ‫چراگاه‌های کوهستانیم رو ازم گرفت.
‫مشکل‌مون با وساطت ریش‌سفیدان حل نشد
‫واسه همین از سر ناچاری
‫گفتیم خدمت خان برسیم.
‫سلطان قاسم، منصف باش.
‫من دیگه چیزی ندارم که باهاش خراج بدم.
‫خان.
‫شما باید فرمان صادر کنین که سلاطین حق ندارن
‫سر خود به اراضی خانوادگی دست ‫درازی کنن و خراجِ مقرر شما رو بالا ببرن.
‫سلطان محمود باید مجازات بشه.
‫باید اسب‌ها و اراضی رو بهشون پس بده.
‫به علاوه باید جریمه‌ای معادل نصف ‫گله اسب‌هایی که برده، پرداخت کنه.
‫باید بهش درسی بدیم ‫تا عبرتی برای بقیه بشه.
‫حکم سنگینی نیست؟ ‫ناسلامتی برادرته.
‫اگه امروز فکری به حال این خودسری‌ها کنیم
‫فردا کل مردم دشت گوش‌به‌فرمان شما میشن.
‫برای اتحاد مردم
‫از حاکم گرفته تا خود مردم ‫باید از فرمان خان اطاعت کنن.
‫یعنی میگی
‫توی دشت قبچاق نه نظمی هست نه عدالتی؟
‫یا به فرمان‌های بوروندوق خان شک داری؟
‫البته که نه سرورم.
‫خان هم از خودِ مردمه.
‫همه از خان گرفته تا رعیت، ‫در مقابل قانون یکسانن.
‫این‌جوری همه راضی میشن.
‫این اتحاد نقطه قوت ماست.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه ما رو شکست بده.
‫راخم‌بای، از تصمیم سلطان قاسم
‫راضی هستی؟
‫بله. خدا خیرشون بده.
‫سرورم.
‫شاهدخت آلتین‌بیک...
‫بهارِ زندگیِ من.
‫سرورم.
‫آلتین‌بیک داره نفس‌های آخر رو می‌کِشه.
‫شاهدخت به بیماری لاعلاجی مبتلا شدن
‫و بچه‌ی توی شکم‌شون مُرده.
‫هر درمانی که بگین رو امتحان کردم ‫ولی بی‌فایده‌ست.
‫بهارِ زندگیِ من.
‫قاسم...
‫تا امروز قاسم رو مثل برادرِ خودم ‫می‌دونستم و بهش آزادی عمل دادم.
‫تقصیرِ من نیست.
‫شاهد باشین که
‫سلطان قاسم رو از فرماندهیِ ‫ارتش قزاق برکنار می‌کنم.
‫بوروندوق جان.
‫شأن و منزلت خان به عدل و بخشش اونه.
‫چرا اینقدر با قاسم بی‌رحمی؟
‫قاسم کل زندگیش، با صداقت ‫و وفاداری به شما خدمت کرده.
‫قضاوتم نکن، بانو ژاخان.
‫همین بس که شیری باشی در محاصره‌ی شغال‌ها!»
‫قاسم مخفیانه با دشمن قسم‌خورده‌مون ‫محمد شیبانی ملاقات کرده.
‫تردید من باعث شد این تصمیم رو بگیره.
‫سرورم، انصافتون کجاست؟
‫قاسم نیتش پاک و خیره.
‫علی رشید!
‫نیازی به توصیه‌های تو ندارم.
‫تا وقتی نوادگان اوروس خان و ‫بقیه سلاطین برادر سالم و سلامت باشن
‫کسی نمی‌تونه بهم نارو بزنه.
‫خان،
‫اگه ازم راضی نیستین
‫از اینجا میرم.
‫به جای اینکه مایه‌ی عذابتون باشم
‫ترجیح میدم مثل پدرم ژانیبک ‫که دست راست خان کری بود،
‫از مرزهای خانات محافظت کنم
‫و امینت مردم رو تضمین کنم.
‫خانات قزاق با اختلافات ما از بین نمیره.
‫و زندگی بدونِ تو ادامه داره.
‫آلتین‌بیک به خاطرِ تو مُرد.
‫توی آخرین لحظات زندگیش اسم تو رو می‌آورد.
‫زمان مثل جرقه‌های این آتش گذشت،
‫انگار روزها و ماه ها به پرواز درآمدند و ‫در پهنه‌ی بیکران آسمان محو شدن.
‫قاسم وسایلش رو جمع کرد و به دشت آلاتاو رفت
‫و با عایشه زیبارو ازدواج کرد.
‫دو پسر براش آورد، ماماش و ابوالخیر.
‫ریش‌سفید، سلطان قاسم اون موقع خان شده بود؟
‫نه هنوز.
‫ولی مردم دوستش داشتن و بصیرت ‫و مهربانیش رو ستایش می‌کردن.
‫از یتیمان سرپرستی می‌کرد و ‫به زنان بیوه بی‌احترامی نمی‌کرد.
‫سلطان قاسم پناه بی پناهان و مظلومان بود.
‫[کاراتال]
‫در ایام جشن‌ها و مراسم سنتی، ‫شخصیت‌های مهم و مهمانان ارجمندی
‫از سرتاسر دنیا به روستای قاسم میومدن.
‫- درود بر شما. ‫- درود.
‫خوش آمدین!
‫توی راه اذیت نشدین؟
‫خوش آمدین.
‫سرورم.
‫مهمانان از آرکوکا رسیدن. ‫مقصود بک و خانواده‌ش.
‫بگو بیان تو.
‫اگه اشتباه نکنم مقصود بیک ‫با شیبانیان بیعت کرده.
‫خب دلیل این کار چیه؟
‫منم مثل تو غافلگیر شدم.
‫- خوش آمدین. ‫- درست موقع تعطیلات رسیدین. قدمتون روی چشم.
‫حالتون چطوره؟
‫- درود بر شما. ‫- بفرمایین.
‫خدا حفظتون کنه. ‫دام‌هاتون پروار بشن.
‫- لطفاً برین سمت خیمه اصلی. ‫- ممنون از خوشامدگویی‌تون.
‫اگه دشمن در برابرتون سر تعظیم فرو بیاره،
‫این نشونه‌ی واقعی شکوه و ‫اقتدار شماست سلطان قاسم.
‫به نظرم هیچ اشکالی نداره با ‫وقار و متانت پذیراشون باشیم.
‫درسته.
‫مگه میشه دست رد به سینه کسی ‫زد که با نیت صلح و دوستی وارد شده؟
‫خوش اومدین. عید مبارک.
‫درود بر شما سلطان قاسم.
‫درود بر شما.
‫- درود بر سلاطین. ‫- خوش آمدین مقصود بک.
‫- درود بر جنگجویان و پهلوانان بزرگ. ‫- خوش آمدین.
‫سلطان قاسم، آوازه‌ی شما ‫نه تنها به آرکا و آلاتاو رسیده
‫بلکه به کوه‌های آلتای هم رسیده.
‫اسم شما در کنار جد بزرگمان جوجی خان ‫قرار گرفته و آوازه‌تون به همه‌جا رسیده.
‫لطف دارید.
‫انشالله خدا از شما راضی باشه مقصود بک، ‫خوش آمدین.
‫ما همگی فرزندان یک ملت هستیم، و چیزی ‫جز شادی مشترک برای تقسیم کردن نداریم.
‫لطفاً هدایایی که براتون ‫تدارک دادیم رو بپذیرین.
‫این شمشیر کار دست استادان اصفهانه.
‫انشالله مایه‌ی سربلندی‌تون باشه.
‫واقعاً هدیه‌ی باارزشیه.
‫سلاحِ فوق العاده‌ایه! سپاسگزارم. ‫خدا بهتون برکت بده.
‫[کوزاک]
‫پیام فوری برای بوروندوق خان.
‫لعنت به محمد شیبانی.
‫سیغناق رو محاصره کرده
‫و محمود رو کشته.
‫تمام سلاطین رو خبر کنین.
‫اطاعت.
‫به قاسم خبر بدین.
‫خودم ارتش رو رهبری می‌کنم. ‫شخصاً شیبانیان رو از سیغناق بیرون می‌کنم.
‫چشم سرورم.
‫یه لحظه هم آروم نمی‌گیره. ‫همیشه دنبال تو می‌گرده.
‫بیا بغلم.
‫عزیزم.
‫بچه‌ی کنجکاویه. جنگجوی والامقامی میشه.
‫اگه شبیه تو بشه، ‫ اوضاع هیچ تغییری نمی‌کنه!
‫بیا، اینم اسب جنگیت.
‫اینم از شمشیرت.
‫بلای جون دشمنان باش ‫اما پناه مردم باش.
‫ببخشید سرورم، قاصدی از طرفِ خان اومده.
‫- درود بر شما سرورم. ‫- بفرمایید.
‫سپیده دم حمله می‌کنیم.
‫سرورم،
‫بهتر نیست صبر کنین قاسم سلطان هم بیاد؟
‫بدون اون شروع می‌کنیم.
‫وقت نداریم.
‫شیبانیان هم مشتاق جنگن.
‫هر طور صلاح می‌دونین.
‫سرورم.
‫بیا داخل.
‫میگن بوروندوق به تازگی ‫با لشکرش وارد منطقه شده.
‫ولی قاسم بین‌شون نیست.
‫خدا خودش طرف ماست.
‫با یه حرکت شمشیر، ‫بوروندوق رو می‌کشم.
‫خب...
‫قزاق‌ها سه هفته‌ست که دارن مقاومت می‌کنن
‫ولی فردا
‫وقتی ببینن بوروندوق جلوی ‫چشم‌شون شکست می‌خوره
‫خودشون دروازه‌ها رو باز می‌کنن.
‫سرورم.
‫خان مجروح شده.
‫از خان محافظت کنید. همه بیایین.
‫باید از میدان نبرد ببریمش بیرون.
‫دشمن رو دور کنین.
‫بوروندوق! بیا بجنگ! بیا اینجا.
‫- وقتشه خونت رو بریزم. ‫- محمد شیبانی! کارت تمومه.
‫حساب تک‌تک‌تون رو می‌رسم.
‫ولم کنین! بذارین باهاش بجنگم.
‫از یه تیر ترسیدی؟ ‫داری فرار می‌کنی؟ بزدل!
‫با دست‌های خودم سرت رو می‌زنم.
‫فرار نکن. بیا اینجا ببینم.
‫جنگ رو متوقف کنید.
‫سپیده‌دم به مبارزه ادامه میدیم.
‫نگهبان بذارین.
‫کشته‌شدگان رو جمع کنین. ‫مجروحان رو ببرین به اردوگاه.
‫درود بر سلطان قاسم.
‫خوش آمدین.
‫درود بر شما.
‫چطوری اومدین اینجا سلطان قاسم؟
‫درود سرورم.
‫حالت چطوره برادر؟
‫خدا رو شکر...
‫قوی باش قاسم، ‫برادرت سلطان محمود
‫شجاعانه از سیغناق دفاع ‫کرد و مثل یه قهرمان مُرد.
‫- روحش شاد. ‫- آمین!
‫به موقع رسیدی.
‫ارتش‌مون رو رهبری کن.
‫و شیبانیان رو شکست بده.
‫تقریباً شکستشون دادیم.
‫اگه مجروح نمی‌شدم پیروز می‌شدیم.
‫قاسم، کارشون رو تموم کن.
‫اطاعت خان.
‫دعا می‌کنم سریع‌تر خوب بشین.
‫وقتی وارد سیغناق بشیم، ‫فوراً قزاق‌ها رو بیرون می‌کنیم.
‫تا اون سر دنیا هم دنبالشون میریم.
‫- همین کار رو می‌کنیم. ‫- خبر فوری!
‫جناب سلطان.
‫ارتشی به فرماندهی قاسم برای ‫کمک به قزاق‌ها به منطقه رسیده.
‫سیغناق مالِ ماست.
‫شیبانیان فرار کردن.
‫ما از سیغناق محافظت کردیم.
‫سرورم! شیبانیان شهر رو ترک کردن.
‫با وجود سلطان قاسم، کسی نمی‌تونه ‫شکست‌مون بده.
‫- ما پیروز شدیم. ‫- ما از شهرمون دفاع کردیم.
‫ما تمام تلاش‌مون رو می‌کنیم ‫و دشمن رو شکست میدیم.
‫خدا کنه همیشه شاد باشیم!
‫زنده باد سلطان قاسم.
‫تا وقتی سلطان قاسم رو داشته باشیم ‫کسی جرئت نداره پاش رو توی سیغناق بذاره.
‫این پیروزی روزمون رو ساخت.
‫پیروزی‌مون مبارک.
‫شیبانیان شرور تا چشم‌شون به قاسم افتاد، ‫فرار کردن.
‫زنده باد سلطان قاسم.
‫شیبانیان تا پرچم قاسم رو دیدن، ‫پا به فرار گذاشتن.
‫حالا دیگه مرزها تحت حفاظت ‫سلطان قاسمه و مردم در امنیت هستن.
‫خونِ ژانیبک خان در ‫رگ‌های قاسمِ والامقام جاریه.
‫سلطان قاسم، شما پناهِ مردم هستین.
‫ای سلطان قاسم، ای مدافع آلاش، نامت جاودان!
‫خان بوروندوق که شدیداً مجروح ‫شده بود هم در سیغناق موند.
‫قاسم دوباره فرمانده ارتش شد.
‫قاسم تمام سلاطین و نوادگان ‫جوجی خان رو دور هم جمع کرد.
‫اتحاد نیروها باعث پیروزی شد و همه‌ی ‫شهرهای قزاقستان حاشیه سیردریا رو پس گرفتن.
‫اول سارون و یاسی و بعد اوترار و دیگر شهرهایی ‫که از دیرباز به مردم آلاش تعلق داشتن.
‫بنابراین این شهرها بخشی ‫جدایی ناپذیر از خانات قزاق شدن.
‫به این شکل مرزهای ما رو به طور ‫قابل توجهی توسعه و تحکیم بخشیدن.
‫با اعلام آتش‌بس بین خان ‫بوروندوق و محمد شیبانی
‫این نبرد طولانی پایان یافت.
‫بعداً محمد شیبانی عازم منطقه ماوراءالنهر ‫شد.
‫اونجا از اختلاف بین ‫نوادگان تیمور سوءاستفاده کرد
‫و پادشاه سمرقند شد.
‫[سمرقند]
‫سرورم، قزاق‌ها هیچ احترامی برای پیمان ‫صلحی که با بوروندوق خان بستید قائل نشدند.
‫دار و دسته‌ش با بی‌رحمی میان ‫اینجا و مردم رو غارت می‌کنن.
‫تجار ما به شدت ضرر کردن. کالاهای ‫باارزش، دام و افرادشون رو از دست دادن.
‫تازه حملات به مناطق ‫مسکونی مرزی بیشتر هم شده.
‫دولت خان حواسش به این چیزها هست؟
‫خان اعظم. رهبرمونه
‫جسارت منو ببخشید اگه ‫حرفی خلاف میلتون می‌زنم.
‫آخه ما بهشون حمله کردیم و ‫اشک‌شون رو در آوردیم، درسته؟
‫می‌فهمم منظورت چیه کریم بک.
‫البته سرزمین‌های حاصلخیز شما ‫آسیبی ندیده، رونق تجاری‌تونم حفظ شده
‫ و هیچ‌گونه تلفاتی نداشتین.
‫نکنه واسه همین الان زبون باز کردی؟
‫بهتر نیست به بوروندوق خان بگیم ‫ازاذل و اوباشش رو جمع کنه؟
‫سرورم، همه می‌دونن که حرف ‫بوروندوق دیگه خریدار نداره
‫حتی نزدیکانشم دیگه براش احترامی قائل نیستن.
‫قزاق‌ها کلاً احکام اسلام رو فراموش کردن.
‫دیگه وقشته اعلام جهاد کنیم.
‫چاره‌ش لشکرکشیه سرورم.
‫بیایین حسابشون رو برسیم.
‫حق با شماست.
‫قزاق‌ها عصبانی میشن
‫ولی بوروندوق زیر قولش نمی‌زنه.
‫در این حین،
‫به جنگ قاسم میریم.
‫و این بار دیگه نباید ببازیم.
‫آماده بشین.
‫- اطاعت سرورم. ‫- به روی چشم.
‫به دستور خان شیبانی، فرمان جهاد ‫و لشکرکشی علیه قزاق‌ها صادر شد!
‫از امروز قزاق‌ها اجازه ورود به شهر... ‫[بخارا]
‫و خرید و فروش دام رو ندارن.
‫هر معامله‌ای با مردم دشت ممنوعه.
‫در صورت ارتباط با قزاق‌ها، ‫با شدیدترین مجازات روبه‌رو میشین.
‫اسیر کردن قزاق‌ها، اعم از زن و مرد، ‫[تاشکند]
‫قانونی بوده و می‌توان آنها را ‫به عنوان برده فروخت!
‫[سرای‌شیق]
‫سرورم، چرا از سیغناق کوچ کردیم؟
‫فکر کردی دشمنان توی ‫سرای‌شیق دستشون بهمون نمی‌رسه؟
‫اینقدر غر نزن.
‫مگه شوهرت مُرده؟
‫قاسم یه راهی پیدا می‌کنه.
‫خوش آمدین سلطان قاسم.
‫خوش آمدین!
‫- درود بر شما سلطان قاسم. ‫- درود.
‫خان منتظرتونه.
‫با محمد شیبانی پیمان صلح بستیم.
‫زیرش نزن.
‫بذار مثل سابق بمونه.
‫درسته شما خان هستید، ولی می‌خوام ‫به عنوان برادر حقیقت رو بهتون بگم.
‫وقتی شیبانیان اعلام جهاد کردن، ‫صلحی در کار نیست.
‫چشم امید مردم به شماست، ‫منتظرن یه کاری بکنی!
‫کافیه.
‫دهنت رو ببند.
‫پس چرا داری وصیت پدرانمون رو زیر پا میذاری؟
‫اگه از خاک و مردممون ‫محافظت نکنیم، همه‌چی به باد میره.
‫خب بهت اختیار کامل میدم. ‫هر کار می‌خوای بکن.
‫باید فوراً اعضای شورا رو خبر کنیم.
‫- دیگه پاشون رو از گلیم‌شون درازتر کردن. ‫- مرگ از این خفت بهتره.
‫جناب سلطان قاسم.
‫شورا بر این باوره که اعلام جهاد شیبانیان، ‫چیزی جز دروغ و بهتان علیه مردم آلاش نیست!
‫کسی که به ما تهمت ناروایی ‫می‌زنه، خودش ختم این کارهاست!
‫بذارین خودشون حس کنن و بفهمن.
‫ما اجازه نمیدیم با ما اینطوری رفتار بشه
‫برای دفاع از خودمون در برابر این ‫اتهامات ناروا، با تمام قوا خواهیم جنگید.
‫خدا طرفِ حقه.
‫ما عهد بسته بودیم، ‫این کار واقعاً خونمون رو به جوش آورده.
‫والامقام!
‫ریشه تمام مشکلات در اختلافه.
‫وقتی هر کسی به فکر منافع خودشه، ‫اتحاد معنایی نداره.
‫- درسته سلطان قاسم. ‫- اتحاد رمز پیروزیه.
‫ما فقط وقتی دشمن تهدیدمون کنه ‫موقتاً متحد میشیم.
‫اگه بخوایم به همین روال ادامه بدیم
‫هیچ‌وقت متحد نمیشیم و ‫اوضاع‌مون همین‌قدر خراب می‌مونه.
‫- حق با شماست. ‫- درسته.
‫باید هر چه سریع‌تر جلوی این افراد رو گرفت.
‫پس، با یاری خدا و پشتیبانی خان بوروندوق،
‫می‌خوام نظام قانونی واحدی ‫برای خانات قزاق بنا کنم.
‫ما هم همینو می‌خواستیم.
‫اونایی که قانون رو رعایت ‫می‌کنن، از هیچ دشمنی نمی‌ترسن!
‫- خدا حفظت کنه سلطان. ‫- چه تصمیمِ درستی. ما پشتتیم.
‫جناب سلطان قاسم.
‫فرمان بدین.
‫تمام سلاطین و بزرگان و پهلوانان و مردم
‫گوش‌به‌فرمانِ شما هستن.
‫- شما فقط لب تر کنین. ‫- بیایین متحد بشیم.
‫ما تصمیم‌مون رو گرفتیم.
‫چاره‌ی کار اتحاده.
‫درگیری با شیبانیان آتیش جنگ رو روشن کرد.
‫دیگه کار از کار گذشته.
‫ولی برای پیروزی از همه‌ی شما می‌خوام
‫بی‌چون‌وچرا از دستورات پیروی کنین.
‫متحد بشید و خودتون رو برای ‫نبردی بزرگ و سرنوشت‌ساز آماده کنین!
‫- ما رو رهبری کن. ‫- فقط دستور بده.
‫اتحاد یعنی این!
‫- اتحاد رمز قدرته. بیایین متحد بشیم. ‫- نمی‌ذاریم دستشون به خاکمون برسه.
‫مرگ بر کسی که پیمان‌شکنی کنه.
‫نشون‌شون میدیم مردم آلاش کی هستن.
‫ما حاضریم جونمون رو بدیم ‫تا مردممون در صلح باشن.
‫بیایین بریم.
‫احتمالاً این نبرد سخت ‫سرنوشتِ دشت قبچاق رو مشخص می‌کنه.
‫سرورم.
‫ما خیلی وقته قزاق‌ها رو می‌شناسیم.
‫کل زندگیمون داشتیم باهاشون می‌جنگیدیم
‫یا درگیر میشیم یا صلح می‌کنیم.
‫چون اونا هم مثل ما هستن.
‫اما نمیشه این ویژگی‌ها رو به همسایه‌های ‫جنوبی، یعنی قزلباش‌ها، نسبت داد.
‫خان والامقام.
‫این دفعه بهتره با قزاق‌ها درگیر جنگ نشین.
‫قزلباش‌ها الان دیگه به شهر مرو رسیدن.
‫حق با توئه، بهادر.
‫قزاق‌ها واقعاً مثل برادر ما می‌مونن.
‫قزلباش‌ها دشمن اصلی ما هستن.
‫تصمیم قطعی شد.
‫تو فرمانده ارتش نبرد با قاسم هستی، شیرعلی
‫و من به جنگ قزلباش‌ها میرم.
‫شما رو به خدا می‌سپارم.
‫مراقب خودت باش.
‫پسرم.
‫یادت باشه چه سفارشی به تو و محمد کردم.
‫کاری نمیشه کرد، خواستِ خداست.
‫سالم و سلامت برگرد.
‫ماماش، پسرم، خدا حفظت کنه.
‫- مراقبِ خودت باش پسرم. ‫- خدا به همراهت.
‫خداوند تو را از گزند دشمنان و ‫آسیب سلاح هایشان در امان بدارد!
‫خدا حفظت کنه.
‫سال‌ها پیش دشمن یکی از خان‌های دشت
‫می‌خواست اسب چابک خان رو از چنگش در بیاره.
‫خان ازشون پرسید آیا یه اسب ارزش ‫اینو داره که صلح با همسایگان رو فدا کنیم؟
‫و از اسب زیباش گذشت.
‫دشمن گستاخ‌تر شد و دخترِ خان رو طلب کرد.
‫خان دخترش رو هم بهشون تسلیم کرد.
‫تازه دشمن بی‌چشم‌ورو یه تیکه ‫از خاکمون رو هم طلب کرد.
‫یه تیکه زمین بی‌آب‌وعلف بود.
‫ولی خان عصبانی شد، لشکرکشی ‫کرد و دشمن رو نابود کرد.
‫و تازه گردن مشاوری که بهش گفته ‫بود زمین رو به دشمن بدیم، هم زد.
‫و بعد خان گفت این اراضی ‫ستون اصلی این مملکت هستن.
‫اینو هیچ‌وقت یادت نره قاسم.
‫دلیرمردان من، نبرد دشواری در انتظار ماست!
‫ولی باید یه چیز رو به خاطر داشته ‫باشیم. ما داریم برای سرزمین‌مون می‌جنگیم.
‫این سرزمین میراث‌دار خونِ پاکِ نیاکانیه ‫که جان‌شون رو در راهش فدا کردن.
‫آرزوی هر جنگجویی ‫دفاع از سرزمینشه.
‫به خاطر پدر و مادر، زن و بچه، قوم و خویش ‫فداکاری کنین.
‫یه قهرمان زاده میشه و ‫خودش رو فدای مردمش می‌کنه!
‫ما برای آزادی مردممون می‌جنگیم ‫و نام و یادمون جاودان میشه.
‫تا وقتی مردممون زنده باشن، ‫ما هم زنده‌ایم.
‫آلاش!
‫آلاش! آلاش!
‫علامت بدین.
‫جنگجویان آماده بشین.
‫آلاش! آلاش!
‫جنگجویان، کم نذارین!
‫بیایین از مردم‌مون محافظت کنیم. یالا.
‫بریم!
‫نیروهای راست و چپ، از هم جدا شید و ‫پیشروی کنید!
‫کمانداران! تیراندازی کنین!
‫سلطان! محمد شیبانی در میان سپاهیان نیست.
‫فرمانده لشکر شیرعلیه.
‫تقدیر بهش رو کرد. ‫از مرگ حتمی نجات پیدا کرد.
‫قاسم!
‫با من بجنگ.
‫ماماش!
‫عمو آسان.
‫حالت خوبه عمو آسان؟
‫چیزی تا پیروزی نمونده. ‫تو رو خدا دووم بیار.
‫ماماش، من با کمال میل ‫حاضرم توی میدون نبرد بمیرم.
‫ماماش، به پدرت بگو،
‫باعث افتخارم بود که کل ‫عمرم رو کنار اون گذروندم.
‫شیبانیان دارن عقب‌نشینی می‌کنن.
‫ما پیروز شدیم.
‫آلاش!
‫فرار نکنین! برگردین.
‫قاسم!
‫برو بهشون بگو که جنگ رو باختین.
‫آسان!
‫برادر،
‫روحت شاد.
‫توی این جنگ خونین، جنگجویان زیادی ‫جان‌شون رو فدای سعادت مردم کردن.
‫کاش آیندگان قدر این اتحاد رو بدونن و ‫یادشون نره چه خونی پاش ریخته شده!
‫جنگجوها، امیدوارم این پیروزی سرآغاز ‫دوران شکوفایی برای ملت ما باشه!
‫آلاش!
‫پیروز شدیم!
‫[اردوگاه نظامی شیبانیان]
‫خبر فوری برای خان شیبانی.
‫تا خدا نخواد، حتی با همه شمشیرهای ‫دنیا هم نمیشه دشمن رو شکست داد.
‫نمیشه از سرنوشت فرار کرد.
‫کاش با قاسم متحد می‌شدم ‫و به جنگ قزلباش‌ها می‌رفتم.
‫حیف شد.
‫بعد از خبر پیروزی در اولی‌تاو، ‫آوازه‌ی قاسم
‫توی کل دشت قبچاق ‫و سرزمین‌ها دور پیچیده.
‫اگرچه بوروندوق همچنان خان بود،
‫زمام امور دشت یکسره به دست قاسم افتاد.
‫اینقدر نفوذش زیاد بود که مردم ‫بوروندوق خان رو فراموش کردن.
‫در این بین قاسم همچنان ‫روی مجموعه قوانینش کار کرد.
‫کم کم وارد فرهنگ و زندگی ‫مردم شد و اعتبار پیدا کرد
‫و کمک کرد تا اختلافات و دعواها حل بشه.
‫ولی همیشه همه‌چیز خوب و عالی پیش نمیره.
‫مادر قاسم بانو ژاخان، ‫پس از سالیان دراز درگذشت.
‫تمام مردم همراه قاسم عزادار شدن.
‫برادر قاسم، محمد شیبانی در یکی از ‫نبردهای خونین با قزلباش‌ها
‫در دیاری بیگانه و دور از وطن ‫جان باخت...
‫مامان! بهش بگو بس کنه!
‫- کی داد و هوار راه انداخته؟ ‫- محمد؟
‫مامان! به قاسم بگو بس کنه!
‫محمد! دروغ نگو! جر نزن.
‫اول ثابت کن من جِر زدم.
‫- بیا بیرون تا بهت ثابت کنم. ‫- قاسم، چه‌ت شده؟
‫رفتارت از دشمنان هم بدتر شد.
‫- بس کن دیگه. ‫- نشونت میدم با کی طرفی،
‫، بچه پروّیِ تبار اوروس خان!
‫- چی گفتی؟ ‫- خجالت بکش!
‫کی همچین حرفایی رو بهت یاد داده؟
‫محمد، قاسم، شما عین برادر می‌مونین. ‫مادرهاتون خواهر همدیگه هستن.
‫تازه هم‌ریشه و از یک تبارین.
‫دیگه نبینم دست روی هم بلند کنین.
‫با هم بسازین.
‫فهمیدین؟
‫من پای قولی که بهت دادم موندم.
‫امیدوارم روحت قرین آرامش باشه.
‫خدا اجرت بده که برای مراسم ختم پدر دلاورم، ‫[سمرقند]
‫خانِ بزرگواری که در میدان ‫نبرد از دنیا رفت، تشریف آوردی.
‫من رو توی غمت شریک بدون، ‫سلطان محمود تیمور.
‫پدرت محمد شیبانی، از جنگجوهای ‫برجسته دوران خودش و برادر من بود.
‫اگرچه اختلاف نظرها و خصومت بین‌مون ‫وجود داشت ولی هر دو یه هدف داشتیم.
‫حقا که از خداییم و به خدا برمی‌گردیم.
‫[سیغناق]
‫درود برادر.
‫حالت چطوره؟
‫خوبم قاسم.
‫تسلیت میگم.
‫امیدوارم خدا روح بانو ژاخان رو ‫قرین رحمت کنه.
‫تا خبر رو شنیدم از ساری‌شیق اومدم سیغناق.
‫توی راه شنیدم محمد شیبانی ‫هم به دست قزلباش‌ها کشته شده.
‫خدا رحمتشون کنه.
‫آمین.
‫این خواست خداست.
‫بله،
‫هر کدوم از ما مسیرِ خودش رو داره قاسم.
‫و یه روزی هم به پایان می‌رسه.
‫برای همین خبرت کردم.
‫قاسم خان.
‫راهت روشن.
‫الهی دلت شاد باشه!
‫سرنوشت مردم رو به تو می‌سپاریم.
‫قاسم خان!
‫شورا به اتفاق آرا، سلطان قاسم،
‫فرزندژانیبک رو به عنوان ‫خانِ قزاق‌ها انتخاب کرده.
‫انشاالله آوازه نام و ‫اقتدارت توی کل دنیا بپیچه!
‫خدایا شکرت.
‫آلاش!
‫آلاش! آلاش!
‫انشاالله وجدانت آسوده باشه.
‫این عصای مقدسِ خانه.
‫قدرت و اختیاری که مردم بهت ‫دادن رو با تمام وجود حفظ کن.
‫انشالله حکمرانیت باعث ‫خوشبختی مردم بشه و پایدار بمونه.
‫راه خان ژانیبک و کری رو ادامه بده.
‫سران قبایل بلند بشین.
‫یه خان همیشه باید به مردمش خدمت کنه.
‫مردمش هم باید این رو ببینن.
‫اینو یادت نره ماماش.
‫پس از سیغناق شروع می‌کنیم
‫و بعد کل خانات قزاق رو می‌گردیم.
‫طبق رسوم قوم آلاش، اعلام می‌دارم:
‫برگزاری مراسم جشن، تدفین و یادبود،
‫بر اساس آداب و رسوم باستانی، از این پس ‫برای تمامی افراد، از حاکم تا رعیت، الزامیه.
‫سال آینده همین‌جا ساکن میشیم.
‫به نظر زمینش حاصلخیزه.
‫- برو جلو ببین چه خبره. ‫- اطاعت.
‫تمام عمرم رو صرف سوارکاری و پیروی ‫از سنت‌ها و آموزه‌های نیاکانم کردم.
‫آرزوم این بود یه صلح و صفایی ‫در سرزمین‌مون برقرار بشه
‫که چکاوک‌ها با خیال راحت بر ‫پشت گوسفندان لونه درست کنن.
‫با پیروی از سنت قضات باستان، قانونی ‫جدید درباره‌ی زمین، آب و اموال تعیین کردم.
‫اگر کسی بدون اجازه بزرگان و مالکین ‫از زمین و آب برای استفاده‌ی شخصی بهره ببره
‫سلطان آن طبقه باید به خزانه‌ی ‫خان و همچنین به طبقه‌ای که
‫به زمین، آب و اموالش تعرض شده، خسارت بده.
‫- درسته! ‫- چه تصمیم خوبی!
‫و ظاهراً به این هدف رسیدم.
‫ولی اگه روزی نباشم، چی به سر مردمم میاد؟
‫شب و روز بهش فکر می‌کنم.
‫خان والامقام.
‫ازتون می‌خوایم شهر سیرام رو تحت ‫کنترل بگیرین و ازش محافظت کنین.
‫آوازه‌ی قزاق‌ها به گوش تمام مردم رسیده.
‫ولی آیا آیندگان می‌تونن این رفاهی ‫که به دست آوردیم رو حفظ کنن؟
‫لطفاً ناراحت نشو، سلطان سعید.
‫نیروهای من آمادگی نبرد زمستونی رو ندارن.
‫فقط می‌تونم براتون دعا کنم.
‫پس دیگه حرفی نمی‌مونه.
‫به تصمیم‌تون احترام می‌ذارم.
‫روابط دوستانه با ‫همسایگانمون رو حفظ می‌کنیم.
‫می‌خوام که حقوق سفیران ‫به طور کامل رعایت بشه.
‫امنیت جان سفیرانی که به سمت مقر خان میان،
‫بر عهده‌ی کل ممکلته.
‫قدم همه روی چشمه و باید مهمون‌نواز باشیم.
‫موقع رفتن هم هرچیزی نیاز داشتن بهشون میدیم.
‫خدا حفظت کنه، نیکیتا.
‫یه نامه هم برای واسیلی مسکو نوشتم
‫و براش آرزوی سلامتی و موفقیت روزافزون کردم.
‫خاضعانه ازتون تشکر می‌کنم.
‫نگرانی اصلی من اینه که ‫در آینده، سرزمین پهناور ما
‫آماج حملات دشمنان طمع‌کار قرار بگیره.
‫طبق قوانین نظامی چنگیزخان
‫سران هر دسته یا قبلیه ‫متناسب با تعداد خانواده‌های تحت امر خود
‫موظفه ارتش رو آماده و تجهیز کنه.
‫- درسته. ‫- بله خان.
‫مجازات جنگجویی که در حین نبرد، ‫میدان رو ترک کنه، مرگه!
‫- کاملاً موافقم. ‫- همین درسته!
‫- تصمیم درستیه. ‫- موافقیم.
‫و فرمانده‌ش هم مجازات میشه.
‫با منغیت‌ها دوباره صلح کردیم
‫و از الان می‌تونن زمستون ‫رو در اراضی ما سپری کنن.
‫افرادی که مرتکب قتل، ‫سرقت یا خشونت میشن،
‫بر اساس قوانین نیاکان و ‫احکام اسلام، مجازات میشن.
‫فرمان میدم این قوانین رو به تمامی ‫سران طبقات و قبایل ابلاغ کنین.
‫- سرورم، پیامتون رو به مردم می‌رسونیم. ‫- درسته سرورم.
‫قاسم، همه‌چی دست خداونده
‫ولی خیلی چیزها هم به ‫خواستِ مردم بستگی داره.
‫مهم نیست چه سرنوشتی داشته باشن، ‫باید برای رهایی و سعادت خودشون بجنگن.
‫بنابراین همواره پسرانی شریف و بلندهمت
‫از مادران بزرگواری که به آسایشِ مردم ‫اهمیت میدن به دنیا اومدن.
‫هر دوره‌ای قهرمانان خودش رو داره.
‫قاسم، تقدیرت این بود که خان اعظم آلاش بشی.
‫شاید مردم الان درکش نکنن
‫اما مطمئنم که آیندگان
‫از تو به نیکی یاد می‌کنن.
‫امیدوارم خداوند در تمام دوران‌ها ‫از ملت قزاق محافظت کند.
‫آمین.
‫انشالله رحمت خدا شامل حالتون بشه.
‫اراتمند شما، حاکمِ خانات قزاق، ‫قاسم، فرزندِ ژانیبک.
‫پدربزرگ، حوصله‌م سر رفته.
‫بیا بغلم عزیزم.
‫ببخشید خان.
‫اشکالی نداره.
‫برای امروز کافیه. فردا ادامه میدیم.
‫می‌خوای سوار کدوم اسب بشی؟
‫تاوشوبار.
‫- خیلی وحشیه، ازش نمی‌ترسی؟ ‫- قبلاً یه بار سوارش شدم و نیفتادم.
‫فرزندانم، این «راه روشن قاسم خان»ـه.
‫قاسم خان، مردم قزاق رو به آرزوشون رسوند
‫و خودش هم خوش و خرم زندگی کرد.
‫داستان از این قرار بود...
‫و شما هم این ماجرا رو ‫سینه به سینه منتقل کنین
‫تا نام و یادش در میان آیندگان حفظ بشه.
‫ریش‌سفید، دفعه‌ی دیگه از خان‌های والامقام ‫و پهلوان‌ها بیشتر برامون تعریف می‌کنی؟
‫حتماً تعریف می‌کنم...
‫[قاسم خان در طی ده سال حکومتش،
‫استحکامات مرزی خانات قزاق رو تقویت کرد
‫و جمعیت تحت فرمان او ‫به یک میلیون نفر رسید.]
‫[در دوران او، روابط دیپلماتیک
‫با تمامی کشورهای همسایه شکل گرفت.]
‫[درست در همین سال‌ها، اروپای غربی
‫از خانات قزاق باخبر شد.]
‫[قاسم خان در یاد مردم به عنوان حاکمی خردمند
‫اصلاح‌طلب و قانون‌گذاری که مجموعه قوانینش
‫به نام «راه روشن قاسم خان» ‫شناخته می‌شد، باقی ماند.]
‫[این اثر به نیاکانمان که
‫جانشان را در راه آزادی نسل‌های آینده ‫فدا کردند، تقدیم می‌شود.]