میگن بزرگترین تهدید
برای وجود انسان در این سیاره ویروسه.
ما فکر می‌کنیم از یک نوع ماقبل تاریخ باشه.
این ویروس از هرچیزی که
جهان تا به حال دیده کشنده‌تره.
یک سوم جمعیت در عرض دو ماه نابود شد.
ما در قرنطینه هستیم.
این مسئله مرگ و زندگیه
من وظیفه دارم یک درمان پیدا کنم.
من به مرکز توجه پرتاب شدم.
درمان نزدیکه
ولی یه چیزی کم دارم.
پس آره، وضعیت طبیعی جدید ما چیه؟
نمیدونم. مطمئن نیستم بخوام بدونم.
شاید بتونیم بهش بگیم روال بهتر.
به عنوان یک جامعه، ما شاید زیادی به دیگران اعتماد کردیم.
ما دولت نماینده‌ای داریم
که همیشه نماینده مردمی که بهش رای دادن نیست.
ما باید برای نسل‌های بعد بهتر عمل کنیم
و نسل‌های بعدی.
ببین، من اهل زندگی در گذشته نیستم
پس بیاین فقط بفهمیم چطور میتونیم جلو بریم.
صحبت از گذشته، برنامه‌ریزی یادداشت
این آخر هفته یک آخر هفته فلاش‌بکه.
ما مخلوطی از برنامه‌های قبلی پخش خواهیم کرد
و این برنامه من برای امشب.
خانم‌ها و آقایان، جایی در آمریکا خورشید داره طلوع میکنه.
خداحافظی از روز 608 در انزوا.
آه!
آماده‌ای، الکس؟
فکر نمیکنم آماده باشی.
آآآه!
کمک!
اوه!
با توجه به، میدونی، تاریخ
ما احتمالاً برای چند روز، شاید یک هفته محبوس خواهیم بود
و بعد دوباره به کارهای عادی‌مون برمی‌گردیم.
من میگم نوشابه و چیپس ذخیره کن
و اشتراک نتفلیکس رو تمدید کن و بزن به تماشای پیاپی.
آه!
باشه.
شما با 911 محلی تماس گرفتید
ماک کریک، نیویورک.
به دلیل پروتکل‌های انزوا
خدمات اورژانسی دیگه در دسترس نیست.
- ما متاسفیم. - لعنتی
باشه.
آی!
لعنتی.
فکر کنم خرس سیاه‌مون برگشته.
واقعاً؟
آره، حسگر رو بیرون در
محوطه فعال کرده.
عجیبه.
چی؟
خب، اگه فعال شده باشه، زرده.
اگه آفلاین باشه، قرمزه.
چی فکر می‌کنی؟
فکر می‌کنم میخوام از این فنجان قهوه‌ای که همسر زیبام درست کرده
لذت ببرم چون خیلی زوده
که در مورد یک خرس یا یک حسگر نگران بشم.
آها، باشه.
منم دوست دارم.
بیا الکس، هیچ کاری نیست که تو نتونی انجام بدی.
نمیتونم.
چرت و پرت نگو.
تو مثل یه توده آتش گرفته‌ای
که از کوه پایین میای
هر مانعی که سر راهته رو نابود می‌کنی.
این یه تقلید مسخره از باباست، ولی ممنونم بابتش.
چی شده؟
این چه فرقی داره؟
چی؟
این چه فرقی داره؟
این قبلاً اتفاق افتاده.
احساسش مثل اینه چون ما حالا بیش از سه ساعت
داریم صحبت می‌کنیم.
من هنوز توی کامیونم.
کجایی؟
به هر حال، از حرفات ممنونم.
نه، نیستی چون جواب نمیدی
سوال ساده‌ام رو.
بسه.
این چه فرقی داره؟
نمیدونم لوری، باشه.
فرانک و میلی دارن میرن آفریقا
و اینکه بچه نه ساله‌مون رو تا اون طرف دنیا ببرن
به اندازه کافی ذهنم رو خراب نکرده
اینکه من به خاطر موقعیت جدیدم
در CDC اونجا نخواهم بود
منو درست جلوی اون توده آتشینی
قرار میده که ظاهراً هستم.
مامان عصبانی می‌شد.
این بعضی از دستور زبان‌ها رو به هم ریخته.
چطور بذارم بدون من برن؟
موقعیت قبلیت رو پس بگیر.
نمیتونم، نه.
اگه مسئله پول باشه.
مسئله پول نیست.
مسئله تعهده.
من به تعهداتم پایبندم.
پس به CDC بگو که صلح سبز
برنامه فرانک رو خراب کرد
و سفرش رو شش ماه جلو انداخت.
این بهانه‌اس.
من اینکارو نمی‌کنم.
درست، پس باید بذاری برن.
اون نه سالشه.
داره نوزده ساله میشه.
مسئله واقعی چیه؟
من اونجا نخواهم بود.
ممنون.
دوستت دارم، خواهر، ولی تو نمی‌تونی این حقیقت رو بپذیری
که تو همه چیز رو کنترل نمی‌کنی.
تو نمی‌فهمی لوری.
تو هیچ وقت نفهمیدی.
چی رو نفهمیدم؟
ثابت‌هایی وجود دارن، استانداردهای تغییر ناپذیری
که برای تعیین نتایج مختلف استفاده می‌شن.
تو داری درباره علم حرف می‌زنی.
تو داری درباره داشتن یه ثابت حرف می‌زنی که میتونه
برای کنترل متغیرهای زندگی استفاده بشه.
من ثابت هستم.
تا حالا نمی‌تونی اینو ببینی؟
تو نمی‌تونی همه چیز رو کنترل کنی، تقریباً هیچ چیزی در زندگی.
این یه توهمه، الکس.
من توهم دارم؟
فکر کردن اینکه می‌تونی زندگی خودت و دیگران رو کنترل کنی
خطرناکه.
بی‌مبالاتی و
آره، اون فکر کمی توهمی‌یه.
واو.
ببخشید.
چه مدت نگهش داشتی؟
مدت خیلی طولانی.
دیگه چی نگه داشتی؟
تو آماده نیستی.
برای چی یاد بگیرم، لوری؟
نه.
بی‌خیال.
نمی‌تونی یه همچین چیزی رو شروع کنی
فقط واسه اینکه ولش کنی انگار هیچی نبوده.
بابا می‌دونست تو ضعیفی.
آماده‌ای؟
پرسیدم، "آماده‌ای، الکس؟"
آآآه!
اونا که کنترل رو می‌پذیرن
باید متغیرهایی که ما رو
از کنترل خارج می‌کنن هم بپذیرن.
می‌دونی، بابا
با نگاه به گذشته، ترجیح می‌دادم
یه گفتگوی خوب باهات داشته باشم
به جای اینکه مجبور باشم به دست بیارم.
وای خدای من.
اول یک خاطره، حالا یک بحث بین فردی.
چی می‌گفتی؟
آره، به جای اینکه هربار میرفتیم مثلا پیاده روی
مجبور باشم یه هدف تصادفی
به دست بیارم
آها، خب، اینطوری عشقم رو بیان می‌کنم.
درخت غان؟
آه نگاه کن، یه درخت غان.
میدونستی سرخپوست‌ها از غان
برای قایق‌ها و خونه‌ها کاغذ درست می‌کردن؟
بیاین اینجا وایسیم
کل این درخت رو لایه‌برداری کنیم و یه قایق بسازیم.
اغراق نکن، فقط یک قایق مسافری ساده بود.
چی بهش اشاره کرد، هان؟
شاید ابزارهایی که پشت یه کنده مخفی کرده بودی.
همه برنامه‌ریزی نشده بودن.
اوه، لطفاً.
خب، خرس.
اون کاملاً برنامه‌ریزی شده بود.
نه، برنامه‌ریزی نشده بود.
فکر کردم فقط یه ایده خوبه که
تو تنها بودی و می‌تونستی خودت رو
تنها تو جنگل مستقر کنی.
ما هیچ وقت خرسی توی ملک نداشتیم.
برای هر چیزی اولین باره.
خب، فکر کردم کار درخشانی کردی.
منظورم اینه که تو کیفت رو 10 فوت بالای زمین آویزون کردی
و 20 فوت از جایی که می‌خوابیدی فاصله داشت.
درخشان بود.
دختر من.
سرد، تاریک، مرطوب، ساکت بود
تا زمانی که صدای خرس رو شنیدم که اطراف چادرم می‌گشت.
اون منو به حالت آماده‌باش درآورد.
خب، متمرکزت کرد.
اون وقتا تو جنگل، بابا، اونا
اونا تو رو قوی، مقاوم کردن.
بدون این ویژگی‌ها
نمیتونستی دو سال زودتر فارغ‌التحصیل بشی
و هیچ وقت به جانز هاپکینز نمی‌رفتی.
کنترل.
این باعث شد ازت بترسم، نه
احترام بهت بذارم.
نه واقعاً.
خب، فکر می‌کنم همه اون‌ها تو رو آماده کردن
برای همین لحظه دقیق.
بگو اون چیزی که همه این سال‌ها نگه داشتی.
فرانک در مورد چی دروغ گفت؟
چی؟
شنیدی منو.
فرانک در مورد چی دروغ گفت؟
از کجا می‌دونی در این مورد؟
تو 15 ساله که مردی.
تو فقط آماده نیستی.
چرا تظاهر می‌کنی که بعضی چیزها رو می‌فهمی؟
چون بهت اعتماد به نفس میده
و تو رو به یادگیری هل میده.
وقتی من نه سالم بود؟
انسان‌ها تکامل پیدا می‌کنن.
ما پیشرفت می‌کنیم.
ما جلو می‌ریم.
خب، می‌میریم.
خب، من دیگه جلو نمی‌رم.
پس، عالیه.
مرده.
تو نخواهی مرد.
پای خون‌ریزیم باهات موافق نیست.
تو پات رو از دست نخواهی داد
و تو نخواهی مرد.
تو نمی‌دونی.
می‌دونم.
چطور ممکنه بدونی؟
من 15 ساله که مردم
و اینجا داریم گپ می‌زنیم.
من یه سری چیزها می‌دونم که میتونه کمکت کنه.
چطور ممکنه اصلاً به من کمک کنی؟
با همین که اینجا هستم.
ولی تو اینجا نیستی.
همم.
مطمئنم می‌خواستی پهپاد رو ماه گذشته تعمیر کنی
وقتی گفتی میخوای این کار رو بکنی.
لعنت، راست میگه.
آآآه!
سلام؟
سلام!
آمازونیا؟
دوستام، خانواده‌م که منو می‌شناسن
من واقعی، منو میلی صدا می‌کنن.
البته.
خاطرات
گفتگو با مردگان
توهمات، وای خدای من.
کاش می‌تونستم کمکت کنم.
این کاریه که می‌کنم، ولی این بار نمی‌تونم.
باید خودت به خودت کمک کنی وگرنه میلیون‌ها نفر حتماً خواهند مرد.
میلیون‌ها نفر قبلاً مردن چون من شکست خوردم.
من در هر راهی شکست خوردم
که یک مادر می‌تونست در حق دخترش شکست بخوره.
مجبور شدم تو و پدرت رو در کنار هم
در یک زمان دفن کنم.
سعی کردم و شکست خوردم.
انقدر عصبانیت، انقدر پشیمونی، گناه.
انقدر خودترحمی.
کی اینطوری شدی؟
نمی‌دونم کیم.
خوب.
پس منم ولت می‌کنم همونطور که تو ولشون کردی
همونطور که منو ول کردی.
نه، صبر کن.
نرو.
آه.
18 میلیون نفر مردن.
400 میلیون نفر در جهان.
چطور اون‌ها نفر اول و دوم شدن؟
وای خدای من، خب، همه‌گیری.
نیم میلیارد نفر مردن.
آخ!
لعنتی.
1% ایمنی طبیعی.
هممم.
خیلی خاصه.
لعنت.
مردمی که ادعا می‌کنن
ممکنه ما سیاره‌مون رو نابود کنیم برام بامزه‌ان.
سیاره خوب خواهد بود.
ما هستیم که باید نگرانش باشیم.
زمین خیلی پیشتر از ما
وجود داشته.
می‌خواهم بدونم آیا انسان‌ها ویروسن.
ما تکثیر می‌شیم و منابع رو نابود می‌کنیم
همون ویژگی‌های مرگبارترین ویروس.
شاید ویروس دفاع زمین در برابر ماست.
آآآه!
اون در مورد چی حرف می‌زنه؟
آآآه!
بابا هیچ وقت فکر نمی‌کرد من ضعیفم.
اون چیزی که باید بدونی رو بهت گفت
همونطوری که به من گفت.
چرندیات.
اون در مورد خوداتکایی
تنهایی، مدیریت موقعیت‌ها انگار که هیچکس جز خودت نداری
که بهش تکیه کنی باهات حرف زد.
من و اون در مورد موسیقی، فیلم‌ها، هنرها صحبت کردیم.
ما سه بار سوار اتوبوس شدیم و به شهر رفتیم تا "اجاره" رو تماشا کنیم.
من دی‌وی‌دی "مولن روژ" رو شکستم
فقط با دیدن مکرر اون.
ازش متنفر بودم.
خب، هنوز از موزیکال‌ها متنفرم.
و به شدت عاشق تنهایی جنگل‌ هستم.
داری حرف منو می‌زنی.
ممنون.
اون تو رو برای اون پیاده‌روی‌های طولانی برای شکار برد
تو جنگل‌های عزیزت.
آره.
من از حشرات بدم میاد و اون هزینه کلاس‌های آوازم رو پرداخت کرد.
کاملاً هدر دادن پول بود.
دو تا تونی و سه جایزه ویژه مرکز لینکلن من مخالفن.
پس بابا با ما متفاوت رفتار کرد
چون نمی‌دونست بهتره؟
وقتی بابا استعداد تو برای علم رو فهمید
تو رو به رفتن به کالج تشویق کرد.
من، برای من بلیت اتوبوس خرید
فرستاد به منهتن تا با عموابی زندگی کنم
تا در بارش پایین آواز بخونم.
بابا با ما متفاوت رفتار کرد
چون می‌دونست باید با ما متفاوت رفتار کنه.
بابا، بیشتر از هر کسی، درک کرد که ما کی هستیم
و همچنین ضعف‌های ما رو می‌دونست.
اون آخری مخصوصاً برای من بود؟
و بهت می‌گم مامان.
نه، مامان رو واردش نکن.
مامان می‌دونست بابا چی کار می‌کرد
و کاملاً ازش حمایت می‌کرد.
مامان نمی‌دونست بابا چی کار می‌کرد.
کاملاً ازش حمایت کرد.
مامان تماماً در حال رفتار برابر با دخترانش بود.
وای خدای من، الکس.
چطور می‌تونی اینطور همزمان نابغه
و احمق باشی؟
با کار خیلی سخت.
رفتار برابر با مردم؟
این عین دیوونگیه
چون هیچ دو نفری مثل هم نیستن.
ما هممون متفاوتیم با نیازهای مختلف
و بابا اینو می‌فهمید.
خب، متفاوت رفتار کردن با ما
چه ربطی به این داره که اون تو رو بیشتر از من دوست داشته؟
بیشتر دوست داشته.
این رو همین الان ساختی؟
آره، راستش، چون من
هیچ جوابی نداشتم.
خب، مامان واقعاً تاکتیک‌های بابا رو می‌دونست؟
مامان می‌دونست بابا بینش منحصر به فردی نسبت به ما داشت
و کاملاً حمایتش می‌کرد.
مامان فوق‌العاده بود.
آره.
آره، بود.
می‌خوام کاملاً از فرانک در کاری که می‌کنه حمایت کنم
چیزی که بهش باور داره و براش می‌جنگه
با وجود اینکه آگاهه که داره ریسک‌هایی می‌کنه
که دیگه نمی‌تونه از پسشون بربیاد.
اون حالا مسئولیت‌هایی داره.
آره، داره.
برای میلی، اگه اون می‌خواست به سخت‌ترین جای زمین بره
برای هدف، عالیه، اهمیتی نمی‌دادم.
منظورم اینه که، البته که اهمیت می‌دادم، ولی اون یه مرد بالغ بود
و نیازی به کنترل دقیق من نداشت.
پس
داری می‌ذاری برن؟
آره.
انتخاب منه.
من دارم موقعیت رو کنترل می‌کنم.
برای کمی خبرچینی برگشتی؟
اوه، سلام.
سلام.
الو؟
کسی باهاته؟
خب، متاسفم، واقعاً چیزی ندارم بهت بدم
ولی می‌دونی چیه؟
یه کاری هست که می‌تونی برای من انجام بدی.
می‌تونی به نزدیک‌ترین ایستگاه پلیس یا بیمارستان بری
و یکی رو بیاری اینجا؟
میتونی اینکارو بکنی؟
نه؟ هممم. یه کم زیادیه؟
آره، حدس می‌زنم همینطوره.
بیا اینجا.
بذار یه نگاهی بهش بندازم، لطفاً.
رئیس؟
اسمت رئیسه؟
خدا منو پیدا کرده.
اوه، بله.
بله، خیلی تاثیرگذار هستی.
خب، به نظر میاد تو هم مثل من اینجا گم شدی.
هیچکس دنبال تو نمیاد، نه؟
می‌دونی چیه؟
باید باهات صادق باشم.
نمی‌خوام بهت بگم رئیس، باشه
چون این برای من یه عالمه
کلی چیز رو باز می‌کنه
پس بهت میگم سگ.
هان؟
نه؟
باشه، خوبه.
بهت میگم رئیس.
پس باهام صادق باش اینجا، رئیس.
واقعاً اینجا چی کار می‌کنی؟
چون من می‌دونم چطور اینجا اومدم.
بی‌احتیاط رانندگی کردم و ماشینم رو چپ کردم
ولی احساس می‌کنم که تو به این دلیل اینجا نیستی
چون بوی خوبی میدی، کتت تمیزه.
می‌گم تو بیشتر سگ خونه هستی.
پس دلیل اصلی که اینجا هستی چیه، رئیس؟
همم؟
من قرار نیست جواب‌هام رو با تو پیدا کنم، نه؟
بیا اینجا.
بیا کنار من دراز بکش، هان؟
هی.
صبر کن.
نه، برگرد.
لطفاً.
رئیس، برگرد.
نگران نباش.
همینجا هستم.
آآآه!
به‌روزرسانی خبرها.
با 90% از کشور در قرنطینه
و تا الان با توجه به ایمنی‌شناسان CDC
خود دکتر والدن گفتن تنها 1% از جمعیت
به نظر میاد که... کافیه.
به طور طبیعی ایمنی دارن، خودشون شامل.
- خفه شو. - به نظر میاد همه ما گیر افتادیم
همون جایی که هستیم.
- بهم بگو. - منظورم اینه که موافقم
با موندن تو خونه، تعامل نداشتن با مردم
ولی چه مدت طول می‌کشه تا اقدامات پیشگیرانه بدتر بشن؟
- هیچ. - و عفونت
هیچ زمانی نیست که عفونت
از درمان یا درمان بهتر بشه.
ولی من فقط دارم دهنم رو تکون میدم
چون این چیزا رو تو کلاس ارتباطاتم درس ندادن.
کاملاً درست می‌گی.
صبر کن.
احساس می‌کنم باید بگم همه ما باید تلاش کنیم
برای گسترش امید، نه ترس.
حقیقت رو منتقل کنیم، نه دروغ.
و از همه مهم‌تر، یادمون نره کسانی که هزینه دادن
و دارن هزینه نهایی رو می‌دن، اونا که زندگی رو از دست می‌دن
تا بقیه ما مجبور نباشیم.
خانم‌ها و آقایان، جایی در آمریکا خورشید داره طلوع می‌کنه.
دیگه هیچ فردایی مثل امروز نخواهد بود.
برای یک ابدیت، من جنگیدم، رنج کشیدم.
برای چیزی که باور دارم خون دادم.
چیزی برام نمونده، چیزی برای دادن.
تو خیلی در اشتباهی.
انسان‌ها توانایی انتخاب دارن
آزادی اراده
توانایی پیشروی
و تحقق سرنوشت‌های بزرگ
اما تو انتخاب کردی که تکامل پیدا نکنی
تو داری انتخاب می‌کنی که بی‌حرکت بمونی.
این مسیر رو ادامه بده و قطعاً شکست می‌خوری.
باید پیشرفت کنم وگرنه می‌میریم.
ایرادی نداره که رها کنی
و به چیزها متفاوت نگاه کنی.
به چیزهایی فکر کن که قبلاً بهشون فکر نکردی.
تا حالا فکر کردی
که گونه ماقبل تاریخ
منشأ همه‌گیری نبوده؟
چی؟
آآآه!
لعنت.
تاریخ الزاماً تکرار نمی‌شه
ولی به تکرار تمایل داره.
تو با داشتن دو دختر گرفتار شدی.
من هیچ وقت از داشتن شما دو دختر پشیمون نشدم.
می‌دونم.
فکر می‌کنی چی باعث شد فرانک تو رو ترک کنه؟
این کارو نکن.
چرا کسی که نمی‌تونه از خودش دفاع کنه رو حمله می‌کنی؟
بهش حمله نمی‌کنم. سواله.
بله، یه سوال متهم‌کننده.
نه، این یه سوال اتهامی نیست.
تو فقط خیلی دفاعی جوابش رو میدی.
من دفاعی نیستم، جواب رو می‌دونم.
خب بگو.
فرانک هیچ وقت به من دروغ نگفت.
همم.
نه به طور کامل، نه
منظورم اینه، اون به آفریقا رفت و برای صلح سبز کار کرد.
اون قسمت درسته، 100%.
آره، گفت.
ولی دیگه کجا رفت؟
بابا، میشه فقط بیخیال بشی؟
لطفاً.
عزیزم، متوجه هستی که فقط صدای من نیست
که داره این سوال‌ها رو می‌پرسه؟
آماده‌ای؟
نه، الکس، فکر نمی‌کنم باشی.
نه.
نه، جواب‌ها اینجان.
همیشه اینجا بودن.
این نه
باشه.
و اینم
از این
خوبه. دیگه چی داری؟
وقتشه.
نه.
نه، دانیل.
جولیا، وقتشه.
من آماده نیستم.
میکروب یخچالی از مقایسه‌های
تولید باکتری روی سطح یخچال‌ها.
سطوح بین قطب شمال و جنوب.
فلات تبت
چین.
تغییرات اقلیمی یخچال‌ها رو آب می‌کنن
دسترسی به ویروس‌هایی رو به ما می‌ده که دیده نشده‌ان
در میلیون‌ها سال.
ویروس‌های باستانی تامین می‌کنن
می‌دونی، من دیروز داشتم فکر می‌کردم
فکر می‌کردم چقدر راحت بالای زنجیره غذایی، ما
به راحتی توسط این قاتل میکروسکوپی زمین‌گیر شدیم.
اوضاع داره یه جورایی مثل کتاب مقدس می‌شه.
فکر می‌کنیم چقدر کنترل روی آینده‌مون داریم
سرنوشت‌مون، کنترل.
کنترل فقط یه افسانه‌ست.
آدما ازش استفاده می‌کنن.
سعی می‌کنیم خودمون رو متقاعد کنیم
که کنترل یه چیز ملموسه
انگار که واقعاً انتخاب فعالی داریم
روی مسیر زندگی‌مون، ولی در واقع نداریم.
اینجا مایکل تانر هستش که خداحافظی می‌کنه.
و تو مطمئنی
کاملاً مطمئن که اشتباه نمی‌کنی؟
تو باور داری که ما کنترل واقعی، ملموس روی زندگی‌هامون داریم؟
کنترل انتخابیه بر اساس تحقیق.
به حقایق نگاه می‌کنی، یه مسیر عمل تعیین می‌کنی
اون عمل رو اجرا می‌کنی و نتیجه رو کنترل می‌کنی.
کنترل یه توهمه.
ازش استفاده می‌کنی تا ناامنیت رو فراموش کنی.
تو هیچ کنترلی روی هیچ چیزی نداری
و نداشتن کنترل ازت می‌ترسونه.
زندگی یه معادله نیست.
یه آزمایش نیست که بشه امتحانش کرد
بارها و بارها تا موفق باشه یا نه.
من خطرات رفتنشون رو سنجیدم، حساب و کتاب کردم.
شاید تو قلبم دوستش ندارم
ولی ذهنم می‌دونه که اونا خوب خواهند بود.
قانع کردن خودت با پذیرفتن واقعیت فرق داره.
داری خودت رو قانع می‌کنی که شوهرت
و دخترت هیچ خطری نخواهند داشت
وقتی می‌دونی که متفاوتن، و هیچ کاری نمی‌کنی.
دارم هرکاری می‌کنم تا عقلم رو از دست ندم!
لعنتی!
آره، می‌خوای بیشتر بهم بگی
که چطور روی زندگی‌مون کنترل داریم
در تفکر سه‌بعدی؟
نه، واقعاً نمی‌خوام، لوری، باشه؟
فرانک و میلی الان دارن به یکی از
خطرناک‌ترین مکان‌های روی زمین میرن
و من باید با این واقعیت کنار بیام
که انتخاب کردم بذارم برن
و من اونجا نخواهم بود.
این برای من سخته.
می‌دونم.
موضوع این نیست که واقعاً باور داری
که می‌تونی سرنوشت ما رو کنترل کنی.
موضوع اینه که ترجیح می‌دی، بهتره
راحت‌تره برای تو انگار که تمام انتخاب‌ها رو خودت انجام دادی
تا اگه یه کمی چیزی اشتباه بشه
کسی جز خودت رو سرزنش نکنی
چون اگه کس دیگه‌ای مقصر باشه، خب
اون دیو ترسناک تو رو آزاد می‌کنه.
نه.
نه، اینطور نخواهد بود.
اونا تمام احتیاط‌های ممکن رو دارن انجام می‌دن
و بله
من مشکلی ندارم که نتونم خودم رو ببخشم.
می‌دونم.
درسته.
تو هنوز آماده نیستی.
اعتماد به خرد مشکل تو نیست.
مشکل تو اعتماد به قدرت مطلقه.
چطور رهاش کنم؟
با رها کردن مسئولیت ما.
یادته همون روزی که بابا و من رفتیم بهت گفتم؟
الکس، این در مورد چیزیه که باید انجام بشه
برای این سیاره، برای میلی.
این در مورد پیشرفت، تکامله.
اگه جلو نریم، می‌میریم.
و من می‌خوام دنیا رو ببینم
و تمام آدمایی که جزوش هستن.
تمام آدما.
ببین چی کار کردیم.
ما به بچه‌مون امید دادیم.
نگران نباش.
تو هرکاری می‌دونستی کردی تا از ما محافظت کنی.
تنها ثابت واقعی در زندگی همینه که غیرقابل پیش‌بینیه.
من نتونستم ازت محافظت کنم
از چیزی که هنوز وجود نداشت.
در این ورس اول، روح حالت و طرز
و طریقه جدا شدن خودش
از خودش و از تمام چیزهای در حال مرگ رو میگه
یه مرگ واقعی برای همه اونا و خودش
تا به زندگی شیرین و لذت‌بخش با خدا برسه.
این شب تاریک من نیست، بابا.
هست، ولی تو هنوز درک نکردی.
چی رو درک نکردم؟
تو هر روز با عصبانیت بیدار می‌شی چون زنده موندی.
فکر می‌کنی ایمنی طبیعی تو به این طاعون
یه مجازاته
یه نفرینه
در صورتی که نعمته.
بیشتر از بچه‌م زنده موندن نعمت نیست.
این نوع خشم تو رو خواهد کشت.
اوه، پای در حال خون‌ریزی من داره از پسش بر میاد.
و این خشم که منو سر پا نگه می‌داره.
خب، شاید بهتره عشق رو امتحان کنی.
یه انگیزه‌دهنده بهتره.
- اوه، آره؟ - آره.
بگو.
خرگوشه رو یادت میاد؟
شکست بزرگم تو جنگل.
اون روز رو چطور یادت میاد؟
من از کشتن خرگوش امتناع کردم.
رهاش کردم.
و اون ضعف رو نشون می‌داد و تو رو عصبانی می‌کرد.
همینطور بود
ولی من اشتباه می‌کردم.
چی؟
من کاملاً اشتباه می‌کردم.
معذرت می‌خوام، یه بار دیگه لطفاً.
اشتباه.
تو هی این کلمه رو میگی، ولی تو پدر منی
و تا حالا نشنیدم اینو بگی.
من گفتم
تنها
خیلی زیاد.
واقعاً؟
آره.
ولی این بار فرق داشت.
احمق بودم که فکر می‌کردم نکشیدن یه خرگوش
نشونه ضعف بود.
نبود.
نمی‌دونستم.
اون موقع اینطوری فکر نمی‌کردم، ولی تو می‌کردی.
تا وقتی که می‌تونی هر روز بیدار شی
و خشمگین نباشی
ما هنوز آماده نیستیم.
فرانک در مورد چی دروغ گفت؟
چرا همش یه سوالو می‌پرسی؟
امیدوارم به حقیقت برسم.
اگه تقصیر فرانک نیست تقصیر کیه؟
تقصیر منه.
همش تقصیر منه.
دیگه نمی‌خوام چشامو ببندم
و اونا رو ببینم.
نمی‌تونم چون فقط
فقط ناراحت و عصبانی‌ام.
حالا می‌تونم باهات باشم.
آآآه!
الکس.
چیو هی از دست میدی؟
در سال ۲۰۱۳، یه گروه از دانشمندان فرانسوی
چیزی که بهش میگن ویروس پاندورا رو کشف کردن.
این‌ها میکروب‌های باستانی‌ان
ویروس‌هایی که از بشریت قدیمی‌ترن.
یه ویروس ماقبل تاریخ
سیاره رو آلوده کرد
و باعث شد دنیا برای نزدیک به دو سال
درهاشون رو ببندن؟
آره.
ببین، قضیه اینه که
ویروس‌های ماقبل تاریخ هرگز به نظر مضر برای انسان‌ها نبودن.
اونا بیشتر توی محیط‌های دریایی پیدا می‌شن
که آمیب‌ها رو آلوده می‌کنن.
پس چطور یه سویه ماقبل تاریخ خالص
همینه.
اینه که همیشه از دست دادم.
اگه، اگه دوباره مهندسی شده باشه چی؟
باید از منبعش این کار انجام می‌شد.
چرا؟
تا یه سلاح بیولوژیک بسازن که براش درمانی وجود نداشته باشه.
قبل از اینکه فرانک NSA رو ترک کنه، نظریه‌ای داشتن.
اونا باور داشتن که یه گروه تروریست نمونه‌ای از ماقبل تاریخ به دست آوردن
و اونو به سلاح تبدیل کردن.
اونا فکر می‌کردن از طریق لمس منتقل می‌شه.
پس چیزی که می‌گی اینه که یه گروه از تروریست‌ها
میلیون‌ها نفر رو کشتن.
نه
CDC این کار رو کرد.
فرانک و من هیچ وقت به نظریه تروریستی باور نداشتیم.
نظریه مناسب‌تر این بود که CDC داشت
با یه سویه ماقبل تاریخی آزمایش می‌کرد
و اتفاقی درست از آب دراومد
و پخش شد.
دروغ فرانک، سفرش به زامبیا
با صلح سبز کاملاً واقعی بود.
اون هیچ وقت میلی رو تو معرض خطر قرار نمی‌داد
ولی من معتقدم که یه ملاقاتی داشته
که ثبت نکرده.
با کی؟
اون رابط قدیمیش تو NSA، که احتمالاً یه نمونه بهش داده
که به CDC اعتماد نداشتن.
اونو میاورد خونه، می‌داد به من
و من مخفیانه روی واکسنش کار می‌کردم.
همم.
پس این چطور روی مرگ فرانک و میلی تاثیر گذاشت؟
انتقال ایمن یه ویروس مثل اینه
که از شکستن یه تخم مرغ خام جلوگیری کنی در حالی که روی دماغه
یه بوئینگ 747 در حال پرواز تو ارتفاع ۳۵۰۰۰ فوتی باشه.
- سخته. - بله، هست.
پس ظرف باید آسیب دیده باشه
و فرانک و میلی در معرضش قرار گرفته باشن.
با لمسش؟
نه.
احتمالاً به یه سویه تنفسی جهش پیدا کرده
و هوابرد شده.
فرانک و میلی هیچ شانسی نداشتن.
از همون اول هیچ شانسی نداشتن.
گزارش آسیب‌شناسی نشون داد
که اونا از یه سویه ماقبل تاریخی مردن
و به خاطر همین دو سال روی اون تمرکز کردم
دو سال تلف شده.
چون اگه به سلاح تبدیل بشه
نمی‌تونی از یه سویه ماقبل تاریخ خالص واکسن بسازی.
حالا که می‌دونی دنبال چی بگردی، می‌تونی حلش کنی؟
حلش کن.
ویروس رو.
می‌تونی درمان پیدا کنی؟
آره، شاید.
ولی چه فرقی می‌کنه؟
اونا مردن.
دنیا هنوز می‌چرخه و به آدمایی مثل تو نیاز داره.
مخصوصاً تو.
من کنترل همه چیز رو به دست گرفتم.
من خودم اینو روی همه آزاد کردم.
غرور من میلیون‌ها نفر رو می‌کشه.
تقصیر تو نبود.
تو هیچ کنترلی روی این نداشتی.
هیچ وقت نداشتی.
فرانک کاری که فکر می‌کرد درسته انجام داد.
اون یه قول داد.
تو بهشون گفتی که درمانی پیدا می‌کنی.
حالا باید به قولت عمل کنی.
تو زنده‌ای. باید مبارزه کنی.
دیگه نمی‌دونم چطوری. خیلی سخته.
زندگی سخته. زنده بودن سخته.
ولی تو باید شب‌های تاریکت رو پشت سر بذاری
تا همه ما بتونیم دوام بیاریم.
بیدار شو، الکس.
وقتشه که بیدار بشی.
آآآه!
دانیل، این اشتباهه.
دو سال گذشته.
تهدید هنوز وجود داره.
می‌دونم.
فقط از ویروس، بیمار شدن، نیست
ولی یادته غارتگرها، چپاولگرها رو.
یادمه فقط بچه‌ها بودن و اونا فقط دنبال پناهگاه می‌گشتن و ما اونارو فرستادیم برن.
حالا ممکنه بدتر باشه.
فکر کردم خرسه.
در هر صورت، خطرناکه.
ببین، یه خرس، یه گوزن
چندین حسگر رو از کار می‌انداخت.
این یکی حسگر غیرفعاله.
و من فکر می‌کنم
چی؟
من فکر می‌کنم کسیه که به کمک ما نیاز داره
و می‌خوام بفهمم.
من باید بفهمم اون بیرون چه خبره.
تو نمی‌خوای بدونی؟
من می‌خوام، ولی می‌ترسم.
منم می‌ترسم.
وقتشه، نه؟
خیلی وقته وقتشه.
بریم.
من رانندگی می کنم.
مستقیم به جاده ۱۰.
چرا؟
خب، اگه درست بگی و یکی به کمک نیاز داشته باشه
می‌دونه که تو دستای امنت.
ما تقریباً دو سال از شبکه خارج بودیم. اونا هستن؟
مستقیم برو.
جاده ۱۰، کمی بعد از اونجایی که اون مزرعه باز هست.
جایی که قبلاً چوب‌برها بودن، قبل از انزوا.
همینجا.
باید یه نفر باشه.
محل تصادف رو می‌بینم.
برو، من بقیشو انجام میدم.
لعنتی.
الکس والدن؟
الکس.
نبضی حس نمی‌کنم.
الکس والدن؟
هیچی، هیچی حس نمی‌کنم.
اون دچار هیپوترمی شده.
لعنتی.
متاسفم.
نباید منتظر می‌موندیم.
نه.
بیا، الکس.
خیلی مفتخرم که اینجام.
تو اینجایی.
من اینجام، تا بپرسم داری چی کار می‌کنی؟
خودتو می‌کشی؟
نه، نه، نه، من دارم ول می‌کنم.
همونطور که تو گفتی.
نه، این تسلیم شدنه.
این ول کردن نیست.
ولی اونا یادداشت‌هام رو پیدا می‌کنن.
اونا به من نیاز ندارن.
مامان، معلومه که بهت نیاز دارن.
اشتیاقت، تمرکزت، هوشت.
ایمانت به دیگران رو کم نکن.
نه. نمی‌بینی؟ من می‌خوام اینجا باشم.
می‌خوام با تو باشم.
نه، مامان.
من اینجا نیستم.
چی؟
خیلی مفتخرم که دخترت بودم.
حالا منو حس کن و بشنو.
تو آماده‌ای.
الکس!
برگشته.
- الکس. - من کجام؟
الکس، من دانیل هستم.
این زن من جولیاست.
تو حالت خوب میشه.
باشه، من میرم زیرش
می‌کشیمش بیرون، باشه؟
باشه.
برو یک، دو.
سه.
بذار اینو چک کنم.
هی دکتر، ما می‌دونیم تو کی هستی.
باشه.
اوه، این چیه؟
دنبال چی می‌گردی؟
یادداشت‌هام.
باشه، می‌رسونیمت بیمارستان، باشه؟
بریم، بریم، آماده و بلندش کن.
آه!
- باشه. - باشه، اونو می‌خوام.
این چیه؟
مال دخترم بود.
باشه.
تو کیف‌ها رو بگیر، من می‌رانم، باشه؟
صبر کن، می‌خوام بیام اون طرفت.
بریم، همینجا وایسا.
می‌بینمتون.
آه!
برو، برو، برو، برو.
می‌خوایم بذاریمش عقب.
بریم. حواست به سرت باشه.
خوبه، باشه.
حالت خوب میشه.
بابت نجات دادن زندگیم ممنون.
تو شگفت‌انگیزی.
ما این لحظات رو تحمل می‌کنیم.
گاهی اونا ما رو توی مسیر جدیدی می‌ذارن.
آره.
آره، همینطوره.
ما باید بریم.
آماده‌ای، الکس؟
من آماده‌ام.
بریم.
باشه، حالا، می‌خوام تو رو برگردونم اینجا.
حالت خوبه، بریم.
حواست باشه.
باشه، بریم.
یک روز جدید، آینده‌ای جدید.
یه روز اینا فقط یه خاطره میشه
یه خاطره دردناک
ولی همینطور یه خاطره از پیروزی.
نژاد بشر ادامه داره.