‫تو دهه نود...
‫که نوشابه خوب بود ‫و ماری‌جوآنا بد بود،
‫انسان‌های فانی داستان عشقشون رو...
‫با یه سری آهنگ روی نوار کاست ‫ضبط می‌کردن.
‫[موسیقی متن داستان ما]
‫هر آهنگ نمایانگر لحظه مهمی ‫از داستانشون بود.
‫[دانکن دو - به یاد توئم] ‫[مانا - بیابون] [فلانز - در بلوار]
‫[آلاسکای دیناراما - نه تو نه هیچ‌کس] ‫[مانا - در آبی]
‫[مانا - بوی غم] ‫[مانا - اشعه خورشید]
‫ولی با گذر سال‌ها، ‫ماری‌جوآنا یه سری جاها قانونی شد،
‫مصرف نوشابه کاهش یافت...
‫و اون نوار کاست فراموش شد.
‫پونصد سال.
‫پونصد ساله تعطیلات نیومدم سفر، ‫اون‌وقت این‌جوری می‌کنن؟
‫ای بابا. بپا دیگه.
‫ببخشید.
‫- ببخشید، متوجه نشدم شما... ‫- چی‌ام؟
‫کورم؟
‫نه، من خیلی خوب می‌بینم.
‫تویی که دیدت مشکل داره.
‫من وقت این حرف‌ها رو ندارم.
‫- چیه؟ مشکلی هست؟ ‫- کلی مشکل هست.
‫جای این که الان مشغول وحش‌گشت باشم، ‫به‌خاطر تو اومدم اینجا.
‫ولی بگذریم، زود تمومش کنیم.
‫این مال توئه.
‫[دانکن دو - به یاد توئم] ‫[مانا - بیابون] [فلانز - در بلوار]
‫[آلاسکای دیناراما - نه تو نه هیچ‌کس] ‫[مانا - در آبی]
‫[مانا - بوی غم] ‫[مانا - اشعه خورشید]
‫[النا]
‫[روز ولنتاین مبارک]
‫[النا]
‫[کارلوس]
‫[توافق‌نامه طلاق]
‫[کارلوس]
‫[النا]
‫سلام.
‫وقتی می‌گم تو خونه آهنگ نذاریم، ‫یعنی تو خونه آهنگ نذاریم،
‫خیال می‌کردم توافق کردیم.
‫کاغذ قرمز یعنی مال توئه. ‫کاغذ سبز یعنی مال منه.
‫عجب. چقدر منصفانه.
‫خودت گفتی هیچی نمی‌خوای.
‫«هیچ چیزی که من رو ‫یاد خودمون بندازه نمی‌خوام»...
‫به این معنا نیست که ‫«هیچ‌کدوم از اموالمون رو نمی‌خوام.»
‫با این که وکیلی، واضح صحبت نمی‌کنی.
‫با این که موزیسینی، ‫گوشت خوب نمی‌شنوه، مگه نه؟
‫نوش جان.
‫وای. درست شنیدم؟
‫- بالاخره قبول کردی من آهنگ می‌سازم؟ ‫- آره.
‫ببین. بند سوم. ‫خونه طبق توافقمون مال توئه.
‫این‌جوری می‌تونی آهنگ بسازی.
‫اسمش چی بود؟ ‫گروه موسیقی کوچولوت رو می‌گم.
‫- «اسکیت‌ها» ‫- «اسکیت‌ها»
‫کارتون بد نبود. ‫حداقل به درد عروسی و مهمونی می‌خوردین.
‫نه‌خیر، راستش خیلی هم خوب بودیم.
‫می‌شه بذاری کلش رو بخونم؟ ‫مرسی.
‫- می‌شه یه چیزی بگم؟ ‫- چرا که نه؟
‫هیچی بیش از این که دلت می‌خواد ‫همیشه یخ بجوی...
‫رو اعصاب نیست.
‫- رو اعصابته؟ ‫- به اینجام رسیده.
‫این همه مدت می‌گفتی عیبی نداره.
‫خب، دروغ می‌گفتم. راضی شدی؟ ‫تحملش رو ندارم.
‫حال من هم از خیلی چیزها به هم می‌خوره!
‫مثلا چی؟
‫- گوشت‌خردکن مال منه. ‫- خودت بهم داده بودیش.
‫بی‌شوخی؟ از بین این همه وسیله خونه؟ ‫فقط همین؟
‫انتظار داری با یه آب‌گیر لیمو چیکار کنم؟
‫لیموناد درست کن.
‫[مانا] ‫[بچه‌ها کجا بازی کنن؟]
‫[کارلوس]
‫اون مال توئه.
‫خودت می‌خواستیش، مگه نه؟
‫یادته؟
‫تو پولش رو دادی.
‫[کارلوس]
‫کارلوس، خیلی مسخره است.
‫نمی‌شه صحبت کنیم؟
‫به نظرم بیش از حد حرف زدیم ‫و همه‌چی واضحه.
‫[النا]
‫ما اشتباه کردیم.
‫[النا]
‫واقعا به نظرت اشتباه کردیم؟
‫آخه... من واقعا عاشق شدم.
‫- تو خیلی... ‫- خوش‌قیافه بودم؟
‫جالب بودی.
‫برام یه دنیای جدید بودی.
‫انگار همین دیروز بود ‫که به اون کنسرت رفتیم و...
‫من هیچی از اون کنسرت یادم نمیاد.
‫فقط تو رو یادمه.
‫نگاهم می‌کردی.
‫تو خیلی... عوض شدی.
‫عجب. قشنگ‌ترین تعریفی بود ‫که تا الان شنیدم.
‫دنبال یه چیز متفاوت بودم.
‫منظورت چیه؟
‫- متفاوت از چی؟ از کی؟ ‫- مهم نیست.
‫ولی اون روز تو اون کنسرت...
‫خب، کوپیدو اشتباه کرد، خب؟
‫کوپیدوی کثافت.
‫[توافق‌نامه طلاق]
‫بی‌شوخی؟
‫می‌خوای این‌جوری کنی؟
‫[توافق‌نامه طلاق]
‫[موسیقی متن داستان ما]
‫[مانا - بیابون]
‫[صدا]
‫- تو بودی؟ ‫- چه‌جوری می‌خواستم روشنش کنم؟
‫- پس یکی تو خونه است. ‫- کسی اینجا نیست.
‫همین الان بلندگو رو خاموش کردم.
‫معلومه که کردی.
‫بهت قول می‌دم خاموشش کردم. ‫یکی اینجاست...
‫[صدا]
‫- کارلوس، یکی تو خونه است. ‫- نه بابا؟
‫کسی رو نمی‌بینی؟
‫نه.
‫منتظر کسی هستین؟
‫هرچی می‌خوای بردار. هرچی.
‫تویی؟
‫- ولی با لباس رسمی اومدم رفیق. ‫- می‌شناسیش؟
‫همین امروز تو خیابون دیدمش، ‫ولی پلیس خبر می‌کنم.
‫- گوشیم کجاست؟ ‫- اینجاست عزیزم.
‫چطور ممکنه؟
‫از کجا می‌دونم؟ از بدو تولد این‌جوری بودم. ‫هزاران ساله کارم همینه.
‫اون کیه؟
‫صرفا چون سرزده اومدم ‫خیلی عصبانی شدین.
‫این‌جوری با مهمون رفتار می‌کنین؟
‫خیال می‌کنین من دزدم، مگه نه؟
‫اصلا من می‌خوام چی بدزدم؟
‫هرچی برچسب قرمز داره بردار.
‫معلومه با اصول شرافت کوپیدو ‫آشنایی ندارین.
‫- اصول کی؟ ‫- کوپیدو.
‫کوپیدو!
‫- گفت کوپیدو؟ ‫- آره، گفت.
‫- یه بار دیگه اسمم رو بگین غیب می‌شم. ‫- کوپیدو.
‫- هنوز اینجام. ‫- کوپیدو وجود نداره.
‫خب، وجود داریم. چندتایی هستیم. ‫من نصیب شما شدم.
‫ولی اشکال مختلفی داریم. ‫سیاه‌پوست، بلوند، قدبلند، مرد، زن.
‫اون نوزاد پوشک‌پوشه ‫که تیر و کمان داره هم هست.
‫ولی نه چارلی، ما وجود نداریم. ‫من که اینجام، ببین.
‫تو خونه‌تون پدیدار و ناپدید می‌شم، ‫نوشیدنی ارزونتون رو می‌خورم.
‫- تو کی هستی و چی می‌خوای؟ ‫- چیزی نمی‌خوام.
‫کوپیدوها می‌بخشن. ‫عشق می‌بخشیم.
‫کارمون همینه. ‫بلایی سر کسی نمیاریم.
‫ولی می‌تونین بیارین؟
‫معلومه، ولی منظورم اون نبود.
‫اولین روز تعطیلاتم بود، ‫ولی اینجا با شما اسیر شدم.
‫چرا؟
‫چون خیال کردین و واسه خودتون تصمیم گرفتین ‫که من به یه دلیلی اشتباه کردم.
‫اما بنده، کوپیدو، هیچ‌وقت اشتباه نمی‌کنم.
‫نمی‌فهمم.
‫خیلی‌خب.
‫فرض کنیم خیلی اتفاقی،
‫به‌خاطر شرایط زندگی، ‫سرنوشت،
‫اشتباهات گذشته ‫و دردی که عشق رو نابود می‌کنه...
‫در واقع خودتون گند زدین ‫یا در واقع خراب کردین.
‫امکان نداره خودت از اول خراب کرده باشی؟
‫یعنی واقعا به نظرت کوپیدوئه؟
‫نمی‌دونم، ولی اگه باشه، ‫می‌خوام غرامت بگیرم.
‫چیه؟ حرفم بامزه بود؟
‫بذار ببینم وقتی پلیس خبر کنم ‫هم بامزه است یا نه.
‫نه چارلی. شوخی نمی‌کنم.
‫- پیشنهاد می‌دم. ‫- چه پیشنهادی می‌دی؟
‫- بی‌شوخی؟ ‫- چه بدونم، باید بپرسیم دیگه.
‫بهتون پیشنهاد می‌دم ‫هیچ‌وقت عاشق همدیگه نشین.
‫چی گفتی؟
‫روز ولنتاین مبارک.
‫چی شد؟
‫- نمی‌دونم. ‫- کارلوس، این مکعب...
‫خب، نظرتون چیه؟ ‫سوار شین عزیزانم، بریم یه دوری بزنیم.
‫امکان نداره، ‫اول توضیح بده چه‌جوری...
‫سوار ماشین شدیم؟
‫- کارلوس، جریان چیه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫بذارین یه چیزی رو روشن کنم. ‫من موظف نیستم هیچ توضیحی بدم.
‫اون هم به انسان‌های فانی.
‫ضمنا، یه‌کم واسه این ماشین ‫احترام قائل شو رفیق. کلاسیکه.
‫مامانم بهم داده.
‫من کوپیدوئم. چی خیال کرده بودی؟ ‫با مترو می‌برمتون؟
‫آماده مهم‌ترین سفر عمرتون باشین کوچولوها.
‫- لطفا این‌قدر تند نرو. ‫- النیتا، خیلی هم تند نمی‌رم. آروم باش.
‫لطفا حواست به جاده باشه.
‫حواس من همیشه به جاده است. ‫سوال اینجاست که حواس شما هم هست؟
‫کارلوس، جریان چیه؟ ‫کجا می‌ریم؟
‫می‌ریم گذشته.
‫- کمربندش کجاست؟ ‫- نداره.
‫چی؟
‫- ماشینه! ‫- کجاست؟
‫- حواست به کار مهمت باشه! ‫- هست دیگه.
‫اشتباهی از من سر نمی‌زنه. ‫من اشتباه نمی‌کنم. فهمیدین؟
‫نه.
‫من هم همین‌طور. ‫البته این هم هست.
‫این‌ور رو می‌چرخونم، ‫این‌ورش خراب می‌شه.
‫اون‌ور رو می‌چرخونم، ‫این‌ورش خراب می‌شه.
‫- فعلا حواست به رانندگی باشه! ‫- ببینین انسان‌های فانی.
‫من فرض می‌کنم ممکنه حق با شما باشه.
‫خیلی وقت‌ها حق می‌دم.
‫بهتون فرصت خارق‌العاده‌ای می‌دم...
‫که بهم ثابت کنین اشتباه کردم، ‫اما نکردم.
‫اگه اشتباه کرده باشم، درستش می‌کنم، ‫ولی این‌طور نمی‌شه.
‫پس خواهش می‌کنم آروم باشین.
‫الن، تو رو خدا این‌جوری نگاه نکن.
‫چارلی، خواهش می‌کنم آروم باش. ‫داری نفس‌نفس می‌زنی.
‫بهت حمله پانیک دست می‌ده‌ها.
‫نفس بکش و بده بیرون.
‫دم و بازدم. دم و بازدم.
‫محکم بشینین، ‫آخه داریم می‌ریم گذشته. آره!
‫[۲۰۲۴] ‫[آینده از راه رسیده]
‫رسیدیم عزیزان. ممنون.
‫[قدیمی‌های خوش‌آوا] ‫[در موج ۹۷.۷ اف‌ام گوش دهید]
‫کجا رسیدیم؟
‫- رسیدیم؟ ‫- آره.
‫- رسیدیم اون دنیا؟ ‫- بچه‌ها؟ آره، درسته.
‫- اینجا کجاست؟ ‫- ما مردیم؟
‫نه عزیزم، هنوز چند سال دیگه عمر می‌کنی.
‫- ماشینت... ماشینت... ‫- با زمان وقف پیدا می‌کنه الن.
‫باید همرنگ جماعت باشیم، مگه نه؟ ‫مسخره است.
‫[قدیمی‌های خوش‌آوا] ‫[در موج ۹۷.۷ اف‌ام گوش دهید]
‫اونجا خونه کریستیناست. ‫همون مهمونیه که...
‫خیلی‌خب بچه‌ها، جفتتون خوب دقت کنین، خب؟
‫وقتی موسیقی متن داستان ما تموم بشه، ‫همه‌چی تمومه، خب؟
‫برمی‌گردیم دنیای غم‌انگیز خودتون.
‫یعنی پنج آهنگ بیشتر براتون نمونده.
‫فهمیدین؟
‫نه، من نفهمیدم.
‫ای بابا!
‫باز هم این‌جوری کرد.
‫خداحافظ!
‫مواظب باش!
‫ببخشید. ندیدمتون.
‫خب، حواس من به جلوم بود،
‫ولی شما یهو پیداتون شد ‫و نتونستم وایستم.
‫- حالتون خوبه آقا؟ ‫- النا.
‫اسم من رو از کجا بلدین؟ خانم!
‫- النا. ‫- حالش خوبه؟
‫- باید هوا بخوره. ‫- اگه بخواین آب میارم.
‫- نه، چیزی نیست. ‫- تقصیر من بود.
‫نه، چیزی نیست.
‫- من ترسوندمش. ‫- نه، باید هوا بخوره، همین و بس.
‫هوا. خیلی‌خب.
‫چطوری؟ همین‌جا اجرا داریم؟
‫- ایشون غش کرده. ‫- وایستا.
‫ایول.
‫نمی‌دونیم چیکار کنیم.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- ای وای، به خدا خواب دیده بودم...
‫گابو؟
‫گابو.
‫وای، سلام، همدیگه رو می‌شناسیم؟
‫ببخشید، ما خیلی تو راه بودیم.
‫زمانمون عوض شده و خوب استراحت نکردیم، ‫یه‌کمی طول کشیده.
‫سفر در زمان پیچیده است، ولی...
‫پاکو، بتو، ممو. باورم نمی‌شه.
‫وای داداش، زنه روانیه!
‫النیوکس، مامانت قدرت ماورایی داره.
‫- نه، مامان من مرده. ‫- آها، آره.
‫شما گروه «اسکیت‌ها»یین، درسته؟
‫- آره! ‫- وای، مشهوریم.
‫تو «اینستاگرام» دیده بودیمتون...
‫- تو کجا؟ ‫- اینستا... چی؟
‫- چی هست؟ ‫- اسم کافه است؟
‫- دیرتون نمی‌شه؟ ‫- نه، ولی ما رو از کجا می‌شناسین؟
‫ما مدیر برنامه موزیسین‌هاییم.
‫مدیریت گروه‌های موسیقی زیادی ‫دست ماست که...
‫ما هم گروه موسیقی‌ایم!
‫ما همیشه دنبال استعداد جدیدیم.
‫دنبال گروه‌های جدید می‌گردیم، ‫کمکشون می‌کنیم پیشرفت کنن...
‫که بتونن واقعا بترکونن.
‫باورم نمی‌شه.
‫شما رو هم دیروز تو «گاتوپاردو» دیده بودیم.
‫- آره. ‫- از اجراتون خوشمون اومد.
‫اجرامون رو دیده بودین؟
‫- دقیقا. ‫- آره.
‫من رو خیلی یاد جوونی‌های خودم انداختین.
‫خب، می‌خوایم یه‌کم دیگه ‫تو همین مهمونی اجرا کنیم.
‫آها، اگه بشه می‌خوایم تماشا کنیم.
‫چرا که نه، راستش، ما باید بریم. ‫نوبت ماست.
‫- بریم. ‫- خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، فعلا.
‫خیلی خوش‌وقتم.
‫راستی، باید بعدا بهم بگین ‫«اینستاگرام» کجاست. انگار جای باحالیه.
‫- آره. ‫- ظاهرا خیلی پیشرفت می‌کنه.
‫خیلی پیشرفت می‌کنه...
‫خب، اگه مهمونی امروز باشه، ‫کنسرت مانا فرداست.
‫بیست و چهار ساعت دیگه است.
‫- فردا روزیه که ما... ‫- به هم ابراز علاقه می‌کنیم.
‫باقیش رو هم می‌دونیم. ‫اگه اصلا به کنسرته نریم چی؟
‫به هم ابراز علاقه نمی‌کنیم...
‫و عاشق هم نمی‌شیم.
‫مسیر تاریخ رو عوض می‌کنیم.
‫اومدیم دنبال پسرمون. عذر می‌خوایم.
‫مواظب باشین، یه کابل اینجاست.
‫پسر! پیدات کردم.
‫- ببخشید. حالت چطوره؟ ‫- یه پا افسانه‌ای بی‌یار.
‫نه، نه. خودت برو بردار. ‫اونجا چیدن.
‫من این دوتا رو لازم دارم رفیق.
‫این‌جوری با خجالت خداحافظی ‫و به شجاعت سلام می‌کنم.
‫شجاعت چی؟
‫شجاعت شکار پسر. ‫می‌خوام دل یکی رو به دست بیارم رفیق.
‫تا نبینم باورم نمی‌شه.
‫عمرا اگه دل کسی رو به دست بیاری. ‫تو «بی‌یار»ی.
‫داداش، من اصلا جوابت رو نمی‌دم، ‫آخه تو...
‫خب، تو رفیقم بودی.
‫عوضی نباش بی‌یار.
‫عوضی نیستم.
‫- عکس می‌گیرین پسرها؟ واسه مجله است. ‫- آره، ممنون می‌شیم.
‫بفرمایین.
‫- بفرمایین. یکی دیگه. ‫- حتما.
‫یکی دیگه لطفا.
‫جدی باش.
‫- مرسی. ‫- ایول.
‫ببین پسر. اون شکار ماست.
‫برو جلو.
‫دلم برات تنگ شده چارلی. ‫دلم برات تنگ شده.
‫- وایستا، وایستا ببینم. ‫- چیه؟
‫من گوسم؟
‫معلومه. کسی جز من نمی‌تونه ماوریک باشه. ‫من عین تام کروزم.
‫درسته. بگو ببینم، کی پشت نینجات می‌شینه؟
‫- فقط خودت. ‫- درست حدس زده بودم.
‫چارلی!
‫- کریستی... ‫- من هم یکی می‌خوام. مرسی که برام گرفتی!
‫نوش جان عشقم.
‫- روز ولنتاین مبارک عزیز دلم. ‫- بفرما.
‫چارلی، چندتا شمع واسه کیک ‫شام فردا نگه دار.
‫کدوم شام؟ ولنتاین مبارک...
‫کل فامیل‌هامون میان که تولد نزدیک ‫به نود سالگی مامان‌بزرگم رو جشن بگیرن.
‫عموم که وکیل موفقیه هم میاد.
‫از مذاکره‌کنندگان تجارت آزاد ‫آمریکای شمالی بود.
‫اگه گفتی چی شده؟
‫از تو براش گفتم.
‫نازنینم، شوکه شدی.
‫ولی کریستی، فردا کنسرت ماناست،
‫من بلیت‌هاش رو خریدم، یادته؟
‫چارلی، خیال کردی مامان‌بزرگم ‫قراره چند بار تولدش بشه؟
‫کریستی، ولی بلیت‌هامون وی‌آی‌پیه، ‫خیلی وقت پیش خریدمشون و کلی پولشون رو دادم.
‫هفته پیش خریدیشون و...
‫واسه مجله عکس بگیرم. کنار هم وایستین.
‫- اون دوربینه؟ ‫- آره.
‫- از طرف کدوم مجله اومدین؟ ‫- مجله «ارس»؟
‫چیکار می‌کنین؟
‫روز ولنتاین مبارک.
‫روز ولنتاین همگی مبارک! ‫سوفی، خیلی خوشگل شدی. خوش باشین.
‫عشقم، کی ازم پرسیده بودی؟
‫آخه اصلا یادم نمیاد بخوام برم کنسرت...
‫مانا کریستی. مانا.
‫ولی واسه چی باید برم اجراشون رو ببینم؟ ‫از آهنگ‌هاشون خوشم نمیاد،
‫از فازشون خوشم نمیاد. ‫دلم نمی‌خواد برم.
‫خوش باشین! حداقل اگه لوئیس میگل بود، ‫فکرهام رو می‌کردم.
‫- ولی مانا؟ واقعا؟ ‫- کریستی، زنده است و وی‌آی‌پیه.
‫ممکنه کل زندگیت بعد از این شام ‫وی‌آی‌پی بشه.
‫می‌فهمی؟
‫عشقم، نمی‌تونم بیام. اگه تو اون شام ‫شرکت نکنم، والدینم من رو می‌کشن.
‫ولی قول می‌دم کنار من ‫خیلی بهت خوش می‌گذره.
‫من رفتم کنسرت، ولی با اون نرفتم.
‫بگذریم، وقت اجراست.
‫چه زن شگفت‌انگیزی!
‫اون خانم جوان خیلی خوشگله. ‫خیلی خوش‌شانسی که داریش.
‫- آینده‌ات با خودشه. از من بشنو. ‫- خیلی‌خب.
‫- راستی، دلار هم بخر. ‫- دلار؟
‫سلام دوستان!
‫خیلی ممنون که تشریف آوردین.
‫وقتشه در مدح عشق بخونیم.
‫پس شمع‌هاتون رو روشن کنین...
‫و کنار نیمه گمشده‌تون وایستین.
‫چارلی!
‫خیلی خوبه که این‌جوری ‫با آدم حرف بزنن.
‫- بیا این بالا عزیز دلم. ‫- برو دیگه.
‫- عزیزم، بیا این بالا! ‫- برو دیگه.
‫- بیا دیگه. ‫- عکس نگیر. شوخی ندارم.
‫نه.
‫- شوخی ندارم. ‫- باشه.
‫همگی با هم!
‫♪ من اینجام ♪
‫♪ بدجوری عاشق... ♪
‫♪ توئم ♪
‫♪ شب یه‌کم بیشتر طول می‌کشه ♪
‫♪ یه شهر فریاد می‌زنه ♪
‫♪ رطوبتش رو صورتمون نشسته ♪
‫♪ من طولانی‌تر از زندگی کنارت می‌مونم ♪
‫♪ قول می‌دم اون بالا بیشتر عاشقت باشم ♪
‫- آفرین! آفرین! ‫- ممنون.
‫چارلی.
‫من عاشقتم عزیزم.
‫شمعم رو روشن می‌کنی؟
‫باشه.
‫بجنب.
‫روز ولنتاین مبارک عزیزانم!
‫ما حرف نداریم.
‫شمع‌ها! آهای!
‫عاشقتم.
‫شمعه. آهای!
‫وای نه.
‫چی شده؟
‫آتش.
‫- آتش؟ ‫- آتش.
‫- کجاست؟ چی شده؟ ‫- ببخشید.
‫- آتش! ‫- الان می‌میرم! خاموشش کنین!
‫خاموشش کنین! خامـ...
‫کریستی، وایستا!
‫- بی‌یار! بی‌یار! ‫- کل زحمتش رو «ناامیدی» کشید.
‫شاید بهتر باشه شمع‌هاتون رو فوت کنین.
‫بی‌یار خیلی شجاعه!
‫خیلی‌خب، بعد از اون اجرای زیبا...
‫از شاهدخت و عزیز دلش،
‫ما می‌خوایم چند آهنگ اجرا کنیم.
‫ما گروه «اسکیت‌ها»ییم!
‫امشب هم یه مهمون ویژه داریم.
‫کیتی بری.
‫صدام رو دارین؟ آره.
‫سلام. سلام به همگی. سلام.
‫خیلی خوشحالم که امروز اینجام.
‫مرسی که دعوتم کردین. ‫خیلی خوب می‌شه.
‫خیلی‌خب.
‫یک، دو، سه، چهار!
‫بس کن.
‫ببخشید.
‫- مگه دیوانه‌ای؟ ‫- چیزیم نیست. چیزیم نیست...
‫یه تخته‌ات کجه.
‫- ولی کی پول ما رو می‌ده؟ ‫- کنسولمون خراب شد.
‫عه، عه. آروم باشین. ‫اتفاق بود، همه‌چی مرتبه.
‫آروم باشیم؟ ‫زن روانی تو اجرامون رو خراب کرد.
‫آروم باش، این‌جوری نکن.
‫ای بابا.
‫حالت خوبه؟
‫سوختی؟
‫آره، ولی چیزیم نیست.
‫می‌شه ببینم؟
‫آخ.
‫- آره، ظاهرش خیلی بده. ‫- آره، واقعا انگار...
‫ببخشید.
‫- نه، چیزی نیست. ‫- همین‌جوری نگهش دار.
‫خیلی‌خب.
‫دستت رو بیار جلو. آفرین.
‫بفرما.
‫- درست شد. ‫- مرسی.
‫- بهتر شد؟ ‫- آره، مرسی.
‫- کارلوس! ‫- چیه؟
‫- یه غلطی بکن! ‫- چیه؟
‫الان عاشق می‌شم.
‫این‌ها از دستت افتادن.
‫نه...
‫می‌خوای بری کنسرت مانا!
‫- ممکنه. ‫- یعنی چی که «ممکنه»؟
‫شوخیت گرفته دیگه؟ ‫من خیلی می‌خواستم برم،
‫ولی بلیت گیرم نیومد.
‫طرفدار پروپاقرصشونی.
‫معلومه، عاشقشونم. ‫آخه من اهل گوادالاخارام.
‫مانا نماد شهر ماست.
‫- درسته. ‫- چیکار می‌کنی؟
‫هیچی.
‫ببخشید.
‫عادت دارم یخ بجوم که...
‫خیلی رو اعصابه، مگه نه؟
‫نه، عیبی نداره.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫دیدی؟ همیشه می‌گفتی هیچ عیبی نداره.
‫وقتی با اون قیافه بهم لبخند می‌زدی، ‫چی می‌خواستم بگم؟
‫خوش‌قیافه بودم، مگه نه؟
‫بودی.
‫نمی‌فهمم چطور ممکنه بلیتش دستت باشه و نری.
‫یه‌کم زیاده‌روی کردم، مگه نه؟
‫- اسمت چیه؟ ‫- قطعا خیلی زیاده‌روی کردم.
‫از اون لبخند کثیفت متنفرم.
‫با تو نیستم، با اونم.
‫اسمت چیه؟
‫النا. اسم تو چیه؟
‫- من... ‫- اسمت نازنینه، مگه نه؟
‫کارلوس هستم. خوش‌وقتم.
‫خوش‌وقتم کارلوس.
‫نه.
‫چارلی!
‫- چارلی! ‫- با تو کار داره.
‫باید برم.
‫- موفق باشی. ‫- ولی...
‫- فردا می‌بینمت. ‫- آره.
‫- وایستا ببینم، فردا؟ چرا؟ ‫- چارلی!
‫چارلی!
‫کریستی، حالت خوبه؟
‫می‌خواستم عذر بخوام که...
‫بقیه کجان؟ ‫موسیقی چی شد؟
‫- از دستم عصبانی نیستی؟ ‫- نمی‌شنوی؟ یه کاری بکن!
‫نه...
‫باورم نمی‌شه!
‫بلیتش رو به من داد! ‫بلیت کنسرت ماناست. وی‌آی‌پیه!
‫وای.
‫خیلی هم خوش‌قیافه است، مگه نه؟
‫- آره. ‫- آره؟
‫نمی‌دونم، نه زیاد.
‫یعنی بهش میاد آدم بدی باشه.
‫چی؟ نه، به هیچ وجه.
‫چطوری؟
‫باورت نمی‌شه همین الان چی شد.
‫چی شد؟
‫من؟ من آدم بدی باشم؟
‫- ما باید... ‫- نه‌خیر، خودت هم می‌دونی من خیلی متشخصم.
‫باید به هر قیمتی که شده ‫آینده‌مون رو عوض کنیم.
‫معلومه دیگه، من و تو ‫عین «نابودگر» می‌مونیم.
‫از آینده اومدیم ‫که حالمون رو تغییر بدیم...
‫و سرنوشتمون رو نجات بدیم.
‫- خیلی مسخره است. ‫- ولی حقیقت از همین قراره.
‫کنسولمون خراب شده. ‫همه رفتن، نمی‌تونیم اجرا کنیم.
‫اون رو واسه اجرا لازم نداریم.
‫چیکار کنیم؟
‫نمی‌دونم، باید اطمینان حاصل کنیم ‫به اون کنسرت نرن.
‫مرسی اینشتین خان، ‫اونش که تابلو بود.
‫چه بدونم. بلیتش رو بگیریم.
‫- بدزدیمش؟ ‫- نه، دزدی جرمه. فقط می‌گیریمش.
‫♪ پونزده سالگی باهاش آشنا شده بود ♪
‫آهنگ منه!
‫♪ در آبی رو باز کرد ♪ ‫♪ عاشق شد ♪
‫♪ آرزوها تو هوا پخش شدن ♪
‫♪ الماس‌ها از آسمون می‌بارن ♪
‫♪ دلایل زندگیش کافی نیست ♪
‫♪ بارها و بارها کنارش موند ♪
‫♪ جلوی پاش زانو زد ♪ ‫♪ زمین خورد ♪
‫♪ دلش رو به دست آورد ♪ ‫♪ شکننده شد ♪
‫این داستان از نسخه اصلیش هم بدتره.
‫به نظر من بهتره.
‫واسه همین بدتره. ‫آغاز پایانه.
‫♪ یه در آبی ♪
‫♪ اصلا نباید باز بشه ♪
‫♪ کابوس‌ها خیلی طولانی‌ان... ♪
‫فردا می‌بردش کنسرت، ‫عاشق می‌شن و...
‫چند سال بعدش ما کاغذ سبز و قرمز می‌چسبونیم.
‫♪ اصلا نباید با در آبی کاری داشت ♪
‫♪ بهتره به حال خودش رها بشه ♪
‫این نگاهت آشناست.
‫آهنگ خیلی خوبیه!
‫حرف نداره!
‫قفلش هیچ‌وقت کار نمی‌کرد.
‫آهای!
‫تو ونتون تفنگ داشتین؟
‫شب‌ها کار می‌کردیم. ‫باید احتیاط می‌کردیم.
‫عه، عه!
‫- بدش به من. ‫- مگه به خواب ببینی.
‫کار باهاش رو بلد نیستی.
‫سوال اینجاست که کجا می‌خوایم ‫نسخه کوچولوت رو گیر بندازیم؟
‫چرا نسخه کوچولوی من رو گیر بندازیم ‫و نسخه کوچولوی تو رو ول کنیم؟
‫چون من از اون کنسرت جا نمی‌مونم ‫و تفنگ دست منه.
‫خیلی‌خب.
‫اگه گذشته هنوز عوض نشده باشه،
‫می‌دونم خودم فردا کجام.
‫عالیه.
‫یا خدا!
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره، چیزیم نیست.
‫ضامنش رو نزده بودم.
‫[مانا - آّبی]
‫دوتا مونده.
‫- دو چی؟ ‫- دو آهنگ.
‫اگه خوب پیش رفت ‫و فرصت دیگه‌ای پیدا کردیم،
‫امیدوارم هدرش ندی.
‫باورم نمی‌شه هنوز این حرف‌ها رو می‌زنی.
‫نمی‌دونم واقعا استعداد موزیسین بودن رو ‫داری یا نه.
‫می‌دونم به نظر خودت هدف اصلیته، ‫ولی نیست.
‫هدف اصلیت مامان بودنه، ‫حقیقت از همین قراره.
‫بسه دیگه.
‫مامان بودن و به آرزوم رسیدن ‫از همدیگه جدا نیستن،
‫هیچ‌وقت جدا نبودن.
‫ولی درکش واسه تو غیرممکن بود، ‫من هم تسلیم شدم.
‫- این‌قدر عصبانی نشو. ‫- اگه بخوام می‌شم.
‫ولی می‌دونی چیه؟ ‫از دست تو عصبانی نیستم.
‫از دست خودم عصبانی‌ام که ساکت موندم.
‫آخه مطمئنم اگه اون اتفاق نمی‌افتاد، ‫هنوز هم ساکت مونده بودم.
‫پس داشتی جلوی خودت رو می‌گرفتی.
‫- بیا تمومش کنیم، خب؟ ‫- باشه.
‫- حتی نمی‌دونی اینجا کجاست. ‫- معلومه که می‌دونم.
‫از اون طرفه.
‫از اون طرف، از اون طرف.
‫بعد از ماجرای موی کریستی، ‫اصلا گمون نکنم...
‫دوباره مهمونی بگیره.
‫جریان از این قراره... مرسی. ‫من برگشتم...
‫- و دیدم اونجا وایستاده. ‫- کی؟
‫- النا. ‫- النا.
‫صداش حرف نداشت.
‫اسکیتش حرف نداره.
‫نگاهم که به چشمش افتاد، خشکم زد. ‫انگار...
‫- هیگیتا رو با استویچکوف عوض می‌کنم. ‫- باشه.
‫روبرتو باجو. ایتالیاییه.
‫کم نمیاره. همه پنالتی‌هاش رو گل کرده.
‫اصلا گوشت با منه؟
‫معلومه که نه.
‫ولی بگذریم، دیدیش، بوم، ‫دلت رو برد، بوم،
‫الان هم اینجاییم. ‫من سردرد دارم، تو خوبی،
‫دختره دلت رو برده، ‫من هم نوشیدنی دارم، عین همیشه.
‫[بستنی و قهوه]
‫باتیستوتا رو داری؟
‫- نمی‌دونم... ‫- خوب بگرد.
‫بریم.
‫- ایناهاش. به خودم چی می‌دی؟ ‫- وایستا.
‫میز دونفره می‌خواین؟
‫- اومدیم دوستانمون رو ببینیم، مرسی. ‫- چه عالی، بفرمایین.
‫- پسر... رامون رامیرس. ‫- بدش ببینم.
‫کیتی بری؟
‫تویی؟ عکس‌هام رو آوردی؟
‫آروم باش، وگرنه زنم ‫یه گلوله حرومت می‌کنه.
‫برو کنار.
‫آروم باشین، ما آدم‌های بدی نیستیم.
‫- کارهای بد رو خوب بلدیم. ‫- خیلی خوب بلدیم.
‫چی می‌خواین؟
‫بلیت کنسرت رو می‌خوایم.
‫منظورت چیه؟
‫بلیتی رو که تو کیف‌پولت ‫کنار عکس بروک شیلدزه می‌خوایم.
‫- ای وای، هرچی پول دارم می‌دم. ‫- پولی نداری.
‫- ساعت‌مچیم رو بگیرین. ‫- جعلیه.
‫- می‌دونستم. ‫- ماشینم رو بهتون می‌دم.
‫ماشینت؟ جی‌تی‌اس توربوت رو می‌دی؟
‫که فقط بتونی باهاش بری کنسرت؟
‫- جدی می‌گی؟ ‫- واقعا؟
‫اسم مامانت والریاست، ‫اسم بابات هم عین خودت کارلوسه.
‫تک‌فرزندی، به قول خودت ‫التهاب مخاطب بینی آلرژیک داری.
‫در واقع مشکل گلوتن داری.
‫- گلوتن چیه؟ ‫- لباس‌های زیرت کارتونی‌ان.
‫طرفدار دالاسی. ‫سر مسابقه «سوپر بول» شرط می‌بندی.
‫عشقت کریستیه، ‫یه ساله که عاشق همین...
‫و اگه بذاری از دستت بری ‫خیلی احمقی.
‫- عطرت گرونه، مگه نه؟ ‫- خیلی زیاد می‌زنی.
‫جی‌تی‌اس شدو توربوت ‫با استریو سیار...
‫و بلندگوی جی‌بی‌الی ‫که دنیات رو می‌لرزونه رو...
‫بیش از هر چیزی تو زندگیت دوست داری، مگه نه؟
‫ببخشید، عذر می‌خوام.
‫[یک پیام جدید]
‫[بهم زنگ بزن، از طرف مامان]
‫مامانمه. شما راحت باشین.
‫ببین.
‫من زیر و بم زندگیت رو می‌دونم، مگه نه؟
‫ببین، اطلاعات طرف حرف نداره.
‫من مطالب این‌جوری خونده بود.
‫مرحله بعدی شکنجه با آبه.
‫ما زیاد وقت نداریم، ‫پس زود باش بلیته رو بذار روی میز.
‫باشه، باشه. آروم باشین، آروم باشین.
‫فرار کن چارلی.
‫نه! خواهش می‌کنم شکنجه‌ام نکنین!
‫آروم باش، آروم باش.
‫- بلیته رو بده تا برم. ‫- چرا من؟ چرا این بلیت؟
‫من خودتم که از آینده اومدم.
‫معلوم نیست؟ ‫خب، سنم یه‌کم بیشتره.
‫عین «نابودگر» می‌مونم، از آینده اومدم ‫گذشته رو تغییر بدم، حال رو تغییر بدم...
‫و سرنوشتت رو یه‌کم عوض کنم، همین و بس.
‫- من «نابودگر» ندیدم. ‫- درسته.
‫اومدیم نذاریم با النا ازدواج کنی.
‫- ازدواج کنم؟ من که تازه باهاش آشنا شدم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫شش بار لباست رو عوض کردی.
‫اول کت چرم پوشیدی، ‫بعدش کت لی.
‫سه ساعت داشتی فکر می‌کردی ‫شام کجا ببریش.
‫شب بدی بود، مگه نه؟
‫خوابت نمی‌برد، ‫آخه از فکرت بیرون نمی‌رفت.
‫کارلوس.
‫النا به درد تو نمی‌خوره.
‫پیش کریستینا می‌مونی؟
‫- بدش به من! ‫- نه!
‫کارلوس!
‫همگی بی‌حرکت! بی‌حرکت!
‫فیلم نگیرین تو رسانه‌های اجتماعی بذارین!
‫به اولین کسی که ببینم داره تو «تیک‌تاک» ‫فیلم می‌ذاره تیر می‌زنم!
‫آهای!
‫گوشی‌هاتون رو کنار بذارین.
‫اگه بکشیش، من رو کشتی. ‫آروم باش.
‫بلیت رو بده من.
‫تا حالا تو چشم کسی نگاه کردین ‫که درجا روحش رو ببینین؟
‫خواهش می‌کنم بلیت رو بده من.
‫من دیروز چنین حسی داشتم.
‫نگاه کردن تو چشمش از هزار مکالمه ‫بیشتر می‌ارزه.
‫شوخی ندارم.
‫کنسرت عادی نیست. ‫دیدار دوباره اونه.
‫که چی بشه؟
‫که آغازکننده هزار مکالمه باشه.
‫- اون به درد تو نمی‌خوره. ‫- مگه نشنیدین چی گفتم؟
‫اون عشق زندگیمه، ‫حالا باید قانعش کنم...
‫من هم عشق زندگیشم.
‫می‌خوام دلش رو ببرم.
‫دلش رو می‌برم و خوشحالش می‌کنم.
‫واسه همین باید به اون کنسرت برم.
‫خواهش می‌کنم این بلیت رو ازم نگیرین.
‫خواهش می‌کنم.
‫چی؟
‫- این رو از کی شنیدین؟ ‫- من بچه‌ات رو به دنیا آوردم.
‫واسه همین می‌دونم.
‫حتی اگه ماجرای دیروز واقعی باشه...
‫تو قرار نیست خوشحالم کنی،
‫من هم تو رو خوشحال نمی‌کنم.
‫بهتره دیگه من رو نبینی.
‫کارلوس، سوئیچ شدو.
‫تو اون یکی جیبته.
‫بریم.
‫چارلی.
‫احتمالا الان وقت خوبی ‫واسه این حرف‌ها نباشه، ولی...
‫مارادونا دست منه.
‫- کمربندش کار نمی‌کنه. ‫- هیچ‌وقت نمی‌کرد، یادت نیست؟
‫یادم نیست. ‫اون موقع اصلا نمی‌بستم.
‫حاضر بودی بهم شلیک کنی؟
‫نظر خودت چیه؟
‫ظاهرا خیلی مطمئن بودی.
‫- معلومه خیلی مشتاق یه زندگی جدیدی. ‫- تو نیستی؟
‫اون‌قدر که آدم بکشم؟ نمی‌دونم.
‫مطمئنی می‌خواستم شلیک کنم؟
‫عجب سابقه جنایی‌ای واسه خودمون رقم زدیم.
‫سرقت مسلحانه، سرقت ماشینش، ‫سرقت کیف‌پولش.
‫در واقع از کسی چیزی ندزدیدیم،
‫چون الان سوار ماشین خودمیم، ‫کیف‌پول خودمه، بلیته هم توشه.
‫باشه، همین‌ها رو به قاضی بگو وکیل خان.
‫بهش چی گفتی که بلیت رو بهت داد؟
‫یه چیزی که فقط خودمون دوتا می‌دونیم.
‫عجب. قرار بود فقط بین خودم و خودت بمونه، ‫مگه نه؟
‫خب، در واقع هنوز هم فقط ‫بین خودم و خودته، مگه نه؟
‫- چیه؟ ‫- نه، چیزی نیست.
‫اون لبخند.
‫چند وقتی می‌شد لبخندت رو ندیده بودم ‫و خوشگل می‌شی.
‫- کارلوس. ‫- چیه؟
‫- ببین، حلقه‌ام نیست. ‫- از دستت افتاده؟
‫نه، ناپدید شد، حتی جاش هم ‫روی انگشتم نمونده...
‫کارلوس!
‫- موفق شدیم. ‫- موفق شدیم.
‫من نمی‌رم کنسرت و اصلا دوباره ‫همدیگه رو نمی‌بینیم.
‫- سرنوشت جفتمون هم کلا فرق می‌کنه. ‫- آره.
‫فرق می‌کنه.
‫جشن نگیریم؟
‫صدای این ماشین رو یادته؟
‫گمون کنم... من اصلا سوار این ماشین نبودم.
‫معلومه که بودی، همین‌جا...
‫نه، دیگه نبودم. ‫من اصلا سوار این ماشین نبودم.
‫[آهنگ النا و اسکیت‌ها زرین شد!]
‫- موهات! ‫- چی؟
‫موهام رو چیکار کردم؟
‫کارلوس، روغن مو زدی؟
‫ای وای. ژله.
‫خیلی ژل زدم.
‫ادای شاهزاده چارلز رو در آوردم.
‫من عین دیوارنگاری شدم.
‫یا خدا، موی سینه‌ام چی شده؟
‫کارلوس.
‫من کمربند نبستم و برام مهم نیست.
‫باید سیگار بکشم.
‫- سیگار می‌کشی؟ ‫- آره، خیلی می‌کشم.
‫باید گلویی تازه کنم.
‫- چیزی می‌زنی؟ ‫- همیشه.
‫موفق شدیم.
‫قراره همدیگه رو فراموش کنیم.
‫گمون کنم دیگه...
‫تموم شد.
‫النا، وایستا.
‫وقتی گفتم «متفاوت»...
‫منظورم مهربون، شجاع و پرشور بود. ‫تو به نظرم این‌جوری بودی.
‫تو چشمت آتش دیدم و عاشق شدم.
‫بالاخره تعریف مناسبی کردی.
‫یه‌کم دیره، ولی به هر حال ممنون.
‫من اجرات رو روی اون صحنه دیدم...
‫و آتشی تو چشمت بود.
‫می‌دونی چیه؟
‫برام خیلی سنگینه. ‫نمی‌دونم چه‌جوری باهاش کنار بیام.
‫کارلیتوس، پسرمون، بلد بود ‫اون نگاه رو زنده کنه.
‫[مانا - بوی غم]
‫اون موسیقی متن داستان ما بود.
‫بدون موسیقی، داستان خاصی نداریم.
‫[مانا - اشعه خورشید]
‫چیزی نیست، چیزیمون نمی‌شه.
‫مگه نه؟
‫النا.
‫[آریزونا ۳۹]
‫النا؟ النا!
‫النا!
‫[آریزونا ۳۹]
‫۵۷۷۰۲... ۵۴...
‫شصت و یک... خیلی‌خب. ‫شماره والدینم رو به خاطر آوردم.
‫خواهش می‌کنم بردار ‫نسخه کوچولوی خودم.
‫الو؟
‫- الو؟ ‫- مامان؟
‫امکان نداره.
‫شما؟
‫کارلیتوس؟ عزیزم، تویی؟
‫نه، ببخشید. من پلیسم.
‫ماشین پسرتون رو پیدا کردیم. می‌خواستم ببینم ‫اطلاعاتی داره یا نه.
‫سرکار، کارلیتوس اینجا نیست، ‫ولی اتفاق ترسناکی بود.
‫خودتون می‌تونین تصور کنین.
‫شاید پسرتون بتونه تو تحقیقاتمون کمکمون کنه.
‫حتما، اگه می‌خواین اطلاعاتتون رو بهم بدین، ‫وقتی برگشت بهش می‌گم بهتون زنگ بزنه.
‫خوبه؟
‫نه، نمی‌دونم. می‌خواین صحبت...
‫ممنون سرکار، ولی نه. من وحشت کردم، ‫پسرمه. شما بابا نیستین؟
‫بذار ببینم...
‫[دانکن دو - به یاد توئم] ‫[مانا - بیابون] [فلانز - در بلوار]
‫[آلاسکای دیناراما - نه تو نه هیچ‌کس] ‫[مانا - در آبی]
‫[مانا - بوی غم] ‫[مانا - اشعه خورشید]
‫معلومه. خودم درستش کرده بودم.
‫قبل از کنسرت بود.
‫من هم بابا بودم، یه پسر داشتم.
‫اما خب، تصادفی رخ داد.
‫وای خدایا.
‫من هم از دستش دادم.
‫نه! نه، نه، نه!
‫کجایی؟ کجایی؟
‫نه!
‫ما... ما چیکار کردیم؟
‫خب، الان هم از دست رفته.
‫- هیچ‌وقت به وجود نمیاد. ‫- خیلی تسلیت می‌گم سرکار.
‫تا ابد تو دل خودتون زنده است.
‫نه، نیست. اصلا وجود نداره. ‫خودمون تصمیم گرفتیم.
‫موش روشن بود.
‫موش قهوه‌ای بود. ‫مو قهوه‌ای بود.
‫چشمش پررنگ بود.
‫قدش صد و سی سانت بود...
‫بچه‌ها عین موسیقی متن ‫زندگیمون می‌مونن.
‫وقتی موسیقی متن داستانمون تموم بشه، ‫همه‌چی تمومه، خب؟
‫[دانکن دو - به یاد توئم] ‫[مانا - بیابون] [فلانز - در بلوار]
‫[آلاسکای دیناراما - نه تو نه هیچ‌کس] ‫[مانا - در آبی]
‫[مانا - بوی غم] ‫[مانا - اشعه خورشید]
‫تا حالا تو چشم نگاه کردین ‫و درجا روحش رو دیدین؟
‫کنسرت عادی نیست، دیدار دوباره اونه.
‫آخرین آهنگ.
‫آخرین آهنگ مونده... آخرین آهنگ مونده.
‫سلام، منم، کارلوس.
‫[تاکسی]
‫مرسی.
‫نه، ممنون.
‫کلاه! کلاه مانا!
‫کلاه! کلاه مانا بخرین!
‫- مرسی. ‫- کلاه مانا!
‫کلا مانا بخرین!
‫چقدر می‌شه؟
‫سلام کریستی.
‫خب، بیا تو، مامان‌بزرگم می‌خواد ‫باهات آشنا بشه.
‫اینه؟
‫چطورین؟
‫- نه، خواهش می‌کنم شکنجه‌ام نکنین! ‫- خاویر!
‫سلام.
‫اسم من رو از کجا می‌دونی؟
‫- هیچ‌کس اسمم رو نمی‌دونه. ‫- ولی من می‌دونم.
‫می‌دونم خیلی عجیبه.
‫ولی من کارلوسم. بهترین دوستتم.
‫موهات رو چیکار کردی؟
‫ژله، خیلی هم زیاد زدم، ولی ببین،
‫می‌تونم زیر و بم چینش تیم ‫میگل مخیا بارون رو برات بگم.
‫کلی از آینده فوتبال اطلاعات دارم.
‫مثلا چی؟
‫می‌تونم برنده جام جهانی رو بهت بگم.
‫خیلی‌خب، من باید چیکار کنم؟
‫رفیقت رو قبل از اتمام کنسرت ‫به اونجا برسون. همین و بس.
‫- ولی اصلا با اون نمی‌رسیم. ‫- به نینجات نیاز داریم.
‫من بلد نیستم موتورم رو برونم.
‫ولی من بلدم.
‫- میگل هررا نمی‌ره؟ ‫- نه، بدتر هم می‌شه.
‫هوگو سانچز تو مسابقه سرنوشت‌ساز ‫بازی نمی‌کنه.
‫- می‌دونی کی پنالتی رو خراب می‌کنه؟ ‫- کی؟
‫روبرتو باجیو.
‫با اون همه گندکاری زاپاتیستا، ‫به امثال کولوسیو نیاز داریم.
‫آره، معلومه.
‫تو چی؟ به کی رأی می‌دی؟
‫من؟ هنوز نمی‌دونم.
‫عزیزم، واقعا تصمیم خاصی نیست.
‫- خب. رسیدیم. ‫- خیلی‌خب.
‫- حالا چیکار کنم؟ ‫- از اونجا بیارش بیرون.
‫این بلیت رو بهش بده ‫و بگو بره کنسرت.
‫- من؟ ‫- پس کی بده؟
‫روانی‌ای که ماشین و بلیتش رو دزدید ‫و از ترس زندگیش رو خراب کرد بده؟
‫بی‌یار.
‫تو بهترین دوستشی. رفیقشی.
‫خیلی‌خب، می‌رم.
‫- می‌ری؟ ‫- آره.
‫- خیلی‌خب... ‫- بی‌یار!
‫خیلی‌خب.
‫تو تنها امیدمونی، خب؟
‫باشه!
‫برو تو کارش!
‫برو دیگه!
‫کارلوس.
‫ببخشید، اشتباهتون گرفتم.
‫گیج شدم، ببخشید.
‫بهترین انتخابه عزیزم. خوشمزه است!
‫وای عزیزم.
‫بی‌یار؟ اون اینجا چیکار می‌کنه؟
‫- باغبونه؟ ‫- دوستت چشه؟
‫- دوست توئه؟ ‫- چارلی!
‫بلیتت رو پس گرفتم! ‫بیا، هنوز فرصت هست.
‫جریان چیه؟
‫- داره می‌دوه سمت پنجره شیشه‌ای. ‫- اون احمق الان...
‫پنجره‌ام!
‫اون چیه؟
‫- بلیت منه. ‫- پلیس خبر می‌کنم.
‫بلیتته چارلی. ‫من امیدم. پسش گرفتم.
‫تو خونه من چیکار می‌کنی ‫و کدوم خری هستی؟
‫بی‌یاره.
‫رفیقمه.
‫- اومده دنبال من. ‫- چارلی، جریان چیه؟
‫اون اون بلیت رو بگیری، ‫دیگه هیچی بینمون نیست.
‫عشقم...
‫کارلوس، برگرد اینجا!
‫چطوری؟
‫چارلی، کی تو رو بهتر از من می‌شناسه؟ ‫کی؟
‫حتی تو هم خودت رو بهتر از من نمی‌شناسی.
‫به عمرم ندیدم این‌جوری از دختری خوشت بیاد. ‫خرابش نکن.
‫بی‌یار، به موقع نمی‌رسیم.
‫چرا، می‌رسیم.
‫باز تو اومدی؟
‫عمرا، من با اون روانی نمی‌رم.
‫مگه فقط من سواری با اون موتور رو ‫بلد نبودم؟
‫دقیقا. فقط خودت بلدی.
‫می‌دونم خیلی مسخره است،
‫ولی بهت قول می‌دم ‫اگه سوار این موتور نشی،
‫آینده‌ات این شکلی می‌شه.
‫دستمال گردن می‌اندازی، موهات رو ژل می‌زنی ‫و پیش بابا جونت زندگی می‌کنی.
‫بجنب!
‫برو دیگه.
‫بلیت؟
‫♪ خورشید داره در میاد ♪
‫♪ واسه تو در میاد ♪
‫♪ این پشیمونی دردناکه ♪
‫♪ بدون عشق تو می‌سوزه ♪
‫♪ صدام نکردی ♪ ‫♪ خیلی مشتاقم ♪
‫آخرین آهنگه.
‫♪ ماه‌های زیادی برات گریه کردم ♪
‫بیاین!
‫♪ خورشید داره در میاد ♪
‫- رسیدیم. ‫- ایول.
‫ببین.
‫خرابش نکن. ‫الان فرصت دوباره داری.
‫باشه.
‫نصیحتی نداری؟
‫- چرا. یخ نجو. ‫- ولی خودش گفت عیبی نداره.
‫نه، ولش کن. خیلی بدش میاد. ‫یخ نجو. خب؟
‫- باشه. ‫- اون عادت رو ببوس و بذار کنار.
‫باشه.
‫یه چیز دیگه.
‫مامان رو که دیدی، ‫از طرف جفتمون محکم می‌بوسیش؟
‫باشه.
‫راستی، هر بار سوار ماشین شدی، ‫کمربند ببند.
‫همیشه سوار ماشین شدی، کمربند ببند.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫کارلوس.
‫موفق باشی.
‫- بلیت؟ ‫- بله.
‫- باید همین‌جا باشه. ‫- چی شده؟
‫- تو اون جیب کوچولوئه. ‫- نه، نه، نه!
‫بلیتم رو پیدا نمی‌کنم.
‫یا خدا!
‫از دستت افتاد.
‫حالا برو تا آخرین آهنگ تموم نشده ‫بهم ابراز علاقه کن.
‫به تو؟
‫نه خنگول! به من نه، ‫به اون یکی نسخه‌ام! بدو!
‫- بفرما. ‫- مرسی.
‫موفق باشی!
‫سلام.
‫باز اون‌جوری لبخند زدی.
‫امان از این قیافه‌ات.
‫♪ خورشید داره در میاد ♪
‫♪ خیلی مشتاقم ♪
‫♪ رسیدن به خورشید ♪ ‫♪ از رسیدن به دل تو راحت‌تره ♪
‫♪ دارم برات جون می‌دم ♪
‫♪ زندگی بدون تو ♪
‫♪ طاقت ندارم ♪ ‫♪ این‌جوری خیلی دردناکه ♪
‫♪ خورشید داره در میاد ♪
‫♪ خورشید ♪
‫♪ من تو رو می‌خوام ♪
‫♪ دلم برات تنگه ♪
‫می‌خوام عوض بشم.
‫♪ خیلی دوستت دارم ♪
‫♪ من بیشتر دوستت دارم ♪
‫حس می‌کنم فقط به فکر خودم بودم ‫و تو رو فراموش کرده بودم.
‫♪ خیلی دوستت دارم ♪
‫می‌خوام تو خوشحال باشی.
‫♪ دلم برات تنگه ♪
‫خیال می‌کردم نمیای.
‫یعنی آینده‌ام رو با تو از دست بدم؟ عمرا.
‫می‌خوام کنسرت بذاری، آهنگ بسازی،
‫استادیوم‌ها رو پر کنی، ‫می‌خوام مردم...
‫- ای بابا، می‌تونستی بهمون هشدار بدی! ‫- چارلی، عشق همیشه غیرمنتظره است.
‫- باشه، ولی به این ترسناکی نیست. ‫- گاهی هست.
‫حالا چی می‌شه؟
‫هیس.
‫گوش کنین...
‫خیلی قشنگه.
‫- چی شد؟ ‫- چی شد؟
‫- نمی‌دونم چی شد. ‫- ما داشتیم...
‫خواب بودیم.
‫لباس‌هام.
‫چی شد؟
‫موهام.
‫خال‌کوبی‌هام نیستن.
‫خواب دیدیم؟
‫- جریان چیه؟ ‫- ببین.
‫[بهترین آثار موسیقی]
‫[اسکیت‌ها]
‫النا.
‫خوانندگی رو کنار نذاشتم.
‫ببینین چی پیدا کردم!
‫مواظب باش.
‫چی شده؟
‫اول از یه حصار دو متری پریدم.
‫بعدش یه سگ هار دنبالم کرد.
‫بعدش یه پنجره رو شکوندم،
‫دود پخش شده بود، شیشه...
‫آخه چرا باید چنین کاری بکنی؟
‫خب...
‫آینده دوستم به این کارهام بستگی داشت.
‫پس دیوانه نیستی، قهرمانی.
‫عشق موسیقی متن داستان ماست.
‫هرچقدر که بخواین بهش گوش بدین، ‫صرفا پخش نمی‌شه، تکامل پیدا می‌کنه.