‫این داستان براساس حقایقِ محضه.
‫یه عالمه حقایقِ محض!
‫و آزمن تعریفش کرده.
‫که یعنی من!
‫[سالِ نو مبارک]
‫سلام سلام!
‫کاری نکنین که خلافِ اصولِ من باشه.
‫عه. ممنون.
‫خیلی‌خب. بذارین یه حقیقت رو بهتون بگم.
‫خیلی چیزها می‌شکنن.
‫دیدین؟ یه وقتایی وقتی چیزی می‌شکنه بد میشه.
‫یه وقتایی خوبه.
‫همیشه نمیشه پیش‌بینی کرد ‫خوبه یا بد.
‫بابا میگه این یه استعاره‌ست. ‫[بابا]
‫مامان میگه بابا اصلاً نمی‌دونه ‫استعاره یعنی چی.
‫توی زندگیِ من، خیلی‌چیزها شکسته.
‫درباره همه‌شون بهتون میگم. نگران نباشید.
‫ولی اول از اینجا شروع می‌کنم،
‫چون اون شب همه‌چی شکست.
‫گم شدی عزیزم.
‫قطب نمای اخلاقیت شکسته. ‫(درست و غلط رو تشخیص نمیدی)
‫نه شوهرِ خوبی هستی، نه پدرِ خوبی.
‫تو کی هستی که منو قضاوت می‌کنی؟
‫منو ببینید! کلاهم خیلی بهم میاد.
‫اسمم آستینه. ریچارد آستین لرت.
‫ولی می‌تونین منو آز صدا کنین. یا آزمن.
‫وقتی آدمای جدیدی رو می‌بینم، ‫کل زندگیم رو براشون تعریف می‌کنم.
‫حاضرین؟ برو بریم!
‫من عاشقِ کتونی، اژدها، جنگ ستارگان،
‫پنکیک، باب اسفنجی،
‫فیلم بازگشت به آینده، ناگت مرغ،
‫و سس رنچ هستم.
‫سس رنچ محشره!
‫یه مارمولک به اسم مارتی دارم، ‫همون مارتی مک‌فلایِ خودمون.
‫یه کلکسیون فیلم و
‫کلاه خفن دارم.
‫پوشیدن کلاه مناسب، روزم رو می‌سازه.
‫من بیماری‌ای به اسم ‫استخوان‌زایی ناکامل دارم.
‫خیلی قلنبه‌سلنبه بود
‫ولی معنیش اینه که استخوان‌هام ‫به راحتی می‌شکنن.
‫توی زندگیم، دستم،
‫دماغم، دنده‌هام، پام
‫و تقریباً کل اعضای بدنم شکسته.
‫راستی! اوتیسم هم دارم.
‫بعضی از بچه‌های مبتلا به اوتیسم ‫نمی‌تونن صحبت کنن.
‫ولی من می‌تونم!
‫ولی صبر کنین، نمی‌خوام ‫رشته کلام از دستم در بره.
‫کجا بودم؟
‫آهان آره!
‫شبی که همه‌چیز شکست.
‫بهتون خوش گذشت؟
‫من که خیلی حال کردم.
‫- رقصیدیم... وایسین. ‫- یوهو!
‫باید برگردیم پیش مامان.
‫بازم باید بیاییم.
‫- بابا؟ ‫- بفرمایین.
‫حالت خوبه؟
‫بپر بالا لوگان. یوهو.
‫بابا؟
‫- ای وای! ‫- بابا!
‫ردیفه پسرها!
‫ده. نه. هشت.
‫هفت. شش. پنج.
‫چهار. سه.
‫دو. یک.
‫سالِ نو مبارک.
‫وایسین ببینم.
‫باید ماجرای شلوار سبز خاکی رو براتون بگم.
‫بدون اون من اصلاً اینجا نبودم.
‫- جدی؟ ‫- آره. خودت می‌دونی دیگه.
‫باید سایزت رو پیدا کنی ولی... ‫[سیزده سال و نه ماه و سه هفته پیش]
‫- این یه ذره... ‫- آره. حله.
‫آره. این استتسونه. بعید می‌دونم...
‫آره. نمی‌خوره.
‫هوم. این پیرهن سلمونی چی؟
‫رفیق! رفیق! دختره رو ببین!
‫چقدر خوشگله.
‫چشم‌های آبیش رو ببین.
‫زیباترین چشم‌های آبی‌ایه که دیدم.
‫یه چیزی بخر.
‫چی بخرم؟
‫چه می‌دونم.
‫شلوار بخر.
‫بفرمایید.
‫ببخشید.
‫- ببخشید. ‫- سلام. می‌تونم کمکتون کنم؟
‫بله. آم...
‫می‌خواستم...
‫یکی از این شلوارها بخرم.
‫عه! چه انتخابِ خوبی.
‫مرسی. آره. آم...
‫من اسکات هستم. ‫اومدم سفر کاری واسه همین...
‫جدی؟ کارتون چیه؟
‫نماینده فروش محصولات پزشکی. البته فعلاً.
‫ولی برنامه‌های بزرگی دارم.
‫شلوار توی اون برنامه‌ها نقشِ مهمی داره؟
‫احتمالش هست.
‫شلوار هم می‌تونه بخشی از برنامه باشه
‫پس حتماً باید یه دونه بهم بفروشین.
‫من در خدمتتون هستم.
‫- پورسانتی کار می‌کنین؟ ‫- بله.
‫عالیه. پس چهارتا از این شلوارها می‌خوام
‫به شرطی که با من بیایین شام.
‫خب همین‌جوریش دوتا بخر یکی ببره پس...
‫باشه پس هشت‌تا شلوار می‌خرم.
‫هشت‌تا شلوار سبز؟ جدی؟
‫چه میشه کرد؟ عاشقِ رنگ سبزم.
‫اینو چی میگی؟ شلوار نخر...
‫منم میام باهات قهوه می‌خورم.
‫آم...
‫- تریسا. تریسا؟ ‫- بله.
‫تریسا، بعید می‌دونم چیزی از مذاکره بدونی.
‫منم بعید می‌دونم بدونی ‫چطور دلِ یه خانم رو به دست بیاری
‫ولی یه راهنمایی!
‫از کلمه «مذاکره» استفاده نکن.
‫وای! نه، نه، نه!
‫من اصلاً منظورم این نبود که...
‫خیلی‌خب.
‫تا منصرف نشدی، اینو برمی‌دارم
‫و میرم.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫راستی جدی می‌خواستم شلوار بخرم ‫واسه همین برمی‌گردم
‫و می‌خرم ولی نه هشت‌تا!
‫- به نظرم این دیگه... ‫- خیلی زیاده.
‫- راست می‌گفتی. ‫- اینقدر زر نزن!
‫آره. دیگه دهنم رو می‌بندم.
‫بعد از اون مامان و بابا
‫توی سه هفته، سه بار بیرون رفتن.
‫اولین بار به صرف قهوه.
‫گفتم قهوه. منظورم کافه بود.
‫آها درسته. اینجا هم قهوه دارن.
‫- نگران نباش. ازشون پرسیدم. ‫- خوبه.
‫ممنون.
‫دومین بار، بازی ویدئویی.
‫یالا! یالا!
‫مامان برنده شد.
‫مهم نیست.
‫سومین بار.
‫بیشتر حرف زدن.
‫پنج ساله دیگه ساکن منهتن میشم،
‫کارمند یه شرکت تبلیغاتی بزرگ میشم
‫و یه ولووی سبز می‌خرم.
‫بلندپروازیت رو تحسین می‌کنم
‫هم به فکر ظاهر ماشینت هستی ‫هم انتخابِ مسئولانه‌ایه.
‫خیلی ممنون.
‫و می‌دونی چیه؟ منم
‫چشم‌های آبی فوق‌العاده‌ت رو تحسین می‌کنم.
‫راستش رو بخوای، از همون ‫اولین باری که توی مغازه دیدمت
‫چشمم رو گرفتی.
‫آره. یه چیز جالب اینکه
‫این در واقع یه نقص ژنتیکیه.
‫ساختار کلاژنم مشکل داشت
‫به خاطر همین سفیدی چشم‌هام خیلی نازکه
‫و رگ‌های آبی زده بیرون.
‫خب این نقص خیلی بهت میاد.
‫تو چی؟
‫پنج سالِ دیگه خودت رو کجا می‌بینی؟
‫من...
‫زیاد اهل برنامه‌ریزی بلندمدت نیستم.
‫راستی یه چیزِ دیگه که ‫درباره‌ت تحسین می‌کنم...
‫چیه؟
‫شلوار سبز خاکیته.
‫آره. باید هم باشه.
‫می‌خواستم از یه دختر فروشنده جذاب بخرمش
‫که چشم‌هاش نقص ژنتیکی داشت ولی زیبا بود
‫ولی اونقدر درستکار بود ‫که حاضر نشد ازم پول بگیره.
‫وای! به نظر از اون دختراییه که ‫ازشون خوشم میاد!
‫منم همین‌طور.
‫خب در استادیم دنور...
‫سونرز با نتیجه ده ده مساوی کردن.
‫مطمئنم نامزدته.
‫ولم کن بابا!
‫همش اذیتم می‌کنی.
‫دیدی گفتم؟ دهنت رو ببند.
‫سلام، اگه می‌خوای بازم بریم بیرون
‫من پایه‌م.
‫اسکات؟ گوش کن ببین چی میگم.
‫همه‌چی مرتبه؟
‫آره. یعنی نه.
‫من باردارم.
‫- چی؟ ‫- این اصلاً خوب نیست.
‫ولی دوستش داری دیگه، نه؟
‫تازه بچه هم می‌خوای.
‫بعد از اینکه هزارتا کارِ دیگه‌ای ‫که می‌خوام رو انجام داده باشم.
‫می‌خواستم استعفا بدم و برگردم دانشگاه.
‫الان خیلی موقعیت بدیه. بچه رو چیکار کنم؟
‫این...
‫همیشگیه.
‫واقعاً هم مسئولیت سختیه.
‫نوشیدنی می‌خوری؟
‫نباید بخورم.
‫پس من می‌خورم.
‫آها راستی!
‫یادم رفت اینو راجع به جو بهتون بگم.
‫خیلی مهمه.
‫اون واقعی نیست. ساخته‌ی ذهنِ باباست.
‫اون دوست خیالیِ بابامه.
‫بابام وقتی بچه بود اون رو به وجود آورد.
‫این‌جوری با مشکلاتش کنار میاد.
‫مثل تایلر دِردن توی باشگاه مشت‌زنی.
‫واقعاً عاشقِ اون فیلمم.
‫اوضاع خیته جو. خیلی هم خیته.
‫- آره. ‫- مامانت بیچاره‌ت می‌کنه.
‫واقعاً مسخره‌ست.
‫به همین راحتی خودتو بیچاره کردی.
‫مگه تو آمادگی زندگی مشترک داری؟
‫اصلاً به این چیزها فکر می‌کنی؟
‫شما جوون‌ها اصلاً به این چیزا فکر می‌کنین؟ ‫نه!
‫مشخصه که من...
‫- می‌خواستم... ‫- بذار حرفاشو بزنه.
‫می‌دونی دیگه، رئیس زندان
‫باید اینقدر غر بزنه تا آروم بشه.
‫خدایی، من تو رو این‌جوری بار نیاوردم.
‫چطور می‌تونی اینقدر احمق باشی.
‫اصلاً نمی‌دونم چرا به خودت ‫زحمت دادی بیای بهم بگی؟
‫- ببین منو. ‫- تو که این همه سال...
‫- به حرفِ من گوش ندادی. ‫- من بهت افتخار می‌کنم.
‫داری پیشرفت می‌کنی.
‫عواقبِ کارت رو می‌پذیری. ‫مردِ واقعی یعنی این.
‫یه پدرِ واقعی همین‌جوریه.
‫اگه آمادگی پدرشدن رو نداشته باشم چی؟
‫منم نداشتم.
‫پدر و مادرها اصلاً از هیچی خبر ندارن.
‫می‌دونی بچه‌داری چقدر بدبختی داره؟ ‫می‌دونی؟ نه!
‫- نه! ‫- معلومه که نمی‌دونی. نه!
‫نمی‌دونی من و پدرت چقدر سختی کشیدیم
‫تا شما پسرها رو بزرگ کنیم...
‫راستش رو بخوای خیلی بهتر از چیزی که
‫انتظار داشتم، پیش رفت.
‫اصلاً شکی نیست. ‫آخه مشکلت چیه؟
‫بچرخ! آخ!
‫خب، کدوم وری بریم؟ ‫[سه ماه بعد]
‫چپ. چپ. چپ.
‫چپ، خنگول! چپ!
‫پس واقعاً زندگی‌مون رو شروع می‌کنیم؟
‫گمونم دیگه شروع کردیم.
‫♪ وقتی آسمون ابریه ♪
‫♪ و وقتی ناراحتی ♪
‫♪ یادت نره من همیشه پیشتم ♪
‫♪ پشتت رو می‌مالم و ‫آهنگ محبوب‌مون رو می‌خونم ♪
‫♪ یادت نره من همیشه پیشتم ♪
‫چقدر قشنگ بود.
‫این واسه بچه‌مونه؟
‫آره، شاید.
‫راستی می‌دونم که
‫اینجا جای خیلی خوبی ‫برای بزرگ کردن بچه نیست.
‫از خونه‌ی خودم که بهتره.
‫به زودی واسه خودمون خونه می‌خریم.
‫وقتی گروهم پلاتینوم بشه.
‫آلبوم پلاتینوم میشه ‫(زمانی که فروش آلبوم به یک میلیون نسخه برسه)
‫نه گروه، خنگول.
‫خونه جدید می‌خوای یا نه؟
‫یه چیزی هست که هنوز بهت نگفتم.
‫همین شب اول زندگی‌مون
‫ترس انداختی به جونم.
‫نه، فقط...
‫یکی از اثرات جانبی چشم‌های آبی زیبامه.
‫آم...
‫من یه بیماری به اسم ‫استخوان‌زایی ناکامل دارم.
‫یعنی چی؟
‫استخوان‌هام خیلی شکننده‌ هستن. ‫زود می‌شکنن.
‫البته تایپ یک بیماری رو دارم.
‫به بدیِ بقیه نیست.
‫و یاد گرفتم باهاش کنار بیام.
‫فقط نمی‌تونم خیلی کارها رو بکنم...
‫مثل ورزش و چتربازی.
‫باشه. چتربازی ممنوع. ‫می‌تونم باهاش کنار بیام
‫آره، گفتم بهتره بدونی
‫چون ژنتیکیه.
‫پس...
‫آروم باش. تریسا...
‫بچه‌مون چیزیش نمیشه. خب؟
‫و اگه خوش شانس باشیم
‫چشم‌هاش نصفِ نقص چشم‌های تو رو داره.
‫نوه‌م کجاست؟
‫مامان، بابا،
‫ایشون ریچارد آستین لرت هستن.
‫آخی! یه معجزه‌ست!
‫برخلاف تصمیماتِ اشتباهت. ‫آره، عزیزم.
‫اینجا رو ببین تریسا.
‫- پسرمون سالمه. ‫- آره.
‫نگاهش کنه. فوق‌العاده‌ست.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫فوری زدم زیر گریه.
‫یه بخشیش واسه این بود که بچه بودم
‫و یه دلیل دیگه‌شم این بود که اون ‫چیزهای فلزی دنده‌هام رو شکونده بود.
‫ولی هنوز کسی خبر نداشت.
‫اون شکستگی شماره یک بود.
‫وای!
‫خیلی‌خب.
‫پس کی خوابش می‌بره؟
‫کی می‌تونیم بخوابیم؟
‫ما چیکار کردیم؟
‫ظاهراً همه‌چیز تحت کنترله.
‫من میرم بخوابم.
‫♪ وقتی آسمون ابریه ♪
‫♪ و وقتی ناراحتی ♪
‫می‌دونی کدوم ویژگیت رو دوست دارم؟
‫می‌تونی همزمان بچه رو آروم کنی
‫و حشرات جهش‌یافته رو هم نابود کنی.
‫حشره جهش‌یافته نیستن. ‫لشکر ملخن.
‫یالا!
‫وای!
‫هورا!
‫وای خدای من!
‫نگاه کنین!
‫وای! نه، نه، پسرم!
‫مراقب باش. خیلی‌خب، من یه سر میرم مغازه.
‫ولی امروز خیلی شیطونی می‌کنه ‫پس مراقبش باش، خب؟
‫باشه حواسم هست. رواله.
‫- خداحافظ قشنگم! ‫- فعلاً.
‫- برو پیش بابایی! بوس! ‫- میمون!
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫- میمون. ‫- آستین.
‫میمون.
‫آره، آره. شنیدم گفتی میمون.
‫می‌شنوم داری روی میز می‌پری‌ها!
‫میمون!
‫آستین!
‫اشکال نداره! خوب میشی پسرم.
‫تو خیلی قوی هستی.
‫داری عالی پیش میری.
‫داری عالی پیش میری آزمن.
‫ کمک! کسی نیست؟ سلام! ‫میشه کمک کنین؟ مرسی.
‫گمونم پاش شکسته.
‫- سلام. ‫- خیلی هم عالی.
‫میشه... میشه بذاری ببینمش؟
‫سلام عزیزم. چی شده؟
‫هیچی. سُر خورد.
‫از روی میز افتاد. ‫ارتفاعش پونزده سانت هم نبود.
‫اصلاً نمی‌فهمم.
‫خانم و آقای لرت،
‫میشه یه لحظه باهاتون صحبت کنم.
‫خب پاش خوب میشه.
‫ولی من اسکن بدن انجام دادم
‫دوتا از دنده‌هاش شکسته
‫و خودشون خوب شدن.
‫چی؟ چطوری؟
‫احتمالاً موقع زایمان.
‫وای خدای من!
‫پس واسه همین اینقدر گریه می‌کرد! اسکات.
‫در ضمن یه سری آزمایش ازش گرفتیم.
‫و حق با شماست.
‫فرزندتون مبتلا به استخوان‌زایی ناکامله.
‫متأسفم.
‫یه لحظه تنهاتون می‌ذارم.
‫وای اسکات!
‫آروم باش. متأسفم تریسا! متأسفم. متأسفم.
‫نمی‌دونستم.
‫شکستگی شماره دو.
‫وقتی بود که مامان و بابا
‫یاد گرفتن ازم مراقبت کنن.
‫- حواست بهش هست؟ ‫- آره.
‫کجاست.
‫- الان... ‫- اسکات، داره می‌دَوه.
‫حله. باشه. آره. وایسا آزمن.
‫وای!
‫- بپا! ‫- نه، نه، پسرم.
‫- شرمنده. شرمنده. ‫- دویدن ممنوع.
‫نمی‌دونم باید چیکار کنم.
‫نمی‌خوام جاییش بشکنه، می‌دونی؟
‫بذار بذارمت اینجا.
‫مراقب باش!
‫نه خطرناکه. بذار بذارمت روی زمین.
‫بیا روی زمین.
‫حالش خوبه. حالش خوبه.
‫وای خدای من! اسکات!
‫ای بابا!
‫«برین سگ‌ها! برین.»
‫شکستگی شماره سه.
‫بعد از یه مدت،
‫پرستارها بهم گفت عضو طلایی.
‫باحال نیست؟
‫عجیبه.
‫چی عجیبه؟
‫چیه؟
‫فامیلی تریسا هوزره.
‫اونقدرم عجیب نیست.
‫چی شده رفیق؟ ‫چرا قیافه‌ت این شکلی شد؟
‫ای وای.
‫[طلاق‌نامه نهایی]
‫آره. قبلاً ازدواج کرده بودم.
‫دوبار.
‫چی؟ دوبار؟
‫چند ماه با کریگ
‫و چند سال هم با رودی.
‫دفعه اول هجده سالم بود.
‫پدرم اعتیاد داشت
‫و مادرم هم تمام تلاشش رو کرد.
‫آدمای بدی نیستن. فقط من اوضاع خوبی نداشتم
‫و فکر می‌کردم فقط اگه ازدواج کنم ‫می‌تونم از اون خونه برم.
‫حالا که داریم با هم آشنا میشیم
‫چیزِ دیگه‌ای نیست بخوای بهم بگی؟
‫- چون الان وقتِ خوبیه. ‫- نه.
‫- عصبانی هستی؟ ‫- آره. معلومه که عصبانی هستم.
‫در واقع گمونم باشم. چه می‌دونم!
‫انتظار داری چه حسی داشته باشم؟
‫حس می‌کنم سرم کلاه رفته تریسا. ‫همچین حسی دارم.
‫من نمی‌خواستم پنهون‌کاری کنم فقط...
‫من دوبار طلاق گرفتم.
‫استخوان‌هام مثل گچ شکننده‌ست.
‫قبلا توی رویاهام خودمو ‫توی دنیای افسانه‌ها می‌دیدم
‫فقط اینکه نمی‌دونستم شاهدختم یا...
‫خواهر نانتنی زشت.
‫چون همیشه حس می‌کردم نفرین شدم.
‫و آم...
‫می‌ترسیدم تو هم ولم کنی و...
‫اگه بکنی هم حق داری.
‫دو بار.
‫اشکالی نداره.
‫دوبار ازدواج کرده. خیلیه.
‫اشکالی نداره.
‫باشه ولی به نظر نمیاد مشکلی نداشته باشی.
‫گمونم داری احساساتت رو سرکوب می‌کنی
‫و این اصلاً خوب نیست.
‫ اسکات.
‫- بگو شب بخیر بابایی. ‫- شب بخیر پسرم.
‫♪ وقتی آسمون ابریه ♪
‫♪ و وقتی ناراحتی ♪
‫♪ یادت نره من همیشه پیشتم ♪
‫♪ پشتت رو می‌مالم و ‫ آهنگ محبوب‌مون رو می‌خونم ♪
‫♪ یادت نره من همیشه پیشتم ♪
‫میگما، آم...
‫گمونم دیگه باید رسماً ازدواج کنیم.
‫نه. الان نه.
‫- چرا؟ چرا نه؟ ‫- چون خیلی زوده.
‫ولی من...
‫گمونم عاشقت شدم.
‫الان داری میگی
‫بعد این همه مدت نامزدی
‫هنوزم مطمئن نیستی عاشقمی یا نه؟
‫تی، دارم راستش رو میگم، خب؟
‫الان وضعمون اینه. ‫می‌خوای چی بگم؟
‫اون نه.
‫- خب، تو دوستم داری؟ ‫- نه.
‫اذیت نکن، این‌جوری نباش.
‫هردومون با این تصمیم موافق بودیم.
‫نمی‌خوام.
‫بده به من.
‫پس یعنی جوابت همینه؟
‫فعلاً آره.
‫راستش رو بخوای،
‫خیلی عاشقونه نبود.
‫در ضمن به دستت پی پی چسبیده.
‫نگران نباش دادا. سر عقل میاد.
‫بابا می‌خواست یه مراسم محضری باشه.
‫مامان می‌خواست توی کلیسا باشه.
‫پس بالاخره به توافق رسیدن.
‫مامان میگه بابا نمی‌دونه توافق یعنی چی.
‫می‌دونی کدوم ویژگیت رو خیلی دوست دارم؟
‫همیشه آرومم می‌کنی.
‫فکر می‌کنی ضعیفی ولی نیستی، تی.
‫به طرز باورنکردنی‌ای قوی هستی.
‫آستین خیلی خوش شانسه که تو مامانشی.
‫و من خوش‌شانس‌ترم که
‫تو همسرمی.
‫می‌دونی من کدوم ویژگیت رو دوست دارم؟
‫بدون هیچ ترسی
‫همچین حرفای احساساتی و آبکی‌ای می‌زنی.
‫جدی میگم.
‫تا حالا همچین احساسی به کسی نداشتم.
‫خیلی زیباست.
‫راستی اون موقع دروغ گفتم.
‫گمونم منم دوستت داشته باشم.
‫بسیارخب.
‫زن و شوهر.
‫باید عجله کنیم.
‫درآمدش از فروختن تجهیزات پزشکی چقدره؟
‫به اندازه کافی هست.
‫شغل رویاییش نیست.
‫- ولی خونه رو جور کرد. ‫- دمش گرم!
‫میشه منم تجهیزات پزشکی بفروشم؟
‫عمراً با حقوقم توی رستوران کرکر برل
‫بتونم همچین خونه‌ای بخرم.
‫آستین، خونه‌مونه جدید چطوره؟
‫نمی‌دونه خونه‌مونه یعنی چی!
‫گچ آبی. شکستگی شماره دوازده.
‫یالا آستین،
‫وقتشه داداش کوچولوت رو ببینی.
‫وایسا تا ببینیش.
‫شبیه یه گوجه فرنگیه صورتیه.
‫آستین.
‫وای! چیزی نیست پسرم.
‫و اینم از شکستگی شماره سیزده.
‫وای عزیزم! وای عزیزم!
‫سلام آم...
‫از پله‌ها افتاد...
‫خیلی متأسفم.
‫سلام رفیق. خوبی؟
‫آزمن، نظرت راجع به
‫داداش کوچیکه‌ت چیه؟
‫خیلی خوابالوئه، نه؟
‫چهار قرمز. پنج آبی.
‫چی؟ چهار قرمز و پنج آبی؟
‫طرح راه‌راه رو میگه.
‫پتو.
‫چهارتا قرمز و پنج‌تا آبیه.
‫لوگان شانس آورد.
‫استخوان‌هاش نشکست
‫و اصلاً گریه هم نمی‌کرد.
‫[لوگان]
‫اون موقع بود که مامان و بابا فهمیدن
‫من متفاوتم.
‫بیست.
‫بیست و یک.
‫بیست و دو.
‫بیست و سه.
‫آستین!
‫آستین، پسرم، یالا کفش‌هات رو بپوش.
‫بابایی باید بره سر کار.
‫چیکار می‌کنی؟ آهای!
‫چیکار می‌کنی؟ چرا همه‌چی رو ریختی به هم؟
‫آهای!
‫- آستین، چیکار می‌کنی؟ ‫- یک.
‫شروع نکن! باید فوراً کفش‌هات رو بپوشی.
‫دو.
‫آستین. فوراً کفش‌هات رو بپوش.
‫شروع نکن.
‫آستین.
‫چه‌ت شده؟ آستین!
‫- یک! ‫- آستین، چیکار می‌کنی؟
‫- دو! ‫- چه‌ت شده؟
‫سه!
‫پاشو بریم. مگه...
‫اسکات. اسکات. بذار تموم کنه.
‫عزیزم، باید سوار ماشینش کنم
‫تا برسونمش مدرسه و بعد خودم برم سر کار.
‫اگه بذاری کارش رو بکنه، ‫زودتر به نتیجه می‌رسی.
‫شش.
‫هفت.
‫هشت.
‫نه.
‫ده.
‫یازده.
‫یه وقتایی حس می‌کنم بابام همزمان
‫هم نزدیکه هم دور.
‫یک، دو، سه، برو بریم!
‫یوهو!
‫یعنی با اینکه جلوی چشمش هستم،
‫اصلاً منو نمی‌بینه.
‫بابا نگاه کن! اژدهاست! ‫اژدهاست!
‫باحال نیست؟
‫عزیزم، فقط می‌خوام بگم که نگرانشم.
‫مدام داره می‌شماره. یه سره حرف می‌زنه.
‫توی فکر و خیالاتش گم میشه.
‫و وقتی سعی می‌کنم بهش نزدیک بشم
‫یهو قاطی می‌کنه.
‫بابایی، چرا نمی‌بینی؟
‫آهای! پسرم! پسرم!
‫- آستین! آستین! ‫- چرا؟ چرا؟ چرا؟
‫ببخشید. من همیشه چیزهایی ‫که تو می‌بینی رو نمی‌بینم.
‫آهای. آستین. آستین.
‫فقط اینکه...
‫فکر نمی‌کردم این‌جوری بشه.
‫- چرا؟ ‫- چیزی نیست. چیزی نیست.
‫حس می‌کنم هر روز دارم خراب می‌کنم
‫و هر چقدر هم که تلاش می‌کنم بدتر میشه.
‫اصلاً نمی‌تونم درکش کنم.
‫شاید لزومی نداشته باشه.
‫بیخیال، تی. یه جای کار می‌لنگه.
‫یعنی میگی نگران نیستی؟
‫اوتیسم داره؟
‫آخه چطور...
‫چطور ممکنه؟ ‫ما می‌فهمیدیم.
‫اوتیسم خودش رو به روش‌های مختلفی نشون میده،
‫یه طیفه.
‫بعضی‌ها بیشتر صحبت می‌کنن
‫بعضیا علائم‌شون دیر نمایان میشه.
‫خب باید چیکار کنیم؟
‫در واقع... الان باید چیکار کنیم؟
‫خودش خوب میشه؟
‫دارویی براش هست؟
‫ظاهراً از قبل برای درمان ‫اختلال وسواس فکری-عملی
‫اس‌اس‌آرآی‌ها و داروهای دیگه مصرف می‌کنه.
‫بد نیست یه داروی دیگه هم امتحان کنیم.
‫ولی نه، انتظار نداشته باشین خودبه‌خود ‫خوب بشه.
‫راستش یه‌جورایی خیالم راحت شد.
‫که فهمیدم.
‫که بالاخره فهمیدم.
‫میرم کمی هوا بخورم.
‫تمام اون مدت سرش داد زدم،
‫کلافه شدم و کاری کردم فکر کنه احمقه
‫در حالی که صرفاً این مدلیه.
‫تو که نمی‌دونستی.
‫الان می‌دونی.
‫آستین، میشه لطفاً تُستت رو بخوری؟
‫صد بار بهت گفتم.
‫نه، چهار بار گفتی.
‫اسکات!
‫- چیه؟ میرم گلف. ‫- نه. میای کلیسا.
‫باید به قرارهای خانوادگیمون اهمیت بدیم. ‫مخصوصاً الان.
‫تی، من کسی رو توی ‫این کلیسا نمی‌شناسم.
‫آره. و این یه مشکله.
‫عجیبه کسی اونجا همسرم رو نمی‌شناسه.
‫یالا. بیا بریم.
‫امروز باید بچه‌ی خوبی باشی،
‫شنیدی آزمن؟
‫اوهوم.
‫- باید برم دستشویی. ‫- باشه، فهمیدم رفیق.
‫- بابایی! باید برم دستشویی. ‫- می‌بریمت رفیق.
‫- بابایی! باید برم دستشویی. ‫- باشه. باشه.
‫آره. خیلی‌خب، باید پوشکش رو عوض کنم.
‫بده به من. برو بریم.
‫تموم شد بابایی. ‫همه‌چی مرتبه. نگران نباش.
‫دیگه پی‌پی ندارم! آزمن برنده شد!
‫- عالی شد رفیق! ‫- وای نه نه!
‫- نه، نه، نه! ‫- آزمن برنده شد!
‫برو شلوارت رو بپوش، لطفا.
‫دیگه پی‌پی ندارم. ‫باید لباسات رو بپوشی.
‫آستین، ‫باید به حرفم گوش بدی.
‫آزمن برنده شد! ‫ببخشید.
‫دیگه پی‌پی ندارم! ‫آستین، لطفا.
‫لطفا، لطفا، ‫به بابا کمک کن.
‫دارم تمام تلاشم رو می‌کنم، رفیق.
‫دارم تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫آستین، میشه لطفا ‫لباسات رو بپوشی؟
‫مامانت منو می‌کشه.
‫کمک می‌خوای؟
‫نه، نه. ممنون.
‫اوضاع خوبه، ‫برخلاف چیزی که به نظر میاد.
‫آره، راستش ‫اینجا میز تعویض پوشک داره،
‫- اگه بخوای. ‫- آهان، آره، نه، فقط...
‫این... این واسه...
‫هردومون بهتره ‫که رو زمین باشیم، امن‌تره.
‫- باور کن. ‫- دیگه پی‌پی ندارم!
‫- آزمن برنده شد! ‫- هی، مرد کوچولو. بیا اینجا.
‫اینو ببین. ‫تو کدوم دسته؟
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫هی! چطور فهمیدی؟
‫ببخشید، ما... ما تازه اومدیم.
‫یه جورایی حس می‌کنم ‫به زور منو آوردن اینجا.
‫می‌دونی، ‫منم اغلب همین حس رو داشتم.
‫بیا.
‫از آشناییت خوشحال شدم، آزمن.
‫- دیگه پی‌پی ندارم! آزمن برنده شد. ‫- باشه.
‫آستین، نکن.
‫نه.
‫آستین.
‫نباید... آستین!
‫آستین!
‫آستین؟ هیس!
‫آستین؟ آستین.
‫آستین، نه، نه، نه!
‫می‌بینی؟
‫اون منو دید. فقط واسه یک لحظه.
‫اون اولین بار بود.
‫لعنتی، آستین، ‫برگرد اینجا.
‫وای خدا...
‫خب، سلام فسقلی.
‫این... ‫این شوهرمه.
‫اسکات، ‫ایشون کشیش ریکه.
‫کشیش. البته که هستن. سلام.
‫خوشوقتم، اسکات.
‫- ببخشید. ‫- سلام رفیق کوچولو.
‫لباساش کجاست؟ ‫تو دستشویی مردونه‌ست.
‫باشه.
‫مطمئنی نمی‌خوای من بیارمشون؟
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫♪ تولدت مبارک... ♪
‫یک، دو، ‫سه، چهار، پنج.
‫پنج سال از زندگی آستین.
‫برنامه پنج ساله.
‫بابا هیچوقت نتونست بره منهتن،
‫یا تو گروه راک باشه،
‫یا توی یه شرکت تبلیغاتی کار کنه،
‫یا یه ولووی سبز برونه.
‫اون میگه برنامه‌ها تغییر می‌کنن، ‫و همه چی خوبه.
‫خوب یعنی عالی، ‫و عالی یعنی خوشحالیم.
‫بعد از اون، شد تولدهای بیشتر، ‫سال‌های بیشتر،
‫استخون‌های شکسته بیشتر.
‫شکستگی 19. از دوچرخه‌م افتادم.
‫شکستگی 22 با سورتمه بود.
‫فکر کنم 27 در کمد بود. ‫مطمئن نیستم.
‫یه بار، حتی سه نفری برای من و بابا و مامان افتاد،
‫همه‌ش توی یه هفته.
‫بابا اسمشو گذاشت سه‌گانه.
‫عاشق راهنمایی ‫میشی، لوگان.
‫راهروها خیلی بزرگن، ‫[روز اول کلاس هشتم]
‫معلم‌ها «توپن»
‫و همه غذاها ‫آلاکارته.
‫می‌گم آزمن،
‫مطمئنی که این کلاه ‫مناسبی واسه روز اولته؟
‫اسکل نباش، ‫بابایی.
‫دلقک بهترینه.
‫مثل مانتین دیو ‫کد رد کلاه‌هاست.
‫اینطوریه؟ نمی‌دونستم. ‫چرا اینجوریه؟
‫چون منو خوشحال می‌کنه...
‫و وقتی می‌پوشمش ‫حس خوبی دارم.
‫رنگ‌ها، طرز حرکت ‫و تکون خوردنش.
‫اصلا باحاله.
‫و بهترین قسمتش اینه،
‫- جیگرا خوششون میاد. ‫- واقعا؟
‫- آره. ‫- باشه.
‫- می‌بینمت.
‫- دوستت دارم. ‫- خداحافظ.
‫- سلام بچه‌ها! ‫- سلام!
‫ببین بابا. نگرانش نباش.
‫باشه، پسر.
‫- خداحافظ. دوستت دارم. ‫- دوستت دارم!
‫بعد مدرسه میام همین جا دنبالتون. یادتون نره.
‫سلام، جف! سلام، مایکل!
‫دیگه نگران نباشید، ‫آزمن اینجاست!
‫چطوری؟
‫آرتور، تابستونت چطور بود؟ ‫مال من عالی بود!
‫واسه مدرسه هیجان‌زده‌ای؟ ‫همگی خوش اومدید!
‫سلام، مکس. روز اول مدرسه‌ست.
‫می‌دونم مدرسه سخته، ‫اما ارزششو داره.
‫می‌ترکونی.
‫روز خوبی داشته باشید، بچه‌ها!
‫می‌تونی هر چی ‫دوست داری انتخاب کنی.
‫آلاکارت حسابی باحاله.
‫می‌تونی همه چی رو انتخاب کنی.
‫سیب‌زمینی سرخ‌کرده.
‫مثلا، سبزیجاته که اونجاست، عالیه.
‫- نوش جون. ‫- ممنون و خواهش می‌کنم.
‫مثلا، تو مدرسه قبلیم، ‫آلاکارت نداشتیم،
‫و هیچ انتخابی نداشتی.
‫هرچی که می‌دادن همون بود،
‫و گاهی اوقات خیلی خوب نبودن.
‫- اوضاع مرتبه آز؟ ‫- اما حق انتخاب...
‫لوگان، این تایلره.
‫گفت می‌تونیم دوست جون جونی هم باشیم.
‫فقط باید خفه شم.
‫ببین مرد حسابی، اون برادرمه. ‫اوتیسم داره.
‫من اوتیسم دارم. عین حقیقته.
‫وای، یکی از اوناست؟
‫بهونه تو چیه؟ ‫هنوز منتظر بلوغی؟
‫بیا، آزمن.
‫صبر کن.
‫تو کلاس می‌بینمت تایلر.
‫خوشحالم که بهترین دوستای هم شدیم.
‫لطفا، متشکرم، ‫خواهش می‌کنم، دوستت دارم.
‫بچه‌ها، خوش برگشتید. ‫کی هیجان‌زده‌ست؟
‫روز اول مدرسه.
‫خوشحالم که برگشتید بچه‌ها. خیلی خوب شدید.
‫کوله پشتی‌های جدید و لوازم التحریر جدید.
‫خب تابستون خوش گذشت؟
‫کره زمین به آستین.
‫می‌شنوی؟
‫آستین؟
‫فکر کنم مغزش ‫تو یه سیاره دیگه‌ست.
‫تایلر.
‫نه. مغز من همین‌جاست ‫تو سرم روی زمین.
‫باشه، آستین،
‫- می‌تونی کلاهت رو برداری؟ ‫- باشه.
‫خب، بیاید ‫در مورد جنگ داخلی یاد بگیریم.
‫کتاب‌هاتون رو در بیارید، ‫لطفا برید صفحه 34.
‫بدویید، مارمولک‌های کوچولو!
‫بریم. ‫داریم ترافیک درست می‌کنیم!
‫برنده برنده، شام مرغ داریم!
‫خب، من بهت آوانس دادم.
‫خب، چطور بود؟
‫- خوب بود. ‫- نه! عالی بود.
‫یه دوست جدید جون جونی پیدا کردم. ‫اسمش تایلره.
‫اون خیلی باحاله.
‫خوب بود.
‫خب، خوبه.
‫خوب یعنی عالی.
‫خب، هیچ حمله‌ای نداشته، ‫معلم‌ها زنگ نزدن.
‫اسمش رو می‌ذارم یه موفقیت بزرگ.
‫شام کی آماده می‌شه؟ ‫شاممون اینه؟
‫این گوشته؟
‫این پات رست با پی‌پی اکلیلی سفیده؟
‫- چی؟ ‫- می‌گم بابا، یه سوالی داشتم،
‫گرگینه‌ها واقعی هستن؟
‫چی می‌شه اگه یکیشون همین‌جا ‫تو اوکلاهما باشه؟
‫می‌دونی، ‫من مطمئنم که واقعی هستن.
‫بابا، من میگرن دارم. ‫تو هم میگرن داری؟
‫چرا ما میگرن می‌گیریم؟
‫احتمالا چون ‫خیلی حرف می‌زنم...
‫و قشر مغزم نمی‌تونه پابه‌پام کار کنه.
‫من خیلی خنگم، مگه نه؟
‫منو دوست داری، بابا؟ ‫لطفا بگو که دوستم داری.
‫- آره. ‫- به هر حال،
‫گرگینه‌ها ‫باید خیلی باحال باشن، درسته؟
‫شرط می‌بندم یکی تو باغ وحش ازشون هست.
‫اگه ندارن، ‫باید یکی براشون ببریم.
‫باید یه کاری بکنیم دیگه؟
‫خیلی دوست دارم گرگینه ببینم و دعوتش کنم...
‫بیاد ناهار بخوره. به نظرت گرگینه‌ها چی می‌خورن؟
‫احتمالا همون چیزی که ‫ما می‌خوریم چون...
‫باشه، ‫یه سوال دیگه.
‫بروس لی چینی‌ایه؟
‫- می‌دونم که هست. ‫- راستی.
‫- اما اگه زنده بود، چینی حساب میشد؟ ‫- آستین.
‫- یا ژاپنی میشد؟ ‫- آزمن. هی.
‫- در هر صورت، می‌تونست بیاد ناهار. ‫- یه فکری دارم.
‫- باشه، بگو بشنویم.
‫می‌خوای پرواز کنی؟
‫آره!
‫آره! بزن قدش.
‫پرواز کردن خیلی آسونه، بابا!
‫تعجبمه چرا بقیه بچه‌ها انجامش نمی‌دن.
‫آره، مرد کوچولو!
‫آره!
‫لوگان، داری ‫خیلی قوی میشی، پسر.
‫خیلی محکم هلم می‌دی.
‫- هلم بده بالاتر! ‫- باشه. برو که رفتیم.
‫ولی نه خیلی بالا، لطفا.
‫بالاتر! بالاتر!
‫من آزمن هستم، ‫آزمن حیرت‌انگیز!
‫آستین، اینو ببین!
‫این عالیه!
‫چطوری، بابا؟
‫هی، لوگان، داری خوش می‌گذرونی؟
‫آستین کجاست؟
‫آستین، نه!
‫آستین!
‫وای خدای من!
‫یه چیزی بگو. یه چیزی بگو.
‫بابایی، چرا منو اذیت کردی؟
‫لوگان، بیا! سوئیچم رو بگیر، ‫برو تو ماشین،
‫گوشیم رو بردار، به مامان زنگ بزن!
‫لوگان، به من گوش کن! ‫به من گوش کن!
‫سوئیچ رو بگیر، برو تو ماشین،
‫و به مامان زنگ بزن ‫و بگو آستین آسیب دیده.
‫لطفا، برو، بدو!
‫ببخشید، بابا،
‫من فقط مثل لوگان می‌خواستم قوی باشم.
‫ببخشید، بابا.
‫نه، نه، اشکالی نداره. ‫مشکلی نیست. مشکلی نیست.
‫اصلا ندیدمش.
‫اتفاقه پیش میاد تی.
‫ممکن بود پیش تو هم این اتفاق بیفته.
‫اما نیفتاد. ‫و نمیفته.
‫تاحالا توجه نکردی؟
‫همیشه تویی.
‫تو پدر بدی نیستی.
‫بدترین ‫آدم هم دنیا نیستی.
‫خودخواه نیستی.
‫بی پروا نیستی.
‫یا بی‌مسئولیت.
‫باشه. باشه. ‫باشه، جو، ممنون.
‫- گفتم خودخواه؟ باشه. ‫- ممنون. آره.
‫اما تو اینجوری نیستی، ‫حرفم اینه.
‫به‌نظرت حالش خوب میشه؟
‫من بتمنم!
‫شکستگی 42، 43، 44.
‫وای!
‫می‌تونه مرخص شه.
‫تموم صبح داشت به پرستارها روحیه می‌داد،
‫و بهشون اطمینان داد ‫که خوبه.
‫آره، باید گچه رو چند ماهی بپوشه،
‫تا استخون مهره‌هاش خوب بشن،
‫اما همونطور که می‌بینید،
‫به نظر نمیاد ‫خیلی باهاش مشکل داشته باشه.
‫ببین تو ‫بچه خارق‌العاده‌ای هستی، آستین.
‫واقعا باید بری توپیکا؟
‫آره، این شغلمه، تی. ‫باید برم.
‫نه، خودت می‌خوای بری.
‫و سفر کنی، ‫و گلف بازی کنی، و ماهی بگیری،
‫و من همیشه اینجا گیر افتادم ‫با این اوضاع و بچه‌ها.
‫کارهای دیگه هم می‌تونی بکنی.
‫اسکات، من آخرین باری که ‫رفتیم پیاده‌روی قوزک پام شکست.
‫نمی‌دونم چی می‌خوای ‫بهت بگم، عزیزم. باشه؟
‫همینجوریش هم ‫برای فرودگاه دیر کردم.
‫مامان، ‫کنت چاکولا کجاست؟
‫بیخیالش.
‫- اشکال نداره. ‫- مامان!
‫- برو دیگه. دوستت دارم. ‫- باشه. منم دوستت دارم.
‫مامان!
‫وقتی مامان یه دختر کوچولو بود،
‫می‌خواست ‫راننده ماشین مسابقه بشه،
‫یا اسکیت‌باز المپیک،
‫یا کوهنورد.
‫اما به خاطر استخون‌هاش ‫نمی‌تونه از این کارها بکنه.
‫گاهی اوقات ناراحتش می‌کنه.
‫درست مثل من که وقتی ‫نتونم یه کارایی رو بکنم ناراحت می‌شم.
‫مامان میگه، ‫داشتن استخوان‌زایی ناکامل ما رو به هم پیوند میده،
‫که یعنی جفتمون پشت همیم.
‫و این کمک می‌کنه.
‫[بدهی شما: 37 هزار دلار]
‫یه دور دیگه؟
‫داداش، ما شش ساعت دیگه ‫جلسه داریم.
‫نمی‌دونم چطور جون داری.
‫من میرم.
‫صبح می‌بینمت.
‫من...
‫- من هستم. ‫- آره!
‫بزن بریم!
‫باریستا، دو تا نوشیدنی.
‫نوشیدنی برای دوستای واقعیم، ‫که حال دوستای الکیم رو گرفتن.
‫چی؟
‫همین؟
‫بدون هشدار؟ هیچی؟
‫گفتن شرکت به کسی نیاز داره...
‫که بیشتر برای سفر در دسترس باشه، ‫یا هر چی.
‫ظاهرا،
‫من اخیرا ‫خیلی حواسم پرت بوده،
‫می‌دونی، ‫درگیر آستین و اوضاع بودم.
‫واقعا؟
‫نگفتن که مثلا...
‫واسه جلسات دیر کردی یا جا موندی؟
‫نوشیدنی خوردن؟ ‫از این چیزا نبوده؟
‫اونا دنبال مرد خانواده‌دار نیستن، تی.
‫اونا... اونا... ‫اونا یه بچه می‌خوان که بتونه...
‫کل زندگیش رو ‫وقف این شغل مسخره کنه،
‫و من دیگه اونجوری نیستم.
‫چیکار کنیم؟
‫حقوق سه ماه جداییم رو بهم می‌دن، ‫یه جوری سر می‌کنیم.
‫کمتر خرج می‌کنیم ‫تا یه کار دیگه جور کنم.
‫یه راهی پیدا می‌کنیم.
‫خوش شانسید اگه ‫باباتون بیکاره.
‫می‌دونید چرا؟ ‫چون همه‌ش خونه‌ست.
‫خب من دارم دی‌وی‌دی ‫و بلوری‌هام رو دوباره منظم می‌کنم.
‫به جای ترتیب الفبایی ‫یا کدبندی رنگی،
‫دارم بر اساس ژانر مرتبشون می‌کنم.
‫پس می‌شه کمدی، ‫درام، ابرقهرمانی،
‫کمدی ابرقهرمانی، ‫درام ابرقهرمانی،
‫متفرقه ابرقهرمانی...
‫آستین، من باید خیلی سریع ‫برم دستشویی،
‫باشه؟ یه کم دیگه ‫می‌بینمت.
‫خداحافظ.
‫و تازه، می‌دونید چیه؟
‫وقتی مامانت هم بیکار باشه دیگه عالیه.
‫ببین مامان. من دارم ‫دی‌وی‌دی و بلوری‌هام رو دوباره مرتب می‌کنم.
‫به جای الفبایی ‫یا کدبندی رنگی،
‫- دارم بر اساس ژانر مرتبشون می‌کنم. ‫- آره.
‫سلام.
‫اوضاعت خوبه؟
‫آره. ما داشتیم ‫قایم‌باشک بازی می‌کردیم.
‫اون مال ‫سه ساعت پیش بود.
‫خب، فکر کنم من بردم.
‫من فقط، باید یه کم استراحت می‌کردم.
‫می‌دونی، تی، اون پسر، ‫واقعا می‌تونه حرف بزنه.
‫وای خدا، اون شگفت‌انگیزه.
‫موندم از کی به ارثش برده.
‫ماها فرق داریم.
‫تو هر روز ‫با خودت حرف می‌زنی.
‫یا مثلا با اون «جو»
‫هی.
‫آستین، مطمئنی ‫می‌خوای اینکارو بکنی؟
‫اونجا خیلی آدم ‫هست.
‫اسکل نباش، بابا.
‫حیوون تیم ‫بزرگترین افتخار ممکنه.
‫باشه. فقط مواظب ‫چسب‌های ولکرو باش.
‫و حالا،
‫لحظه‌ای که ‫منتظرش بودید.
‫- سرتو بذار. ‫- یک تشویق مفصل...
‫برای نماد تیم‌تون...
‫- حسابشون رو برس، ببر! ‫- ببر یکی یه‌دونه ما،
‫پانسر!
‫آره!
‫سلام به همه! ‫منم، آزمن!
‫یه حقیقتی درباره خودم بگم.
‫بعضی وقت‌ها یه لحظه شاد ‫برام غمگین به نظر میرسه.
‫و بعضی وقت‌ها ‫یه لحظه غمگین برام شاد به نظر میرسه.
‫همیشه دلیلش رو نمی‌دونم.
‫همیشه درک نمی‌کنم.
‫آستین بودن همینه که هست.
‫هی، آستین.
‫کارت عالیه پسرجون.
‫برو، ‫باید برگردی اونجا.
‫برو رقصت رو تموم کن.
‫نمی‌تونم.
‫البته که می‌تونی. ‫اینو ببین.
‫آره! ‫داری می‌ترکونی، آزمن!
‫بیا.
‫هی، ‫سطل‌های زباله کجان؟
‫سطل‌های زباله، ‫جلوی در نیستن.
‫اونا، بردنشون.
‫کی بردشون؟ «اونا» کیه؟
‫شرکت، ‫شرکت زباله.
‫اونا...
‫امروز اومدن ‫و بردنشون.
‫چرا؟
‫اینارو پرداخت نکردی؟ ‫هیچکدوم از اینا رو پرداخت نکردی؟
‫من سعی کردم خرجامون رو سر به سر کنم،
‫اما با جراحی‌ها...
‫و درمان و داروها،
‫چاره‌ای نداشتم.
‫مجبور شدم بزنمشون به حساب کارت.
‫و بعد کارت‌ها ‫نرخ‌‌شون رو بالا بردن،
‫و از کنترل... ‫از کنترل خارج شد.
‫از کنترل خارج شد؟ ‫از کنترل خارج شد؟
‫سطل‌های زباله‌مون رو بردن، تریسا!
‫اصلا نمی‌دونستم همچین حرکتی شدنیه.
‫در حالی که تو، چی، ‫واسه خودت راه افتادی...
‫خدا می‌دونه چقدر خرج می‌کنی،
‫برای آستین 20 جفت کفش ‫می‌خری که بهش نیاز نداره،
‫یه مشت آت‌آشغال جنگ ستارگان ‫و دی‌وی‌دی و اینا!
‫فقط من نیستم، باشه؟ ‫تو چی؟
‫سرگرمی‌های تو ‫و وسایل الکترونیکیت،
‫و عضویت باشگاهت چی، اسکات؟
‫فکر کردی پول اینا رو از کجا می‌دادیم؟
‫- نمی‌دونم. نمی‌دونستم! ‫- نمی‌خواستی بدونی!
‫گاهی وقت‌ها مامان و بابا موقع حرف زدن داد می‌کشن.
‫مامان میگه بابا یه کلمه هم ‫از حرفاش رو نمی‌شنوه.
‫که غیرممکنه،
‫چون اون کلمات رو ‫خیلی بلند میگه.
‫شاید همه ‫فهمیدن چی‌کار باید بکنن،
‫- و خیلی زیاده. ‫- آره، خیلی زیاده.
‫70 هزار دلار زیاده، تریسا، باشه؟
‫چطور پولش رو بدیم؟
‫داد نزن. ‫شبیه بابام شدی...
‫ممکنه خونه‌مون رو از دست بدیم!
‫داد نزن!
‫نمی‌تونیم اینو پرداخت کنیم.
‫چه انتخاب دیگه‌ای داریم؟
‫مذاکره می‌کنیم. ‫ما... ما... ما یه شرکت استخدام می‌کنیم.
‫شرکت‌هایی هستن که ‫کارشون همین چیزاست.
‫به یکی زنگ می‌زنیم کمک می‌گیریم.
‫اینم یه حقیقت دیگه‌ست.
‫گاهی اگه خیلی پول خرج کنی،
‫باید پول بیشتری خرج کنی،
‫تا یکی کمکت کنه ‫که پول کمتری خرج کنی،
‫اونم برای پولی ‫که قبلا خرج کردی.
‫اما بعد از خرج کردن ‫اون همه پول،
‫هیچ پولی برامون نموند.
‫پس، آدمای دیگه ‫صاحب خونه‌مون شدن،
‫و کلی از وسایلمون رو بردن. ‫[برای فروش]
‫اما بعدش ما ‫یه خونه جدید گرفتیم،
‫که در واقع یه خونه قدیمی بود. ‫[برای اجاره]
‫- کمک می‌خوای؟ ‫- من می‌تونم. می‌تونم.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫نگران نباش، ما می‌تونیم. ‫ردیفیم.
‫چرا داری می‌کشیش رو زمین؟
‫خیلی کثیفه. ‫چرا داری می‌کشیش؟
‫باز می‌کنم!
‫مامان‌بزرگ و بابابزرگن!
‫سلام! ‫به به!
‫- سلام، عزیزم. ‫- خدایا، چقدر بزرگ شدی!
‫وای لوگان، نگاش کن!
‫رسیدن! ‫بالاخره اومدن!
‫سلام.
‫روز شکرگزاری مبارک!
‫- سلام، پسر. ‫- بابابزرگ! چطوری؟
‫روز شکرگزاری مبارک.
‫خونه‌تون چه قشنگ شده.
‫برو به بابابزرگت...
‫- اتاق نشیمن رو نشون بده. ‫- خوشم میاد.
‫آره. و من هوم‌ران زدم. ‫من هوم‌ران زدم.
‫ببخشید. میشه لطفا ‫یه‌کم دیگه پوره سیب‌زمینی بهم بدید؟
‫آخه هرچی بخوری کمه،
‫و بهترین قسمت روز شکرگزاریه.
‫بفرما، آز.
‫خب، قبل از اینکه غذا بخوریم،
‫چطوره هرکی دور میزه بگه برای چی شکرگزاره.
‫هوم؟ دیک، ‫چرا تو شروع نمی‌کنی.
‫خب، من سپاسگزارم
‫که نوه‌های شیطونم ‫نزدیکتر زندگی می‌کنن،
‫که بتونیم ‫هر وقت دلمون خواست بیایم دیدن‌شون.
‫من برای خانواده‌م سپاسگزارم.
‫من برای غذا سپاسگزارم، ‫همه‌ش.
‫مخصوصا پوره سیب‌زمینی.
‫و البته، باب اسفنجی. ‫مگه می‌شه فراموشش کرد.
‫و من برای ‫خونه جدیدمون قدردانم.
‫موافقم، با همه چیز.
‫- بیاید بخوریم. ‫- صد درصد.
‫365 روز منتظر این غذا بودم.
‫باشه. ‫روز شکرگزاری مبارک.
‫- روز شکرگزاری مبارک. ‫- روز شکرگزاری مبارک.
‫نمی‌دونم، ‫شاید من نفرین شدم.
‫آخه همیشه یه گیری پیش میاد.
‫یه آسیب دیگه، ‫یه عقب‌گرد دیگه،
‫یه فاجعه دیگه. ‫اصلا...
‫خیلی سخته.
‫آره.
‫خب، یه کلمه ‫برای همه اینا هست، می‌دونی؟
‫زندگی.
‫الان فقط باید یاد بگیری ‫ازش لذت ببری.
‫بیا، دیک، دیگه باید کم کم بریم.
‫می‌شنوی؟
‫حق با توئه، پسرم.
‫واقعا هم سخته.
‫روز شکرگزاری مبارک.
‫بچه‌ها کجان؟
‫خونه یه دوست.
‫امروز مدرسه ندارن. یادته؟
‫چه خبره؟
‫دیگه نوشیدنی نمی‌خوری.
‫متأسفم. ‫نمی‌دونستم که تو...
‫با نوشیدنی خوردن ‫مشکل داری.
‫چرا چیزی نگفتی؟
‫خب،
‫خیلی چیزا هست که نگفتم.
‫که اینطوریه؟ ‫برای چی؟
‫- نمی‌دونم. ‫- نمی‌دونی؟
‫شاید چون ‫شجاعتشو نداشتم.
‫چون من قبلا ‫دو بار طلاق گرفتم.
‫و دو تا بچه دارم.
‫و می‌ترسم ‫که انتخابی ندارم،
‫که لایق انتخاب نیستم.
‫اما می‌دونی چیه؟
‫من دیدم مامانم ‫سال‌ها این وضع رو تحمل کرد...
‫و می‌دونم آخرش چی می‌شه.
‫خسته شدم، و دیگه ‫قرار نیست ادامه بدم.
‫از همین لحظه این مسخره‌بازی رو ‫تموم کن، اسکات،
‫وگرنه نه من نه تو.
‫تموم.
‫حالا اینو ببر بیرون.
‫می‌دونی، ‫بی راه نمی‌گه ها.
‫تو خیلی نوشیدنی می‌خوری.
‫آره.
‫من دقیقا همون اندازه‌ای ‫می‌خورم که تو می‌خوری.
‫و معمولا ایده توئه.
‫ایده‌های من ایده‌های توئه، رفیق. ‫ببین، مردم نوشیدنی می‌خورن.
‫خودش هم می‌خوره، ‫و من اعتراضی نمی‌کنم.
‫به علاوه، اون همیشه داره...
‫این گیم‌های مسخره رو میزنه، ‫می‌دونی.
‫این، دوست من، ‫یه اعتیاده.
‫بیا!
‫کی گفت اعتیاده؟
‫چی؟ نمی‌دونم.
‫چرا مطرحش کردی؟
‫من نکردم. تو کردی.
‫روز شکرگزاریت چطور بود؟ ‫مال من عالی بود!
‫- سلام، آستین! ‫- سلام! آزمن دوستت داره!
‫سلام، آستین!
‫سلام! برای کریسمس ‫هیجان‌زده‌ای؟
‫کریسمس رو خیلی دوست دارم!
‫روز شکرگزاری داشتی؟ ‫من که حسابی داشتم.
‫هی، آزمن دوستت داره! ‫روز خوبی داشته باش!
‫سلام، بچه‌ها! ‫منم، برگشتم، آزمن!
‫- سلام. ‫- چطورید؟
‫اوضاع چطوره رفقا؟
‫تایلر، چطوری، رفیق؟
‫پیام‌های فیسبوکم رو گرفتی؟
‫می‌بینم جواب ندادی.
‫می‌خواستم مطمئن بشم ‫بهت رسیده باشن.
‫می‌خوای بعد از مدرسه بیای ‫خونه‌مون و یوگی-اوه! ببینیم؟
‫هنوز دوستیم؟
‫- آره، آستین. دوستای جون جونی. ‫- خوبه!
‫هی، آستین. ‫«جواب می‌خوای؟»
‫«من حقیقت رو می‌خوام»
‫«تو نمی‌تونی حقیقت رو تحمل کنی.»
‫«پسر، ما در دنیایی زندگی می‌کنیم ‫که دیوار داره،»
‫«و اون دیوارها باید توسط ‫مردانی با اسلحه محافظت بشن.»
‫«کی می‌خواد اینکارو بکنه؟ تو؟»
‫«تو، ستوان واینبرگ؟»
‫«مسئولیت من چنان خطیره که تو درک نمی‌کنی.»
‫باشه، آستین، ‫بیا بشینیم.
‫«تو برای سانتیاگو گریه می‌کنی ‫و به تفنگداران دریایی لعنت می‌فرستی.»
‫«تو این آزادی رو داری.»
‫«تو آزادی این رو داری ‫که ندونی من چی می‌دونم...»
‫- آستین، ممنون از اجرات. ‫- «که مرگ سانتیاگو، در عین غم‌انگیز بودن...»
‫- کافیه. ‫- «احتمالا جان‌ خیلی‌ها رو نجات داد.»
‫«و اینکه وجود من، در حالی که زشت...»
‫«و غیرقابل درک برای توئه، ‫جان مردن رو نجات داد.»
‫«تو حقیقت رو نمی‌خوای چون ته دلت جاهایی...
‫«که تو مهمونی ازشون حرفی نمی‌زنی.»
‫«می‌خوای که رو اون دیوارها باشم!»
‫«به من روی اون دیوار نیاز داری.»
‫- باشه، فکر کنم به استراحت نیاز داری. ‫- «ما از کلماتی مثل شرف، قانون،
‫- میشه یکی ببردش دفتر؟ ‫- وفاداری استفاده می‌کنیم.»
‫«ما از این کلمات ‫به عنوان ستون...
‫«یک عمر دفاع از چیزی ‫استفاده می‌کنیم،»
‫«که تو باهاشون تیکه میندازی. ‫«من نه وقت...
‫«و نه تمایل این رو دارم که خودم رو...»
‫«برای مردی توجیه کنم که زیر آزادی پتویی...
‫که من فراهم می‌کنم می‌خوابه.»
‫- اشکال نداره. ممنون. ‫- «و بعد همون...»
‫«روش فراهم کردنش رو زیر سوال می‌بره.»
‫«ترجیح می‌دم فقط بگی...»
‫«ممنون و بری رد کارت.»
‫- اشکال نداره. ‫- «وگرنه توصیه می‌کنم...»
‫بچه‌ها. ‫بشینید دیگه.
‫گفت اسمش کلاس حمایتیه.
‫یه کلاس برای بچه‌های استثنائیه.
‫گفت به‌نظرشون وقتشه،
‫که فقط بدتر میشه،
‫و نه برای اون ‫و نه برای بچه‌های دیگه منصفانه نیست.
‫ظاهرا کلاس‌هاشون تو خود مدرسه‌ست.
‫گفت می‌تونن ‫همین الان ثبت‌نامش کنن.
‫انگار دارن در حقمون ‫لطف می‌کنن.
‫شاید فقط باید داروهاش رو دوباره عوض کنیم.
‫- تو چی گفتی؟ ‫- نمی‌دونستم چی بگم.
‫من... من موافقت کردم. ‫آخه حقیقتش...
‫واقعا به نظر نمی‌رسید ‫انتخاب زیادی داشته باشیم.
‫اسکات، واقعا حس می‌کنم الان ‫بدترین تصمیم زندگیم رو گرفتم.
‫نه. تی، آروم باش. تو همیشه صلاحش رو می‌دونی.
‫کجایی؟
‫خرید کریسمس.
‫یه کم خرید کریسمس دقیقه نودی بود.
‫یه کم دیگه میرسم خونه. ‫دوستت دارم.
‫آره. منم همینطور.
‫بفرما، آزمن. ‫برای باز کردنش کمک می‌خوای؟
‫- نه، نمیخواد، ممنون. ‫- خیلی خوبه.
‫ممنون.
‫آستین؟ ‫دوست ندارم.
‫- چی؟ ‫- تو عاشق پوره سیب‌زمینی هستی.
‫خب، الان ازش متنفرم. ‫عذای عقب مونده‌هاست.
‫هی. ما با این لحن تو این خونه ‫حرف نمی‌زنیم، باشه؟
‫عقب‌مونده! عقب‌مونده! عقب‌مونده!
‫- آستین! ‫- آستین، بس کن، پسر جوان.
‫خودت بس کن آشغال.
‫هی، هی، مرد کوچولو، ‫چه خبرته؟
‫می‌خوای زودتر بری بخوابی؟
‫نه، نمی‌خوام برم بخوابم. ‫نمی‌خوام برم مدرسه.
‫نمی‌خوام هیچ جایی برم!
‫هی! چه‌ت شده؟
‫نه. به من دست نزن!
‫نزدیک من نشو!
‫آستین!
‫- هی، هی، هی. ‫- وای خدای من! ‫وای خدا! تو مشکلت چیه؟
‫خوبی؟ بذار سرت رو ببینم.
‫- خوبم. ‫- خب عزیزم.
‫- برو ببین... ‫- وای خدا!
‫آستین.
‫عه، عه، عه.
‫بسه آستین.
‫دکتر بهم گفت...
‫که داروی اشتباهی می‌خوردم...
‫و تحت استرس زیادی بودم.
‫یعنی در واقع این دارو بود...
‫که باعث خفگی لوگان شد.
‫نه من. داروی مسخره.
‫چیزی نیست. من کنارتم.
‫حتی با اینکه تقصیر من نبود...
‫چیزی نیست.
‫گفتن برای یه چیزی به نام...
‫«ارزیابی روان‌پزشکی»...
‫یه مدت پیششون بمونم.
‫همون‌جا جاش عالیه.
‫اینجا بذارش.
‫بذار چند تا از این ‫ماشین‌ها بهت بدم.
‫- عاشقش می‌شه. ‫- آره.
‫وقتی بیاد خونه خیلی خوشحال می‌شه.
‫من الان برمی‌گردم.
‫♪ وقتی آسمون خاکستریه... ♪
‫♪ و احساس غم و اندوه داری... ♪
‫♪ یادت نره که همیشه کنارت هستم. ♪
‫♪ کمرت رو دست می‌کشم ♪ ‫♪ و برات آهنگ مورد علاقه‌ات رو می‌خونم. ♪
‫♪ یادت نره که همیشه کنارت هستم. ♪
‫♪ وقتی شب خوابت نمی‌بره... ♪
‫♪ و احساس تنهایی می‌کنی... ♪
‫♪ فقط اسمم رو صدا کن ♪ ‫♪ تا با عجله برگردم خونه. ♪
‫♪ حتی تو هوای بارونی میام پیشت ♪ ‫♪ تا اشک‌هات رو پاک کنم. ♪
‫نکن.
‫♪ یادت نره که همیشه کنارت هستم. ♪
‫مامان! ‫بسه، بسه، بسه.
‫♪ حتی تو زمستون سرد... ♪
‫♪ دوستدار و عزیزت می‌مونم. ♪
‫♪ کل شب دوستدارت می‌مونم. ♪
‫♪ فقط چشم‌هات رو ببند ♪ ‫♪ و تا سه بشمار... ♪
‫♪ تا من رو توی خوابت ببینی. ♪
‫♪ تو جویبارهای کم‌عمق ♪ ‫♪ زیر نور ماه، بیا پیشم. ♪
‫نکن.
‫نکن!
‫یه کم دیگه برمی‌گردم.
‫سلام اسکات. ‫خوشحالم می‌بینمت.
‫ببین، فقط خواستم بگم...
‫که اگه چیزی لازم داشتی... ‫هر چی که بود...
‫باشه، می‌دونم. ‫روت حساب می‌کنم.
‫به خدا بگو اگه می‌خواد ‫کسی رو مجازات کنه،
‫اون آدم باید من باشم،
‫چون می‌تونم تحمل کنم،
‫و احتمالا حقم هم باشه.
‫ولی واقعا ازت ممنون می‌شم...
‫که پای زن و بچه‌ام رو ‫وسط نکشی. ممنون.
‫خب، آم... حالش چطوره؟
‫حرف نداره.
‫انقدر که می‌خوایم ‫همین‌جا استخدامش کنیم.
‫گمونم همه از اینکه ‫قراره بره، ناراحت می‌شن.
‫چه قشنگه.
‫شاید اولش زیاد قشنگ نباشه، ‫ولی شروع خیلی خوبیه.
‫سلام پسر.
‫مامان! بابا!
‫سلام!
‫ببینمت.
‫چطوری؟ دلم برات تنگ شده بود.
‫- مرسی. خوبم. ‫- واقعا؟
‫اینجا کلی آدم ناجور داریم.
‫- می‌خوای ببینیشون؟ ‫- آره.
‫ولی «ناجور» صداشون نکنی‌ها.
‫باشه. باشه.
‫- سلام بچه‌ها. ‫- سلام.
‫از شکل کادوش مشخص نیست چیه؟
‫یعنی توش چیه؟
‫ظرف‌تر و سبک‌تره...
‫یعنی بهتر می‌تونی ‫باهاش حرکت نمایشی بزنی.
‫وای، چقدر باحاله!
‫آستین، نوبت تو شد.
‫می‌شه مارتی رو نگه داری...
‫- تا کادوم رو باز کنم؟ ‫- آره.
‫خیلی آروم بگیریش‌ها.
‫همین می‌شه.
‫ببینیم چی گرفتی.
‫اسم من روی این خورده!
‫یوهو!
‫توش چیه؟ وای!
‫امسال کریسمس کوچیک‌تری داریم.
‫با خودم گفتم شاید بخوای...
‫به مجموعه خودت اضافه‌اش کنی.
‫شوخیت گرفته؟ ‫بهترین کادوی دنیاست.
‫دستت درد نکنه!
‫ولی یه چیز دیگه هم می‌خوام.
‫چند روز پیش دیده بودمش...
‫و به نظرم انقدر باحال بود ‫که خواستم نگهش دارم.
‫اصلا نباید برگرده سر کلاس.
‫می‌دونم.
‫تازه مجانیه! نگاه کن بابا.
‫ماه فوریه یه اردوی ‫پدر و پسری برگزار می‌کنن.
‫سالانه است. ‫یعنی هر سال برگزار می‌شه.
‫باید بریم.
‫آزمن...
‫راستش به نظرم ‫زیاد فکر خوبی نیست کوچولو.
‫باید اردو بزنیم. ‫هوا سرد می‌شه.
‫باید تو چادر بخوابی،
‫کلی بچه دیگه هم اونجا هست،
‫قراره کارهایی بکنن ‫که شاید تو نتونی انجام بدی.
‫مگه هدفش همین نیست؟
‫تو رو خدا، من فقط می‌خوام...
‫با بچه‌های معمولی خوش بگذرونم.
‫دلم نمی‌خواد استثنائی باشم.
‫می‌خوام عین بقیه پسرها باشم.
‫می‌خوام با بابام برم اردو. ‫بعدش...
‫من یه حقه‌ای بلدم.
‫اگه از ته دلتون ‫یه چیزی رو می‌خواین،
‫مدام و پشت سر هم ‫در موردش صحبت کنید،
‫هیچ‌وقت هم کوتاه نیاید،
‫تا بهش برسید.
‫این می‌تونه یه هدیه اضافه باشه،
‫چون امسال کریسمس ‫کوچیک‌تره و پول کم داریم.
‫تازه من امسال ‫خیلی بچه خوبی بودم،
‫چهار روز هم رفتم تو...
‫موسسه روانی بمونم.
‫دلم می‌خواد بریم اردو!
‫تو رو خدا قبول کن بابایی!
‫ایول!
‫با بابام می‌رم اردو!
‫- خوب بازیت داد. ‫- همون رو بگو.
‫همه‌جا یخ زده.
‫مفصل‌هام ورم کردن عزیزم.
‫نمی‌تونم واسه مهمونی بیام. ‫حتی راه نمی‌شه رفت.
‫نمی‌شه امشب خونه بمونی؟
‫بچه‌ها می‌خوان برن تی.
‫می‌خوان خوش بگذرونن.
‫تو می‌خوای خوش بگذرونی.
‫همه‌مون می‌خوایم خوش بگذرونیم،
‫تو هم قراره اینجا بمونی ‫و استراحت کنی دیگه.
‫بابا! کلاه ملیجک گذاشتم. ‫وقتشه بریم مهمونی!
‫- سلام عزیزم. ‫- دوستت دارم مامان خرسه.
‫- زود بهتر شو. ‫- دوستت دارم.
‫- چقدر خوشتیپ شدی. ‫- نظر لطف شماست.
‫وقت مهمونیه!
‫مطمئنی نمی‌خوای بیای؟
‫آره. استخوان‌های مامانی درد می‌کنه.
‫فقط تا یازده خونه باشین. خب؟
‫چون می‌خوام باهاتون ‫مسابقه رو ببینم.
‫- دوستت دارم. ‫- من هم دوستت دارم. خوش بگذره.
‫ایول. بریم.
‫[سال نو مبارک]
‫چرا از «واله» استفاده نمی‌کنیم؟ ‫اصلا ینی چی؟
‫عه، «واله» به انگلیسی ‫یعنی پارکینگ اختصاصی.
‫آها، فهمیدم. خداحافظ!
‫عه، عه، عه.
‫مثل من کارهای احمقانه نکنید.
‫عه. ممنون.
‫همینه. این شبیه که...
‫داشتم براتون می‌گفتم. یادتونه؟
‫شبی که همه‌چی خراب شد.
‫خوبم، خوبم. ولم کن.
‫خوبم، خوبم.
‫من رو ببین.
‫حواست نیست رفیق.
‫قوه تصمیم‌گیریت خراب شده.
‫برادر، داری به عنوان شوهر...
‫و پدر شکست می‌خوری.
‫تو کی باشی که من رو قضاوت کنی؟
‫سلام پسر. کراواتت قشنگه. ‫سال نوت مبارک.
‫حالم خوبه. خوبم. ‫همه‌چی تحت کنترلمه.
‫قبوله. باشه.
‫پس بیا برگردیم بیرون،
‫آب به سر و روت بزن، ‫بعدش برو خونه. خب؟
‫باشه. خودم می‌رونم.
‫نه، نه.
‫با این حال پشت فرمون نشین.
‫کسی از تو اجازه نخواست.
‫نه، نه! این نه به تو ‫ربطی داره، نه داشته.
‫- اسکات! ‫- دنبالم نیا.
‫کارم باهات تمومه. ‫جدی گفتم.
‫اسکات!
‫دارم میام بیرون.
‫بابا، حالت خوبه؟
‫ده، نه...
‫هشت، هفت...
‫شیش، پنج...
‫چهار، سه...
‫دو، یک!
‫سال نو مبارک!
‫همونطور که گفتم،
‫بعضی وقت‌ها خراب شدن ‫یه چیزهایی اتفاق بدیه.
‫بعضی وقت‌ها هم چیز خوبیه.
‫آدم هیچ‌وقت نمی‌دونه کدومشه.
‫دیگه نمی‌خوام تو این خونه ببینمت.
‫بچه‌ها چی شدن؟
‫بچه‌ها خوبن. تو اتاق خودشونن.
‫تا وقتی نرفتی همون‌جا می‌مونن.
‫نمی‌خوام نزدیک خودم یا بچه‌ها باشی.
‫برو بیرون.
‫- تـ... تریسا... ‫- برو بیرون!
‫معذرت می‌خوام.
‫ببخشید.
‫نمی‌دونم کجا برم یا چیکار کنم.
‫شرمنده‌ام مامان.
‫پیش ما بمون.
‫این رو بشکن.
‫زود باش. بشکنش.
‫ادامه بده.
‫الان حست اینه؟
‫حس من هم همینه. ‫حس همه‌مون همینه.
‫ولی عزیزم...
‫شخصیت تو رو اشتباهتت تعریف نمی‌کنه.
‫مهم اینه چطور تصمیم می‌گیری بهتر باشی.
‫فهمیدی؟
‫حالا آستین بالا بزن.
‫«پشیمانی صادقانه از اشتباهات گذشته،»
‫«قدردانی صمیمانه از نعمت‌های دریافت‌شده،»
‫«و تلاش برای دستیابی به آینده‌ای بهتر،»
‫«سرمایه‌های دائمی‌اند ‫که به دنبالشان خواهیم بود.»
‫با اینکه خیلی بهش افتخار می‌کنم، ‫صرفا...
‫نمی‌دونم...
‫آدم کی از خجالتی بودن دست می‌کشه؟
‫- ایول. ‫- ایول!
‫بابا، بیا!
‫عه، عه!
‫من میارم.
‫کی میای خونه بابا؟
‫واقعا نمی‌دونم آزمن. عه...
‫فکر کنم یه مقدار دیگه ‫وقت می‌خوام تا بهتر بشم.
‫شاید بهتر باشه تو هم بری...
‫اون بیمارستان روانی ‫که من بودم.
‫این هم حرفیه.
‫- بپا! ‫- عه!
‫نه لوری، خواهشا سعی نکن ‫منصرفم کنی...
‫شوخیت گرفته؟
‫بعد کل مشکلاتی ‫که از بچگی داشتیم؟
‫من دیگه این کار رو نمی‌کنم.
‫می‌شه بازیت رو قطع کنی؟
‫اصلا نمی‌دونم این همه سال ‫چطور تحمل می‌کرد.
‫- بذار حرفم رو تموم کنم. ‫- باشه. آروم، آروم، آروم.
‫می‌شنوم.
‫- خیلی‌خب. بگو. ‫- لطف کردی.
‫حرفم اینه که تو مامان نیستی، ‫اسکات هم بابا نیست.
‫بی‌خیال دیگه.
‫این کار بابا چندین سال ادامه داشت.
‫اصلا حضورش حس نمی‌شد.
‫ولی اسکات... آره، قبول دارم. ‫یه بار خراب کرد. ولی کنارته.
‫داره تلاشش رو می‌کنه.
‫تازه می‌دونی چیه؟ عه...
‫شک ندارم خودش هم...
‫کم مشکل نداره. ولی...
‫تو هم مشکلات خودت رو داشتی.
‫- صادق باش. ‫- خب که چی؟
‫ترجیح می‌دین کنار هم ‫مشکل داشته باشین،
‫یا جدا از هم؟
‫جدا از هم. قطعا.
‫باشه. منطقیه.
‫[راهنمایی هاردینگ]
‫سال نو مبارک تیم کوچولو.
‫اسکیت جدیدم رو داشته باش.
‫چرا انقدر بی‌شعوری؟ پسش بده.
‫نه، می‌تونی هر از گاهی قرض بگیریش.
‫پسش بده!
‫مال منه!
‫دستت رو بکش.
‫بلند شو! کثافت بی‌شعور...
‫دعوا! دعوا! دعوا!
‫تو چته؟
‫برادرم رو که اذیت می‌کنی! ‫من هم اذیت می‌کنی!
‫چته؟
‫اصلا متوجه کارهات هستی؟!
‫کلیشه‌ای!
‫قلدری!
‫- هیچی نیستی! ‫- عه، عه، عه.
‫لوگان، جریان چیه؟
‫اسکیتم رو گرفته.
‫برید دفتر مدیر. ‫با جفتتون بودم.
‫- ولی اون... ‫- زود باشید!
‫واسه چی تایلر رو زدی؟
‫- خوبم. ‫- لوگان...
‫باید روش یخ بذاریم. می‌شه لطفا؟
‫لوگان، چرا تایلر رو زدی؟
‫اون من رو زد. ‫خیلی بچه بی‌شعوریه.
‫تو چرا می‌خوای دوستش باشی؟
‫چون آدم ناراحتیه.
‫- چیه؟ ‫- ناراحته.
‫باباش خیلی وقته...
‫که زندانی شده.
‫مادرش هم یه سرطان خیلی بد داره.
‫شنیدم حتی نمی‌تونن ‫با هم کریسمس برگزار کنن.
‫واسه همین به نظرم ناراحته.
‫من هم از فکر کردنش ناراحت می‌شم.
‫واقعا غم‌انگیزه.
‫تایلر، می‌شه لطفا بیای تو؟
‫جریان چیه؟
‫واسه توئه.
‫نمی‌فهمم.
‫بازش کن.
‫مال تو باشه.
‫چرا؟
‫خب، با خودم گفتم...
‫که شاید امسال...
‫- کریسمس خوبی نداشته باشی. ‫- چی؟
‫نمی‌دونم.
‫فقط خواستم مال تو باشه.
‫می‌دونم یه خرده عجیبه،
‫ولی گمونم خودم هم عجیب باشم.
‫حالا بگذریم...
‫ببین، واقعا دیگه نمی‌خوام ‫باهات دعوا کنم.
‫ترجیح می‌دم دوست باشیم.
‫اجازه می‌دی؟
‫سلام. صبح به خیر.
‫ریک، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اعتیاد دارم دیگه. تو چی؟
‫آره. من هم همینطور.
‫خب، به افتخار روزی ‫که دیگه معتاد نباشیم.
‫هر روز داره می‌ره جلسه،
‫با اینکه شغلی نداره،
‫واسه همین نمی‌دونم ‫دقیقا با کی جلسه می‌ره.
‫هر روز؟ واقعا؟
‫آره. بعضی روزها که دو بار می‌ره.
‫به نظرم خیلی تعداد جلساتش زیاده.
‫حالش خوبه مامان.
‫تازه می‌دونی چیه؟ ‫بعد از سی روز...
‫یه سکه بهشون می‌دن ‫که روش عدد سی نوشته.
‫بعدش از شصت روز ‫سکه با عدد شصت می‌دن...
‫«خداوندا، به من آرامشی عطا کن،»
‫«تا چیزهایی که نمی‌توانم ‫تغییر دهم را بپذیرم،»
‫«شهامتی که بتوانم چیزهایی ‫که می‌توانم را تغییر دهم،»
‫«و خردی که بتوانم ‫تفاوت این دو را تشخیص دهم.»
‫«تا بتوانم روزی زندگی کنم،»
‫«از لحظه‌هایم لذت ببرم،»
‫«سختی‌ها را به مثابه راهی ‫برای رسیدن به آرامش بپذیرم،»
‫«و همانند عیسی مسیح،»
‫«این دنیای گناه‌آلود را بپذیرم،»
‫«همانگونه که هست، ‫نه آنطور که من می‌خواهم باشد.
‫«اعتماد دارم که اگر خودم را ‫تسلیم خداوند کنم...»
‫«همه‌چیز را درست خواهد کرد،»
‫«و به زندگی‌ام شادی معقولی خواهد بخشید.»
‫زود باش لوگان. ‫از اتوبوس جا می‌مونی‌ها.
‫- می‌دونم. خداحافظ همه. ‫- خداحافظ. دوستت دارم.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ مارتی مک‌فلای.
‫لوگان، تو مدرسه خوش بگذره.
‫خب آزمن. ‫ازت می‌خوام تمرکز کنی.
‫نمی‌شه که کل وقتم رو بذار.
‫یه لحظه وایستا.
‫ببینمت.
‫- آخه انصاف نیست. ‫- می‌دونم.
‫ولی براش مدرسه خوب پیدا می‌کنیم. ‫بهت قول می‌دم.
‫همه‌چی درست می‌شه. ‫حرفم رو بارو می‌کنی؟
‫حالا برو مدرسه.
‫خیلی‌خب.
‫- خداحافظ. دوستت دارم. ‫- من هم دوستتون دارم.
‫سلام.
‫حالت چطوره؟
‫عه....
‫خوبم. هر روز هم بهتر می‌شم.
‫خوبه.
‫- خب، می‌خوای بریم؟ ‫- آره، آم...
‫می‌دونی قضیه چیه؟
‫اصلا نمی‌دونم.
‫مرسی که تشریف آوردین.
‫می‌خواستم در مورد آستین صحبت کنیم.
‫متوجه شدم که دیگه ‫سر کلاس حمایتی نمیاد.
‫بله. آم، یه مدت قراره ‫توی خونه بهش درس بدم،
‫تا یه کلاسی رو پیدا کنیم...
‫که بهتر برامون نتیجه بده.
‫ما می‌دونیم فرق داره آیلین.
‫خب؟ سرمون رو که زیر برف نکردیم.
‫صرفا فکر می‌کنیم ‫چیزی که باعث تمایز آستین می‌شه...
‫همون چیزیه که باعث می‌شه آستین... ‫شبیه آستین بشه.
‫همین خصلتش رو دوست داریم.
‫ما نمی‌خوایم این رو مخفی کنیم،
‫یا به هر شکلی ‫بابتش عذرخواهی کنیم.
‫که اگه اشتباه نکنم یعنی باید...
‫یه مدرسه دیگه باید پیدا کنیم. ‫که مثلا...
‫وقتی کنار بچه‌های دیگه است...
‫خیلی حالش بهتره، متوجهی؟
‫به قول شما «بچه‌های معمولی»،
‫ولی برای اون همه معمولی‌ان. ‫براش مثل دوستن.
‫ازشون نکاتی یاد می‌گیره. ‫همینه که مهمه.
‫به نظرم اون‌ها هم ازش یاد می‌گیرن.
‫موافقم.
‫در مورد بچه‌های دیگه هم درست می‌گین.
‫چون همه دوستش دارن.
‫گفتم شاید بخواید این رو ببینید.
‫یه فرم درخواسته که تقریبا...
‫توسط همه شاگردهای مدرسه امضا شده.
‫باورنکردنیه.
‫وای.
‫درست نبود از دوست‌هاش جدا کنیم.
‫الان دیگه می‌تونه برگرده.
‫هر موقع که بخواد.
‫ممنون.
‫قراره حسابی هیجان‌زده بشه.
‫طبق خواسته مردمی،
‫لطفا یه کف مرتب به افتخار...
‫نماد شانس تیم مدرسه‌ی ما...
‫یعنی آزمن بزنید!
‫اومدم! یوهو! برگشتم!
‫نترسید! برگشتم!
‫داداشمه‌ها! یوهو!
‫یوهو!
‫آزمن! آزمن! آزمن!
‫پسر. دمت گرم که قبول کردی.
‫مگه من چیکار کردم؟
‫آزمن! آزمن! آزمن!
‫کاش می‌تونستم اندازه پسرم...
‫از همه‌چی به اون شکل لذت ببرم.
‫همیشه همه‌چی رو ‫واسه خودم سخت گرفتم.
‫حتی نمی‌دونم چرا.
‫همیشه می‌خواستم همه‌چیز...
‫به شکل خاصی باشه.
‫وقتی بحث شکرگزاری واقعی می‌شه...
‫می‌فهمم هیچ‌وقت بهش عمل نکردم.
‫تا حالا راضی نشدم. ‫هیچ‌وقت راضی نبودم.
‫فکر می‌کردم این ویژگی ‫بلندپروازی باشه...
‫اما در واقع باعث می‌شد...
‫ناسپاس باشم.
‫از همین خصلتم متنفرم.
‫همه‌چی رو از خودم می‌رونم.
‫همه‌چیز و همه‌کس زندگیم ‫که برام مهم هستن رو می‌رونم.
‫دیگه نمی‌خوام اونطوری باشم.
‫می‌خوام بیشتر شبیه پسرم باشم.
‫- مرسی. ‫- خب.
‫خب، آم... ‫می‌خواستم باهات در مورد...
‫چیز صحبت کنم...
‫اردوتون آخر همین هفته است.
‫آها، آره. عه...
‫عه...
‫فکر کردم دیگه خراب شد. ‫لازم نیست باهاش برم.
‫به نظرم بهتره برین.
‫یعنی...
‫آستین خیلی...
‫ذوق و شوقش رو داره.
‫تی، من واقعا معذرت می‌خوام.
‫بابت کاری که کردم.
‫بابت کارهایی که نکردم. ‫بابت همه‌چی.
‫خیلی حرف تو دلم مونده.
‫ببین.
‫می‌دونی چیت رو خیلی دوست دارم؟
‫اینکه شکست‌خورده‌ای،
‫گم‌شدی و ترسیدی ‫و همه‌چی رو بدتر می‌کنی...
‫اما همیشه تلاشت هم می‌کنی.
‫یادته همیشه برام سوال بود...
‫که من شاهدختم ‫یا خواهرخونده زشت داستانم؟
‫خب، کاشف به عمل اومد که...
‫هیچ‌کدوم نیستم.
‫یه آدم آشفته معمولی‌ام.
‫واسه همین انتظار ندارم ‫تو هم شاهزاده‌ی رویایی باشی.
‫اونطوری واقعا مسخره می‌شد.
‫همه‌اش هم خودم رو ‫باهات مقایسه می‌کردم.
‫تو آدم خوبی هستی اسکات.
‫قلب پاکی داری.
‫خیلی برای این خانواده فداکاری کردی،
‫همیشه هم برامون جنگیدی. ‫حتی تو این شرایط.
‫بیا.
‫ببینمت.
‫دو ماهه ترک کردی؟
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫در واقع پنجاه و چهار روزه.
‫ولی دروغ نگم انگار ‫نوزده و نیم روز گذشته.
‫واقعا ستایشت می‌کنم.
‫تازه...
‫از زمان عروسیمون خیلی ‫به این مسئله فکر کردم...
‫همیشه هم فهمیدم...
‫که خیلی دوستت دارم.
‫خب، پس چرا کنار هم ‫با مشکلات دست و پنجه نرم نکنیم؟
‫با خودم می‌گم اگه لوگان ‫می‌تونه قلدر مدرسه رو ببخشه،
‫من هم باید بتونم تو رو ببخشم.
‫ای بابا.
‫ خیلی هیجان‌زده‌ام. ‫آره، تو هم ذوق داری؟
‫آره.
‫انگار باید پیاده حدودا...
‫یک کیلومتر تا محل اردو بریم.
‫کیف‌هامون خیلی سنگینن. ‫حاضری کوچولو؟
‫خب، اگه داشتی خسته می‌شدی...
‫یا قوزک پات درد گرفت...
‫تو اردوگاه می‌بینمت بابایی!
‫بچه‌ها! وایستین!
‫سلام. خوشحالم می‌بینمت پسر.
‫- همچنین. ‫- سلام جک.
‫سلام.
‫قشنگ بود جک!
‫خیلی خوب بود. ‫واقعا قشنگ زد.
‫خب آستین، نوبت تو شد!
‫اینطوری بگیر، خب؟
‫خیلی‌خب. صاف بگیر.
‫مطمئنی این کار درسته؟
‫اینکه به آستین تیرکمون دادی.
‫چیزی نیست. ‫چیزیش نمی‌شه.
‫همیشه... ‫تو بخش هماهنگ‌سازی...
‫چشم و دستش مشکل داشته.
‫چیزی نمی‌شه. ‫بهم اعتماد کن.
‫ببین، پسر من چهارده سالشه...
‫همیشه هم ازش عبرت گرفتم.
‫فهمیدم از چیزی که فکر می‌کنیم...
‫بچه‌های فوق‌العاده‌تری هستن.
‫بزن آزمن! از پسش بر میای!
‫ایول!
‫زد به هدف!
‫وای خدا! عجب تیری انداخت!
‫حداقل یه امتیاز بگیر!
‫ایول!
‫کارت حرف نداره آستین!
‫اینجا رو ببین!
‫ایول!
‫راستش نمی‌خواستم بیام اردو.
‫می‌خواستم خونه بمونم.
‫نزدیک بود از همه این‌ها جا بمونم.
‫خب، تصمیم درستی گرفتی.
‫یکی طلبت.
‫یا باید بگم طلب خدا.
‫از طرفم بهش بگو.
‫نه، خودت بهش بگو.
‫اونقدر هم سخت نیست.
‫خلاصه یه سوال دارم.
‫بله؟
‫من تمام عمرم با تو صحبت کردم...
‫ولی الان یهو برام سوال شد...
‫تو فرستاده خدایی؟
‫اسکات، من رو ببین.
‫صورتم رو ببین پسر.
‫معلومه که فرستاده خدا نیستم، احمق.
‫فکر کردی قراره چی بشه؟
‫نمی‌دونم.
‫خیلی مسخره‌ای.
‫همینطور نگاه کن رفیق. ‫بالاخره پیداش می‌کنی.
‫بابا، کاش بیشتر شبیه تو بودم.
‫واقعا می‌گی؟
‫معلومه که واقعا می‌گم. ‫تو حرف نداری.
‫بیشتر وقت‌ها بابا نمی‌تونه ‫چیزهایی که من می‌بینم رو ببینه.
‫ولی اون روز که تو دریاچه بودیم، ‫داشت می‌دیدش.
‫اون روز دقیقا همون چیزی ‫که من دیدم رو می‌دید.
‫اون بابای خفن رو می‌دید.
‫می‌بینی بابایی؟
‫آره آز...
‫دارم می‌بینم.
‫بابایی! بابایی! بابایی!
‫عه.
‫می‌خواستی بدون آزمن بری؟
‫چی؟ نه بابا.
‫بدون تو کجا برم؟
‫خب، به چی فکر می‌کنی؟
‫راستش هیچی.
‫ولی این حرفش درست نبود.
‫بابام بعدا بهم گفت که تو فکرش این بود:
‫«کدوم پسر نوجوانی می‌خواد ‫دست باباش رو بگیره؟»
‫می‌خواین بدونین بابتش ‫چه حسی داشت؟
‫سپاسگزار بود.
‫رسید.
‫دستتون درد نکنه.
‫ممنون. خیلی قشنگه.
‫خب، شروع می‌کنیم.
‫به نظرم همه تو دنیا شنیدن.
‫لوگان، لطفا غذات رو بخور.
‫دستمال داری؟ می‌خوای؟
‫- چه خشکه. ‫- کچاپ داریم؟
‫- راستش نه. ‫- ولی می‌دونستین بهترین کچاپ...
‫وقتی برگشت می‌گم بیاره.
‫بچه‌ها وایستین. من رو نگاه کنین. ‫بابا، من رو ببین.
‫خواهش می‌کنم. قابلی نداشت. ‫کارم مهمه‌ها.
‫باشه، باشه. دارم می‌بینم. ‫کارت چیه؟
‫این بهترین شیک توت‌فرنگیه ‫که تو عمرم خوردم.
‫حرفم رو باور کن.
‫بافت غلیظی داره. ‫خیلی شیرینه.
‫خیلی هم خامه داره.
‫وای پسر، انگار از بهشت اومده.
‫این میلک‌شیک بی‌نقصه.
‫متوجه شدی؟
‫این میلک‌شیک حرف نداره! ‫همه‌چی رو بهتر می‌کنه!
‫امروز بهترین روز زندگیمه!
‫- عجب. ‫- خیلی خوشحالم این رو می‌شنوم.
‫حرف آستین رو باور دارم...
‫که اون بهترین میلک‌شیک دنیا بود.
‫چون از دید آستین...
‫هر میلک‌شیکی می‌تونه ‫بهترین میلک‌شیک دنیا باشه.
‫هر روز می‌تونه بهترین روز باشه. ‫هر لحظه می‌تونه بهترین لحظه باشه.
‫فقط آدم باید بتونه ‫این حقیقت رو ببینه.
‫تا اون روز...
‫داشتم سعی می‌کردم ‫بفهمم مشکل پسرم چیه...
‫تا بتونم درستش کنم.
‫ولی متوجه شدم ‫که هیچ مشکلی نداشت.
‫نیازی نبود درستش کنم.
‫بلکه باید اون من رو درست می‌کرد.
‫حقیقت ماجرا همینه.
‫ببینید. این لحظه رو می‌بینید؟
‫بهترین لحظه عمرمه.
‫[اسکات و تریسا همچنان تو منطقه غرب میانه ‫زندگی می‌کنن و ۲۷ ساله زن و شوهرن.]
‫[به نظر میاد واقعا ‫عاشق همدیگه باشن.]
‫[اسکات بعد از ماجرای اون شب واقعا ترک کرد ‫و همچنان کارش فروش تجهیزات پزشکیه.]
‫[هنوز هم هر روز با جو صحبت می‌کنه.]
‫[تریسا بازیکن حرفه‌ای شد و همچنان وقتی مشکل ‫خانوادگی پیش می‌اومد، همه رو آشتی می‌داد.]
‫[که یعنی سرش خیلی شلوغ بوده.]
‫[لوگان الان ۲۵ سالشه و با مدرک آموزشی ‫فارغ‌التحصیل شد و الان تدریس می‌کنه.]
‫[تایلر تا به امروز ‫یکی از دوستان لوگان باقی مونده.]
‫[این تایلره!]
‫[آستین الان ۲۷ سالشه و ذره‌ای عوض نشده.]
‫[هنوز عاشق غذا، فیلم و ابرقهرمان‌هاست.]
‫[مدرک آشپزیش رو از دانشگاه گرفت ‫و دیگه خودش شیک توت‌فرنگی درست می‌کنه.]
‫[بله، هنوز هم هر روز که می‌گذره ‫می‌گه بهترین روز عمرشه.]
‫♪ وقتی آسمون خاکستریه... ♪
‫♪ و احساس غم و اندوه داری... ♪
‫♪ یادت نره که... ♪
‫♪ همیشه کنارت هستم. ♪
‫♪ کمرت رو دست می‌کشم ♪ ‫♪ و برات آهنگ مورد علاقه‌ات رو می‌خونم. ♪
‫♪ یادت نره که همیشه کنارت هستم. ♪
‫♪ وقتی شب خوابت نمی‌بره ♪ ‫♪ و احساس تنهایی می‌کنی... ♪
‫♪ فقط اسمم رو صدا کن ♪ ‫♪ تا با عجله برگردم خونه. ♪
‫♪ حتی تو هوای بارونی میام پیشت ♪ ‫♪ تا اشک‌هات رو پاک کنم. ♪
‫♪ یادت نره که همیشه کنارت هستم. ♪
‫♪ حتی تو زمستون سرد ♪ ‫♪ دوستدار و عزیزت می‌مونم. ♪
‫♪ کل شب دوستدارت می‌مونم. ♪
‫♪ فقط چشم‌هات رو ببند ♪ ‫♪ و تا سه بشمار... ♪
‫♪ تا من رو توی خوابت ببینی. ♪
‫♪ تو جویبارهای کم‌عمق ♪ ‫♪ زیر نور ماه، بیا پیشم. ♪
‫♪ وقتی تو مسیر برفی قرار گرفتی ♪ ‫♪ و راهت رو گم کردی... ♪
‫♪ این آهنگ رو بلند بخون ♪ ‫♪ و به پژواک صدات گوش کن عزیزم. ♪
‫♪ چون من درست پشت سرتم عزیزم. ♪ ‫♪ هر جا بری دنبالت میام. ♪
‫♪ یادت نره که همیشه کنارت هستم. ♪
‫♪ فقط یادت باشه که همیشه کنارت هستم. ♪
‫♪ یادت نره که همیشه... ♪
‫♪ کنارت هستم. ♪