‫برو، برو، بجنب!
‫هوی! پیاده شو! یالا، بیا پایین.
‫یالا، بجنب، منتظر چی هستی؟ ‫می‌خوای شب همین‌جا بخوابی؟
‫زود باش دیگه! بجنب، بجنب، بجنب!
‫هوی! برو عقب!
‫آهای!
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- خونش پاشید توی دهنم!
‫بجنب!
‫یالا! بذار توی جعبه.
‫برو بریم!
‫برو!
‫همه سوار شدن؟ ‫بزن بریم!
‫برو!
‫وایسا!
‫بدو سوار شو.
‫[دو هفته قبل]
‫پایبندی به ارزش‌ها.
‫این چیزیه که به دخترهامون یاد دادیم.
‫پدرم ارتشی بود.
‫برای همین من دوتا دخترم ‫رو منظم و مقید بار آوردم.
‫که سر وقت غذا بخورن ‫و سر وقت بخوابن.
‫صبح زود بیدار بشن، نیایش صبحگاهی رو ‫انجام بدن ،یوگا کنن،
‫یه روز در میون تمرینات تنفسی انجام بدن،
‫و سر ساعت هفت شب برگردن خونه.
‫در ضمن دخترم مدرسه
‫و دانشگاه دخترونه رفته.
‫هرچقدر که دخترها کمتر ‫با پسرها حرف بزن، بهتره.
‫تازه باعث میشه سلامت و قبراق هم باشن.
‫- مگه نه؟ ‫- درسته خانم چادا.
‫- امنیت خیلی مهمه. ‫- بله.
‫همین دو ماه پیش،
‫ویر دوتا لات رو ‫توی احمدآباد لت و پار کرد.
‫مزاحم یه دختر شده بودن.
‫یقه‌شون رو گرفت و ‫همون‌جور تا پاسگاه بردشون.
‫- جدی؟ ‫- به خاطر همین زانوش آسیب دید.
‫و بغل چشمش رو می‌بینین؟ ‫یه زخم به شکل وی روی صورتشه.
‫- مامان! ‫- اشکال نداره. باید بدونن.
‫پسرم خیلی شجاعه.
‫- وی مثل ویر! ‫- بله و وی مثل وِترِنی...
‫- ونترارین. ‫- نه، اشتباه گفتی.
‫- وِت... وِتنی... وتنی... ‫- وتران- نان...
‫- وترن؟ ‫- وجترین؟
‫- نه. ‫- والترین؟
‫وِت. ‫(دامپزشک)
‫- بله... دامپزشک. ‫- دقیقاً بله. دامپزشک. دامپزشک.
‫بهش گفتیم همون کسب و کار خانوادگی‌مون رو ‫ادامه بده.
‫ولی حرف توی گوشش نرفت.
‫می‌خواست دامپزشک بشه.
‫ویر، پس مطمئنم عاشقِ سگ‌مون میشی.
‫آره.
‫پیهو، سگ‌مون کجاست؟
‫تازه از پیشِ آرایشگر برگشته. ‫داره آب می‌خوره.
‫اوناهاش.
‫بیا بغلم عزیزم، پسره‌ی لوس!
‫اینم از توشی کوچولوی ما.
‫مامان، اسمش توشه‌ست نه توشی.
‫توشی دیگه یعنی چی؟
‫برای من اسم این کوچولو توشیه!
‫پسر نرمالوی مامانی! بیا پیش باباییت.
‫برو.
‫خجالت می‌کشه.
‫معمولاً می‌پره توی بغلم.
‫خیلی شیطونه.
‫اولین باره همچین کاری جلوی غریبه‌ها می‌کنه.
‫تا حالا همچین کاری نکرده.
‫اولین بارشه. باور کنین.
‫- جلوی غریبه‌ها مودبه. ‫- آره.
‫فقط پیش خودمون احساس راحتی می‌کنه.
‫ظاهراً سگ‌شون ازت خوشش اومده.
‫- از این طرف قربان. ‫- بالاخره اومدن.
‫- سلام دایی. ‫- سلام کوچولو.
‫- خوش اومدین جناب. ‫- خوش اومدین.
‫دیر کردی خوشوانت.
‫شرمنده آبجی.
‫- چطوری خوشوانت؟ ‫- خوبم.
‫خانم، لاغر و خوش‌تیپ کردی.
‫مرسی.
‫خب ویر، خواهرزاده‌ی ما رو پسندیدی؟
‫- قربان؟ ‫- بله؟
‫- چرا خبر خوب رو بهمون نمیدین؟ ‫- حتماً.
‫از بین ۳۶ ویژگی مورد نظر، ‫۳۳ مورد با هم مطابقت داشتن.
‫انگار نیمه گمشده‌ی همدیگه‌ن.
‫- عالیه. ‫- حرف نداره.
‫ولی تا دو هفته‌ی دیگه باید ازدواج کنن.
‫وگرنه بخت و اقبال پسره برمی‌گرده.
‫دیگه تا دوسال و شش ماه ‫بعدش نمی‌تونه ازدواج کنه.
‫- دو سال و نیم؟ ‫- دو هفته‌ی دیگه؟
‫بقیه چیزها عالیه. خب؟
‫حالا باید تصمیم بگیرم
‫تا دو هفته دیگه ازدواج کنن یا نه.
‫نظرت چیه پسرم؟
‫داشتم فکر می‌کردم نظرت چیه ‫فردا دوتایی همدیگه رو ببینیم؟
‫منم همین فکر رو می‌کردم. ‫حتماً.
‫عه! دایی‌جان!
‫چطوری؟ ‫تدارکات عروسی تموم شد؟
‫آره. فقط اومدم چندتا ‫گیفت بگ برای کویال بگیرم.
‫الان عجله دارم.
‫- امشب می‌بینمت، باشه؟ ‫- حله.
‫فعلاً ویر.
‫زولبیا، گلاب جامون، بستنی. ‫دیگه چی می‌تونیم به دسرها اضافه کنیم؟
‫- سلام مادر. ‫- عه! ویر!
‫- بیا پیش‌مون. ‫- نه لطفاً شما ادامه بدین.
‫اومدم گیفت‌ بگ‌هایی که کویال ‫خواسته بود رو بهش بدم.
‫کانیکا! ویر گیفت‌ بگ‌ها رو آورده.
‫- سلام ویر. ‫- سلام.
‫راستی امشب مراسم دعا میرین؟
‫بله خاله جان، کل شب همون‌جاییم ‫و فردا سر ساعت هشت برمی‌گردیم.
‫شما بیدار نمونین.
‫شگون نداره عروس رو ‫قبل از مراسم با لباسش ببینی.
‫این گل‌های سوسن رو برای کویال خریدم.
‫کویال از سوسن خوشش نمیاد.
‫نمی‌دونستی؟
‫آخه از کجا بدونم؟
‫مگه می‌ذارن ما دوتایی حرف بزنیم؟
‫آهای! توشی! نه! توشی، نکن!
‫- نه، اشکال نداره. ‫- توشی، نکن.
‫- اشکال نداره. ولش کنین. ‫- نه. نه، توشی.
‫- فکر کنم سوسن دوست داره. ‫- نه توشی!
‫بله پیهو؟ همه‌چی مرتبه؟
‫گوش کن آبجی، وینود زنگ زد.
‫گفت توشی دو روزه پی‌پی نکرده.
‫تو رو خدا از شوهرت بپرس ‫چه دارویی باید بهش بدیم.
‫خنگول، شبِ عروسیمه
‫بعد تو میگی از شوهرم بپرسم
‫اگه سگم دو روزه پی‌پی ‫نکرده، باید چیکار کنم؟
‫قطع کن. خنگول.
‫چای می‌خوری؟
‫چای. عاشق چای‌ام!
‫فکر خوبیه. چای.
‫- بله؟ ‫- ویر پودار؟
‫بله، کمکی از دستم برمیاد؟
‫چارلی کجاست؟
‫کدوم چارلی؟
‫بیا، همراهم بیا.
‫- چی شده؟ ‫- بیا رفیق.
‫شما کی هستین؟ چی...
‫با زبون خوش ازت می‌پرسم. چارلی کجاست؟
‫که اینطور.
‫- عمو ساتیش شما رو فرستاده، درسته؟ ‫- کی؟
‫عمو ساتیش عاشقِ شوخی‌های خرکیه.
‫عمو بیا بیرون. می‌دونم اونجایی.
‫- می‌دونم کارِ توئه. ‫- دهنت رو ببند.
‫- چطور می‌تونی... ‫- دهنت رو ببند.
‫چی واسه خودت بلغور می‌کنی؟
‫چی ازت پرسیدم؟
‫چارلی. چارلی کجاست؟
‫فکر کنم اشتباه اومدین.
‫- آره. آره. ‫- حتماً سوءتفاهم شده.
‫سوءتفاهم کجا بوده مرتیکه؟
‫آقا مودب باشین. جلو خانم زشته.
‫احترام سرت نمیشه؟
‫- نکن. نکن رفیق. ‫- این کارها چیه؟
‫خیلی‌خب وایسا. بذار روشن‌تون کنم..
‫- کویال؟ ‫- بله؟
‫- زنگ بزن پذیرش. ‫- باشه.
‫- الان مشخص میشه... شما کجا؟ ‫- الو؟
‫- وایسا! ‫- اینجا...
‫ولش کن.
‫شماها کی هستین؟
‫- آهای! بس کن! ‫- این مسخره‌بازیا چیه؟
‫- این چه رفتاریه؟ ‫- اینا دیگه کین؟
‫گوش کن...
‫نمی‌خوای که زنت همین ‫شب عروسیش بیوه بشه، نه؟
‫آخه من اصلاً چارلی نمی‌شناسم.
‫می‌خوای کمکت کنم یادت بیاد؟
‫چارلی؟ چارلی کجاست؟
‫- چارلی کدوم قبرستونیه؟ ‫- آهای!
‫- چارلی کجاست؟ ‫- ولم کن بابا!
‫گفتم که! من چارلی نمی‌شناسم.
‫پس دیگه اینجا کاری نداریم.
‫سال نو مبارک.
‫- برین عقب وگرنه شلیک می‌کنم. ‫- نه، نکن. خطرناکه.
‫- گفتم برین عقب. ‫- بده‌ش به من. می‌زنی یکی رو می‌کُشی.
‫- بسپارش به من، کویال! ‫- گفتم برین عقب!
‫چه غلطی می‌کنی؟
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- برین عقب وگرنه شلیک می‌کنم.
‫- بیرون! ‫- باشه، آروم باش.
‫- بیرون! ‫- لطفاً برین بیرون.
‫- گفتم بیرون! ‫- برین دیگه!
‫برین بیرون وگرنه شلیک می‌کنم! ‫اخطار میدم! می‌زنم‌ها!
‫از کجا یاد گرفتی شلیک کنی؟
‫ممکن بود بلایی سرشون بیاری!
‫بندازش. بندازش زمین.
‫هوی!
‫در رو باز کن!
‫تفنگم!
‫هول نکن! بذار فکر کنم.
‫در رو باز کنین!
‫وایسا ببینم. کجا میری؟
‫- چی؟ ‫- باید بپریم.
‫چی؟ آدم عاقل از همچین ارتفاعی می‌پره؟
‫دارین چیکار می‌کنی؟
‫وایسین!
‫در رو باز کنین.
‫یارو روانیه.
‫هوی! در رو باز کن!
‫گفتم در رو باز کن!
‫کویال؟
‫آخه کدوم آدم عاقلی از این ارتفاع می‌پره؟
‫با توام! در رو باز کن!
‫ویر. من اینجام.
‫حالم خوبه. صحیح و سالمم.
‫- بیا اینجا. ‫- چطوری؟
‫یه پات رو بیار بالا، از نرده رد کن و بعد...
‫نمی‌تونم پایین رو نگاه کنم.
‫سرگیجه می‌گیرم کویال. ‫نمی‌تونم پایین رو نگاه کنم.
‫بیده! یالا بیده!
‫- همینه. ‫- من از پسش برمیام.
‫هم هشیار باش هم بی‌خیال!
‫نباید همچین تصمیم عجولانه‌ای می‌گرفتی.
‫من یه فکرِ بهتر می‌کردم.
‫آفرین! دستت رو گرفتم. چیزی نمونده.
‫- دارم میام. ‫- این رو بگیر.
‫- بگیرش. از پسش برمیای. ‫- آره، می‌دونم.
‫حالا آروم بیا طرف من. ‫پات رو گذاشتی دیگه.
‫- الان میام. صبر کن. ‫- فقط پایین رو نگاه نکن.
‫- نه! دستم رو نکش! ‫- بیا اینور.
‫ببخشید.
‫- دوباره امتحان کن. دستت رو بده. ‫- الان میام.
‫- دیگه چیزی نمونده. ‫- کمک نمی‌خواد.
‫بیا بریم.
‫- لعنتی! ‫- در رفتن!
‫بدو بریم.
‫نگران نباش. از پسش برمیاییم.
‫گوشیت رو بیار بیرون.
‫آره، بیا به پلیس‌ها زنگ بزنیم.
‫- برو سمت آسانسور. ‫- آسانسور؟
‫- می‌دونی کجاست؟ ‫- از اون طرف.
‫می‌دونم نابغه! چپ یا راست؟
‫- بدو، بیده! ‫- اینجان! ویر، قایم شو!
‫وایسین!
‫- برو، برو، برو! ‫- برو!
‫گندش بزنن!
‫کجا رفتن؟
‫حالت خوبه؟
‫- خودت خوبی؟ ‫- من خوبم!
‫تنگنا... تنگناهراسی.
‫چی؟
‫- سوئیچ دمِ دستت باشه. ‫- چشم.
‫گمونم اونجا پارک کردم.
‫- وایسا. بذار در رو برات باز کنم. ‫- چی؟
‫چیکار می‌کنی؟ ‫برو در خودت رو باز کن.
‫کمربندت رو ببند.
‫- بریم؟ ‫- آره.
‫ببخشید. دستی رو یادم رفت.
‫از این طرف، بیده.
‫بیده، از اون ور برو.
‫اینا روانین‌ها.
‫- پیاده شو! ‫- دنده‌عقب بگیر.
‫چطوری در رو باز کرد؟
‫- ولش کن. ‫- دنده عقب بگیر!
‫- بیده، از ماشین بیارشون بیرون! ‫- ویر!
‫ویر، دنده عقب بگیر! یالا!
‫وایسا! فاتحه‌تون خونده‌ست.
‫ترمز بگیر.
‫یالا!
‫بیا بریم بیده!
‫میشه یکم تندتر بری؟
‫چقدر تندتر؟
‫همین الانم دارم با سرعت غیرمجاز میرم.
‫محدودیت سرعت برای شرایط معمولیه، ‫نه الان!
‫الان دوتا خلافکار دنبالمونن.
‫نگاه کن! اونجان!
‫- کجا باید بریم؟ به پلیس زنگ بزن. ‫- سر پیچِ بعدی...
‫بیده، لاستیک‌ها رو بزن.
‫بریم تو کارش!
‫تشخیص چهره می‌خواد. رمز عبور.
‫به گوشی نگاه کن.
‫نمی‌خواد لبخند بزنی دیگه!
‫گفتم تندتر برو!
‫لاستیک‌های کوفتی رو بزن!
‫وای لعنتی!
‫گاز بده، ویر.
‫چطوری؟
‫- پدالِ سمت راست رو می‌بینی؟ ‫- خب؟
‫تا ته فشارش بده.
‫مطمئنم جریمه میشیم.
‫لاستیک‌ها رو هدف بگیر.
‫دارن بهمون می‌رسن، ویر.
‫لعنتی!
‫ترمز بگیر. وایسا.
‫خوبه.
‫تو... ولی....
‫شرمنده، دیدم چراغ قرمزه و ‫ناخودآگاه...
‫من واقعاً...
‫ای وای!
‫دور بزن. فرمون رو بچرخون.
‫- چطوری آخه؟ فرمون رو بچرخون. ‫- فرمون رو بچرخون.
‫وای نه! ویر!
‫احمق! کی به تو گواهینامه داده؟ ‫داری خلافی میای.
‫کی آخه همیچن کاری می‌کنه؟ ‫ببین، الان گیر کردن.
‫- صندلیت رو بده عقب. ‫- چی؟
‫- صندلیت رو بده عقب. ‫- چی؟ چیکار می‌کنی؟
‫مرتیکه بی‌فرهنگ!
‫آخه چطوری...
‫وایسا!
‫وای! عجب دست‌فرمونی داره.
‫آروم کویال. آروم.
‫وای! هیچی نمی‌بینم.
‫کمربند یادت نره.
‫کویال.
‫از سر راه برین کنار! یالا!
‫از سر راه برین کنار!
‫هنوزم پشت سرمونن؟
‫شنبه شب‌ها توی خیابون پالم بیچ ‫کورس می‌ذاریم.
‫یک سال و نیمه کسی نتونسته ‫شکستم بده.
‫ولی بابات می‌گفت برای بیرون موندن محدودیت ‫داشتی. اجازه نداشتی دیروقت بری بیرون.
‫همش دروغ بود؟
‫تو خودت به ما گفته بودی تنگناهراسی داری؟
‫این که دیگه سرگرمی نیست. ‫یه عارضه‌ی جدیه.
‫ولی بهمون نگفتی مشکل داری، ‫درسته؟
‫باید ازم ممنون هم باشی.
‫اگه دروغ نگفته بودم و جیم نزده بودم،
‫اون چراغ قرمز، آخرین چراغی ‫بود که توی عمرمون می‌دیدیم!
‫به من میگه دروغگو!
‫سلام مامان. خدا رو شکر زنگ زدی.
‫حرف اضافه ممنوع! ‫بگو ببینم چارلی کجاست؟
‫- تو کی هستی؟ ‫- لازم نیست اسمِ منو بدونی.
‫باشه؟ وقتت رو هدر نده.
‫- موفق شدی با ویر تماس بگیری؟ ‫- بله.
‫- ویر. ‫- مامان!
‫دوستت پرادیپ خیلی آدم باحالیه. ‫نیومده بود مراسم.
‫ولی ما بخشیدیمش. آخه با ‫شوخی‌هاش روده‌بر شدیم!
‫مامان، گوش کن. الان کجایی؟
‫اومدیم خونه باغ کویال‌اینا.
‫- بعد از عروسی مستقیم اومدیم اینجا. ‫- برگرد.
‫یه دورهمی کوچیک گرفتن.
‫خاله‌جان، دارن صدات می‌زنن. ‫بهتره بری.
‫بیا. با پرادیپ صحبت کن.
‫- صبر کن مامان... ‫- الان میام.
‫گوشی دستت. باهاش صحبت کن.
‫ویر. داداش.
‫خوش می‌گذره؟
‫تو هم بالاخره سر و سامون گرفتی‌ها!
‫ولی فردا صبح ساعت هشت با چارلی ‫میای پیش‌مون.
‫بیا مجتمع تادپاتری، ویتال‌وادی.
‫اگه نیای. یه کاری می‌کنم حتی جسد فک و ‫فامیل‌های خودت و زنت قابل شناسایی نباشه.
‫خاله‌جان، نوبت من نشد؟
‫- بیا. منتظرتیم دیگه. ‫- دویست‌ها هم به حساب من بذار.
‫باشه.
‫الو؟ گوش کن ببین چی میگم.
‫کاری که داری می‌کنی اشتباهه.
‫از این کارت پشیمون میشی.
‫تو ما رو نمی‌شناسی.
‫ما فقط توی پلیس آشنا نداریم، ‫با کله‌گنده‌ها هم در ارتباطیم.
‫حتی توی وزارت کشور هم آشنا داریم.
‫اگه لازم باشه حتی می‌تونیم ‫وزارت دفاع هم بریم.
‫پس بهتره...
‫گوش کن مرتیکه.
‫اگه یه مو از سر فک‌وفامیل‌هامون ‫کم بشه، روزگارت رو سیاه می‌کنم.
‫آشغالِ عوضی!
‫مجتمع تادپاتری، ویتال‌وادی.
‫رأس ساعت هشت صبح.
‫به نظرم باید بریم پیش پلیس.
‫نظرت چیه؟
‫آره. باید بریم پیش پلیس.
‫لطفاً کمربندت رو ببند.
‫حالت خوبه؟
‫آره. تو خوبی؟
‫شیشه رو بده پایین!
‫قربان، از قصد به دوستتون بد و بیراه نگفت.
‫- لطفاً بذارین بریم. ‫- اتفاقاً از قصد گفتم!
‫نکن!
‫نمی‌تونم نفس بکشم! ‫الان در جعبه رو می‌بنده!
‫- ما رو اینجا زندونی نکن! ‫- من تنگناهراسی دارم.
‫گوش کن...
‫حالت خوبه؟
‫خوبم.
‫- چی؟ ‫- خوبم.
‫خیلی‌خب.
‫باید برم دستشویی.
‫یواش‌تر نفس بکش تا بفهمم دارن چی میگن.
‫حالا دیگه نفس هم نباید بکشم؟
‫یه پاکت سیگار هم بگیر.
‫وایسا! وایسا دیگه!
‫ای بابا!
‫چیکار می‌کنی؟ برو اونور.
‫خب چیکار کنم؟ ‫تقصیرِ خیابون‌های بمبئیه.
‫بس کن.
‫خیابون‌های بمبئی بدن. ‫ترافیکش بده.
‫آدما همیشه دارن شکایت می‌کنن.
‫مهم‌ترین شهرمون از نظر اقتصادی همین‌جاست.
‫حالا نه که خیابون‌های احمدآباد ‫وضعشون بهتره.
‫- دهنِ منو باز نکن رفیق. ‫- رفیق؟
‫هنوز یه روزم نشده ازدواج کردیم ‫بعد بهم میگی رفیق؟
‫که چی؟
‫همچین حسی ازت می‌گیرم.
‫اگه همین‌جور بری رو مخم،
‫از "رفیق" می‌رسی به "خنگول" ‫یا حتی "عوضی".
‫چی؟
‫گوشیم. گوشیم.
‫- چی؟ ‫- گوشیم رو بهم بده.
‫- چرا من بهت بدم؟ ‫- زود باش. خودم دستم نمی‌رسه.
‫- جواب بده. بزن روی بلندگو. ‫- دارم همین کار رو می‌کنم نابغه.
‫- ویر پودار؟ ‫- بله؟ بفرمایید.
‫سانجی ربیرو هستم. افسر ‫مسئول پرونده.
‫از سی‌آی‌دی. ‫(دایره جنایی)
‫چارلی همراه شماست؟
‫چارلی دیگه کدوم خریه؟
‫ما چارلی نمی‌شناسیم.
‫حتماً سوءتفاهم شده.
‫ما بی‌دلیل داریم تهدید میشیم.
‫گوش کن آقای ویر.
‫شما آقای خوشوانت کاپور می‌شناسی؟
‫بله. داییمه قربان.
‫می‌دونین الان کجاست؟
‫یه کار فوری براش پیش اومد و باید ‫می‌رفت حیدرآباد.
‫ایشون الان توی آی‌سی‌یو هستن.
‫چی؟ واسه چی؟
‫چی شده؟ حالش خوبه؟
‫خوب گوش کنین.
‫عصر روز بیست و هشتم دسامبر،
‫به کلانتری شانتی نگر خبر دادن که
‫یه دلال شرط‌بندی بازی کریکت ‫داره صد میلیون پول رو
‫از کالاگودا می‌بره مهالاشمی.
‫این مامورای فاسد ‫به جای رعایت قوانین و مقررات،
‫یه توطئه شوم چیدن.
‫خونش پاشید توی دهنم.
‫خلاصه این اتفاقات دقیقاً
‫جلوی فروشگاه لوازم الکترونیکی دایی‌تون، ‫آقای خوشوانت کاپور افتاد
‫و دوربین مداربسته‌ش همه‌چی رو ضبط کرده.
‫اونم مثل یه شهروند وظیفه‌شناس ‫همه فیلم‌ها رو ریخت روی فلش...
‫و مستقیم اومد کلانتری.
‫ولی رفت پیش همون ‫پلیس‌هایی که توطئه کرده بودن.
‫خلاصه وقتی فهمید از ترس ‫فرار کرد و رفت توی پاساژ
‫احتمالاً فکر می‌کرد میره ‫لابه‌لای جمعیت قایم میشه.
‫- آهای! ‫- دایی‌جان.
‫چطوری؟ ‫تدارکات عروسی تموم شد؟
‫آره. فقط اومدم چندتا ‫گیفت بگ برای کویال بگیرم.
‫الان عجله دارم.
‫امشب می‌بینمت.
‫- باشه؟ ‫- حله.
‫ولی پلیس‌ها بالاخره گرفتنش.
‫شکنجه‌ش کردن و اطلاعات رو ازش گرفتن.
‫اول فکر کردن دایی‌تون رو کشتن.
‫ولی زنده موند.
‫یه سری از سامری‌های درستکار ‫به موقع رسوندش بیمارستان.
‫به محض اینکه خبر به سی‌آی‌دی رسید،
‫سریع رفتم ملاقاتش.
‫بهم گفت فلش رو انداخته توی ‫یکی از اون گیفت‌ بگ‌هایی که
‫همراهت بوده.
‫آها آره. رفته بودم پاساژ گیفت‌ بگ بگیرم.
‫همونجا دایی خوشوانت رو دیدم.
‫- شاید گذاشته باشه توی اونا. ‫- الان گیفت ‌بگ‌ها کجاست؟
‫من از کجا بدونم؟
‫آخه بردم تحویل‌شون دادم.
‫آقای ویر، باید به هر قیمتی ‫شده اون فلش رو گیر بیاریم.
‫شواهد مهمی روشه.
‫باشه ولی گوش کنین
‫یه نفر بهمون زنگ زد
‫و گفت فک و فامیل‌مون رو گروگان گرفته
‫و اگه فلش رو بهش نرسونیم، ‫اونا رو می‌کشه.
‫- کی بود؟ ‫- اسمش پرادیپ بود.
‫- پرادیپ بود. ‫- آره.
‫نگران نباش، یه مأمور ‫معتمد می‌فرستم بره اونجا.
‫ولی گوش کن، نباید کسی از اوضاع باخبر بشه.
‫مخصوصاً پلیس.
‫با آدمای گردن‌کلفتی در ارتباطن.
‫موفق باشین.
‫خیلی‌خب، موفق باشین.
‫وای! ببین چه گرفتاری شدیم!
‫امان از این شهر مزخرف و خیابون‌های ‫مزخرف و آدمای مزخرف‌ترش!
‫صبر کن!
‫یه لحظه...
‫نمیری بیفتی روی دستم.
‫فکر کنم یه چیزی پیدا کردم.
‫رفیق، یا نفس بکش یا حرف بزن. ‫چی میگی؟
‫حالت خوبه؟
‫برین اونجا جریمه رو پرداخت کنین.
‫باشه.
‫خیلی‌خب، صبر کن.
‫خب الان میریم خونه‌ی شما، باشه؟
‫گیفت ‌بگ‌ها اونجاست.
‫گیفت ‌بگ رو میدن دستِ مهمون‌ها دیگه.
‫خب به کی دادی‌شون؟
‫یادم نیست.
‫کی پخش‌شون کرد؟
‫من.
‫بعد یادت نمیاد؟
‫- نُچ! ‫- یعنی چی؟
‫خب کی ممکنه بدونه؟ مامانت؟
‫کانیکا.
‫شاید کانیکا بدونه.
‫کانیکا اینجا دی‌جی‌ـه.
‫- دی‌جی ـه؟ ‫- آره.
‫مگه توی یه سازمان مردم‌نهاد ‫کار نمی‌کرد؟
‫توی اینستاش نوشته بود.
‫واسه مراسم ساقدوشی دو برابر بهش پول دادم
‫چون فکر کردم اون پول خرج خیریه میشه.
‫اون‌جوری میگه که بابا و ‫مامانش دست از سرش بردارن.
‫- در واقع دی‌جی‌ـه. ‫- اینم یه دروغ دیگه.
‫این از دی‌جی بودنش. ‫اونم از کورس گذاشتن‌های جنابعالی.
‫عاشق دروغ‌گفتنین، نه؟ ‫دروغگویی هم مد شده؟
‫ما که خوشمون نمیاد دروغ بگیم.
‫مجبوریم دروغ بگیم.
‫می‌دونی زن بودن چقدر توی این مملکت سخته؟
‫تو بودی، یه روزم دووم نمی‌آوردی
‫آقای تنگناهراس!
‫قبل ازدواج باید به حرف پدر و مادرت گوش بدی.
‫بعد ازدواج هم به حرفِ پدر و مادرِ شوهرت.
‫بعد باید بچه‌دار بشی. ‫اگه دختر شد، باید یکی دیگه بیاری.
‫حالا مگه اهمیتی داره؟!
‫برای هر بچه میشه نه ماه.
‫ولی آرزوها و رویاهای خودت همش کشکه.
‫به محض اینکه پامون رو از خونه بذاریم بیرون، ‫هر جایی بریم،
‫مردها یه‌جوری بهت زل می‌زنن ‫که انگار آدم ندیدن.
‫و اونایی که جرئت زل زدن ندارن
‫توی جاهای شلوغ بهت تعرض می‌کنن.
‫همش بهمون متلک میگن. ‫فکر کردی ما کی هستیم؟
‫باید همه‌ی اینا رو تحمل کنیم. ‫روت رو برنگردون. منو نگاه کن.
‫به خانواده‌هامونم که میگیم،
‫میگن تو کوتاه بیا، تو دختری.
‫چه انتظاری ازمون دارین؟ ‫تا کی باید با این آزارهای کلامی سَر کنیم؟
‫الانم که دیگه باید با مزاحمت‌هاتون ‫توی شبکه‌های اجتماعی کنار بیاییم.
‫یه اعلامیه مهم براتون دارم:
‫مردان عزیز، ما دیگه از ‫آزار و اذیت‌هاتون خسته شدیم.
‫دست از سر ما بر دارین.
‫یه لحظه هم توی فضای ‫مجازی از دستتون آسایش نداریم.
‫به آدم توهین می‌کنن و تهدیدش می‌کنن ‫و بعد میگن
‫چرا منو بلاک کردی آبجی؟
‫رفتارِ کی بده؟ مردها.
‫کی متلک می‌اندازه؟ مردها.
‫کی تعرض می‌کنه؟ مردها.
‫بعد اون وقت آزادی رو از کی‌ می‌گیرن؟ ‫از زن‌ها.
‫پس خلاصه نه، ما خوشمون نمیاد دروغ بگیم.
‫بله، به پدر و مادرمون دروغ میگیم
‫ولی لزوماً به این معنی نیست که ‫بی‌بندوباریم.
‫ما فقط یه بار زنده‌ایم.
‫ما هم حق داریم از زندگی‌مون لذت ببریم.
‫ببخشید؟
‫آقا مزاحمتون شدن؟
‫ایشون؟
‫بزن به چاک تا نزدم زیر گوشت!
‫فکر کرده وایسادم این بیاد نجاتم بده. ‫بزن به چاک!
‫مرتیکه بی سر و پا!
‫منظورم صرفاً تو نبودی.
‫حرفام...
‫هر چی رو دلم مونده بود رو سر تو خالی کردم.
‫ببخشید.
‫اشکالی نداره. بیا بریم.
‫کانیکا! کانو!
‫دستبند هم بهتون زدن؟
‫باز چه دردسری درست کردی؟
‫بگ‌ها کجاست کانو؟
‫- کدوم بگ‌ها؟ ‫- گیفت‌ بگ‌ها دیگه. کجان؟
‫- اون بگ‌ها رو میگی؟ ‫- آره.
‫خودت دادی به بقیه.
‫شب مهمونی مجردیت دیگه، یادته؟
‫آهان آره.
‫باز دوباره فراموشکار شدی خانم؟
‫پنج‌تا بودن درسته؟ ‫الان کجان؟
‫پنج‌تا بود؟
‫یادم نیست.
‫یالا ریدهی. ببخشید.
‫- ببخشید. ‫- بپا.
‫وای خدا!
‫منو نگاه کن کانو. بگ‌ها کجاست؟
‫بذار فکر کنم.
‫منم اون شب اصلاً تو حال خودم نبودم.
‫همه حسابی نئشه بودیم.
‫ایشون دوست صمیمیمه. ‫همه‌جوره بهش اعتماد دارم.
‫یه هدیه برات گرفتم.
‫پس دوتاش پیشِ توئه.
‫- آره. ‫- آره. دوتا.
‫بگ‌ها الان کجاست؟
‫- تو خونه‌مون. ‫- پس بردی خونه.
‫خاله الان خونه‌ست؟ توی اتاق مطالعه گذاشتی؟ ‫به خاله بگو میرم دنبالشون.
‫نه، کوکو، الان یادم اومد.
‫بردمشون خونه دوستم.
‫کانو، جونِ ما در خطره.
‫بهمون شلیک کردن. ‫دوتا آدم خطرناک دنبالمون بودن.
‫وایسا ببینم. چی؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- خوبم.
‫فقط بگو بگ‌ها کجاست.
‫گفتم که بردم خونه‌ی دوستم.
‫کی؟ ریا؟ سالونی؟
‫نه عزیزم.
‫- اونا نه، یکی دیگه. ‫- دیگه کدوم دوستت؟
‫یکی دیگه. یکی از دوست‌هام.
‫این دوستِ جدیدت کیه؟
‫چقدر حسودی!
‫من دوست‌های دیگه هم دارم. ‫نمیشه جز تو دوستی داشته باشم؟
‫- خب کیه؟ ‫- یه نفری.
‫- دوستت کیه؟ ‫- بگ‌هات رو برات میارم.
‫- کانو دوستت کیه؟ ‫- یه نفری.
‫- کانو، اسمش چیه؟ ‫- آریا.
‫- چی شده؟ ‫- تقصیرِ تو بود.
‫تو زندگیِ منو نابود کردی.
‫- عفریته! عوضی! ‫- کوکو!
‫چیکار می‌کنی؟ ‫ببخشید.
‫کارت تمومه. خودم می‌کُشمت.
‫داری چیکار می‌کنی؟ نه.
‫- بیچاره‌ت می‌کنم! عجب رویی داره! ‫- بلایی سرِ من نیارین!
‫آروم باش کویال. آروم. آروم بگیر.
‫نه.
‫کویال، ولش کن. ‫تو رو خدا بیا حرف بزنیم و درستش کنیم.
‫کویال، فکر می‌کردم دوستته.
‫بگو ببینم! عفریته! ‫تو همه‌چی رو خراب کردی!
‫ولش کن! گفتم ولش کن!
‫نه!
‫- کویال، می‌زنی می‌کشیش! ‫- کمک!
‫ولش کن!
‫بیا بیرون.
‫بس کن وگرنه می‌کشیش.
‫بیا بریم. بیا.
‫کوکو.
‫ببخشید عزیزم.
‫بهت نگفتم چون نمی‌خواستم ناراحت بشی.
‫هر چی نباشه ما...
‫ما دوستای صمیمی هستیم.
‫- دوست صمیمی؟ ‫- کویال!
‫آریا کیه؟
‫فقط شنیدم بگ‌ها توی خونه‌ی آریاست
‫و مهمونی مجردی گرفته بودی.
‫راستی کی مهمونی مجردی گرفتی؟
‫امشب مراسم دعا میرین؟
‫بله خاله جان.
‫رأس ساعت شش عصر.
‫پس منظورتون از مراسم دعا، ‫مهمونی مجردی بود.
‫چرا اونم دروغ گفتین؟
‫درسته که توضیح دادی چرا دخترها دروغ میگن
‫ولی می‌تونستی به من بگی.
‫چه فکری راجع به من کردی؟
‫من خیلی هم روشن فکرم.
‫مهمونِ ما هستین. سال نو مبارک.
‫سلام خانم. چارلی کجاست؟
‫دوباره پیداشون شد!
‫خانم اول چارلی بعد نوشیدنی.
‫دست بهش نزن.
‫اول نوشیدنی،
‫بعد چارلی.
‫زده به سرت؟
‫دختره‌ی دیوونه.
‫- دیوونه شدی؟ ‫- بلایی سر خودت نیاری!
‫بس کن! خودم درستش می‌کنم. ‫نگران نباش.
‫کویال، من درستش می‌کنم.
‫آروم باش.
‫ولش کن!
‫گفتم ولش کن.
‫اینقدر نکش. دارم خفه میشم.
‫کارت تمومه!
‫- برو سمت راست، من چپ رو می‌زنم. ‫- نه، صدمه می‌بینم.
‫ولش کن کثافت!
‫مرتیکه آشغال!
‫جون بِکَن دیگه! چرا اینقدر لفتش میدی؟
‫زود باش دیگه.
‫آهای! تاکسی!
‫- این که تاکسی نیست. ‫- پس چیه؟
‫وایسا ببینم، کجا بریم؟
‫خونه آریا.
‫- همونجایی که بگ‌ها رو گذاشتن؟ ‫- آره.
‫- تاکسی! ‫- تاکسی!
‫- اینو نیاز داریم. ‫- تاکسی!
‫اینو می‌خوایم! تاکسی!
‫تاکسـ...
‫عجب!
‫یه کالسکه بدون اسب!
‫حمله!
‫- از اون طرف. ‫- حمله!
‫- بشین. ‫- اسب نداره.
‫بگیر بشین.
‫یه زنِ ساده و باادب و کدبانو می‌خواستی؟
‫اذیتم نکن.
‫من یه مردِ ساده‌م.
‫فقط یه دختر ساده می‌تونه باهام سَر کنه.
‫بقیه ازم خسته میشن.
‫خب کسل کننده نباش.
‫امشب هم که ‫اون دوتا پسره رو لت و پار کردی.
‫خودم می‌تونستم از پسشون بربیام.
‫همه توی خیابون اهیمسایِ احمدآباد می‌دونن که ‫من همزمان از پسِ دوتا لات براومدم.
‫ویر، خوب گوش کن. تو اصلاً دل و جرئت نداری.
‫اسم و شخصیتت اصلاً به هم نمی‌خوره.
‫تازه کلی هم بابت دروغ گفتن سرزنشم کردی.
‫دیگه وقتش نیست دست از این اداها برداری؟
‫همین‌جور می‌خوای بداخلاق باشی؟
‫باشه حداقل بذار سرم رو روی شونه‌ت بذارم.
‫- چی بلغور می‌کنی؟ صاف بشین. ‫- خوابم میاد. بذار یه چرت بزنم.
‫من...
‫خب، خونه‌ش اینجاست؟
‫می‌دونستم.
‫بالاخره اون یاروی اسکلِ بی‌خاصیت رو پیچوندی.
‫اون دستبنده؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫- مراقب لامپ باش. ‫- کدوم لامپ؟
‫همون لامپ.
از یک تا ده چقدر این آدم رو دوست داشتی؟
‫سیستم، چراغ‌ها رو روشن کن.
‫کوکو.
‫عزیزم.
‫بیا بریم توی استودیو صحبت کنیم.
‫دنبال چی می‌گردی؟
‫عزیزم.
‫من عزیزِ تو نیستم.
‫کوکو.
‫گوش کن. می‌دونم قضیه‌ی کانیکا رو می‌دونی...
‫خوبه. همین‌جوری خوبه.
‫به صلاحه.
‫من کانیکا رو اونقدرا دوست ندارم.
‫عشق من و تو یه چیزِ دیگه بود.
‫فرای این حرفا بود.
‫کی این قانون‌های مسخره رو گذاشته؟
‫نباید بی‌وفایی کنی. باید وفادار بمانی.
‫جامعه اینا رو توی ذهن‌مون فرو می‌کنه.
‫من بی‌وفایی نکردم. ‫جامعه مقصره.
‫چی بهت یاد دادم؟
‫که آزاد باشی عزیزم. آزادِ آزاد.
‫مشخصه که چاکراهات بسته شده.
‫پس منو ببخش.
‫در واقع نمی‌خواد منو ببخشی.
‫خودت رو ببخش.
‫خشمت رو بریز بیرون.
‫کوکو، تو...
‫این پسره زیادی معمولیه.
‫عمراً باهاش خوشبخت بشی.
‫ده روز دیگه حوصله‌ت سر میره.
‫کوکو، من و تو فرق داریم.
‫تو الهام‌بخشِ منی.
‫اینجا نیست. بیا بریم.
‫کوکو، راستش رو بهش بگو.
‫برادر، اینو به خاطر خودت میگم.
‫فراموشش کن.
‫تو صرفاً یه جایگزین موقتی.
‫می‌دونی این یعنی چی؟
‫با تو ازدواج کرده تا منو اذیت کنه.
‫یعنی تو فقط به خاطر من توی زندگیشی.
‫هویتت اینه.
‫یعنی صرفاً اینکه عهد بستین و چندتا کاغذ ‫امضا کردین، میشین نیمه گمشده‌ی همدیگه؟
‫چقدر سنتی!
‫بیا بریم پاریس عزیزم.
‫بیا کنار هم پیر بشیم.
‫یا با هم جوون مرگ بشیم.
‫کوکو، تو هم منو می‌خوای درسته؟
‫من آماده‌م.
‫کوکو من آماده‌‌م عزیزم. آماده‌ی آماده.
‫الان یادت اومده این حرفا رو بزنی؟
‫ببینم حالا می‌خوای چیکار ‌کنی!
‫چه فکری کردم؟
‫خیلی احمقم.
‫چه انتظاری داشتم؟
‫یه سری آرزوها...
‫هیچ‌وقت برآورده نمیشه.
‫یه درسیه که در طول زمان می‌گیریم.
‫نباید عمرت رو بذاری تا روابطت رو درست کنی.
‫رابطه درست میاد و زندگیت رو درست می‌کنه.
‫من نمی‌خوام جایگزین موقتت باشم.
‫برای خودتم خوب نیست.
‫فقط یکم به خودت زمان بده.
‫بیا اون فلش رو پیدا کنیم ‫و به سی‌آی‌دی تحویل بدیم.
‫بعدش دور هم جمع میشیم. ‫تو، من و خانواده‌هامون.
‫و برای آینده‌ی زندگی ‫مشترک‌مون تصمیم می‌گیریم.
‫ببینیم ادامه بدیم یا طلاق بگیریم.
‫اصلاً ازدواج چیه؟ ‫یه سری قانون و عرفه که جامعه تعیین کرده.
‫عهد می‌بندی و چندتا کاغذ امضا می‌کنی ‫و یهو میشین نیمه گمشده؟
‫چقدر سنتی!
‫ببخشید.
‫بریم؟
‫چارلی کجاست؟
‫دست از این چارلی‌چارلی‌کردن‌ها بردارین.
‫بپرسین فلش کجاست.
‫بفرما!
‫این که همه‌چی رو می‌دونه.
‫- خب این مسخره‌بازی‌ها رو تموم کن. ‫- نه. صبر کن.
‫کجاست؟
‫- بگو ببینم. ‫- واقعاً نمی‌دونم.
‫بیده، بیا یه درس درست و حسابی بهش بدیم.
‫- چی؟ این کارها چیه؟ ‫- دیگه چی از جونش می‌خواین؟
‫وقتی پاشو قلم کنم، ‫می‌فهمه با کی طرفه.
‫- چی؟ ‫- بزن تو پاش.
‫این کارها دیگه چیه؟
‫این خانم هم که عاشقِ تیراندازیه. ‫یه دونه هم بزن توی دستِ این.
‫می‌تونه بقیه عمرش رو بره معبد سیدوانیاک ‫گدایی کنه.
‫جرئت داری اسلحه رو بذار کنار ‫تا نشونت بدم کی باید بره گدایی.
‫خیلی دل و جرئت داره‌ها!
‫یالا! بیا قال قضیه رو بِکَنیم.
‫بیده، تفنگ رو قایم کن.
‫بذار رد بشن.
‫چطورین رفقا؟
‫برو.
‫بیا بریم!
‫هوی!
‫بیده!
‫چطوری داداش؟
‫وایسا. یه لحظه صبر کن.
‫ما درک می‌کنیم که دلایل ‫خودت رو برای این کار داری.
‫ولی میشه یه لطفی در ‫حقمون بکنی و این رو باز کنی؟
‫تو رو خدا!
‫به کسی چیزی نمیگیم.
‫به کارت برس، داداش.
‫لعنتی. یالا. بیا بریم.
‫گمونم بازم همونان.
‫از این طرف. بیا اینجا قایم بشیم.
‫کدوم گوری رفتن؟
‫کجا رفتی؟ کجا...
‫بیا اینجا.
‫که اینطور.
‫کجا میرین؟ نکنه پلیس دنبالتونه؟
‫نمی‌دونم شما جوونا کی می‌خواین ‫سربه‌راه بشین.
‫همین الان می‌خواستم با زنم شام بخورم
‫که سر و کله‌ی شما پیدا شد.
‫آدم نمی‌تونه حتی با آرامش بشینه غذاش ‫رو بخوره. برین بیرون. گورتون رو گم کنین.
‫- نه! بذارین توضیح بدم! ‫- برین بیرون!
‫عموجان...
‫جونمون در خطره.
‫یه سری اراذل و اوباش افتادن دنبال‌مون ‫و بهمون شلیک کردن.
‫جدی میگیم.
‫- تو رو خدا کمک‌مون کنین. ‫- تو رو خدا.
‫نکنه فرار کردین و بعد ازدواج کردین؟
‫باید راستش رو بگیم.
‫عموجان، این یه ازدواج میان طبقاتیه.
‫و خانواده‌هامون می‌خوان روز عروسی‌مون ‫ما رو از هم جدا کنن.
‫آره، همین‌طوره.
‫من ساراسوات برهمن هستم و اون ‫مسیحی‌ دوباره متولد شده‌ست...
‫آره خلاصه.
‫زنم یه مرغ خوشمزه درست کرده. ‫هفته‌ای یه بار درستش می‌کنه.
‫بفرمایید. تعارف نکنین.
‫تو بخور، من گیاهخوارم.
‫چی؟!
‫چرا؟
‫من دامپزشکم.
‫نمی‌تونم مریض‌هام رو بخورم.
‫البته.
‫- بیا، بشین. ‫- اون گیاه‌خواره.
‫فقط دال عدس می‌خوره.
‫خوشمزه‌ست.
‫خاله، شما تو آشپزی جادوگرید.
‫خیلی خوبه.
‫منم همینجوری پاگیرش شدم.
‫مامانم یه بار یکی از غذاهای خوشمزه‌ش رو خورد ‫و تموم، با هم ازدواج کردیم.
‫پس ازدواج شما هم سنتی بود؟
‫البته که مثل بیشتر خانواده‌های هند.
‫ما عاشق همیم. ‫همین امروز فرار کردیم.
‫- آره. ‫- درسته.
‫باید اعتراف کنم پسرم، ‫اون موقع نمی‌دونستم عشق یعنی چی.
‫ما اصلا قبل از ازدواج ‫همدیگه رو نمی‌شناختیم.
‫ازدواج کردیم،
‫شروع کردیم به زندگی با هم،
‫عاشق شدیم،
‫و عشق‌مون رشد کرد.
‫بعد عشق‌مون پرید.
‫آره، ولی دوباره عاشق هم شدیم. درست نمی‌گم؟
‫بعضی وقت‌ها پیش میاد.
‫تو سوگندهامون چی گفتیم؟ ‫یادته، چی می‌گیم؟
‫چی می‌گیم؟
‫- چی؟ ‫- قبول می‌کنم.
‫درسته.
‫قبول می‌کنم.
‫قبول می‌کنم. آره، قبول می‌کنم.
‫من همه‌ی عیب‌ها و کمبودهات رو ‫قبول می‌کنم.
‫ولی عمو، کجاش عادلانه‌ست ‫که یکی مدام اشتباه کنه...
‫و اون یکی مدام ببخشه؟
‫من قبول می‌کنم که تو بلد نیستی ‫چطور قبول کنی.
‫راستش رو بخوای، کشف کردن ‫عادت‌های همدیگه تا ابد ادامه داره...
‫تو هر ازدواجی، چه سنتی باشه ‫چه عاشقانه.
‫اون موقع‌ست که واقعا خوش می‌گذره.
‫در رو باز کنید!
‫کسی اونجا هست؟
‫قایم شید.
‫برید قایم شید، یالا.
‫چی شده؟
‫- عمو؟ ‫- بله؟
‫یه دختر و پسر رو ندیدید ‫از اینجا رد بشن؟
‫لباس عروسی تنشون بود؟
‫آره، درسته.
‫- ازدواج میان طبقاتی کرده بودن؟ ‫- چی؟
‫از اون طرف رفتن.
‫- اون طرف. ‫- بزن بریم.
‫اون طرف.
‫نه، نه، نفس بگیر. عجله‌ای نیست.
‫چهار ساعته دارم با این دمپایی‌های پشمی می‌دوئم.
‫چقدر سریع بدوئم؟
‫این دامنه رو هم با پر ندوختن.
‫طراحه اندازه سیمان سنگینش کرده.
‫ولی هنوز دارم می‌دوئم، دیگه؟ بریم.
‫فکر کنم رفتن.
‫چرا باید این‌قدر می‌اومدیم بالا؟
‫- چی؟ ‫- آخه...
‫من اکروفوبیا دارم. نمی‌تونم پایین رو نگاه کنم. ‫(ترس از ارتفاع)
‫چی فوبیا؟
‫اکروفوبیا.
‫بگو ببینم.
‫چطوری رفتی پاراگلایدینگ؟
‫عکست رو تو مجازی دیدم.
‫اونجا بودم، آره، ولی پرواز نکردم.
‫موندم پیش کیف‌ها ندزدن‌شون.
‫می‌شه بیای کنار؟
‫می‌شه فاصله بگیری؟
‫شوخی می‌کنی؟
‫نه. لطفا بیا کنار، ‫تو نمی‌فهمی.
‫ببین، نمی‌تونم اون طرف رو نگاه کنم.
‫یه کم بیا اینورتر ‫همه چیز رو توضیح می‌دم.
‫سال نو مبارک!
‫- ویر. ‫- بله؟
‫- بیا اینجا. ‫- نه.
‫- بیا دستم رو بگیر. ‫- نه.
‫- از دستت می‌ره. عجله کن. ‫- نمی‌تونم.
‫- به من اعتماد کن، چیزی نمی‌شه. ‫- نمی‌تونم...
‫- بیا، دستم رو بگیر. ‫- واقعا نمی‌تونم...
‫اعتماد کن دیگه.
‫سال نو مبارک.
‫می‌دونستی سگ‌ها از ترقه می‌ترسن؟
‫مطمئنم توشی تو هم می‌ترسه.
‫می‌فهمم چرا خواستی دامپزشک بشی.
‫حیوون‌ها هیچ‌وقت قضاوتت نمی‌کنن.
‫براشون مهم نیست سیاه باشی، سفید،
‫خوب، بد، پولدار یا فقیر.
‫فقط یه کم محبت می‌خوان.
‫و بی‌قید و شرط بهت برش برمی‌گردونن.
‫برای همینم به‌نظرم ‫حیوون‌ها از هر انسانی انسان‌ترن.
‫ازت خوشم میاد. پسر خوبی هستی.
‫ای بابا، نگو «پسر خوب» دیگه.
‫تا حالا نامزد داشتی؟
‫نه.
‫خیلی می‌ترسیدم از دخترا درخواست کنم،
‫و اصلا قبل اینکه دختره بهم بگه نه ‫به خودم قبولونده بودم که شانسی ندارم.
‫من اهل پارتی و این چیزا نیستم، می‌دونی؟
‫آره، آره. تا کی می‌خوای ‫با این چیزا مسخره‌م کنی؟
‫منظورت رو گرفتم.
‫یه لحظه صبر کن.
‫تو مهمونی مجردیت کسی ‫اونقدری هوشیار موند...
‫که یادش باشه کی گیفت بگ‌ها رو گرفته؟
‫سانی شاید بدونه. آره، سانی.
‫سانی کیه؟
‫یه پسره تو مهمونی مجردیم بود.
‫خودت حساب کن.
‫گارسون.
‫درسته؟
‫باید همین‌جا باشن، بیده.
‫پیرمرده حتما داره دروغ می‌گه.
‫وای، لعنتی.
‫- چی شده؟ ‫- اینجان.
‫بریم.
‫وای لعنتی. قایم شو.
‫اون طرف رو بگرد.
‫بدو.
‫- چه مرگته؟ ‫- بریم!
‫وای لعنتی.
‫چی؟!
‫بیا!
‫بیده!
‫بیا، بلند شو.
‫خوبی؟ حالت خوبه؟
‫کجاییم؟ چرا منو آوردی ‫رو پشت‌بوم؟
‫- نه! ‫- یه سلاح بردار.
‫- نه. ‫- یه چیزی بردار، هر چی.
‫من اصلا نمی‌تونم اینجا وایسم.
‫خودشونن؟
‫بریم. اونجا آسانسور هست.
‫- کجا؟ ‫- ول کن اونو. برو سمت آسانسور.
‫- من سوار این آسانسور مشکوک نمی‌شم. ‫- اینجا نشین، راه بیفت.
‫قبل از اینکه منو بکشه خودم می‌میرم.
‫چیکار می‌کنی؟ ‫من سوار اون نمی‌شم.
‫- بیا بریم تا پیدامون نکردن. ‫- عجله کن.
‫- نشین، بیا دیگه. ‫- می‌میرم.
‫آخ!
‫نباید می‌اومدیم رو پشت‌بوم.
‫- چرا این کوفتی کار نمی‌کنه؟ آسانسور مسخره! ‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫هی! آهای!
‫تموم شد.
‫دیگه خسته شدم.
‫اون بالا چه خبره؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫- به به. ‫- اون آسانسور خرابه.
‫گیرتون انداختیم عاشق‌ها!
‫بیا سال نو رو بهشون تبریک بگیم.
‫هوی! جلو نیا!
‫چی؟!
‫مواظب باش!
‫مامان!
‫رسیدیم. چشمات رو باز کن.
‫زنده‌ایم.
‫بیا بریم پایین، بیده.
‫بدو. از اون طرف برید.
‫به امید خدا. بعدا می‌بینمت.
‫خداحافظ.
‫بریم خونه‌ی سانی.
‫بیا با مترو بریم اونجا.
‫- هوی وایسین! ‫- بگیرینشون!
‫بهم ردیاب زدن چشونه اینا؟
‫وایسا!
‫برو کنار، خاله! برو اونور، آبجی!
‫برید کنار! برید کنار، ببخشید!
‫بجنب!
‫- به چی زل زدی، پیری؟ ‫- برو کنار. بکش کنار!
‫نگاشون کن داداش.
‫چی؟! من دارم با لباس عروس می‌دوئم ‫تو دنبال دمپایی‌ای؟
‫برو کنار!
‫پشت سرت رو نگاه نکن، جلو رو نگاه کن! ‫تفنگ دارن.
‫اینجا محل عمومیه. ‫کاری نمی‌کنن.
‫- لامصب. اخلاق حالیشون نیست! ‫- هوی!
‫بریم!
‫برید کنار! برو کنار! ‫برو کنار، داداش!
‫- چرا تیراندازی می‌کنی؟ ‫- وایسا، عوضی!
‫هوی!
‫- برید کنار! برید کنار ‫- احمق‌های مارمولک!
‫- برو کنار! ‫- وایسا! از این طرف.
‫برید کنار. دارن میان.
‫صبر کن!
‫- کجا رفتن؟ ‫- هنوز اون توئن. برو!
‫- برو! ‫- سریع‌تر این نمی‌شه!
‫وایسا!
‫پیاده شو!
‫پیاده شدن. برو!
‫- اوناهاشن! ‫- بیا تو!
‫- گوش کن! ‫- پیاده شو!
‫عین میمون می‌پرن بالا پایین. ‫مگه بازیه؟
‫- دخلت رو میارم پسر! ‫- سریع بپر پایین!
‫وایسا!
‫اون طرف رو بگرد!
‫مامان!
‫بیا سوار این شیم. بدو!
‫بیا تو، زود باش. بدو.
‫رفتن؟
‫لعنتی.
‫- چی شده؟ ‫- این چیه؟
‫زخمی شدی؟
‫فکر کنم خون توئه.
‫من؟
‫- وای لعنتی. ‫- وای خدای من.
‫- بشین. ‫- آره، خودمم.
‫دست نزن.
‫نگران نباش. نگران نباش، چیزی نیست.
‫ظاهرا چند تا تیکه شیشه ‫توش گیر کرده.
‫- قلبم داره وایمیسه. الانه که غش کنم. ‫- باید تمیزش کنم. چیزی نیست.
‫باید شیشه‌ها رو دربیارم ‫وگرنه ممکنه قانقاریا بگیری.
‫تو بدترین حالت، ‫شاید مجبور شیم پا رو قطع کنیم.
‫چی؟! می‌خوای پام رو قطع کنی؟
‫من دکترم، می‌تونم حلش کنم.
‫ویر، خواهش می‌کنم، تو دکتر حیوون‌هایی.
‫دکتر سگ‌ها. لطفا.
‫- حالا بذار کارم رو بکنم، لطفا. ‫- ویر، خواهش می‌کنم. نه، دست نزن.
‫کسی قیچی داره؟ پنس؟
‫- پنس؟ قیچی؟ ‫- ناخن‌گیر یا موچین؟
‫- ببخشید، اینا خوبن؟ ‫- می‌خوای قطعش کنی؟
‫ممنون خانم. پسشون می‌دم.
‫- به ضدعفونی‌کننده نیاز دارم. ‫- دست نزن!
‫- کسی بتادین داره؟ ‫- دست نزن.
‫ضدعفونی‌کننده؟
‫این به درد می‌خوره؟
‫الکل دست؟ آره، به درد می‌خوره.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- این واسه دسته. چی می‌گی؟ ‫- یه کم می‌سوزونه.
‫- پس شجاع باش. ‫- سوزش نه، شجاع هم نیستم.
‫- نه. ‫- بهم دست بزنی می‌زنمت.
‫آهنگ بخون.
‫هر آهنگی که دوست داری.
‫شما نه.
‫- کویال، یه آهنگ بخون. ‫- آهنگ بخونم؟
‫هر آهنگی که به ذهنت می‌رسه.
‫- مدرسه؟ ‫- آهنگ‌های مدرسه هم خوبه.
‫خیلی خوبه.
‫وای خدای من!
‫می‌دونی داشتم فکر می‌کردم،
‫اگه امروز می‌مردم،
‫دیگه نمی‌تونستم ‫چیزکیک لوتوس بیسکوف بخورم.
‫- چیزکیک؟ ‫- چیزکیک لوتوس بیسکوف وان بی‌اچ‌کی.
‫اون چیزکیک بهشتیه.
‫بهشت!
‫ببخشیدا، ولی با این ‫همه کارای خطرناکی که می‌کنی،
‫کی فکرشو می‌کرد از خون بترسی؟
‫به خاطر اینه که گفتی «قانقاریا».
‫من معمولا نترسم.
‫تو خودت مشکل داری داداش. ‫کلاستروفوبیا، اکروفوبیا.
‫هایدروفوبیا.
‫ترس از آب رو کی بهت گفته؟
‫دارم، ولی خفیفه.
‫می‌دونستم!
‫- فکر می‌کنی خنده‌داره؟ ‫- می‌دونستم...
‫می‌دونی، به خاطر این ترس‌ها،
‫نصف عمرم رو تلف کردم ‫و درست زندگی نکردم.
‫نتونستم چیزای جدید رو تجربه کنم...
‫یا برم ماجراجویی و اینا.
‫خب پس، خبر خوب اینه ‫که هنوز نصف عمرت مونده.
‫هر چقدر بیشتر با ترس‌هات روبرو بشی، ‫ کمتر ازشون می‌ترسی.
‫می‌دونم.
‫بهش میگن درمان مواجهه‌ای.
‫- می‌دونی؟ ‫- آره.
‫پس انجامش بده.
‫- نه، تو این یکی هم نیست. ‫- من چیزی ازش برنداشتم، خانم.
‫نه، به تو کاری نداره.
‫حالا برنامه چیه؟
‫پنج تا گیفت بگ بود، درسته؟
‫اون دو تای دیگه کجان؟
‫خانم، یکی به من دادین ‫و دو تا به دوست صمیمی‌تون.
‫و موقع رفتن به من گفتین...
‫«سانی، این گیفت بگ‌ها فقط ‫برای آدم‌های خاصن، باشه؟»
‫- بله خانم. ‫- یه دختری باهاتون بود، خانم.
‫عینک داشت.
‫سوهانا.
‫هی، آبجی. مواظب خودت باش.
‫خیلی گیجی.
‫سوهانا همه چیز رو می‌دونه.
‫باشه، ممنون.
‫موتور رو از کجا آوردی؟
‫سانی بهم قرضش داد.
‫کلاه ایمنی من کو؟ ‫نمی‌تونم بدون اون ترکت بشینم.
‫باشه، تو برو کلاه ایمنی پیدا کن، ‫منم میرم دنبال اون فلش بی صاحاب.
‫اینجوری نگو. می‌دونی که قانون قانونه.
‫ولی باید بهت آفرین بگم پسر.
‫قیافه‌ت به آدمای ساده می‌خوره ‫ولی از درون خیلی شیطونی.
‫عجب هیکلی داری لامصب.
‫ممنون، ولی لطفا یه کم مودب‌تر باش.
‫سه ساعته داری عین ملوان‌ها فحش می‌دی.
‫اگه تو تلویزیون بودیم، ‫همه‌ش بوق می‌خورد.
‫باشه،
‫پس من دیگه نفس نمی‌کشم.
‫بعد طلاق، می‌تونی هر هفته ‫بهم غر بزنی،
‫تا مطمئن بشی ‫«لیست» رو رعایت می‌کنم، باشه؟
‫با کمال میل این کار رو می‌کنم.
‫در واقع، باید بعد طلاق ‫دوست بمونیم.
‫ببخشید این موقع شب مزاحم شدیم.
‫اشکال نداره، داشتم برای ‫امتحانات هفته بعد درس می‌خوندم.
‫چی شده اومدین اینجا؟
‫- همه چی خوبه؟ ‫- آره، همه چی خوبه.
‫سلام، من ویر هستم.
‫می‌دونم، تو عروسی‌تون بودم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫ندیدمتون.
‫چون نامرئیه.
‫آره، یه کم ضد اجتماعی‌ام. ‫از جاهای شلوغ و جمعیت زیاد خوشم نمیاد.
‫- منم همینطور. ‫- باشه.
‫مهمونی مجردی منو یادته؟
‫آره، ولی لازم نیست ‫بابتش عذرخواهی کنی.
‫اون شب بهت ‫گیفت بگی چیزی نداده بوده؟
‫آره، یه بگ هدیه بود.
‫- آره. ‫- آره.
‫واقعا تو حرف نداری.
‫این برای تو و این یکی هم... برای من.
‫- پس آخرین گیفت بگ خونه منه، درسته؟ ‫- درسته؟
‫آره، شاید.
‫- بگ رو بیار. ‫- لطفا.
‫- حتما، الان میارمش. ‫- ممنون.
‫- الو؟ بله، آقای سانجی؟ ‫- پیداش کردین؟
‫نه. هنوز داریم دنبال فلش می‌گردیم.
‫مسخره‌مون کردی؟
‫قضیه رو خیلی سرسری گرفتی.
‫نگران پدر و مادرت نیستی؟
‫چطور می‌تونی همچین حرفی بزنی؟ ‫می‌دونی چه بلایی سرمون اومده؟
‫الان کجایی؟
‫خونه سوهانا.
‫یعنی...
‫آدرس چیه؟
‫ویلای شماره 14...
‫ویلای شماره 14، مادل تاون، پووای.
‫ممنون.
‫ویلای شماره 14، مادل تاون، پووای.
‫یه گیفت بگ‌ها اینجا بود.
‫اون یکی‌شون خونه کویاله. ‫اول اینو چک می‌کنیم، بعد میریم اونجا.
‫الو، آقا؟ آقای سنجی؟
‫الو؟ الو؟
‫دانشجوی پزشکی هستی؟
‫آره.
‫چه خوب. منم دکترم.
‫جدی؟
‫دامپزشکه.
‫اون خیلی سخت‌تره، آبجی.
‫آدم‌ها می‌تونن بگن ‫کجاشون درد می‌کنه.
‫ولی با حیوونا، ‫باید دردشون رو حس کنی.
‫می‌دونم. درسته.
‫حداقل یکی منو می‌فهمه.
‫مرسی، سوهانا.
‫- کدوم دانشگاه؟ ‫- مانیپال.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫- منم همونجا بودم. ‫- واقعا؟
‫- آره. ‫- وای!
‫خب، سینما آشیرواد ‫هنوز سر پاست؟
‫آره، خدا رو شکر. ‫تنها سینمای خوب اونجاست.
‫می‌دونم.
‫دلم برای پنیر منچوری دالوپس تنگ شده.
‫وای، موموهای دالوپس؟
‫رامن تند.
‫توپک‌های پنیری اورئو.
‫خوشمزه.
‫بستنی سرخ شده.
‫نان پنیری شکلاتی.
‫خوشمزه.
‫چقدر دلم برای اینا تنگ شده.
‫وای!
‫شبیه احوال پرسی بین آرد ‫و شیر فاسد شده حرف می‌زنید.
‫وقتی ببرمت اونجا ‫می‌فهمی منظورم چیه.
‫فلش تو این یکی هم نیست. ‫واقعا تف به این زندگی.
‫- کویال، درست حرف بزن. ‫- درست حرف بزن، آبجی.
‫بریم؟
‫- آره، بریم. ‫- ممنون.
‫خواهش می‌کنم، آبجی.
‫- خداحافظ. ‫- از آشناییت خوشحال شدم.
‫کلاه ایمنی.
‫خداحافظ.
‫نه. اینجا نشین. ‫برو پیش سوهانا بشین.
‫خودم دنبال فلش می‌گردم.
‫چرا؟
‫دیدم چطوری نیشت باز بود.
‫یعنی اینم اشکال داره؟
‫اشکال نداره، ارتباط داره.
‫چی؟
‫خوش می‌گذشت، نه؟ ‫چشمات برق می‌زد.
‫چه بامزه.
‫وقتی تو یه شهر جدید ‫یه دوست همفکر پیدا می‌کنی...
‫یه دوست؟ باشه.
‫پس، فردا با دوستت برو ‫وان بی‌اچ‌کی چیزکیک بخور، باشه؟
‫ببرش قرار، داداش.
‫جدی؟
‫سوهانا مجرده؟
‫مجرده، خوشگله، و با فرهنگه.
‫هیچ عادت بدی نداره.
‫نوشیدنی نمی‌خوره.
‫فکر نکنم حتی دروغ هم بگه.
‫اون برای تو عالیه.
‫- می‌خوای آشناتون کنم؟ ‫- الان نه.
‫اول بیا فلش رو پیدا کنیم. ‫بعدا باهاش حرف می‌زنی.
‫خوبیت نداره وقتی هنوز جوهر شناسنامه‌مون ‫خشک نشده برم دنبال زن بعدیم.
‫خوب گوش کن مردک.
‫از الان به بعد نگاه کردن به دخترای دیگه تعطیل.
‫اگه حتی به عکس یه دختر ‫تو شبکه‌های اجتماعی نگاه کنی،
‫دمار از روزگارت درمیارم.
‫کلاه ایمنی.
‫بدو. بگیرش.
‫- ولم کن! ‫- بگیرش.
‫ولش کنید!
‫- ولم کنید! ‫- ولش کن!
‫- وایسا! ‫- ویر! دستتو بکش.
‫- گمشو، مرتیکه. ‫- ویر!
‫وایسا!
‫با فلش بیا مجتمع تدپتری، ویتالوادی.
‫سر وقت بیا وگرنه کارش تمومه.
‫ویر!
‫چارلی رو پیدا کردی؟
‫چیه؟ آروم باش داداش.
‫اول پدر و مادرمو دزدیدین.
‫و حالا زنمو بردید.
‫آدم هم دیگه یه حد تحملی داره.
‫چی؟ دیوونه شدی؟
‫به رفقات زنگ بزن و بگو ‫سریع زنمو برگردونن.
‫من تازه داشتم ازش خوشم می‌اومد.
‫یالا به رفقات زنگ بزن!
‫کدوم رفقا؟
‫چه رفقایی؟
‫فقط ما داریم رو این پرونده کار می‌کنیم.
‫باشه! دیگه هیچی نمی‌تونه ‫جلومو بگیره که فلش رو به سی‌آی‌دی ندم.
‫حتی بابات.
‫این چه وضعشه!
‫ماها خودمون سی‌آی‌دی هستیم.
‫جدی؟
‫اگه شما سی‌آی‌دی هستید، ‫منم نخست وزیر هندم.
‫شما پلیسای فاسد کلانتری شانتی نگر...
‫صد میلیون دزدیدید،
‫راننده رو زدید، پدر و مادرمونو دزدیدید...
‫وایسا!
‫بیده.
‫وایسا!
‫بازرس ساچین بیده.
‫بازرس هارشواردان ساته. سی‌آی‌دی بمبئی.
‫مأمورای سی‌آی‌دی اینجوری نیستن.
‫پس چه جورین؟
‫پیرهن و کراوات و کت می‌پوشن. ‫این چه وضعشه؟
‫- تو دکتری، درسته؟ ‫- آره، که چی؟
‫همیشه گوشی پزشکی و روپوش می‌پوشی؟
‫ولی سانجی ربیرو گفت...
‫این سانجی ربیروی لعنتی.
‫خوب گوش کن داداش.
‫سانجی ربیرو رئیس کلانتری شانتی نگره.
‫اون دزدی رو برنامه‌ریزی کرد.
‫ما سی‌آی‌دی واقعی هستیم ‫و دنبال سانجی ربیرو می‌گردیم.
‫فهمیدی؟
‫این بازرس سانجی ربیرو...
‫تمام افراد واحدش، همه تو کل کلانتریش، ‫از دم همه فاسدن.
‫تو دو تا پرونده قبلی سعی کردیم گیرش بندازیم،
‫ولی مدرک کافی نداشتیم.
‫پس این دفعه یه جاسوس فرستادیم اونجا.
‫قربان، سانجی ربیرو ‫پشت دزدی بود.
‫یه یارویی هست به اسم خوشوانت کاپور، ‫فروشگاه لوازم الکترونیکی داره.
‫ولی سانجی ربیرو باز شانس آورد.
‫قبل از ما تونست ‫به خوشوانت کاپور برسه.
‫شکنجه‌ش کردن ‫تا همه چیو لو داد،
‫بعد رفتن مغازه‌ش.
‫مدارک جرم رو هارد درایوش رو نابود کردن.
‫اما این مشکلشونو کامل حل نکرد،
‫چون مدارک ‫هنوز یه جای دیگه هم بود.
‫فلش چارلی.
‫ولی از کجا می‌دونستید فلش پیش منه؟
‫دیوونه شدی؟ ‫چرا با این خط زنگ زدی؟
‫دیگه زنگ نزن وگرنه بدبخت می‌شیم.
‫خوشوانت کاپور.
‫صاحب فروشگاه لوازم الکترونیکی کاپور
‫اون علیه ما مدرک داره...
‫ویر پودار.
‫چه خبره؟ خطه داغونه.
‫پودار برای شب عروسیش داره میره هتل گرند مارینا.
‫- هتل گرند مارینا... ‫- خط پارازیت داشت.
‫ولی مجبور بودیم براساس ‫چیزی که شنیدیم تحقیق کنیم.
‫پس به خاطر پارازیت خط تلفن...
‫تو شهر آواره‌مون کردید؟
‫چرا همون موقع توی ‫اتاق هتل نگفتین از سی‌آی‌دی هستین؟
‫بهت که گفتم، موقع شنود اسمت رو شنیدیم،
‫فکر کردیم تو هم باهاشونی.
‫از کجا باید می‌فهمیدیم...
‫با سانجی ربیرو ‫یا خوشوانت کاپور ارتباط داری یا نه؟
‫پس اون لات‌هایی که دنبال ما بودن، ‫دار و دسته‌ی سانجی ربیرو هستن؟
‫اونا هم فلش چارلی رو می‌خوان.
‫شما لیاقت سی‌ای‌دی بودن رو ندارین.
‫اون پلیس‌ها پنج قدم از شما جلوترن.
‫جوری گند زدن بهتون که دخل‌تون اومده.
‫اون فلش باید تو ‫گیفت بگ خونه‌ی کویال باشه.
‫- چی بگ؟ ‫- یه گیفت بگی هست...
‫حالا شماها بیاید.
‫این یارو کیه؟
‫ولش کن. اینجا کار می‌کنه.
‫باشه، بیا بازش کنیم.
‫ویر، دو تا مرد اومدن اینجا.
‫اتاق کویال رو به هم ریختن،
‫اتاق پدر و مادرش رو،
‫اصلا کل خونه رو ریختن به‌هم.
‫درباره‌ی چارلی حرف می‌زدن.
‫دنبال گیفت بگش می‌گشتن.
‫- پیداش کردن؟ ‫- آره، اونجاست.
‫ولی اون چیزی که می‌خواستن رو پیدا نکردن،
‫پس منو زدن،
‫و برات یه پیغام گذاشتن.
‫هان؟ «ساعت هشت، انبار تادپاتری؟»
‫- ساعت هشت. ‫- لعنتی.
‫فقط یه ساعت وقت داریم.
‫چی‌کار کنیم؟
‫بیده، اول از همه.
‫یه تیم پشتیبان بفرست خونه باغ ‫که از خانواده‌ش محافظت کنن.
‫و تو، داداش، باید بفهمی ‫چارلی کجاست.
‫اگه دایی گذاشته باشدش تو یکی ‫از این گیفت بگ‌ها،
‫باید تو یکی‌شون باشه.
‫ولی تو این یکی که نیست.
‫چی؟
‫سانجی ربیرو بازم قسر در میره.
‫- توشی نکن. نکن. نه. ‫- اشکالی نداره. اشکالی نداره. ولش کنین.
‫فکر کنم گل سوسن دوست داره.
‫شبِ عروسیمه، بعد تو میگی از شوهرم بپرسم...
‫ اگه سگم دو روزه پی‌پی ‫ نکرده، باید چیکار کنم؟
‫قطع کن. خنگول.
‫چارلی رو پیدا کردم.
‫- چی؟ ‫- می‌دونم چارلی کجاست.
‫من یه دسته گل ‫با اون گیفت بگ‌ها آوردم.
‫خب؟
‫توشی دسته گل رو خورد.
‫- خب؟ ‫- فلش توش بود.
‫واسه همینه ‫که سگه دو روزه دستشویی نکرده.
‫سگه دو روزه دستشویی نکرده؟
‫سگه دو روزه دستشویی نکرده.
‫سگه دو روزه دستشویی نکرده؟
‫سگه دو روزه دستشویی نکرده.
‫سگه دو روزه دستشویی نکرده؟
‫سگه دو روزه دستشویی نکرده.
‫- سگه دو روزه دستشویی نکرده. ‫- سگه دو روزه دستشویی نکرده.
‫ویر... کویال چی میشه؟
‫- آره، درسته. ‫- بریم بریم.
‫- خب، دور آخر. ‫- نه، پسرم.
‫- نه، نمیشه. ‫- عمرا.
‫همه رفتن پسرم.
‫تو هم حتما خسته‌ای.
‫- برو خونه بخواب. ‫- آره.
‫خاله، یه دور دیگه به خاطر ویر، لطفا.
‫وقتی ویر و کویال اومدن، دوباره شروع می‌کنیم.
‫آفتاب در اومده.
‫- تموم شد. ‫- خیلی خوابم میاد.
‫- بریم بابا. ‫- گفتم یه دور دیگه!
‫ولی...
‫وقتی می‌گم یه دور دیگه،
‫یعنی یه دور دیگه.
‫- بشین خاله. ‫- بابا.
‫گریه نکن پیهو.
‫هر چی می‌گم رو گوش بدید دیگه. خب؟
‫از دیشب چشم رو هم نذاشتم.
‫غر زدناتون داره رو اعصابم میره.
‫پرادیپ تاوده، سی‌آی‌دی بمبئی.
‫بریم.
‫با ما بیا.
‫حق با تو بود.
‫چارلی تو شکم سگه. نگاه کن.
‫من دکترم، کارم رو بلدم.
‫سه تا مسهل بهش دادم. ‫الانه که در بیاد.
‫قربان، خونه باغ امنه.
‫خونه باغ امنه.
‫ما کارمون رو بلدیم. ‫می‌دونیم چطور باهاشون برخورد کنیم.
‫- بذارین ما... ‫- نه!
‫عملیات رمبویی نه.
‫زنم اونجاست، پس خودم میرم تو.
‫- لطفا تجدید نظر کن. ما آماده‌ایم. ‫- بهت گفتم، ریسک نمی‌کنم.
‫طبق نقشه پیش میریم.
‫من اول میرم تو.
‫دوربین رو بده به من.
‫این خودکار دوربین‌داره، باشه؟
‫میکروفون و دوربین فیلمبرداری داره.
‫می‌تونیم ببینیم اون تو چه خبره.
‫وضعیت و تعداد نفرات.
‫آره، خبرتون می‌کنم.
‫اگه بخواین، مدرک بیشتری هم براتون می‌گیرم.
‫خوبه. اگه احساس خطر کردی، ‫یه کلمه رمزی بگو.
‫- رمز چی باشه؟ ‫- هر چی دوست داری.
‫«بیا پیش بابایی»
‫آره، همینو بگو. طلسم خوش شانسی ماست.
‫تا اینو بگی سریع میایم تو.
‫خب؟
‫بیاین بریم دیگه. چیز دیگه‌ای نیست؟
‫می‌تونم یه کفش ‫سایز چهل و چهار قرض بگیرم؟
‫درشون بیار.
‫بیا توشی. بیا.
‫این سگه اینجا چیکار می‌کنه؟
‫خب...
‫توضیح میدم.
‫اومدش. به رئیس خبر بدین.
‫ویر! وی...
‫- چی؟ کویال؟ ‫- همونجا وایسا!
‫یه لحظه صبر کن.
‫چرا توشی رو آوردی؟
‫نگران نباش، همه چیو بهت میگم.
‫دایی؟
‫ویر! ببین چه بلایی سرم آوردن.
‫چرا این بنده خدا رو آویزون کردید؟
‫بیارینش پایین، یالا.
‫نگران نباش، باهاشون حرف می‌زنم.
‫- از پدر و مادرمون خبری نشده؟ ‫- دستت رو بکش.
‫- همه چیو بهت میگم. ‫- راه بیفت!
‫- نگران نباش. بذار برم... ‫- هی، تو!
‫- چارلی رو آوردی؟ ‫- آره، آوردم.
‫پس بده بیاد.
‫ویر، چارلی رو بهشون نده!
‫کاری می‌کنم این آشغال‌ها تو هلفدونی بپوسن!
‫با دستای خودم اون ‫یارو کت قهوه‌ایه رو شتک می‌کنم.
‫- ویر، این یارو سی‌آی‌دی نیست. کلاهبرداره! ‫- همه چی مرتبه؟
‫- یکی خفه‌ش کنه. ‫- تو خفه شو!
‫برو تو. یالا برو تو.
‫آروم! باهاش درست رفتار کن.
‫- آروم باش. ‫- بهشون بگو هلش ندن.
‫- آروم باش. ‫- این طرز رفتار با یه خانم نیست.
‫- نه. ‫- برو تو. خفه شو.
‫ویر!
‫یه دقیقه صبر کن کویال. ‫بذار باهاش حرف بزنم.
‫بذار توضیح بدم.
‫خب، چارلی، یعنی فلش...
‫با تمام مدارک علیه‌ت ‫واسه اون دزدی،
‫یادته گفته بودم تو بگه دیگه؟
‫تو بگ یه دسته گل هم بود.
‫وقتی کیف رو بردم خونه، ‫توشی پاره‌ش کرد و دسته گل رو خورد.
‫الان فلش تو شکمشه.
‫متوجه منظورم میشی؟
‫این مزخرفات چیه دیگه؟
‫هوی! واسه چی این پسر گل رو میزنی.
‫اگه جرئت داری بیا منو بزن.
‫نه.
‫یه لحظه صبر کن. شوخی نمی‌کنم.
‫می‌دونستم باور نمی‌کنی، ‫برای همین عکس گرفتم.
‫این گزارش سونوگرافی سگه.
‫باور کن، فلش...
‫مرتیکه بزغاله! دستامو باز کن تا بیام نشونت بدم!
‫نکن عزیزم.
‫- فقط بیشتر اذیتش می‌کنه. ‫- خفه شو!
‫به حرفش گوش نده. ‫با همه همینجوری حرف می‌زنه.
‫نگران نباش.
‫ویر، شکمت رو سفت کن!
‫شکمت رو. آسیب نمی‌بینی.
‫کجاست؟
‫مگه من گفتم دخالت کنی؟
‫بیا پیش بابایی.
‫تو کل شهر تیراندازی کردید.
‫- بیا پیش بابایی. ‫- عرضه هیچ کاری ندارید.
‫هیچکس بهش دست نمی‌زنه.
‫- هیچکس. ‫- بیا پیش بابایی.
‫چی؟
‫عوضی‌ها، تک تکتون رو می‌کشم.
‫همه می‌خوان بشینن تو و تلویزیون نگاه کنن.
‫یکی نمی‌تونست بیرون وایسه نگهبانی بده؟
‫چی گفت؟
‫سه تا مسهل بهش دادم.
‫چارلی شما هر لحظه‌ست که بیاد بیرون.
‫سگ رو بیارین اینجا.
‫چشم قربان.
‫یکی یه چاقو به من بده.
‫بیاین سگه رو پاره کنیم ‫ببینیم توشه یا نه.
‫مرتیکه بی وجود!
‫انگشتت به توشی بخوره ‫تیکه تیکه‌ت می‌کنم میدم سگ بخوره!
‫بیا پیش بابایی.
‫بیا پیش...
‫بیا اینجا، عوضی.
‫حالیت می‌کنم.
‫بیا پیش...
‫خب چی می‌گفتی؟
‫چی گفتی؟
‫دست‌هام رو باز کن تا بهت بگم.
‫نترسه.
‫لامصب.
‫هیچکس دخالت نکنه.
‫خب چی می‌گفتی؟
‫قهرمانت اینجاست.
‫خب، اون فلش لعنتی کجاست؟
‫من آدم خیلی صبوری هستم.
‫جدا؟
‫از دیشب خیلی چیزا رو تحمل کردم.
‫نباید این کار رو می‌کردی.
‫رئیس رو ناکار کرد.
‫حالت خوبه؟ جاییت درد نمی‌کنه؟
‫بچه‌ها.
‫بریم.
‫ویر، پشت سرت.
‫بیا پیش بابایی.
‫یالا. برو تو.
‫چیه؟ برو. برو تو.
‫بیا پیش بابایی.
‫می‌خوای فرار کنی؟
‫- بیا پیش بابایی. ‫- عین بروس لی شده.
‫بیا پیش بابایی.
‫د یالا بیا پیش بابایی دیگه!
‫گیس بریده. وایسا!
‫این سگ بی صاحاب کجاست؟
‫پیدات کردم.
‫بیا اینجا پسر، بیا اینجا. هی!
‫امروز دمارتون رو درمیارم!
‫ولش کن!
‫مرد حسابی، بچه از فضای تنگ می‌ترسه!
‫پسر بد. گمشو، برو اونور.
‫اسب آبی عوضی.
‫ویر، بیا بیرون. من گرفتمش.
‫به پام نچسب. سگ بد.
‫ویر، بزنش.
‫- کجاست؟ ولم کن! ‫- آشغال عوضی.
‫بزنش. حسابی بزنش.
‫بزنش. بزن دیگه، مشت بزن.
‫حالت خوبه؟
‫مادر...
‫ترسوندیم.
‫- اون مأمورهای سی‌آی‌دی... ‫- کدوم مأمورهای سی‌آی‌دی؟
‫دست‌ها بالا!
‫- ایست! ‫- پاشو ویر، کجات خورد؟
‫- ایست. ‫- تکون نخور.
‫- تکون نخور.
‫نباید بمیری ویر.
‫چه‌ت شده؟ پاشو. ویر.
‫اینجا رو خلوت کن پاتیل.
‫- پاشو. ‫- برو اونور.
‫پاشو ویر. ویر!
‫کجات درد می‌کنه؟
‫خون. خونی نیست.
‫ویر.
‫ویر، حالت خوبه؟
‫- خوبی؟ ‫- خوبم.
‫ترسوندیم.
‫ببخشید.
‫خوبی؟
‫ویر، داداش خوبی؟
‫اینو هم بزنیم؟
‫نه، اینا مأمورهای واقعی سی‌آی‌دی هستن.
‫- آره. ‫- مأمورهای واقعی سی‌آی‌دی؟
‫«بیا پیش بابایی؟»
‫ببخشید داداش.
‫داستانش طولانیه.
‫بهم جلیقه تقلبی دادی.
‫ولی زنده موندی دیگه؟
‫منو ببخش آبجی. ‫که اینجوری ترسوندمت.
‫ببخشید داداش.
‫بهت شلیک کردم. با آجر زدمت.
‫فحشت دادم. لگد زدم بهت.
‫- مشتت زدم... ‫- منم با چوب زدمش.
‫کافیه دیگه. ممنون. ‫باید برگردم سر کارم.
‫- خوبی داداش؟ ‫- آره.
‫خیلی خب.
‫بریم، آشغال. این همه وقته ما رو مچل خودت کردی.
‫یه اتاق کولردار تو زندان تیهار ‫برات آماده کردیم.
‫بریم. چی شده؟
‫پیداش کردم قربان. پیداش کردم.
‫بگیرش.
‫برو!
‫دیدم چقدر باهام مهربون بودی ها.
‫یهو حس کردم باید مهربون باشم. پس...
‫ببین اگه دوست داری بهم بگو «داداش» یا «خنگول» ‫اما فحش زشت نده.
‫پس کاری نکن که مجبور شم ‫فحشت بدم.
‫انگار ماجرای خیابون اهیمسا ‫واقعیت داشت.
‫من دروغ نمی‌گم.
‫الو؟
‫وای خدا. دایی!
‫- من هنوز آویزونم. ‫- این چه وضعشه؟ خیلی بی‌احتیاطی کردی.
‫- از دیروز اینجا آویزونم. ‫- دایی، داریم میایم آزادت کنیم.
‫خونم یه جا جمع شده.
‫تو احمدآباد از این خبرها نیست.
‫عضلات شکمت رو سفت کن، دایی.
‫نظرت چیه؟
‫بهشته.
‫این چیزکیک بهشتیه.
‫حقمه دیگه؟
‫در اومد؟
‫آره.
‫برش دار. مدرکه.
‫- چرا من؟ ‫- بیده خواهش می‌کنم، مدرکه.