‫به اندازه کافی خوب نیستی.
‫زیادی احمقی.
‫زیادی زشتی.
‫بی‌ارزشی.
‫اون بهم گفت و منم باور کردم.
‫دستتون رو بیارین بالا اگه صدای تو سرتون
‫تا حالا این حرفا رو به شما زده.
‫آره.
‫من هشت سال پیش تو رستوران وافل هاوس ‫کار می‌کردم
‫و تو ماشین تویوتا کورولام زندگی می‌کردم.
‫می‌دونم، زندگی باشکوهی داشتم.
‫و اون صدا هر لحظه از هر روز همراهم بود.
‫هر وقت چیز بهتری رو هدف می‌گرفتم، ‫قانعم می‌کرد تسلیم بشم.
‫اون کیه؟
‫خود من که نیست.
‫من می‌خوام آدم بهتری بشم، می‌خوام ‫موفق بشم.
‫اون صدا تو ذهنم عین یه انگل می‌موند،
‫و منم میزبان زیادی مهمون‌نوازی بودم.
‫اون صدا بهترین نسخه از شما رو گروگان گرفته،
‫در حالی که نسخه‌ی معمولی شما زندگی ‫معمولی رو می‌گذرونه،
‫هر روز پشت سر هم و هیچوقت نمی‌تونین ‫به پتانسیل واقعیتون برسین.
‫ولی همه‌ش همینجا تموم میشه.
‫نشونتون میدم چطوری یه بار برای همیشه ‫دهنش رو ببندید،
‫و با همدیگه، قفل بهترین نسخه
‫از خودتون که دنیا به چشم دیده رو ‫باز می‌کنیم.
‫حاضریم؟
‫یکی دیگه اومده.
‫چی شده؟ چی هست؟
‫سالگرد مامانم این آخرهفته‌ست.
‫فکر می‌کردم ماه بعدیه.
‫- می‌خوای کار خاصی کنی؟ ‫- چیکار؟
‫می‌تونیم، می‌دونی، بریم بهش ادای احترام کنیم.
‫بریم دیدن بابات.
‫ای کاش می‌تونستم. ‫یه پیش‌نویس جدید به تیم بدهکارم.
‫به نظر من که قبلی عالی بود. ‫خودت رو اذیت نکن.
‫ولی به اندازه کافی خوب نیست.
‫- شوخی می‌کنی دیگه؟ ‫- ای کاش شوخی می‌کردم،
‫ولی چین خیلی به تشریفات اداری حساسه.
‫میشه این یکی رو بیخیال بشیم؟ ‫خیلی سنگدلانه‌ست.
‫اونوقت به گواهی تولدم نیاز دارن؟
‫فکر کردن من کی هستم؟ یه قاتل؟
‫مگه نه؟ حالا هیچوقت نمیان
‫- با یه مرد سفیدپوست همچین کاری کنن. ‫- منظورم این نبود.
‫به نظرت تونی رابینز به دلیل رو فرم نبودن
‫داره تورش رو کنسل می‌کنه؟
‫- غیرممکنه. ‫- وایسا، یعنی ممکنه تور رو کنسل کنن؟
‫از نظر فرضی آره، ولی نمی‌کنن.
‫هی، شاید والدینت یه کپی ازش داشته باشن.
‫مامان من هنوز کل نقاشی‌های دوران ‫مهدکودکم رو داره.
‫ملکه من، اینقدر حرص نخور.
‫ببین، مشخصه خیلی درگیری.
‫دفترم یه راه دیگه براش پیدا می‌کنه.
‫در بدترین حالت ممکن، یه چند روز از تور کم ‫می‌کنیم و فعلاً بیخیال آسیا میشیم.
‫چی؟ نه.
‫نه روز کم می‌کنیم، نه تغییرش میدیم.
‫پیداش می‌کنم.
‫همه ما در حال جستجوییم.
‫اون کشش و ضرورت رفتن به جایی ‫رو حس می‌کنید،
‫ولی مشخص نیست به کجا.
‫دارید توی تاریکی تلوتلو می‌خورید،
‫از دور دنبال نوری می‌گردید که راهنماییتون کنه.
‫[بابا] ‫ولی جای اشتباهی دنبالشید.
‫نوری که دنبالشید درون شماست.
‫نور شمایید، و اینکه کجا بتابونیدش ‫به خودتون بستگی داره.
‫[خارش شدید سر و بدن]
‫حاضرید که قدرت درونی خود را از بند رها کنید؟
‫کتاب‌هایش ذهن ما را باز می‌کنند.
‫صحبت‌هایش قلب ما را.
‫و حالا، برای اولین بار در طی هفت سال،
‫ملکه عادت‌های خوب این درس‌های شگفت‌انگیز
‫را به سر تا سر دنیا می‌برد.
‫فرصت دیدن والری وین به صورت زنده
‫در شهر خود را از دست ندهید و توقف‌ناپذیر شوید.
‫خب؟
‫خب، به نظرم شروع خیلی خوبیه.
‫خب.
‫باشه، بگو.
‫موزیکش یه مقدار بلنده،
‫روندش یه مقدار شلخته‌ست و از فیلمنامه‌ش ‫خوشم نیومد.
‫اون بخش «ملکه؟» چندشه.
‫و کلیپش قدیمیه.
‫میشه یه چیز جدید فیلمبرداری کنیم؟
‫آره.
‫ولی هفته دیگه باید منتشر بشه دیگه؟
‫- که چی؟ ‫- اگه به هر قابش گیر بدی،
‫نمی‌تونیم سر وقت منتشرش کنیم.
‫اول، یه عادت خوب شبیه مجازات می‌مونه.
‫دارین خودتون رو از یه چیز خوب ‫محروم می‌کنین، نه؟
‫«چرا نمی‌تونم یه برش کیک بخورم؟
‫یه پک سیگار چی؟»
‫ولی مجازات نیست.
‫سلام، ملکه، منم کریستال.
‫ببین، می‌دونم ناراحتی ولی جدی به اون ‫گواهی تولد نیاز دارم.
‫باید طبق برنامه بریم جلو و دلم نمی‌خواد ‫اسپانسرها رو از دست بدم.
‫تونستی با خانواده‌ت صحبت کنی و بپرسی ‫ازش کپی دارن یا نه؟
‫ببین، من مطمئنم برنامه‌ت قراره ‫شلوغ‌تر بشه...
‫الو.
‫خاله توی؟ منم والری.
‫اینجا درست همون شکلیه که یادم میومد.
‫بچه که بودی، مجبور بودم ناخن‌هات رو ‫خیلی کوتاه کنم،
‫از بس پوست ناخن‌هات رو می‌خوردی، ‫خونریزی می‌کردن.
‫صدات می‌کردیم، «کوچولوی دست زشت.»
‫یادم نیست.
‫- تموم شد. خوشت اومد؟ ‫- خوشگل شده.
‫جعبه‌های خونه قدیمی رو داری؟
‫چطور؟
‫یه سری از یادگاری‌ها رو لازم دارم.
‫اگه می‌خوای چک کنی اون پشتن.
‫ولی...
‫برام بدشانسی می‌آورد.
‫واسه همین اینجا قایمش کردم.
‫یه جعبه کمه.
‫- می‌دونی کجاست؟ ‫- بابات برش داشته.
‫یازده ماهه این مشکل رو داری،
‫اونوقت تازه الان داری زنگ میزنی؟
‫شرمنده، دکتر، خیلی سرم شلوغه.
‫دارم کورتیکواستروئید مصرف می‌کنم، ‫ولی جواب نمیده.
‫میشه برام بتامتازون تجویز کنی؟
‫والری، اول باید حضوری معاینه‌ت کنم.
‫فقط به یه داروی قوی‌تر نیاز دارم.
‫به این سادگی نیست.
‫تشخیص علت خارش مزمن سخته.
‫ممکنه به خاطر پسوریازیس یا روزاسه باشه.
‫ممکنه اصلاً ربطی به بدنت نداشته باشه.
‫منظورت چیه؟
‫یعنی باید به دکترهای دیگه هم مراجعه کنی.
‫من تراپیست نیستم، ولی با توجه ‫به تاریخچه خانوادگیت،
‫ممکنه این قضیه مربوط به دلایل ‫روانشناسی باشه.
‫شاید ارثیه؟
‫[به مادرت ادای احترام کن]
‫خسته به نظر میای.
‫امیدوارم زیاد از خودت کار نکشی.
‫ما آدم‌های بدجنس یه سره در حال کاریم.
‫- رابین چطوره؟ ‫- رابی.
‫خوبه.
‫پارسال ازدواج کردیم.
‫اوه.
‫بچه ندارین؟
‫نه هنوز، ولی تو فکرشیم.
‫هوم.
‫اونطور که فکر می‌کنی نیست.
‫هرچند نمی‌تونم سرزنشت کنم که اونطور فکر می‌کنی.
‫و من بابت هیچی سرزنشت نمی‌کنم، وی.
‫ای بودای بزرگ و مهربان، جمع شدیم که برای پیروان ‫فوت شده‌ی تو دعا کنیم.
‫چی وین. احساس عشق را به دخترمان باز گردان و ‫حمایتش کن تا آزاد و رها باشد.
‫پس اینجاست.
‫زندگیت دیگه این شکلی شده.
‫ایده‌ی عجیبیه، که آدم از تمام عزیزانش ‫دست بکشه.
‫البته انتظار ندارم درک کنی.
‫همیشه عاشق زندگی باکلاست بودی.
‫اتفاقاً درک می‌کنم. واسه همین اومدم.
‫از سالن یه سری از «وابستگی‌های خاکی» ‫رو برداشتی.
‫اومدم پسشون بگیرم.
‫اومدم بار کیهانیت رو سبک کنم.
‫فکر می‌کردم برای ادای احترام به مادرت اومدی.
‫جعبه‌ها رو بده تا دیگه مزاحمت نشم.
‫مزاحم زندگیت.
‫کدوم جعبه‌ها، وی؟
‫- کل زندگی من همین وسایل هستن. ‫- وقت این بازی‌هات رو ندارم، بابا.
‫- من به... ‫- به هیچی احتیاج نداری!
‫اونهمه شهرت و ثروتت داره خوشحالت می‌کنه؟
‫یا مثل باری روی دوشته،
‫و داری جون می‌کنی بهش بچسبی
‫و نذاری از دستت بره؟
‫هی بهش نگاه می‌کنی.
‫این چیه؟
‫- سانشی. ‫- خب.
‫چرا فقط همین رو آویزون کردی؟
‫چندشه.
‫یه یادآوریه.
‫ترجمه‌ی سانشی میشه «روح گرسنه،»
‫یا «انگل گرسنه.»
‫تو دوران بلا و فاجعه، سانشی کنترل ‫میزبان انسانیش رو دست می‌گیره
‫و مسمومش می‌کنه با... اسمش چی بود؟ ‫تمایلات سیری‌ناپذیر.
‫میزبان ضعیف میشه و سانشی قوی‌تر میشه،
‫تا یه روز... روح و بدن میزبان رو از آن خودش می‌کنه.
‫خیلی خب، بابا، داری من رو می‌ترسونی.
‫فقط... جعبه‌ها رو بده و...
‫وی! وی! خوبی؟
‫وایسا برات آب بیارم.
‫نه، نمی‌خواد، نمی‌خورم.
‫البته.
‫«انباری چروکی؟»
‫ببخشید، ام، شما والری دجوین هستی؟
‫- آره. ‫- وای خدا!
‫شما قهرمان مامانمی.
‫سی سال سیگاری بود، کتاب شما رو ‫که خوند...
‫بوم، سریع ترک کرد.
‫شما زندگیش رو نجات دادی.
‫- واو. ‫- وای خدا،
‫باید یه عکس بگیرم. از ذوق پس میفته!
‫پنیر!
‫- میشه شیشه رو بدی پایین‌تر؟ ‫- باشه.
‫- از یه زاویه دیگه هم بگیریم، ببخشیدها. ‫- باشه.
‫آهای؟
‫خوبی؟
‫کاریت ندارم.
‫- زهره‌ ترکم کردی. ‫- اینجا انباری شماست؟
‫اه...
‫- نه، باز بود، منم صدای... ‫- کارت شناسایی داری، خانم؟
‫نور خودتی. تو نوری.
‫حرف کسی که تجربه‌ش رو داشته قبول کنید.
‫زندگی سخته.
‫یه قرص و مربی زندگی قرار نیست ‫چیزی رو عوض کنه.
‫همه چی به خودتون بستگی داره.
‫اینقدر بهونه نیارید و دست به کار بشید.
‫اگه اوضاع خارج از کنترل شماست،
‫نحوه واکنش دادنتون رو کنترل کنید.
‫تو مسیر بمونید و حقیقت زندگیتون رو ‫به یاد بیارید.
‫شما یه نیروی توقف ناپذیرید.
‫کثیف.
‫خب، حالش چطوره؟
‫مثل همیشه.
‫می‌دونی، اگه می‌دونستم قراره بری،
‫به عنوان نیروی پشتیبانی همراهت میومدم.
‫دقیقه نود تصمیمم رو گرفتم.
‫- بده کمکت کنم. ‫- نه، خودم باز می‌کنم.
‫باشه.
‫دلم می‌خواد بچه‌هامون بدونن از کجا میان.
‫به نظرم یه روز باید پدربزرگشون رو ببینن.
‫اگه تا اونموقع زنده باشه.
‫ای بابا، وال، حرفت زشته.
‫دارم واقع‌گرایانه حرف میزنم.
‫بابام پنجاه ساله معتاده.
‫معجزه‌ست که می‌تونه صاف بشینه.
‫ولی بهرحال باباته.
‫خودم می‌دونم.
‫و می‌دونی بلایی که سر مامانت اومد ‫یه حادثه بود؟
‫تقصیر هیچکدومتون نبود.
‫می‌دونی دیگه؟
‫تقصیر تو نیست، وال.
‫وای خدا.
‫داری سخنرانی فیلم ویل هانتینگ نابغه ‫رو تحویلم میدی؟
‫اون یه فیلمه، عزیزم.
‫تو زندگی واقعی، یه تراپیست جادویی ‫وجود نداره که بغلت کنه و دردت آروم بشه.
‫چند سال خودت تنهایی باید تلاش کنی.
‫اتفاقاً یه کتاب خوب هم درباره‌ش نوشته شده.
‫تماس شما منتقل شد به...
‫فراری در کار نیست.
‫نمی‌خوامش! نمی‌خوام امضا کنم!
‫وی، چرا سفارشش دادی؟
‫شرمنده.
‫رنگش غلطه. براش جا هم نداریم.
‫- عاشقش میشی. همه سالن‌های زیبایی یکی از اینا دارن. ‫- نمی‌خوام چیزی بهم بدی!
‫تور جدیدم شنبه شروع میشه.
‫خیلی خوشحال میشم بیای...
‫چاییت داره سرد میشه.
‫ببین، وقتی مامان فوت کرد من بچه بودم، ‫چیز خاصی ازش یادم نیست.
‫می‌خوام بدونم چطور آدمی بود.
‫کی بهتر از تو می‌شناختش؟
‫زن خوبی بود.
‫باهوش.
‫و لجباز، عین خودت.
‫آدم... شادی بود؟
‫شاد؟
‫چرا که نه.
‫چرا خودش رو زخمی می‌کرد؟
‫چش بود؟
‫می‌خوای به خاطراتی که ازش مونده دروغ ببندی؟ ‫زن خوبی بود.
‫چش بود؟ مشکل روحی روانی داشت؟
‫مواد میزد؟
‫ببین، باید بدونم.
‫خواهش می‌کنم؟
‫بعد از جنگ... چیز وحشتناکی افسارش رو دست گرفت.
‫نفرینش کرد.
‫من نهایت تلاشم رو کردم، ولی نتونستم ‫نجاتش بدم.
‫دیگه سوال نپرس.
‫بابام چی؟
‫نزدیکش نشو، وی. و وانمود نکن این ‫خانواده برات مهمه.
‫بیاید سخنرانی زنده‌م رو ببینید و توقف‌ناپذیر بشید.
‫یه بار دیگه بگم؟
‫- آره. ‫- باشه.
‫بیاید سخنرانی زنده‌م رو ببینید و توقف‌ناپذیر بشید.
‫خیلی خب، کات.
‫فکر کنم خوبه. وقت عکس‌برداریه.
‫هی، وال، عزیزم، ‫میشه واسه چندتا عکس کلاهت رو برداری؟
‫نه.
‫بچرخ سمت چپ.
‫تا حالا ندیده بودم اینجوری کنه.
‫آروم باش، از تاثیرات استرسه.
‫استرس نیست. ندیدی؟
‫- باید تور رو بندازیم عقب. ‫- آره، خیلی خوشحال میشه.
‫کریستال،
‫یه چیزیش شده.
‫رابرت، این فرصت وال برای شهرت بیشتره.
‫و می‌خواد انجامش بده.
‫در این حد از زن‌های قوی می‌ترسی؟
‫جمع کن خودت رو.
‫کریستال، جدی هستی؟ ‫باید درباره‌ش صحبت کنیم.
‫وال؟ وال، چیه؟ چی شده؟
‫خوبم. کابوس دیدم.
‫وال...
‫چیزی نیست، خوبم.
‫در رو باز کن!
‫چی شده؟ وال، در رو وا کن.
‫اومدم، اومدم.
‫وال، همین الان در رو وا کن.
‫- وال، در لعنتی رو باز کن! ‫- کابوس دیدم.
‫هی، گشنته؟
‫صبحونه آماده کردم.
‫ببخشید.
‫خب؟ من...
‫پست زدم، و انصاف نیست.
‫آخه...
‫مشکل از سرمه.
‫معلومه که هست، نه؟
‫یه چیزی...
‫تو سرمه و فکر کنم...
‫همیشه اونجا بوده...
‫از وقتی بچه بودم، ولی...
‫ولی داره وادارم می‌کنه یه کارهایی انجام ‫بدم، و نمی‌تونم جلوش رو بگیرم.
‫هی یه کارهای عجیبی می‌کنم، رابی، من...
‫کار...
‫کار من نیست، خب؟
‫تو که من رو می‌شناسی. من همچین ‫آدمی نیستم.
‫عزیزم؟
‫رابی.
‫خیلی خب.
‫لعنتی.
‫یعنی چی؟ یعنی چی؟
‫عزیزم.
‫ببین، سوءتفاهم شده.
‫ببین، من همیشه دلم می‌خواست بچه‌دار بشیم. ‫خودت که می‌دونی.
‫ببین، اگه میشه بیا خونه تا برات توضیح...
‫صندوق پستی پر است و نمی‌تواند پیام ‫جدیدی بپذیرد.
‫لعنتی!
‫گندش بزنه!
‫شما واقعاً چی می‌خواید؟
‫خودِ ساده‌ی شما در ظاهر گیر کرده.
‫برای این لحظه زندگی می‌کنه.
‫وال ساده سیگار
‫و یه بسته پاستیل ماری می‌خواد.
‫ولی خود واقعی شما عمیق‌تر از این حرفاست.
‫برای آینده زندگی می‌کنه.
‫و چطور به اونجا می‌رسه؟
‫با انجام کارهای روزانه‌ش.
‫با کارهای کوچیک شروع کنید. و یواش.
‫با عادات ساده و قابل مدیریتی که ‫هر روز می‌تونید بهش عمل کنید.
‫و بعد، بقیه عاداتتون رو روش بسازید، هر هفته، ‫هر ماه، هر سال.
‫به زودی، پیشرفت‌هایی رو می‌بینید.
‫خوشحال‌تر میشید، اعتماد به نفستون بیشتر میشه.
‫وقتی ابتکار عمل رو دست می‌گیرید، ‫قول میدم...
‫دیگه دلتون نمی‌خواد دست بردارید.
‫وی؟
‫در خونه‌ت باز بود.
‫سلام، بابا.
‫- چای چطوره؟ ‫- خوبه.
‫- رابین کو؟ ‫- رابی.
‫سر کاره.
‫بابا، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اه...
‫وی، تو دوران بچگیت من زیاد پیشت نبودم.
‫یه دختر قوی و عادی بودی.
‫مطمئن نبودم به ارث می‌بریش یا نه.
‫اشتباه می‌کردم.
‫آلوده شدی، وی، وارد خونت شده.
‫آلوده شدم. با چی؟
‫سانشی.
‫خماری؟ واسه همین اومدی اینجا؟
‫بحث من نیستم.
‫دیگه بهت پول نمیدم.
‫درد من چیزیه که وارد وجودت شده!
‫چی تو چای بود؟
‫متوقف نمیشه.
‫- بهم مواد خوروندی؟ ‫- چی؟
‫باز به خودت آسیب میزنی، پشت سر هم، ‫پشت سر هم.
‫باید بری.
‫جدی میگم.
‫به کمکم نیاز داری.
‫از خونه من برو بیرون، روانی معتاد.
‫مراقب باش، وی. وگرنه آخر و عاقبتت ‫عین مامانت میشه.
‫خیلی خب.
‫دارن مواد خورت می‌کنن.
‫تو دیوونه نیستی.
‫خانواده‌ت دیوونه‌ن.
‫کدوم جعبه‌ها، وی؟
‫فکر می‌کردم برای ادای احترام به مادرت اومدی.
‫خیلی خب، می‌دونم عجیب به نظر میاد، ولی، ام،
‫بابام اومد خونه‌مون و فکر کنم...
‫وال، یواش‌تر. صدات خوب نمیاد.
‫رابی؟ الو؟
‫- اینجا زیاد آنتن نمیده. ‫- رابی، نمی‌تونم...
‫- الو؟ ‫- لعنتی.
‫جای موادت رو پیدا کردم.
‫من جواب می‌خوام، بابا، و اگه بو ببرم ‫دروغ میگی،
‫این رو با خودم می‌برم پیش راهب بزرگ.
‫جدی میگم. نابودت می‌کنم.
‫چرا اون کار رو کردی؟
‫جواب بده!
‫متوجه منظورت نمیشم.
‫یه نفس عمیق بکش.
‫دختره‌ی گستاخ!
‫این مال منه!
‫تکون نخور عوضی.
‫چی شده بود، بابا؟
‫فهمیده بود معتادی؟
‫می‌ترسیدی لوت بده؟
‫چرا مامان رو کشتی؟
‫باید نجاتت می‌دادم.
‫به خودم می‌گفتم این بلا به جون تو ‫نیفتاده، ولی اون حقیقت رو می‌دونست.
‫تو با این مشکل به دنیا اومدی، همه‌ش ‫هم تقصیر منه.
‫خودم احضارش کردم.
‫در دوران مصیبت و بلا، در قحطی و جنگ، وزن ‫عذاب انسانی وارد زمین میشه.
‫و یک اهریمن زاده میشه.
‫به مادرت انتقالش دادم.
‫عین یه انگل درون ما رشد کرد،
‫و هر چقدر بیشتر به خودمون آسیب می‌زدیم، ‫قوی‌تر میشد.
‫سعی کردیم جلوش رو بگیریم، ولی سانشی... ‫بی‌رحمه.
‫صبورانه، هر روز و هر سال بیشتر از قبل
‫پژمرده‌ت می‌کنه تا وقتی چیزی ازت باقی نمونه.
‫می‌خواست تو رو از دستش نجات بده.
‫ولی خب بخشی از توئه.
‫خود توئه. می‌فهمی؟
‫فقط یه راه برای کشتنش داری.
‫می‌خواست نجاتت بده.
‫نه.
‫- داری دروغ میگی. ‫- نه.
‫مامان هیچوقت بلایی سر من نمی‌آورد.
‫راه دیگه‌ای نداشت.
‫راه نجاتی نداری.
‫راه فراری نداری.
‫بس کن!
‫اهریمنی وجود نداره، بابا.
‫اون اهریمن خود تویی.
‫و واقعاً رقت‌انگیزی.
‫رابی؟
‫کدوم گوری هستی؟
‫- سلام، کریستال. ‫- پنجاه بار بهت زنگ زدم.
‫وال، نیم ساعت دیگه برنامه‌ت شروع میشه.
‫- لعنتی. ‫- جمع کن بیا اینجا.
‫هر کاری از دستت برمیاد بکن، ‫ده دقیقه وقت داریم.
‫- اوه! دست به کلاهم نزن. ‫- اوه، بیخیال.
‫نمی‌تونی جلوی دو هزار نفر اون ‫کلاه رو بذاری روی سرت، خب؟
‫امشب مهمون‌های مهمی داریم، والری.
‫- رابی. ‫- والری.
‫والری، کجا؟!
‫لال شو، کریستال!
‫جویی بیننده‌ها رو آورده تو، ولی...
‫- رابی جان، خواهش می‌کنم. سلام. ‫- ...تو تصاویر مکمل رو پخش کن.
‫یه لحظه اجازه بده، ببخشید.
‫- چیه، وال؟ ‫- دوستت دارم.
‫دوستت دارم، و هر کاری بگی انجام بدم،
‫میگم چشم، خب؟
‫- وال... ‫- هی.
‫جدی میگم، خب؟
‫تور رو کنسل می‌کنم، به خدا، تو لب تر کن.
‫بذار نشونت بدم. بذار درستش کنم.
‫ببین، دیگه حرفات رو باور نمی‌کنم.
‫خب، شاید بقیه باور کنن.
‫پس...
‫موفق باشی.
‫خانم‌ها و آقایون،
‫لطفاً حضور والری وین رو به استیج خوش‌آمد بگید!
‫امشب کی احساس شجاعت می‌کنه؟
‫ها؟ کسی نیست؟
‫اه، شما چی؟
‫این رو می‌شناسی؟
‫ام، منم؟
‫این آدمیه که قراره زندگیت رو تاابد عوض کنه.
‫من، شوهرت یا روانپزشک یا کشیشت نه.
‫اون.
‫ببینید، دوستان.
‫بلیط طلایی در کار نیست.
‫نیروی پشتیبانی تو راه نیست.
‫توی این دنیای ناچیز تنهایید.
‫کسی نمی‌تونه نجاتتون بده.
‫و کسی نمی‌تونه جلوی شما رو از ‫رسیدن به قدرتتون بگیره.
‫ببینش.
‫کارت‌ها دست اونه.
‫رهبر سرنوشتش خودشه،
‫و تنها کسیه که هوات رو خواهد داشت،
‫حالا مهم نیست چی بشه.
‫چون...
‫وال! وال!
‫- وال! ‫- وال، وایسا.
‫- وال! ‫- وال، خونریزی داری!
‫بیدار شو.
‫دیدمش.
‫واقعیه، حق با تو بود.
‫ببخشید.
‫می‌تونیم درستش کنیم. با همدیگه ‫درستش می‌کنیم.
‫هنوز وقت داریم.
‫بابا. بابا.
‫به نیم کره‌ی چپ مغزش آسیب زده،
‫و باعث شده کنترل موتوری بخش ‫راست بدنش از بین بره.
‫ولی امیدواریم با گذشت زمان بهتر بشه.
‫چطوری؟
‫خب، وقتی قشر مخ آسیب ببینه،
‫اه، حرکات بدن به صورت موقت یا ‫دائمی ناقص میشن.
‫نه، مگه میشه آدم جمجمه‌ی لعنتیش ‫رو سوراخ کنه؟
‫یه عفونت باکتریایی
‫احتمالاً بافت جمجمه‌ای رو نرم کرده،
‫و باعث شده بتونه به استخون آهیانه‌ای ‫نفوذ کنه.
‫بحث ما ماه‌ها، یا شاید سال‌ها ‫آسیب کُنده، مثل...
‫مثل فرو کردن سر یه سنجاق تو سنگ.
‫حرکت کردن برات راحت‌تر شده.
‫تو چشم بهم زدن دوباره راه میفتم.
‫آره.
‫شونه‌ت رو بیار بالا و تمرکزت رو بده به جلو.
‫تو می‌تونی، وال.
‫هی، من هستم. خیلی خب.
‫لوب پس‌سریش سالمه،
‫ولی آسیبی که به لوب پیشانیش وارد شده
‫ممکنه منجر به توهم بشه.
‫خب، وال، چیز عجیبی دیدی یا شنیدی؟
‫وال.
‫نه.
‫چیز غیرعادی رو تجربه نکردم.
‫- من... ‫- اوه.
‫شرمنده.
‫خب، می‌خواستم درباره‌ی...
‫خیلی سفته، یا...؟
‫نه.
‫هی، اگه مریض نبودم جذاب میشدها.
‫شب بخیر.
‫اوه، ولم کن. ‫وال، این چه کاریه؟
‫نه، نه، کار من نبود.
‫پس کار کی بود؟
‫کار کی بود؟
‫ام،
‫رابی، باید به حرفم گوش بدی، خب؟
‫ببین، بابام اومد اینجا و فکر کنم ‫یه چیزی بهم انتقال داد،
‫و ام، فکر کنم یه چیزی افتاده به جونم.
‫- خیلی خب، وال... ‫- و نمی‌تونم جلوی خودم رو بگیرم.
‫- بسه. ‫- نمی‌تونم.
...گوش بده، خب؟ من
‫- این چه کاریه؟ ‫- نه.
‫من... من نیاوردمش، خب؟ ‫باید بهم اعتماد کنی.
‫دروغ نمیگم، رابی، خب؟ ‫یه چیزی درون منه.
‫- خواهش می‌کنم، تو... ‫- خیلی دروغگویی.
‫رابی، باور کن.
‫رابی!
‫اوضاع روحی و روانیتونه که حکم نهایی ‫رو برای واقعیت شما میده.
‫اگه فکر می‌کنین قراره شکست بخورین، ‫حدس بزنین چی میشه؟
‫شکست می‌خورین.
‫رفتارتون رو عوض کنین، به موفقیت ‫متعهد بشید، ایمان بیارید.
‫جز خودتون، کسی نمی‌دونه از پس ‫چه کارهایی برمیاید.
‫چون اگه کسی ذات واقعی شما رو می‌شناخت،
‫حالش بهم می‌خورد.
‫زیر نظر گرفتدت، وال، و وقتی به ‫بقیه بگه،
‫می‌اندازدت دیوونه‌خونه.
‫شما جوابی برای مشکل من ندارید، دکتر. ‫من...
‫درسته، داره خوب میشه.
‫به زودی سرپا میشه، مطمئنم. ولی...
‫ولی اگه بدنش خوب بشه اما مغزش نه، ‫چه فرقی می‌کنه؟
‫خیلی خب... یه لحظه گوشی.
‫دیگه اون آدم قبلی نیست! ‫یه چیزیش شده...
‫شب بخیر، عشقم.
‫بیا بشین.
‫سوپ بون با هوئه‌یه، با دستور پخت مادربزرگم ‫درستش کردم.
‫واسه سومین قرارمون هم درستش ‫کرده بودم، یادته؟
‫آره.
‫بخور. من خوردم.
‫وای خدا.
‫- خوبه، نه؟ ‫- خیلی.
‫بخور.
‫هی.
‫بابت همه چی متاسفم.
‫لعنتی. آره.
‫منم همینطور. آخه...
‫واقعاً عصبانی شده بودم.
‫از عصبانی بودن خوشم نمیاد، و...
‫- ولی... ‫- وقتی گفتم بچه می‌خوام، جدی گفتم.
‫خیلی خب، ولی یه چیزی جلوم رو می‌گرفت.
‫رابی، یه چیزی درون منه و باید بیرون بیارمش.
‫یه کاریش کردی.
‫با چالشی دشوار روبرو می‌شوید،
‫که حس می‌کنید غلبه بر آن غیرممکن است.
‫احساس بیچارگی و اسارت می‌کنید، ‫اما تنها نیستید.
‫مردان و زنان بزرگی در همین
‫مسیر شما ایستادند، اما تسلیم ترسشان شدند؟
‫نه. باور را انتخاب کردند، ‫به خودشان اعتماد کردند،
‫به مسیرشان، به چیزی بزرگتر
‫از آن یک لحظه‌ی دشوار.
‫خب... شما به چی باور دارید؟
‫ببین، نمی‌دونم دنبال چی هستی، ‫ولی اگه بهم بگی، شاید بتونم کمکت کنم.
‫چون بهم نیاز داری دیگه؟
‫نمیشه به یه توافقی برسیم که منجر ‫به مرگ جفتمون نشه؟
‫یالا. می‌دونم اینجایی.
‫چی می‌خوای؟
‫جواب بده!
‫تمام وجود تو رو می‌خوام. هر عضو رو.
‫ادامه بده، وی. تو توقف‌ناپذیری.
‫میشه بس کنی؟
‫نمی‌تونم.
‫«نمی‌تونم. نمی‌تونم.»
‫از بس رقت‌انگیزی می‌خوام بالا بیارم.
‫واسه همینه که هیچکس دوستت نداره.
‫نمی‌تونم تمومش کنم.
‫پس می‌دونی باید چیکار کنی.
‫اینجوری. می‌بینی؟
‫سریعه. آسونه.
‫هیچکس...
‫دلتنگت نمیشه.
‫وال؟
‫وال، چیکار می‌کنی؟
‫وال!
‫- وال، چیکار می‌کنی؟! ‫- همه چی درست میشه!
‫وال!
‫وال، چیکار می‌کنی؟ بس کن!
‫لعنتی!
‫نه!
‫یالا!
‫۹۱۱، مورد ضروریتون چیه؟
‫۹۱۱. الو؟
‫لطفاً جواب بدید. می‌تونید جواب بدید؟
‫می‌تونیم یکی رو بفرستیم به موقعیت شما.
‫۹۱۱. الو؟
‫دستت قطع شد؟ حالا وقتشه مغزت رو با یه ‫وسیله تیز ببُری.
‫فلج شدی؟ زبونت رو گاز بگیر، توی خون خودت ‫غرق شو.
‫از هر چیزی که ازت باقی بمونه استفاده می‌کنیم، ‫تا وقتی چیزی باقی نمونه.
‫نمی‌تونی فرار کنی.
‫تمام وجودم، عضو به عضو، تا وقتی ‫چیزی باقی نمونه.
‫قبول.
‫من خیلی ضعیفم.
‫خواهش می‌کنم... کمکم کن.
‫نه!
‫چرا با من سر جنگ داری؟ ‫من بخشی از خود تو هستم.
‫نتونستی نجاتشون بدی.
‫خودت رو هم نمی‌تونی نجات بدی.
‫تمومش کن.
‫هیچکدوممون راه فراری نداریم.
‫اون صدا هر دقیقه از هر روز با من بود.
‫هر وقت چیز بهتری رو هدف می‌گرفتم، ‫قانعم می‌کرد تسلیم بشم.
‫ولی اون کیه؟
‫خود من که نیست.
‫اون صدا تو ذهنم عین یه انگل می‌موند،
‫و منم میزبان زیادی مهمون‌نوازی بودم.
‫ولی حتی الان، سال‌ها بعد، خودم رو ‫تمرین دادم که ساکتش کنم،
‫اما حرفاش هنوز درون ذهنم انعکاس دارن.
‫یعنی از اول حق با اون بود؟
‫من هنوز تنهام؟
‫هنوز... دوست نداشتنی هستم؟
‫کسی می‌تونه نجاتم بده؟
‫این چیه؟
‫منم.
‫می‌دونم.
‫سخته.
‫چیزهای بدی درون ما هستن و همیشه ‫هم سر جاشون باقی می‌مونن.
‫آره.
‫زندگی می‌کنیم، عشق می‌ورزیم، ‫اما از ذات خودمون فرار نمی‌کنیم.
‫می‌ذاریم نابودمون کنه؟
‫تصمیمش با خودمونه.