‫ممنون، عزیزم.
‫ببخشید مزاحم شدم. ‫تو یه فرشته‌ای.
‫بفرما داخل.
‫می‌دونی...
‫...سعی کردم، ‫ولی همه‌ی دستام رو آرتروز گرفته.
‫شوهرم هم سعی کرد بازش کنه،
‫ولی براش خیلی سفت بود.
‫بفرما، همه چی اینجاست.
‫سر دوش جدید ‫و انبر هم هست اگه لازم داشتی. هوم؟
‫- تموم شد. ‫- به این سرعت؟
‫خب یه لحظه بشین. ‫حداقل یه دمنوش بخور.
‫باشه.
‫خوبه.
‫دست‌ساز خودمه، ‫از این کیسه‌ایا نیست.
‫کوکی می‌خوای؟
‫- باشه. ‫- اوهوم.
‫پوست لیمو هم بهش اضافه کردم.
‫آه، یه لحظه ببخشید.
‫بازم ممنون که دوش رو درست کردی.
‫برادرزاده‌م همیشه قول میده ‫درستش کنه ولی هیچ‌وقت نمیاد.
‫با همسایه‌های جدیدت آشنا شدی؟
‫- هنوز نه. ‫- خیلی سر و صدا می‌کنن.
‫- صداشون رو شنیدی، نه؟ ‫- آره.
‫خب، باید به هر حال بهشون تذکر بدیم.
‫فکر نکنم بتونن صدای موسیقی رو ‫انقدر بلند بکنن.
‫ظاهراً خونه‌ی قبلی‌شون آتیش گرفته.
‫تموم شد، لباس‌ها روی مبله.
‫ممنون.
‫یه لحظه ببخشید.
‫فردا می‌بینمت.
‫آره، فردا می‌بینم‌تون.
‫هی، این یکی رو دوست دارم! ‫نازه، نه؟
‫قیمتش چقدره؟
‫آره، دارم میام!
‫خاموشش کن، سال.
‫داشتی خاطراتش رو نگاه می‌کردی؟
‫قبل از اینکه کسی بفهمه ‫باید همین فردا دسترسیت رو قطع کنم.
‫بهشون بگو خودت داری میبینی‌شون.
‫من خاطرات غایبین رو نگاه نمی‌کنم.
‫فقط مدیریت‌شون می‌کنم.
‫امشب میریم بیرون شام بخوریم؟
‫باشه، یه چیزی درست می‌کنم.
‫املت مامان خوبه؟
‫فلو؟ ‫فلورانس!
‫صدای موسیقی رو کم کن!
‫- چی؟ ‫- گفتم "کمش کن"!
‫سلام آبجی. ‫چه خبر؟
‫- عجب پست‌فطرتی هستی! ‫- نه، بی‌خیال عزیزم...
‫نه، صبر کن...
‫سلام کلارا. ‫می‌تونم بیام تو؟
‫البته.
‫می‌دونم برای چی اومدی، ‫ولی فایده نداره، اینو بدون.
‫بعد از تصادف درباره‌ش حرف زدیم.
‫شما تنها کسایی نیستین که ‫به خاطر این تصادف داغون شدین.
‫- متأسفم، کاری از دستم برنمیاد. ‫- خیلی کارا از دستتون برمیاد.
‫داری سعی می‌کنی شرمنده‌م کنی؟
‫- نه. ‫- خوبه.
‫چون من اون ماشین لعنتی رو نمی‌روندم.
‫روان‌درمانی به درد تو هم می‌خوره.
‫روان‌درمانی؟
‫اینجوری صداش می‌کنی ‫تا راحت‌تر به این و اون غالبش کنی؟
‫نه. اینجوری صداش می‌کنم ‫چون فکر می‌کنم کمکت می‌کنه.
‫وقت گذروندن با یه غریبه کمکی می‌کنه؟
‫اون غریبه نیست، ‫فقط یه بدن دیگه‌ست.
‫افکار زویی رو خواهد داشت، ‫خاطراتش رو.
‫بذار دوباره زندگی کنه.
‫خیال می‌کنی ما نمی‌خوایم زنده‌ش کنیم؟ ‫هان؟
‫حالا از این خونه برو بیرون.
‫برو بیرون.
‫تا یه هفته‌ی دیگه، ‫آترنا خاطراتش رو از آرشیو پاک می‌کنه و...
‫بهش دست نزن.
‫و فقط...
‫...همین برات باقی می‌مونه.
‫دسترسی به خاطراتش رو برات می‌ذارم.
‫و به خودتون بستگی داره که ‫زویی رو تو این خاطرات پیدا کنین...
‫یا تو اینجا.
‫داخل این ظرف خاکستر.
‫[یک پایان متفاوت: با حوصله خداحافظی کنید]
‫پایان متفاوت شانس دوم ماست.
‫وقتی یه از دست دادن ناگهانی رو ‫تجربه می‌کنیم،
‫انگار همه چیز معلق می‌مونه،
‫انگار منتظر زمانیه که گره‌ها باز بشن.
‫پایان متفاوت اون زمان رو به ما میده.
‫زمانی که خودمون رو ‫برای خداحافظی آماده کنیم.
‫تطابق بین غایبین و بدن‌های اجاره‌ای...
‫بر اساس محاسبه‌ی سازگاری انجام می‌شه،
‫که بر اساس اون ‫تعداد جلسات ممکن و...
‫مدت شیفت‌های شبیه‌سازی ‫تعیین می‌شه.
‫بعد از اینکه تخصیص انجام شد، ‫خاطرات غایبین...
‫در طول خواب در بدن میزبان متابولیزه می‌شه.
‫موقع بیدار شدن، ‫حافظه فعال می‌شه...
‫و شبیه‌سازی رو زنده می‌کنه.
‫طبیعتاً، آگاهی صاحب بدن ‫برای کل مدت شیفت...
‫در حالت معلق باقی می‌مونه.
‫همه‌ی اطلاعاتی که لازم دارین رو ‫اینجا پیدا می‌کنید.
‫درباره‌ی شبیه‌سازی...
‫...و کمک‌های روانشناختی در مرحله‌ی بعدی.
‫- یه سؤال دیگه ازتون دارم. ‫- بله، بفرمایید.
‫ممکنه یه جوون‌تر رو...
‫بهم بدین؟
‫قبلاً براتون توضیح دادم.
‫تخصیص بر اساس سازگاری صورت می‌گیره.
‫امکان نداره بتونین میزبان رو ‫انتخاب کنین.
‫- آه. ‫- متأسفم.
‫باشه، ممنون.
‫- باید عکس‌ها رو بردارم؟ ‫- اوه، نه، نه.
‫غایبین همچنان خودشون رو ‫همون‌طوری که قبلاً بودن می‌بینن.
‫نیازی نیست چیزی رو بردارین ‫مگه اینکه خودش ترجیح بده.
‫اشکالی نداره یه نگاهی ‫به کابینت‌های آشپزخونه بندازم؟
‫بله، بفرمایید.
‫بعضی وسایل رو جابجا کردم.
‫نمی‌دونم، باید دقیقاً سر جای ‫قبلی‌شون بذارمشون یا نه؟
‫بازم، این تصمیم با خودتونه.
‫بعد از ساخت خاطره‌ی پل،
‫همسرتون تو بیمارستان بیدار می‌شه.
‫براش مثل این می‌مونه که ‫بعد از یه کمای طولانی چشماش رو باز کنه.
‫ببخشید، برای بیمه‌ست.
‫- "خاطره‌ی پل" یعنی چی؟ ‫- خاطره‌ای که توش نجات پیدا کرده.
‫کمک می‌کنه بیدار شدن ‫یه کم باورپذیرتر باشه.
‫حالا که حرفش شد ‫می‌شه همراه من بیاید؟
‫این همون لباسیه که تنش بود؟
‫آره.
‫خیلی‌خب. ‫پس دیگه کارمون تموم شد.
‫لیست تماس‌های همسرتون رو ‫فراموش نکنین.
‫و اگه کسی هست که ‫باید خبردار بشه بهمون بگید،
‫برای وقتی که همسرتون ‫ممکنه یکی که می‌شناسه رو ببینه.
‫اون همسرم نبود.
‫نامزد بودیم.
‫باشه. به هر حال، ‫اگه کسی به ذهنتون رسید،
‫به لیست اضافه‌ش کنید،
‫تا بتونیم درباره‌ی شبیه‌سازی ‫بهش هشدار بدیم.
‫باشه.
‫ممنون.
‫فقط چند دقیقه طول می‌کشه.
‫وقتی اونجا رسیدیم، ‫دوباره بیهوش می‌شه.
‫و ما برای مرحله‌ی دوم بیدار شدن ‫آماده می‌شیم،
‫- که تو بیمارستان اتفاق می‌افته. ‫- باشه.
‫یادتون باشه هیچ چیز نباید باعث بشه ‫غایب بفهمه که مرده.
‫نه حرفی درباره‌ش می‌زنین، ‫نه تردیدی تو چشم‌هاتون نشون میدین،
‫نه عدم اطمینانی تو حالت چهره‌تون پیدا می‌شه.
‫اگه حالتون بد شد یا اتفاق خاصی افتاد،
‫نگاهتون رو برگردونین و سعی کنین ‫خودتون رو جمع و جور کنین.
‫و وقتی به بیمارستان رسیدیم، ‫از برانکارد فاصله بگیرین.
‫چون تو مرحله‌ی بیدار شدن،
‫یه تردید کوچیک ‫می‌تونه شبیه‌سازی رو خراب کنه.
‫برای همیشه.
‫باشه.
‫آماده‌این؟
‫آره. آره.
‫بیاین شروع کنیم.
‫ممنون.
‫پونزده ثانیه.
‫پنج ثانیه.
‫نگران نباشید، همه چی خوبه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره، همه چی خوبه.
‫اسمت رو یادته؟
‫زویی... زویی استرن.
‫- یادته کجا زندگی می‌کنی؟ ‫- خیابون کاج پلاک ۱۰۵.
‫و کجا داشتی می‌رفتی؟
‫آتلانتیک، فکر کنم.
‫من خوبم. ‫خوبم.
‫همه چی درست می‌شه.
‫خیلی‌خب.
‫کجا داری میری؟
‫ببخشید. ‫من...نمی‌تونم.
‫- البته که می‌تونی. ‫- ببخشید، متأسفم، نمی‌تونم.
‫گروه‌هایی هستن که می‌تونن کمکت کنن.
‫نمی‌خوام. ‫بذارید همین‌جا بمونه، نبرینش خونه.
‫سازگاری خیلی خوب بوده.
‫می‌تونیم تموم روز بیدار نگهش داریم.
‫اون زویی نیست.
‫اون... نمی‌دونم، یکی دیگه‌ست، ‫نمی‌دونم کیه. اسمش چیه؟
‫آخه کی اهمیت میده اسمش چیه!
‫یکیه که وقتی میاد خونه ‫هیچی یادش نمیاد.
‫تا وقتی که بخوابه کاملاً زوییه.
‫- این یه معجزه‌ست، سال! ‫- نه، نمی‌تونم. نه.
‫نه، نیارینش خونه پیش من.
‫و خواهش می‌کنم، ‫اون لباس رو از تنش در بیارین. لطفاً.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫می‌شه صدای موسیقی رو کم کنید، لطفاً؟
‫- اوه، ببخشید، دخترم... ‫- کیه؟
‫همسایه‌ست، نگران نباش.
‫- باید صدای موسیقی رو کم کنیم. ‫- دعوتش کن داخل.
‫- دیر وقته. ‫- حالا که دیگه بیدارش کردیم.
‫فکر نکنم فکر خوبی باشه.
‫تو برو به فلو بگو صدای موسیقی رو کم کنه.
‫- اوه، ببخشید. مطمئنی؟ ‫- خیلی‌خب؟ برو.
‫سلام. اوم، ببخشید مزاحم شدیم.
‫چرا نمیای داخل بشینی؟
‫اوه، نه نه، نه واقعاً.
‫یه چیزی برات میارم بخوری که ‫بیش‌تر با هم آشنا بشیم. زود باش.
‫باشه.
‫چی دوست داری؟ ‫آبمیوه یا نوشابه؟
‫- یه آبمیوه. ممنون. ‫- باشه.
‫- مامان، برو بیرون! ‫- اینجوری با من حرف نزن.
‫بهت گفتم امشب نمی‌تونی بری بیرون!
‫مامان، نمی‌تونی تا ابد من رو ‫تو خونه حبس کنی!
‫پیژامه‌ت رو بپوش و برگرد تو تخت!
‫باشه! ‫ولی اول باید از اتاقم بری بیرون!
‫از اتاقم برو بیرون.
‫برو بیرون، برو بیرون، ‫از اتاقم برو بیرون!
‫مامان، از اتاقم برو بیرون.
‫از اتاقم برو بیرون.
‫ببخشید، می‌شه کمکم کنید ‫موسیقی رو کم کنم؟
‫نمی‌تونم خاموشش کنم.
‫آه، خدا رو شکر.
‫دود خیلی زیادی بود.
‫من...
‫هیچی نمی‌تونستم ببینم و...
‫اونا...
‫هنوز خبر نداره تقصیر خودش بود.
‫متأسفم.
‫فکر می‌کنه خبر ندارم سیگار می‌کشه.
‫چطور همچین چیزی ممکنه؟
‫همگام‌سازی؟ ‫فکر کنم اسمش همین باشه.
‫وقتی دو تا از غایب‌ها با هم بیدار می‌شن.
‫اینجوری کار می‌کنه.
‫می‌دونی، شوهرم نگاهش می‌کنه و...
‫...فلو رو دقیقاً همون‌جوری می‌بینه که ‫قبلاً بود و واسه فلو هم همینه.
‫واقعاً شگفت‌انگیزه. ‫فکر همه جاش رو کردن.
‫نه، ولی چطوری اینکار رو می‌کنی؟
‫چطور می‌تونی اینکار رو بکنی؟
‫خب، یه جسم فقط یه جسمه، درسته؟
‫به...
‫...به مرور زمان...
‫...بهش عادت می‌کنی.
‫یالا عزیزم، قشنگ دراز بکش.
‫یالا عزیزم. ‫همینه، اینطوری.
‫آره. شاید اگه بتونی یادم بدی ‫چطوری اون لعنتی رو خاموش کنم،
‫دفعه‌ی بعد مزاحمت نشم.
‫آره.
‫اوه، خب... ‫خدای من.
‫رسیدن.
‫کاش منم می‌تونستم اینکار رو بکنم.
‫متوجه‌ی منظورت نمی‌شم.
‫تا همون‌جوری که قبلاً بود ببینمش.
‫امکان نداره.
‫به اون تصویر وسطی نگاه کن.
‫چی می‌بینی؟
‫یه اردک.
‫اگه بهت بگم یه خرگوشه چی؟
‫می‌تونی ببینیش؟
‫آه، آره.
‫این یه تصویر دوحالته‌ست.
‫تو دفترم گذاشتمش،
‫چون کمکم می‌کنه توضیح بدم ‫مغز ما چطوری کار می‌کنه،
‫چطور چیزی که می‌دونیم ‫روی چیزی که می‌بینیم تأثیر می‌ذاره.
‫حالا، تو یه اردک دیدی.
‫ولی وقتی بهت گفتم یه خرگوشه،
‫مغزت این اطلاعات رو دریافت کرد،
‫این آگاهی جدید رو دریافت کرد، ‫اگه بخوای اینطوری بهش نگاه کنی.
‫و فوراً تونستی خرگوش رو ببینی.
‫حقیقت اینه که تصویر ‫هم خرگوشه و هم اردک،
‫ولی ما فقط می‌تونیم ‫یکی از این دو حیوون رو ببینیم.
‫حالا، سعی کن بهش خیره شی.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونی هر دو شکل رو ‫همزمان ببینی.
‫مغز ما انتخاب می‌کنه چی ببینه...
‫...اونم بر اساس چیزی که می‌دونه.
‫و به طور مداوم این کار رو می‌کنه.
‫توضیح خوبیه، ولی...
‫...هنوز می‌خوام همون‌جوری که ‫قبلاً بود ببینمش.
‫منم دارم برات توضیح میدم ‫امکان‌پذیر نیست.
‫چون برخلاف همسایه‌ت و دخترش،
‫تو می‌دونی زنت مُرده.
‫و حتی اگه جور دیگه‌ای هم اون عکس رو ببینی، ‫بازم می‌دونی.
‫ما می‌تونیم درک‌مون از یه تصویر رو ‫تغییر بدیم.
‫واسه اینکار یه فتوشاپ کوچولو لازمه، ‫ولی فقط اگه با چیزی که...
‫...فرد از اون آگاهه و می‌دونه ‫در تضاد نباشه.
‫خلاصه، می‌تونیم کاری کنیم ‫یه خرگوش ببینی،
‫ولی فقط در صورتی که ‫ندونی اون یه اردکه.
‫به همین دلیله که غایب‌ها ‫هیچ‌وقت نباید بدونن...
‫که مرده‌ن.
‫اگه بفهمن...
‫...دیگه براشون غیرممکن می‌شه ‫خودشون رو تو یه بدن دیگه بشناسن.
‫وقتی می‌خوابن،
‫فرآیند متابولیزه شدن ‫دیگه نمی‌تونه دوباره فعال بشه.
‫در واقع، وقتی می‌خوابن...
‫...می‌میرن.
‫برای همیشه.
‫باید سعی کنی ‫به شبیه‌سازی باور داشته باشی.
‫سعیم رو کردم.
‫- از پسش برنمیام. ‫- پس باهاش دعوا کن.
‫دعوا کردن کمک می‌کنه ‫تأثیرات و خاطراتی فعال بشن که...
‫می‌تونن ناخوشایند، ‫حتی خشن باشن،
‫ولی کاملاً قابل تشخیص هستن.
‫چرا باید باهاش دعوا کنم؟
‫برگشته و اون‌وقت...
‫آخه چه فایده‌ای داره؟
‫چون سریع‌ترین راه برای ارتباط گرفتن همینه.
‫تو اتاق خوابه.
‫چند دقیقه‌ی دیگه باید بیدار شه.
‫- ممنون. ‫- خوبه.
‫بعداً می‌بینمت.
‫حتماً، آره.
‫رو کاناپه خوابیدی؟
‫آره.
‫خیلی وقته بیداری؟
‫نه.
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫می‌خوای امروز یه کاری بکنیم؟
‫آره، داشتم فکر می‌کردم یه کم بنویسم و بعد...
‫...اگه دوست داشته باشی، ‫می‌تونیم بریم چند تا خونه ببینیم.
‫اگه خسته‌ای، ‫بیا همین‌جا بمونیم و فیلم ببینیم.
‫- با پروژکتور. ‫- باشه.
‫باشه، چی؟
‫باشه، یه فیلم ببینیم. ‫آره، باشه.
‫داری کتاب می‌نویسی؟
‫آره.
‫چطور پیش میره؟
‫خوبه.
‫تقریباً قسمت مربوط به ‫آفریقای جنوب صحرا رو تموم کردم.
‫ولی منابع رسمی خیلی کمه،
‫پس باید همه چیز رو بخونم، ‫متون مذهبی و اسناد قضایی.
‫ولی خیلی جالبه، چون...
‫فکر می‌کنم اینجوری می‌تونم ‫چیزای مختلف زیادی رو ببینم که...
‫اگه برات جالب نیست، نپرس.
‫مجبورم نکن مثل یه احمق ‫با خودم حرف بزنم.
‫نه، دارم گوش می‌کنم.
‫یادم رفت دیروز بهش غذا بدم، پس...
‫ولی داشتم گوش می‌کردم.
‫حرفام تموم شد.
‫ولی داشتم به حرفات گوش می‌کردم.
‫منم گفتم حرفام تموم شد.
‫چرا؟ چی شده؟
‫مشکل اینه ‫همیشه فقط خودت وجود داری.
‫چرا این حرف رو میزنی؟
‫چون برات مهم نیست ‫من چیکار می‌کنم یا چه حسی دارم.
‫- چه حسی داری؟ ‫- گم‌شو.
‫هی، زویی. ‫هی، بی‌خیال.
‫ازت پرسیدم چه حسی داری ‫اون‌وقت بهم میگی گم‌شو؟
‫بهم دست نزن.
‫به خاطر خونه‌ست؟ ‫می‌خوای بریم اون خونه رو ببینیم؟
‫اصلاً خونه واسم اهمیتی نداره، ‫یا کمپر، یا ایسلند،
‫یا یه مشت چرت و پرت که ‫اختراع شده تا وانمود کنیم هیچی نشده.
‫همه‌شون چیزایین که ‫با همدیگه راجع بهشون تصمیم گرفتیم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫ما باهمدیگه هیچ تصمیمی نگرفتیم. ‫خودت تنهایی تصمیم گرفتی.
‫آه، پس داشتی وانمود می‌کردی؟ ‫حالا هم داری نقش قربانی رو بازی می‌کنی.
‫من نقش قربانی رو بازی می‌کنم؟ ‫آره نقش قربانی کوفتی رو بازی می‌کنم.
‫ببخشید.
‫زود باش، ‫زود باش.
‫- واسه جفتمونه، باشه؟ ‫- باشه.
‫خیلی گشنمه.
‫خیلی اعتیادآوره. ‫حتماً به خاطر گلوتاماته.
‫چه خوشمزه‌س!
‫خیلی‌خب.
‫آماده‌ای؟
‫واسه چی؟
‫- نه. ‫- آره.
‫- ولی گذاشته بودمش تو کابینت. ‫- نباید می‌ذاشتیش اونجا.
‫امشب می‌تونیم مستند حیوونا رو ببینیم. ‫زود باش.
‫باشه.
‫- خوبه؟ ‫- آره، خوبه.
‫بفرما.
‫آه، آره.
‫- پرده رو هم بکش. ‫- آره، آره، آره.
‫- می‌خوای امشب زیاده‌روی کنی؟ ‫- آره.
‫پاهاشون شبیه میگوی آب شیرین بود.
‫- بهشون چی میگن؟ ‫- فکر کنم میگوی مانتیس آب شیرین.
‫نه، اون که تو اقیانوس زندگی می‌کنه.
‫امشب قراره از اونا بخوریم.
‫ولی اون موقع‌ها میگوی آب شیرین ‫پیدا کرده بودم،
‫که شبیه خرچنگ‌های کوچیک بودن.
‫شاید بهشون میگن...
‫خب حالا، مهم نیست بهشون چی میگن.
‫به هر حال به طور باورنکردنی تازه بودن.
‫بعضیاشون هنوز تکون می‌خوردن.
‫واسه همین دو کیلو گرفتم، ‫چون مهمون داشتیم.
‫اوه، نه، نه، نه، ‫موقع غذا خوردن تعریف نکن. خیلی چندشه.
‫نه، نه، بگو بگو. ‫کنجکاو شدم.
‫به هر حال، گذاشتم‌شون داخل یخچال...
‫و بعداً درشون آوردم که شب بپزمشون.
‫دیگه تکون نمی‌خوردن.
‫پس پاکت رو برداشتم، ‫تکونش دادم که مطمئن شم...
‫هیچ خبری نبود.
‫پس ماهیتابه رو گذاشتم رو گاز، ‫خوب داغش کردم...
‫بعدش شروع کردم ‫به انداختنشون تو ماهیتابه‌ی داغ.
‫بعدش اونا...تصورش رو بکن، ‫شروع کردن به دویدن.
‫- نه، نه، نه. ‫- همه‌شون زنده بودن، همشون.
‫و مثل دیوونه‌ها روی ماهیتابه‌ی داغ می‌دویدن.
‫- عین فیلم ترسناکا بود! ‫- آره، آره.
‫بعد به ذهن مامانم رسید که ‫بندازتشون روی زمین...
‫تا نجات‌شون بده...
‫اونا هم هر جایی که بگی ‫پا به فرار گذاشتن...
‫رفتن زیر مبلمان، تو کتابخونه.
‫همه جای خونه پیداشون کردیم، ‫مرده بودن.
‫یکی‌شون رو زیر ماشین لباسشویی پیدا کردیم،
‫- یادته؟ ‫- آره.
‫- دو هفته گذشته بود. ‫- می‌تونم بوش رو تصور کنم.
‫آره، آره، همون‌موقع گیاه‌خوار شدم.
‫ولی زود خوب شدی.
‫آره، خوب شدم. ‫تو هم با من گیاه‌خوار شدی.
‫- آره. آره، اعتراف می‌کنم. ‫- اوه، اون‌وقت چطوری مجبورت کرد؟
‫با یه عالمه توفو.
‫پشت سر هم توفو به خوردم می‌داد.
‫ولی بعدش تبدیل شدی ‫به یه نویسنده‌ی متخصص.
‫نوشتی به خاطر دام‌پروریه که...
‫مسیر تاریخ بشریت تغییر کرده.
‫- فصل اولش رو خوندم. ‫- روی تحقیق جدید کار می‌کنی؟
‫اوهوم.
‫درباره‌ی اینکه عادت‌های غذایی مختلف...
‫چطور روی شیوه‌ی زندگی مردم ‫در سرتاسر دنیا تاثیر گذاشته، درسته؟
‫- آره. کِی خوندیش؟ ‫- وقتی خواب بودی.
‫آره.
‫خلاصه، داستان اینه که چطوری...
‫خیلی قشنگه، خیلی قشنگه. ‫تعریف می‌کنه که چطوری...
‫...وقتی اروپایی‌ها رسیدن به آمریکا،
‫کل مردم بومی رو نابود کردن...
‫نه برعکسش.
‫به عادت‌های غذایی چه ربطی داره؟
‫خب، یه نظریه‌ای هست که ‫من رو جذب می‌کنه.
‫میگه که اهلی کردن حیوونات...
‫به اروپایی‌ها کمک کرد که انواع و اقسام...
‫...مقاومت در برابر میکروب‌ها و ‫بیماری‌ها رو توسعه بدن.
‫پس وقتی اومدن به آمریکا،
‫یه جور بمب باکتریایی بودن.
‫حرف از بمب باکتریایی شد،
‫- آخرین حکم شهرداری رو شنیدین؟ ‫- نه.
‫دوست دارم بخونمش.
‫کتابت رو.
‫آره، حتماً.
‫باید تا دو ماه دیگه تمومش کنم، ‫که بهار بره برای چاپ.
‫منظورم اینه الان می‌خوام بخونمش. ‫حتی اگه تموم نشده باشه.
‫باشه.
‫اوه، هیچی نمی‌خوری. ‫می‌خوای مثل سرخپوست‌ها بشی؟
‫- چی؟ نباید این رو بگی. ‫- چیه؟ چرا نگم؟
‫- نباید اینجوری بگه. ‫- بیا، بخور.
‫ولش کن.
‫- غذات رو بخور. ‫- درست نیست.
‫بازم برات می‌کشم.
‫- به زودی می‌بینم‌تون. ‫- باشه. خداحافظ. مرسی.
‫سلام، سامسون.
‫- اوه. ‫- سلام.
‫به نظرت کِی برمی‌گردی؟
‫این هفته چندبار می‌خوای ‫ما رو ببینی؟
‫سامسون چشه؟
‫سامسون، بس کن!
‫می‌خوای بگی مشکل چیه؟
‫هیچ مشکلی نیست.
‫به خاطر آزمایش‌هاییه که باید انجام بدی؟
‫آره.
‫همه چی درست می‌شه.
‫- میرم مامان رو پیدا کنم. ‫- باشه.
‫خداحافظ.
‫بهش میگیم "مراسم خداحافظی."
‫مهم‌ترین مسئله اینه که ‫از این آخرین دیدار به خوبی استفاده کنیم.
‫قبل از اینکه بذاریم عزیزمون بره...
‫...باید چیزهایی که نتونستیم بگیم...
‫و اینکه واقعاً چه احساسی داریم رو ‫بهشون بگیم.
‫خیلی‌ها لحظه‌ی واقعی از دست دادن رو ‫بازسازی می‌کنن.
‫فقط برای اینکه بهش بگیم مرده؟
‫می‌فهمم که ممکنه ‫کار سختی به نظر برسه.
‫ولی می‌تونم بهت اطمینان بدم...
‫یه روش درمانی بسیار موثره.
‫نه.
‫باید با این درد روبرو بشی.
‫پایان متفاوت، ‫سعی نمی‌کنه سوگواریت رو نادیده بگیره،
‫فقط بهت اجازه میده ‫به بهترین نحو ممکن پردازشش کنی،
‫تا این مسیر رو با تنها کسی که می‌خوای ‫باهاش باشی طی کنی.
‫فقط وقت بیش‌تری می‌خوام.
‫متأسفم، پروتکل تعیین شده ‫واقعاً خیلی سخت‌گیرانه‌ست.
‫خواهرم گفت ‫میزان سازگاری خیلی بالاست.
‫ببخشید، خواهرت کیه؟
‫نه. ‫نه، مهم نیست.
‫به وقت بیش‌تری نیاز دارم.
‫قرار بود آخرین ملاقات باشه.
‫آره، ولی حس می‌کنم ‫باید دوباره ببینمش.
‫نمی‌دونم، انگار خیلی وقت هدر دادم.
‫نه. ‫اینجوری جواب نمیده.
‫تعداد جلسات از قبل تعیین شدن.
‫آره، ولی چرا حرف روانپزشک ‫باید برام مهم باشه؟
‫مراحل سوگواری، مراسم، ‫و اینجوری چیزا، به چه دردی می‌خورن؟
‫من رو تو دردسر میندازی.
‫نباید هیچ‌وقت اسم من رو میاوردی.
‫اسمت رو نگفتم.
‫- نگفتی؟ ‫- نه.
‫به نظرت از روی حرفات ‫پیدا کردن من براشون سخته؟
‫محدودیت‌ها به خاطر بدن اجاره‌دهنده‌ها ‫گذاشته شدن.
‫نمی‌تونن برای مدت طولانی ‫درگیر باشن، خطرناکه.
‫نمی‌تونیم دو سه بار دیگه انجامش بدیم؟
‫سعی می‌کنم منتقلش کنم ‫به بدن یکی دیگه.
‫می‌خوام همون بدن باشه.
‫سعی می‌کنم با میزبان صحبت کنم.
‫اِبه؟
‫درک می‌کنم برادرت رو دوست داری،
‫ولی کاری که داری می‌کنی کاملاً اشتباهه.
‫- قبلاً بهم گفتی. ‫- آره، قبلاً بهت گفتم، درسته.
‫لطفاً مجبورم نکن به کس دیگه‌ای بگم.
‫تو هم من رو مجبور نکن.
‫فکر می‌کنی خبر ندارم ‫برای مادرت چیکار کردی.
‫هیچ‌کس اینجا وجدان پاکی نداره.
‫ولی یه محدودیت‌هایی هست که ‫باید رعایت بشه.
‫که هر دومون ازش رد شدیم.
‫حقیقت اینه که تموم این داستان‌ها ‫در مورد درمان‌گر بودنش...
‫فقط چرت و پرته.
‫و اگه می‌تونستیم...
‫بدون اینکه یه زندگی دیگه ‫نابود بشه اینکار رو انجام بدیم،
‫به همه فرصت زندگی ‫بعد از مرگ رو داده بودیم.
‫تا ابد.
‫باز رو کاناپه خوابیدی؟
‫آره.
‫می‌دونی که برات خوب نیست؟
‫می‌دونم.
‫آخ، منم حالم خیلی بده. ‫دیشب چی ریختی تو لیوانم؟
‫همه جام درد می‌کنه.
‫دقیقاً چه حسی داری؟
‫خسته‌م.
‫خوب نخوابیدم. ‫خوابای عجیب دیدم.
‫- عجیب یعنی چی؟ ‫- هوم.
‫تقریباً هیچی از جزئیاتش یادم نمیاد.
‫نمی‌دونم.
‫شاید...
‫خب پس نگو خواب‌های خیلی عجیبی می‌بینی.
‫همین‌جوری گفتم. ‫چه اشکالی داره؟
‫آره، میگی خسته‌ای ‫چون خواب‌های خیلی عجیبی می‌بینی،
‫ولی تقریباً هیچی یادت نمیاد. ‫خب یعنی... عجیبه.
‫شاید به یه دلیل دیگه خسته‌ای.
‫مثلاً چی؟ مثلاً اینکه به جای اینکه ‫تو اتاق بخوابی رو کاناپه خوابیدی؟
‫نه، فقط میگم اگه خسته‌ای و ‫میگی خواب‌های خیلی عجیبی می‌بینی...
‫ببین، بیا روزمون رو خراب نکنیم، باشه؟
‫کی به بنگاه مسکن زنگ بزنیم؟
‫نه، فایده نداره. ‫خونه فروخته شده.
‫- نه! ‫- آره.
‫این چیه روی دستت؟
‫آه. متوجهش نشده بودم.
‫از کی اینجوری شده؟
‫گفتم که متوجهش نشدم، ‫پس نمی‌دونم.
‫- بذار ببینم. ‫- چیزی نیست.
‫حتماً یه جایی خوردم به چیزی و متوجه نشدم.
‫- خب... ‫- صبر کن.
‫- درد می‌کنه؟ ‫- چیکار می‌کنی؟ نه، خوبم.
‫نه؟
‫یه وقتایی که تو بیمارستان بیهوش می‌شی...
‫اونا باید...نمی‌دونم...
‫خواب مرگ زویی رو دیده.
‫یه سری بقایای رویا باقی مونده.
‫بهت گفته بودم یه رابطه‌ی طولانی مدت ‫روی بدن میزبان اثر میذاره.
‫مریضه؟
‫بسه، سال.
‫می‌دونم دیدیش. ‫میزبان‌ها از نظر جغرافیایی موقعیت‌یابی می‌شن.
‫اینجا آتلانتیکه.
‫یه جای خیلی معروفه. ‫طبیعیه که یه دختر بره اونجا .
‫- اتفاقی بود. ‫- نه.
‫هیچ ربطی به پرونده نداره.
‫احساساتته که تو رو ‫به این سمت یا اون سمت می‌کشونه.
‫برای همینه که بهشون میگن احساسات، ‫چون به اتفاقات ربط ندارن،
‫ به احساسات مربوطن.
‫سال، دیگه نمی‌تونم کمکت کنم. ‫نمی‌تونم برش گردونم.
‫تو انتصاب‌ها رو انجام میدی.
‫با میزبان‌ها سر و کار داری، ‫برنامه‌ریزی می‌کنی...
‫تصمیم می‌گیری چند تا جلسه باشه ‫و چقدر طول بکشه.
‫آره، معلومه، ‫ولی طبق قوانین انجامش میدم.
‫قوانین...
‫مشکل قوانین نیستن، ‫خودت هم خوب می‌دونی.
‫پس مشکل چیه؟
‫مشکل اینه که می‌خوای...
‫احساس بدی داشته باشم.
‫می‌خوای حالم بد باشه که بتونم ‫حس بهتری داشته باشم.
‫- که کم‌تر احساس تنهایی کنم. ‫- داری چرت و پرت میگی.
‫آره، آره، دارم چرت و پرت میگم ‫چون...
‫ذهنم خیلی درگیره، ‫نمی‌دونم، می‌ترسم.
‫آخرین باره.
‫ولی دیگه هیچی ازم نخواه.
‫هیچ‌وقت.
‫اولش به شوهرم حقیقت رو گفتیم.
‫خدای من!
‫خیلی وحشتناک بود...
‫ولی می‌دونستم که بدون اون ‫نمی‌تونم از پسش بر بیام.
‫واسه همین همش همدیگه رو ‫بغل می‌کردیم و...
‫واسه یه مدت طولانی کلی گریه کردیم ‫و بعدش منتظر فلو موندیم...
‫دخترم...
‫و...
‫اونجوری پیش نرفت...
‫...اونجوری که تصور می‌کردم پیش نرفت.
‫و وقتی بهش گفتن، ‫نمی‌خواست باور کنه.
‫مدام تکرار می‌کرد، ‫"چرا همچین چیزی میگین؟ حقیقت نداره."
‫"ولی من اینجام، همین‌جام!"
‫و پوستش رو نیشگون می‌گرفت.
‫"من...من همین‌جام. ‫یعنی چی آخه؟"
‫"یعنی چی آخه؟"
‫فکر می‌کنم...
‫نمی‌دونم چرا فکر می‌کردم...
‫هر دوتاشون با هم می‌خوابن. ‫ولی در نهایت...
‫...کارل اول تسلیم شد و من رو...
‫...با فلو برای مدت طولانی تنها گذاشت.
‫خیلی دلم می‌خواست...
‫...می‌تونستم آرومش کنم.
‫آخرش فقط...
‫بهش گفتم "نخواب"
‫"خواهش می‌کنم، نخواب."
‫ببخشید.
‫- ممنون. ‫- متأسفم.
‫ممنون که باهامون در میون گذاشتی.
‫داری عالی پیش میری.
‫کس دیگه‌ای هست که بخواد تجربه‌هاش رو...
‫از مواجهه با فقدان و ‫دردی که همراهش میاد...
‫باهامون در میون بذاره؟
‫کسی نمی‌خواد چیزی بگه؟ ‫خیلی‌خب.
‫می‌خوام همه‌تون تو چند روز آینده...
‫یه چیزی رو انتخاب کنین...
‫تا کسی که از دست دادین رو ‫براتون یادآوری کنه.
‫بعدش سعی کنین بدون اون سر کنین.
‫یه حرکت کوچیکه ولی خیلی مهمه.
‫سلام.
‫اومدم عذرخواهی کنم.
‫میذاری بیام تو؟
‫حوصله‌ی موندن تو خونه رو ندارم، ‫بذار کاپشنم رو بردارم.
‫اسم من ساله.
‫آوا.
‫بریم.
‫زیاد این کار رو می‌کنی؟
‫نه، هرازگاهی.
‫آره، تازه تموم کردم و دوباره ‫وقت زیادی برای زندگی دارم.
‫منتظر یه مأموریت جدیدم.
‫یه شاهزاده سوار بر اسب سفید دیگه که ‫من رو با یه خیال به خواب می‌بره...
‫یه مشتری درمونده‌ی دیگه از آترنا.
‫ببخشید.
‫چرا فکر می‌کنی اینقدر بده؟
‫بچه داری؟
‫- وقت نداشتیم. ‫- یعنی نمی‌خواستی؟
‫من فقط...وقت نداشتم.
‫بیا غذا بخوریم.
‫هوم.
‫اونقدرام بد نیست.
‫باید به خاطر گلوتامات‌هایی باشه که ‫توش میریزن.
‫یا شاید...گشنمه.
‫خیلی‌خب، بیا شانس‌مون رو ‫با فال قهوه امتحان کنیم.
‫چی میگه؟
‫"زیر درخت گیلاس، ‫گلبرگ‌ها همه چیز رو می‌پوشونن."
‫"حتی سوپ ماهی ترش رو."
‫این یه شعره. ‫آره، شعره، مثل هایکو می‌مونه.
‫تا حالا شعری درباره‌ی سوپ ماهی ترش ‫نشنیده بودم.
‫آره.
‫نمی‌دونستم چی بهش بگم.
‫با بزرگسالا راحت‌تره.
‫چون حرف می‌زنن.
‫ولی بچه‌ها...
‫به نظرم خیلی خاصن...
‫..در عوض، همه‌شون یه چیزای تکراری میگن.
‫به نظرم فقط می‌خوام...
‫بوش کنم.
‫دوباره بوش کنم.
‫تا وقتی بچه نداشته باشی، ‫درک نمی‌کنی...
‫که بوشون چقدر مهمه.
‫آره دیگه.
‫خاطره‌ها با اون چیزی که ‫تصور می‌کردم فرق دارن.
‫فکر می‌کردی با موسیقی پخش می‌شن؟ ‫مثل تو فیلما؟
‫نه.
‫فقط اینکه خیلی ساده‌ن.
‫شبیه دوربین‌های فراموش شده‌ای هستن که ‫اشتباهی روشن موندن.
‫یه روز خاطرات زنم رو دیدم.
‫اینجان؟
‫نه. خواهرم برای آترنا کار می‌کنه، ‫بهت که گفتم.
‫چه حسی داشتی؟
‫هوم...
‫نمی‌دونم اگه یکی می‌تونست ‫خاطرات من رو ببینه چی می‌شد.
‫تو چی؟
‫نه، فکر کنم برام فرقی نمی‌کنه.
‫کلی کفش می‌دیدی.
‫- کفش؟ ‫ - آره.
‫آره، چون...
‫تو همه لحظه‌های مهم زندگیم،
‫کفش‌های آدم‌هایی که باهاشون بودم رو ‫خیلی خوب یادم میاد.
‫مثل...
‫اون کتونی‌های آبی روی شن‌ها،
‫وقتی فهمیدم قراره برای اولین بار ‫پیش هم باشیم.
‫یا اون پاشنه بلندها...
‫پاشنه بلندهای بنفش تیره‌ی یه دختره،
‫وقتی بهم گفت یکی دیگه رو دوست داره.
‫یا دمپایی‌های خواهرم، ‫وقتی مادرمون مُرد.
‫می‌دونی، کفش‌های آدمایی که...
‫جرئت نمی‌کنی تو چشماشون نگاه کنی.
‫بهت گفتم یه جور روانی‌ای چیزی هستی.
‫می‌خوای بیای خونه‌ی من؟
‫به قدر کافی پول داری ‫که بخوای با هم ول بچرخیم؟
‫اسمش ریه.
‫ولی نمی‌دونم کجاست.
‫باید یه جایی تو خواب زمستونی باشه...
‫چون همه جا رو گشتم ‫ولی پیداش نکردم.
‫خیلی عجیبه.
‫لاک‌پشته؟
‫نه.
‫اینکه اینجا با توئم.
‫اولین دیدارمون رو یادته؟
‫مگه می‌شه یادم بره؟
‫وقتی از خونه‌ت انداختیم بیرون.
‫ترسیده بودم.
‫مشتری‌ها رو خونه نمی‌برم. ‫هیچ‌وقت نمی‌ذارم کسی بهم نزدیک شه.
‫ولی حق داشتی.
‫شبیه یه روانی به نظر می‌رسیدم.
‫ولی مثل یه روانی رفتار نمی‌کردی.
‫پس چرا می‌ترسیدی؟
‫چون...
‫..می‌خواستم پیشت باشم.
‫به خاطر همین بیرونت کردم.
‫مال زنم بود، ‫ از یه بازار کهنه‌فروشی خریدیمش.
‫با چندتا نوار کاست.
‫با این موسیقی گوش می‌داد.
‫زنت تو تصادف ماشین مُرد؟
‫داشتیم می‌رفتیم برای اجرا.
‫قبلش تو خونه یه چیزی خوردیم.
‫کار همیشه‌مون بود.
‫من پشت فرمون بودم.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونم خودم رو ‫به خاطرش ببخشم.
‫دیدمش.
‫تو خواب دیدم، ‫وقتی داشتم به عنوان میزبان کار می‌کردم.
‫متأسفم.
‫منم باید می‌مردم.
‫- می‌تونم کمکتون کنم؟ ‫- من یه میزبانم،
‫باید مسئول مأموریتم رو ببینم.
‫- می‌دونی کیه؟ ‫- اِبه روییز.
‫- اسم‌تون؟ ‫- آوا آدامز.
‫- طبقه‌ی ششم. ‫- ممنون.
‫ام...
‫انگشترم رو گم کردم.
‫- انگشتر مادربزرگ. ‫- آره، بیا، بیا.
‫اومد دفترم. ‫همه چی رو می‌دونه.
‫می‌خواد ازمون شکایت کنه؟
‫نه، نمی‌کنه.
‫شاید اینجا افتاده باشه.
‫می‌تونی کمکم کنی؟ ‫اون طرف رو نگاه کن.
‫ممنون که تو این روزای سخت پیشم بودی.
‫باهاش حرف بزن.
‫نه، نه، نمی‌دونم، ‫خیلی مسخره‌ست.
‫نه، اصلاً هم مسخره نیست.
‫وقتی دیروز اومد خیلی تعجب کردم.
‫چیزایی که بهم گفت...
‫باعث شد بفهمم ‫شاید همه چی رو اشتباه انجام دادم.
‫یه بار تو عمرت به حرفم گوش کن.
‫برو باهاش حرف بزن.
‫قول می‌دی؟
‫نگران من نباش.
‫نه.
‫تو اونی هستی که نباید نگران من باشی.
‫سلام.
‫متأسفم.
‫دوباره.
‫بهت دروغ گفتم و متأسفم.
‫نمی‌تونستم جلوی خودم رو بگیرم، ‫از کنترلم خارج بود.
‫وقتی گفتی بچه می‌خوای هم ‫دروغ می‌گفتی؟
‫یا فقط به خاطر این گفتی که ‫می‌دونستی غیرممکنه؟
‫زویی؟
‫اون زن...
‫...همون میزبانه...
‫...وقتی خواهرت رو دید ‫و حقیقت رو فهمید،
‫پیشنهاد داد ‫یه بار دیگه بیدارم کنه.
‫برای آخرین بار.
‫چرا؟
‫چرا اینجایی؟
‫که باهات خداحافظی کنم.
‫و اینکه...
‫تو رو با خودم ببرم.
‫لازم نیست به خاطر هیچی...
‫خودت رو سرزنش کنی.
‫چون هیچ‌کس از اون تصادف ‫جون سالم به در نبرد.
‫خواهرت چندین بار سعی کرد...
‫ولی هیچ‌وقت نتونست باهات خداحافظی کنه.