‫- سلام. خوبین؟ ‫- خوبم. ممنون.
‫به اسم کی بنویسم؟
‫بابی.
‫توی پیشگفتار، گفتین این کتابو نوشتین
‫برای اینکه مرگ رو ‫بهتر بفهمین و قبول کنین.
‫آره. برام یه چیز غیرطبیعیه.
‫نمی‌تونم قبول کنم ‫یه چیزی که زنده ست باید بمیره.
‫ممنون.
‫اینگرید...
‫یه ساعتمون تموم شد.
‫در واقع، بیشتر هم شد.
‫خب، هنوز خیلی‌ها منتظرن.
‫باشه. هر چی تو بخوای.
‫میشه مال منم امضا کنین؟
‫استلا! ندیدمت.
‫چرا مستقیم نیومدی جلو؟
‫خجالت کشیدم.
‫خیلی‌ها دورت جمع شده بودن!
‫- کلی آدم جوون. ‫- ممنون.
‫نه فقط زن‌ها.
‫استلا، این آنه. ‫آن، دوستم استلا.
‫- خوشحالم می‌بینمتون. ‫- منم همینطور.
‫تا وقتی همه رو امضا نکردم می‌مونم.
‫باشه. میرم حواسم باشه که ‫دیگه کسی به صف اضافه نشه.
‫باشه.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫الان بوستون زندگی می‌کنم.
‫اومدم پسرمو ببینم،
‫و برم ملاقات مارتا که بیمارستانه.
‫می‌دونی سرطان داره، نه؟
‫یه نوع بدشه.
‫مارتا؟
‫مارتا هانت؟
‫آره.
‫توی مرکز سرطان منهتن مموریاله.
‫فکر کردم شنیدی.
‫نه. راستش، سال‌هاست ندیدمش.
‫مارتا مریضه؟ باورم نمیشه.
‫اگه بری ببینیش، خیلی خوشحال میشه.
‫آره. حتماً.
‫حتماً میرم.
‫خیلی ممنون که اومدی. ‫واقعاً ممنونم.
‫تبریک میگم.
‫ممنون.
‫- به زودی می‌بینمت. ‫- ممنون.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫سلام.
‫- به اسم کی بنویسم؟ ‫- فرانسیس.
‫- خودتی؟ ‫- نه، دوستمه.
‫خیلی تحسینتون می‌کنه.
‫- منم همینطور. ‫- ممنون.
‫میشه بنویسین «دیگه تکرار نمیشه»؟
‫معلومه که میشه.
‫آره. ممنون. دیگه تکرار نمیشه.
‫امیدوارم نشه.
‫سلام. اومدم مارتا هانت رو ببینم.
‫فکر کنم طبقه ۱۶ باشه.
‫باشه. یه لحظه.
‫آره. اتاق ۱۶۱۴.
‫آسانسور آخر راهرو، سمت چپه.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫مارتا؟
‫اینگرید!
‫چه سورپرایزی!
‫- از کجا شنیدی؟ ‫- استلا رو دیدم.
‫اون بهم گفت.
‫خیلی متاسفم، اصلاً نمی‌دونستم مریضی.
‫خب، تو با کارت مشغول بودی و ‫منم با کار خودم.
‫منظورم اینه که ‫زمان از دستمون در رفت.
‫آره، منم پاریس زندگی می‌کردم.
‫آره، شنیدم. راجع بهت می‌خوندم.
‫می‌دونم یه کتاب دیگه هم منتشر کردی
‫و خیلی هم خوب داره فروش میره.
‫ممنون.
‫خب...
‫حالت چطوره؟
‫مطمئنم از بس به همه گفتی خسته شدی.
‫خب، سرطان دهانه رحمه. مرحله سه.
‫قابل عمل نیست، ‫ولی دارن درمانم می‌کنن، پس...
‫انگار فعلاً قرار نیست بمیرم.
‫موش آزمایشگاهی یه درمان تجربی شدم،
‫و نتایجش از چیزی که ‫دکترها انتظار داشتن بهتره.
‫- عالیه! ‫- آره.
‫خیلی خوبه! ‫خب، به نظر روحیه‌ت خوبه.
‫خب، بین سرخوشی و افسردگی در نوسانم.
‫خیلی متاسفم.
‫نه، طبیعیه،
‫و دکترها بهم هشدار داده بودن، می‌دونی.
‫بالا و پایین داره.
‫شاید مسخره به نظر بیاد،
‫ولی بعد از این همه پذیرش و ‫آماده شدن برای مواجهه با پایان،
‫زنده موندن ‫تقریباً ناامید کننده به نظر میاد.
‫اینطوری نگو.
‫نه، آماده‌ی رفتن بودم.
‫در واقع، وقتی تشخیص اولیه رو بهم گفتن،
‫هیچ درمانی نمی‌خواستم.
‫خب، خوشحالم که نظرت عوض شد.
‫چون، می‌دونی، فقط فکرش...
‫و اینکه من نمی‌دونستم...
‫به هر حال، فهمیدم که واقعاً...
‫هنوز آماده نیستم مهمونی رو ترک کنم.
‫ولی واقعاً باهاش کنار اومده بودم.
‫خب، فکر کنم خوبه که باهاش کنار بیای،
‫ولی بدون تسلیم شدن، درسته؟
‫تو خیلی جنگ‌ها رو پشت سر گذاشتی، یادته؟
‫هر روز باهاشون زندگی می‌کنم.
‫اینگرید، خیلی خوشحالم که می‌بینمت.
‫تقریباً هزار بار می‌خواستم بهت زنگ بزنم.
‫- متاسفم. ‫- منم همینطور!
‫خیلی مسخره‌ست که همدیگه رو ندیدیم.
‫قول میدم اونقدر بهت سر بزنم ‫تا از دستم خسته بشی
‫میای؟
‫قول میدی؟
‫روی قولت حساب می‌کنم.
‫فکر کنم دخترت می‌دونه.
‫آره.
‫اون اول که تصمیم گرفتم هیچ درمانی نکنم،
‫بهش گفتم...
‫و اون فقط گفت...
‫«انتخاب خودته.»
‫همین.
‫انگار یه چیز بی‌اهمیت بود،
‫یه چیزی که هیچ ربطی به اون نداشت.
‫رابطه‌تون چطوره؟
‫مثل همیشه.
‫به ندرت با هم در ارتباطیم.
‫چیکار می‌کنه؟
‫حالش خوبه.
‫مدیر برنامه‌های نوازنده‌های کلاسیکه.
‫شاید وحشتناک به نظر بیاد،
‫ولی حس نمی‌کنم دخترم باشه.
‫مدام خیال می‌کنم که موقع تولد عوض شده.
‫چی؟
‫راجع به چی حرف می‌زنی؟ ‫اون دقیقاً شبیه توئه.
‫صورتش عین توئه.
‫من هیچوقت به عنوان یه مادر ‫براش جذاب نبودم.
‫چرا؟
‫وقتی اونو به دنیا آوردم، نوجوون بودم.
‫نمی‌دونستم با یه بچه چیکار کنم.
‫و وقتی توی مجله‌ی پیپر ‫شروع به کار کردیم، یادت میاد؟
‫تقریباً شب‌ها زندگی می‌کردیم.
‫نیویورک دهه‌ی ۸۰ رو یادت میاد؟
‫آره.
‫هر اتفاق مهمی شب می‌افتاد.
‫و بعدش به عنوان خبرنگار جنگی رفتم سر کار،
‫مدام در سفر بودم.
‫و این اوضاع رو بدتر کرد.
‫کارم کاملاً زندگیمو گرفت.
‫هیچوقت اون چیزی که ‫یه مادر باید باشه، نبودم.
‫ولی میشل خیلی قبل‌تر از اینکه ‫اینقدر دور باشم،
‫ازم متنفر شد.
‫حتی وقتی دختر کوچیکی بود،
‫تنفرشو حس می‌کردم.
‫خیلی واضح نشون می‌داد.
‫نمی‌تونست تحمل کنه... ‫که پدر نداشته باشه.
‫دخترای دیگه رو با پدرشون می‌دید
‫و می‌خواست راجع به پدر خودش بدونه.
‫اولش بهش می‌گفتم نمی‌دونم کی بوده، ولی...
‫یه جورایی اوضاع رو بدتر کرد.
‫داشتم بهش دروغ می‌گفتم.
‫معلومه که می‌دونستم پدرش کی بوده.
‫اسمش فرد بود.
‫و بعد رفت بجنگه، ‫اواخر جنگ ویتنام بود.
‫وقتی یه سال بعد برگشت...
‫یه آدم دیگه بود.
‫فرد! چی شده؟
‫یه اسباب بازی شکسته بود.
‫هی. هی، درست میشه.
‫من اینجام. دیگه تموم شده، فرد.
‫برگشتی خونه.
‫ولی برای من تموم نشده.
‫جنگ هنوز تو سرمه.
‫نمی‌تونم ازش خلاص بشم.
‫هر روز توهم می‌زنم.
‫و تقریباً همیشه نشئه بودم.
‫نمی‌دونم با زندگیم چیکار می‌کنم،
‫ولی اینجا نمی‌مونم.
‫عیبی نداره.
‫هر کاری دوست داری انجام بده.
‫به چیزی که برات بهترینه فکر کن.
‫باشه.
‫ممنون.
‫میشه دلداریم بدی؟
‫میشل اینو می‌دونه؟
‫به محض اینکه زبون باز کرد،
‫شروع به پرسیدن راجع به پدرش کرد.
‫ولی این چیزی نیست که ‫بتونی برای یه بچه توضیح بدی، درسته؟
‫وقتی به بلوغ رسید، ‫فاصله‌ی خیلی زیاد بینمون ایجاد کرد.
‫و باعث شد نوجوونیش اینجوری شکل بگیره.
‫ولی، اون موقع، من دیگه اونجا نبودم.
‫توی نیویورک، با تو، ‫زندگی خودمو می‌کردم.
‫یه شب قرار گذاشتم فرد رو ببینم،
‫تا راجع به اوضاع بهش بگم.
‫خب، من یه دوره‌ی کمک‌های اولیه گذروندم
‫و چون کهنه سرباز جنگم، ‫توی یه بیمارستان تو سن دیگو،
‫استخدامم کردن.
‫خبر خوبیه، درسته؟
‫منم یه خبر برات دارم.
‫من حامله‌ام.
‫- حامله‌ای؟ ‫- آره.
‫ولی من قرار بود هفته‌ی دیگه ‫به سن دیگو نقل مکان کنم.
‫پس چیکار کنیم؟
‫هر کاری کنم، ‫پدر و مادرم ازم حمایت می‌کنن، پس...
‫تنها نیستم.
‫فکر نمی‌کنم کار کردن توی بیمارستان
‫بهترین چیز برای ‫یه آدم اینقدر آسیب‌دیده بود.
‫اونجا نزدیکترین تجربه به جنگه.
‫اون به روان‌درمانی و بازپروری نیاز داشت.
‫آره، اینجوری منطقی‌تر بود،
‫ولی می‌خواست مفید باشه،
‫تا وجدانشو آروم کنه.
‫باور داشت کمک به آدم‌هایی که ‫بین مرگ و زندگی هستن...
‫بهترین شانسش برای ‫به دست آوردن آرامش بود.
‫من فقط می‌تونستم ‫از هر مسئولیتی رهاش کنم.
‫قبل از به دنیا اومدن میشل رفت.
‫هیچوقت دخترشو نشناخت.
‫حتی یه بار هم زنگ نزد راجع بهش بپرسه.
‫کی به میشل گفتی؟
‫حدود ۱۲ سالش بود.
‫می‌خواست بدونه پدرش کجا زندگی می‌کنه...
‫و من دیگه نمی‌دونستم.
‫خیلی اصرار داشت...
‫که یه دوست قدیمی‌شو
‫از دوران دبیرستان پیدا کردم،
‫اونم بهم گفت فرد ازدواج کرده
‫و همین تازگی فوت کرده.
‫شماره‌ی زنشو ازش خواستم...
‫و بعد بهش زنگ زدم.
‫می‌خواستم بدونم چی شده.
‫بهم گفت بعد از یه سفر ‫داشتن برمی‌گشتن خونه.
‫اون دود نیست؟
‫آره.
‫یه چیزی آتیش گرفته.
‫یه خونه آتیش گرفته.
‫باید به آتش‌نشانی زنگ بزنیم.
‫- ماشین رو نگه دار. ‫- فرد...
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫- می‌خوام یه نگاهی بندازم. ‫- نه!
‫این دیوونگیه! فرد!
‫- شاید کسی داخل باشه. ‫- فرد، وایسا! وایسا!
‫نرو تو. خطرناکه! ‫به من نگاه کن، من اینجام.
‫بیا یه پمپ بنزین پیدا کنیم
‫و به آتش‌نشانی زنگ بزنیم، خواهش می‌کنم.
‫صدای جیغ‌ها رو نمی‌شنوی؟
‫نه، هیچی نمی‌شنوم.
‫فرد، لطفاً! فرد! فرد!
‫فرد، نرو اون تو!
‫صدای جیغ‌ها رو نمی‌شنوی؟
‫یکی اون توئه و کمک می‌خواد!
‫فرد!
‫آقا! آقا!
‫لطفاً، کمکم کنین!
‫- آقا! آقا، خواهش می‌کنم! ‫- بریم!
‫- خواهش می‌کنم، شوهرم اون توئه! ‫- نردبون بالا!
‫آقا! شوهرم اون توئه!
‫شوهرم اون توئه!
‫فکر کرد صدای کمک شنیده.
‫دو تا شلنگ ببرین پشت خونه، بچه‌ها!
‫رفت توی خونه،
‫تا اونی که توی آتیشه رو نجاتش بده.
‫خب، برگرد توی ماشینت. اونجا نرو.
‫اینجا می‌مونم. باشه.
‫لطفاً، خانم. ‫کس دیگه‌ای هم هست؟
‫- نه، نمی‌دونم! ‫- نردبون بالا، بچه‌ها! نردبون!
‫یه آدم اون توئه!
‫برگرد تو ماشینت، خانم، لطفاً.
‫خیلی خب، شروع کنین!
‫اون پنجره‌ی بالایی.
‫آفرین بچه‌ها. داره خاموش میشه.
‫آفرین.
‫متاسفم، کاری از دستمون برنمی‌اومد.
‫به طبقه‌ی دوم نرسیده بود.
‫حتماً از دود و شعله‌ها بیهوش شده.
‫و بقیه‌ی جسدها؟
‫کس دیگه‌ای نبود.
‫این خونه مدت زیادیه که متروکه.
‫فقط شوهر شما بود.
‫ولی اون...
‫بهم گفت صدای کمک شنیده...
‫غیر ممکنه، خانم.
‫کس دیگه‌ای اونجا نبود.
‫واقعیته.
‫منم صدای جیغ‌ها رو نشنیدم.
‫سعی کردم جلوشو بگیرم که نره تو، ولی...
‫نتونستم.
‫خیلی شجاع بود.
‫همه‌ی اینا رو به میشل گفتی؟
‫مجبور بودم همه‌ی جزئیات رو بهش بگم.
‫حتی شماره تلفن زن پدرشو هم بهش دادم.
‫می‌دونی چیه؟
‫بیا برگردیم به تختت. خسته‌ای.
‫آره، ولی باید اینو بهت بگم.
‫می‌تونیم... بعداً بیشتر صحبت کنیم.
‫خب، یه روز...
‫- یه تماسی از زن فرد داشتم. ‫- خب.
‫و بهم گفت
‫آدرسمو می‌خواد.
‫می‌خواست یه چیزی برام بفرسته.
‫و یه کم بعد،
‫یه یادداشت و یه نامه دریافت کردم...
‫که میشل برای زن فرد فرستاده بود،
‫خودشو معرفی کرده بود
‫و گفته بود اون بوده،
‫دختر فرد،
‫که توی اون خونه‌ی آتیش‌گرفته بوده.
‫«من بودم که سعی داشت نجاتش بده.»
‫«به خاطر من بود که مُرد...»
‫اینو به زن فرد گفته بود.
‫این احمقانه ست.
‫آره.
‫سلام!
‫مارتا هستم، همون مزاحم همیشگی.
‫مزاحم نیستی.
‫حالت چطوره؟
‫خوبم. خونه‌ام.
‫بیمارستان چند روز بین درمان‌ها ‫بهم مرخصی داده،
‫پس خونه‌ام.
‫خیلی دوست دارم بیای اینجا.
‫اوه، الان وسط اسباب‌کشی‌ام.
‫پس خیلی سرت شلوغه، آره؟
‫خب، خودت می‌دونی اسباب‌کشی چطوریه.
‫ولی، اگه احساس تنهایی می‌کنی، ‫می‌تونم بیام،
‫می‌تونیم بریم پارک قدم بزنیم.
‫شاید زیاد حال قدم زدن نداشته باشم.
‫باشه، می‌دونی چیه؟ بذار...
‫بذار کارمو تموم کنم و زود میام.
‫ممنون عزیزم، ‫ولی خودتو مجبور نکن.
‫- اینا برای توئه. ‫- خیلی ماهی.
‫و چند تا کتاب هم برات آوردم.
‫ممنون.
‫چیزی برای نوشیدن می‌خوای؟
‫یه کم چای می‌خورم.
‫- چای گیاهی اگه داری. ‫- حتماً.
‫- اینا رو بذرارم تو گلدون. ‫- باشه.
‫و همه‌ی اینا برای توئه.
‫باید همه‌شو تموم کنی.
‫وای! خب، تمام تلاشمو می‌کنم.
‫میوه خیلی دوست دارم.
‫داری روی چیز جدیدی کار می‌کنی؟
‫راستش آره.
‫دارم درباره‌ی ‫دورا کارینگتون نقاش تحقیق می‌کنم
‫و...
‫رابطه‌ی هیجان‌انگیزش ‫با لیتون استرکیِ نویسنده.
‫ایناهاش.
‫استرچی باهاش ازدواج نکرد،
‫پس اونم با دوست استرچی ازدواج کرد.
‫قراره داستان این سه نفر باشه.
‫خیلی چیز جدیدی نیست،
‫ولی می‌خوام ببینم منو به کجا می‌بره.
‫بیا، نگاه کن.
‫از بدشانسیش،
‫یه نقاش مشهورتر دیگه هم بود...
‫- لئونورا کارینگتون. آره. ‫- آره،
‫لئونورا کارینگتون سورئالیست،
‫که اسمش خیلی شبیه به اون بود.
‫دورا...
‫بیشتر به خاطرِ
‫این داستان عاشقانه‌ی عجیب ‫با استرچی شناخته شده بود.
‫۱۷ سال از زندگیشو وقف اون کرد.
‫وای.
‫یه بیوگرافی داستانی میشه، پس...
‫یه چیزایی هم از خودم درمیارم.
‫من هیچوقت نتونستم ‫این اجازه رو به خودم بدم.
‫خب، امیدوارم ندی.
‫تو یه خبرنگار جنگی هستی.
‫آره، باید...
‫می‌دونی، آدم نمی‌تونه احساساتشو نشون بده.
‫باید جلوشو بگیری ‫تا بتونی کارت رو انجام بدی
‫و وسط هر جهنمی که هستی، ‫توی لحظه بمونی.
‫شاید باید راجع به تو بنویسم، ‫نه کارینگتون.
‫فکر نمی‌کنم از نوشتن درباره‌ی ‫بیماری‌ها و درمان‌ها لذت ببری.
‫- اشتباه می‌کنی. ‫- من فقط یه خبرنگارم،
‫معتاد به جنگ و آدرنالین.
‫فکر می‌کنی این هیچی نیست؟
‫همه‌ش تراژدی نبود.
‫می‌دونی، زندگی ادامه داشت.
‫یه گزارشی بود که ‫یه کم داستان بهش اضافه کردم.
‫واقعاً؟
‫راستش، هیچوقت منتشرش نکردم.
‫مال زمان جنگ عراق بود.
‫روز آخر، قبل از اینکه از بغداد بریم.
‫مطمئنی این راه درسته؟
‫آره، توی این کوچه بپیچ به چپ.
‫بیا کوتاه و سریع انجامش بدیم.
‫اینجا. همینجا وایسا.
‫مارتین، اینجا توی بغداد چیکار می‌کنی؟
‫عالی به نظر میای. واقعاً عالی.
‫ممنون.
‫آره، ببخشید. پاکو، مارتین.
‫اونم مثل من، یه راهب کارملیه.
‫خوش‌وقتم. ‫بذار مارتا رو بهتون معرفی کنم.
‫یه خبرنگار عالی از نیویورک تایمزه.
‫اینا کارملی‌هایی هستن که بهت می‌گفتم.
‫از دیدن هردوتون خوش‌وقتم.
‫قصد دارین توی بغداد بمونین؟
‫آره، ما اینجاییم.
‫ولی تنهایین.
‫کل سازمان‌های مردم نهاد و صلیب سرخ رفتن.
‫می‌دونم.
‫وضعیت از کنترل خارج شده.
‫خیلی خطرناکه.
‫شما هم اینجایین.
‫آره، ولی ما فقط داریم رد میشیم.
‫به محض اینکه صحبتمون ‫با شما تموم بشه میریم.
‫الان نمی‌تونیم ناامیدشون کنیم،
‫الان مردم بیشتر از همیشه بهمون نیاز دارن.
‫درسته، ولی هنوزم خیلی خطرناکه.
‫ولی خودت هم می‌دونی.
‫الان نمی‌تونیم ناامیدشون کنیم، خانم.
‫اشکالی نداره یه عکس ازتون بگیریم
‫و اینکه مبلغین چه شرایطی دارن؟
‫باشه.
‫می‌تونین از من و مبلغین عکس بگیرین،
‫ولی اون نمی‌خواد ‫خانواده‌ش توی اسپانیا ببیننش.
‫- نگران میشن. ‫- آره، حتماً.
‫کاملاً درک می‌کنم، ‫ولی اگه می‌شد یه عکس از شما داشته باشیم،
‫خیلی عالی می‌شد.
‫- باشه. ‫- خوبه.
‫- اینجا؟ ‫- آره.
‫فقط یه کوچولو بیا نزدیکتر...
‫آره، خوبه، طوری که بتونم تاثیرات رو ببینم.
‫فکر کنم خوب شد.
‫چقدر گذشته...
‫از آخرین باری که همدیگه رو دیدیم؟
‫پنج سال.
‫عجب.
‫لیبریا رو یادت میاد؟
‫چطور می‌تونم فراموش کنم؟
‫ببین، چند تا عکس ازت دارم ‫که منتشرشون نکردیم.
‫اگه یه آدرس بهم بدی، ‫می‌تونم برات بفرستمشون.
‫شاید به سفارت.
‫نه، نگهشون دار.
‫اینطوری منو همراه خودت داری.
‫باشه.
‫واقعاً از دیدنت خوشحال شدم.
‫مواظب خودت باش.
‫- خداحافظ. ‫- سالم بمون.
‫اون راهب کارملی رو از کجا می‌شناسی؟
‫توی سیرالئون دیدمش.
‫اونجا با هم دوست شدیم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫بعد از اون، ‫چند بار دیگه هم همدیگه رو دیدیم.
‫همیشه توی جاهایی که جنگ بود.
‫خوش هم گذروندین؟
‫خب، معلومه که آره.
‫برناردو هیچوقت از لذت دنیوی دست نکشید.
‫همیشه توی پرمناقشه‌ترین جاها بود.
‫و فکر می‌کنم خوش گذرونی ‫بهترین سپرش بود.
‫مطمئنم عشق زندگیش طریقت کارملیه.
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫کاملاً.
‫این تنها حالتیه که ‫بتونی توی بغداد بمونی،
‫و از جنگ نترسی.
‫- چه داستان فوق‌العاده‌ای. ‫- آره.
‫جرئت نداری بنویسیش.
‫نه، نه، نه، معلومه که نه.
‫ولی گناه برای اون چطور؟
‫یعنی، اونا احساس گناه نمی‌کنن؟
‫به هر حال، کاتولیک هستن.
‫خب، نمی‌دونم. ‫هیچوقت در موردش صحبت نکرد.
‫با همه‌ی وحشتی که در جنگ می‌بینی،
‫احساس گناه راجع به خوش گذرونی،
‫واقعاً اهمیت زیادی نداره،
‫راحت باهاش کنار میای.
‫اینو موافقم.
‫داستانشون رو
‫داستان دوستیشون رو ‫همونطور که تصور می‌کردم نوشتم،
‫ولی توی کامپیوترم موند.
‫خب، قراره درباره‌ی ‫عشق دیوانه‌وار دورا کارینگتون بنویسی.
‫و ارتباطش با ویرجینیا وولف،
‫که استرچی هم ‫به طور عاشقانه دنبالش بود.
‫چه گروهی!
‫آزادیشونو خیلی تحسین می‌کنم.
‫استرچی ۱۸ سال بعد از ملاقات با دورا،
‫بر اثر سرطان معده فوت شد
‫و دورا تقریباً ‫دو ماه بیشتر از اون زنده موند،
‫قبل از اینکه به شکم خودش شلیک کنه.
‫فقط ۳۸ سالش بود.
‫از تقارن این موضوع تحت تاثیر قرار گرفتم،
‫سرطان معده استرچی،
‫و شلیک کارینگتون به شکمش.
‫می‌دونم، منم تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫نمی‌دونم ویرجینیا وولف ‫راجع به مرگ کارینگتون چی فکر می‌کرد؟
‫شاید ویرجینیا...
‫به چشم یه جور هشدار نگاهش کرد،
‫یه آینه که خودشو توش می‌دید؟
‫انگار که سرنوشت مشترکی داشتن؟
‫فکر می‌کنی منم ‫با اونا سرنوشت مشترک دارم؟
‫نه! معلومه که نه.
‫هیچوقت کسی رو زنده‌تر از تو ندیدم.
‫این هفته یه درمانِ
‫ایمونوتراپی آزمایشی جدید رو شروع می‌کنم
‫قبلاً امتحانش کردن
‫و انگار در موارد سرطان دهانه‌ی رحم ‫خوب جواب میده.
‫- خب، این خبر خیلی خوبیه! ‫- آره.
‫بهم خبر بده که ‫کی می‌تونم بیام بهت سر بزنم،
‫- باشه؟ ‫- حتماً.
‫صحبت از تقارن شد...
‫دیمیان کانینگهام رو
‫یادت میاد؟
‫چطور می‌تونم فراموش کنم؟
‫اونو از تو به ارث بردم.
‫معشوق مشترک.
‫- خب، من... ‫- باید بگم
‫حس خیلی بدی داشتم که باهم بودین،
‫بعد از اینکه من باهاش بودم.
‫خب، دقیقاً اونو شریک نبودیم،
‫چون شما قبلاً جدا شده بودین،
‫و تو خارج از کشور بودی.
‫من هیچوقت بهش برنمی‌گشتم،
‫و راستشو بخوای، ‫هیچوقت وفادار نبودم.
‫ولی یه عاشق پرشور و مشتاق بود،
‫و امیدوارم برای تو هم همینطور بوده باشه.
‫شکایتی نداشتم.
‫سلام.
‫چی شده؟
‫جواب نداده.
‫توی کبدم متاساز دارم،
‫- و توی استخونام. ‫- مارتا.
‫باید به غریزه‌ی اولیه‌م گوش می‌کردم.
‫هیچوقت نباید خودمو ‫توی این شکنجه مینداختم.
‫این اسهال، استفراغ، خستگی...
‫که آخرش اینطوری تموم بشه.
‫هیچوقت نباید تسلیم امید واهی می‌شدم.
‫باشه. باشه.
‫خیلی خب، دکتر چی میگه؟
‫بهم بگو.
‫میگه ممکنه چند ماه زنده بمونم،
‫شاید یه سال.
‫می‌خواد به درمان ادامه بدم،
‫حتی با اینکه ناامید کننده به نظر میاد.
‫شاید این دفعه جواب بده.
‫نمی‌خوام توی حسرت و خودخوری غرق بشم.
‫من آدم صبوری نیستم. متاسفم.
‫نمی‌خوام این درد طاقت‌فرسا رو تحمل کنم.
‫اگه توی عذاب باشی ‫نمی‌تونی خوددار باشی.
‫نمی‌تونی درست فکر کنی.
‫فقط می‌تونی به یه چیز فکر کنی...
‫سرطان لعنتی.
‫من همیشه مراقب سلامتیم بودم،
‫الان پشیمونم.
‫دکتر میگه قلبم قویه.
‫چه ارزشی داره؟
‫بدنم به جنگیدن ادامه میده...
‫درحالی که تا آخرین نفس ‫رنج می‌کشم و رنج می‌کشم؟
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم چطور کمکت کنم.
‫خیلی متاسفم.
‫فکر می‌کنم سزاوار یه مرگ خوبم.
‫حداقل یه مرگ بدون تشنج توی لحظات آخرم.
‫با کمی وقار برم،
‫تمیز و خشک.
‫ولی می‌دونم خواسته‌ی خیلی زیادیه...
‫مارتا، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫از این وضعیت لعنتی خسته شدم.
‫- میشه بهش کمک کنی، لطفاً؟ ‫- حتماً.
‫بیا برگردیم به تختت.
‫بیا. بذار کمکت کنم.
‫بیا دیگه.
‫خوبه.
‫آخرش معتاد میشم.
‫فکر کنم الانم هستم.
‫عیبی نداره. واقعاً میگم.
‫بیا، این کمکت می‌کنه.
‫هنوز اینجایی؟
‫آره.
‫بگم شامتو بیارن؟
‫گرسنه‌ای؟
‫نه.
‫اینگرید...
‫فکر می‌کنی باید با نزدیکترین دوستام،
‫خداحافظی کنم؟
‫به نظرم باید ‫هر کاری می‌خوای انجام بدی.
‫فقط آرامش و سکوت می‌خوام.
‫به این فکر کردی که ‫می‌خوای وقتتو چطور بگذرونی؟
‫و کجا؟
‫جایی هست که دوست داشته باشی بری؟
‫نگاه کن.
‫دونه‌های برف صورتی.
‫حتماً یه چیز خوبی راجع به ‫تغییرات آب و هوایی وجود داشته.
‫خب...
‫زنده موندم تا اینو ببینم.
‫پایان داستان «مردگان» جویس رو یادت میاد؟
‫خیلی مبهم.
‫«برف می‌بارید،»
‫«بر قبرستان خلوت،»
‫«به سستی در سراسر جهان.»
‫«و به آرامی،»
‫«مانند فرود پایان نهایی آنها،»
‫«بر همه‌ی زندگان و مردگان.»
‫داره دیر میشه و...
‫من باید برم.
‫ممنون.
‫فردا می‌بینمت.
‫هنوز نیم ساعت تا شروع فیلم مونده.
‫بهتر نیست بریم داخل و ‫جامونو قبل از شلوغی بگیریم؟
‫نه. می‌خوام راجع به یه چیزی ‫باهات صحبت کنم.
‫باشه.
‫دیگه با یه عذاب وحشتناک نمی‌میرم.
‫یه قرص خودکشی گیر آوردم.
‫ازم نپرس چطور،
‫توی دارک وب تقریبا هر چیزی پیدا میشه.
‫کلی هم مواد افیونی دارم
‫برای لحظه‌های درد.
‫و اینطوری بهم نگاه نکن،
‫ازت نمی‌خوام از این کار منصرفم کنی.
‫نمی‌دونم چی بگم.
‫امیدوارم بگی آره.
‫آره به چی؟
‫به اینکه ازت می‌خوام کمکم کنی.
‫توی چی کمکت کنم؟
‫من چند بار با مرگ روبرو شدم،
‫ولی همیشه یکی همراهم بوده.
‫ما خبرنگارها ‫یه جور خانواده‌ی سیار تشکیل میدیم.
‫این یه جنگ دیگه ست،
‫ازش نمی‌ترسم.
‫ولی...
‫مثل دفعات دیگه که با مرگ روبرو شدم...
‫نمی‌خوام تنها باشم، اینگرید.
‫ازت می‌خوام...
‫توی اتاق بغلی باشی.
‫فکر می‌کنم باید بریم جامونو بگیریم.
‫آره، حتماً، ولی ترجیح میدم ‫به صحبت کردن با تو ادامه بدم،
‫اگه اشکالی نداشته باشه.
‫باشه.
‫می‌دونی کی می‌خوای این کارو انجام بدی؟
‫دقیقاً نه.
‫تا یه ماه دیگه؟
‫قبل از اینکه اونقدر حالم بد بشه ‫که دیگه منو نشناسی.
‫این چند هفته‌ی آینده ‫باید نسبتاً خوب باشم،
‫ولی می‌خوام زود انجامش بدم.
‫دکترهام فکر می‌کنن برمی‌گردم
‫تا درمان رو کامل کنم.
‫بهتره به چیزی شک نکنن.
‫کجا می‌خوای این کارو انجام بدی؟
‫نمی‌خوام توی خونه باشم.
‫و نمی‌خوام به جایی برگردم ‫که توش خوشحال بودم.
‫همیشه اشتباهه که به جایی برگردی،
‫که واقعاً توش خوشحال بودی.
‫فقط خاطرات خوب دفعه‌ی اول رو خراب می‌کنی.
‫آره، می‌فهمم.
‫فکر می‌کنم برام راحت‌تر باشه ‫که خودمو رها کنم،
‫که دور و برم چیزهای آشنا نباشم،
‫چیزهای صمیمی.
‫فکر کنم اونجوری ممکنه دو دل بشم.
‫یه جای ناآشنا رو ترجیح میدم،
‫راحت و امن،
‫و نه خیلی دور.
‫به کمک من برای پیدا کردن یه جا
‫یا مستقر شدنت نیاز داری؟
‫نه، نه، نه.
‫نه، اون بخش رو خودم می‌تونم انجام بدم.
‫چیزی که نیاز دارم ‫کسیه که اونجا باهام باشه،
‫توی اتاق بغلی.
‫کسی که بهش نزدیکتری رو ترجیح نمیدی؟
‫ما خیلی به هم نزدیکیم.
‫آره، البته، البته که هستیم.
‫خدای من، ما خیلی بهم نزدیکیم. فقط...
‫چند سال بود که همدیگه رو نمی‌دیدیم.
‫استلا چی؟
‫یا مگی؟
‫یا ونسا؟
‫شماها از بچگی دوست بودین.
‫اعتراف می‌کنم اول به اونا فکر کردم.
‫از هر سه تاشون خواستم.
‫همه‌شون وحشت کردن ‫و همه‌شون گفتن نه.
‫درکم کردن،
‫ولی گفتن هیچوقت نمی‌تونن بخشی از
‫کمک به من ‫برای گرفتن جون خودم باشن.
‫به هیچ وجه.
‫- دخترت چی؟ ‫- برای اون منصفانه نیست.
‫من یه مادر غایب بودم.
‫نمی‌خوام مردنمو بهش تحمیل کنم.
‫حداقل می‌تونستی باهاش مشورت کنی ‫و بذاری اونم بخشی ازش باشه.
‫ما دو تا غریبه‌ایم، اینگرید.
‫وقتی در مورد تردیدهام به درمان ‫بهش گفتم،
‫اینو برام واضح کرد.
‫گفت «انتخاب خودته».
‫و حق با اونه.
‫درست.
‫مهم نیست چی بشه،
‫مردم ازت می‌خوان به جنگیدن ادامه بدی.
‫بهمون یاد دادن سرطان رو اینطوری ببینیم.
‫به عنوان یه جنگ... ‫بین بیمار و بیماری،
‫که یعنی بین خیر و شر.
‫اگه زنده بمونی، یه قهرمانی.
‫اگه ببازی، خب،
‫شاید به اندازه‌ی کافی نجنگیدی.
‫مردم دوست ندارن از کلماتی مثل
‫«آخر خط» یا «غیرقابل درمان» استفاده کنن.
‫این چیزا رو حرف شکست‌طلبانه می‌دونن.
‫چند تا از بدترین دیدگاه‌ها
‫از جامعه‌ی حمایت از سرطان میاد.
‫یه سریشون ‫سرطانت رو یه نعمت می‌دونن،
‫یه فرصت برای رشد معنوی.
‫مزخرفه!
‫مردم باید ببینن ‫این روش جنگیدن منه.
‫اگه اول خودمو خلاص کنم، ‫سرطان نمی‌تونه خلاصم کنه.
‫و وقتی اینقدر آماده‌ی رفتنم،
‫منتظر موندن چه فایده‌ای داره؟
‫کاملاً مطمئنی که آماده‌ای؟
‫کاملاً.
‫از اولین تشخیص.
‫می‌دونی، من یه ترس وحشتناکی از مرگ دارم.
‫می‌دونم.
‫کتابتو خوندم.
‫به خاطر همینه که اول از تو نخواستم.
‫ولی درکم می‌کنی، مگه نه؟
‫آره، درکت می‌کنم. ‫بهت حسودی می‌کنم.
‫کنترل زندگیتو در دست داری.
‫فقط ازت می‌خوام ‫روزهای آخر منتهی به اون همراهیم کنی،
‫انگار که توی تعطیلات باشیم.
‫فقط می‌خوام بدونم، ‫وقتی اتفاق می‌افته،
‫یه نفر توی اتاق بغلی هست.
‫این وحشت‌زده‌م می‌کنه، مارتا.
‫می‌فهمم.
‫به نظرم کاملاً حق اینو داری ‫که این کارو بکنی
‫و به خاطرش تحسینت می‌کنم،
‫ولی مطمئن نیستم بتونم کسی باشم ‫که تو رو مرده پیدا می‌کنه
‫اونقدر قوی نیستم.
‫تو خیلی قوی‌تر از اونی که فکر می‌کنی.
‫به هر حال، باید امتحان می‌کردم.
‫نمی‌تونم الان بهت جواب بدم، مارتا،
‫ولی قول میدم بهش فکر کنم.
‫الان خیلی گیج و وحشت‌زده‌ام.
‫می‌فهمم.
‫می‌فهمم که ناگهانی و...
‫دستپاچه کننده‌ست.
‫به یه نفر دیگه فکر می‌کنم.
‫- زیاده‌روی کردم؟ ‫- نه، نه.
‫- مارتا؟ ‫- سلام، اینگرید.
‫تصمیمو گرفتم.
‫بیا تو.
‫صاحبش یه طراح جواهره.
‫دوستمه، برای همین زیاد اجاره نمیدم.
‫هنوز چیدن وسایلت تموم نشده.
‫کمک می‌خوای؟
‫نه.
‫بعداً انجامش میدم.
‫و با این وجود، داری با مارتا میری.
‫اون کاملاً تنهاست، دیمیان.
‫هیچکدوم از دوستاش ‫توی این کار کمکش نمی‌کنن.
‫حتی بهم گفت اولین انتخابش نبودم.
‫دخترش که انگار اصلاً وجود نداره.
‫توی سال‌هایی که باهاش بودم،
‫هیچوقت بهم نگفت دختر داره.
‫می‌دونم، یه...
‫یه داستان غم‌انگیزه.
‫یه سوءتفاهم وحشتناک، وحشتناک.
‫بهش گفتی که با هم در ارتباطیم؟
‫نه.
‫در مورد تو ‫به صورت کلی صحبت کردیم.
‫- خاطرات خوبی ازت داره. ‫- واقعاً؟
‫رابطه‌ی ما بیشتر جسمانی بود.
‫همیشه داشت می‌رفت یه جای دیگه.
‫به همین خاطر رابطه‌مون ‫یه حس فوریت توش داشت.
‫مثل رابطه‌ با یه تروریست بود...
‫همیشه حس می‌کردم آخرین باره.
‫خب، به نظر اون که ‫یه عاشق خیلی خوب بودی.
‫دوست دارم بدونم ‫تو چه امتیازی بهم میدی.
‫باورم نمیشه ‫هنوز با من این حرف‌ها رو می‌زنی.
‫- جدی میگم. ‫- نه، جدی نیستی.
‫چیزی که جدیه وضعیت مارتاست.
‫و ترس تو از مرگ؟
‫همین تازگی یه کتاب ‫در مورد مرگ منتشر کردی.
‫به لطف اون کتاب بهش غلبه کردی؟
‫نه.
‫سلام. خوبی؟
‫بهترم.
‫خیلی بهتر از وقتی که گفتی آره.
‫کجایی؟ خونه‌ای؟
‫آره.
‫دارم به گل‌ها آب میدم.
‫فکر کردم کسی رو داری ‫که این کارو برات انجام بده.
‫دارم.
‫ولی امروز حس کردم خودم انجامش بدم ‫و دارم ازش لذت می‌برم.
‫باشه. خوبه.
‫تصمیم گرفتی کجا بریم؟
‫به خاطر همین زنگ زدم.
‫نزدیک وودستاکه،
‫حدود دو ساعت از شهر فاصله داره.
‫محشر به نظر میاد.
‫یه کم گرونه، ولی خب،
‫موقعیتش ایجاب می‌کنه.
‫خب، می‌دونی چقدر...
‫برای یه ماه اجاره‌ش کردم.
‫اینجوری باید ‫به اندازه کافی بهم وقت بده.
‫یه ماه؟
‫آره. تعداد سلول‌های خونم پایینه
‫و باید قبل از شروع درمان جدید ‫استراحت کنم،
‫و تو تنها کسی هستی که ‫می‌دونه به بیمارستان برنمی‌گردم.
‫اینجوری نیست که ‫یه تاریخ مشخص انتخاب کنم.
‫یعنی، به هر حال هیچوقت نمی‌فهمی.
‫ولی... من آماده رفتنم.
‫حتی میشه گفت لحظه‌شماری می‌کنم.
‫من قراره دو هفته‌ی دیگه
‫نزدیک وودستاک ‫توی بارد یه سخنرانی داشته باشم،
‫پس می‌تونیم همدیگه رو ببینیم.
‫فکر نکنم ایده‌ی خوبی باشه،
‫من تمام مدت با مارتا خواهم بود.
‫اگه بتونم بهت زنگ می‌زنم.
‫به یه وکیل نیاز پیدا می‌کنی.
‫آره، باید دنبال یکی بگردم.
‫بذار توی این کار کمکت کنم، ‫ولی باید همه‌چی رو بهشون بگم.
‫نه، نه، اگه اینجوریه نه.
‫این یه راز مطلقه.
‫مارتا حتی نمی‌دونه به تو گفتم.
‫باشه. ولی اگه به چیزی نیاز داشتی، ‫باید بهم بگی.
‫نگرانت میشم.
‫ممنون.
‫طبق این نقشه،
‫باید از این پله‌ها بریم بالا ‫تا وارد خونه بشیم.
‫باشه.
‫اینجا رو نگاه کن.
‫وای، خیلی قشنگه.
‫خیلی قشنگتر از عکس‌هاشه.
‫اون نقاشی یه هاپر واقعیه؟
‫فکر نکنم همچین چیزی رو اینجا ول می‌کردن.
‫یه کپی خیلی خوبه.
‫واقعی به نظر میاد.
‫صداشونو می‌شنوی؟
‫فوق‌العاده نیست؟
‫و می‌تونیم زیر آفتاب دراز بکشیم، ‫مثل اون نقاشی هاپر،
‫و نسیم شب رو حس کنیم.
‫خوبی؟
‫خیلی خوشحالم.
‫اشکالی نداره این اتاق رو بردارم؟
‫معلومه که نه. خونه‌ی توئه.
‫این یکی یه کم کوچیکه،
‫میرم پایین رو نگاه کنم.
‫خیلی خب.
‫من این یکی رو برمی‌دارم، باشه؟
‫خیلی هم عالی!
‫اشکالی نداره که اتاق بغلی نیستم؟
‫می‌تونم صدای نفس کشیدنت رو بشنوم!
‫و داد زدنت!
‫باشه!
‫بزن بریم.
‫بیا وسایلتو باز کنیم.
‫ممنون.
‫بعداً وسایلمو باز می‌کنم.
‫تو پرستارم نیستی، اینگرید.
‫مهمون منی.
‫باشه.
‫میرم وسایل خودمو باز کنم.
‫مارتا؟
‫چی شده، عزیزم؟
‫- باورت نمیشه. ‫- چی؟
‫فراموشش کردم!
‫چی رو فراموش کردی؟
‫قرص، قرص خودکشی!
‫همه قرص‌ها رو آوردم جز اون! ‫باید برگردیم.
‫اشکالی نداره، صبح اول وقت برمی‌گردیم.
‫- نه، فردا نه! ‫- نگرانش نباش.
‫باید الان بریم!
‫فقط باید مطمئن بشم
‫که گمش نکردم ‫یا جاشو عوض نکردم،
‫که فقط خوابشو ندیدم.
‫باشه.
‫خریدن یه قرص دیگه ‫خیلی پیچیده میشه.
‫یه دوستی دارم که ‫یه ریاضیدان رو می‌شناسه
‫که توی دارک وب پیداش کرد.
‫خیلی ناخوشاینده،
‫جدا از اینکه کاملاً غیرقانونیه.
‫ترسناکه...
‫وقتی می‌دونی همه‌ی اینا
‫درست پشت صفحه‌ی کامپیوترمون وجود داره.
‫حس یه جنایتکار رو دارم.
‫هیچوقت فکر نمی‌کردم ‫دوباره برگردم اینجا.
‫با اون خط افق فوق‌العاده.
‫زندگی همیشه سورپرایزت می‌کنه.
‫خیلی خب، بزن بریم.
‫- باشه. ‫- من از آشپزخونه شروع می‌کنم.
‫نگران نباش، پیداش می‌کنیم.
‫فقط سعی کن به جاهایی فکر کنی،
‫که معمولاً چیزها رو قایم می‌کنی.
‫این اولین چیزیه که تا حالا قایم کردم.
‫واقعاً؟
‫تنها چیزی که یادمه ‫اینه که گذاشتمش توی یه پاکت.
‫باشه.
‫چرا از دفترت شروع نکنم؟
‫- مشکلی نداره؟ باشه. ‫- آره، آره.
‫کجا گذاشتمش؟ کجا گذاشتمش؟
‫خدای من. ‫هیچوقت پیداش نمی‌کنیم.
‫یه پاکت پیدا کردم.
‫خودشه!
‫کجا پیداش کردی؟
‫توی میزت.
‫یه کلید به یه کشو بود و بازش کردم.
‫چطور می‌تونستم فراموش کنم؟
‫حتی کلیدشو برنداشته بودم؟
‫خب، لحظه آخر می‌خواستی برش داری، ‫ولی فراموش کردی.
‫خیلی عجیب نیست.
‫ممنون.
‫چه حس عجیبیه.
‫انگار بعد از مرگم اومدم اینجا.
‫خدایا، اینو نگو.
‫خیلی زوده که خودتو یه روح خطاب کنی.
‫بذار قبل از رفتن ‫اینجا رو مرتب کنم.
‫ممنون.
‫منو به خاطر این همه دردسر ببخش.
‫واقعاً متاسفم.
‫مشکلی نداره.
‫چه جای عالی‌ای برای برگشتن.
‫یخچال احمق.
‫کمک می‌خوای؟
‫نه، می‌تونم.
‫می‌دونی، شاید...
‫جا گذاشتن قرص یه جور نشونه بود؟
‫شاید اونقدر که فکر می‌کنی آماده نیستی.
‫بهت گفتم هیچوقت اینو بهم نگو.
‫یادم نمیاد اینو بهم گفته باشی.
‫فکر می‌کنم کلی چیز بهت گفتم.
‫مشکل مغز شیمی‌درمانی شده همینه.
‫حافظه‌م مدام داره خراب میشه ‫و خیلی راحت حواسم پرت میشه.
‫حتی بعد از تموم شدن درمان هم ‫می‌تونه ادامه داشته باشه،
‫و ممکنه سال‌ها طول بکشه.
‫حداقل من از این تیکه‌ش راحتم.
‫وقتی می‌نویسم...
‫وقتی می‌نوشتم...
‫مجبور بودم هزار بار غلط‌گیری کنم.
‫دیگه نمی‌تونم به قضاوتم ‫راجع به چیزی اعتماد کنم.
‫خب...
‫پس چرا به این تصمیم اعتماد داری؟
‫از کجا می‌دونی اونم ‫تقصیر مغز شیمی‌درمانی شده‌ت نیست؟
‫قرص رو تو کشوی بالاییِ ‫میز کنار تخت گذاشتم.
‫اگه فراموش کردم، ‫که فکر نمی‌کنم فراموش کنم،
‫تو بهم یادآوری کن.
‫و ترجیح میدم ‫دیگه راجع بهش صحبت نکنیم.
‫خب، به منم مربوط میشه، فکر نمی‌کنی؟
‫حتماً. البته.
‫یه نامه امضا شده برای پلیس می‌ذارم،
‫که همه‌چی رو توش میگم، ‫از جمله اسم قرص
‫و اینکه از کجا گرفتمش.
‫اسم تو هیچ جا نمیاد.
‫تنها کاری که باید بکنی ‫اینه که بگی هیچی نمی‌دونی.
‫از این حرفت کوتاه نیا.
‫نمی‌خوام اطلاعات بیشتری بهت بدم.
‫هرچی کمتر بدونی، بهتره.
‫این خیلی مهمه.
‫با در باز می‌خوابم،
‫و روزی که درو بسته ببینی...
‫روزیه که دیگه اتفاق افتاده.
‫این نشونه‌ست، در بسته.
‫می‌دونم سخته.
‫ولی فقط فکر کن توی تعطیلاتیم.
‫می‌تونی بنویسی، ‫می‌تونیم بریم و بیایم...
‫فکر نکنم بتونم تمرکز کنم.
‫و اگه بنویسم،
‫ممکنه یه جایی توش ظاهر بشی،
‫و نمی‌خوام این کارو بکنم.
‫آره. اگه پلیس تحقیق کنه،
‫ممکنه زندگیتو پیچیده کنه.
‫خب، این کارو نمی‌کنم.
‫تا وقتی مُردم صبر کن.
‫خدایا!
‫میشه نگی «تا وقتی مُردم صبر کن»، لطفاً؟
‫قول میدم.
‫دوست دارم این اطراف ‫یه باشگاه پیدا کنم
‫که بتونم چند روز در هفته برم.
‫اینجا فقط من غذا می‌خورم،
‫و نمی‌خوام وقتی تو تحلیل میری، ‫پنج کیلو وزن اضافه کنم.
‫یه فرصت بهم بده.
‫بهت می‌رسم.
‫نگاه کن، دارم غذا می‌خورم.
‫تقریباً مرگ را در دست‌هام نگه داشتم.
‫هیچوقت فکر نمی‌کردم ‫چیزی این‌قدر سبک باشد.
‫مارتا؟
‫صبح بخیر.
‫دارم صبحونه درست می‌کنم.
‫نون تست می‌خوای؟
‫نه، فقط یه کم قهوه.
‫خودت بردار. آماده‌ست.
‫آبمیوه هست، میوه هست...
‫هر چی می‌خوای.
‫رفتار دیروزم غیرقابل قبول بود.
‫کاملاً می‌فهمم که دیوونه‌ت کرد.
‫ولی توی وضعیت فعلیم، ‫نمی‌تونم قولی بدم.
‫پس، فقط محض احتیاط...
‫یه داروی آرام‌بخش نه چندان قوی ‫توی این کشو گذاشتم.
‫و اگه به نظرت غیرقابل تحمل شدم،
‫فقط یه دونه بخور ‫و می‌تونی ریلکس کنی.
‫دیشب حسابی به کارم می‌اومد.
‫تو...
‫تو بی‌نظیری، مارتا. ‫واقعاً... واقعاً هستی.
‫یه لیست از چیزهایی که باید بخریم نوشتم.
‫چند تا چیز نیاز داریم.
‫چیزی هست که بخوای برات بگیرم؟
‫فکر نکنم.
‫می‌خوای باهام بیای فروشگاه؟
‫شاید یه روز دیگه.
‫اینجا خیلی خوبه.
‫اگه اشکالی نداره، دوست دارم بمونم.
‫نه، معلومه که نه.
‫یه باشگاه هم همین نزدیکی پیدا کردم.
‫خیلی عالیه.
‫به نظرم ایده‌ی خیلی خوبیه.
‫خیلی‌خب، پس...
‫اگه به چیزی نیاز داشتی، تلفنم پیشمه.
‫ممنون عزیزم.
‫سلام.
‫دوست داشتم امروز از باشگاه استفاده کنم.
‫عضو هستین؟
‫نه. فقط برای یه مدت کوتاه توی شهرم.
‫اگه از یکی از مربی‌های خصوصیمون ‫استفاده کنین،
‫نیازی نیست عضو باشین.
‫باشه. پس از یکی از مربی‌هاتون ‫استفاده می‌کنم.
‫از جونا خوشتون میاد، مطمئن باشین.
‫ممنون.
‫خب، دوست داری گرم کردن رو ‫با استپ شروع کنی؟
‫- باشه. ‫- خوبه؟
‫به نظرت می‌تونی این کارو ‫۳۰ ثانیه انجام بدی؟
‫- حتماً. خیلی‌خب. ‫- باشه، شروع کن. امتحان کن.
‫شروع کردیم. خیلی خب، عالیه.
‫روی پات تمرکز کن.
‫و، اگه می‌تونی، دستتو حرکت بده...
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب، با هر قدم.
‫و تمومه.
‫عالیه. خیلی قوی هستی، خانم جوون.
‫چیزی که هستم، نفس‌بریده‌ست.
‫خب، اگه بخوای، انواع دیگه‌ای هم هست ‫که می‌تونیم انجام بدیم.
‫می‌تونی اینطوری امتحان کنی.
‫می‌تونی عقب و جلو بری.
‫یا می‌تونی روش بپری ‫و به چپ و راست،
‫یا عقب و روی جعبه بری.
‫- باشه. باشه. ‫- یه بار دیگه امتحان کن.
‫عالیه.
‫روی حرکتت تمرکز کن.
‫و نفس بکش.
‫دم و بازدم.
‫عالیه. یه بار دیگه.
‫همه‌چی مرتبه؟
‫وقتی بدن توی فرم عالی باشه، ‫دیرتر می‌میره.
‫وقتی مرگ بیاد،
‫ذهن می‌خواد بره، ‫ولی بدن به جنگیدن ادامه میده.
‫قلب با هر تپش، میگه «نه».
‫خب...
‫همین دلیل بیشتری برای مراقبت از خودته.
‫با یه دوست زندگی می‌کنم که داره می‌میره.
‫متاسفم.
‫بیا. بشینیم.
‫بیا اینجا.
‫کاری هست که بتونم انجام بدم؟
‫کاش می‌تونستم دلداریت بدم،
‫ولی دیگه اجازه نداریم ‫مراجعین رو لمس کنیم،
‫به خاطر شکایت‌ها و این چیزا.
‫و این یه مشکله،
‫چون ممکنه تصحیح حالت بدن مردم،
‫فقط با کلمات سخت باشه،
‫و لمس کردن خیلی مهمه.
‫این دنیا پوچ و غیرانسانیه.
‫به این زودی‌ها هم تغییری توش نمی‌بینم.
‫ولی ممنون، حسابی بهم دلداری دادی.
‫مدت‌ها بود می‌خواستم این کتابو بخونم.
‫عنوان فوق‌العاده‌ای نیست؟ ‫ولگردی هوس‌آلود.
‫می‌خوای بخریش؟
‫وقت نمی‌کنم تمومش کنم.
‫نحوه چیدمان اینجا رو دوست دارم.
‫نگاه کن.
‫مارتا گل‌هورن.
‫نمایی از زمین.
‫نوشته که فقط یه جنگ رو واقعاً دوست داری،
‫بعد از اون فقط داری وظیفه‌تو انجام میدی.
‫مال تو کدوم بود؟
‫بدون شک بوسنی.
‫جنگ مردم بوسنی برای زنده موندن،
‫در برابر یه ارتش کاملاً مجهز...
‫قلب همه‌ی ما رو دزدید،
‫که شاهد نسل‌کشی بودیم.
‫خبرنگار جنگی زن خیلی کمه.
‫جنگ یه چیز مردونه‌ست.
‫باید یه جورایی شبیه اون مردها بشی،
‫و این هیچوقت برای من مشکل نبود،
‫من همیشه مثل یه مرد زندگی کردم.
‫راستش، فکر می‌کنم ‫چیزی که میشل واقعاً از دست داد...
‫داشتن یه شخصیت مادرانه ‫توی زندگیش بود.
‫و توی این مورد، باید اعتراف کنم که
‫اون... حق داشت.
‫اینقدر به خودت سخت نگیر.
‫هی، ببین کی داره میاد شهر!
‫روح مهمونی!
‫«وضعیت چقدر می‌تونه بد بشه؟»
‫«هدایت زندگی شهری با درستکاری.»
‫دوست داری بریم؟
‫نه، می‌دونی چیه؟ قبلاً شنیدمش
‫و شبی نیست که بخوام دوباره تکرارش کنم.
‫همه‌ی ما ‫آخرالزمان شخصی خودمونو داریم.
‫روزای وحشتناکی رو با من می‌گذرونی؟
‫نه، نه، منظورم اون بود، سخنرانیش.
‫بحران جهانی، تغییرات آب و هوایی.
‫آره.
‫سلام.
‫موهات رو دوست دارم.
‫ممنون.
‫وقتی کابوس‌ها هجوم میارن،
‫به همه‌ی مردایی که دوست داشتم فکر می‌کنم.
‫مثل یه آهنگ می‌مونه.
‫یه آهنگ خوب.
‫حتی اگه فقط برای یه شب بوده باشه.
‫گاهی اوقات به دیمیان فکر می‌کنم.
‫هنوزم فکر می‌کنم رابطه بهترین راهه
‫برای دفع افکار متلاطم مرگ.
‫مثل اون کارملی‌های اسپانیایی.
‫جنگ‌ها منو تبدیل به ‫یه زن بی‌بند و بار کردن، اینگرید.
‫خوبه.
‫هنوز باهاش در ارتباطی؟
‫- با کی؟ ‫- دیمیان.
‫می‌دونی... گهگاهی.
‫«وضعیت چقدر می‌تونه بد بشه؟»
‫خب...
‫خیلی بدتر از چیزی که تصور می‌کنی، ‫دیمیان، عزیزم.
‫سلام.
‫خوبی؟
‫داشتم سعی می‌کردم بنویسم.
‫نمی‌تونم.
‫توی این جنگ، ‫قادر به نوشتن هیچی نیستم.
‫خوندن چی؟
‫عاشق خوندنی.
‫امتحان کردم.
‫با یه سری از نویسنده‌های مورد علاقه‌م ‫امتحان کردم.
‫دیگه اون جادو وجود نداره.
‫فاکنر رو میگم،
‫و همینگوی...
‫نمی‌تونم تمرکز کنم.
‫ذهنم فقط به پوچی پرواز می‌کنه.
‫اگه خیلی خسته‌ای،
‫من می‌تونم برات بخونم.
‫فقط خوندن نیست،
‫همه‌ی لذت‌ها کم شدن.
‫دیگه سخته که بدونی
‫به چی باید توجه کنی.
‫وقت خیلی کمی دارم
‫و نمی‌خوام هدرش بدم.
‫باشه.
‫موسیقی چی؟
‫فقط می‌تونم به آواز پرنده‌ها گوش بدم.
‫خب، خوشبختانه، ‫هر روز برامون یه تصنیف اجرا می‌کنن.
‫موسیقی تمرکزم رو ازم می‌گیره.
‫بین من و کاری که انجام میدم قرار می‌گیره،
‫حتی اگه فقط فکر کردن باشه.
‫شاید شیمی‌درمانی ‫روی شنواییم تاثیر گذاشته.
‫عزیزم.
‫به یه چیز خیلی کمی از خودم ‫تقلیل پیدا کردم.
‫آرزوم یه کم آرامش جسم و ذهنمه.
‫و فقط هر وقت ‫خاطره‌ای بهم هجوم آورد صحبت کنم.
‫زیاد حرف می‌زنم؟
‫نه، نه، نه، نه. ‫هر چقدر می‌خوای حرف بزن،
‫من عاشق گوش دادن به توام.
‫چی شده؟
‫چیزی شده؟
‫در اتاقت بسته بود، ‫برای همین فکر کردم...
‫خیلی متاسفم.
‫یه پنجره باز کردم
‫و حتماً نسیم در رو بسته.
‫خدای من!
‫فکر می‌کنی منصفانه‌ست که ‫از دستم عصبانی باشی،
‫چون هنوز زنده‌ام؟
‫به عنوان یه تمرین بهش فکر کن.
‫حالا می‌دونی قراره چطور باشه.
‫می‌دونی چه حسی بهت دست میده.
‫باید یه سری تماس بگیری،
‫و همه‌ی چیزهایی که ‫در موردش صحبت کردیم رو انجام بدی.
‫و هیچوقت هیچی نمی‌دونستی...
‫ما توی تعطیلات بودیم...
‫لطفاً، فقط تمومش کن!
‫باشه.
‫بهتر نیست شب رو تموم کنیم؟
‫یا خانم جوون می‌خواد ‫به تماشای فیلم ادامه بده؟
‫گفتی فیلم «مردگان» رو دارن؟
‫یا خوابشو دیدم؟
‫آره، دارنش.
‫می‌خوای ببینیش؟
‫آره، لطفاً.
‫اینم از این.
‫ایناهاش.
‫آره، روزنامه‌ها درست میگن.
‫برف همه‌جای ایرلند رو گرفته.
‫روی هر قسمتی از دشت تاریک مرکزی،
‫روی تپه‌های بدون درخت می‌باره.
‫به آرومی روی باتلاق آلن،
‫و دورتر به سمت غرب، ‫به آرومی می‌باره،
‫توی امواج تاریک و سرکش شانون.
‫یکی یکی، ‫همه‌مون داریم سایه میشیم.
‫برف می‌باره،
‫توی اون قبرستون خلوت می‌باره،
‫جایی که مایکل فیوری دفن شده.
‫به آرامی در سراسر جهان می‌باره،
‫و به آرامی می‌باره،
‫مثل فرود پایان نهاییشون،
‫بر همه‌ی زندگان و مردگان.
‫صداشونو می‌شنوی؟
‫روز شده.
‫و زنده‌ای.
‫این خیلی زیاده.
‫آره؟
‫- سخت‌تر از چیزیه که فکر می‌کردم. ‫- باشه.
‫فکر کنم باید بشینم.
‫خیلی خب. آره، بیا اینجا بشینیم.
‫بیا، بذار کمکت کنم.
‫هی، هواتو دارم. بشین.
‫خوبه.
‫خیلی‌خب.
‫- خیلی بهتر شد. ‫- خوبه.
‫قبل از اومدن به اینجا، ‫یه وصیتنامه‌ی جدید نوشتم.
‫بیا الان از این چیزا صحبت نکنیم، لطفاً
‫آپارتمان و هر چی توش هست رو
‫برای میشل و تو می‌ذارم.
‫دفتر خاطرات جنگیت رو توی میزت پیدا کردم.
‫می‌خوای باهاشون چیکار کنیم؟
‫اشکالی نداره بخونمشون؟
‫معلومه که می‌تونی بخونیشون.
‫می‌تونم داستانتو تعریف کنم؟
‫هر کاری می‌خوای می‌تونی بکنی.
‫من دیگه اینجا نیستم.
‫می‌تونم اینو بگم؟
‫نه.
‫باشه.
‫بیا الان راجع بهش حرف نزنیم، باشه؟
‫خیلی‌خب، اونجا می‌بینمت. خداحافظ.
‫اینگرید عزیز،
‫امروز روز خیلی قشنگیه که به نظر من...
‫سلام.
‫- همه‌چی مرتبه؟ ‫- آره.
‫این نسیم خیلی لذت‌بخشه.
‫مواظب باش، یه کم سرده.
‫اگه بهم نیازی نداری، میرم باشگاه.
‫ولی اگه بخوای می‌تونم بمونم.
‫نه. لطفاً برو. ‫نمی‌خوام باعث ناراحتی باشم.
‫باعث ناراحتی نیستی.
‫خیلی خوب رفتار کردی.
‫درباره‌ی من با مربیت صحبت کردی؟
‫خب... پیش اومد.
‫داشتم در مورد روی فرم بودن حرف می‌زدم،
‫و تپش قلب برای زنده موندن.
‫می‌دونی، همه‌ی چیزایی که ‫توی بیمارستان در موردش صحبت کردی
‫ولی طوری بهم نگاه کرد که انگار دیوونه‌ام،
‫برای همین بهش گفتم ‫یه دوست دارم که مریضه.
‫همین.
‫فقط یادت باشه، ‫تو هیچی در مورد این چیزی نمی‌دونی.
‫بیا اینجا.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫بهش دروغ گفتم، خوشم نمیاد.
‫خب، باید تمرین کنی.
‫دروغ گفتن؟
‫آره. تو رسماً از قصد مارتا خبر نداری.
‫آره.
‫یه وکیل پیدا کردم، ‫اگه بهش نیاز پیدا کردی.
‫ممنون. ‫بیا فعلاً در موردش حرف نزنیم.
‫سخنرانیت چطور پیش رفت؟
‫خب، از اینکه قبول نکردم سوال جواب بدم ‫خیلی خوشحال نشدن.
‫آخرش،
‫مردم شروع به غرغر کردن کردن ‫و یه نفر بهم گفت ترسو.
‫برام مهم نیست.
‫وقت خیلی زیادی رو
‫صرف اهمیت دادن به شهرتم کردم، ‫و برای چی؟
‫خب، با همه‌ی اون وقتی که ‫دوباره به دست آوردی چیکار می‌کنی؟
‫بیشتر از کارهایی انجام میدی که دوست داری؟
‫باید اعتراف کنم که علاقه‌م به چیزها
‫با پیرتر شدنم داره کم میشه.
‫مارتا هم چند روز پیش همینو گفت.
‫چیزهای خیلی کمی مونده که ‫واقعاً بتونه ازشون لذت ببره.
‫می‌فهمم.
‫ولی تو مریض نیستی.
‫نه، ولی منم همین حسو دارم، ‫مخصوصاً بعد از همه‌گیری.
‫سینما نمیرم یا موسیقی گوش نمیدم.
‫مطالعه زیاد می‌کنم،
‫ولی فقط موضوعات مربوط به سخنرانی‌هام.
‫هنوزم به گالری‌ها میری؟ ‫قبلاً خیلی دوست داشتی.
‫وقتی با هم بودیم، همیشه می‌رفتیم
‫و راجع به اینکه ‫هنر چقدر قدرتمنده صحبت می‌کردیم.
‫هنوزم دوست داری؟
‫اگه همه‌ی شاعرهای دنیا ‫بشینن و یه شعر بنویسن،
‫در مورد بحران آب و هوا، ‫حتی یه درخت رو هم نجات نمیده.
‫حداقل هنوز به درخت‌ها علاقه داری.
‫به رابطه‌ هم علاقه دارم.
‫خب، پس اوضاع اونقدرا هم بد نیست.
‫وقتی جوون بودم،
‫اگه یه روز بدون رابطه می‌گذشت، ‫فکر می‌کردم ناقصه.
‫یادمه.
‫دل تنگ گذشته نیستم، ‫ولی دلتنگ شبایی‌ام که نوشیدنی می‌خوردیم،
‫‌و مواد می‌کشیدیم، رابطه داشتیم،
‫همه‌ی اونا حواسمونو از چیزی که ‫واقعاً می‌خواستیم انجام بدیم پرت نمی‌کرد.
‫تو نوشیدنی می‌خوردی و مواد می‌کشیدی.
‫یعنی، بیشتر از من به هر حال.
‫نمی‌دونم تو چقدر می‌خوردی،
‫ولی همیشه طوری رفتار می‌کردی ‫که انگار مثل بقیه‌ی ما نشئه‌ای.
‫ولی یه بخش اساسی از مهمونی بودی.
‫یعنی، تا وقتی که خسته شدی
‫و رفتی اروپا رو کشف کنی.
‫می‌خوای راجع به اون صحبت کنی؟
‫در مورد سخنرانیت بگو.
‫باید اعتراف کنم که ‫یه جورایی تک‌بعدی شدم.
‫پسرم دیگه باهام حرف نمی‌زنه،
‫چون پنهون نکردم که چقدر وحشت کردم،
‫از اینکه زنش دوباره حامله شده.
‫اصلاً نمی‌خواد نزدیکش باشم
‫از ترس اینکه سقط جنین کنه.
‫چی؟ چطور تونستی بهش بگی که ‫نباید یه بچه‌ی دیگه داشته باشه؟
‫- این سومین بچه‌شونه! ‫- چی...
‫خب، جایگزین منطقی بعدی چیه؟
‫اینکه مردم شروع به خودکشی کنن؟
‫مردم باید یه بار برای همیشه،
‫از وضعیت سیاره‌ی وامونده‌ای که ‫توش زندگی می‌کنن، آگاه بشن
‫خب، شاید این بهترین موضوع برات نیست
‫داری با یه زن در حال مرگ زندگی می‌کنی،
‫تو دنیایی که خودش در حال احتضاره.
‫واقعاً فکر می‌کنی ‫وضعیت اینقدر ناامیدکننده‌ست؟
‫آره. علم رو بخون و ‫ببین دنیا باهاش چیکار می‌کنه.
‫دارن بیشتر از همیشه ‫دی‌اکسید کربن تو هوا آزاد می‌کنن.
‫دیر یا زود،
‫و می‌ترسم به زودی باشه، ‫همه‌ی دنیا به فنا میره.
‫هیچی بیشتر از بقای نئولیبرالیسم،
‫و ظهور راست افراطی،
‫پایان سیاره رو تسریع نمی‌کنه.
‫و ما هر دوشونو اینجا داریم، ‫دوشادوش هم راه میرن.
‫متاسفم، نمی‌خواستم ناراحتت کنم، ولی...
‫از این موضوع خیلی عصبی میشم.
‫نمی‌تونی همینطوری به مردم بگی که ‫هیچ امیدی نیست.
‫غم‌انگیزه.
‫و شاید واقعاً ناخوشایند باشه که اینو بگم،
‫ولی من کاملاً ایمانمو
‫به انجام کار درست توسط مردم از دست دادم.
‫من هر روز انتظار دارم ‫جسد مارتا رو تو تختش پیدا کنم،
‫ولی باعث نمیشه ‫از هر دقیقه‌ای باهاشم بذت نبرم.
‫برعکس.
‫دارم ازش اون یاد می‌گیرم، ‫تو هم باید یاد بگیری،
‫چون راه‌های زیادی ‫برای زندگی کردن توی یه تراژدی هست.
‫البته که دردناکه،
‫ولی می‌تونم تحملش کنم.
‫و دارم سعی می‌کنم زندگی کنم،
‫با همون لذتی که اون داره زندگی می‌کنه،
‫و با همون قدردانی، پس...
‫آخرین چیزی که نیاز دارم ‫یه سخنرانی مثل مال توئه.
‫همیشه به خاطر این تحسینت کردم.
‫چی؟
‫تو یکی از معدود افرادی هستی ‫که می‌دونه چطور رنج بکشه
‫بدون اینکه باعث بشه بقیه احساس گناه کنن.
‫فکر می‌کنی خیلی طول می‌کشه؟
‫نه، به زودیه. هر لحظه ممکنه.
‫باید آماده باشی.
‫پلیس‌ها رو می‌شناسم.
‫همه‌ی جور سوالی ازت می‌پرسن،
‫مثل لاشخورها رابطه‌تونو زیر و رو می‌کنن.
‫به یه جور فیلمنامه‌ی ذهنی نیاز داری.
‫نه، بهش فکر کردم، دارم.
‫خوبه. قوی بمون و به داستانت بچسب.
‫و وقتی اتفاق افتاد،
‫قبل از اینکه به من زنگ بزنی ‫باید به پلیس زنگ بزنی.
‫نه، باید به دخترش زنگ بزنم.
‫باید قبل از تو به اون زنگ بزنم.
‫باشه، ولی مواظب باش چی بهش میگی.
‫مجبور شدم در مورد وضعیت به وکیل بگم.
‫چرا باید همه‌ی این کارها رو بکنیم، ‫انگار که جنایتکاریم؟
‫آدمای در حال مرگ، ‫نباید حق داشته باشن که
‫به زندگیشون با وقار پایان بدن؟
‫وقتی سیستم سلامت لرزان ما
‫کاملاً فرو بریزه، ‫این حق رو خواهند داشت.
‫مارتا؟
‫اینگرید عزیز،
‫امروز روز خیلی قشنگیه
‫که به نظرم لحظه‌ی رفتن بود.
‫اینه توی اتاق پایین نبودی، ‫بهم تسلی داد
‫حتی با اینکه قرارمون بود باشی
‫ولی می‌دونی من همیشه بداهه عمل می‌کنم
‫و تقریباً خوشحالم از اینکه
‫درحالی که روی صندلی دراز می‌کشم ‫و محو میشم،
‫تو بیرون توی دنیایی،
‫چیزی متفاوت از مرگ من رو تجربه می‌کنی.
‫هیچکس نمی‌تونه تو رو ‫به همدستی متهم کنه.
‫تو منو همراهی کردی
‫همونقدر که یه انسان می‌تونه ‫انسان دیگه رو همراهی کنه.
‫به دخترم زنگ بزن ‫و بهش بگو متاسفم.
‫و ممنون، عزیزم.
‫مارتا.
‫هر کاری بخوای انجام میدم.
‫شام خوردیم و بعدش ‫یه فیلم از باستر کیتون دیدیم.
‫قبلاً اینو بهتون گفتم.
‫و چیز عجیبی متوجه نشدی،
‫چیزی که باعث بشه شک کنی...
‫سعی کن به یاد بیاری.
‫کاملاً یادمه، شب خوبی بود.
‫هیچ حرکتی نبود؟ ‫چیزی نگفت؟
‫شب بخیر گفتیم و بعد من رفتم بالا
‫و تا دیروقت بیدار موندم ‫و یه کتاب خوندم،
‫که مارتا پیشنهاد داده بود، ‫به اسم ولگردی هوس‌آلود.
‫در مورد الیزابت تیلور و ریچارد برتونه.
‫- می‌شناسینش؟ ‫- نه.
‫من و مارتا هر دو فکر می‌کردیم ‫واقعاً بامزه‌ست.
‫سعی کن فقط به سوالاتی که ‫ازت می‌پرسم جواب بدی.
‫صبح فرداش چیکار کردی؟
‫با یه دوست ناهار خوردم.
‫و وقتی برگشتم، صداش کردم
‫و وقتی جواب نداد،
‫به اتاق خوابش رفتم.
‫ولی اونجا نبود.
‫برای همین به حیاط پشتی رفتم ‫و اونجا بود که دیدمش.
‫و اولش، فکر کردم روی صندلی دراز خوابیده
‫و خیلی دستپاچه شدم ‫و به آمبولانس زنگ زدم.
‫و اونا خیلی سریع رسیدن
‫و بعد امدادگرها اونو دیدن
‫و بعد گفتن کاری از دستشون برنمیاد.
‫هیچکس این قرص رو اتفاقی نمی‌خره،
‫اگه به خودکشی یا کشتن کسی فکر نکنه،
‫پس از این موضوع چیزی نمی‌دونستی؟
‫راجع به چی؟
‫راجع به اینکه این قرص غیرقانونی رو داشته.
‫نه. اون برای دردش دارو مصرف می‌کرد،
‫می‌دونی، پچ و قرص، ولی...
‫هیچوقت جزئیاتشو با من درمیون نذاشت.
‫عجیبه که،
‫که اینقدر دوستای خوبی بودین،
‫ولی چیزی بهت نگفته.
‫نمی‌تونی همینطوری بری توی داروخونه ‫و این قرص رو بخری.
‫به دست آوردنش خیلی سخته.
‫به نظرم وقتی خونه رو اجاره کرده،
‫از قبل می‌دونسته می‌خواد چیکار کنه، درسته؟
‫ممکنه،
‫ولی چیزی به من نگفت.
‫از آخرین درمان خسته شده بود
‫و می‌خواست قبل از برگشتن،
‫برای دور بعدی شیمی‌درمانی استراحت کنه.
‫از اون تیپ آدمایی نبود که تسلیم بشه.
‫شکایتی نمی‌کرد؟
‫چیزی نگفت که باعث بشه حس کنی...
‫پایان رو حس کنی؟
‫مسئولیت بزرگی برای تو بود.
‫گاهی اوقات شکایت می‌کرد.
‫از چی شکایت می‌کرد؟ ‫چی می‌گفت؟
‫تمرکزش رو از دست داده بود.
‫مثلاً، نمی‌تونست بخونه یا بنویسه.
‫زندگیش به زنده موندن تقلیل پیدا کرده بود.
‫می‌دونی، خیلی سخت باور می‌کنم که
‫چیزی نگفته باشه ‫که باعث بشه به پایان شک کنی.
‫خیلی واضح بود که خیلی مریضه،
‫ولی می‌خواست قبل از برگشتن به بیمارستان ‫یه تعطیلات بره.
‫قبلاً اینو بهتون گفتم.
‫خب، ما با یه سری از ‫دوستای نزدیک مارتا هم صحبت کردیم.
‫در کل، همه‌شون با شهادت تو مطابقت دارن.
‫ولی یکی از اونا، استلا برن،
‫بهمون گفت که ‫بعد از اینکه شیمی‌درمای مارتا تموم شد،
‫پیشنهاد داده که
‫همراهش به یه خونه در حومه شهر بره،
‫جایی که قصد خودکشی داشت.
‫ازش خواسته که به قول خودش...
‫«توی اتاق بغلی باشه.»
‫و دوستش قبول نکرد.
‫من توی اتاق بغلی نبودم، ‫اتاق طبقه پایین بودم.
‫وقتی با خانم برن صحبت کردم،
‫و خودکشی رو بهش اطلاع دادم،
‫گفت که تعجب نکرده.
‫کاری که مارتا کرد یه اسم دیگه هم داره، ‫بهش میگن اتانازی.
‫خب، هر چی دوست داری صداش کن،
‫ولی، برای من، ‫کاری که دوستت کرد یه جرمه،
‫و به عنوان یه پلیس، به عنوان یه انسان،
‫به عنوان یه مرد معتقد،
‫به شدت مخالف هر کسی‌ام ‫که مرتکب جرم بشه.
‫و البته، هر کسی که ‫توی اون جرم معاونت و همکاری کنه.
‫دیمیان، میشه لطفاً بیای اداره‌ی پلیس؟
‫انگار تموم شدنی نیست.
‫چطور توضیح میدی که دوستت مارتا
‫با خانم برن اینقدر صریح بود،
‫ولی با این حال در مورد نیتش ‫هیچی به تو نگفت؟
‫دیگه یه کلمه هم نمیگم.
‫اگه بازداشتم، اتهامات رو بهم بگین.
‫وگرنه، توی راهرو منتظر وکیلم می‌مونم.
‫خیلی دوراندیشانه عمل کردی.
‫چی باعث شد فکر کنی ‫به وکیل نیاز پیدا می‌کنی؟
‫چرا از دوستت نمی‌پرسی، ‫اون شاهد بازجویی بود.
‫به نظرم داری دروغ میگی.
‫و اینکه از اون دسته آدمایی هستی ‫که اگه دوستی ازت بخواد،
‫که توی خودکشی کمکش کنی، نه نمیگی.
‫بذار بره.
‫سلام.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- خوبی؟ ‫- خوبم.
‫این وکیل منه، سارا.
‫- سلام. خوش‌وقتم. ‫- ممنون که اومدین.
‫البته. دیمیان همه‌چی رو بهم گفت.
‫چیزی هست که ‫لازم باشه در مورد بازجویی بدونم؟
‫خب، باهام طوری رفتار کرد ‫که انگار من قاتلم.
‫- ولی تو با من بودی. ‫- براش مهم نیست.
‫اصرار داره که توش دخیل بودم.
‫باشه، ولی...
‫با یکی از دوستای مارتا صحبت کرده، ‫استلا برن،
‫که گفته مارتا اول به اون گفته،
‫و اون قبول نکرده کمکش کنه.
‫خیلی‌خب، مطمئنم همه‌چی ضبط شده.
‫و این افسر پلیس شاهد همه‌چی بود.
‫حالا می‌تونی بیای تو.
‫من تنها میرم تو. وکیلشم.
‫نگران نباش، همه‌چی خیلی واضحه.
‫ممنون که اومدی.
‫خواهش می‌کنم.
‫خدایا! چه آدم عوضی‌ای!
‫هیچوقت اینطوری باهام رفتار نشده بود.
‫خیلی بدشانس بودی که ‫به یه متعصب مذهبی برخوردی،
‫ولی دیگه مزاحمت نمیشه.
‫یه شکایت تنظیم می‌کنم.
‫خیلی ممنون بابت همه‌چی.
‫هنوز باید تا ۴۸ ساعت آینده در دسترس باشی،
‫تا تشریفات قانونی تموم بشه.
‫بهشون گفتم اگه لازم باشه بهم زنگ بزنن.
‫توی خونه می‌مونم.
‫همه‌ی اطلاعاتی که لازمه رو دارین؟
‫آره، دیمیان بهم داد.
‫اگه چیزی پیش اومد بهم زنگ بزنین، باشه؟
‫من برمی‌گردم دفتر.
‫واقعاً بهت تسلیت میگم.
‫- ممنون. ‫- ممنون، سارا.
‫خداحافظ.
‫باورم نمیشه استلا اینو بهش گفته باشه.
‫خب، احتمالاً گیرش انداخته،
‫کامپیوتر و گوشی مارتا رو هم دارن.
‫می‌دونی صحبت کردن یا نه؟
‫نه، نمی‌دونم، هیچی بهم نگفت.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫باید برگردم خونه و ‫وسایل مارتا رو جمع کنم.
‫ببخشید.
‫الو؟
‫بفرمایید.
‫میشله.
‫دختر مارتا؟
‫بله، البته.
‫نه، نه، معلومه که می‌تونی بیای.
‫همین الان دارم میرم اونجا. ‫آدرس رو برات می‌فرستم.
‫باشه، به زودی می‌بینمت. خداحافظ.
‫عجب. عجب.
‫من برمی‌گردم شهر،
‫وقتی برگشتی خبرم کن ‫تا توی اسباب‌کشی کمکت کنم.
‫ممنون بابت همه‌چی.
‫و می‌تونی بهم بگی ‫با میشل چطور پیش رفت.
‫حتماً.
‫- ممنون. بهت زنگ می‌زنم، باشه؟ ‫- باشه. مواظب خودت باش.
‫سلام، من میشلم.
‫من اینگریدم.
‫سلام.
‫- بریم داخل، باشه؟ ‫- باشه.
‫بیا تو.
‫می‌خوای اتاق مادرتو ببینی؟
‫بله، لطفاً.
‫اون پایینه، آخر راهرو.
‫قهوه درست کردم.
‫می‌خوری؟
‫چای هم دارم.
‫نه، قهوه عالیه. ممنون.
‫بفرمایید.
‫راجع به من بهت چیزی گفت؟
‫البته که گفت.
‫و بهم گفت خیلی ناراحت بودی ‫از اینکه هیچوقت پدرتو ندیدی.
‫پس در مورد پدرم هم بهت گفته؟
‫گفت.
‫فکر نمی‌کنی می‌تونست به پدرم کمک کنه،
‫وقتی از جنگ برگشت؟
‫تا جایی که می‌تونست بهش کمک کرد.
‫پدرت خیلی آسیب‌دیده برگشت،
‫و می‌خواست به یه شهر دیگه بره ‫و زندگی جدیدی رو شروع کنه.
‫برنامه‌هاش هیچوقت شامل تو یا مارتا نبود.
‫و مادرت پایان رابطه رو پذیرفت و...
‫و اونو توی وضعیت خیلی بدی دید
‫که یه کم دلداریش داد ‫تا بهش آرامش بده
‫و اون دلداری تبدیل به یه چیز بیشتر شد.
‫و تو ثمره‌ی اون لحظه‌ای.
‫مادرم در مورد این لحظه ‫هیچوقت چیزی بهم نگفت.
‫توضیح دادن این چیزها به یه بچه سخته.
‫می‌تونست بعداً بهم بگه.
‫اون موقع دیگه انقدر ازش دور شده بودی،
‫که دیگه حس نمی‌کرد ممکن باشه.
‫اون یه نوجوان بود،
‫یه عمر برای زندگی کردن داشت،
‫و پدرت به سن دیگو رفت،
‫و هیچ تلاشی برای شناختن تو نکرد.
‫خب، اینگرید،
‫فکر می‌کنی من ‫کاملاً راجع به مارتا اشتباه می‌کردم؟
‫بی‌انصاف بودی،
‫ولی هیچکس نمی‌تونه به خاطر اینکه ‫می‌خواستی بدونی پدرت کیه، سرزنشت کنه.
‫داستان غم‌انگیزیه،
‫برای هر دوتون خیلی دردناک بود.
‫اینقدر به خودت سخت نگیر،
‫مارتا مادر بی‌نقصی نبود.
‫نه، نبود.
‫می‌تونم امشب اینجا بمونم؟
‫آره، البته. اینجا خونه‌ی مادرته!
‫مارتای عزیز،
‫فکر کردم دوست داشته باشی بدونی ‫به خونه‌ی تو جنگل برگشتم،
‫تا وسایلتو جمع کنم.
‫دخترت اومد دیدنم.
‫هنوز دارم می‌لرزم.
‫خیلی شبیه توئه.
‫ازم پرسید می‌تونه بمونه ‫و توی تختت بخوابه...
‫و، البته، من گفتم آره.
‫فکر می‌کنم مرگت ‫اونو بهت نزدیکتر کرده.
‫هیچوقت فکر نمی‌کردم ‫اونو به ارث ببرم،
‫حتی اگه فقط برای یه روز باشه.
‫خونه پر از توئه.
‫وقتی بعد از صحبت با پلیس اومدم خونه،
‫اولین چیزی که دیدم در اتاق تو بود،
‫و باز بود.
‫و با خودم گفتم، «اون زنده‌ست.»
‫اومدم این بیرون ‫که به صدای پرنده‌ها گوش بدم.
‫مادرت اینطوری بیدار میشد،
‫سپیده‌دم،
‫و درست همینجا دراز می‌کشید.
‫نگاه کن، داره برف میاد.
‫برف می‌باره.
‫روی استخر خلوتی می‌باره که
‫هیچوقت ازش استفاده نکردیم.
‫روی جنگل می‌باره،
‫جایی که قدم زدیم و تو،
‫خسته، روی زمین دراز کشیدی.
‫روی من و دخترت می‌باره.
‫روی زندگان و مردگان می‌باره.