ارائه شده توسط وبسایت مووی شو MovieSho.com
‫براساس رمان «من با لوه کی‌وان آشنا شدم» ‫نوشته‌ی چو هه‌جین.
ارائه شده توسط وبسایت مووی شو MovieSho.com
‫وقتی فرود اومدیم، باهم حرکت نکنین. ‫جدا جدا برین.
‫توی قسمت گمرک، یه بخش بازرسی می‌بینین، ‫اونجا پاسپورت‌هاتون رو نشون می‌دین.
‫سعی کنین خودتون رو مضطرب نشون ندین. ‫هرکاری گفتن انجام بدین.
‫ولی آقا، اگه ازمون سوال بپرسن چی؟
‫«ببخشید، من انگلیسی صحبت نمی‌کنم.» ‫فقط همین رو باید بگین.
‫داریم برای فرود آماده می‌شیم. ‫به خاطر امنیت خودتون لطفاً بشینین.
‫چشم، خانم.
‫وقتی از هواپیما پیاده شدین، برین گیت ۳. ‫دم دست‌شویی همدیگه رو می‌بینیم.
‫«من انگلیسی بلد نیستم.»
‫- صبر کن، پس من چیکار کنم؟ ‫- من انگلیسی صحبت نمی‌کنم.
‫حفظـش کن، وگرنه ممکنه گیر بیفتی.
‫- اگه گیر افتادیم چیکار کنیم؟ ‫- کاپیتان هواپیما صحبت می‌کنه.
‫به زودی در فرودگاه بروکسل فرود میایم.
‫بعدی.
‫ببخشید، من انگلیسی...
‫[دفتر مهاجرت]
‫جئون چون‌بونگ.
‫لی هان‌گیل.
‫پارک دونگ‌هون.
‫کیم جونگ‌شیک.
‫لی گوانگ‌چول.
‫ببخشید، رفیق. ‫اینجا کجا می‌شه؟
‫خودم می‌رسونمت، چهل یورو می‌شه.
‫وقتی رسیدیم اونجا پولش رو می‌دم.
‫اینم کرایه.
‫نمی‌دونم داستانت چیه ‫ولی من بدشانسی نمی‌خوام، بگیرش.
‫اگه خواستی برگردی چین بهم زنگ بزن.
‫این کارتِ منه.
‫برو.
‫لطفاً همدیگه رو هل ندین.
‫لطفاً از صف خارج نشین.
‫نمی‌تونی اونجا وایسی. ‫باید بری اون‌طرف.
‫بفرمایید داخل.
‫بعدی.
‫حرکت کنین، لطفاً. ‫حرکت کنین.
‫لطفاً این فرم رو پر کنین.
‫[اسم: لوه کی‌وان ‫ملیت: جمهوری خلق کره]
‫بعدی.
‫باید یه کپی از کارت شناسایی‌تون رو ‫به این فرم وصل کنین.
‫کارت شناسایی.
‫پاسپورت.
‫یه کپی از پاسپورت یا هر کارت شناسایی‌ای ‫که دارین رو به فرم وصل کنین.
‫شما...
‫لطفاً از مترجم کمک بگیرین.
‫
‫آره.
‫شما، کمک بگیرین.
‫آقای لوه کی‌وان؟
‫سلام، من کیم گیونگ‌شیل، ‫مترجم‌تون هستم،
‫
‫خیلی شانس آوردین. ‫معمولاً باید از قبل مترجم رزرو کنین.
‫خوشحال می‌شم کمک‌تون کنم. ‫بریم داخل؟
‫- سلام، حالت چطوره؟ ‫- سلام.
‫اول باید یه سری اطلاعات شخصی‌تون رو ‫به ما بدین.
‫اسم، تاریخ تولد، کشور و شهری که ‫توش متولد شدین.
‫اسم من لوه کی‌وان‌ـه.
‫اول دسامبر سال ۱۹۹۰ متولد شدم.
‫جمهوری دموکراتیک خلق کره، یوسی‌گون، ‫مزرعه‌ی اشتراکی هاسانگ، کمپ ۷.
‫من توی واحد هفتم مزرعه به دنیا اومدم.
‫از طریق یه واسطه‌ای که داییـم پیدا کرد ‫تونستم پاسپورت بگیرم.
‫پس آقای لوه، یعنی شما ‫سال ۲۰۱۹ به چین فرار کردین،
‫ولی دورانی که توی «یانجی» زندگی می‌کردین ‫شاغل نبودین.
‫چطور از پس هزینه‌ی بلیت هواپیما به بلژیک
‫و پاسپورت جعلی براومدین؟
‫خب...
‫خب، مادرم...
‫منظورتون اینه که پولش رو مادرتون داده؟
‫مامان، چرا غذا نمی‌خوری؟
‫گرسنه نیستم.
‫درضمن تنهایی غذا خوردن ‫توی روز تولدت خوش‌شانسی میاره.
‫می‌گن اگه این‌کار رو بکنی،
‫کل زندگیـت هیچ‌وقت گرسنگی نمی‌کشی.
‫می‌گن اگه نودلـت رو کامل بخوری ‫عمرت طولانی‌تر می‌شه،
‫پس انقدر نودل‌هات رو خرد نکن، باشه؟
‫خیلی‌خب، باشه.
‫مامان، امروز هم می‌ری سرکار؟
‫می‌دونی که مردم روزهای سرد ‫دوست دارن غذای گرم بخورن.
‫که یعنی من و تو پول خوبی کاسب می‌شیم.
‫می‌دونم ولی من باید کسی باشم ‫که کار می‌کنه.
‫تو خیلی برامون زحمت کشیدی... ‫اونم وقتی من روزها بیرون بودم.
‫اصلاً عادلانه نیست.
‫بس کن، تولدتـه. ‫منم مشکلی با کار کردن ندارم.
‫درضمن، همه‌ی مادرها فقط ‫امنیت و سلامت بچه‌هاشون رو می‌خوان.
‫تا وقتی از چین بریم ‫به جای جفت‌‌مون کار می‌کنم.
‫پس نگران نباش.
‫همه‌ش تقصیر منه.
‫نباید وقتی رئیس «جئونگ‌جین» رو ‫کتک می‌زد ساکت می‌موندم.
‫اون‌وقت مجبور نمی‌شدیم اینجوری ‫قایم شیم.
‫- ببخشید، مادر. ‫- از این حرف‌ها نزن.
‫اگه تو مداخله نمی‌کردی اون می‌مرد.
‫کار درستی کردی، ‫پس هیچ‌وقت بابت اون کار عذرخواهی نکن.
‫خیلی‌خب، باشه.
‫بعد از تعطیلی نمون اونجا، باشه؟
‫اگه دست خودم باشه سرموقع ‫برمی‌گردم خونه ولی نیست.
‫بعد از کار می‌بینمت.
‫تولدت مبارک، رفیق.
‫خانم!
‫بله؟
‫- چی میل دارین؟ ‫- یه بطری خنک.
‫الان میارم.
‫- سلام، عجب برف وحشتناکی. ‫- سلام، رفیق!
‫- اینجایی! ‫- آره!
‫آقای لوه؟ ‫این آخرین سوال امروزه.
‫آیا شما درواقع کره‌ای چینی هستین
‫و وانمود می‌کنین اهل کره‌ی شمالی هستین،
‫تا از یارانه‌ی دولتی‌ای استفاده کنین ‫که برای پناهنده‌ها درنظر گرفته شده؟
‫
‫نه، این‌طور نیست.
‫نه.
‫یه مصاحبه‌ی دیگه هم هست. ‫می‌تونم برای پنجم فوریه وقت بگیرم.
‫ساعت ۳. ‫برات یادداشت می‌کنم.
‫پس همون‌روز می‌بینمت.
‫صبر کنین.
‫منظورتون فوریه‌ی سال دیگه‌ست؟ ‫درست شنیدم؟
‫اوهوم.
‫ولی... من تا اون موقع چیکار کنم؟ ‫فعلاً نمی‌تونم کار کنم؟
‫فقط باید طاقت بیاری.
‫[مسافرخانه‌ی بروکسل ‫شبی ۲۰ یورو]
‫دوباره بگو اون رستوران کجا بود؟
‫کنار همین ساختمون، سمت چپ.
‫
‫هی! بذار بیام داخل!
‫ای احمق! ‫مگه ننداختمت بیرون، عوضی؟
‫حالا بگو کجا بودیم؟
‫این آشغال کیه؟
‫همونی نیست که دم ایستگاه مترو دیدیم؟
‫این قدش کوتاه‌تره. ‫تو پیشـش قدبلند به نظر میای.
‫خفه‌شو، عوضی.
‫برو گم‌شو، گدا گشنه. ‫این آتش برای ماست.
‫- آره، برو گمشو. ‫- کتکت نمی‌زنم.
‫آشغال‌هات رو بردار ‫و از اینجا گمشو بیرون!
‫ببخشید، دروغ گفتم.
‫بگیر که اومد، گدا گشنه.
‫عوضیِ کثافت!
‫حقته، عوضی!
‫لیاقتـت همینه، ولگرد کثیف!
‫- لعنتی، گشنمه. ‫- یه نوشیدنی بخوریم؟
‫من هیچ‌وقت نوشیدنی رو رد نمی‌کنم.
‫- من هوس برگر کردم. ‫- خیلی می‌خوری.
‫هی، زود باش!
‫یه بار دیگه ازت می‌پرسم.
‫[اسم: لوه کی‌وان]
‫این پسر توئه؟
‫نه، قربان.
‫پسر من نیست.
‫سلام! افسر لی.
‫نمی‌دونین این خانم ‫دخترخاله‌ی دوم آقای چوی‌ـه؟
‫آقای چوی؟
‫بی‌خیال، حتماً یادته.
‫شبی که خانومت زیاد حالش خوب نبود ‫رسوندش خونه.
‫حدس بزن چی شده.
‫پسر آقای چوی دانشگاه پرکینگ قبول شده.
‫واقعاً بامزه‌ست، آقای چوی خودش هیچ‌وقت ‫اهل درس نبود.
‫به سختی فارغ‌التحصیل شد.
‫چطور این مرد احمق تونسته ‫همچین پسر باهوشی تربیت کنه؟
‫چی؟
‫سلام، مامان.
‫هی!
‫هی، همون‌جا وایستا!
‫مامان، از این طرف!
‫ایست!
‫ایست! اوناهاشن! ‫همون‌جا وایستین! ایست!
‫- لعنتی! ‫- هی!
‫از این طرف.
‫زودباش! بگیرشون!
‫از اون طرف رفتن!
‫همون‌جا وایستین!
‫مامان، نه. ‫از این طرف.
‫این طرف!
‫چیزی نمونده، مامان!
‫مامان!
‫مامان، مامان!
‫بلند شو! مامان!
‫- یهو پرید وسط خیابون. ‫- آره، دیوانه.
‫- بلند شو. ‫- دایی، کمکم کن لطفاً!
‫- هی! هی، خواهر. ‫- مامان، بلند شو!
‫- مامان! ‫- چشم‌هات رو باز کن، لطفاً!
‫هی! ماشین رو تکون بده!
‫کی‌وان.
‫تو باید نجات پیدا کنی، کی‌وان.
‫حالا باید بدون من ادامه بدی.
‫باید ادامه بدی.
‫دنبال یه زندگیِ باارزش باش.
‫پناهنده شو...
‫و برای خودت زندگی بساز.
‫بلند شو، مامان.
‫تو هم با من میای. ‫چیزیت نمی‌شه، باشه؟
‫نباید اینجا باشی، می‌گیرنت.
‫من پیش مامانت می‌مونم. ‫تو برو گیر نیفتی.
‫یکی کمک‌مون کنه!
‫اگه گیر بیفتی همه‌مون می‌میریم! ‫از اینجا برو!
‫برو، پسرم.
‫برو!
‫- برو! ‫- اوناهاشن! پیداشون کردم.
‫بیا اینجا!
‫- از این طرف! ‫- کی‌وان، نباید گیر بیفتی!
‫- لطفاً برو! ‫- بذارین رد شیم!
‫- باید بری. ‫- برین کنار.
‫زود باش، کی‌وان.
‫از سر راه برین کنار!
‫نه انگلیسی صحبت می‌کنه نه فرانسوی.
‫می‌شه مترجم بیاریم؟
‫باشه.
‫از اداره‌ی پلیس شئربئک تماس می‌گیرم.
‫شما برای خانم ماری لی ‫وثیقه گذاشتین، درسته؟
‫ایشون مظنون به دزدی هستن.
‫صبر کنین.
‫خانم.
‫لازم نیست بیای.
‫فقط پولی که توافق کردیم رو بریز.
‫به حرفـم گوش بده. ‫چندبار باید بهت بگم نیا اینجا؟
‫ببخشید. سلام، رفیق.
‫کیف پولـم... ‫می‌شه کیف پولـم رو پس بدی؟
‫کدوم کیف پول؟
‫نمی‌دونم منظورت چیه.
‫گوش کن، رفیق. ‫می‌دونم تو برش داشتی.
‫بهم پسـش بده، باشه؟
‫هرچی پول توش بود رو خرج کردی؟
‫آره؟
‫آره، پس چی؟
‫با اون پول‌ها چیکار می‌کردم، ها؟
‫اون کیف پول...
‫مادرم...
‫اون کیف پول تنها چیزیه که از مادرم دارم.
‫اون پولی که ازم دزدیدی،
‫اون پول رو...
‫از فروختن جسد مادرم به دست آوردم.
‫پس لطفاً بگو کیف پولـم کجاست.
‫این بلیت هواپیما برای فردا ‫به مقصد بلژیک‌ـه.
‫این پول رو...
‫از کجا آوردی؟
‫ها؟
‫جسد مادرت...
‫به بیمارستان فروخته شد.
‫مادرم فروخته شده؟
‫منظورت چیه، دایی؟
‫دایی؟
‫گوش کن، خود مادرت خواست.
‫پولش رو به بهش نشون دادم، ‫می‌دونست زندگیش چقدر ارزش داشته.
‫خودش موافقت کرد.
‫این... آخرین هدیه‌ش بود.
‫- ولم کن، دایی. ‫- کی‌وان، نکن.
‫بس کن! ولم کن!
‫ولم کن! بذار بمیرم!
‫ولم کن!
‫بده‌ش به من! بذار بمیرم!
‫دایی، ولم کن.
‫بس کن.
‫چیکار می‌کنی؟
‫به خودت بیا، کی‌وان.
‫مادرت می‌خواست تو نجات پیدا کنی!
‫نمی‌تونی بمیری، شنیدی چی گفتم؟
‫به خاطر مادرت این کار رو بکن، باشه؟
‫می‌شنوی چی می‌گم؟
‫نذار خون مادرت پایمال شه.
‫باید از اینجا بری.
‫سوار اون هواپیما شو ‫و پشت سرت رو هم نگاه نکن!
‫قول بده این کار رو می‌کنی!
‫قول بده!
‫باید بدونم مشکلی برات پیش نمیاد، کی‌وان.
‫بگو که فهمیدی چی گفتم.
‫کی‌وان.
‫ببخشید.
‫مامان، ببخشید.
‫مامان! مامان!
‫کیف پولـت رو می‌خوای؟
‫به کمکت نیاز دارم.
‫بهشون بگو فقط ۳۰ دلار دزدیدم ‫تا کیف پولـت رو پس بدم.
‫واقعاً شرم و حیا نداری، نه؟
‫بعد از کاری که کردی ‫می‌خوای به خاطرت دروغ بگم؟
‫من سابقه دارم.
‫برای ۳۰ دلار حکم حبس نمی‌گیرم.
‫دزد باید بره زندان. ‫جات دقیقاً همون‌جاست.
‫اگه زندانی شم ‫نمی‌تونم کیف پولـت رو پس بدم.
‫کمکم کن دیگه.
‫اگه می‌شه کمک کنین هویتـش
‫و مبلغ دزدیده شده رو تایید کنیم.
‫باشه.
‫خیلی‌خب.
‫یه لحظه، الان گوشی رو بهش می‌دم.
‫عصر شما هم بخیر.
‫اسمم لوه کی‌وان‌ـه، بله.
‫بله.
‫دلار آمریکایی بود.
‫حدوداً ۳۰ دلار، ممنون.
‫آره.
‫ممنون.
‫
‫بریم.
‫برو خونه و منتظر بمون. ‫بعداً برات میارمش.
‫من خونه ندارم، پس بیا الان بریم.
‫خب، شماره‌ت رو بده، ‫فردا برات میارمش.
‫فکر می‌کنی به یه دزد اعتماد می‌کنم؟ ‫کیف پولـم رو می‌خوام.
‫باهم می‌ریم.
‫ماری، ماری!
‫آقا، یه لحظه صبر کنین. ببخشید، ‫من پدر ماری هستم، می‌شه صحبت کنیم؟
‫شنیدم اهل کره‌ی شمالی هستین.
‫این برای شماست. ‫متاسفانه، پول زیادی نیست.
‫- می‌خوام کمکت کنم. ‫- چیکار می‌کنی؟
‫می‌خوام کمکت کنم.
‫یه مبلغ کوچیکیـه ولی...
‫- بس کن! ‫- بسه، ماری.
‫- انقدر ادای آدم خوب‌ها رو درنیار! ‫- می‌شه یه لحظه صحبت کنیم؟
‫من حرفی با تو ندارم.
‫خدای من.
‫میای یا نه؟
‫هی، همین‌جا منتظر بمون.
‫به همین خیال باش. ‫می‌دونی که بهت اعتماد ندارم.
‫- منم میام. ‫- همین‌جا بمون! به حرفـم گوش بده.
‫ده دقیقه بهم وقت بده.
‫لطفاً یکم دیگه بهم وقت بدین.
‫لعنتی!
‫بهت گفتم تکون نخور.
‫سیب رو ننداز.
‫ماری، اومدی. ‫بیا این معما رو برام حل کن.
‫چطوری تیر رو نزنم توی سر این خبرنگار؟
‫لطفاً یکم بیشتر بهم وقت بدین.
‫طرز وایستادنـم مشکل داره؟ ‫نظرت چیه؟
‫برای نشونه‌گیری زیادی وقت می‌ذاری.
‫سه ثانیه بعد از نشونه‌گیری شلیک کن. ‫معطل نکن.
‫واقعاً؟
‫این کار تخصص من نیست.
‫من فقط هدف‌ها رو مشخص می‌کنم،
‫تو شلیک می‌کنی.
‫کیف پولی که دیروز بهت دادم رو یادته؟ ‫می‌خوام پسـش بگیرم.
‫ماری، به شدت قابل پیش‌بینی هستی.
‫یه‌جورایی بانمک‌ـه.
‫- به من دست نزن! ‫- خفه شو!
‫یه لحظه تنهامون بذارین.
‫انتظارش رو داشتم.
‫اینو دزدیدی، مگه نه؟
‫به تو ربطی نداره.
‫برای پس دادنِ پول من دزدی نکن.
‫برام کار کن تا بدهی‌هات پاس شه.
‫گفتم دیگه کار نمی‌کنم.
‫فکر کنم این تصمیمـش با من باشه.
‫چهارشنبه‌ی بعد، مسابقه‌ی دو نفره با هلندی. ‫برنده شو تا این پول رو بهت پس بدم.
‫و کیف پول رو.
‫بگو از فاصله‌ی ۲۵ متری تیراندازی می‌کنم.
‫ازت می‌خوان فاصله رو ۵۰ کنیم، ‫ولی قبول نکن، باشه؟
‫باشه.
‫بیا از اینجا بریم.
‫هی، صبر کن. ‫کیف پولـم کجاست؟
‫هفته‌ی دیگه می‌گیرمش. ‫باید یکم بیشتر صبر کنی.
‫همه‌چی رو شوخی گرفتی؟ ‫دوباره داری بهم دروغ می‌گی، نه؟
‫دروغ نمی‌گم، باشه؟
‫کیف پولـت دست یه دوست‌ـه.
‫لعنتی.
‫هی!
‫آخرین دوره. ‫باید زود برگردیم سرکارمون.
‫خیلی‌خب، دست بعدی.
‫اینا رو که می‌شناسی. ‫فقط دنبال پولـن.
‫مثل تو، مگه نه؟
‫خفه شو.
‫- چیکار می‌کنه؟ ‫- چشـه؟
‫کیف پولـم رو می‌خوام.
‫- کیف پولـم رو پس بدین! ‫- برو گمشو.
‫چه خبره؟ ‫این سر و صداها برای چیه؟
‫تو چرا هنوز اینجایی؟
‫که اینطور.
‫پس تو همون «دوست»ای هستی ‫که می‌گفت، ها؟
‫همون‌جا وایستا ببینم.
‫من و تو باید باهم حرف بزنیم.
‫ولم کنین! گفتم ولم کنین!
‫- لعنتی! ‫- کی‌وان.
‫اگه الان نریم، می‌کشنت. ‫با این کار هیچی حل نمی‌شه.
‫ولم کن!
‫می‌تونی بهم اعتماد کنی. ‫قول می‌دم.
‫کیف پولـت رو می‌گیرم. ‫قسم می‌خورم می‌گیرمش.
‫بیا اینجا.
‫یادت بمونه توی یه کشور خارجی هستی،
‫پس باید خشمت رو کنترل کنی. ‫فهمیدی؟
‫ببین کی این حرف رو می‌زنه.
‫کِی اومدی بلژیک؟
‫وقتی بچه بودم.
‫کِی فوت کرد؟
‫مادرت.
‫دوم دسامبر سال گذشته.
‫ساعت ۲:۱۵ صبح.
‫پس حتماً این موقع سال ‫احساس تنهایی می‌کنی.
‫مادر منم زمستون فوت کرد.
‫اینجا کار پیدا کردی؟
‫شیشه جمع می‌کنم و پول می‌گیرم.
‫پولش برای زنده موندن کافیه.
‫می‌دونم کار درست حسابی‌ای نیست ‫ولی حداقل دزدی نمی‌کنم.
‫باشه، پادشاه سطل آشغال‌ها.
‫هیچ‌کس بهم کار نمی‌ده. ‫انگار اینجا وجود خارجی ندارم.
‫[آژانس کاریابی السیم]
‫بیا، به اینجا زنگ بزن.
‫رئیسـش کره‌ایـه. ‫بگو لی یون‌سونگ تو رو فرستاده.
‫لی یون‌سونگ؟
‫همون مردی که بیرون اداره‌ی پلیس دیدیم.
‫منظورت پدرتـه؟
‫چرا نگم تو منو فرستادی؟ ‫چرا باید بگم پدرت فرستاده؟
‫هرکاری دوست داری بکن. ‫ولی من آدم مهم نیستم.
‫داشتم فکر می‌کردم،
‫می‌ترسم آبروی پدرت رو ببرم.
‫لباس‌هام کثیف‌ـه... و بو می‌دم.
‫سر و وضع خوبی ندارم.
‫اینا رو بپوش.
‫خب حالا شد یه چیزی.
‫کِی اینا رو برگردونم؟
‫نگه‌شون دار. ‫مال کسی نیستن.
‫اونجا بازم لباس هست، می‌خوای؟
‫نه، همین خوبه، ممنون.
‫هرکی لبـت رو زخمی کرده ‫بهتره ازش فاصله بگیری.
‫لیاقتـت بیشتر از ایناست.
‫زخمی کردنِ صورت یه زن شرم‌آوره.
‫هر مردی که یه بار این کار رو بکنه ‫قطعاً بازم می‌کنه.
‫
‫یادت نره بهم قول دادی.
‫[چوی ریوک‌میونگ، مرد ‫تاریخ تولد: ۱ دسامبر ۱۹۹۰، سالم]
‫چوی ریوک‌میونگ؟
‫آره.
‫از این به بعد اسمـت اینه. ‫یه هویت جدید داری.
‫پیدا کردنِ کار برای کره‌ی شمالی‌ها سخته.
‫پس وقتی رسیدیم به همه می‌گیم ‫تو چینی-کره‌ای هستی.
‫حتماً.
‫خیلی ممنون، رفیق.
‫خواهش می‌کنم.
‫پولی که ریختم به دستت رسید؟ ‫دو روز شده.
‫سلام!
‫باید قطع کنم.
‫اگه توی دردسر افتادی، ‫سون‌جو کمکـت می‌کنه.
‫- اون واقعاً چینی-کره‌ای‌ـه. ‫- ممنون.
‫مراقبـش باش، سون‌جو.
‫خیلی‌خب، بریم داخل.
‫کی این احمق رو آورده اینجا؟ ‫جدی می‌گم.
‫هی، رفقا! من اینجا گیر افتادم!
‫لطفاً در رو باز کنین!
‫رفقا! من اینجا گیر افتادم!
‫رفقا، کمک! ‫لطفاً یکی منو بیاره بیرون!
‫این دکمه رو بزنی، ‫در از داخل باز می‌شه.
‫دکمه‌ی سبز، فهمیدی؟
‫آره.
‫- درست گفتم، پولـم رو بده. ‫- خیلی نزدیک بودم.
‫بهم بدهکاری، پسر.
‫گم شین ببینم! برگردین سرکارتون!
‫- برگردین سرکارتون! ‫- چشم، خانم.
‫- چی گفت؟ برو ببینم. ‫- هی، آروم باش، خودت رو کنترل کن.
‫اون عوضی‌ها سر اینکه چقدر ‫توی فریزر می‌مونی شرط‌بندی می‌کنن.
‫دوست دارن سر به سر تازه‌واردها بذارن.
‫بهشون توجه نکن.
‫برو بقیه‌ی کارها رو انجام بده.
‫چشم.
‫اون عوضی‌های سرکار ‫واقعاً اعصاب آدم رو خرد می‌کنن.
‫با همه‌ی تازه‌واردها همین‌کار رو می‌کنن. ‫مثل روانی‌ها توی فریزر حبس‌شون می‌کنن.
‫فقط بدون مسئله شخصی نیست.
‫چی شده؟ این گوشت به مذاقت خوش نمیاد؟
‫چرا کسی که شغل داره باید غذا بدزده؟
‫اون گوشت مال هیچ‌کدوممـون نیست.
‫گوش کن، اجاره‌ی این آپارتمان قوطی کبریت ‫ماهی ۲۰۰ یورو‌ـه،
‫و هزینه‌ی اتوبوس ماهی ۵۰ یورو می‌شه.
‫تا بخوام غذا بخرم همه‌ی پول‌هام رفته.
‫پس به نظر من، عادلانه‌ش اینه.
‫می‌دونی وقتی می‌خوایم بریم خونه ‫همه رو می‌گردن؟
‫خب، معلوم شد جرئت ندارن ‫بدن خانم‌ها رو بگردن.
‫پس اگه دزدی نکنم احمق‌ام. ‫این دید منه.
‫همه‌ی این کارها رو برای اونا می‌کنم. ‫بچه‌هام تمام زندگیمـن.
‫وسطی خیلی شیطون به نظر میاد.
‫شبیه ژنرال‌هاست. ‫با اون کله‌ی تراشیده‌ش خیلی ارتشی شده.
‫اون دخترمـه.
‫باید جراحی مغز انجام می‌داد، ‫برای همین سرش رو تراشیدیم.
‫البته مسئله‌ی مهمی نیست.
‫ولی بچه‌ی بیچاره یه عمل دیگه هم ‫باید انجام بده.
‫بعدش می‌تونم موهاش رو ببافم ‫و بفرستمـش مدرسه.
‫خیلی دختر شجاعی‌ـه.
‫ممنون. فکر کنم خیلی خوردم. ‫بقیه‌ش مال تو.
‫رفیق، بازم گوشت بخور.
‫تو بخور.
‫راستـش من دیگه از گوشت خسته شدم.
‫چون تمام روز با گوشت سر و کار داریم ‫دیگه بوش حالم رو بهم می‌زنه.
‫و انقدر نگو «رفیق». ‫نمی‌خوای همرنگ جماعت شی؟
‫اگه همه‌ش بگی «رفیق»، ‫همه می‌فهمن اهل این طرف‌ها نیستی.
‫کی برای عشق و عاشقی وقت داره؟ ‫من که ندارم.
‫هرشب همین مرده رو می‌بینم.
‫ببین، اوناهاش. ‫داره سوار اتوبوس می‌شه!
‫همونیه که بهتون گفتم.
‫
‫خانم‌ها و آقایون، ‫حالا نوبت برنامه‌ی اصلی‌ـه.
‫برنامه‌ی تماشاییِ تیراندازی خانم‌ها ‫به زودی شروع می‌شه،
‫پس نوشیدنی‌هاتون رو بگیرین ‫و صندلی‌هاتون رو پیدا کنین!
‫اولین نفر تیرانداز مشهور
‫که خودش رو از هلند به اینجا رسونده،
‫جولیا!
‫امشب اون قراره با ‫تیرانداز مفتخر بلژیک مبارزه کنه،
‫ماری خودمون!
‫هر بازیکن قبل از شروع اولین دست بازی،
‫یه تیر تمرینی می‌زنه.
‫یه دقیقه تا پایان زمان شرط‌بندی وقت دارین.
‫پس همه عجله کنین ‫و تصمیم‌تون رو بگیرین!
‫ماری، چیه؟
‫این چیه؟
‫- هیچ‌وقت نمی‌خواستی بهم بگی؟ ‫- بده‌ش ببینم.
‫تو کشتیش؟
‫مرگ خودخواسته؟
‫پس مرگ مامان طبیعی نبوده.
‫- تو کشتیش. ‫- همه‌چی رو توضیح می‌دم، ماری.
‫فقط یه بارم که شده به حرف‌هام ‫گوش بده، باشه؟
‫- اون‌جوری که فکر می‌کنی نیست. ‫- چرا بهم دروغ گفتی؟
‫- چرا راستـش رو نگفتی؟ ‫- این خواسته‌ی مادرت بود.
‫می‌دونست نمی‌تونی تحمل کنی.
‫حق نداری بندازی گردنِ اون! ‫خودت می‌دونی تقصیر اون نیست.
‫می‌دونستی من اجازه نمی‌دم ‫این کار رو بکنه.
‫برای همین وقتی تمرین بودم ‫انجامش دادی.
‫ماری، گوش کن. اون‌جوری نبود. ‫قسم می‌خورم، باشه؟
‫اون‌جوری نبود.
‫بذار توضیح بدم.
‫خانم‌ها و آقایان، وحشت نکنین.
‫توی این فرصت یه اطلاعاتی بهتون بدم.
‫همه‌تون یه بلیت دارین. ‫پشت بلیت رو ببینین.
‫- پشتـش یه عدد می‌بینین... ‫- پنج دقیقه بهم وقت بده.
‫خیلی وقته این کار رو نکردم.
‫
‫مثل یه توله‌سگ وحشت‌زده داری می‌لرزی.
‫خب، عزیزان. ‫این پایان دور چهارم بود.
‫حالا باید صبر کنیم تا امتیازها محاسبه شه.
‫الان برنده مشخص می‌شه،
‫یا مسابقه به دور پنجم کشیده می‌شه؟
‫بدون هیچ معطلی، امتیازات ماری رو ببینیم.
‫چهل و هشت امتیاز!
‫مساوی شد!
‫ممنون. ممنون همگی.
‫بفرمایید.
‫چهار!
‫سه!
‫دو! یک!
‫خانم‌ها آقایون چیزی نمونده. ‫فرصت شرط‌بندی داره تموم می‌شه.
‫شروع می‌کنیم!
‫[جولیا، ۱۰.۲]
‫آیا ماری زیر فشار از پا درمیاد؟
‫یا تیر رو به هدف می‌زنه و برنده می‌شه؟
‫ببینیم چی می‌شه!
‫خیلی‌خب!
‫و حالا امتیاز نهاییـش رو می‌بینیم!
‫امتیاز ۱۰.۴! عجب پایانی، خدای من!
‫با اختلاف ۰.۲، ماری برنده شد!
‫معلومه هدفـش برنده شدن بود!
‫ماری رو تشویق کنین!
‫ماری! ماری! ماری! ‫ماری! ماری! ماری!
‫ایول!
‫بهت نگفتم برنده می‌شی؟
‫قیافه‌ی «گِرد» رو دیدی؟ ‫فکر کنم عاشقـت شده.
‫گفت سرمایه‌ش رو نمی‌کشه بیرون.
‫باید قبل از رفتن ببینیش.
‫باید برم جایی.
‫شوخیت گرفته؟
‫چند ساله سعی دارم نظرش رو جلب کنم.
‫برای گسترش کسب و کارمون ‫بهش احتیاج داریم.
‫ببین، من برنده شدم. ‫کیف پول رو بهم بده برم.
‫بهتره برم.
‫بیا باهم غذا بخوریم.
‫غذا خوردی؟
‫چیه؟
‫می‌شه لطفاً یکم از گوشت‌هات ‫بهم قرض بدی؟
‫- مطمئنی؟ دزدیدمشون‌ها. ‫- آره، ممنون.
‫ممنون، لطف کردی، رفیق.
‫رفیق، رفیق.
‫چیز دیگه‌ای لازم داری؟
‫کاهو داری؟
‫ملاقه.
‫
‫محض احتیاط دوتا کاسه هم آوردم.
‫فقط یادت نره همه‌شون رو بشوری، باشه؟
‫ممنون، رفیق.
‫چرا وایستادی؟ بشین.
‫تا داغـه بخور. ‫می‌دونم چیز خاصی نیست.
‫همه‌ی اینا رو خریدی؟ ‫پولـش رو از کجا آوردی؟
‫لازم نبود بخرم. ‫همه‌شون مجانی‌ـه.
‫چی؟
‫از سطل آشغال پیدا نکردم، نگران نباش.
‫صبح اول وقت، ایستگاه شمالی ‫بهمون غذای مجانی می‌دن.
‫هر روز صبح می‌رم ‫و چیزهایی که می‌خوام رو می‌گیرم.
‫من دیگه می‌رم.
‫خیلی‌خب.
‫نمی‌خواد تا دم در بیای.
‫می‌خوام بیام، هوا تاریک‌ـه.
‫- چای؟ کسی چای می‌خواد؟ ‫- چه خبره؟
‫به این زودی ساعت ۹ شد؟
‫همسایه‌مون هرشب چای تعارف می‌کنه. ‫همیشه ساعت ۹ شروع می‌کنه.
‫- چای! کسی چای می‌خواد؟ ‫- بیا چای بخوریم، بعدش می‌رم.
‫نه، صبر کن. ‫نرو، الان نرو بیرون.
‫چای! چای داغ و لب‌سوز!
‫اجازه ندارم مهمون داشته باشم. ‫نباید بدونه تو اینجایی.
‫باید صبر کنیم.
‫خیلی‌خب، کافیه.
‫مراقب باش، داغ‌ـه.
‫ساکت.
‫زود باشین، همه‌تون بیاین بیرون! ‫چای دارم!
‫بیاین چای بگیرین!
‫داغ و لب‌سوزه! ‫زود باشین بیاین چای بگیرین.
‫چای زنجبیلی با ته‌مزه مرکبات.
‫بیاین چای‌هاتون رو بگیرین.
‫امشب چای نمی‌خوای کی‌وان؟
‫بس کن دیگه، چقدر سر و صدا می‌کنی! ‫انقدر داد و بیداد نکن!
‫می‌خواد استراحت کنه!
‫عجب عوضی‌ای.
‫آخرین فرصت‌ـه! بیاین چای بگیرین!
‫دیگه کسی نمی‌خواد؟
‫ضبط رو شروع می‌کنیم.
‫این عکس سال ۱۹۹۷ گرفته شده.
‫روز کارگر بود.
‫ما عضو هیئتی شده بودیم ‫که برای جشن به پیونگ‌یانگ می‌رفتن.
‫این من و مادرم هستیم.
‫توی میدان کیم ایل‌سونگ منو بغل کرده.
‫این عکس به عنوان مدرک ثبت می‌شه.
‫بعد از اینکه اسکنـش کردیم، ‫بهتون پسـش می‌دیم.
‫درضمن با بیمارستان چئون‌سیم ‫که توی مصاحبه‌ی اول
‫درموردش حرف زدین، تماس گرفتیم.
‫بیمارستان صراحتاً اعلام کرد که هیچ‌وقت
‫خرید و فروش جسد یا اعضای بدن انجام ندادن.
‫دروغ می‌گن. خرید و فروش جسد ‫مخفیانه و زیرزمینی انجام می‌شه.
‫چیزی نیست که بیمارستان اعتراف کنه، درسته؟
‫باید یه‌جور دیگه ملیتـتون رو ثابت کنین.
‫این دفعه بهتون پناهندگی داده نمی‌شه،
‫چون نتونستین ثابت کنین ‫از کره‌ی شمالی فرار کردین.
‫مگه همه‌ی سوال‌هاتون رو جواب ندادم؟
‫چرا باید بهتون دروغ بگم؟ ‫حرفـم رو باور نمی‌کنین؟
‫ببخشید، سخته این حرف‌تون رو باور کنیم
‫که جسد مادرتون به صورت غیرقانونی ‫به بیمارستان چئون‌سیم،
‫فروخته شده.
‫و چون مدرکی ندارین که ثابت کنه
‫واقعاً از کره‌ی شمالی فرار کردین،
‫نمی‌تونیم بهتون کمک کنیم.
‫
‫و در آخر اگه مشخص شه ‫این عکسی که بهمون دادین،
‫مدرک معتبری برای اثبات ادعاتون نیست،
‫مجبورین از اینجا برین.
‫به کشور چین برگردونده می‌شین.
‫یعنی دیپورت می‌شم؟
‫دوباره انجامـش بده. ‫هنوز روی گوشت چربی هست.
‫دورش رو ببر.
‫هی، رفیق.
‫از کجا می‌شه فهمید ‫من اهل کره‌ی شمالی هستم؟
‫خب، اول از همه همیشه ‫توی صحبت‌هات می‌گی «رفیق».
‫و از قیافه‌ت هم معلومه.
‫کره جنوبی‌ها استخون‌بندی صورت‌شون ‫کاملاً فرق داره.
‫رفیق سون‌جو...
‫ولش کن.
‫چی توی فکرتـه؟
‫بگو ببینم.
‫هی، بگو چیه؟
‫به نظرت می‌تونی توی دادگاه ‫به نفع من صحبت کنی؟
‫فکر کنم برام مفید باشه ‫یه شاهد طرف خودم داشته باشم.
‫معلومه که می‌تونم. ‫کاری نداره.
‫- واقعاً می‌گی؟ ‫- آره!
‫واقعاً میای، رفیق؟
‫حتماً.
‫عالیه.
‫درضمن واقعاً به یه کارمای خوب نیاز دارم،
‫چون به زودی دخترم باید جراحی کنه.
‫ممنون، رفیق.
‫اگه بتونم پناهندگی بگیرم، ‫همه‌ش به لطف توئه.
‫اگه می‌خوای جلو جلو برام جبران کنی، ‫یه چیزی برام بخر.
‫چند وقتـه هوس ماهی کردم. ‫فهمیدی؟
‫باشه، برات ماهی می‌گیرم.
‫چی می‌خواین؟
‫ماهی سیم؟ دوتا؟ باشه.
‫
‫- نوشیدنیـم. ‫- ببخشید.
‫- چه بلایی سر نوشیدنیـم آوردی؟ ‫- ببخشید.
‫هی!
‫این عوضی نوشیدنیِ منو انداخت.
‫چیکار کردی، پسر؟ ‫هی! با توئم! این چیه؟
‫- پسـش بده. ‫- اینو می‌خوای؟ پس بیا پسـش بگیر.
‫خوشت میاد؟ خوشت میاد؟ ‫می‌خوای بری؟
‫بیا، مال خودت. ‫گمشو از اینجا برو.
‫- برو خونه‌ت! ‫- آره.
‫- یه نوشیدنی بهم بدهکاری. ‫- برای منم یه نوشیدنی بخر!
‫
‫چه غلطی می‌کنی، پسر؟ ‫ببین چیکار کردی.
‫- تقاصـش رو پس می‌دی. ‫- هی!
‫- کمک می‌خوایم! زخمی شده! ‫- هی!
‫- به پلیس زنگ بزنین! کارت تمومه. ‫- خدای من!
‫- به پلیس زنگ بزنین! کمک می‌خوایم! ‫- یکی کمک‌مون کنه!
‫به شوهرم حمله شده!
‫- کمک! این پسره دیوانه‌ست! ‫- نه! یکی به پلیس زنگ بزنه!
‫کمکـش کنین!
‫لطفاً یکی آمبولانس خبر کنه!
‫گفتم نمی‌رم، انقدر به من زنگ نزن.
‫ماری، احیاناً تو کسی رو به کارخونه ‫معرفی کردی؟
‫چطور مگه؟
‫عجب هیولایی.
‫یهو سر و کله‌ش پیدا شد و پرید روی شوهرم.
‫بی‌دلیل بهش حمله کرد!
‫خانم، نوبت شماست.
‫لوه کی‌وان. ‫دیشب به خاطر یه درگیری دستگیر شده.
‫- فامیل یا وکیلـش هستین؟ ‫- نه.
‫پس نه، نمی‌تونم بذارم ملاقاتـش کنین.
‫- فقط می‌خوام یه لحظه ببینمش. ‫- امکانش نیست، خانم.
‫- حالا چه اتفاقی براش میفته؟ ‫- سه روز وقت داره درخواست تجدیدنظر بده.
‫اگه این‌کار رو نکنه، ‫پروسه‌ی دیپورت شدنش شروع می‌شه.
‫اگه ‌بخواین می‌تونین ‫ پول وثیقه‌ش رو پرداخت کنین.
‫- لعنتی! ‫- خانم آروم باشین.
‫لازمه بهتون یادآوری کنم ‫اینجا اداره‌ی پلیس‌ـه؟
‫هی.
‫تو پلیسی، مگه نه؟
‫- واقعاً احمقانه‌ست. ‫- لطفاً آروم باشین، خانم.
‫هنوز حرفـم تموم نشده.
‫اگه دیپورتـش کنین، ‫یعنی حکم مرگـش رو صادر کردین.
‫مگه پلیس نیستی؟ ها؟
‫عدالت رو اجرا کن!
‫ماری.
‫یه لحظه صبر کن.
‫برو، من کار دارم.
‫بیا، اینو بگیر. ‫دوست قابل اعتمادمه، وکیل خوبیه.
‫شنیدم پرونده‌ی پناهندگیـت ‫درحال بررسی شدن‌ـه.
‫به نظرم واقعاً می‌تونه به پرونده‌ت کمک کنه.
‫ممنون.
‫این کارتون خیلی برام باارزشـه، قربان.
‫ولی یه درخواستی دارم.
‫بله، بفرمایید قربان.
‫دخترم.
‫الان خیلی آسیب‌پذیره. ‫واقعاً می‌خوام حالـش بهتر شه.
‫اون به یه آدم قوی نیاز داره. ‫کسی که بتونه ازش حمایت کنه.
‫نه کسی که اندازه‌ی خودش ‫وضعیت بی‌ثباتی داشته باشه.
‫ببخشید، قربان...
‫فکر کنم بهتره دیگه دخترم رو نبینی.
‫خودت به اندازه‌ی کافی توی زندگیت ‫مشکلات داری.
‫موندن توی این کشور ‫باید تنها اولویتـت باشه، کی‌وان.
‫سلام، کی‌وان.
‫- روز مهم فرا رسید. ‫- آماده‌ای؟
‫- آره. ‫- کارت رو عالی انجام می‌دی.
‫[دیوان دادرسی بروکسل]
‫در اولین مصاحبه‌ی دو ماه پیش،
‫آقای لوه اطلاعاتی ارائه دادن،
‫که فقط یه شهروند کره‌ی شمالی می‌دونه.
‫ولی خیلی زود بعد از مصاحبه ‫درخواست ایشون به دلیل ناکافی بودنِ مدارک،
‫رد شد.
‫می‌شه این ناکافی بودنِ مدارک،
‫که دلیل رد شدنِ درخواست‌شون بوده رو ‫برامون توضیح بدین؟
‫بیمارستانی که آقای لوه ادعا کردن ‫جسد مادرشون رو خریده،
‫این ادعا رو تکذیب کردن ‫و گفتن یه تهمت ناروا و ناپسنده.
‫دادستانی باور نداره که جسد ایشون ‫فروخته شده باشه.
‫درمورد دو عکسی که آقای لوه تحویل دادن، ‫بله، تایید شده که توی پیونگ‌یانگ گرفته شده.
‫ولی ممکنه مسافرهای چینی باشن ‫که برای سفر به اونجا رفته باشن.
‫به باور ما این عکس‌ها نمی‌تونه ‫ادعای آقای لوه رو ثابت کنه
‫که ملیت‌شون کره‌ی شمالی هست.
‫درنتیجه مدارک ناکافی بودن.
‫علاوه بر این، آقای لوه ادعا کردن ‫که توی شهر یانجی زندگی کردن،
‫از نظر دادستانی مدارکـت کافی نیست...
‫براساس تحقیقاتِ ما، ‫مدرکی برای اثبات این داستان وجود نداره.
‫...پس شاید نیاز باشه یه مدرک قوی‌تر ‫برای ادعات ارائه بدیم.
‫شاهدها رسیدن؟
‫توی رزومه‌ای که آقای لوه تحویل دادن،
‫نوشته شده بود ایشون اهل یانجی چین هستن.
‫دلیلی نداشت به ملیت‌شون شک کنم،
‫برای همین ایشون رو به کارخونه ‫چینی معرفی کردم.
‫آقای لوه خودشون متولد چین ‫و با نژاد کره‌ای معرفی کردن،
‫نه به عنوان یه فراری از کره‌ی شمالی؟
‫آقا، لطفاً با عجله جواب ندین.
‫می‌خوایم اتفاقاتی که افتاده رو ‫درست و دقیق به یاد بیارین.
‫بله، دقیقاً همین رو گفت.
‫- آقا، داری دروغ می‌گی. ‫- ساکت باشین، آقا.
‫- موکل‌تون رو آروم کنین. ‫- ببخشید.
‫آقای لوه، آقای لوه.
‫بذارین ببینیم چی می‌گن.
‫حالا خانم کیم سون‌جو رو فرا می‌خونم. ‫لطفاً جلو بیاین.
‫می‌بینم که شما توی کارخونه ‫کنار آقای لوه کار می‌کنین.
‫خبر داشتین که آقای لوه به عنوان یک شهروند ‫کره‌ی شمالی درخواست پناهندگی کرده؟
‫لطفاً در جواب دادن عجله نکنین، خانم کیم. ‫و یادتون باشه قسم خوردین حقیقت رو بگین.
‫اظهارات شما در این جلسه‌ی دادگاه ‫به عنوان مدرک استفاده می‌شه.
‫می‌تونین جواب بدین.
‫بله، عالیجناب، من خبر داشتم.
‫خیلی از کره‌ای-چینی‌ها از این فرصت ‫استفاده می‌کنن،
‫و ادعا می‌کنن از کره‌ی شمالی فرار کردن ‫با اینکه حقیقت نداره.
‫وانمود می‌کنن کره‌ی شمالی هستن ‫تا از مزایای پناهندگی استفاده کنن.
‫شک داشتم که آقای لوه هم ‫یکی از همون‌ها باشه.
‫اسم چینیِ آقای لوه رو می‌دونین؟ ‫اسم‌شون چیه؟
‫خانم کیم، لطفاً فقط حقیقت رو بگین.
‫چوی ریوک‌میونگ.
‫به زبون اصیل چینی می‌شه ‫«چوی لیمینگ».
‫چوی ریونگ‌میونگ؟
‫خودت می‌دونی این اسم واقعیِ من نیست.
‫چرا اونجا دروغ گفتی؟
‫بهم بگو، رفیق.
‫خیانت کردن به من، ارزشـش رو داشت؟
‫اون روز بهم گفتی...
‫کاملاً مشخصه من اهل کره‌ی شمالی‌ام.
‫می‌خوام دلیلـش رو بدونم.
‫حقمه دلیلـش رو بدونم.
‫- چیکار می‌کنی، کی‌وان؟ ‫- رفیق.
‫کی‌وان، ولـش کن!
‫دلیلـش رو بگو!
‫چرا این کار رو کردی؟
‫چرا این کار رو با من کردی؟
‫کی‌وان!
‫کی‌وان... زخمی شدی. ‫ولـش کن.
‫چی می‌خوای؟
‫چیزی اینجا جا گذاشتی؟
‫نه.
‫من فقط...
‫نمی‌شه همین‌جوری سرزده بیای اینجا.
‫برای مسابقه‌ی بعدی آماده شو.
‫«گِرد» هم قراره بیاد. ‫نیاز داریم باهامون کار کنه.
‫فقط به خاطر این موضوع اومدی اینجا؟
‫- مربی‌ها باید سخت‌گیر باشن، ماری. ‫- انقدر پاپیچِ من نشو.
‫دیگه نیازی به این آشغال‌هات ندارم. ‫این روزها بدون مواد حالم خوبه.
‫دفعه‌ی قبل که این‌طور به نظر نمیومد.
‫گوش بده ببین چی می‌گم.
‫اون دوست پناهنده‌ت اصلاً برام مهم نیست!
‫ولی کاری که می‌گم رو بکن! ‫هنوزم به من بدهی داری.
‫بهتره از جلوی چشمِ من دور نشی، ‫فهمیدی؟
‫تو مال منی.
‫[رایگان]
‫«گِرد» سه میلیون روت شرط‌بندی کرده.
‫اگه بتونیم دو برابرش کنیم، ‫نصف بدهی‌هامون پاس می‌شه.
‫بازی رو دست‌کاری کردم. ‫برنده شدنـت حتمی‌ـه.
‫پس فقط خوش بگذرون.
‫کلوئی! کلوئی!
‫کاملاً مشخصه هیجان بالاست، رفقا!
‫حالا نوبت آخرین تیر کلوئی‌ـه!
‫امتیاز کلوئی ۸.۲ شد!
‫آفرین، کلوئی!
‫هی! تیراندازی یاد بگیر!
‫[برنده: ماری]
‫چی؟
‫عجب افتضاحی! ‫کلاً خارج از هدف زد.
‫چه اتفاقی افتاد، رفقا؟
‫با یه اتفاق غیرمنتظره، ‫کلوئی مسابقه رو بُرد!
‫رفقا، لطفاً آرامش‌تون رو حفظ کنین!
‫لطفاً چیزی پرت نکنین! ‫آرامش خودتون رو حفظ کنین!
‫کدوم گوری داری می‌ری؟
‫دیگه از این به بعد خودتی و خودت.
‫گوش کن، بدون من اون بیرون ‫زنده نمی‌مونی. تو هیچی نیستی!
‫نه.
‫اشتباه می‌کنی.
‫لعنتی!
‫کی‌وان، سلام.
‫گوش بده ببین چی می‌گم، کی‌وان. ‫صبر کن!
‫قبل از دادگاه، یه نفر از دفتر پناهندگی
‫اومد کارخونه.
‫بهمون گفتن اگه بفهمن مدارکـت ‫جعلی بوده کارخونه رو تعطیل می‌کنن.
‫پس به خاطر همه ‫تقصیرها رو انداختیم گردنِ تو.
‫گفت اگه درمورد همه‌چی دروغ نگم ‫ویزام رو تمدید نمی‌کنن.
‫دخترم به زودی جراحی داره،
‫و به حقوق من احتیاج داریم.
‫آخرش ویزای منم تمدید نکرد.
‫چی می‌خوای بگم؟
‫چقدر بد، حتماً خیلی برات سخت‌ـه.
‫نه، هی! نرو!
‫واقعاً می‌خوام ازت عذرخواهی کنم.
‫به زودی دیپورت می‌شم. ‫بدون ویزا دستگیرم کردن.
‫قراره منو بچه‌هام رو برگردونن چین،
‫برای همین فکر نکنم ‫دیگه هیچ‌وقت بتونم بیام بلژیک، پس...
‫باید قبل از رفتن می‌دیدمت.
‫واقعاً معذرت می‌خوام، رفیق لوه کی‌وان.
‫یه گروه مدافع پناهندگان باهام تماس گرفتن.
‫یه بیانیه‌ی حمایتی صادر می‌کنن ‫و حتی توی دادگاه بعدی هم شرکت می‌کنن.
‫به باور من اونا قطعاً می‌تونن ‫به اعتبار پرونده‌ت کمک کنن.
‫به این زودی ناامید نشو، باشه؟
‫باشه.
‫نوشیدنی می‌خوری برات بیارم؟ ‫آبمیوه یا قهوه؟
‫آبمیوه، لطفاً.
‫[مراسم یادبود لی جونگ‌جو]
‫[فرزند: لی ماری]
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫فهمیدم امروز مراسم دارین، ‫برای همین درست نبود نیام.
‫می‌خوام با کمک کردن ادای احترام کنم.
‫همون‌طور که می‌دونین، ‫همسرم سه‌سال پیش ترک‌مون کرد.
‫این آخرین مراسم یادبود عمومی ‫خانواده‌ی من خواهد بود.
‫از این به بعد، خانوادگی دور هم جمع می‌شیم
‫تا بهش ادای احترام کنیم ‫و یادش رو گرامی بداریم.
‫ماری.
‫می‌بینم که کلی آدم جمع شده.
‫ماری.
‫
‫با این‌کارها به کجا می‌رسین؟
‫برین خونه‌ی خودتون ناراحت باشین.
‫چه فایده‌ای داره وقتی همه‌ی اینا ‫فقط براتون یه نمایش بزرگ‌ـه؟
‫چیه؟
‫می‌ترسی مردم بفهمن چیکار کردی ‫با انگشت بهم نشونـت بدن؟
‫بس کن!
‫چی رو بس کنم؟
‫چی رو بس کنم، بابا؟
‫مگه چیکار کردم؟ چیکار کردم؟
‫بهت گفتم بس کن! از اینجا برو!
‫
‫ببین! به خاطر کاری که اون روز کردی ‫من دیگه مادر ندارم، مادرم مُرده.
‫همین الان بذارش زمین.
‫می‌دونی چیکار کردی؟
‫من خیلی وقت پیش مُردم، می‌دونی؟
‫می‌دونم، حالا بده‌ش به من!
‫به من دست نزن!
‫به من نزدیک نشو! دیگه هیچ‌وقت ‫حق نداری به من بگی چیکار کنم، باشه؟
‫ماری، در رو باز کن! ‫ماری!
‫ماری! ماری!
‫زمین ژله‌ای شده. یعنی میفتم؟
‫زمین داره می‌لغزه. ‫تند تند می‌لرزه.
‫ژله‌ای شده!
‫دریازده شدم.
‫بیا بشین، وایستادن خوب نیست.
‫آره، بیا بشین. این یارو کیه؟
‫ها؟ چی؟
‫- این دلقک کیه؟ ‫- اومدی.
‫از سیرک اومده؟ تو از کجا اومدی؟
‫- من از شمال اومدم. ‫- تعطیلات‌ته؟ ماری.
‫چه تعطیلاتی؟ این می‌برتت یه جای دور.
‫دختر خوب.
‫هی! دیوانه شدی؟
‫عوضیِ روانی!
‫ماری.
‫- ماری! ‫- ولم کن!
‫بس کن!
‫می‌خوای بمیری؟ ‫این چیزیه که می‌خوای؟
‫تو اگه می‌خوای بمیری،
‫راحت باش.
‫هی، صبر کن.
‫مال تو نیست! بده‌ش به من!
‫لعنتی!
‫مال منه!
‫هی، کی‌وان.
‫هی!
‫هی، چی شد؟ تفـش کن بیرون!
‫تف کن!
‫کی‌وان، گفتم تف کن!
‫خدایا!
‫هی.
‫کی‌وان، لطفاً بلند شو!
‫نیکی!
‫باز کن! در رو باز کن!
‫نیکی!
‫من پادزهر می‌خوام!
‫زود باش! زود باش بیارش! ‫لطفاً زود باش! بیارش!
‫لطفاً، لطفاً.
‫هی، کی‌وان.
‫حالت خوبه؟
‫تو...
‫واقعاً عجب آدمی هستی.
‫این کارها چیه...
‫که می‌کنی؟
‫خیلی نگرانـت بودم. ‫چرا این کار رو کردی؟
‫ببخشید.
‫تقصیر منه.
‫همه‌ش تو رو از خودم دور کردم.
‫تو فقط دندون‌هات رو نشون می‌دی، ‫گاز نمی‌گیری.
‫دوست داری وانمود کنی خشن و بی‌رحمی ‫ولی نیستی.
‫پشت اون رفتارهای خشن ‫یه دختر مهربون‌ـه.
‫ماری.
‫اگه یه بار دیگه مواد مصرف کنی،
‫منم همین کاری که کردم رو می‌کنم.
‫دوباره همین کار رو می‌کنم.
‫حتی اگه سعی کنی خودت رو ‫نابود کنی یا به خودت صدمه بزنی،
‫تا جهنم دنبالت میام ‫و از اونجا می‌کشمت بیرون.
‫کمکت می‌کنم نور رو پیدا کنی.
‫ماری، به نظرت
‫یکم زیادی نیست؟ ‫حس می‌کنم خیلی تیپ زدم.
‫تیپ زدن هیچ اشکالی نداره.
‫مثل یه بلژیکیِ واقعی شدی.
‫چطور شد؟
‫بفرمایید، این از چین اومده.
‫- واقعاً؟ ‫- بازش کن و یه نگاهی بنداز.
‫خیلی ممنون.
‫تنهاتون می‌ذارم.
‫نه...
‫[کیم سون‌جو]
‫بازش کن.
‫چند روز گذشته،
‫تمام آرشیو روزنامه‌های یانجی رو گشتم.
‫همه‌ی روزنامه‌های زمستون پارسال رو ‫جمع کردم،
‫و با خودم آوردم خونه.
‫من و بچه‌هام انقدر روزنامه خوندیم،
‫نوک انگشت‌هامون سیاه شد.
‫کوچک‌ترین بچه‌ام، همون که سرش رو تراشیده،
‫ با اینکه تازه خوندن و نوشتن یاد گرفته ‫این مقاله رو پیدا کرد.
‫سریع فهمیدم که این مقاله مربوط به توئه.
‫[زنی اهل کره‌ی شمالی روز برفی ‫زیر ماشین رفت و فوت کرد]
‫رفیق کی‌وان،
‫می‌دونم نمی‌تونم کاری که در حقت کردم رو ‫جبران کنم و انتظار بخشش ندارم.
‫ولی امیدوارم این به پرونده‌ت کمک کنه.
‫همون‌طور که مادرت گفت، ‫تو باید نجات پیدا کنی، رفیق.
‫- ببین، اومدن. ‫- که اینطور.
‫- نه، راستی... ‫- خانم گی‌سون؟
‫سلام، از دیدن‌تون خوشحال شدم. ‫حالتون چطوره؟
‫- خوب، شما چی؟ ‫- خوب.
‫خدا رو شکر.
‫- ممنون که خودتون رو رسوندین. ‫- بله، ممنون.
‫و ایشون آقای لوه کی‌وان هستن.
‫خدای من، سلام آقا.
‫واقعاً باعث افتخاره که شما رو می‌بینم، ‫خانم گی‌سون.
‫تمام مقاله‌هاتون رو خوندم.
‫لطف دارین، هنوزم نمی‌دونم چطوری ‫مقاله‌هام منتشر شد.
‫خیلی مقاله‌هاتون رو دوست دارم. ‫راستـش اشکم دراومد.
‫ولی هدفم این بود که لبخند به لب‌تون بیارم. ‫نباید گریه می‌کردین.
‫بیا اینجا.
‫الان سرم شلوغ‌ـه.
‫اگه می‌دونستی شیرین‌کاریت چقدر برام ‫هزینه برداشت، دهنت رو می‌بستی.
‫واقعاً فکر کردی می‌تونی قسر در بری؟
‫قسم می‌خورم، ماری. این آخرین فرصتـت‌ـه.
‫تن لشت رو بردار بیار اینجا.
‫مگراینکه بخوای یه سوراخ گلوله ‫روی کله‌ی عشقـت سبز شه.
‫خدای من.
‫بابت همه‌چی ممنون، رفقا.
‫خواهش می‌کنم.
‫شما خیلی سختی کشیدین. ‫دمتون گرم.
‫ممنون، رفیق.
‫خوشحال می‌شم بتونم کمک کنم.
‫ممنون بابت حمایت‌هاتون. ‫واقعاً ممنونم.
‫ما همیشه آماده به خدمتیم.
‫- ببخشید. ‫- خواهش می‌کنم.
‫واقعاً معذرت می‌خوام ولی یکی منتظرمـه.
‫چی شده؟
‫یادم رفته بود امروز قراره لوله‌کش بیاد.
‫باید الان برم خونه.
‫پس قول بده نگران نمی‌شی. ‫قبل از اینکه دادگاه تموم شه برمی‌گردم.
‫باشه، کارت تموم شد سریع برگرد.
‫باشه، سریع برمی‌گردم.
‫ولی اون موقع وقتی ازمون جدا شدن...
‫امروز برای برگزاری دومین جلسه‌ی دادگاه
‫بین پادشاهی بلژیک و آقای لوه کی‌وان،
‫اینجا جمع شدیم.
‫این مقاله‌ای که اینجا می‌بینین،
‫در یکی از روزنامه‌های محلی چین،
‫در شهر کوچک یانجی، ‫روز ۵ دسامبر سال گذشته منتشر شده.
‫درمورد مرگ تاسف‌بار ‫یه پناهنده‌ی کره‌ی شمالی نوشته شده
‫که نصف شب توسط یه اتوبوس ‫زیر گرفته شده.
‫تصادفی که توی این مقاله‌ی روزنامه ‫توصیف شده،
‫دقیقاً با جزئیاتِ کامل،
‫با داستانی که آقای لوه در اولین مصاحبه ‫تعریف کرده، هم‌خونی داره.
‫عکسی که ایشون به عنوان مادرشون ارائه دادن، ‫همین خانومیـه که توی این مقاله‌ست.
‫حالا لوه کی‌وان رو صدا می‌کنم.
‫می‌تونین اسم‌تون رو اعلام کنین، لطفاً؟
‫اسمـم... لوه کی‌وان‌ـه.
‫به من دست نزن!
‫شرایط مسابقه‌ی بعدی رو بگین.
‫دخترم رو آماده می‌کنم.
‫چه اتفاقی داره میفته؟
‫نیازی نیست.
‫منظورتون چیه؟
‫دخترت رو...
‫فقط برای یه فصل نمی‌خوام.
‫این بازیکن... در ازای کل بدهیـت.
‫برای امتیاز صفر نشونه‌گیری کرد، ‫و تو به خاک سیاه نشستی.
‫نباید توی همچین سالن کوچیکی ‫استعدادش به هدر بره.
‫اون لقمه‌ی بزرگ‌تر از دهنت‌ـه.
‫اینجوری برای خودش هم
‫بهتر می‌شه.
‫لطفاً این کار رو نکن.
‫آشغال.
‫کارت تمومه.
‫آقای لوه به عنوان یه فراری از کره‌ی شمالی،
‫اواخر دسامبر درخواست پناهندگی دادن.
‫وقتی پرونده‌شون در حال بررسی بود،
‫با مدارک چینی یک‌جا مشغول به کار شدن.
‫مدارک اقدامات ایشون رو صفحه‌ی سوم ‫پرونده‌ی آقای لوه مشاهده می‌کنین.
‫آقای لوه، لطفاً بشینین.
‫آقای لوه، چیکار می‌کنین؟
‫باید برم. ببخشید آقای هیوک.
‫- چرا؟ ‫- ماری بهم نیاز داره.
‫آقای لوه، نمی‌تونین...
‫آقا، لطفاً بشینین. ‫برگردین سرجاتون.
‫بقیه‌ی پول‌ها رو از گاوصندوق بردار.
‫- مسلح و آماده باشین، اونا میان. ‫- متوجه شدم.
‫ماری، باید زودتر حرکت کنیم.
‫باید جفت‌مون سریع کشور رو ترک کنیم.
‫- چرا من باید با تو بیام؟ ‫- تو بازیکنِ منی، متعلق به منی.
‫ما یه جفت‌ایم.
‫پس دنبال تو هم می‌گردن.
‫هرلحظه ممکنه آدم‌هاش بریزن اینجا.
‫پس باید سریع کشور رو ترک کنیم.
‫گوش بده ببین چی می‌گم!
‫من باهات نمیام.
‫من متعلق به تو نیستم!
‫با من جات امن‌ـه.
‫یه جا توی آمستردام بهمون پناه می‌ده. ‫همه‌چی رو آماده کردم.
‫می‌تونیم همون‌جا سالن تیراندازیِ خودمون رو ‫افتتاح کنیم،
‫بدون اینکه کسی مثل گِرد ‫همیشه توی کارمون دخالت کنه.
‫این دفعه فرق داره. ‫این یه فرصت‌ـه.
‫چاره‌ای نداری.
‫تو واقعاً هیولایی!
‫راست می‌گی، ماری. ‫من یه هیولای واقعی‌ام.
‫ولی این دنیای لعنتی منو هیولا کرده.
‫دست خودم نیست!
‫چطوره یه شمه‌ش رو نشونت بدم؟
‫ماری!
‫ماری! ماری!
‫عوضیِ لعنتی!
‫بهش دست نزن!
‫ولـم کن!
‫تکون نخور.
‫ازش دور شو!
‫گفتم ازش دور شو!
‫ماری.
‫منتظر چی هستی؟ زود باش.
‫معطل نکن.
‫فقط شلیک کن.
‫بیا بریم.
‫ماری!
‫گِرد مُرده.
‫متوجه شدم.
‫دختره رو می‌گیرم و میارمش برلین.
‫دختره کجاست؟
‫برو گمشو.
‫ماری.
‫جات امنه. ‫نگران نباش، باشه؟
‫
‫ماری.
‫گوش بده ببین چی می‌گم. ‫نمی‌تونی اینجا بمونی.
‫اونا میان دنبالـت.
‫اگه می‌خوای از دست اون مردها ‫خلاص شی،
‫باید برای همیشه بلژیک رو ترک کنی.
‫باید به پدرت زنگ بزنی.
‫همین امروز می‌برتـت فرودگاه.
‫تو چی؟
‫بدون تو نمی‌تونم برم، کی‌وان.
‫
‫من هنوز حق شهروندی نگرفتم ‫برای همین...
‫هنوز نمی‌تونم هروقت بخوام برم و بیام.
‫خودت اینو می‌دونی.
‫همه‌ش تقصیر منه. ‫همه‌چی رو خراب کردم.
‫خیلی خوب بودیم، ‫حالا همه‌چی خراب شده.
‫اینجوری نیست.
‫چیزی که بین ماست خیلی قوی‌ـه.
‫هیچی نمی‌تونه ما رو از هم جدا کنه.
‫گوش کن، اگه بهت بگم...
‫بهترین اتفاقی که برام افتاد ‫دزدیدن کیف پولـت بود چی؟
‫وقتی باهات آشنا شدم،
‫آماده‌ی تسلیم شدن بودم.
‫ولی فقط برای اینکه بتونم ببینمت ‫ادامه دادم.
‫تو باعث شدی باور کنم زندگی ارزش داره.
‫به خاطر توئه که من هنوز اینجام، کی‌وان.
‫یه بار پدرت بهم گفت...
‫برای با تو بودن ‫به اندازه‌ی کافی قوی نیستم.
‫حرفـش مثل خنجر توی قلبم فرو رفت.
‫حس می‌کردم لیاقتـت رو ندارم.
‫ولی همون‌موقع به خودم قول دادم...
‫به خاطر تو تبدیل به آدمی می‌شم ‫که نیاز داری.
‫کسی که همیشه کنارتـه.
‫برای همین قسم خوردم به پدرت ‫ثابت کنم اشتباه می‌کنه.
‫تو خیلی برام باارزشی، ماری.
‫
‫پس به زودی...
‫دوباره باهم خواهیم بود.
‫اومد.
‫سریع بشین پشت.
‫[فرودگاه بروکسل]
‫باشه.
‫به محض اینکه رسیدی بهم زنگ بزن ‫تا بدونم جات امن‌ـه.
‫لوه کی‌وان،
‫اون مرد جوان...
‫معلوم شد پسر خاصی‌ـه.
‫حالا که فکرش رو می‌کنم، ‫کاش باهاش مهربون‌تر می‌بودم.
‫لطفاً منو ببخش.
‫وقتی مامان حالش بدتر شد،
‫هروقت چیزی لازم داشت، زنگ می‌زد.
‫می‌خواستم دردش رو کم کنم،
‫ولی درعین حال طاقت نداشتم ‫توی صورتـش نگاه کنم.
‫پس...
‫گاهی آرزو می‌کردم بخوابه ‫و هیچ‌وقت بلند نشه.
‫به خاطر همین خیلی عذاب وجدان داشتم.
‫و با اینکه سعی می‌کردم مخفیـش کنم، ‫ولی اون می‌دونست.
‫بعد از اینکه فوت کرد،
‫خودم رو بابت اتفاقی که براش افتاد ‫سرزنش می‌کردم.
‫باید منو بیدار می‌کردی.
‫بفرما.
‫لطفاً.
‫لطفاً بذار برم.
‫تمام روز اینجا دراز کشیدم...
‫و منتظرم بمیرم.
‫دیگه نمی‌تونم اینجوری ادامه بدم.
‫دیگه نمی‌تونم.
‫- جونگ‌جو، من... ‫- عشق من.
‫دارم هرروز تو و ماری رو عذاب می‌دم.
‫دیگه نمی‌خوام اینجوری زندگی کنم.
‫نذار ماری هیچ‌وقت حقیقت رو بفهمه.
‫نذار بفهمه تصمیم گرفتم ‫اینجوری ترکـش کنم.
‫و قول بده هیچ‌وقت نفهمه ‫تو نقشی توی این قضیه داشتی.
‫نمی‌خوام ماری...
‫حس کنه تقصیر اون بوده.
‫نباید بفهمه.
‫وگرنه نابود می‌شه.
‫معذرت می‌خوام و فقط بدون ‫در هرشرایطی دوست دارم.
‫دوست دارم.
‫بیا بریم.
‫لطفاً در اولین فرصت ‫بازرسی‌های قبل از پرواز رو انجام بدید،
‫تا با هیچ تاخیری در سوار شدن به هواپیما ‫مواجه نشید.
‫نگران من نباش، ماری.
‫فقط برو و پشت سرت رو نگاه نکن.
‫هی، سر این موضوع گریه نکن.
‫نگران نباش. ‫درست می‌شه، باشه؟
‫می‌دونی...
‫حتی یه دونه عکس هم از خودمون ندارم.
‫فرصت نشد باهات سفر کنم.
‫اگه این یه خداحافظیِ واقعی باشه چی؟
‫- ماری. ‫- بله؟
‫یه روزی می‌رسه،
‫که می‌تونیم هرجا بخوایم سفر کنیم.
‫
‫اونجا رو نگاه کن.
‫برگرد.
‫ماداگاسکار.
‫یه روزی می‌برمت اونجا.
‫و باهم اون درخت‌ها و لاک‌پشت‌ها رو ‫می‌بینیم.
‫درضمن،
‫یونان، مراکش و ترکیه هم می‌ریم.
‫
‫گریه نگن، ماری. ‫منم ناراحت می‌شم.
‫[یک سال بعد]
‫[دانشگاه هیلینگ-هارت]
‫[از طرف لوه کی‌وان]
‫مهم نیست با چه جهنمی رو به رو شم، ‫قسم خوردم هرطور شده نجات پیدا کنم.
‫کریستیل کونیل؟
‫آسون نبود ولی سر قولـم موندم.
‫ناهار برای سه نفر؟
‫تا اینجا دوام آوردم.
‫با تمام توانم جنگیدم ‫تا حق زندگی و کار رو
‫در بلژیک به دست بیارم.
‫و بالاخره حق موندن رو...
‫به دست آوردم.
‫- بابت همه‌چی ممنون. ‫- ممنون.
‫دل‌مون برات تنگ می‌شه.
‫ولی متوجه شدم،
‫این حقوق و حمایت‌های کمی که ‫تحت عنوان پناهندگی دارم،
‫به محض اینکه خاک بلژیک رو ترک کنم، ‫از بین می‌ره.
‫از وقتی بچه بودی،
‫همیشه باور داشتم رنگ آبی ‫از همه‌ی رنگ‌ها بیشتر بهت میاد.
‫رفیق، خیلی خوب شدی.
‫زندگیـم مثل یه طوفان سنگین بود. ‫به سختی ازش نجات پیدا کردم.
‫قدرتِ ادامه دادن رو دارم؟
‫این سوال رو صدها بار از خودم پرسیدم.
‫و هردفعه
‫جوابش این بود که...
‫از پس هر طوفانی که ‫توی زندگیـم بیاد، برمیام.
‫می‌تونم کارت شناسایی‌تون رو ببینم؟
‫[پروانه‌ی اقامت، لوه کی‌وان]
‫ممنون.
‫
‫بلیت برگشت هم می‌خواین؟
‫نه.
‫بلیت یه طرفه، لطفاً.
‫در آخر فهمیدم آرزوی من این نیست که
‫حق زندگی توی یه کشور رو داشته باشم.
‫آرزوم اینه که هروقت دلم بخواد ‫بتونم کشور رو ترک کنم.
‫هنوزم... آرزوم همینه.
ارائه شده توسط وبسایت مووی شو MovieSho.com
‫[اسم من لوه کی‌وان‌ـه]