ارائه شده توسط وبسایت اینترنتی مووی شو Moviesho.com
‫بزرگان کوام، یه نوشیدنی واسه خودتون بریزین.
‫لیوان‌هاتون رو بیارین بالا.
‫- نوش! ‫- نوش!
‫راستی، شنیدم حال آقای پارک خیلی خوب نیست،
‫پس یه هدیه‌ی کوچیک آماده کردم.
‫بیارش.
‫هی سو،
‫واسه گرفتن این خودم رو جر دادم.
‫از یه حفار معروف ریشه‌ی ‫جین‌سِنگ‌ وحشی درخواست کردم،
‫و به زور تونستم یکی گیر بیارم.
‫اینجا بزرگان زیادی هستن،
‫چطور می‌تونم چنین هدیه‌ی لاکچری‌ای رو قبول کنم؟
‫جوون‌ها واسه انجام کارشون انرژی لازم دارن،
‫واسه ما مسن‌ها به درد نمی‌خوره.
‫باعث میشه بعدا مرگ برامون سخت بشه.
‫منم یه هدیه واسه هی سو آماده کردم،
‫میشه الان بهش بدم؟
‫نمی‌دونستم اینقدر دست و دلبازی.
‫فکر می‌کنی من آدم نیستم؟
‫بگیرش، چیز قابل‌داری نیست.
‫چیه؟
‫این هدیه‌ی اصلیته؟
‫دنیای خشنیه، واسه محافظت از چیزی،
‫یه همچین سلاحی لازمه.
‫هی سو، از چی می‌خوای محافظت کنی؟
‫قدیم‌ها یه چیزی واسه محافظت داشتم،
‫ولی چون توی فلاکت زندگی کردم،
‫فراموش کردم چی بود.
‫درست نمیگم، عوضی؟
‫آقای اوک!
‫خودت رو جمع و جور کن.
‫درست انجامش بده!
‫چند بار باید بهت هشدار بدم؟
‫چه خبره؟
‫بس کن، رفیق!
‫- خدای من. ‫- هی سو، خواهش می‌کنم کمکم کن
‫رفیق، بهت گفتم حواست بهش باشه،
‫نه که بزنی آش و لاشش کنی!
‫مگه کشتمش؟
‫اگه دردسر درست کنی،
‫فکر می‌کنی عموت به کی زنگ می‌زنه؟
‫دست و روش رو بشورین و اونو به دفتر بیارین.
‫مسخره‌ست.
‫ازت نمی‌خوام از جونم بگذری.
‫یه رئیس دست نشانده که زندگیش رو به قمار باخته
‫نباید زنده گذاشته بشه.
‫اگه زنده بمونم،
‫دوباره برمی‌گردم سراغ قمار و مواد
‫دست‌هام رو ببین.
‫خودم یه انگشتم رو قطع کردم ‫که دیگه قمار نکنم.
‫نزول‌خورها هم دو تاش رو قطع کردن.
‫خب چی؟
‫من یونگ کانگ رو می‌کشم و باهاش می‌میرم.
‫ولی در ازاش میشه
‫ماهی ۵۰۰ دلار به پسرم بدی؟
‫اون وقت بدون من می‌تونه
‫از پس خودش بربیاد.
‫[بهار سال ۱۹۹۳، بوسان]
‫دوباره نهنگ گرفتین؟
‫نه، امروزه نهنگ گرفتن یعنی دردسر.
‫این اومد توی تورمون.
‫می‌خوایم بریم مغازه‌ی دونگ سیک نوشیدنی بزنیم،
‫- بیا گوشت نهنگ بخور. ‫- بیا نوشیدنی بخور!
‫من از بوی نهنگ متنفرم، ولی نوش جون‌تون.
‫- فعلا. ‫- خیلی خب.
‫- بعدا یه سر بیا! ‫- عمرا!
‫هی سو! هی سو! صبر کن!
‫چیه؟ چی شده؟
‫شرکت برق، برق رو قطع کرده!
‫یه کاری بکن!
‫اونا چه مرگ‌شونه؟
‫صبر داشته باش. بررسیش می‌کنم.
‫لطفا سریع باش.
‫کسب و کار الانش هم
‫به خاطر مریضی بده.
‫متوجه شدم.
‫بعدا می‌بینمت!
‫صبح به خیر، قربان!
‫چه خبر شده؟
‫افراد یونگ کانگ اومدن
‫و اینجا رو به هم ریختن.
‫واسه چی؟
‫شستشو درست انجام نشده بود،
‫واسه همین آقای کیم اونا رو دوباره فرستاد.
‫زنگ بزنیم پلیس؟
‫زده به سرت؟ فقط اینجا رو تمیز کنین.
‫بله، قربان!
‫دیوونه شدی؟
‫چرا در دسترس نیستی؟
‫ما توی جنگیم!
‫شلوغش نکن، جنگی در کار نیست.
‫اگه حمله کردن با لوله جنگ نیست،
‫پس چی جنگه؟
‫فقط شاخ و شونه کشیدنه، ‫جای نگرانی نیست.
‫من میرم با یونگ کانگ صحبت می‌کنم.
‫به بچه‌ها گفتم بیان،
‫پس اونا رو با خودت ببر!
‫واسه چی سر هیچ و پوچ ‫ارتش دنبال خودم راه بندازم؟
‫خب پس، هی سو،
‫خیلی قضیه رو گنده نکن،
‫و فقط نصیحتش کن،
‫و آرومش کن.
‫اگه پاتوق‌های ساحلی می‌خواد،
‫چند تا بهش بده، خب؟
‫- ترتیبش رو میدم. ‫- خوبه.
‫چتر آفتاب‌گیر من نه.
‫این غرورم رو جریحه‌دار می‌کنه.
‫مایه‌ی شرمساریه.
‫عمو، تو همیشه به حرف هی سو گوش میدی،
‫ولی بیا بچه‌ها رو برداریم
‫و بریم کلک همه‌شون رو بکنیم.
‫پس می‌خوای به جنگ یونگ کانگ بری؟
‫جرئت رویارویی با اونو داری؟ بی‌لیاقت.
‫همه برن بیرون، یالا.
‫بیرون.
‫تو هم همینطور!
‫یالا، قربان.
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫رفیق، هی سو.
‫چه عجب.
‫وقتی می‌گفتم بیای که نمیومدی.
‫تنها اومدی؟
‫معلومه، نکنه باید ننه بابام رو می‌آوردم؟
‫خیلی ترسیده بودم.
‫می‌ترسیدم
‫ارتش کوام رو بیاری.
‫چرا به لونه‌ی زنبور سیخ زدی؟
‫من طی معامله‌ای منصفانه با اوک
‫اینجا رو گرفتم،
‫پس تو چرا خودت رو قاطی می‌کنی؟
‫اینجا مال اون نبود، خودت که می‌دونی.
‫و فقط به خاطر بدهیش اونو گرفتی.
‫مهم نیست چطور گرفتمش،
‫اگه اینجا به اسم منه،
‫پس منصفانه‌ست.
‫فقط باید سند انتقالش امضا بشه.
‫همچین اتفاقی نمیفته.
‫واسه چی؟
‫اوک رو کشتی؟
‫رفیق
‫تو قدیم‌ها مردی بودی واسه خودت.
‫واقعا زمان عوضت کرده.
‫رقت انگیز شدم؟
‫آره، یه خرده.
‫تو کسی نیستی که ‫به خاطر یه شستشو دردسر درست کنی.
‫می‌دونی چرا اون یارو داره کتک می‌خوره؟
‫من از کجا بدونم؟
‫توی شستشو گند زده؟
‫یه چیز دیگه رو به جای مواد شوینده
‫اشتباهی توی لباسشویی ریخت،
‫و من حداقل ۱۰۰ هزار دلار ضرر کردم.
‫قضیه چیه؟
‫ولی اون فقط کتک می‌خوره ‫که درس عبرت بگیره.
‫چرا؟
‫قیمت متامفتامین ارزونه.
‫متامفتامین؟
‫ما توزیع می‌کنیم، تحویل میدیم
‫و پخش می‌کنیم.
‫اگه پلیس‌ها بیان دنبال‌مون،
‫بازم ماییم که میریم زندان.
‫تو و رئیس هیچی‌تون نمیشه.
‫فقط بشینین ‫و سهمی که براتون می‌فرستیم رو بگیرین.
‫حالا که مدتی خارج بودی،
‫فکر می‌کنی کوام راحته؟
‫پونزده سال از وقتی که
‫به خاطر قتل از کشور فرار کردم می‌گذره،
‫و از اون موقع هیچی عوض نشده.
‫اون پیرمرد هنوز مثل کله گنده‌ها رفتار می‌کنه،
‫و افرادش هنوز بچه‌ان.
‫فکر می‌کردم تو فرق داری.
‫ولی با اونا هیچ فرقی نداری.
‫حالا هر چی.
‫نکته‌ ساقی‌ها اینه که
‫حتی ما قلچماق‌ها هم ازشون اجتناب می‌کنیم.
‫می‌دونی چرا؟
‫مواد مثل سم خوش بر و رو می‌مونه.
‫حتی اگه پول زیادی به جیب بزنی ‫و از کشور خارج بشی،
‫اینترپل تا آخر دنیا دنبالت میاد.
‫اینترپل رو که می‌شناسی.
‫من خیلی نمی‌شناسم.
‫چی رو نمی‌شناسی؟
‫اینترپل رو،
‫باهاشون که آشنا نشدم.
‫تو باهاشون آشنا شدی؟
‫احمق، دارم جدی صحبت می‌کنم.
‫بگذریم، مواد خط قرمزه!
‫یه بار میری تو کارش، خوش خوشانت میشه،
‫ولی بعدش همه می‌میرن!
‫می‌خوای واردش بشی؟
‫البته‌.
‫کِی می‌تونم با فروش فلفل قلابی
‫ثروتی دست و پا کنم؟
‫رئیس.
‫هونگ نزول‌خور باهات کار داره.
‫ممنون.
‫چطور کسی که بدهی داره ‫می‌تونه اینقدر شریف باشه؟
‫خب گریه کنم؟
‫پنجاه هزار دلار، شنیدی؟
‫حداقل قبل از قمار سود پول رو بده، خب؟
‫وقتی کار گیر آوردم پولت رو میدم،
‫اینقدر غر نزن، خب؟
‫غر نزنم؟
‫حرف دهنت رو بفهم.
‫هی سو، هرگز از پیش رئیس سون نرو.
‫وقتی از پیشش بری،
‫تمام اعضای بدنت مال منه.
‫آشغال.
‫هی سو، اومدی!
‫اخیرا چرا اینقدر دیدنت سخت شده؟
‫- سرم شلوغ بوده. ‫- جدی؟
‫با وجود این همه نوشیدنی،
‫کسب و کار تابستونی به راهه.
‫با نوشیدنی‌های معمولی نمیشه پول درآورد!
‫پول توی نوشیدنی قویه.
‫طعم ساده، قیمت پایین.
‫تو هم باید ملحق بشی.
‫می‌دونم با روس‌ها صمیمی هستی.
‫یکی رو می‌شناسم که میلیون‌ها دلار
‫با پخش دستگاه‌های بازی و کارائوکه به جیب زد.
‫و اون بهم گفت
‫دوران قمار در هتل‌های کره
‫تمومه.
‫خب پس الان دوره‌ی چیه؟
‫دستگاه‌های بازی بزرگان.
‫بازی‌های ویدئویی؟
‫نه، اینطور به نظر میاد،
‫ولی به جای پول، کارت هدیه میده،
‫به اندازه‌ی پول معتبره.
‫تو فکرشم از اینا بریزم توی بازار،
‫هی سو، می‌خوای شریک بشی؟
‫ولی هتل‌دارها وقتی مهمون‌هاشون رو از دست بدن
‫بیکار نمیشینن.
‫رفیق، تا کِی می‌خوای
‫زیر دست رئیس کار کنی؟
‫اگه زیاد بمونی، فکر می‌کنی هتل مال خودت میشه؟
‫اون یه برادر زاده‌ی دست پا چلفتی داره.
‫اون واسم مهم نیست.
‫راستی حالا که صحبتش شد،
‫توی کوام خیلی‌ها با رئیس مشکل دارن.
‫حالا که اون اوضاعش روبه‌راهه،
‫دست‌های خودش رو کثیف نمی‌کنه،
‫ولی ماهانه یه سهمی می‌گیره.
‫به حد کافی واسه خودش گرفته،
‫اون پیر خرفت چقدر طماعه، مگه نه؟
‫می‌دونی که ازت خوشم میاد، نه؟
‫آره.
‫پس اینو نشنیده می‌گیرم.
‫کسب و کار چطوره؟
‫چال‌ جین! ‫پارسال دوست، امسال آشنا!
‫سرت شلوغ بوده؟
‫چیزی خوردی؟
‫تر و تمیز کردی.
‫البته، تو واسه اینکه بخوای ‫تا ابد مدیر هتل باشی زیادی خوبی.
‫اگه با یانگ دونگ شریک بشی،
‫یه تاثیر جدی میذاری.
‫خیلی مطمئن نیستم!
‫اگه این کسب و کار دستگاه‌های بازی رو راه بندازم،
‫کفتارها هم همه یه سهم می‌خوان.
‫من از چیزهای پیچیده حالم به هم می‌خوره.
‫هی سو،
‫کوام واسه همه جای کوچیکیه.
‫یه ساحل و یه هتل
‫فضای کمیه،
‫چند تا کافه و یه مهمون‌خونه
‫جای دیواره‌ی دریا، نه؟
‫به عبارت دیگه آشغالدونیه.
‫- پس تو باید... ‫- بفرما.
‫خیلی وقته نیومدی، ‫یه چیز مجانی واسه چال جین.
‫مجانی!
‫من هیچ وقت چیز مجانی نگرفتم،
‫اینو ببین!
‫کوام خیلی چیزها داره،
‫چیزی که زیاده غذاست!
‫البته، شرمنده، رفیق!
‫عوضی.
‫پس رفتی یونگدو
‫که از آشغالدونی فرار کنی؟
‫ها؟
‫دوباره چرت و پرت میگی؟
‫من دیگه میرم.
‫هی، هی سو!
‫- چیه؟ ‫- امشب واقعا منگی،
‫بذار ببرمت خونه.
‫فراموشش کن، ‫توی ماشین گرونت خوش بگذره.
‫من پیاده‌روی رو ترجیح میدم.
‫هی، رفیق!
‫شب به خیر!
‫خدای من
‫[زندان]
‫یالا!
‫زندگی پاکی داشته باش!
‫صبح به خیر!
‫اوه، مرد!
‫چطور
‫یعنی میگم، یه سیگار بهم بده.
‫بوی نوشیدنی میدی. ‫دیشب منگ کردی؟
‫- مامانت کجاست؟ ‫- رفت بانک.
‫دارم از گشنگی می‌میرم، اون کِی برمی‌گرده؟
‫این واسه چی بود؟
‫اینجوری تجدید دیدار می‌کنیم؟
‫نباید بعد از آزادی بیای سلام کنی؟
‫و بیا، بودجه‌ی اضطراری.
‫لباس جدید هم بگیر.
‫عمرا، من دیگه بچه نیستم!
‫دستم درد می‌کنه، بگیر!
‫نصفش از طرف رئیس سونه،
‫پس بعدا از اونم تشکر کن.
‫خیلی خب، ممنون.
‫مامانت خیلی نگرانه.
‫اون دلش می‌خواد قلچماق‌بازی رو بی‌خیال بشی
‫و یه کار دیگه بکنی.
‫راستش تو فکرشم یه کاری رو شروع کنم.
‫چه کاری؟
‫یانگ دونگ ازم خواست ‫توی توزیع نوشیدنی در وولنونگ کمک کنم.
‫من و رفیق‌هام این دفعه ‫کار خوبی به پست‌مون خورده.
‫با یانگ دونگ؟
‫و این قلچماق‌بازی نیست؟
‫نه، یه کسب و کار درست درمونه،
‫کسب و کار توزیع نوشیدنی.
‫عوضی، توی زندان زبون درآوردی.
‫از پس دلال‌های وولنونگ برمیای؟
‫اونا هالو نیستن.
‫من دیگه بچه نیستم،
‫دیگه مثل قبل کارهای احمقانه نمی‌کنم،
‫پس نگران نباش.
‫حتما.
‫کارت خوب بود.
‫یه نوشیدنی لطفا!
‫بهت گفتم برو، نگفتم؟
‫ببخشید، کره‌ای متوجه نمیشی؟
‫چیه؟ می‌خوای سفارش بدی؟
‫اصلا پول قهوه داری؟
‫بزن به چاک، عوضی.
‫نفس بکش، نفس بکش.
‫هی، زود بیاین!
‫نفس بکش، رفیق! ‫گفتم بیاین اینجا!
‫توی کوام چیز زیادی واسه سهیم شدن نیست.
‫و واسه اینکه سهمی ببری،
‫باید خون ببینی.
‫اوک حالش خوب شده؟
‫چطوری؟
‫اصلا خوب نیستم.
‫می‌دونی که چی میگن،
‫حتی اگه سم تو رو نکشه،
‫پیری می‌کشه.
‫به خاطر اینه که زیادی نوشیدنی می‌خوری.
‫سفر دریایی نوشیدنی
‫مثل منگ کردن توی یه فضای تنگ نیست،
‫و مثل گپ زدن با دخترها توی کافه نیست.
‫وسط دریایی، نوشیدنی خوب می‌خوری،
‫غذای خوب می‌خوری، ‫و شعر می‌خونی،
‫توی زندگی هیچ لذتی بالاتر از این نیست!
‫دال جا، درست نمیگم؟
‫عجب روزهایی بود.
‫آقای اوک، پاشو.
‫چیه؟
‫می‌دونی دفتر حسابرسی ‫و مواد یونگ کانگ کجاست، نه؟
‫نمی‌دونم.
‫از کجا بدونم؟
‫حرف بزن.
‫بهتره دست ما بیفته
‫تا اینکه پلیس‌ها بگیرن.
‫اگه یونگ کانگ رو بهتون بدم،
‫میذارین زنده بمونم؟
‫از کشتن تو چی عایدمون میشه؟
‫توی خشک‌شویی،
‫دستگاه ۷ خرابه.
‫توی جعبه موتورش یه گاوصندوق هست،
‫پشت دستگاهه.
‫رمزش اینه:
‫۱۷۱۸.
‫نگهش دار!
‫[پلیس]
‫عجب وضعی.
‫- صبر کنین‌. ‫- تکون نخور!
‫سرتون شلوغه؟
‫بذارین یه دستشویی برم.
‫- بله؟ ‫- تمومه.
‫به نظرت چند سال حبس براش می‌برن؟
‫یه جنازه هست و مواد هم هست،
‫پس گمونم حداقل ۵ سال.
‫توی صندوق عقب ماشین ‫یه جعبه‌ی نوشیدنی اضطراری هست.
‫آروم بخور.
‫وصیت‌نامه‌ی آقای اوک،
‫کی اینو نوشته؟
‫مشکلی هست؟
‫نه، فقط بد نوشته شده.
‫خیلی پرت و پلاست.
‫لازم نیست امروز ‫اوضاع رو با رئیس سون رفع و رجوع کنیم؟
‫نه.
‫با توجه به بلایی که سر اوک آورد،
‫هرگز مذاکره نمی‌کنه.
‫پس حتما لازمه
‫با کوام وارد جنگ بشیم؟
‫کوام رو دست کم نگیر.
‫اونجا آخر دنیاست،
‫اونجا هیچ کس اسلحه‌اش روی ضامن نیست.
‫پس اگه از کوام سهمی می‌خوای،
‫باید خون بریزی.
‫صحیح، چال جین، تو اهل کوامی، نه؟
‫آره، درسته.
‫زیر نظر رئیس نام مرد خود ساخته‌ای شدی،
‫ققنوسی هستی که از خاکستر برخاسته.
‫آره.
‫بدهی اوک رو از جیب بچه‌هاش
‫توی مراسم ختمش می‌گیری؟
‫اون با بی‌ملاحظگی مُرد،
‫باید یه جوری پول رو می‌گرفتم.
‫چرا همچین زندگی داغونی داری؟
‫اصلا می‌دونی زندگی داغون چیه؟
‫اگه پولم رو ندی،
‫اون وقت می‌فهمی زندگی داغون چیه.
‫- منظورت چیه؟ ‫- کری؟
‫افرادم گفتن
‫وارد منطقه‌ی ما شدی
‫که نوشیدنی توزیع کنی.
‫مگه مغازه‌ها رو مجبور کردم جنس منو بگیرن؟
‫اونا التماسم کردن ‫این نوع نوشیدنی رو بیارم،
‫پس منم مجبور بودم.
‫اگه ابزارش رو داری،
‫بفرما برو توزیع کن، ها؟
‫پس می‌خوای ما هم بیایم توی کوام،
‫کافه و مهمون‌خونه باز کنیم؟
‫چی گفتی؟
‫چطور جرئت می‌کنی!
‫رفیق، آروم باش.
‫بهتره حرف دهنت رو بفهمی.
‫احمق، بزنم سرت رو خرد کنم؟
‫حرف دهنت رو بفهم!
‫- تو فقط یه دلال عوضی هستی. ‫- چی؟ دلال؟
‫هی، الاغ!
‫ببین کجایی.
‫فکر می‌کنی با یه ذره پولی که درآوردی
‫قادر مطلق هستی؟
‫رئیس نام اومد.
‫خوش اومدین، قربان.
‫بله، هی سو، خوبی؟
‫آره، توی این آشغالدونی
‫واسه قلچماق‌ها چیز زیادی نیست.
‫چرا کوام آشغالدونیه؟
‫زمان حکومت ژاپنی‌ها،
‫اینجا مرکز بوسان بود.
‫ساحل اینجا حسابی شلوغ بود.
‫درست نمیگم، رئیس سون؟
‫بله، درسته.
‫جدی؟
‫من سنم قد نمیده
‫که چیزی از دوره‌ی ژاپنی‌ها یادم باشه.
‫هی سو، بیا بریم یه سیگار بکشیم.
‫چی؟ همینجوری آخه؟
‫واقعا می‌خوای با این سوک خانواده تشکیل بدی؟
‫جدی میگی؟ اجازه ندارم؟
‫می‌دونم شما دو تا از دوران پناهگاه ‫از هم خوش‌تون میومد،
‫ولی چرا حالا بعد از ۲۰ سال،
‫بعد از این همه مدت؟
‫گذشته‌ی ما واقعا جالبه.
‫تو حتما یه خرده بالغ شدی.
‫کار خیلی تمیزی بود.
‫کار تمیز؟ چی؟
‫کشتن اوک،
‫پاپوش دوختن واسه یونگ کانگ، ‫و زندان انداختن اون،
‫خیلی پیشرفت کردی.
‫اینو از کجا شنیدی؟
‫یه سیگار بده من.
‫رئیس.
‫شما دو تا از زمان پناهگاه با هم دوستین؟
‫بله، اونجا با هم بزرگ‌ شدیم.
‫صحیح‌.
‫همه‌تون زندگی سختی داشتین،
‫و با هم دیگه قلچماق شدین.
‫من دیگه میرم، قربان.
‫با این پولش رو بده.
‫هونگ خراج‌ها رو گرفت،
‫خانواده‌ی اوک پول زیادی ندارن ‫که خرج مراسم ختم رو بدن.
‫راستی، کارت خوب بود.
‫این واسه شروع زندگیت با این سوکه.
‫مغازه‌ی ماهی‌فروشی از کجا مال توئه؟
‫تو بیشتر شبیه یه پیمانکار حقوق بگیر هستی،
‫و با من کلکل می‌کنی، ها؟
‫درست حرف بزن.
‫دارم درست حرف می‌زنم!
‫خب اگه شکایتی داری،
‫برو با بزرگترها صحبت کن.
‫ولم کن! بی‌شرف!
‫عوضی!
‫قربان.
‫چیکار می‌کردی؟
‫اصلا ندیدمت.
‫می‌خوام آخر ماه از منلیجانگ استعفا بدم.
‫مگه می‌تونی بری؟
‫قلچماق بودن مثل کارمند بودن نیست،
‫هر وقت دلت بخواد نمی‌تونی استعفا بدی.
‫پس لازمه انگشتی، چیزی قطع کنم؟
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫می‌خوام با یانگ دونگ
‫بزنم توی کار دستگاه‌های بازی.
‫اون شریکت شده؟
‫دائم بهت گفتم با اون شریک نشو.
‫خب چی؟ با شما وضعم بهتره؟
‫کی این همه سال شکمت رو سیر کرده؟
‫مگه مفتی بوده؟
‫چی؟
‫جدی داری میگی؟
‫من ۴۰ سالمه، ۴۰!
‫حتی اگه بعدا هم‌ بمیرم، ‫باید اثری از خودم به جا بذارم!
‫هی سو.
‫به وقتش
‫من منلیجانگ و سایر کسب و کارها رو بهت میدم.
‫چرا عجله داری؟
‫فراموشش کن!
‫منلیجانگ رو به برادرزاده‌ات بده.
‫مگه از از خون خودت نیست؟
‫بی‌شرف!
‫واقعا جدی میگی؟
‫آره.
‫جدی میگم.
‫به یانگ دونگ بگو.
‫اگه توی کوام کاری بکنین،
‫سهم من ۱۰ درصده.
‫مهلت پرداختش هم آخر ماهه.
‫چرا اومدی بیرون؟
‫این تمام آت و آشغال‌هاته؟
‫مشخصا سبک زندگی می‌کنی.
‫کل وسایل‌هات
‫از وسایل‌های من موقع آزادی کمتره.
‫بریم تو!
‫داری رخت می‌شوری؟
‫- ولش کن. ‫- مامان، بیا سلام کن.
‫خوش وقتم! من جنی‌ام.
‫اوه، منم خوش وقتم. بفرما بشین.
‫می‌دونی چیه؟
‫وقتی راهنمایی می‌رفتم،
‫اون معلمم رو کتک‌ زد.
‫من دعوا کردم
‫و بهم گفتن والدینم رو بیارم،
‫و مامانم کار داشت پس اون به جاش اومد.
‫بعد معلمم رو کتک‌ زد،
‫خیلی کارش درست بود.
‫معلمه چی گفت؟
‫گفت ترجیح میده به یه مرغ درس بده
‫تا آمی!
‫منو کفری کرد، واسه همین کتکش زدم.
‫به هر حال چطور تونستی ‫یه معلم رو کتک بزنی،
‫- احمق. ‫- حقش بوده!
‫چرا آمی رو با مرغ مقایسه کرده؟
‫مگه نگفتی اهل سئولی؟
‫اهل سئولم.
‫ولی از وقتی اینجا زندگی می‌کنم،
‫لهجه‌ی بوسانی گرفتم.
‫عجیبه.
‫لهجه‌ات خیلی خوبه.
‫آره، ممکنه با یه بوسانی اشتباهت بگیرن.
‫- جدی؟ ‫- نگاهش کن، منگه!
‫آره!
‫ماشین قشنگیه، مرد!
‫کِی ماشین جدید گرفتی؟
‫مال من نیست، مال توئه، سوار شو!
‫- مال من؟ ‫- آره، سوار شو.
‫ولی تو اونقدر پول نداری ‫که کارخونه رو اداره کنی.
‫سوار شو!
‫صبر کن.
‫- این واقعا مال منه؟ ‫- البته.
‫هی، صبر کنین!
‫روز خوش!
‫کافیه!
‫گفتم توی دفتر غذا سفارش ندین!
‫نگفتم؟
‫جواب بده!
‫توی تمام ساختمون، کس دیگه‌ای هم
‫توی روز روشن نوشیدنی می‌خوره ‫یا قمار می‌کنه؟
‫- قربان! ‫- چیه؟
‫نزول‌خور هونگ.
‫لعنتی.
‫لباس تنت کن، احمق.
‫آقای هونگ، چی باعث شده بیای اینجا؟
‫چی می‌تونه باعث شده باشه؟
‫پول تنها علتشه.
‫داشتم فکر می‌کردم که این چطوره؟
‫من می‌تونم ۱۰۰ هزار دلار بدم،
‫پس بذار منم توی ‫کسب و کار دستگاه‌های بازیت سهم داشته باشم.
‫به عنوان شریک تجاریت ‫از بدهیت چشم‌پوشی می‌کنم.
‫تو حمایت مالی لازم داری،
‫به جای اینکه از اینور و اونور شندرغاز بگیری،
‫می‌تونیم توی خانواده قضیه رو حل کنیم.
‫من و تو خانواده‌ایم؟
‫اگه نبودیم،
‫با اون همه بدهی
‫هنوز زنده بودی؟
‫وقتی اون اول این کار رو شروع کردم،
‫مطمئن نبودم موفق میشم.
‫ولی تو، خدای پول،
‫بوی پول به مشامت خورده.
‫پس حتما موفقیت این کار تضمینیه.
‫پس بریم تو کارش!
‫به کار خوبت ادامه بده!
‫قیمتی که بخوای رو میدیم.
‫خوبه!
‫ممنون، به سلامت!
‫[کافه‌ی کارائوکه‌ی شریف]
‫- هی سو! ‫- بله، داداش!
‫فکر کنم یکی اومده.
‫حتما آمیه.
‫من میرم.
‫اومدم، اومدم!
‫بله؟ چیه؟
‫چی باعث شده بیای اینجا؟
‫اون باید بره اورژانس بیمارستان.
‫اینجا کار خاصی ازم ساخته نیست.
‫خدای من
‫اون همین چند ماه پیش آزاد شد.
‫اگه بگیرنش،
‫حداقل ۱۰ سال براش حبس می‌برن.
‫بقیه رو می‌تونم بفرستم بیمارستان،
‫ولی خودت به اون رسیدگی کن، خب، دکتر؟
‫[شرکت توزیع یانگ دونگ]
‫هی سو کجاست؟
‫همه اینجان؟ سوار ماشین شو!
‫هی سو، چرا افرادت رو جمع نکردی؟
‫نمی‌تونیم توی این مورد حرکتی بزنیم.
‫هو جونگ و پارک اینقدر بی‌محابا حمله نمی‌کنن.
‫اون درست میگه،
‫احتمالا اونا پشت‌شون ‫به افراد یونگدو گرم بوده.
‫واسم مهم نیست کار یونگدوئه یا نه!
‫چرا با قلچماق‌هایی مذاکره کنیم
‫که به ما کمین زدن؟
‫قبلا همه چی رفع و رجوع شد!
‫عوضی‌ها!
‫اگه الان اقدامی بکنیم،
‫تو می‌میری، منم می‌میرم!
‫تا الان هر چی ساختیم نابود میشه.
‫به درک!
‫وقتی هل‌مون بدن،
‫از پرتگاه پرت میشیم پایین!
‫اگه انگشتی رو قطع کردن ‫که به عنوان سلاح استفاده کنن،
‫ما باید شکم‌مون رو پاره کنیم ‫و از روده‌هامون استفاده کنیم!
‫متوجهی؟
‫هی سو، واقعا اینقدر احمقی؟
‫باشه، همینجا بمون.
‫بچه‌ها، بریم!
‫اون هر کار دلش بخواد می‌کنه.
‫[کلوپ شبانه‌ی دنیا]
‫برین!
‫لعنتی، بیچاره شدم.
‫بهت گفتم حرف دهنت رو بفهم.
‫یکی از افرادشون کشته شده؟
‫برادرزاده‌ی رئیس چئون بوده.
‫لعنتی، نمیشه قضیه رو جمعش کرد؟
‫من باید یه کاری بکنم.
‫با این وضعیت باید یکی رو بفرستیم زندان.
‫فکر می‌کنی کی رو باید بفرستیم؟
‫همونطور که می‌دونی،
‫قربانی برادرزاده‌ی رئیس منه.
‫قدیم‌ها
‫این توجیهی واسه جنگ بود.
‫خب چی می‌خواین؟
‫وقتی خطر جنگ با یونگدو هست،
‫من باید سازش کنم.
‫هی سو، مودب باش.
‫من آقای هوانگ رو آوردم واسه
‫خودت رو قاطی صحبت بزرگترها نکن.
‫بگو، آقای هوانگ.
‫نوشیدنی یه چیزه،
‫ولی کسب و کار دستگاه‌های بازیت
‫داره سمت ما آشوب به پا می‌کنه.
‫ما تمام مشتریان کازینومون رو از دست دادیم،
‫نزدیکه که درش تخته بشه.
‫پس نهایتا
‫دارین این کار رو می‌کنین ‫که کسب و کار دستگاه‌های بازی منو بگیرین؟
‫مگه ما اوباش هستیم؟
‫همینجوری کسب و کار کسی رو نمی‌گیریم.
‫واسه ساخت دستگاه‌ها پول لازم داری،
‫و همچنین فروشنده، مگه نه؟
‫آره، که چی؟
‫ما پولی که لازم داری رو میدیم،
‫پس یه سهم به ما بده.
‫بیاین بجنگیم.
‫شریک شدن با یونگدو اصلا به درد نمی‌خوره،
‫جنگ گزینه‌ی بهتریه.
‫فکر می‌کنم ذهنت درست کار نمی‌کنه،
‫چطوره آروم بشی ‫و خوب به این فکر کنی؟
‫هنوز وقت هست.
‫به سلامت.
‫راجع به این قضیه جدی هستی؟
‫مشخص نیست؟
‫اگه یونگدو چیزی رو می‌خواد،
‫همینجوری باید بهشون بدم؟
‫پس واقعا می‌خوای بجنگی؟
‫چرا که نه؟
‫اگه این کسب و کار به فنا بره، منم به فنا میرم.
‫هی سو، من با همه چی اوکی هستم،
‫ولی نمی‌خوام باهات بجنگم.
‫جدی میگم.
‫چیزی گرفتی؟
‫وقتی وارد جنگ بشی، برگشتی در کار نیست.
‫چند نفر از اونا می‌میرن،
‫و چند نفر از ما،
‫و نرخ مرگ ادامه پیدا می‌کنه ‫تا اینکه دیگه هیچ کس نمی‌مونه.
‫پس بعد جنگ چیه؟
‫مذاکره اینجوری شروع میشه.
‫هو جونگ و پارک رو بکشم؟
‫فکر می‌کنی به خاطر مرگ اونا
‫متزلزل میشن؟
‫من و چال جین ۳۰ ساله دوستیم.
‫پس واسه دوست قدیمیت می‌میری؟
‫فکر می‌کنی الان ‫افراد یونگدو توی چه فکری هستن؟
‫دارن چال جین رو قانع می‌کنن ‫که یکی با درجه‌ی تو باید بمیره
‫تا بشه مذاکرات رو شروع کرد.
‫فراموش نکن.
‫توی جنگ، اونی که درنگ کنه باخته.
‫ببین کی می‌تونه روی آب بمونه،
‫و کی باید غرق بشه.
‫بذار دلال‌هایی مثل هو جونگ و پارک روی آب بمونن،
‫ولی چال جین رو به آرومی غرق کن.
‫بله، بابا داره نون می‌خره.
‫ساکت باش و راه بیفت،
‫وگرنه سوراخت می‌کنم.
‫کجا ببرمت، آقا؟
‫چیه؟ تو
‫بی‌شرف!
‫هی سو
‫من بد تو رو نمی‌خوام.
‫یانگ دونگ به ما گفت دلال
‫و به چشم تحقیر بهم نگاه کرد.
‫ازم متنفر نباش.
‫من تمام تلاشم رو کردم که زنده نگهت دارم،
‫ولی بهم گفتن با زنده بودن تو ‫این جنگ تموم نمیشه‌.
‫هی سو، این جنگی نیست که فکر می‌کنی.
‫می‌دونم.
‫جنگ سگ‌هاست.
‫جنگ سگ‌ها؟
‫آره، سگ رئیس سون، پارک هی سو.
‫می‌دونستم که اون سگ منو گاز می‌گیره.
‫چی داری میگی؟
‫چیه؟
‫اگه اشتباه می‌کنم بگو.
‫اگه تو سگ اون نیستی،
‫چرا وارد این جنگ شدی؟
‫فقط واسه محافظت ‫از کسب و کار دستگاه‌های بازیت؟
‫این جنگ هیچ دخلی
‫به قلچماق‌های خرده‌پایی مثل ما نداره.
‫پس به کی ربط داره؟
‫رئیس نام.
‫چی؟
‫رئیس نام؟
‫تو یونگ کانگ رو وارد ماجرا کردی،
‫و اون نوشیدنی‌های یانگ دونگ رو تامین می‌کرد.
‫واسه چی؟
‫اون سعی داره کوام رو بگیره.
‫واسه چی سعی داره این شهرک کوچیک رو بگیره؟
‫بندرش مسدود شده، ‫پس نمی‌تونه چیزهایی که می‌خواد رو بگیره.
‫بندر داره به مکانی جدید نقل مکان می‌کنه،
‫پس همه چی مسدود شده.
‫این جنگ به خاطر یه بندر؟
‫آره، درسته.
‫رئیس سون از این قضیه خبر داره؟
‫هیچی نیست که اون ندونه.
‫- جدی داری میگی؟ ‫- آره، احمق!
‫وگرنه واسه چی
‫پای یه تاجر رو به ماجرا باز کنه؟
‫تو چی؟
‫تو همه چی رو از اول می‌دونستی،
‫چرا کنار وایستادی ‫و تماشا کردی که کار به اینجا بکشه؟
‫سرت رو بلند کن، احمق!
‫جوابم رو بده!
‫وقتی اوضاع خوابید،
‫از نام خواستم یه کسب و کار بزرگ
‫حداقل به تو بده.
‫رئیس نام قبول کرد.
‫هی سو اینجاست؟
‫ساشیمی آوردم، واسه نوشیدنی می‌مونی؟
‫اینجایی؟
‫جایی رفتی؟
‫رفتم بازار ماهی.
‫بیا یه نوشیدنی بخوریم.
‫نه، ممنون.
‫یه خرده خسته‌ام،
‫بهتره برم.
‫مگه نیومدی
‫راجع به چیزی باهام صحبت کنی؟
‫فقط داشتم رد می‌شدم.
‫خیلی خب، برو خونه.
‫شب به خیر.
‫چی بهت گفتم؟
‫فکر نکن رئیس سون یه دشمن ساده‌ست.
‫نگران نباش، رئیس نام.
‫من کوام و هی سو رو به خوبی می‌شناسم.
‫خب؟
‫ما طعمه گذاشتیم،
‫به زودی جواب میده.
‫گفتی سی هو سگ شکاری رئیس سونه، نه؟
‫درسته، قربان.
‫واسه رویارویی با یه سگ شکاری،
‫رها کردن یه سگ هار فکر بدی نیست.
‫درست نمیگم؟
‫[زندان]
‫حبس رو به خوبی سپری کردی، قربان.
‫اونجا داشت بهم خوش می‌گذشت،
‫واسه چی احضارم کردی؟
‫می‌خوای دوباره برات اجرا کنم؟
‫البته که نه، چند روزی استراحت کن.
‫خیلی خب.
‫هر جا دوست داری منو ببر.
‫وقتی زندان بودم،
‫یه موش نقش رئیس رو بازی می‌کرده.
‫اشتباه متوجه شدی.
‫بزرگان دستور دادن،
‫منم مدتی کار رو دست گرفتم.
‫صرفا فقط یه پیمانکار.
‫اینجا کیفی دیدی؟
‫کیف؟
‫کیفی ندیدم.
‫توتیای دریایی دوست داری؟
‫ببخشید؟
‫یکی از اینا بخوری حافظه‌ات به کار میفته.
‫اگه به کار نیفتاد، ‫می‌تونی یکی دیگه بخوری.
‫خیلی هست،
‫پس می‌تونی اونقدر بخوری تا یادت بیاد، خب؟
‫رئیس!
‫باز کن، بفرما!
‫این چیه؟
‫فکر می‌کردم حداقل ۵ سال براش ببرن.
‫مگه من واسه حکم‌ها تصمیم می‌گیرم؟
‫من قاضی نیستم.
‫ولی کمبود مدرک آخه؟ مواد پیدا شده!
‫آزادیش مشکل قانونی نبود،
‫یه شخص قدرتمند براش پارتی بازی کرد.
‫- کی؟ ‫- خودت چی فکر می‌کنی؟
‫یکی که می‌خواد آشوب به پا کردن اونو ببینه.
‫بابت قهوه ممنون.
‫رئیس، نقطه ضعف جونگ بای رو پیدا کردن.
‫بهش توتیای دریایی دادن ‫و دهنش داغون بود.
‫نمی‌تونیم با یونگ کانگ مذاکره کنیم؟
‫مذاکره؟
‫مگه نگفتی
‫انگشت قطع کنیم
‫و با روده‌هامون مبارزه کنیم؟
‫الان وقتشه!
‫می‌دونی این چیه؟
‫خیلی وقت پیش با اون دعوام شد،
‫و اون این بلا رو سرم آورد.
‫اون زمان ۱۵ سالش بود.
‫چطور کسی با همچین سن کمی ‫تونست همچین کاری بکنه؟
‫اون عوضی آدم نیست.
‫هی سو،
‫متاسفم، من دیگه نمی‌تونم.
‫یانگ دونگ.
‫واسه چی اینجایی؟
‫خیلی داغون به نظر میای.
‫چال جین.
‫چیه؟
‫هر کار گفتی کردم.
‫حتی برادرزاده‌ی رئیس چئون رو کشتم.
‫قربان!
‫حواست باشه چی میگی.
‫دیوار موش داره، موش هم گوش داره.
‫بحث این نیست.
‫اون به خوابم میاد، اخیرا نمی‌تونم درست بخوابم.
‫فقط طاقت بیار.
‫وقتی این قضیه تموم بشه،
‫هیچ کافه‌ای در بوسان
‫بدون اجازه‌ی تو
‫نوشیدنی نمی‌گیره.
‫نام واقعا از این قضیه خبر داره؟
‫رقت انگیز نباش،
‫یه جای خوب ازت پذیرایی می‌کنم.
‫چقدر؟
‫ده دلار لطفا.
‫با جنی در نیفت.
‫مامانت اینو داده.
‫هی! آقای پارک اومده!
‫- خوش اومدی. ‫- از دیدنت خوشحالم.
‫زخمت در چه حاله؟
‫خوبه، چیزی نیست.
‫تا کِی باید مخفی باشیم؟
‫حوصله‌مون خیلی سر رفته.
‫بحث مرگ و زندگیه
‫و شما حوصله‌تون سر رفته؟
‫نترسیدی؟
‫من از اون عوضی‌های یونگدو نمی‌ترسم.
‫و چاقو خوردن چیز خاصی نبود.
‫ولی گشنگی و بی‌حوصلگی داره منو می‌کشه.
‫آره، آمی نمی‌تونه گشنگی رو تحمل کنه.
‫اوه، خدا.
‫بیا اینجا.
‫آمی، یه قولی بهم بده.
‫چی؟
‫هر اتفاقی افتاد،
‫با افراد یونگدو مبارزه نکن.
‫حتی اگه من چاقو خوردم و کشته شدم، خب؟
‫پا نشی بری انتقام منو بگیری.
‫حتی اگه چاقو خوردی و مردی
‫من هیچ کار نکنم؟
‫آره.
‫هیچ کاری نکن.
‫جدی دارم میگم.
‫جواب بده!
‫متوجه شدم.
‫اونو با کیمچی بخور.
‫واسه غذا بمون!
‫آقای پارک!
‫چیه؟
‫میشه
‫بهت بگم بابا؟
‫چی؟ بابا؟
‫وقتی با مامانم توی یه خونه زندگی می‌کنی
‫بابام میشی دیگه، مگه نه؟
‫خب، باشه، ولی من خیلی جوونم که بخوام
‫چیه؟ هنوز آماده نیستی؟
‫نه، بهم بگو بابا!
‫حالا که یه پسر خوشتیپ داری،
‫برامون استیک بخر.
‫اونا بدون گوشت خیلی ضعیف شدن.
‫می‌خواستی بهم بگی بابا
‫که برات استیک بخرم؟
‫من غرور دارم، ‫فکر می‌کنی واسه استیک همچین کاری می‌کنم؟
‫البته که نه.
‫باشه! دفعه‌ی بعد که اومدم،
‫استیک می‌گیرم!
‫به سلامت!
‫- مراقب باش! ‫- خداحافظ!
‫این جنگی بین رئیس نام و رئیس سونه.
‫با وجود دلال‌های وولنونگ
‫و مزدورانی مثل من،
‫نتیجه‌ی خوبی در کار نیست.
‫خب که چی؟
‫پس بیا کاری کنیم ‫تا نتیجه‌ قشنگی داشته باشه.
‫این داستان خفنیه در مورد ‫اینکه چطور یه آدم پاپتی
‫پادشاه میشه، توجه‌ات رو جلب کردم؟
‫نام فقط بندر رو لازم داره.
‫سون کسیه که هرگز بی‌خیال اون بندر نمیشه.
‫یعنی جنگ تمومی نداره.
‫ولی
‫اگه یکی‌شون کنار زده بشه،
‫همه راضی و خوشحال میشن.
‫نام به بندر می‌رسه، ‫چئون به وولنونگ می‌رسه،
‫نام به بندر می‌رسه، ‫چئون به وولنونگ می‌رسه.
‫و فرنچایز کوام به پول قلمبه‌ای می‌رسه.
‫و تو
‫پادشاه کوام میشی.
‫با حذف سون،
‫من می‌تونم مالک کوام بشم؟
‫معلومه.
‫یونگدو هوات رو داره،
‫واسه چی نشی؟
‫این نقشه‌ای بود که یونگدو ‫اول با برادرزاده‌ی سون قصد انجامش رو داشت
‫صبر کن،
‫اون از این قضیه خبر داشت؟
‫چی داری میگی!
‫اون قراره به سون خیانت کنه؟
‫یونگدو اونو می‌کشه و قضیه رو جمع و جور می‌کنه.
‫تو فقط باید هیچ کاری نکنی،
‫و کنترل منلیجانگ رو در اختیار بگیری.
‫فکر می‌کنی من همچین کاری می‌کنم؟
‫البته‌.
‫تو قادر به انجام این کار هستی.
‫می‌دونی چرا؟
‫چون من و تو مثل هم هستیم!
‫من کجا مثل تو هستم؟
‫تو از خودت بیزاری،
‫ولی به بقیه حسودی نمی‌کنی.
‫امثال تو سر از ۲ جا درمیارن.
‫یا میرن ته جهنم،
‫یا پادشاه میشن!
‫خفه شو!
‫حالا که من قراره سقوط کنم، ‫قراره به ته خط برسم!
‫هی سو، تو کجا میری؟
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫منظورت چیه؟
‫خودت رو به اون راه نزن.
‫یا بندر رو تحویل بده،
‫یا رئیس نام رو بکش،
‫نمی‌خوای کاری بکنی؟
‫مگه کشتن من جزء گزینه‌ها نیست؟
‫این به ذهنت خطور نکرد؟
‫این تمیزترین گزینه‌ست.
‫شوخیت گرفته؟
‫یا بهم اعتماد نداری؟
‫می‌دونی چرا این جنگ تموم نمیشه؟
‫واسه چی؟
‫چون تو مثل یه احمق عمل کردی.
‫بهت گفتم
‫یکی مثل چال جین باید بمیره
‫تا مذاکرات آغاز بشه.
‫ولی چرا به حرفم گوش نکردی؟
‫چند تا از افرادمون به خاطر
‫وفاداری تو کشته شدن.
‫نمی‌دونم چند نفر دیگه می‌میرن،
‫ولی ازم متنفر نباش.
‫هی سو.
‫اینو بگیر.
‫چیه؟
‫اینو واسه کادوی عروسی این سوک خریدم،
‫فکر کردم زودتر بهت بدم.
‫گردنش کن.
‫ممنون!
‫خیلی خوشحال میشه!
‫خوب نوشیدنی می‌خوری.
‫عزیزم، بس کن، اون نامزد داره.
‫پس چرا توی کلوپ دلبری می‌کنی؟
‫و چرا نوشیدنی گرون منو می‌خوری؟
‫- واسه نوشیدنی اومدی؟ ‫- چی؟
‫عوضی آشغال!
‫زنیکه‌ی عوضی، دیوونه شدی؟
‫عزیزم
‫کار کی بود؟
‫آمی!
‫- شب به خیر، قربان. ‫- آقای پارک.
‫بیاین، استیک گرفتم.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫آمی کجاست؟
‫خب
‫دونگ چیل کدوم گوریه؟
‫اون کدوم گوریه؟
‫- الو؟ ‫- چال جین، منم!
‫سلام، چی شده؟
‫تا حالا اسم دونگ چیل رو شنیدی؟ ‫چو دونگ چیل.
‫چو دونگ چیل؟
‫مطمئن نیستم.
‫اون در یونگدو زندگی می‌کنه،
‫می‌تونی پیداش کنی؟
‫- عجله دارم‌. ‫- خیلی خب.
‫نمی‌دونم قضیه چیه،
‫ولی بررسیش می‌کنم.
‫برین.
‫یه سیگار بهم بده!
‫احمق‌ها!
‫دونگ چیل کیه؟
‫چیه، نادون؟
‫تو آدم اون عوضی هستی؟
‫احمق!
‫بیا اینجا، احمق!
‫چی شد؟ نبود؟
‫ندیدمش.
‫صبر کن.
‫کجا بودی؟
‫اوه.
‫طاقت بیار.
‫این قضیه رو به مامانم نگو،
‫این راز بین خودمونه.
‫چی داری میگی؟
‫پسر، به خودت بیا!
‫چاقو خوردن توسط اوباش خجالت آوره،
‫ولی بدنم به حرفم گوش نمیده.
‫حرف نزن، تکون نخور.
‫طاقت بیار. الان زنگ می‌زنم آمبولانس.
‫بابا
‫بله، چیه؟
‫لطفا مراقب مامانم باش.
‫لعنتی!
‫آمی
‫آمی.
‫هی، مرد. چشم‌هات رو باز کن.
‫آمی!
‫چشم‌هات رو باز کن! هی، آمی!
‫من بی‌خیال توزیع نوشیدنی و
‫منطقه‌ی دردسرساز وولنونگ میشم.
‫بابت کشته شدن برادرزاده‌ی رئیس هم غرامت میدم
‫و کسب و کار دستگاه‌های بازی رو هم بی‌خیال میشم.
‫اون وقت جنگ رو تمومش می‌کنین؟
‫رئیس نام می‌خواد بندر رو هم سهیم بشه.
‫قضیه‌ی بندر باید ‫با رئیس سون مطرح بشه.
‫باید قبلا با اون مشورت می‌کردی.
‫ما واسه شنیدن این قضیه ‫این همه راه نیومدیم اینجا.
‫کیه؟
‫- بله؟ ‫- منم، رئیس.
‫کار چو چال جین بوده.
‫خیلی خب‌.
‫هی سو، رئیس به ما گفت
‫یا بندر رو بگیریم
‫یا سر تو رو براش ببریم.
‫ولی اگه تو معطل کنی،
‫یه سرباز مثل من چیکار می‌تونه بکنه؟
‫واسه همین آمی رو کشتی؟
‫منظورت چیه؟
‫آمی، پسر این سوک.
‫چطور تونستی این کار رو با ما بکنی؟
‫اسم خودت رو گذاشتی انسان؟
‫یالا، بزن.
‫بزن.
‫چو... چو
‫خوبی؟
‫انگل بی‌خاصیت.
‫می‌خواستی تا ابد رئیس من باشی، ها؟
‫من واقعا می‌ترسم.
‫واسه تو و آمی می‌ترسم.
‫بابا
‫آمی، به خودت بیا!
‫هی سو، من با همه چی اوکی هستم،
‫ولی نمی‌خوام باهات بجنگم.
‫جدی میگم.
‫بی‌شرف! واقعا جدی میگی؟
‫هی سو، کجا می‌خوای بری؟
‫بیدار شدی؟
‫بابت آمی متاسفم.
‫اگه اون نمی‌مرد، تو باید می‌مردی.
‫متوجهی؟
‫پس تو معماری؟
‫چطور می‌تونستم چنین نقشه‌ی بزرگی رو طراحی کنم؟
‫جناح‌های مختلف سهم می‌خواستن ‫و درگیر ماجرا شدن،
‫پس همه با هم روش کار کردن.
‫و تو؟
‫می‌خوای همه رو بکشی و رئیس بشی؟
‫راستش رئیس شدن
‫برام مهم نیست.
‫فقط می‌خوام نفس بکشم، غذا بخورم،
‫و پیش بچه‌هام زندگی کنم.
‫وقتی این ماجرا تموم شد،
‫برگرد منلیجانگ و کنترل کوام رو دست بگیر.
‫اینجا کسی رو ندارم که بهش اعتماد کنم،
‫ولی دوستی‌مون ۳۰ سال قدمت داره.
‫این کشتی امشب راهی روسیه میشه.
‫اگه خواستی پیاده بشی، اطلاع بده.
‫یا اونا یه جایی در دریای برینگ
‫تو رو میندازن بیرون.
‫شنیدم اونجا سرده، بهش فکر کن!
‫چیزی گرفتی؟
‫اگه تو اینجایی،
‫حتما هی سو مُرده.
‫نه، اون حالش خوبه.
‫پس به من خیانت کرد تا با تو شریک بشه؟
‫هی سو از شنیدن این ناراحت میشه،
‫ولی نهایتا اسمش خیانته.
‫اون همچین آدمی نیست.
‫کاری از دستش ساخته نیست.
‫چال جین،
‫باهاش مهربون باش.
‫منظورت چیه؟
‫من مدتی قبل بهش دستور دادم تو رو بکشه،
‫اون قلب مهربونی داره،
‫پس واسه همین کار به اینجا کشید.
‫هرگز نباید اینو فراموش کنی.
‫متوجه شدم.
‫- تو چته؟ ‫- گم شین، احمق‌ها!
‫هی!
‫بذارین بیاد تو. بیرون باشین.
‫بیرون!
‫می‌خواستم قبل از رفتن ببینمت،
‫خوبه که بیداری.
‫خب، چی به سر پسرها اومد؟
‫پسرها؟
‫گوش کن، آقای پارک،
‫احتمالا هرگز نمی‌بینمت
‫وقتی از کوام برم،
‫ولی اینجوری زندگی نکن.
‫منظورت چیه؟
‫خودت رو زدی به اون راه؟
‫افراد من مخفی شدن
‫و رئیس سون چاقو خورده،
‫اون الان‌هاست که بمیره ‫چون تو از پشت به ما خنجر زدی!
‫خیلی‌ها دنبال تو هستن،
‫شب‌ها مراقب باش.
‫چرا این کار رو کردی؟
‫شنیدم
‫آمی می‌تونست زنده بمونه.
‫جفت‌تون می‌تونستین زنده بمونین.
‫قضیه این نیست.
‫پس آمی مُرد
‫تا اون پیرمرد زنده بمونه؟
‫قضیه این نیست.
‫پس چیه؟
‫بگو، چیه؟
‫این سوک، صبر کن.
‫آمی
‫آمی قبل اینکه بمیره ازم خواست
‫مراقب تو باشم.
‫گوش کن.
‫ما تا اینجا اومدیم،
‫باید به زندگی‌مون ادامه بدیم.
‫خیلی وقت پیش وقتی رفتم وولنونگ
‫تو بهم گفتی،
‫ "بیا با هم بریم سئول."
‫می‌دونی چرا باهات نیومدم؟
‫چرا؟
‫نمی‌تونستم بهت اعتماد کنم.
‫چه اون موقع و چه الان،
‫هرگز دلیلی واسه اینکه ‫بهت اعتماد کنم بهم ندادی.
‫دستت رو بکش.
‫افراد یونگدو ممکن بود واسه بیمارستان کمین کنن،
‫واسه همین اونو آوردیم اینجا.
‫مگه قبلا نگفتی اینجا یه کیف گم کردی؟
‫اگه هنوز زنده‌ای،
‫یعنی با یونگدو دمخور شدی،
‫و از پشت به سون خنجر زدی.
‫آوردن این کیف یعنی
‫یه چیزی از من می‌خوای.
‫خب بگو چی می‌خوای.
‫یه پسر ۲۴ ساله
‫سر هیچ و پوچ مُرد.
‫اون بهم می‌گفت بابا
‫با اینکه پیوند خونی نداشتیم.
‫اون به خاطر من مُرد.
‫دنبال انتقام هستی؟
‫به عنوان باباش
‫باید یه کاری بکنم.
‫همه چی آماده‌ست،
‫پس فقط همراهی کن.
‫همه چی به تو بستگی داره.
‫خیلی خب‌.
‫اومدی؟
‫خوشحالم دوباره اینجوری می‌بینمت!
‫البته.
‫- تو خوبی؟ ‫- بله.
‫بریم.
‫بیاین همه یه نوشیدنی بخوریم.
‫بزرگان کوام، یه نوشیدنی واسه خودتون بریزین.
‫بله، البته.
‫من خیلی سخنرانی بلد نیستم، ‫پس کوتاه میگم.
‫بیاین جنگ رو خاتمه بدیم،
‫و مثل مرد ماجرا رو حل کنیم،
‫کسی اعتراضی نداره؟
‫این یعنی نه.
‫اگه کسی گذشته رو کنکاو کنه، ‫من بیکار نمیشینم.
‫پس حالا که این قضیه حل شد،
‫لیوان‌هاتون رو بیارین بالا.
به افتخارتون
‫- به افتخارتون! ‫- به افتخارتون!
‫راستی، شنیدم حال آقای پارک خیلی خوب نیست،
‫پس یه هدیه‌ی کوچیک آماده کردم.
‫بیارش.
‫هی سو، از یه حفار معروف ریشه‌ی ‫جین‌سِنگ‌ وحشی درخواست کردم،
‫و به زور تونستم یکی گیر بیارم.
‫منم یه هدیه واسه هی سو آماده کردم،
‫میشه الان بهش بدم؟
‫بگیرش، چیز قابل‌داری نیست.
‫چیه؟
‫این هدیه‌ی اصلیته؟
‫دنیای خشنیه، واسه محافظت از چیزی،
‫یه همچین سلاحی لازمه.
‫هی سو، از چی می‌خوای محافظت کنی؟
‫قدیم‌ها یه چیزی واسه محافظت داشتم،
‫ولی چون توی فلاکت زندگی کردم،
‫فراموش کردم چی بود.
‫رئیس پارک، داری چیکار می‌کنی؟
‫چیه؟
‫فکر می‌کردم از این خوشت بیاد.
‫هیچ کس سر راهت قرار نمی‌گیره،
‫و هیچ کس محدودت نمی‌کنه،
‫این واسه تو هم خوبه.
‫این تبدیل به کشتار میشه.
‫از پسش برمیای؟
‫چرا، مگه تو آماده نیستی؟
‫هی، یه قولی بهم بده.
‫چی؟
‫اگه جنگ واقعی شروع بشه،
‫هیچ کس نمی‌دونه
‫که یه سال طول می‌کشه یا یه دهه،
‫ولی تا وقتی تموم بشه،
‫ما نباید از پشت به هم خنجر بزنیم.
‫می‌تونی این قول رو بدی؟
‫البته.
‫چال جین.
‫توی زندگی بعدی‌مون،
‫بیا توی پناهگاه به دنیا نیایم،
‫بلکه از یه پدر خوب به دنیا بیایم.
‫پدری که
‫پولدار و قدرتمنده.
‫خیلی بد شد.
‫پدرها همه
‫ضعیف هستن.
‫می‌خوام یه چیزی ازت بپرسم.
‫چرا منو به عنوان شریکت انتخاب کردی؟
‫یکی که یه زمانی می‌شناختمش بهم گفت
‫آدم‌های باحال آخر داستان پیروز نمیشن،
‫عوضی‌ها پیروز میشن.
‫خب؟
‫رئیس چئون، تو بهترین عوضی شهری.
‫احمق.
‫خوب بلدی شخصیت افراد رو بخونی.
‫خیلی هیجان‌زده بودی
‫که از فروش فلفل قلابی پول دربیاری
‫ولی تهش این شد.
‫دیگه همه چی تمومه.
‫پس با خیال راحت بمیر.
‫تجارت ساده نیست، مگه نه؟
‫اصلا ساده نیست!
‫توی این دنیا هیچی هرگز ساده نیست.
‫سعی نکن خیلی تمیز بازی کنی.
‫منظورت چیه؟
‫تجارت کار کثیفیه.
‫اگه سعی کنی زیادی تمیز باشی،
‫کارت زاره.
‫پس مثل تو کار کنم؟
‫چیه؟
‫تا عمر داری ازش لذت ببر.
‫از دیدن‌تون خوشحال شدم.
‫ناهار خوردی؟
‫- زیاد بخور. ‫- به سلامت.
‫رئیس!
‫[رئیس پارک هی سو]
‫رئیس، برادرزاده‌اش رو پیدا کردیم.
‫- کجاست؟ ‫- کامبوج.
‫نگه دار.
‫چند نفر رو بفرستم کامبوج؟
‫نه.
‫بذار زنده بمونه.
‫ممکنه بعدا دردسر درست کنه، ‫عیبی نداره؟
‫ولی اون آخرین نفر از نسل اون پیرمرده.
‫تو برو.
‫بیرون سرده، زود برگرد!
‫یه بار یکی گفت
‫امثال من سر از ۲ جا درمیارن.
‫یا میفتیم ته جهنم،
‫یا پادشاه میشیم.
‫و بعدش گفت
‫هر دو مکان جاهای تهی و تنهایی هستن.
‫بعضی‌هامون مُردیم و بعضی‌ها زنده موندن.
‫آب‌ها از آسیاب افتاد.
‫همه چی مثل ارواح
‫تنها و تهی شد.
‫ولی ما نقشی رو می‌گیریم
‫و به زندگی ادامه میدیم.
‫در حالی که پاهامون در اقیانوس شرمساری و غمه.
ارائه شده توسط وبسایت اینترنتی مووی شو Moviesho.com