ارائه شده توسط وبسایت مووی شو MovieSho.com
‫اینجا لندنه. بزرگترین شهر دنیا.
‫۲۲ سال اینجا زندگی کردم.
‫هر روز صبح توی این خیابون قدم می‌زنم.
‫هر روز صبح خیابون اسمم رو ازم می‌پرسه.
‫چاداری بالدیو سینگ؟ تو کی هستی؟
‫اهل کجایی؟ اینجا چی کار می‌کنی؟
‫آیا من جوابی دارم؟ ‫بعد گذروندن نصف عمرم تو اینجا
‫هنوز برام غریبه، منم براش غریبه‌م.
‫اینجا به جز این کبوترها،
‫هیچکس من رو نمی‌شناسه. ‫آخه مثل خودمن.
‫اونا هم به این کشور تعلق ندارن.
‫فقط هر جایی که غذا باشه میان.
‫سیر می‌شن و بعد پرواز می‌کنن میرن.
‫حالا من کی پرواز می‌کنم؟ نمی‌دونم. ‫فعلاً دست و بالم بسته‌ست.
‫گرفتار هزینه‌های زندگی‌‌ام. ‫اما یه روزی حتماً میرم.
‫میرم سرزمینم. پنجاب.
‫«فیلم با زیرنویس در سایت هکس دانلود» ‫» ترجمه از فائزه شاهمرادی «
‫درود بر الهه.
‫- سلام لاجو. سالم و سلامت رسیدم. ‫- خوبه.
‫- دختر کوچولوی من چرا ریز ریز می‌خنده؟ ‫- مامان! بعد ۲۰ سال هر روز...
‫بابا توی همون خیابون راه میره.
‫و مقصدش همیشه یه جای مشخصیه. ‫ولی بازم هر روز بهش زنگ می‌زنی
‫- تا بپرسی «رسیدی»؟ ‫- تو درک نمی‌کنی.
‫- فکر کن عادته. ‫- عادتی که عوض نشه...
‫- دیگه می‌شه ضرورت. ‫- باز واسه من فیلسوف شدی؟ فقط ۱۲ سالته.
‫مثل ۱۲ ساله‌ها حرف بزن! ‫چرا گنده‌تر از دهنت حرف می‌زنی؟
‫بچگی و بزرگی معنایی نداره.
‫بزرگی به عقله، نه به سال!
‫باشه! تو بردی! حالا برو مدرسه...
‫و مغز معلمت رو بخور، خب؟
‫باشه، مامان.
‫چرا هر روز بادوم‌هات رو یادت میره؟
‫چی کار کنم دیگه؟ فرض کن عادت کردم.
‫- میری بیرون یا نه؟ ‫- خداحافظ مامان.
‫سیمران.
‫«توی این ۱۸ سال این اولین باره.»
‫«غریبه‌ای که تا حالا ندیدمش میاد تو فکرم.»
‫- اون دفتر خاطرات منه ها! ‫- خب که چی؟
‫- فقط من می‌تونم بخونمش. ‫- خیلی بامزه بود.
‫- بذار یه کم بیشتر بخونم. ‫- نخیر! این دفتر خاطرات شخصیه.
‫چرا باید چیزی رو ازم قایم کنی؟ ‫وقتی یه دختری بزرگ میشه...
‫مامانش می‌شه رفیقش. ‫بهم نشون بده.
‫- به کسی نمیگی دیگه؟ ‫- هیچ‌وقت.
‫- قول؟ ‫- آره، قول.
‫- باشه. من می‌خونم، تو گوش کن. ‫- باشه!
‫«توی این ۱۸ سال این اولین باره.»
‫«غریبه‌ای که تاحالا ندیدمش میاد تو فکرم...»
‫«مثل سایه جلوی چشممه.»
‫«یه نفر قلبمو دزدیده.»
‫«چشمای درشتش میگن تسلیمش شم.»
‫«وقتی به دستام نگاه می‌کنم ‫می‌بینم یه صورت توشون نقش بسته.»
‫«نسیم لطیفی گونه‌هام رو نوازش می‌کنه.»
‫«موهام هنوز عطر دستاشو دارن.»
‫«آره، بعد ۱۸ سال این اولین باره ‫که اتفاق میفته.»
‫«این غریبه‌ای که توی خیالاتمه رو ‫تا حالا ندیدم.»
‫سیمی، چه خوب می‌نویسی‌ها...
‫پسره هم به نظر یه آدم واقعی میاد. ‫کی هست؟
‫مامان، خودم هنوز ندیدمش.
‫یعنی کسی نیست؟ میگم آخه عجیب بود.
‫تو این زمونه همچین پسری پیدا نمی‌شه.
‫تو هم که درمورد کسی که ندیدی ‫خیالپردازی می‌کنی! خیلی دیوونه‌ای.
‫نه مامان. خیالات نیست.
‫شاید ندیده باشمش...
‫ولی هست. یه جایی اون بیرونه.
‫♪ چه شکلیه؟ کیه؟ ♪ ‫♪ کی می‌دونه اونی که می‌خوام ♪
‫راج! از صبح تا شب و از شب تا صبح ‫مشغول تفریحی و خواب نداری.
‫اون‌وقت چه جوری می‌خوای صبح بیدار شی؟ ‫واسه جشن فارغ‌التحصیلی دیر کردی! بجنب!
‫تعطیلاته؟
‫چی شده راج؟ ‫برای جشن فارغ‌التحصیلی دیر کردی؟
‫چی کار کنم؟ دیشب...
‫اون چه‌شه؟ چیزی زده؟
‫شنیدم یه نفر فارغ‌التحصیل نشده. ‫رئیس دانشگاه تصمیم گرفته...
‫اسمشو اعلام کنه
‫میگم. موفق باشی.
‫موفق باشی.
‫برای اولین بار در تاریخ این دانشگاه
‫یه نفر فارغ‌التحصیل نشده.
‫راج مالهوترا.
‫آره. ایول.
‫بهت افتخار می‌کنم، پسرم.
‫واقعاً بهت افتخار می‌‌‌کنم.
‫باعث شدی «دارام ویر مالهوترا»
‫چند سانتی‌‌متر بیشتر سرشو بالا بگیره!
‫فکر کنم درست نشنیدی.
‫می‌دونستم یه روزی سربلندم می‌کنی!
‫نه فقط من، بلکه کل خاندانمون...
‫بهت افتخار می‌کنن! ‫ببین دارن بهت لبخند می‌زنن.
‫پدر پدربزرگم، دیوان بریجنات ‫هیچ‌وقت مدرسه نرفت.
‫پسرش، یعنی پدربزرگم ‫دیوان دوارکانات...
‫چهارمین آزمون استانداردشو رد شد. ‫بابام، یعنی پدربزرگت...
‫دیوان پوشکارنات، ‫هشتمین آزمون استانداردش رو رد شد.
‫و من پدرت، دانشگاه قبول نشدم.
‫رد شدن توی تحصیلات...
‫رسم خانوادگیمونه. خوشحالم که...
‫این سنت رو حفظ کردی ‫و البته دو قدم جلوتری.
‫ما توی هند رد شدیم، ‫تو اومدی لندن رد شدی!
‫- واقعاً خوشحالی؟ ‫- معلومه که خوشحالم.
‫تحصیلات به درد لای جرز دیوار می‌خوره. ‫پر کردن مغزت با کتابا...
‫جیبت رو پر نمی‌کنه.
‫من رو ببین، یه پسر رعیتم که از «باتیندا»
‫فرار کرده لندن و میلیونر شده.
‫- ایول بابا. ‫- مرسی. مرسی.
‫پس هر اتفاقی بیفته به صلاحه. ‫از فردا بیا دفتر من.
‫- دفتر؟ از فردا؟ ‫- اگه دوست داری از امروز بیا.
‫- الان نمی‌تونم بیام دفتر. ‫- چرا؟
‫بابا، تو خیلی باتجربه‌ای.
‫می‌دونی چه قدر باید تلاش کنی...
‫که شکست بخوری؟ منم خسته شدم، بابا.
‫می‌خوام یه کم استراحت کنم. ‫یه تعطیلات طولانی مدت توی اروپا می‌خوام.
‫- یه سفر طولانی مدت به اروپا؟ چه قدر مثلاً؟ ‫- یه ماه، یه ماه و نیم.
‫یه ماه، یه ماه و نیم؟
‫یه لحظه اینو نگه می‌داری برگردی؟
‫- می‌خوای سورپرایزم کنی، بابا؟ ‫- آره، سورپرایزه.
‫احمق! من تو رو بزرگت کردم اینجوری بشی؟
‫نه، اونو ننداز!
‫بابا!
‫بابا! بابا!
‫حالت خوبه، بابا؟
‫بابا، حق با توئه. ‫باید من به کسب و کارت برسم.
‫- تو دیگه پیر شدی. ‫- چی گفتی؟
‫دقیقاً بابا، دقیقاً.
‫ ادامه بده. ‫- باشه.
‫بابا، از اروپا رفتن منصرف شدم.
‫از فردا میام شرکت.
‫توی این خونه فقط باباته که تصمیم می‌گیره. ‫میری اروپا.
‫نه، به قدر کافی تفریح کردم.
‫دیگه جوونیمو کردم تموم شد.
‫هیچ‌وقت نگو جوونیت تموم شده.
‫کل عمرم رو سگ‌دو زدم ‫تا هر کاری من نکردم رو تو بکنی.
‫نفهمیدم جوونی کی اومد کی رفت.
‫ولی ناراحت نبودم، ‫چون می‌دونستم پسرم مثل من سختی نمی‌کشه.
‫اگه فکر می‌کنی به قدر کافی ‫خوش‌گذرونی کردی...
‫اگه فکر می‌کنی جوونیت تموم شده، مشکلی نیست.
‫برو جای منم جوونی کن.
‫بابا جونم.
‫تو بهترینی.
‫تو هم بدک نیستی.
‫مرسی.
‫دوستت دارم.
‫مرسی.
‫نامه‌ی «آجیت»ـه؟
‫لاجو! ببین چی رسیده. ‫نامه! از دوستم!
‫از طرف «آجیت»ـه.
‫فقط بو کنش، خانوم!
‫بوی پنجاب رو میده!
‫عطر خورشت کاری خردل ‫روی نون با خمیر ذرت.
‫پیرهن‌های بلند، شلوار کوتاه‌های گشاد.
‫«دوست عزیزم بالدیو، ‫ما اینجا حالمون خوبه.»
‫«انشالا تو و زن و بچه‌هات هم خوب باشین.»
‫«حتماً خوشحال میشی اگه بگم ‫پسرم توی رشته‌ی هنر فارغ‌التحصیل شده.»
‫«کار خودمو ادامه میده. ‫به لطف خدا، دیگه وقتشه...»
‫«که دوستی بچگیمون ‫به یه رابطه‌‌ی درست و حسابی تبدیل شه.»
‫«بیا به قولی که ۲۰ سال پیش....
‫به هم دادیم عمل کنیم. امیدوارم...
‫که هر چی زودتر برای عروسی سیمران ‫و کولجیت بیاین اینجا.»
‫بقیه‌ش رو بخون.
‫خجالت کشید. دیدی لاجو؟
‫این سنت ماست. فرهنگ ماست.
‫دخترم هنوز خیلی خجالتیه. ‫من موفق شدم.
‫تو دل لندن، هند رو زنده نگه داشتم.
‫چرا ماتت برده، لاجو؟
‫عروسی دخترته! دهنتو شیرین کن!
‫چوکتی! امروز خیلی خوشحالم!
‫- میشه یه چیزی بگم؟ ‫- چهار تا چیز بگو!
‫- بهتره یه بارم نظر سیمران رو بپرسیم. ‫- چی داری میگی؟
‫اون از بچگیش...
‫می‌دونست که برای کولجیت نشون شده.
‫- دونستنش که می‌دونه. ولی ۲۰ سال... ‫- نگران نباش!
‫سیمران خوشحال میشه...
‫دعا می‌کنی چشم نخوره!
‫الان فوراً جواب آجیت رو میدم. ‫وای خدا! بالاخره این روز رسید!
‫سیمران، چی کار می‌کنی؟
‫یادم رفته بود، مامان. ‫حتی حق رویاپردازی هم ندارم.
‫نه دخترم. معلومه که حق داری...
‫ولی انتظار نداشته باش به حقیقت تبدیل شن.
‫از کجا معلوم؟ شاید کولجیت مرد رویاهات باشه.
‫برام مهم نیست. من برات بلیت خریدم.
‫- با من میای اروپا. ‫- نمی‌تونم!
‫امکان نداره، ژینا.
‫بابام نمی‌ذاره تنهایی دانشگاه برم. ‫اون‌وقت بذاره یه ماه...
‫برم مسافرت اروپا؟
‫امکان نداره.
‫- من اینجا کلی کار دارم. ‫- این همه ساله منو می‌شناسی.
‫نمی‌تونی یه بهونه جور کنی؟
‫بهونه رو می‌تونم جور کنم. ‫ولی دلم نمی‌خواد به بابا دروغ بگم.
‫من کاری به این کارها ندارم.
‫باید بیای. دالی و پایال هم میان.
‫چاره‌ای نداری. باید بیای.
‫خیلی خب، بذار امشب با مامانم حرف بزنم.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫- اروپا؟ ‫- آره!
‫- با دوستات؟ ‫- آره.
‫- یه ماه؟ ‫- آره!
‫باریکلا.
‫چوتکی، زنگ بزن دکتر...
‫بگو سیمران به کل عقلشو از دست داده.
‫- مامان، میشه حداقل یه نگاه بندازی؟ ‫- اول ببین مغزت سر جاشه!
‫می‌خوای با قطار بری سفر؟
‫اگه به گوشش برسه ‫زمین و زمان رو به هم می‌ریزه.
‫یه دختر تنها نباید اینجوری بره سفر.
‫مامان، تنها نمیرم که.
‫- دوستامم باهام میان. ‫- با من بحث نکن.
‫من اعتراضی ندارم. ‫ولی باید از بابات اجازه بگیری.
‫هر وقت اومد خونه ازش بپرس.
‫خدایا، خواهش می‌کنم حالش میزون باشه.
‫عمو جان، می‌شه نوشیدنی بردارم؟
‫شرمنده، دیگه داریم می‌بندیم.
‫فردا بیار.
‫- بیخیال عمو، یه نوشیدنیه دیگه. ‫- گفتم مغازه تعطیله.
‫برو بیرون!
‫- باشه، آروم باشید! ‫- بیرون!
‫آروم باش!
‫- نوشیدنی گرفتی؟ ‫- پیدا نکردم.
‫- احمق، یه کار ساده هم ازت برنمیاد؟ ‫- مرده خیلی عصبانی بود.
‫- من می‌‌گیرم! ‫- نمی‌تونی!
‫خنگول!
‫- ببخشید جناب؟ ‫- بله؟
‫- میشه یه آسپیرین بدین؟ ‫- مغازه تعطیله.
‫لطفا، آقا.
‫سرم داره می‌ترکه! سینوزیت دارم!
‫اگه آسپیرین پیدا نکنم، غش می‌کنم.
‫بقیه‌ی مغازه‌ها هم بسته‌ان.
‫لطفاً یه آسپیرین بهم بدین، آقا.
‫به هم‌وطن خودتون کمک کنید.
‫باشه.
‫آقا.
‫- درود بر الهه. ‫- بفرما.
‫خیلی ممنون، آقا. بفرمایید.
‫شرمنده که مغازه‌تون رو...
‫به خاطر یه داروی کوچولو باز کردین.
‫نه نه نه نه، آقا. خواهش می‌کنم.
‫می‌‌خوام چندتا چیز دیگه هم ‫ازتون بخرم. لطفاً.
‫چند تا نوشیدنی برمی‌دارم. ‫البته واسه خودم نیست.
‫اون دوستام که بیرونن می‌خورن.
‫ممنون آقا.
‫- بذارش زمین. ‫- چرا آقا؟
‫می‌خوای سر منو شیره بمالی؟ ‫هیچی نمی‌خری. بذارش زمین!
‫بیخودی ناراحت می‌شین. ‫این به نفعتونه.
‫- می‌ذاریش زمین یا نه؟ ‫- نه، با چتر نه.
‫خودتونو کنترل کنید.
‫بفرمایید. یه پوند بیشتر بدم؟ ‫نه دو تا. واسه‌ خودتون، خب؟
‫مرسی.
‫بی‌حیا!
‫خیر سرت هندی هستی؟ ‫اسم هند رو خراب کردی!
‫دروغگوی گستاخ! برو بیرون!
‫- بیرون. ‫- باشه باشه.
‫من رفتم. اینو نگه می‌دارم!
‫بای بای!
‫بقیه‌ش مال خودت. مرسی عمو جان. ‫بای بای. شب بخیر. تا بعد. بای بای.
‫موفق شدم!
‫زود باشید!
‫بابا جون!
‫- چی شده؟ دیر کردی. ‫- پسره‌ی پرروی الدنگ!
‫خیر سرشون هندی‌ان!
‫مایه‌ی ننگ هندن! ‫عوضیا باید برن بمیرن!
‫شرم و حیا ندارن! حتی بلد نیستن...
‫- به بزرگترشون احترام بذارن. ‫- دعوا کردی؟
‫پسره‌ی عوضی اومده بود نوشیدنی بخره. ‫بهش گفتم مغازه تعطیله.
‫به زور برد!
‫مجسمه‌ی الهه رو هم شکست! ‫مرتیکه‌ی دورگه!
‫لاجو، خدا رو شکر که تو و دخترهات...
‫مثل این انگلیسیا نشدین!
‫وگرنه به هیچ جا نمی‌رسیدین.
‫لعنت به اون اراذل!
‫سر به سرش بذاری کارت ساخته‌ست.
‫ببخشید.
‫خیلی کوچیک بودی که آوردیمت اینجا و حالا...
‫میگن وقتی دختر بزرگ میشه ‫سربار باباش میشه...
‫ولی آدم به دختری مثل تو افتخار می‌کنه!
‫دختر خوب خودمی.
‫- بابا جون؟ ‫- چیه؟
‫- اگه یه چیزی ازت بخوام قبول می‌کنی؟ ‫- جون بخواه.
‫بابا جون، می‌خوام با شرکت ریلی «یوروریل» ‫برم اروپا رو ببینم.
‫- یوروریل؟ ‫- یه تور یه ماهه گذاشته. همه‌ی دوستام میرن.
‫لطفاً عصبانی نشو. ‫من همیشه حرفتو گوش کردم، بابا جون.
‫میرم سرزمینی که تا به حال ندیدم.
‫مردی که می‌خوام باهاش ‫ازدواج کنم غریبه‌ست. اما...
‫اعتراضی ندارم.
‫حتماً صلاح من رو می‌خوای.
‫ولی دیگه همچین فرصتی گیرم نمیاد.
‫من حتی نمی‌دونم برمی‌گردم یا نه.
‫یا بعداً این دوستام رو دارم یا نه.
‫تازه، فقط یه ماهه.
‫توی یه ماه، اندازه‌ی یه عمر زندگی می‌کنم.
‫به خاطر دل منم که شده
‫نمی‌ذاری یه ماه از زندگیم مال خودم باشه؟
‫لطفا، بابا جون. یه ماه بهم اجازه بده.
‫لطفاً.
‫برو! از زندگیت لذت ببر!
‫دخترکم!
‫سیمران کجاست؟
‫- هیچ‌وقت دیر نمی‌کنه. ‫- درسته.
‫- یعنی کجاست؟ ‫- یعنی توی دستشویی پاش سر خورده؟
‫ساکت شو.
‫بهت که گفتم راج رو بیدار کن.
‫- بیدار کردی؟ ‫- نه.
‫لعنتی!
‫درو باز کن، خنگول. درو باز کن.
‫آهای، درو باز کن سم‌سم.
‫کلیدش رو نداری؟
‫شوخی می‌کنم.
‫دوباره سعی می‌کنم.
‫کسی خونه نیست؟
‫خونه نیستن.
‫من شما رو جایی ندیدم؟
‫آهان، تو مهمونی رابی بود، نه؟
‫- من مهمونی نمیرم. ‫- عالیه! منم هیچ‌وقت نمیرم!
‫اصلاً خوشم نمیاد. بخون.
‫چشمات...
‫چشمام چه‌شونه؟
‫- منو یاد یه نفر میندازه. ‫- یاد کی؟
‫مادربزرگم. چشمای اونم مثل تو...
‫رگه‌های عسلی و آبی داشت.
‫گوش کن، لطفاً مزاحمم نشو.
‫باشه، مشکلی نیست. ‫فقط همین کارو بلدم.
‫بسه دیگه! پاتو از گلیمت درازتر کردی!
‫سیمران، اینجایی؟
‫- سلام. ‫- سلام. من راجم.
‫- شنیدم از قطار جا موندی. ‫- نه، خودمو رسوندم!
‫اجازه بدین.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫آخ!
‫از دخترها متنفرم!
‫- سفت کن! ‫- سفت کردم. نگاه...
‫- این که چیزی نیست. ‫- راج، کجا بودی پس؟
‫طبق معمول. درگیر یه دختره بودم.
‫- دختر؟ ‫- کمکش کردم سوار قطار شه.
‫- اونم عاشقم شد. ‫- چی؟
‫حوصله‌مو سر برد. ‫تنها گیرم آورده بود مزاحم می‌شد.
‫همون حقه‌ی همیشگی! ‫قبلاً جایی ندیدمت؟
‫- هی برام خودشیرینی می‌کرد. ‫- چی؟
‫ترسیدم! اون همه جا اونجا بود ‫اونوقت پیش من نشست.
‫- بعدش چی؟ ‫- بعدش؟ عاشق چشمام شد.
‫گیر داده بود به چشمام. ‫ساکت نمی‌شد که. پسرهای این دوره زمونه...
‫از دست این دخترها! ‫به زور سالم از دستشون در رفتم.
‫- اون چیه؟ ‫- دعوتنامه‌ی مهمونیه.
‫شرکت یوریل شما رو ‫به صرف شام توی پاریس دعوت می‌کنه.
‫- پاریس؟ ‫- پاریس؟ وای!
‫قراره کلی آواز و آهنگ باشه!
‫دیگه چی؟
‫با کلی آدم محترم!
‫وای خدا، عجب مهمونی حوصله‌سربری!
‫- بهتون که گفتم حوصله‌سربره. ‫- لابد انتظار داشتین قطار تصادف کنه
‫و بعد شام عشای ربانی
‫- توی آتیشسوزی تالار شام زنده زنده بسوزیم. ‫- دخترها.
‫- پسرها رو ببینید. ‫- کجا؟
‫همون پسره‌ست.
‫خیلی خوبه.
‫اینجا دیگه کجاست؟ ‫فکر تو بود؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫با ماست یا با گارسون؟
‫با منه. دهنتو ببند، راکی!
‫بریم.
‫چرا بهش گفتی بیاد؟
‫بچه‌بازی درنیار دیگه، سیمران.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- شما هم بیاید پیشمون... ‫- نه، راستش...
‫حتماً.
‫میگم ژینا، من قبلاً جایی ندیدمت؟
‫- من رو؟ جدی؟ کجا؟ ‫- مهمونی رابی.
‫مهمونی رابی... شاید. ‫من زیاد مهمونی میرم.
‫- می‌دونی، ژینا. ‫- جانم؟
‫- چشمات منو یاد یه نفر میندازه. ‫- چشمای من؟ جدی؟ کی؟
‫مادربزرگم.
‫- آخی. لطف داری. ‫- مرسی.
‫این موسیقی خیلی حوصله‌سربره.
‫معلوم نیست می‌خنده یا گریه می‌کنه. ‫من از اون بهتر پیانو می‌زنم.
‫بلدی پیانو بزنی؟
‫من عاشق پیانوام.
‫اصلاً من از دل پیانو زاده شدم.
‫از بچگی پیانو می‌زنم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫می‌دونی، فکر کنم انگشتام جادوییه.
‫هنوز دستم بهش نخورده...
‫پیانو شروع به نواختن می‌کنه.
‫امشب بینمون یه پیانیست درجه‌یک داریم.
‫و می‌خواد برامون پیانو بزنه.
‫به افتخار آقای راج.
‫برو.
‫برو پیانو بزن، رفیق.
‫مرسی.
‫مرسی. ممنون. متشکرم.
‫حتماً باید این کارو می‌کردی؟
‫مگه انگشتای جادوییت ‫پیانو رو به صدا درنمیارن؟
‫موفق باشی.
‫از دخترها متنفرم.
‫بابت دیشب، شرمنده‌م...
‫که باهات بدرفتاری کردم.
‫متاسفم.
‫از صمیم قلب متاسفم.
‫- اشکالی نداره. ‫- مرسی.
‫می‌خواستم یه چیز دیگه بهت بگم.
‫- چی؟ ‫- این!
‫الفرار!
‫این چطوره؟
‫- خیلی خوبه. ‫- خب.
‫- این چی؟ ‫- خیلی خوبه.
‫- باشه. این چطور؟ ‫- این زنگوله چنده؟
‫- ۱۸ فرانک، خانوم. ‫- خیلی ببخشیدا. من زودتر از اون اومدم.
‫هر کی اول برسه، نوبت اونه!
‫اینو برمی‌دارم. چنده؟
‫- ۱۲ فرانک. ‫- حله.
‫- عجله کنید! قطار در شرف حرکت است. ‫- پولم رو کجا گذاشتم؟
‫آهان! ایناهاش! اینجاست!
‫یه دقیقه صبر کن،
‫نمی‌دونم چه جوری این پول رو بشمرم. ‫خیلی پول خورد هست.
‫بدو دیگه.
‫می‌تونی بگی ۱۲ فرانک چندتا میشه؟
‫نمی‌دونم. باقیش مال خودتون.
‫این چاقو رو می‌خوای یا نه؟
‫وایستا! ژینا! وایستا!
‫قطار رفت؟
‫قطار رفت!
‫گریه نکن، خانوم!
‫خانوم خانوما. گریه نکن. ‫آفرین دختر خوب. مرسی.
‫گریه‌ت بند اومده بود که!
‫الان گریه‌ت بند اومد که!
‫بارون میاد، گریه نکن. ‫لطفاً! من کنارتم! ببین! پیشتم!
‫باشه. میرم. رفتم! ‫زنگوله‌ت رو ببین!
‫ببخشید.
‫قطار بعدی زوریخ کی میاد؟
‫قطار بعدی زوریخ ساعت ۸ شب میاد.
‫آهان.
‫اوخ! سلام!
‫قطار بعدی خیلی دیر می‌رسه. ‫برای این که فردا صبح...
‫به قطار زوریخ برسیم، می‌تونیم ‫با اتوبوس بریم یا ماشین اجاره کنیم.
‫کدومشو دوست داری؟ اتوبوس یا ماشین؟ کجا رفت؟
‫آهان اینجایی!
‫سلام.
‫از وقتی که منو دیدی داری مزاحمم میشی.
‫- منظورت چیه؟ ‫- از اول سفر...
‫- رفتی رو مخم. ‫- من؟
‫همیشه یه مشکلی داری.
‫امروزم به لطفت...
‫- از قطار جا موندم. ‫- تقصیر من بود؟
‫امیدوارم به موقع برسم زوریخ.
‫پس تو راه خودتو برو، منم راه خودمو!
‫باشه؟ مرسی.
‫عجیبه! ما مسافرهای یه قطار...
‫و یه مقصدیم.
‫چرا جدا شیم؟ تازه، پسری مثل من...
‫باید پیش دختری مثل تو بمونه.
‫اشتباه می‌کنی! ‫دختری مثل من به پسری مثل تو...
‫نیاز نداره. پس لطفا انقدر مزاحمم نشو!
‫ببخشید، می‌دوزمش. نخ و سوزن دارم.
‫یه لباس جدید برات می‌خرم.
‫برو. برو. برو!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫میشه لطفاً پاسپورتتون رو ببینم؟
‫پاسپورتم پیشم نیست ولی من....
‫- توی قطار جا گذاشتمش. ‫- باید پاسپورتتون رو ببینم لطفا.
‫نه نه، متوجه نیستید. سوار قطار بودم. ‫از قطارم جا موندم.
‫با «یوروریل» اومدم. پاریس، رم.
‫نه باید باهامون بیاین.
‫- لطفا سوار شید. برید داخل. ‫- متوجه نیستید. من سوار قطار بودم.
‫از قطارم جا موندم. تقصیر من که نیست.
‫- چمدونم و همه چیزم توی قطار بود. ‫- باید بیاید بریم کلانتری.
‫تقصیر من که نیست. از قطار جا موندم دیگه.
‫سرکار، مرسی. مرسی سرکار. ‫ببخشید. ببخشید.
‫بفرمایید. این پاسپورت منه.
‫- باشه. ‫- مرسی. باشه، خیلی ممنون.
‫به چه جرئتی به من دست می‌زنی؟
‫عجب گرفتاری شدما.
‫مشکلت چیه؟
‫بهت گفتم دنبالم نیا. ‫فکر کردی کی هستی؟
‫ساکت شو. ساکت شو.
‫خودت فکر کردی کی هستی؟ ‫دنبالت نمیومدم.
‫علاقه‌ای هم ندارم بهت دست بزنم.
‫شانس آوردی به موقع رسیدم.
‫وگرنه افتاده بودی زندان. ‫عوض تشکرشه!
‫آهای، بیاید ببریدش! ‫ساکت شو.
‫ببخشید.
‫چی گفتی؟
‫ببخشید.
‫زیادی شلوغش کردم.
‫اشکال نداره، سنیوریتا. اشکال نداره.
‫توی جاهای بزرگ چیزهای کوچیک پیش میاد.
‫- چرا همه‌ش میگی سنیوریتا؟ ‫- قبلاً دختر موردعلاقه‌م اسپانیایی بود.
‫- چرا باهاش قطع رابطه کردی؟ ‫- از هندی‌ها متنفر بود.
‫- تو از هندی‌ها خوشت میاد دیگه؟ ‫- کی می‌رسیم زوریخ؟
‫مگه زوریخ چی داره؟ اصل اروپا اینجاست!
‫انقدر زیبا و قشنگه که گاهی وقتا ‫می‌ترسم کثیف شه.
‫- اولین باره میای اینجا؟ ‫- آره.
‫خوبه خیلی هم عالی.
‫- میشه تندتر بری؟ ‫- عجله واسه چیه، سنیوریتا؟
‫قطار فردا ساعت ۱۱:۳۰ از زوریخ میره.
‫یه نصف روز و یه شب وقت داریم.
‫- به موقع می‌رسیم اونجا. ‫- ولی بازم اگه بتونیم...
‫آروم باش. آروم باش، سنیوریتا.
‫کاری که باید می‌شد شد. ‫حالا هم با منی.
‫هیچ اتفاق بدی نمی‌افته.
‫چیزه...
‫اروپا رو بهتره پیاده بگردی.
‫خانوادۀ‌ ما چهارنفره‌ست. ‫چوتکی بزرگتر از سنش رفتار می‌کنه.
‫مامانم هم بیشتر مثل دوسته تا مادر.
‫واسه همین هیچ‌وقت نیازی به دوست نداشتم.
‫تا آخر عمرت که نمی‌تونی با دوستات ‫زندگی کنی، سنیوریتا.
‫بالاخره یه روزی...
‫به یه نفر نیاز پیدا می‌کنی ‫که کل عمرت کنارت باشه.
‫- دیگه نمی‌تونم پیاده برم. خسته شدم. ‫- می‌خوای کمکت کنم؟
‫پولم به هتل نمی‌رسه.
‫بیا از اون خونه یه قیمت بگیریم. ‫شاید یه اقامتگاهی گیر اومد.
‫بریم. بریم.
‫پس حالا می‌تونیم تحویل بگیریم؟ ‫خیلی ممنون. گوگولی مگولی.
‫بیا بریم. کارهای امشب جور شد.
‫اتاق تو کجاست؟
‫وضعیت یه جوریه که... ‫فقط یه اتاق هست.
‫یعنی جفتمون توی یه جا می‌مونیم؟
‫همچین فکری کردی؟
‫- مجبوریم دیگه! ‫- زیاد هم مجبور نیستیم...
‫من یه دقیقه هم اینجا نمی‌مونم.
‫سنیوریتا، تو روی تخت بخواب، ‫من روی مبل.
‫- مشکلی پیش نمیاد. ‫- امکان نداره. من میرم.
‫باشه، بای بای.
‫شوخی نمی‌کنم. دارم میرم.
‫یعنی کل تخت مال من میشه؟
‫چه خوب. خداحافظ.
‫خیلی خب. خداحافظ.
‫بای بای.
‫وای، چه اتاق قشنگی.
‫خیلی خوشگل و رمانتیکه!
‫وای.. این پرده‌ها رو باش! خیلی قشنگن!
‫چه ویویی داره!
‫اینجا اسب نیست؟
‫اینجا خیلی گرمه.
‫وای، آتیش روشن کردی که.
‫واقعاً باسلیقه‌ای.
‫جا بهتر از این پیدا نکردی که ‫امشب رو توش بگذرونی؟
‫داشتیم یه اتاق قشنگ می‌گرفتیما...
‫ولی ترجیح میدی شب رو...
‫با من توی طویله بگذرونی، نه اتاق.
‫وای خدا، از دخترها متنفرم.
‫- بیا بخور. ‫- گرسنه‌م نیست.
‫باشه نخور. به من چه؟
‫بخور.
‫گفتم گرسنه‌م نیست.
‫زود باش. بخور ببینم.
‫من.... متاسفم.
‫چی گفتی؟
‫ببخشید.
‫شلوغش کردم.
‫اشکال نداره. تو جاهای بزرگ ‫اتفاقای کوچیک پیش میاد دیگه.
‫حق با تو بود، سنیوریتا. ‫حس و حال ماجراجویی این طویله رو
‫- نمی‌شد توی اون اتاق تجربه کرد. ‫- حالا چه جوری بریم زوریخ؟
‫نه، زوریخ نه. فردا شب...
‫میریم «برن». فردا صبح...
‫ساعت ۸ سوار اولین اتوبوس می‌شیم. ‫فکر همه جاش رو کردم.
‫تو اصلاً نگران نباش.
‫حالا دیگه هیچ مشکلی پیش نمیاد.
‫هیچی.
‫- اون چیه؟ ‫- زندگیه.
‫- نوشیدنی؟ ‫- آره.
‫خجالت نمی‌کشی جلوی یه خانوم می‌خوری؟
‫بهتر از اینه جلوی یه خانوم بمیرم! ‫اگه می‌خوای زنده بمونی...
‫- تو هم یه کم بخور، سنیوریتا. ‫- نزدیک من نمیای ها.
‫باشه، نخور.
‫اگه فردا صبح هنوز زنده بودی، می‌بینمت.
‫تا اون موقع، شب خوش.
‫راج؟
‫من چه جوری اومدم اینجا؟
‫دیشب با من اومدی.
‫فکر کنم تا حالا نوشیدنی نخورده بودی.
‫دیشب زیاد خوردی.
‫اینو بخور.
دیروز چه اتفاقی افتاد، راج؟
‫اتفاق دیروز... قسمت بود...
‫ولی تصور نمی‌کردم اینجوری بشه.
‫راستش رو بهم بگو، راج! چی شد؟
‫آخه چه جوری این سوالتو جواب بدم، سیمران؟
‫تو چشمام نگاه کن. ‫چشمام راست نمی‌گن؟
‫نه! امکان نداره.
‫امکان نداره.
‫چرا، سیمران.
‫دروغ میگی! دروغ میگی، مگه نه؟
‫- نه، سیمران. ‫- لطفاً بگو که دروغ میگی.
‫گریه نکن سیمران! شوخی کردم.
‫واقعی نیستن! ببین! ‫با رژلبت کشیدم.
‫سیمران، لطفاً. ببخشید.
‫انقدر زیاد خورده بودی ‫که شرشر عرق می‌ریختی.
‫چاره‌ای نداشتم. مجبور شدم ‫بیارمت اینجا. قسم می‌خورم شوخی بود.
‫تنها خوابیدی. من بیرون خوابیدم.
‫شوخی کردم! قسم می‌خورم!
‫گریه نکن، نکن دیگه سیمران.
‫گوش کن.
‫می‌دونم چه فکری درموردم می‌کنی. ‫فکر می‌کنی من آدم آشغالیم.
‫من عوضی نیستم، سیمران. من هندی‌ام.
‫می‌دونم آبرو برای زن‌های هندی ‫چه قدر مهمه.
‫حتی تو خوابم تصورشو نمی‌کنم...
‫که بلایی سرت بیارم. ‫حرفمو باور کن، سیمران.
‫دارم راستشو میگم. ‫دیشب اتفاقی نیفتاد. شوخی کردم.
‫باور کن.
‫سریع لباسات رو عوض کن. ‫باید به اتوبوس برسیم.
‫میشه پیرهنمو پس بدی؟
‫سنیوریتا؟
‫اتوبوس ۱۵ دقیقه دیگه راه میفته. ‫چیزی می‌خوری؟
‫- نه، گرسنه‌م نیست. ‫- باشه.
‫وای. چه کلیسای قشنگی.
‫- بیا بریم داخلش رو ببینیم. ‫- کلیسا که دیدن نداره.
‫من نمیام.
‫بیا راج، قشنگه.
‫آره، واقعاً قشنگه.
‫بیا بریم ببینیم.
‫چه جای قشنگیه.
‫هیس.
‫- چیه؟ ‫- زود باش. از اتوبوس جا می‌مونیم.
‫- بریم؟ ‫- اول چایی بخوریم بعد؟
‫- سیمران. ‫- هوم؟
‫- از خدا چی خواستی؟ ‫- نباید درموردش حرف زد.
‫پس حتماً مطمئنی به خواسته‌ت می‌رسی.
‫هر چیزی که با قلب پاکت بخوای، برآورده میشه.
‫- تو برو. من یه دقیقه‌ای میام. ‫- چی شد؟
‫تو برو. منم میام.
‫سلام. منم. راج.
‫ببخشید، دعا کردن بلد نیستم. ‫ولی هیچی واسه خودم نمی‌خوام.
‫من خوبم. از همه چی راضیم.
‫ولی اون دختره سیمران، ‫دختر خیلی خوبیه. خوش‌قلبه.
‫هر چی می‌خواد بهش بده.
‫لطفاً. مرسی.
‫خیلی خب.
‫کجا بودی؟
‫کلیسا بودی؟
‫سنیوریتا.
‫نصف قاشق چایخوری شکر،
‫یه قاشق شیر، یه کوچولو خامه. قهوه‌ی شما.
‫- مرسی. ‫- خواهش میشه.
‫- می‌خوای کارت پستال بفرستی خونه؟ ‫- کارت پستال؟ بفرستم خونه؟
‫اگه اون کارت پستال برسه خونه ‫بابام فکر می‌کنه مردم.
‫- آخرین باری که جدی بودی کی بوده؟ ‫- تا الان که هیچ‌وقت.
‫- اگه بشه هم نهایتاً یه باره! ‫- کی؟
‫وقتی که عاشق بشم.
‫برو بابا.
‫- یعنی پسری مثل تو تا حالا عاشق نشده؟
تا حالا عاشق نشدم، سنیوریتا. ‫نیمه‌ی گمشده‌م رو پیدا نکردم.
‫دنبال چه جور دختری هستی؟
‫می‌خوای بهت بگم؟
‫دختری که وقتی نگاهش می‌کنم...
‫تموم خواسته‌های قلبیم و رویاهام محقق شن.
‫آخی، چه قشنگ.
‫تا حالا اینطور نشده. ولی حالا...
‫یه صدایی از پشت ابرها می‌شنوم.
‫غریبه‌ست. تا حالا ندیدمش.
‫کی ابرها کنار میرن؟
‫- برای تو هم تا حالا پیش نیومده؟ ‫- نه.
‫هیچ غریبه‌ای نیومده تو خوابت؟
‫خواب من جای غریبه‌ها نیست.
‫من نشون شدم.
‫- نشون شدی؟ ‫- آره.
‫مبارکه.
‫- نامزدت کجاست؟ لندن؟ ‫- نه، هنده.
‫قیافه‌ش چه جوریه؟
‫نمی‌دونم. تا حالا ندیدمش.
‫مردی که می‌خوای باهاش ‫ازدواج کنی رو تا حالا ندیدی؟
‫نیازی نیست. بابام دیدتش. پسرِ دوستشه.
‫می‌خوای با کسی زندگی کنی ‫که تا حالا ندیدیش؟
‫با یه غریبه؟
‫رسم ما اینه.
‫از این تصمیم راضی‌ای؟
‫قطار اومد.
‫قشنگه، نه؟
‫این یکی...
‫چه عکسای قشنگی. میشه لطفاً...
‫یه کپی ازشون برام بفرستی؟ ‫از عکسای عروسیت هم بده.
‫- مگه نمیای عروسیم؟ ‫- کی می‌خواد این همه راه رو بره؟
‫- ژینا، باید بیای! ‫- شوخی می‌کنم. معلومه که میام.
‫باید آقا داماد رو ببینم.
‫از کجا معلوم با چه خنگولی ازدواج می‌کنه؟
‫ببخشید.
‫این از دستت افتاد.
‫چی شد؟ چرا اینجوری نگاهم می‌کنی؟
‫باید یه چیزی بهت بگم، سیمران.
‫بگو.
‫من دوستت دارم.
‫دوستت دارم، سیمران.
‫قیافه‌ش رو ببین.
‫فکر کردی راست میگم؟
‫از دست تو سیمران! ‫این همه وقته منو می‌شناسی...
‫اون‌وقت هنوز دستمو نمی‌خونی؟ ‫یادت رفته؟ من هیچ‌وقت جدی نیستم.
‫- قیافه‌ش رو نگاه کن. ‫- دیگه زیاده‌روی کردی.
‫عشق و این چیزها به من نیومده.
‫هنوز نفهمیدم که یه مرد...
‫چی می شه که به یکی پایبند میشه
آدمای مختلفی وجود دارن
هرکسی امتیازی داره
‫- شما پسرها همه‌تون مثل همین. ‫- درسته. ولی تو با همه‌مون فرق داری.
‫قراره یه عمر با کسی زندگی کنی ‫که حتی ندیدیش.
‫نکنه عشق واقعی اینه؟!
‫سیمران؟
‫سیمران سیمران سیمران؟
‫ولش کن. یه لحظه فکر کن. ‫اگه عاشق کسی بشی چی؟
‫فرض کن توی این سفر...
‫عاشق یه نفر شدی...
‫چرا یه نفر؟ بیا فرض کنیم...
‫که عاشق من شدی و منم عاشقت شدم.
‫اون‌وقت چی کار می‌کنی؟ ‫برمی‌گردی با اون غریبه ازدواج می‌کنی؟
‫یا شجاعتش رو داری که با من باشی؟
‫چی کار می‌کنی؟
‫نمی‌خوام دوباره از قطار جا بمونم.
‫من دلم می‌خواد بارها و بارها جا بمونم.
‫- چی؟ ‫- هیچی.
‫اگه عاشقم باشه برمی‌گرده.
‫برگرد!
‫خیلی خب، خداحافظ.
‫می‌بینمت، لاکی.
‫بهت زنگ می‌زنم. آره. ‫خداحافظ. خداحافظ ژینا.
‫تموم شد دیگه.
‫برگشتیم لندن. ‫نفهمیدم چطور یه ماه گذشت.
‫بابت همه چی ممنونم.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- رفیقیم؟
‫آهای.
‫- مرسی. می‌‌بینمت. ‫- خداحافظ.
‫راج، آدرست رو بهم ندادی.
‫برات کارت دعوت عروسی می‌فرستم.
‫میای دیگه، نه؟
‫نه، نمیام.
‫♪ چه اتفاقی... ♪
‫♪ برای قلبم افتاده؟ ♪
‫♪ گمش کردم؟ ♪
‫♪ چه اتفاقی برای قلبم افتاده؟ ♪
‫♪ گمش کردم؟ ♪
‫♪ عاشق شدی، عشقم ♪
‫♪ هزاران بار هم انکارش کنی ♪ ‫♪ بازم عاشقی ♪
‫♪ عزیزم، این عشقه ♪
‫♪ برنگشتی نگاهم کنی ♪
‫♪ ولی همچنان منتظر بودم ♪
‫♪ اون موقع که می‌خواستم جلوتو بگیرم ♪
‫♪ دیگه خیلی دور شده بودی ♪
‫♪ - چی شد؟ ♪ ‫♪ - نمی‌دونم ♪
‫♪ - چرا قلبم... ♪ ‫♪ - عاشق شده؟ ♪
‫♪ عاشق شدی، عشقم ♪
‫♪ هزاران بار هم که انکارش کنی ♪ ‫♪ بازم عاشقی ♪
‫♪ ساعت وایستا! ♪
‫♪ برگرد عقب ♪
‫♪ خودم رو توی دوراهی زندگی ♪
‫♪ جا گذاشتم ♪
‫♪ - کجام؟ ♪ ‫♪ - کجایی؟ ♪
‫♪ - این چیه؟ ♪ ‫♪ - جادوئه ♪
‫♪ عاشق شدی، عشقم ♪
‫♪ هزاران بار هم که انکارش کنی ♪ ‫♪ بازم عاشقی ♪
‫♪ عزیزم، این عشقه ♪
‫♪ چه اتفاقی... ♪
‫♪ برای قلبم افتاده؟ ♪
‫♪ قلبم همیشه با من بود ♪
‫♪ گمش کردم؟ ♪
‫♪ گمش کردم ♪
‫مامان، اون خوابی که ‫توی دفتر خاطراتم نوشتم رو یادته؟
‫اون آدمی که تصور کرده بودم دستشو گرفتم؟
‫همونی که دلم می‌خواست ببینمش.
‫پیداش کردم!
‫چی؟
‫- چی میگی، سیمی؟ ‫- آره مامان. وقتی داشتم می‌رفتم...
‫قانع شده بودم که تقدیرم اینه.
‫دلم می‌خواست تا جای ممکن
‫یه ماه خوشحال باشم و برگردم.
‫بعدش برگردم کشورم ‫و یه عمر با یه غریبه زندگی کنم.
‫باید سرنوشتم رو قبول می‌کردم.
‫اما نمی‌دونستم...
‫که چه سرنوشتی در انتظارمه. ‫اون مثل یه توفان وارد شد...
‫و مثل برگی که از درخت افتاده ‫منو با خودش برد.
‫درمورد این که عشق چه جوریه ‫زیاد خونده بودم و شنیده بودم...
‫اما هیچ‌وقت درکش نکرده بودم.
‫وقتی برای اولین بار
‫ دستش رو آورد جلوم، بازم نفهمیدم.
‫زمان زیادی رو باهم گذروندیم...
‫ولی بازم چیزی نفهمیدم.
‫ولی امروز که داشتیم جدا می‌شدیم...
‫برای اولین بار حس کردم ‫که از این لحظه به بعد...
‫دیگه هیچ‌وقت نمی‌بینمش.‌
‫پشت سرمو نگاه کردم. داشت می‌رفت...
‫دلم می‌خواست جلوشو بگیرم، یه چیزی بگم...
‫یه چیزی بشنوم...
‫ولی واینستاد. بعد فهمیدم عشق برای اون...
‫این شکلیه. کلی درموردش ‫خیال‌پردازی کردم...
‫در حالی که اصلاً نمی‌دونم دوستم داره یا نه.
‫فقط می‌دونم که اون زندگی منه.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونم با کس دیگه‌ای باشم، مامان.
‫دوستش دارم، مامان. من واقعاً...
‫بیداری؟ من و سیمی داشتیم حرف می‌زدیم.
‫انقدر خیلی وقته همو ندیدیم ‫زمان از دستم در رفت.
‫بهت گفتم به اعتمادم خیانت نکن.
‫ازت قول گرفتم. اون‌وقت سرمو شیره مالیدی؟
‫- نه، بابا جون. ‫- گوش کن، اول از خودش بپرس.
‫نمی‌خوام هیچی بشنوم!
‫وسایلات رو جمع کن. ‫فردا صبح میریم هند.
‫برای همیشه!
‫سیمران!
‫بذار گریه کنه.
‫تقصیر خودشه.
‫خودش باید یاد بگیره که چه جوری ‫ازش بگذره. بذار گریه کنه.
‫عصر بخیر.
‫می‌خوای؟
‫- اسم دختره چیه؟ ‫- سیمران.
‫کدوم دختره، بابا؟
‫همونی که عکسشو تو ماه می‌بینی.
‫بیخیال، بابا.
‫من از اون آدمایی نیستم...
‫- که دیوونه‌ی یه دختر می‌شن. ‫- آره، یادم رفته بود!
‫بعضیا خودشون قشنگن، ‫بعضیا اخلاقشون...
‫دقیقاً.
‫- کجا زندگی می‌کنه؟ ‫- کی، بابا؟
‫همین... سیمران.
‫- نمی‌دونم. ‫- چه جور آدمیه؟
‫خیلی دوست‌داشتنیه.
‫پس مشکل چیه؟
‫- مشکل اینه داره ازدواج می‌کنه. ‫- خب نمی‌شه جلوی ازدواجشو بگیری؟
‫زمان شما فرق داشت، بابا. ‫دوره زمونه عوض شده.
‫عشق هنوز همون عشقه.
‫این عوض نشده و هیچ‌وقت هم نمی‌شه.
‫نه بابا، دیگه خیلی دیر شده.
‫- قراره مال یکی دیگه بشه. ‫- عروس مال کسیه...
‫که ببرتش خونه‌ش.
‫من طوری بزرگت نکردم که اولویت دوم باشی.
‫ماها از اون آدمایی نیستیم که به ماه ‫زل می‌زنن. ما ماه رو به دست میاریم...
‫بیارش خونه. برو!
‫فقط هم با عروست بیا خونه، فهمیدی؟
‫باریکلا.
‫رفتن. دخترشون داره ازدواج می‌کنه.
‫خونه رو فروختن رفتن پنجاب.
‫دارم میام، سیمران.
‫دارم میام!
‫«میان‌برنامه»
‫♪ وقتی دخترها میرن لب رودخونه ♪
‫♪ صدای پابندشون رو می‌شنوی ♪
‫♪ امروز بیا، با یه لبخند بیا ♪
‫♪ بیا برام آواز بخون ♪
‫♪ بیا خونه، ای سرگردون ♪ ‫♪ دوستات تو رو می‌خوان ♪
‫♪ بیا خونه، ای سرگردون ♪
‫♪ سرزمینت تو رو می‌خواد ♪
‫نکن، مامان جان.
‫پسرم، ۲۰ ساله این اشک‌ها رو نگه داشتم.
‫امروز دیگه بند نمیاد، پسرم. ‫امروز بند نمیاد.
‫مامان جان.
‫سیمران، دخترم.
‫عروسکم.
‫- حالت چطوره؟ ‫- یه ذره هم عوض نشدم!
‫دیگه عمه‌ی عروس شدی! ‫وقتشه یه دوماد خوب واسه خودت پیدا کنی.
‫لاجو، من که این همه سال آماده بودم. ‫ولی توی این روستا...
‫هیچکس به من نمی‌خوره. چیکار کنم آخه؟
‫فکر کنم باید با یه خارجی ازدواج کنم!
‫- اصلاً عوض نشدیا! ‫- بگو یه ذره!
‫جون به لبمون کردی تا بیای. ‫ولی بازم دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدنه.
‫- خانوم جان، یه لحظه تنهامون می‌ذاری؟ ‫- برو ببینم.
‫زود باش بیا. بالدیو، این کیه؟ بگو...
‫نشناختی؟ دخترمه، پریتی.
‫- خواهرِ کولجیته. ‫- خدا حفظت کنه.
‫واقعاً عجیبه، نه؟ بعد ۲۰ سال...
‫همه‌ی بچه‌ها بزرگ شدن.
‫- ماشالا خوشگله. ‫- دختر باباشه دیگه!
‫برو بابا!
‫- کولجیت کجاست؟ ‫- آره، کولجیت کجاست؟
‫داداش رفته شکار. الانا باید برگرده.
‫- سلام عرض شد. ‫- خدا حفظت کنه، پسرم.
‫- چه جوون پنجابی رعنایی. ‫- پسر منه دیگه!
‫برو بابا!
‫- بیاین، صبحانه حاضره. ‫- آره زود باشید. گشنه‌مه!
‫بیاید بچه‌ها.
‫این برای تو، واسه تو و تو.
‫فردا صبح باید منو ببرین بیرون.
‫چشم، خواهر.
‫بچه‌ها، مامان‌بزرگ صداتون می‌کنه.
‫می‌دونی سیمی، وقتی بچه بودم ‫بابام بهم می‌گفت...
‫مرد و زن فرقی باهم ندارن. ‫حق و حقوقشون باهم برابره.
‫تو بچگیم با این باور بزرگ شدم. ‫ولی وقتی بزرگ شدم...
‫فهمیدم چه دروغ بزرگیه.
‫من تحصیل نکردم. ‫چون تحصیل کردن داداشام...
‫مهم تر از من بود. ‫این اولین ازخودگذشتگیم بود.
‫بعد دیگه همیشه همین شد.
‫گاهی وقتا به عنوان دختر، ‫گاهی وقتا به عنوان خواهر.
‫گاهی وقتا هم به عنوان همسر... ‫از شادی خودم گذشتم.
‫اما وقتی تو به دنیا اومدی...
‫اولین باری که بغلت کردم...
‫قول دادم چیزهایی که برای من اتفاق افتاد...
‫هیچ‌وقت واسه دخترم اتفاق نیفته.
‫اون نباید به عنوان دختر، خواهر ‫و همسر چیزیش رو فدا کنه.
‫مگه دختر بودن جرمه؟ ‫باید جوری که می‌خواد زندگی کنه.
‫اونم حقشه شاد باشه. ‫ولی اشتباه می‌کردم، سیمران.
‫یادم رفته بودم که این زن...
‫حتی حق قول دادن هم نداره.
‫به دنیا اومده تا خودش رو ‫فدای مردهای زندگیش کنه.
‫ولی مردها برای زن‌های زندگیشون ‫ هیچ‌وقت ازخودگذشتگی نمی‌کنن.
‫کلاً ازخودگذشتگی نمی‌کنن.
‫برای همین اومدم شادیت رو ازت بگیرم.
‫فراموشش کن، دخترم. فراموشش کن.
‫چون بابات به اشک‌هات اهمیتی نمی‌ده...
‫التماست می‌کنم به خاطر بقیه این کارو کن.
‫فراموشش کن، دخترم.
‫راست میگی، مامان.
‫سادگی کردم. ‫من حتی نمی‌دونم اونم دوستم داره یا نه.
‫بالاخره، اون پدرمه.
‫همیشه خوشحالی من براش مهم بوده.
‫یعنی من نمی‌تونم به خاطر خوشحالیش ‫این فداکاری کوچیک رو انجام بدم؟
‫برو مامان. برو به بابا بگو ‫برای عروسی آماده‌م.
‫تا از طرف من هیچ نگرانی‌ای نداشته باشه.
‫کولجیت جان، چه دختر قشنگی گیرت اومده.
‫دختره قشنگ نیست، بخت کولجیت قشنگه.
‫بفرمایید.
‫وای چوکتی، تو چه قدر نازی.
‫ببخشید. من بچه نیستم.
‫اسم منم راجشواریه. ‫خانوم راجشواری سینگ.
‫حالا که خواهر کوچیکه اینجوریه، بزرگه چیه؟
‫بعدا بهت میگم.
‫گوش کنید. گوش کنید.
‫پسفردا عقدکنونه.
‫عروسی بیست و پنجمه.
‫شیرینی. شیرینی.
‫- پسرم. ‫- جانم؟
‫دلم شور می‌زنه.
‫نمی‌دونم چرا تو چشمای سیمران غم می‌بینم.
‫حتی لبخندش هم با تردیده. ‫همه چی مرتبه؟
‫چیزی نیست، مامان.
‫جای جدیده، تغییر جدیده. ‫چند روز دیگه عادت می‌کنه.
‫نگران هیچی نباش.
‫بفرما، شیربرنج.
‫- لاجو. ‫- هوم؟
‫- سیمران هنوز فراموشش نکرده؟ ‫- با این ازدواج موافقت کرده.
‫کم کم همه چی رو فراموش می‌کنه.
‫اگه فراموشش نکنه پشیمون میشه.
‫♪ وقتی دیدمت فهمیدم... ♪
‫♪ که عشق و جنون یعنی چی ♪
‫♪ وقتی دیدمت فهمیدم ♪
‫♪ که عشق و جنون یعنی چی ♪
‫♪ از اینجا به کجا می‌رسیم؟ ♪
‫♪ بذار کنارت بمیرم ♪
‫♪ وقتی دیدمت فهمیدم ♪
‫♪ که عشق و جنون یعنی چی ♪
‫منو از اینجا ببر، راج. ‫از اینجا ببر!
‫- چی؟ ‫- نمی‌دونی که...
‫اونجا چه خبره! پسفردا عقدکنونه.
‫عروسی دو هفته بعده. ‫همه چی هماهنگ شده.
‫بابا به دوستش قول داده. ‫پای قولش هم وایمیسته.
‫هر کاری هم بکنه هیچ‌وقت زیر حرفش نمی‌زنه.
‫باید از اینجا فرار کنیم، راج! ‫باید فرار کنیم!
‫نه سیمران. من فرار نمی‌کنم.
‫نیومدم اینجا بدزدمت.
‫شاید تو انگلیس به دنیا اومده باشم...
‫ولی من هندی‌ام.
‫اومدم تو رو به عنوان خانمم ببرم.
‫فقط هم وقتی می‌برمت...
‫که بابات دستت رو تو دستم بذاره.
‫تو بابامو نمی‌شناسی، راج!
‫باید از اینجا فرار کنیم، راج!
‫لطفاً راج، منو از اینجا ببر.
‫- دوستم داری؟ ‫- بیشتر از هر کسی.
‫- بهم اعتماد داری؟ ‫- از خودم هم بیشتر.
‫پس خوب به حرفام گوش کن. ‫از حالا به بعد...
‫ما باهم غریبه‌ایم. نه من تو رو می‌‌شناسم ‫نه تو منو. برگرد برو.
‫بذار همه چی طبق روالش پیش بره. ‫باقیش رو بسپر به خودم.
‫کاری که می‌خوام بکنم سخته.
‫ولی به عشقمون کاملاً ایمان دارم.
‫اما نمی‌تونم تنهایی وارد این مسیر بشم.
‫تو باید بهم جرئت بدی.
‫باید همکاری کنی. بگو ببینم،
‫کنارم می‌مونی؟
‫یه چیز دیگه رو یادت باشه.
‫من فقط به خاطر تو اینجام.
‫تا وقتی که تو رو برای همیشه...
‫مال خودم نکنم، جایی نمیرم.
‫کمک! کسی اینجا نیست؟
‫یکی کمکم کنه!
‫کجایین؟ کمک!
‫کسی اینجا نیست؟
‫اگه راج به موقع نرسیده بود، ‫شکارم می‌کردن.
‫کاری نکردم بابا.
‫راج، تو یه قهرمانی پسر! قهرمانی!
‫اهل کجایی؟
‫- تا حالا ندیدمت. ‫- اهل لندنم.
‫به افتخارتون.
‫مهمونمون اهل لندنه!
‫- واسه چی اومدی اینجا؟ ‫- اومدم یه چیزی بگیرم.
‫چی بگیری؟ بهمون بگو.
‫- زمین... زمین. ‫- زمین؟
‫آره، اگه یه زمین خوب پیدا کنم
‫می‌خوام یه کارخونه بزنم.
‫- کارخونه‌ی چی؟ ‫- آبمیوه.
‫آبمیوه. نوش جون همگی. نوش جون.
‫یه چیزی رو بهم بگو، کولجیت. ‫با ۸ تا ۱۰ میلیون پوند...
‫میشه یه کارخونه زد؟
‫- چی شد؟ ‫- ۸ تا ۱۰ میلیون پوند؟
‫- کمه؟ می‌تونم بیشتر جور کنم. ‫- نه، خیلیه! کافیه!
‫خدا رو شکر. دمت گرم.
‫قربون خدا برم که ما رو سر راه هم قرار داد. ‫دوستای خوبی می‌شیم.
‫البته.
‫می‌خوای کارخونه بزنی؟ ردیفه.
‫- حل شده بدون، داداش. ‫- مرسی.
‫راستی، راج.
‫کجا می‌مونی؟
‫خب من اینورها کسی رو نمی‌شناسم.
‫واسه همین فعلاً توی مهمونسرا می‌مونم.
‫عجیبی ها! حالا دیگه منو می‌شناسی.
‫من یه خونه اندازه‌ی کاخ دارم!
‫اونوقت توی مهمونسرا می‌مونی؟ امکان نداره!
‫بیندا، برو از مهمونسرا چمدونش رو بیار خونه.
‫- چی کار می‌کنی، کولجیت؟ ‫- حرف نباشه.
‫تو جونمو نجات دادی! کولجیت رو نجات دادی! ‫اون‌وقت نمی‌تونم این کارو برات بکنم؟
‫کاری نکردم بابا.
‫می‌دونم اهل لندنی. ‫ولی ما اینجا توی پنجاب مثل شیر می‌مونیم.
‫-قراره کلی عشق و حال کنی. ‫- خب حالا که اصرار می‌کنی...
‫- هر چی تو بگی. ‫- حالا شد!
‫دخترهای خوب چی؟
‫کلی عشق و حال می‌کنیم!
‫تو هنوز نرفتی؟
‫برو دیگه بیندا، بجنب. ‫یه نوشیدنی برای راج بیار.
‫می‌خوام با راج نوشیدنی بخورم.
‫یه سیگار رد کن بیاد. عجیبه!
‫فندک هم بده.
‫لطف خیلی بزرگی در حقمون کردی ‫که کولجیت رو نجات دادی.
‫نه، وظیفه‌م بود.
‫خدا حفظت کنه، پسرم.
‫پریتی، به راج شیرینی بده.
‫ممنون.
‫کافیه!
‫۱۰ میلیون پوند! ‫چرا زودتر بهم نگفتی؟
‫- می‌خواستم بگم... ‫- راج راج! پسرم!
‫- بیا شیرینی بخور. ‫- خوردم.
‫بذار من بهت بدم! اینجوری بهتره.
‫می‌خوای کارخونه بزنی، آره؟
‫- برات جور می‌کنیم. ‫- دیدی گفتم؟
‫مرسی. ممنون.
‫سریع لباستو عوض کن. ‫واسه ناهار میریم خونه‌ی بالدیو.
‫- بالدیو کیه؟ ‫- دوستمه، پسر جون!
‫دخترش داره با کولجیت من ازدواج می‌کنه.
‫آخه من اونجا چی کار ‌کنم؟
‫راست میگه. اونجا چی کار کنه؟
‫- ولی اگه اصرار دارین میام. ‫- باریکلا! حالا شد!
‫بالدیو یه کمی فرهنگ انگلیسی داره. ‫اگه دیر برسیم ناراحت میشه.
‫- بیاید به موقع بریم. ‫- اینجوری بهتره!
‫زود آماده شو ها! ‫همیشه به خاطر تو دیر می‌رسیم.
‫کولجیت، می‌خوام یه چیزی بهت بگم.
‫نگران کارخونه نباش.
‫من...
‫همه‌ش رو بدین من.
‫مرسی.
‫سلام.
‫- گوش کن... ‫- من؟
‫اون مغازه‌داره چه جوری اومده اینجا؟
‫سلام. حال شما؟
‫قبلاً یه جایی دیدمت.
‫منو؟ نه. من پامو از خونه بیرون نمی‌ذارم.
‫- تو لندن دیدمت؟ ‫- ولی من از «لودهیانا» اونورتر نرفتم.
‫دوستم راج رو دیدی؟ از لندن اومده.
‫- چی میگی؟ ‫- بالی، دکتر...
‫راج همونیه که دیروز ‫جون کولجیت رو نجات داد.
‫می‌دونی ایشون کیه؟ از قدیمی‌ترین دوستامه. ‫قراره باهم فامیل شیم.
‫به چی زل زدی؟ پابوسی کن.
‫سایه‌تون مستدام.
‫زود باش! دکتر خیلی وقته سراغتو می‌گیره.
‫دکتر آدم فوق‌العاده‌ایه. بیا پسر.
‫- پیرمرد عجب حافظه‌ای داره. ‫- چی شد؟
‫- هیچی. عالیه! خونه‌ی قشنگیه! ‫- گفتم که.
‫ببخشید. ایشون راجه، دوستم. ‫از لندن اومده.
‫- این سیمرانه. ‫- سیمران اینه؟
‫سلام، سیمران جان.
‫دیروز اگه اون نبود ‫الان ما کنار هم نبودیم.
‫چی بگم والا.
‫کجای لندن زندگی می‌کنید، آقای راج؟
‫کجاشی؟
‫توی «همپستد» زندگی می‌کنم.
‫- خانومِ...؟ ‫- خانوم راجشواری.
‫از دیدنتون خوشحال شدم، خانوم راجشواری.
‫- این چیه؟ ‫- یه هدیه‌ی کوچولو برای عروس کوچولو.
‫خیلی لطف کردین.
‫ممنون، آقای راج.
‫خواهش می‌‌کنم، خانوم راجشواری.
‫آقای راج، کسایی که دوستشون دارم ‫می‌تونن چوتکی صدام کنن.
‫باشه چوتکی.
‫کسایی هم که منو دوست دارن ‫می‌تونن راج صدام کنن. راج خالی.
‫- باشه راج. ‫- خیلی خب.
‫- درود، سیمران جان. ‫- درود.
‫بیا بریم.
‫این راجه، دوست انگلیسیم.
‫- همونی که بهت گفتم. ‫- سلام عرض شد.
‫- زنده باشی، پسرم. ‫- اومدم.
‫- بفرما. ‫- ممنون مادر جان.
‫- باقیش رو بدین من بگیرم. ‫- نه، تو سمت دامادی.
‫- مهمون مایی. ‫- چه قدر عجیب.
‫یه لحظه پیش بهم گفتین پسرم. ‫الان دیگه پسرتون نیستم؟
‫اجازه بدین.
‫فقط این دوغ رو امتحان کنید.
‫با دستای خودم درستش کردم! ‫بفرما خاله.
‫ بفرما، پاراجی جان. ‫اینم برای شما خاله.
‫چه لباس قشنگیه.
‫ببخشید...
‫اول شما بفرمایید.
‫شما چرا تو زحمت افتادین؟ ‫بدین ما بچه‌ها ببریم. اجازه بدین.
‫منم همه‌ش دارم همینو میگم.
‫ولی کو گوش شنوا؟
‫- همه‌ی کارها رو به من دادن. ‫- منم همینو میگم.
‫- ببینم... تو کی هستی؟ ‫- من؟ من راجم.
‫- راج! راج کیه؟ ‫- داماد آینده‌تون.
‫کولیجت قراره دامادتون بشه دیگه؟ ‫من دوستشم.
‫- عزیزم! لیوان‌ها رو بذار اونجا. ‫- چشم.
‫چه پسری!
‫- پسرم. ‫- بله؟
‫جانم مادر.
‫امروز برای اولین بار ‫این صحنه‌ی قشنگ رو دیدم...
‫سیمران داره از ته دل می‌خنده!
‫- بده من! ‫- نمیدم.
‫آره، مامان جان. انگار سیمران خیلی خوشحاله.
‫سلام. نوشیدنی؟
‫شیرین؟ نمکی؟
‫چیزه...
‫هیچی گیرت نمیاد، راج! ‫آماده‌ شو که بری.
‫راج.
‫پسر انگلیسی! بیدار شو! ‫زود باش! داریم میریم شکار.
‫راج.
‫نگاهش کن! مگه نمیای؟ بلند شو.
‫مریض شدم. تبم بالاست.
‫دیشب سرما خوردم. ‫با کفش خوابیدم.
‫فقط یه لنگه پوشیدی که.
‫آخه فقط اون پام سرما خورده.
‫ببخشید رفیق. واقعاً متاسفم. ‫نمی‌تونم باهات بیام شکار.
‫نگران نباش. نگران نباش.
‫شما انگلیسی‌ها بنیه‌تون ضعیفه. ‫برات دارو میارم.
‫حتماً تا امشب خوب بشی ها.
‫شام جوجه داریم. ‫نگران نباش. خوب میشی.
‫میگم کولجیت...
‫- موفق باشی. ‫- مرسی، راج.
‫یالا راج، وقتشه دست به کار شی.
‫- این چیه؟ ‫- برید برید.
‫- اینا چیه، راج؟ ‫- امروز یه اتفاق خیلی خوب افتاد.
‫سر راه یه وزیری رو دیدم.
‫معلوم شد دوست بچگی بابامه.
‫اون اینا رو بهم داد. ‫اینو بدین من ببرم. خودتونو خسته نکنین.
‫می‌دونین که من تنهام.
‫این همه شکر و برنج و گندم ‫به چه دردم می‌خوره؟
‫واسه همین گفتم بیارمش اینجا.
‫بالاخره اینجا عروسی دارین.
‫- به درد می‌خوره دیگه، نه؟ ‫- شاید پسرم.
‫ولی ما خانواده‌ی عروسیم. ‫نمی‌تونیم چیزی ازت قبول کنیم.
‫باز شروع نکنید. یه بار برای همیشه ‫تصمیم بگیرین بالاخره من چیِ شمام.
‫یا به من نگید پسرم، یا اگه میگید ‫مثل پسرتون باهام رفتار کنید.
‫- مگه آدم با پسرش چه جوری رفتار می‌کنه؟ ‫- آدم با پسرش بحث نمی‌کنه.
‫- باشه. بحث نمی‌کنم. ‫- حالا بهتر شد.
‫حالا یه چیز جدی، مامان جان. ‫مامانم قبلاً می‌گفت...
‫کسی که توی عروسی کمک کنه ‫زن خوشگل گیرش میاد.
‫- همه‌ی این کارها به خاطر زن خوشگله؟ ‫- پس چی؟ باید شانس بیاری
‫- که تو این زمونه زن خوبی پیدا کنی. ‫- حالا چه جور زنی می‌خوای؟
‫مثلاً یکی مثل شما.
‫اینجوری نکن. برام دعا کن.
‫نگران نباش. زنی که می‌خوای رو ‫پیدا می‌کنی.
‫- باشه. من دیگه برم. ‫- اینو باز می‌کنید لطفاً؟
‫حتما.
‫الان باز می‌کنم.
‫خاله، انقدر نگاه نکن. ‫اصلاً فکر هم نکن. فقط برش دار.
‫اینجور چیزها توی دهلی و بمبئی ‫سخت پیدا میشه.
‫فقط بپوش برو بیرون ‫تا همه‌ی دخترها انگشت به دهن بمونن.
‫- حالا پسرها که جای خود. ‫- قشنگه.
‫خاص نیست.
‫- اونو ببینم. ‫- باشه، بفرما.
‫باشکوهه. فقط یه نگاه...
‫به حاشیه‌هاش بنداز. خیره‌کننده‌ست.
‫اینا که افتضاحن! ‫اگه یه چیز خاص داری نشونم بده.
‫- باید واسه عروسی بپوشم. ‫- بفرما.
‫این برای عروسیه. اگه دوست ندارین ‫پس حتماً کاربلد نیستم.
‫طلای خالص روش کار شده. ‫تو تنت محشر میشه!
‫چرت و پرت نگو! ‫اونقدرها هم خوب نیست...
‫ولی زیاد هم بد نیست. نگهش می‌دارم.
‫همینو برام بذار. با قیمت خوبی بهم بده.
‫خسته‌م کردی انقدر لباس نشون دادی.
‫- راج، یه آواز هم تو بخون. ‫- بلد نیستم.
‫- مثل دخترها خجالت می‌شی؟ بخون. ‫- نه، مادر جان...
‫بخون... لطفاً.
‫♪ من عاشقم، چرا می‌ترسم؟ ♪
‫♪ عاشق شدم، دزدی که نکردم ♪
‫♪ چرا باید یواشکی گریه کنم؟ ♪
‫♪ من عاشقم، چرا می‌ترسم؟ ♪
‫- پس چی کار کنم؟ ‫- من عاشقم، چرا می‌ترسم؟
‫♪ اشتباه گرفتی ♪
‫♪ فراموشش کن، حتی آواز خوندن هم بلد نیستی ♪
‫♪ اشتباه گرفتی ♪
‫♪ عاشق عروسش رو می‌بره ♪
‫♪ فامیلای عروس مات و مبهوت میشن ♪
‫♪ عاشق عروسش رو می‌بره ♪ ‫♪ فامیلای عروسی مات و مبهوت میشن ♪
‫به چی فکر می‌کنی، بالدیو؟ ‫هیچ راهی نداری.
‫توی این ۲۰ سال اولین باره ‫که کیش و ماتت کردم.
‫حرکت خوبی بود. ‫این دفعه کیش و مات شدم.
‫- حالا شما کیش و مات شدی. ‫- حرف نداشت!
‫آره بابا جون، من حرف ندارم.
‫چه جوری کیش و مات کرد؟
‫- نه، برش می‌گردونم سر جاش. ‫- نه، بذار یه نگاه بندازم.
‫نابغه‌ای! نه فقط نابغه، ‫یه نابغه‌ی هندی.
‫چی شده؟
‫می‌دونی فردا چی میشه؟
‫چی میشه؟
‫فردا با کولجیت عقد می‌کنم.
‫آهان، آره. تبریک میگم.
‫جدی باش، راج.
‫فردا کولجیت حلقه میندازه این انگشتم.
‫می‌دونی چرا حلقه رو ‫تو این انگشت میندازن؟
‫چون رگ این انگشت مستقیم به قلب می‌رسه.
‫نمی‌تونم حلقه‌ی کسی ‫به جز تو رو بندازم، راج.
‫اگه می‌خوای با یه حلقه راست راست ‫بین بقیه راه برم....
‫و بندازمش دستت، همین کارو می‌کنم. ‫هیچ مشکلی نیست!
‫همه‌ی اینا برات مسخره‌بازیه، نه؟ ‫تصورشم نمی‌تونی بکنی...
‫- که من چه حالی‌ام. ‫- منو ببین.
‫نگاه کن!
‫من همه چی رو حس می‌کنم، سیمران.
‫خواسته‌ت رو، دردت رو، اشکت رو...
‫ولی چرا متوجه نیستی؟ ‫تازه اولشه.
‫اینا حتی درست منو نمی‌شناسن.
‫بیشتر زمان لازم دارم، سیمران. ‫به کمک تو هم نیاز دارم.
‫می‌خوام بخندی. گوش کن،
‫از مادر نزاییده کسی که فقط با یه حلقه
‫ بخواد تو رو ازم بگیره.
‫تو مال منی، فقط مال من!
‫چوتکی یه وقت بیدار میشه. دیگه برو!
‫آبجی...
‫چیه؟
‫- یه چیزی بگم؟ ‫- بگو.
‫از این کولجیت زیاد خوشم نمیاد. ‫باهاش ازدواج نکن.
‫دیگه خیلی دیره. بخواب.
‫آبجی؟ من از اونی که پشت بوم بود خوشم میاد.
‫چی گفتی؟
‫آبجی، راج همونی نیست ‫که توی اروپا باهاش آشنا شدی؟
‫چرا.
‫- خیلی ازش خوشم میاد. با اون ازدواج کن. ‫- نگران نباش.
‫با همون قراره ازدواج کنم.
‫- بله، ننه جان؟ ‫- برام شربت پسته بیار.
‫رو چشمم.
‫- راج، گل‌ها کجان؟ ‫- گذاشتین کنار راهرو.
‫ئه یادم رفته بودا! ‫اگه نبودی همه‌چی به هم می‌ریخت!
‫منم همینو میگم. ‫♪ عاشق عروسش رو می‌بره ♪
‫راج، چرا پیش فامیلای دوماد نیستی؟
‫- فامیل عروس شدی؟ ‫- یه روزی منم عروس میارم دیگه، نه؟
‫- دارم تمرین می‌کنم. فهمیدی؟ ‫- ولش کن. برو پی کارت.
‫کله‌پوک!
‫♪ عاشق عروسشو می‌بره ♪
‫- خوش به حال کولجیت! ‫- آره.
‫♪ عاشق عروسشو می‌بره ♪
‫حالا تو حلقه‌ رو بنداز دستش.
‫سیمران، دستت رو ببر جلو.
‫سیمران.
‫زود باش.
‫یعنی چی؟
‫دیشب وقتی داشتم النگو‌هامو ‫درمی‌آوردم دستم زخم شد.
‫اشکال نداره. اون‌یکی دستتو بده.
‫♪ به خودت نقش حنا بزن ♪
‫♪ کجاوه‌ی عروس رو حاضر کنید ♪
‫♪ عاشقت داره میاد ببرتت ♪
‫♪ به خودت نقش حنا بزن ♪
‫♪ کجاوه‌ی عروس رو حاضر کنید ♪
‫♪ نقابت رو بذار ♪
‫♪ صورتت رو بپوشون ♪
‫♪ نقابت رو بذار ♪ ‫♪ صورتت رو بپوشون ♪
‫♪ بحثِ دله ♪ ‫♪ تو دلت نگه دار ♪
‫♪ سرتونو بندازین پایین و نجیب باشین ♪
‫♪ دلدارت داره میاد ببرتت، ای زیبا ♪
‫♪ به خودت نقش حنا بزن ♪ ‫♪ کجاوه‌ی عروس رو بیارید ♪
‫♪ با من همراه باش ♪ ‫♪ درو برام باز بذار ♪
‫♪ عاشقت داره میاد ببرتت ♪
‫♪ دیگه نگو دیگه نگو ♪
‫♪ به خودت نقش حنا بزن ♪
‫♪ کجاوه رو آماده کنید ♪
‫♪ عزیزم ♪
‫♪ عزیزم، تو که نمی‌دونی ♪
‫♪ هنوزم خوشگل و جوونی ♪
‫♪ هنوزم جونم برات میره، جون من ♪
‫♪ عزیزم، تو که نمی‌دونی ♪
‫♪ هنوزم خوشگل و جوونی ♪
‫♪ هنوزم جونم برات میره، جون من ♪
‫عمو جان، دیروز ترکوندی ها!
‫عجب اجرایی بود! روی همه رو کم کردی.
‫آفرین. خیلی خوب بود.
‫نه عمو جان، یه کمی خاکی بود. ‫تمیز شد.
‫به نظرت کبوترها کم نشدن؟ ‫سفیدها...
‫ببین، یک دو سه.
‫نه، فکر کنم همون دیروزی‌هان.
‫تصمیمم رو گرفتم. ‫امروز با راج درموردش حرف می‌زنم.
‫- مگه جای خجالت داره؟ ‫- راج اومد.
‫برگشت؟ به این زودی؟
‫راج! راج! پسر عزیزم. بیا اینجا. ‫ذکر خیرت بود.
‫راج.
‫- می‌خوام یه چیز مهم بهت بگم. ‫- حتماً بفرمایید.
‫- گفتم با خودت حرف بزنم. ‫- بفرمایید.
‫امیدوارم این دوستی ما رو باهم فامیل کنه.
‫- چرا که نه؟ چرا که نه؟ ‫- می‌خوام دخترم، پریتی رو...
‫بهت پیشنهاد بدم.
‫راج! بهتره زودتر فکرهات رو بکنی. ‫وگرنه گیرت میندازن.
‫- راج، اعتراضی داری؟ ‫- چی؟ نه، چطور می‌تونم اعتراض کنم؟
‫- پسرم! ‫- ولی نمی‌تونم...
‫تنهایی این تصمیم بزرگ رو بگیرم. ‫باید با بابام حرف بزنید.
‫- بابات؟ ‫- پدرم.
‫- برخلاف میل بابام کاری نمی‌کنم. ‫- اشکال نداره. شماره‌ش رو بده.
‫تلفنی بهش میگم.
‫شـ....شـ... شماره؟
‫- الان واسه کار رفته آمریکا. ‫- چه عالی! رفته آمریکا!
‫- بذار دعوتش کنم بیاد اینجا. ‫- اشکال نداره.
‫وطنم، خاکم، راجم! ‫من اومدم، پسرم!
‫از کشورت که میری بیرون ‫همه چی پیدا می‌شه.
‫- ولی هیچی غذای زنت نمی‌شه. ‫- باریکلا خانوم.
‫نه ترشی‌هاش‌، نه فرهنگش.
‫کسایی که عاشق رود «گنگ»ـن،
‫«رود تیمز» براشون معنایی نداره. ‫منم به راج گفتم با عروسش برگرده.
‫- اینجوری خوبه! ‫- چه عاقلانه.
‫- تو لندن چی کار می‌کنی؟ ‫- توی لندن...
‫- لندن؟ ‫- لندن رو بیخیال. فقط می‌دونم...
‫بالا بری، پایین بیای، پنجاب بهترینه!
‫پسرم!
‫نگران نباش. همه چی رو ردیف می‌کنم.
‫دلم برات تنگ شده بود پسرم. ‫خیلی دلم تنگ شده بود.
‫منو با بابات آشنا نکردی.
‫عجیبه! همین امروز صبح ‫داشتیم درموردش حرف می‌زدیم...
‫و تو بازار دیدمش.
‫یه عکس گرفته بود دستش ‫و سراغ تو رو می‌گرفت.
‫هر کی هر چی بگه، عقد اینا رو ‫تو آسمونا بستن، مگه نه عیال؟
‫آره.
‫از دست تو! واسه امر خیر که ‫به اجازه‌ی من نیازی نداری.
‫یعنی چی که نه؟ ‫مگه تا حالا دست رد بهت زدم؟
‫شیرینی بخوریم؟ دامادتون منتظره.
‫- الان میارم! ‫- برو!
‫عروسی باید درجا انجام بشه! ‫امر خیرو نباید لفتش داد.
‫می‌گفتم کولجیت و راج همزمان عروسی کنن.
‫چی کار می‌کردن؟
‫- تمومه! ‫- راج، خوشحالی؟
‫- آره، بابا. ‫- آفرین.
‫یه شیرینی به من بدین! ‫زود باشین! پسرم خوشحاله!
‫تو داری با پریتی ازدواج می‌کنی. ‫کولجیت داداششه...
‫همونی که قراره با سیمران ازدواج کنه.
‫تو هم عاشق سیمرانی، نه پریتی.
‫اصلاً پریتی تو لندن چی کار می‌کرد؟
‫پریتی نه، بابا. سیمران تو لندن بود.
‫آهان، سیمران. حالا این سیمران کیه؟
‫بابا! این فکرها رو بذار کنار خواهشاً!
‫- مگه فکرنکرده میشه کاری کرد؟ ‫- بابا، خواهش می‌‎کنم!
‫- من اینجام. همه چی درست میشه! حله! ‫- مرسی بابا. دیگه همه‌ی تصمیما رو گرفتین.
‫عروسی باید سریع انجام بشه!
‫امر خیرو نباید به تعویق انداخت. ‫برای چی اومدی؟
‫دلم برات تنگ شده بود خب.
‫اشتباه کردم! دیگه تکرار نمی‌شه. ‫بهشون میگم...
‫سالگرد مامانت رو یادم رفته بود.
‫این مسئله بمونه برای یه ماه دیگه.
‫- سیمران! ‫- پریتی!
‫اوه. پریتی.
‫- میشه بیام تو؟ ‫- حتما. بفرما تو.
‫عمرت طولانی میشه.
‫آخه پیش پات داشتیم با راج ‫درموردت حرف می‌زدیم.
‫بشین. بشین.
‫تو هم بشین. برای من شیر آوردی؟ مرسی!
‫- فردا «کاروا چوت»ُـه. ‫- کاروا چوت چیه؟
‫می‌خوام برای سلامتی راج روزه بگیرم. ‫اجازه هست؟
‫- البته، اشکالی نداره! ‫- کاروا چوت، بابا؟
‫کاروا چوت؟ نه نه! اصلاً!
‫- چرا؟ ‫- ما بدیمن می‌دونیم...
‫که یه دختر قبل ازدواج...
‫- این رسم رو برای شوهر به جا بیاره. ‫- بابا.
‫بعدشم دخترم، یه ماه دیگه می‌تونیم ‫درمورد این وصلت حرف بزنیم.
‫همین ماه بود که مادر راج از دنیا رفت.
‫باید تاریخ عروسی رو...
‫عوض کنیم. بریم با پدرت حرف بزنیم.
‫آجیت. آجیت.
‫سیمران.
‫راج، می‌دونی فردا چه روزیه؟
‫- چی شد؟ ‫- اولین «کاروا چوت» منه.
‫می‌خوام برای افطارم...
‫اولین نفر تو بهم آب و غذا بدی.
‫- دستت رو بکش. ‫- چرا؟
‫گفتم دستت رو بکش.
‫سیمران، اگه دوستم نداری ‫خب بهم بگو. میرم پی کارم.
‫بعدش می‌تونی با کولجیت ازدواج کنی.
‫اینجوری دیگه هر روز داستان ندارم.
‫- حرفی زدم؟ ‫- نه نه، ولی تو هیچ‌وقت چیزی نمیگی. نه.
‫می‌خوام برای افطارم اولین نفر...
‫تو بهم آب و غذا بدی.
‫دیوونه شدی؟ انتظار داری...
‫بیام جلوی همه بگم...
‫سلام سیمران! من شوهر آینده‌تم! ‫بیا این آب رو بخور.
‫مهم نیست! اصلاً از گشنگی می‌میرم!
‫ولی اولین آب و غذا رو...
‫تو بهم میدی، فهمیدی؟
‫سیمران! سیمران! سیم!
‫عین باباش می‌مونه.
‫حالا چرا باید به من بخندیم؟
‫واقعاً بی‌نظیری، آقای مالهوترا. لباست...
‫- اثری از فرهنگ هند نداره. ‫- این لباس تو رو هم گول زد؟
‫- هند توی قلب منه! ‫- باریکلا!
‫باریکلا! چه حرف قشنگی!
‫آجیت می‌گفت اومدی اینجا کارخونه بزنی؟
‫کارخونه بهونه‌ست. دروغ نگم...
‫اومدم برای راج زن بگیرم.
‫بعدش آقایون رفتن بیرون...
‫گفتن نمی‌خوان تو روز زن مزاحممون شن.
‫- تو هم روزه‌ای؟ ‫- آره.
‫زنده باشی، دخترم. خوش به حال کولجیتم...
‫که همچین عروسی پیدا کرده. بیا.
‫مادر جان، این بابامه. پدرم.
‫- ناماسته. ‫- ناماسته.
‫پسرتون اینجا همه رو جادو کرده.
‫پسر منه دیگه!
‫- لاجو؟ ‫- بله بله.
‫میام خدمتتون.
‫- بابا، این... ‫- می‌دونم.
‫فقط این می‌تونه سیمران باشه.
‫چه خوشگلی.
‫خدا حفظت کنه.
‫- بابا. ‫- ایول، باریکلا بهت!
‫هیچکس حتی چلوی پاش رو ‫نگاه نمی‌کنه. اینو بگیر. گل‌ها!
‫ببخشید.
‫کامو، پس گل‌ها چی شدن؟ زود باش!
‫- ببخشید. ‫- بله؟
‫- من بابای راجم. از لندن اومدم. ‫- از لندن اومدین؟
‫اصالتاً مال «باتیندا» هستم. ‫ولی سال‌هاست که تو لندنم. شما چی؟
‫- من عمه‌ی سیمرانم. ‫- امکان نداره!
‫- چی؟ ‫- حتماً خواهرشین.
‫- میگم... شما که روزه نیستی؟ ‫- نه. من هنوز مجردم.
‫- چی از این بهتر؟ ‫- بله؟
‫- یکی از گل‌هاتون. ‫- برای شما. نگهش دارید.
‫پس ماه کی بالا میاد؟ مردم از گشنگی.
‫بمیری! مگه من گفتم روزه بگیر؟
‫یواشکی اینو بخور، کسی نمی‌بینه.
‫نکن!
‫- ماه بالا اومده. ‫- کجاست؟
‫- چی شد؟ ‫- آب.
‫- چی شد، سیمران؟ ‫- سیمران؟
‫- سیمی، دخترم... ‫- آب بخور.
‫- چی شد؟ چی شد؟ ‫- سرش گیج رفت، مادر جان.
‫بلند شو. بیا دخترم.
‫- چی شد؟ ‫- چیزی نیست، مامانی. سرش گیج رفت.
‫چیزی نیست. بیاید غذا بخوریم.
‫چه قدر حساسه، نه؟
‫چرا استرس داری؟ تو هم روزه‌ای؟
‫- نه... ‫- پس بیا.
‫اومدن براش آسون نیست.
‫همه دائماً راج رو صدا می‌کنن.
‫نمی‌تونه بیاد، آبجی. ‫تو رو خدا یه چیزی بخور.
‫- نمی‌خورم! ترجیح میدم از گشنگی بمیرم. ‫- باشه، خودتو به کشتن بده.
‫ببخشید دیر کردم. چی کار کنم؟ ‫ول‌کنم نبودن که.
‫خیلی سخت بود جیم بشم. ‫بیا بخور.
‫بخور، آبجی!
‫گفتم ببخشید دیگه. حالا بخور. ‫وگرنه واقعاً دیگه غش می‌کنی.
‫چوتکی، بهش بگو نمی‌خواد نگران من باشه.
‫چیزی نمونده بود از گشنگی غش کنم.
‫در حالی که ایشون داشت می‌لمبوند.
‫به هر حال این اولین کاروا چوت منه. ‫چرا باید خودشو اذیت کنه؟
‫مگه براش مهمه بمیرم یا زنده بمونم؟
‫خبر نداری، آبجی. ‫راج هم تمام روز هیچی نخورده...
‫می‌خواست با تو افطار کنه. ‫گفت بهت نگم.
‫ببخشید راج، ولی بیشتر از این ‫نتونستم چیزی نگم.
‫بیا اینجا.
‫- با منی؟ ‫- بیا اینجا.
‫- ببخشید. عصبی شدم. ‫- اشکال نداره، سنیوریتا.
‫تو جاهای بزرگ اتفاقای کوچیک پیش میاد.
‫نوبت منه، سنیوریتا. بهم غذا بده.
‫بهت گفتم به اعتمادم خیانت نکن. ‫سیمران هنوز فراموشش نکرده؟
‫اگه فراموش نکنه پشیمون میشه.
‫اتفاقی که برای من افتاد ‫برای دخترم تکرار نمی‌شه.
‫دیگه فداکاری به عنوان دختر... ‫خواهر... و همسر بسه.
‫اون هرجور که می‌خواد زندگی می‌کنه. ‫باید خوشحال باشه.
‫بیاید تو.
‫اینو بگیر.
‫- مامان این... ‫- حرف نباشه! من همه چی رو می‌دونم!
‫همه چی رو دیدم. راج همونیه که ‫توی اروپا باهاش آشنا شدی. می‌دونم.
‫اینو هم می‌دونم که شما دو تا ‫خیلی همدیگه رو دوست دارین.
‫اشتباه کردم سیمران! ‫دختر من شادیش رو فدا نمی‌کنه...
‫عشقش رو فدا نمی‌کنه.
‫می‌دونم راج، تو دخترمو خیلی خوشبخت می‌کنی.
‫دعای خیرم پشتته.
‫دخترمو ببر. برید!
‫هیچکس به عشق شما اهمیت نمیده. ‫از اینجا ببرش.
‫- باقی چیزها با من. ‫- نه مادر جان.
‫نمی‌خوام چیزی بشنوم! نه!
‫ببرش تا نظرم عوض نشده.
‫لطفا، لطفا از اینجا برید!
‫- التماست می‌کنم، پسرم! ‫- چشم مامان جان. می‌برمش.
‫بیا... با بشین اینجا.
‫اینو بگیر.
‫مادر جان، وقتی پسربچه بودم ‫مادرم فوت کرد.
‫ولی امروز هر چی که هستم مدیون اونم.
‫تا امروز این حرفش رو یادم نرفته. می‌گفت...
‫«پسرم، توی هر مرحله از زندگیت ‫دو تا مسیر هست،
‫مسیر درست و مسیر غلط.»
‫مسیر غلط آسون‌ترین راهه و ترغیبت می‌کنه،
‫ولی مسیر درست...
‫سخته و پر از پستی بلندی و خطره.
‫تو مسیر غلط، اولش فکر می‌کنی ‫موفق و خوشحالی.
‫ولی درنهایت بازنده‌ای. ‫اما تو مسیر درست، اولش...
‫هر قدم که برمی‌داری پات سر می‌خوره، ‫ممکنه سختی و خطر داشته باشه.
‫ولی درنهایت همیشه برنده‌ای.»
‫حالا بگو ببینم، مادر جان. ‫تو مسیر درستم یا غلط؟
‫معلومه که مسیرت درسته، پسرم. ‫ولی تو شوهرمو نمی‌شناسی.
‫مادر جان، شوهرت منو نمی‌شناسه.
‫اگه می‌خواستم با سیمران فرار کنم ‫تا الان این کارو کرده بودم.
‫ولی می‌خوام سیمران رو بهم بدن. ‫نمی‌خوام بدزدمش.
‫نمی‌‌خوام یواشکی ببرمش. ‫می‌خوام جلوی همه این کارو بکنم.
‫حالا که اومدم، حتماً عروسمو می‌برم...
‫اما فقط وقتی که بابا جون با رضایت خودش ‫دستش رو تو دستم بذاره.
‫حالا دیگه شما به فکر سیمران نباش. ‫خودم به فکرش هستم.
‫حالا که دخترتو دست من سپردی،
‫بالاخره عروسش می‌کنم می‌برمش.
‫ببخشید، ببخشید، بیماری گریه کردن ژنتیکیه؟
‫وای خدا! چه تیراندازی خوبی بود!
‫حالا که دوست شدیم، ‫امیدوارم ناراحت نشی که اینو میگم.
‫- عجیبه عمو جان! بگو. ‫- اون دختره... اسمش چیه؟
‫آهان سیمران. به نظرم به درد هم نمی‌خورین.
‫- چرا عمو جان؟ ‫- دختره خوبیه ها. ولی بهت نمیاد.
‫تو شیر پنجابی و قوی هستی!
‫ولی اون دختر شکننده و ضعیفه.
‫به نظرت به هم میاین؟ ‫به تو یه دختر جسور میاد!
‫بیا باهم بریم لندن. ‫دخترهایی بهت معرفی می‌کنم...
‫که دیوونه‌ت می‌کنن!
‫چه اشکالی داره، عمو جان؟ ‫بعد عروسی سیمران می‌مونه اینجا...
‫ماهم میریم لندن پیش اونایی که میگی!
‫چندتا چندتا؟
‫- باید جفتشو باهم داشت دیگه! ‫- مرتیکه‌ی بی‌شعور!
‫وقتی پسربچه بودم،
‫بابام منو رو شونه‌‌هاش می‌برد سر زمین‌ها.
‫از اون موقع دوستیم با این کبوترها شروع شد.
‫به نظرم اینجا خیلی آرامش داره...
‫عاشق وقت گذروندن با کبوترهام.
‫بگین ببینم عمو جان، کبوترهای اینجا
‫با کبوترهای لندن فرق دارن؟
‫فرقش اینه که کبوترهای اینجا...
‫منو می‌شناسن.
‫مال سرزمین منن. ‫اونجا حتی کبوترهاش هم غریبه‌ن.
‫شاید برداشت شما متفاوته؟ ‫شاید یکی از کبوترهای اونجا
‫پر گرفته اومده سرزمینتون
‫و می‌شناستتون... ولی شما نمی‌شناسینش؟
‫چی شد؟
‫- چی کار می‌کنی؟ ‫- مامانم می‌گفت...
‫خاک سرزمینمون خیلی غنیه. ‫خوبش می‌کنه.
‫واقعاً کار زشتیه! یعنی کار کی بوده؟
‫کولجیت؟
‫عمو جان، نگاه کنید!
‫- بیا بریم. ‫- عمو جان...
‫هنوز بابت اون حرکتم ‫واسه نوشیدنی گرفتن عصبانی هستین؟
‫بچگی کردم. منو نمی‌بخشین؟
‫خیلی وقته فراموشش کردم.
‫درموردت اشتباه می‌کردم. حق با توئه.
‫من اون کبوترو نشناختم. بیا بریم.
‫ببخشید!
‫مادر جان، چی شده؟ منو خواسته بودی؟
‫پسرم، برام مهم نیست دکتر چی میگه.
‫می‌‌دونم دیگه وقتم تموم شده.
‫حرفای قشنگ بزن، مادر جون. ‫این چه حرفیه؟
‫نگران نباش. الان دیگه وقت رفتنمه.
‫زندگی خیلی خوبی داشتم.
‫پسرم، من هیچ شکایتی از زندگی ندارم.
‫ولی حالا که سیمران رو...
‫بعد سال‌ها می‌بینم، فقط یه آرزو دارم.
‫دلم می‌خواد عروسیش رو ببینم...
‫- ای کاش که قبل عروسیش من... ‫- این چه حرفیه می‌زنی؟
‫گوش کن پسرم...
‫کجاوه‌ی عروس فقط باید...
‫از یه خونه به خونه‌ی دیگه بره.
‫حالا که همه اینجان، چه فرقی می‌کنه...
‫- عروسی رو بندازین فردا؟ ‫- دقیقاً! گل گفتی!
‫عروسی رو فردا بگیریم. ‫باشه بالدیو؟ همین فردا.
‫چشم مادر جان. فردا می‌گیریم.
‫مجبور می‌شیم سیمران رو برداریم و فرار کنیم.
‫هیچ راه دیگه‌‌ای جواب نمیده.
‫نگران نباش. من فکر همه‌جاش رو می‌کنم.
‫فردا با قطار صبح میریم.
‫توی راه‌‌آهن منتظرت می‌مونم.
‫یه جوری با سیمران بیا اونجا.
‫هر اتفاقی که بعدش افتاد... ‫یه کاریش می‌کنیم.
‫گوش میدی؟
‫می‌دونم این روش مد نظر تو نیست.
‫دلت نمی‌خواد سیمران رو اینجوری ببری.
‫ولی پسرم، دیگه خیلی دیر شده. ‫اگه دوستش داری...
‫اگه می‌خوای یه عمر باهاش زندگی کنی،
‫باید فرار کنی، فهمیدی؟
‫خواهش می‌کنم راج، منو از اینجا ببر! ‫تو بابامو نمی‌شناسی!
‫باید از اینجا فرار کنیم. ‫باید فرار کنیم!
‫من اومدم تو رو به عنوان عروسم ببرم.
‫فقط وقتی می‌برمت که ‫بابات دستتو تو دستم بذاره.
‫نمی‌دونم فردا چی میشه.
‫نمی‌دونم فردا می‌خوام چی کار کنم.
‫ولی باید بهم اعتماد کنی...
‫هر کاری که فردا می‌کنم، به خاطر جفتمونه.
‫دوستم داری؟
‫بهم اعتماد داری؟
‫پس دیر یا زود...
‫عاشق عروسش رو می‌بره نه؟
‫سیمی! آهای سیمی!
‫وقت رسم نقش حناست.
‫پدر جان، می‌خواستم بهتون بگم.
‫حق با تو بود...
‫نفهمیدم کی وارد خونه‌م شده ‫و توی خانواده‌ی من نفوذ کرده.
‫با آبروی من بازی می‌کنی؟
‫تو فریبم دادی! ‫از اعتماد ما سوءاستفاده کردی!
‫تحویلت گرفتیم پررو شدی؟
‫چطور جرئت کردی به سیمران نزدیک شی؟
‫فکر کردی با سیمران ازدواج می‌کنی؟
‫تو حتی لیاقت خودتو هم نداری،
‫چه برسه سیمران!
‫درموردت درست فکر می‌کردم.
‫دروغگوهای بی‌مصرفی مثل تو ‫هیچ‌وقت عوض نمی‌شن.
‫فقط بدتر میشن! بدتر میشن!
‫نه پدر جان! نه!
‫مگه بهت نگفتم منو فراری بده؟ ‫هیچکس به عشق ما اهمیت نمیده!
‫- مگه نگفتم؟ نگفتم فرار کنیم؟ ‫- نه سیمران، نکن.
‫فقط از غریبه‌ها می‌‌تونی فرار کنی.
‫از خودی‌ها فرار کنیم کجا بریم؟
‫اونا پدر و مادرمونن.
‫کل عمرمون بزرگمون کردن. ‫بهمون کلی عشق دادن.
‫اونا بهتر از ما می‌تونن ‫برای زندگیمون تصمیم بگیرن.
‫حق نداریم به خاطر خوشی خودمون ‫ناراحتشون کنیم.
پدر جان راست میگه. ‫من دروغگوئم، دغلبازم...
‫حتی اگه به خاطر تو هم دروغ گفته باشم ‫بازم فرقی نداره، دروغ دروغه.
پدر جان راست میگه. ‫من لیاقتت رو ندارم.
‫جز تو کسی رو نمی‌بینم؟ خب که چی؟
‫جز تو کسی تو ذهنم نیست، که چی؟
پدر جان راست میگه. من بی‌مصرفم.
‫چطور به ازدواج با تو فکر کردم؟
‫این که این بی‌‌مصرف ‫مثل دیوونه‌ها عاشقته چه فایده‌ای داره؟
‫عشق که همه چیز نیست، هست؟
‫بابات راست میگه، سیمران.
‫بابات راست میگه.
‫بفرما پدر جان. دخترت رو بگیر.
‫من نیومدم اینجا دل کسی رو بشکنم...
‫فقط می‌خواستم دلتونو به دست بیارم.
‫حتماً انتظارتونو برآورده نکردم...
‫شاید برای همین نتونستم ‫دلتونو به دست بیارم.
‫اگه فکر می‌کنید که کولجیت ‫سیمران رو خوشبخت‌تر می‌کنه...
‫پس حق با شماست.
‫شما بهتر از هر کسی صلاح سیمران رو می‌دونید.
‫منو ببخشید!
‫منو ببخش پریتی.
‫می‌دونم دلتو شکستم.
‫راج، سیمران کجاست؟ ‫راج، سیمران کجاست؟
‫میاد بابا. میاد.
‫بابا جان خودش میارتش!
‫مجبور میشه بیاره.
‫دیگه نمی‌خوام چیزی بشنوم. ‫از اینجا برو.
‫پسرت همه‌مونو فریب داده. ‫ذاتش رو نشونمون داد.
‫- نمی‌ذارم دخترم با یه دروغگو ازدواج کنه! ‫- بسه!
‫من به پسرم افتخار می‌کنم. ‫حق نداری چیزی بهش بگی.
‫کولجیت و راج دارن تو راه‌آهن دعوا می‌کنن.
‫باید بریم اونجا! ‫یه وقت همدیگه رو می‌کشن!
‫زود باشید.
‫با من بیا سیمران.
‫وایستا!
‫بذار برم، بابا! لطفاً! بذار برم.
‫بابا، راج کل زندگی منه! ‫بدون اون نمی‌تونم زندگی کنم.
‫بذار برم پیش راجم.
‫بابا، خواهش می‌کنم. بذار برم پیش راجم.
‫بابا، خواهش می‌کنم. التماست می‌‌کنم.
‫لطفاً بابا، بذار برم پیش راجم.
‫لطفاً بابا.
‫خواهش می‌کنم بابا! بذار برم پیش راجم.
‫خواهش می‌کنم بابا. بابا، لطفاً.
‫لطفاً.
‫برو سیمران. برو!
‫هیچکس نمی‌تونه اندازه‌ی اون ‫ دوستت داشته باشه.
‫برو دخترم. برو پیش راج.
‫برو سیمران. برو پی زندگیت.
‫برو دخترم، برو!
‫- ببخشید. ببخشید. ‫- اشکال نداره، سنیوریتا.
‫تو جاهای بزرگ، اتفاقای کوچیک پیش میاد.
‫♪ عاشق عروسش رو می‌بره ♪
ارائه شده توسط وبسایت مووی شو MovieSho.com