‫بفرما.
‫فعلاً اینو اینجا می‌ذارم.
‫بیا. خوب و محکم شد.
‫فرانک؟
‫این استانیسلاسه. این هفته جای دام کار می‌کنه.
‫حالت چطوره؟
‫- سلام، خوش اومدی. ‫- مرسی.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫نقاط اتصال رو نشونت می‌دم.
‫باشه.
‫اینو بپوش.
‫حله.
‫خب. تموم.
‫اینجا یه ترک کوچیک هست.
‫- اگه خواستی جا به‌جا شیم، بگو. ‫- باشه.
‫فقط همین ترک مونده، بعدش تمومه.
‫تموم شد.
‫آقا، لطفاً با من بیایید.
‫بفرما.
‫- اذیتت که نمی‌کنم؟ ‫- چرا، یه کم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- ببخشید.
‫- کیسه رو بده به من. ‫- نه.
‫حامله‌م، مریض که نیستم.
‫مریض نیستی، ولی رو حالت اثر می‌ذاره.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫- قسم می‌خورم. ‫- باشه.
‫لعنتی. باز شروع شد.
‫دو بار تو دو هفته. ‫و هیچ‌کدوم از آپارتمانای دیگه رو نمی‌زنن.
‫دفعه پیش فقط لپ‌تاپت رو بردن.
‫- دنبال چی هستن؟ ‫- نمی‌دونم.
‫نمی‌دونی؟
‫پس چی کار کنیم؟
‫- دوباره می‌رم کلانتری. ‫- باشه.
‫برو کلانتری.
‫حالت چطوره؟
‫خوبم، تو چطوری؟
‫- قهوه می‌خوای؟ ‫- آره، عالیه. ممنون.
‫- کلید رو پیدا کردن؟ ‫- فکر نکنم.
‫- چیزی هم ندزدیدن؟ ‫- نه. به نظر نمیاد.
‫لیو هنوز نمی‌دونه؟
‫تا تولد بچه ۱۵ روز مونده، نمی‌خوام بهش بگم.
‫فکر نمی‌کردم تا اینجا پیش برن.
‫فکر نکنم هنوز چیزی دیده باشی.
‫- اونجا چندتای دیگه هست، رمی. ‫- اینجا رو نگاه کن. برات عکس می‌گیرم.
‫- باشه. ‫- بچه‌ها، وقت رفتنه.
‫بریم خونه.
‫دریافت شد، پاسکال.
‫وقتی تموم شد خبر بده. رمی رو می‌فرستم بالا.
‫بریم بالا.
‫خوبی، فرانک؟
‫- خوبم. ‫- هی!
‫اون بالا چه خبره؟ فرانک افتاد!
‫سلام، با لیو تماس گرفتید. ‫پیام بذارید، بهتون زنگ می‌زنم.
‫فرانک!
‫لیو!
‫- لیو! ‫- بله؟
‫همه چی خوب پیش رفت؟
‫آره.
‫می‌خوای برات قهوه درست کنم؟
‫نه، مرسی.
‫خیلی خسته‌م. می‌خوام بخوابم.
‫دختره رو می‌بینم،
‫حتی نمی‌تونم بشناسمش.
‫آره، باشه. می‌خوایم...
‫فکر کردم فقط پسرا...
‫من... رو قایقم وسط دریا.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫چرا این کارا رو باهام می‌کنی؟ ‫فکر می‌کنی به این چیزا نیاز دارم؟
‫شبا خواب نداری. ‫میری رو پشت‌بوم.
‫از وقتی باردار شدم، ‫همه چی به گند کشیده شده.
‫من حمایتت می‌کنم، ولی احمق نیستم.
‫چیزی نمی‌گم، ولی کور هم نیستم.
‫بهم بگو چی شده.
‫لیو!
‫بهش دست نزنید.
‫بچه‌ها، می‌تونید تمومش کنید!
‫چیزی که می‌خوایم رو بده ‫وگرنه ادامه می‌دیم.
‫بهت هشدار می‌دم، ‫از مرحله بعدی خوشت نمیاد.
‫باید بیشتر بگردید.
‫ماسکت رو بردار.
‫نمی‌فهمم.
‫مگه بچه‌ت رو نمی‌خوای؟
‫این زندگی آروم رو؟
‫چیزایی که برات مهمه چیه؟
‫می‌خوای نقش انتقام‌گیرنده رو بازی کنی، نه؟
‫تا حقیقت رو بگی.
‫ولی می‌دونی، فرانک،
‫گفتن حقیقت هیچ‌وقت ‫احساس گناهت رو کم نمی‌کنه.
‫اشتباهت رو.
‫چه حیف.
‫چه غم‌انگیز.
‫این مرد که خودشو وقف کارش کرده بود،
‫آخرش به سر زن باردارش شلیک کرد ‫و بعد خودشو کشت.
‫برای چی؟
‫ها؟
‫بعضیا می‌گن خیلی شکننده بود.
‫اینکه نمی‌تونست فشار، دروغ‌ها،
‫مرگ پدرش و تکرار الگوها رو تحمل کنه.
‫بعضی وقتا باید بدونی ‫چه زمانی باید رها کنی، فرانک.
‫لجباز می‌میری، ولی می‌میری.
‫خب، وقتشه بریم سراغ مرحله دوم.
‫چمدون رو بیارید.
‫[سیگنال ندارد]
‫بفرما.
‫ترتیب زنه رو بده.
‫- بهش دست نزنید! ‫- نه!
‫ولش کنید!
‫چی کار کردی؟
‫نه!
‫لیو!
‫افسران سابق، افسران،
‫افسران جزء، کارآموزان ۲۰۱۴ و خانواده‌هایشان.
‫[ستاد گروه مداخله ژاندارمری ملی - ده سال قبل]
‫این مراسم اعطای نشان نشانه‌ای از اتمام
‫یک دوره طولانی و دشوار آموزشی است
‫که در آن ارزش‌های بنیادی را آموختید
‫که یگان تاکتیکی ما را قوی می‌سازد:
‫تعهد، به چالش کشیدن خود،
‫روحیه همبستگی و فداکاری،
‫وفاداری و چیزهای بیشتر.
‫این نشان را به عنوان یک نقطه شروع ببینید
‫نه یک پایان.
‫آن را به عنوان نمادی از وظیفه‌تان ‫برای رسیدن به برتری در هر روز بدانید.
‫پیوستن به گروه مداخله ملی یک تعهد مادام‌العمر است.
‫افسران و افسران جزء ۲۰۱۴،
‫مربیان شما اکنون نشان‌هایتان را به شما اعطا خواهند کرد.
‫می‌توانید آن را با وقار و افتخار بپوشید.
‫ژاندارم لازارف.
‫سر صحنه!
‫- باب اسفنجی! ‫- گربه لاغر!
‫با وقار و افتخار بپوش.
‫- تبریک می‌گم. ‫- ممنون.
‫به تیم خودت برگرد!
‫ببخشید.
‫- تبریک می‌گم، رفیق. ‫- به تو هم تبریک می‌گم.
‫خیلی سختی کشیدیم، ولی موفق شدیم.
‫می‌خوام یکی رو بهت معرفی کنم. ‫اینجا وایسا. مانون؟
‫- سلام. ‫- مانون، فرانک.
‫- سلام. ‫- تبریک می‌گم.
‫چند سالشه؟ چند سالته؟
‫- «من دو سالمه.» شوخی کردم. دو سالشه. ‫- دو.
‫- سلام. ‫- مادرم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- فرانک، نیکو. ‫- خوشبختم.
‫- به تو هم تبریک می‌گم. ‫- ممنون.
‫- به دخترم افتخار می‌کنم. ‫- آره، خیلی سخت بود.
‫- ولی شخصیت آدم ساخته میشه. ‫- آره.
‫خب، فکر می‌کنم اون قبلاً ‫خیلی از این شخصیت رو داشته.
‫- شب خوبی داشته باشید. ممنون. ‫- خداحافظ.
‫اگر چیزی نیاز داشتی، این رسمه.
‫همسران افسران سابق ‫به همسران جدید کمک می‌کنن.
‫- حتماً. ‫- نگران نباشید.
‫- باشه. ‫- باعث افتخاره.
‫- خیلی ممنون. ممنون. ‫- حتماً.
‫تبریک می‌گم.
‫- خوشحالم که با ما هستی. ‫- ممنون.
‫شنیدم مهارت‌های کوهنوردی پدرت رو به ارث بردی.
‫ما تو تیممون کمبود چابکی داشتیم.
‫آره، همینو بهم گفتن.
‫و اینو نگه داشتم. ‫مال پدرت بود.
‫فکر می‌کنم خودش می‌خواست ‫اینو داشته باشی.
‫[به‌خاطر زندگی]
‫- اینو خودش نوشته؟ ‫- آره.
‫ممنون.
‫- دستاتو بالا بگیر! ‫- لعنت.
‫- دستاتو بالا بگیر. ‫- باشه.
‫یک، دو.
‫کثافت کارش درسته.
‫نیکوی منه!
‫پلیس!
‫- نیکو؟ ‫- آره، اینجام.
‫بیاید، توی ستون بایستید.
‫ساکت شو!
‫هدف تو دفتر بالای پله‌ها دیده شد.
‫هدف مورد اصابت قرار گرفت.
‫و حذف شد.
‫بفرما.
‫ژاک؟
‫اسم من لیونور هست. من ژاندارم.
‫می‌خواستی با یه زن حرف بزنی. ‫دارم بهت گوش می‌کنم.
‫خیلی خوب، ژاک. دستاتو ببر بالا!
‫دستتو بالا بگیر!
‫کنار نرده‌ها روی زمین دراز بکش.
‫خیلی خوبه، ژاک!
‫تقریباً تمومه. روی زمین دراز بکش.
‫مجبورم این کار رو انجام بدم. ‫باشه؟ برای امنیته.
‫لطفاً!
‫سلام، رفیق.
‫می‌خوام از لیو به‌خاطر ‫اون مذاکره عالی یه تشکر ویژه بکنم.
‫- درسته! ‫- لیو عالیه!
‫و می‌خوام بگم
‫- با وجود اینکه تعداد ما خانما کمه... ‫- آره.
‫چون به نظر میاد ‫اون چیزی که لازمه نداریم.
‫آره!
‫اما خوشبختانه دلمون بزرگه،
‫ظرافت و لطافت کافی داریم ‫تا به شما تو مذاکره کمک کنیم.
‫- برای لیو! ‫- ایول لیو!
‫بازم همون احمقی که داره خشابشو خالی می‌کنه.
‫باید حسابش رو پس بده.
‫آفرین.
‫ممنون.
‫خب حالا چی کار کنیم؟ خدافظی کنیم؟
‫- بی‌خیال، بس کن. ‫- نمی‌دونم. دستتو بگیرم؟
‫- نمی‌تونم بهت دست بزنم؟ ‫- نه، بهم دست نزن.
‫از نیکو به فرانک.
‫دارن میرن سمت پارکینگ.
‫- نوبت شماست، دوستان. ‫- مفهوم شد.
‫- آره، کم کم داری راه میای. ‫- ساکت شو.
‫دارن میان.
‫تو کیفت نیست؟
‫جیب‌هات رو نگاه کردی؟
‫- شما برید. باز بلیطشو گم کرده. ‫- باشه.
‫جیب‌هات رو گشتی؟
‫- تکون نخور! ‫- لعنتی!
‫دستاتو بیار جلو!
‫بسه، لعنتی!
‫- وایستا! ‫- تکون نخور!
‫- ولم کن لعنتی! لطفاً! ‫- ساکت شو.
‫- اگه تکون نخوری درد نمی‌گیره. ‫- خفه شو.
‫آخ، خیلی محکم گرفته!
‫هی، کارآموزها! ‫بجنبید وگرنه قبل آخر هفته اخراجتون می‌کنم.
‫وقت نداریم کل روز اینجا بمونیم!
‫باید منتظرتون بمونم یا چی؟
‫برعکس پوشیدیش.
‫بیا بالا، بجنب!
‫بجنبید.
‫هی بچه‌ها، صبحونه نخوردین یا چی؟
‫هی، لاگا. داری رو اعصابم می‌ری.
‫بالای تیر می‌فهمیم زرنگی یا نه.
‫- بله، گروهبان. ‫- باهام بیا.
‫زود باش، برو.
‫- تا آخر؟ ‫- آره. اون موقع می‌بینیم چه حسی داری.
‫- زود باش! ‫- باشه.
‫ببینیم چی تو چنته داری، بن!
‫هی، مرد عنکبوتی.
‫- کل روز نداریم. ‫- بجنب!
‫- کارش بد نیستا! ‫- بجنب.
‫- بجنب! ‫- دیگه لال شدی؟
‫- یالا! ‫- قلابش یه کم شل نیست؟
‫هی، بچه تخس. حواست به باد باشه!
‫حالا می‌تونم زبون بریزم؟
‫نیکو بد نیست! می‌خوام تو تیم ما باشه.
‫آره، منم نگهش می‌دارم.
‫- ما هم می‌خوایمش. ‫- باشه. بریم پایین.
‫باشه، بیا پایین!
‫بزن بریم.
‫باشه، بریم سر کار.
‫باشه، برگرد پایین.
‫بجنب، بایست! گارد بالا!
‫بجنب!
‫- بجنب! ‫- خوبه.
‫بجنب! دفاع کن!
‫بجنب. از خودت محافظت کن. ‫پشتتو نکن! بایست.
‫چرا تنهایی؟
‫جاگیر ندارم. سایزم پیدا نمی‌شه.
‫فهمیدم، کمدینی. صبر کن، همینجا بمون.
‫برونو، بیا این لبخند رو از روی صورتش پاک کن. ‫داره رو اعصابم می‌ره.
‫ازش خوشم میاد.
‫- با این؟ ‫- آره، برو، بهمون نشون بده.
‫- برو، برونو! بجنب، برونو! ‫- همینطوره.
‫همینه. بجنب، برونو! بزن!
‫تحمل کن، بجنب!
‫- ایول، برونو! ‫- برو، بن!
‫بجنب، بزنش!
‫زود باش!
‫بجنب. بزن!
‫وایسا!
‫بجنب!
‫آفرین.
‫هی.
‫باشه، خوبه.
‫خوبه. کارت خوب بود، کوچولو.
‫خوش اومدی.
‫با وقار و افتخار به سینه بزن.
‫- حالت چطوره؟ ‫- تبریک می‌گم.
‫آره!
‫آره، زود باش!
‫- کجا می‌ذاریش؟ ‫- اینجا بذارمش؟
‫- آره. ‫- بفرما.
‫- حالت چطوره؟ جا افتادی؟ ‫- آره، خوش‌شانسیم.
‫فقط چندتا چیز مونده و تموم.
‫- چندتا اتاق خوابه؟ ‫- سه‌تا.
‫درسته. دیگه مثل قبل نیست.
‫♪ هر روز به‌خاطرش زندگی می‌کنم ♪
‫♪ وقتی آواهاش درونم ذوب می‌شه ♪
‫♪ اون زیباترین داستان عشقم بود ♪
‫♪ اولینیه که هیچ‌وقت ناراحتم نکرد ♪
‫♪ به‌خاطرش زندگی می‌کنم ♪
‫♪ از شهری به شهر دیگر سفر می‌کنم ♪
‫نمی‌خوام درباره‌ش حرف بزنم، ولی…
‫امروز ناراحت شدم ‫که تو همچین روزی تنهایی.
‫می‌دونی، وقتی که تو...
‫وقتی یه بچه عرب کوچولو هستی، ‫اسمت بنجامینه،
‫و تو یه دهکده کوچیک تو ژورا بزرگ می‌شی،
‫باور کن، دوست پیدا کردن خیلی راحت نیست.
‫و هفت سال پیش هر دو پدر و مادرم رو از دست دادم.
‫وقتی منو به فرزندی قبول کردن، خیلی پیر بودن،
‫و مادرم یه کم بعد از پدرم فوت کرد.
‫همین دیگه.
‫رسماً حال و هوا رو خراب کردم.
‫هیچ‌وقت فکر نکردی پدر و مادر واقعیت کی بودن؟
‫اونا پدر و مادر واقعیم بودن.
‫وقتی من اولویت مادرم نبودم، چرا باید اون اولویتم باشه؟
‫همینقدر ساده.
‫- باشه. ‫- باشه؟ همه چی خوبه؟
‫نوش جان.
‫خیلی افتضاحه!
‫اون تکنیک‌هایی که بهم گفتی،
‫باید خیلی کمک کنه به...
‫- آره، ولی... ‫- منظورم اینه که...
‫برای اینکه بفهمی ‫داری با کی حرف می‌زنی.
‫پس یه ساعته چی میگم.
‫خواستم بگم که فهمیدم.
‫- چی فهمیدی؟ ‫- اینکه باید...
‫منظورم اینه که خیلی جالبه.
‫- اینکه بفهمی... ‫- خیلی جالبه.
‫کمک می‌کنه خیلی سریع بفهمی ‫طرف مقابلت چه جور آدمیه.
‫واقعاً؟
‫پس، تصور می‌کنم ‫بعد از دو سال که منو می‌شناسی...
‫- باید منو کاملاً شناخته باشی. ‫- فقط ده دقیقه طول کشید.
‫جدّی؟ اینقدر تابلو بودم؟
‫خیلی.
‫کل شب می‌خوایم از کار حرف بزنیم؟
‫نمی‌خواستم بگم، ولی یه ساعته داری
‫منو با این داستان‌های تکنیکی کلافه می‌کنی.
‫دو ساله منتظرم بهم پیشنهاد بدی.
‫لعنتی، چقدر وقت تلف شد!
‫خیلی احمقانه‌ست.
‫یعنی اینکه با هم باشیم؟
‫جدی میگی! لعنتی!
‫حسابی باید جبران کنیم.
‫انگار داریم میریم...
‫- بن کجاست؟ ‫- افتضاحه.
‫بن؟ بن تو ماشینه. ‫همه جا بالا آورده.
‫- نمی‌خوای ببینی. ‫- بالا‌آورنده.
‫اومد!
‫- خداحافظی کن. ‫- خداحافظ همه!
‫- خداحافظ! ‫- با لوران خداحافظی نکردم.
‫- خداحافظ تیم! ‫- بعداً می‌بینمتون!
‫خب، شب بخیر.
‫خوب بخوابی.
‫خیلی احمقی!
‫- الان میرم بخوابم. ‫- آره؟
‫خیلی خسته‌م، می‌فهمی؟ له شدم.
‫- هی! ‫- آره.
‫- هی! قراره بهش پیشنهاد بدی؟ ‫- نه!
‫- بس کن. ‫- عاشق شدی.
‫- اصلاً قرار نیست چیزی بشه. ‫- خب، بسه دیگه.
‫وقتشه من زایمان کنم. ‫دیگه کنترلم از دست رفته.
‫میگم تا حالا نشده بود باهاش حرف جدی بزنم.
‫- جدی؟ ‫- ولی وقتی وقت بذاری که...
‫- بس کن. ‫- نه، جدی میگم.
‫- باشه، ادامه بده. ‫- راست میگم.
‫وقتی وقت بذاری ‫تا یه گفتگوی واقعی باهاش داشته باشی،
‫اون زن واقعاً فوق‌العاده‌ست.
‫- فوق‌العاده؟ ‫- فوق‌العاده.
‫خیلی شیکه. می‌درخشه.
‫درخشان.
‫- خیره‌کننده. ‫- داری اذیت می‌کنی.
‫- برو بخواب. ‫- شب بخیر.
‫- خواب خوب ببینی. خیلی مهمه. ‫- آره.
‫- خب، شب بخیر. ‫- خداحافظ.
‫- عوضی! ‫- لعنتی، تو...
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫- گمشو. خیلی روی اعصابی. ‫- ها؟
‫- می‌خوایم بریم قدم بزنیم؟ ‫- آره.
‫یه کم هوای تازه لازم دارم.
‫بی‌خیال، ولم کن. لعنت بهت!
‫حالا می‌خوای درباره چی حرف بزنی؟ ‫مدیریت بحران؟
‫بخش روانی!
‫خیلی مارمولکه.
‫بفرما.
‫- پخته شده؟ ‫- آره.
‫پس چی، امروز دیگه ژنرال برامون مهم نیست؟
‫پس من چی؟
‫دیگه احترامی باقی نمونده.
‫وای، این عالی به نظر میاد.
‫این پسرمه! آفرین بچه‌ها.
‫بجنبید، بکشید!
‫زود باش، عزیزم!
‫خیلی متقلبی.
‫- نمی‌تونی بذاری اونا برنده بشن، نه؟ ‫- همیشه داره تقلب می‌کنه.
‫من گذاشتم برنده بشه.
‫- من گذاشتم برنده بشه. ‫- دوم شد.
‫یعنی شروع اشتباه بود یا چی؟
‫بدجور دماغش سوخت.
‫ما قهرمانیم.
‫ببین این کوچولوها چه بامزن!
‫- فرانکی، می‌دونی باید چیکار کنی. ‫- عقلت رو از دست دادی؟
‫فکر می‌کنی این همه زحمت کشیدم ‫که الان بچه‌دار بشم؟
‫بیا جوابتو داد.
‫من واقعاً بچه‌ها رو دوست دارم، ‫وقتی مال یکی دیگه باشن.
‫پدرخوانده بودن بهم میاد. ‫پدرخوانده عالی‌ای میشم.
‫- بچه‌تون خیلی خوشگل میشه. ‫- خب، بچه‌ها.
‫چشمای خمار داره.
‫و یه کم چتری.
‫یه کم چتری.
‫کی دلستر می‌خواد؟
‫- من یکی می‌خوام. ‫- من نه.
‫یه آب سیب لطفاً.
‫پستونکتش رو گم کردی.
‫فکر می‌کنم استدلالت کاملاً احمقانه‌ست.
‫نمی‌تونی همچین چیزی رو ادعا کنی.
‫می‌خوای چی بگم؟ پس من کاملاً احمقم.
‫می‌دونی چه حسی داره پدرتو ‫تو هشت سالگی از دست بدی؟
‫می‌خوای اینجوری زندگی کنی؟
‫چون می‌ترسی هیچ کاری نمی‌کنی؟
‫غم‌انگیز نیست؟
‫می‌خوای آخر و عاقبتت مثل بعضی از بچه‌های گروه بشه
‫که ساعت ۱۱ شب ورزش می‌کنن ‫چون کسی تو خونه منتظرشون نیست؟
‫یعنی چی «کسی نیست»؟ ‫اونم بچه نمی‌خواد.
‫چرا داری اذیتم می‌کنی؟ فقط چون شما خرگوشین ‫دلیل نمی‌شه ما هم باشیم.
‫مطمئنم تو و لیو والدین خیلی خوبی می‌شین.
‫بسه دیگه!
‫- ولی راست می‌گه، مرد. ‫- حالا تو هم می‌خوای شروع کنی؟
‫نمی‌تونیم این کاری که می‌کنیم رو انجام بدیم ‫اگه پایه و اساسی نداشته باشیم.
‫امکان نداره.
‫نمی‌تونی وارد عملیات بشی ‫بدون اینکه خونواده‌ای تو خونه داشته باشی،
‫بدون ذهن آروم.
‫اگه از همه چیز جدا باشی، ‫اون وقت چی می‌شی؟
‫یه کله‌خر می‌شی، ‫یه خطر برای خودت و گروه.
‫فکر می‌کنی این ضعیفت می‌کنه، ‫ولی اینطور نیست.
‫نمی‌دونی چه قدرتی بهت میده.
‫اونجاست، هر صبح.
‫پس، می‌خوای بچه‌هات رو تو خطر بذاری؟
‫می‌خوای با ترس زندگی کنی؟ ‫این کمکت می‌کنه.
‫- نمی‌خوام اذیتت کنم. فقط… ‫- من اذیت نمی‌شم.
‫بدون مانون یا بچه‌ها، ‫الان اینجا نبودم.
‫با اینکه بعضی وقتا اعصابمو خرد می‌کنه.
‫- خیلی رو اعصابی! ‫- همه چیز رو خراب کردم.
‫- خرابش کردی. عالی بود. ‫- شوخی کردم.
‫[۹ سال بعد]
‫بجنب نیکو. ‫قراره تعطیلات کجا بری؟
‫- نمی‌گم. یه سفر خانوادگیه. ‫- فقط لوکیشن بفرست.
‫- نه! ‫- کجاست، تو تایلند؟
‫نمی‌گم.
‫می‌ترسه بریم سراغش.
‫نه، فقط می‌خوام یه کم آرامش داشته باشم.
‫الو؟
‫الو؟ کی برمی‌گردی خونه؟
‫تازه یه جلسه تمرین رو تموم کردیم. ‫زودی میرسیم ورسای.
‫پنج دقیقه دیگه می‌رسیم. ‫همه چیز خوبه؟
‫آره، همه چیز خوبه.
‫- ولی می‌خواستم بگم که... ‫- صبر کن، یه تماس دیگه دارم.
‫به هر حال به زودی می‌رسیم. ‫باشه؟ می‌بینمت.
‫- بله، اریک؟ ‫- بله، فرانک؟
‫من تو هتلم، سر کار.
‫تو یکی از اتاق‌ها تیراندازی شده.
‫- پلیس رو خبر کردی؟ ‫- همین الان اتفاق افتاده، پس بهت زنگ زدم.
‫گوش کن، یه تماس می‌گیرم ‫تا ببینم می‌تونیم دخالت کنیم، ولی...
‫می‌دونی چی؟ ‫ما نزدیکیم، پس میایم اونجا.
‫- کسی اونجا نره. ما تو راهیم. ‫- باشه.
‫به زودی می‌بینمت.
‫چی شده؟
‫صدای شلیک گلوله از ‫یکی از اتاق‌های «تریانون» اومده.
‫جای هتل تریانون توقف می‌کنیم. ‫اونجا تیراندازی صورت گرفته.
‫- به زودی می‌بینمت. ‫- خیلی‌خب، بریم.
‫بله، ژنرال. تازه رسیدیم.
‫تا پنج دقیقه دیگه می‌تونیم عملیاتی بشیم.
‫حتما. دریافت شد.
‫فقط چیزی بردارین که بتونین غلاف کنین. ‫می‌خوام اطلاعات جمع‌آوری کنم.
‫مجهز بشین، بچه‌ها.
‫ما دخالت نمی‌کنیم. منتظر پشتیبانی هستیم.
‫- دریافت شد. ‫- خیلی‌خب.
‫من برمی‌گردم.
‫فرانک.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم. ممنون که اومدی.
‫- مدیرت اینجاست؟ ‫- داخل لابی هتله.
‫- سلام، من مدیر هتل هستم. ‫- می‌شه موقعیت رو به طور خلاصه شرح بدی؟
‫چند نفر از مسافرین صدای تیراندازی شنیدن. ‫به پلیس زنگ زدیم ولی به اعتقادم...
‫نیکو، راه پله.
‫و دوستتون...
‫- آقا، لطفا! ‫- با شما تماس گرفت.
‫بیا اینجا.
‫بگیرش!
‫فوری زنگ بزنین آمبولانس بیاد!
‫دو نفر تیر خوردن!
‫تکرار می‌کنم! دو نفر تیر خوردن! ‫زنگ بزنین آمبولانس بیاد!
‫لعنت.
‫نفس بکش.
‫نیکو.
‫نیکو!
‫یالا. نفس بکش، نیکو.
‫نفس بکش.
‫طاقت بیار.
‫نیکو!
‫لعنت.
‫وای.
‫لعنت.
‫وای، نیکو.
‫متاسفم که مزاحمتون شدم، ‫ولی اسلحه و جلیقه‌ت رو لازم دارم.
‫ممنون.
‫خیلی‌خب، راه بیفتیم.
‫حالت چطوره؟
‫خوبم.
‫چقدر تو بازداشت بودی؟
‫بیست و چهار ساعت.
‫- بهت گفتم که دخالت نکنین. ‫- ما دخالت نکردیم، سیلوان.
‫می‌خواستم اطلاعات کسب کنم. ‫اون‌ها تو لابی ظاهر شدن.
‫قرار نبود وارد اون لابی بشی.
‫اگه تو رو نمی‌دیدن، ‫شاید بی سر و صدا می‌رفتن.
‫وظیفه من اینه که تظاهر کنم ‫اون‌ها رو ندیدم؟
‫نه، وظیفه تو اینه که از دستوراتم پیروی کنی.
‫می‌خواستی خودت تک و تنها بری. ‫حالا همه‌تون تو هچل افتادیم.
‫دو نفر که مسئولیت‌شون بر عهده تو بوده،
‫بدون هیچ حفاظتی وارد یک موقعیت ‫بالقوه خطرناک شدن. آخه چقدر غیرمسئولانه؟
‫نمی‌دونستم که سر و کله اون‌ها ظاهر می‌شه.
‫ما بهت یاد دادیم که ‫انتظار همه چیز رو داشته باشی!
‫می‌دونم که چقدر تو و نیکو صمیمی بودین.
‫ضایعه بزرگی برای همه ماست.
‫هیچوقت فکرش رو نمی‌کردم ‫که همچین کاری بکنم.
‫ولی چاره‌ای ندارم.
‫باید ازت بخوام که گروه رو ترک کنی.
‫تو اعتماد من رو زمین زدی.
‫تو خیلی خوب می‌دونی که اعتماد ‫پایه و اساس واحد ماست.
‫می‌خوام بدونی که بِن ‫هیچ ارتباطی با قضیه نداشت.
‫من مسئولیت کامل رو بر عهده می‌گیرم.
‫ما به اخراج بنجامین فکر نمی‌کنیم.
‫[ژاک لازارف - ۱۹۵۴ تا ۱۹۸۹]
‫[به خاطر زندگی]
‫من رو ببخش.
‫همش تقصیر من بود.
‫برو ببینم!
‫مامان، کمکم کن!
‫اون داره اذیتم می‌کنه!
‫مدام میاد تو اتاقم. ‫می‌خوام تنها باشم!
‫- می‌خوام تنها باشم! ‫- من بابا رو می‌خوام!
‫می‌خوای یه کم کمک کنم؟
‫آره.
‫من...
‫می‌خوام بره پیاده‌روی. ‫باید یک هوایی بخورم.
‫لعنت.
‫نیکو، تو پدر فوق‌العاده‌ای بودی.
‫یک شوهر بی‌نظیر.
‫واقعا خیلی زود از پیش ما رفتی.
‫ولی مثل یک قهرمان رفتی.
‫شجاعت، وفاداری و مهربونی تو...
‫چیزهایی بودن که دلت می‌خواست ‫تو ذهن ما بمونن.
‫دلت نمی‌خواست ما تاسف بخوریم.
‫پس به خاطر تو...
‫این قدرت رو پیدا می‌کنیم ‫که ادامه بدیم.
‫تموم ویژگی‌های خوبت رو به خاطر می‌سپاریم.
‫اگه یک وقت خواستی باهام حرف بزنی، ‫به مامانت بگو. اون بهم زنگ می‌زنه.
‫- بعد حرف می‌زنیم، باشه؟ ‫- باشه.
‫خیلی‌خب.
‫نمی‌فهمم. مگه همیشه رویات این نبود؟
‫هیچوقت نگفته بودی که ‫دلت می‌خواد گروه رو ترک کنی.
‫- هیچ ارتباطی به تو نداره. ‫- پس چرا؟
‫به خاطر ما.
‫منظورت چیه «به خاطر ما»؟
‫ما.
‫زندگی ما با همدیگه.
‫چیزی که می‌تونیم با هم بسازیم.
‫شاید یک نشونه باشه.
‫یک نشونه از چی؟ ‫من نمی‌خوام چیزی بسازم.
‫تو می‌خوای ما یک کار مسخره ‫پیدا کنیم تا یک زندگی مسخره...
‫تو خونه‌ای داشته باشیم که وقتی موقع ‫مرگمون می‌رسه، تازه قسط‌هاش رو تموم کردیم؟
‫قرار نبود زندگی ما اینجوری بشه، لیو.
‫همچین قراری نداشتیم. متاسفم.
‫حوالی ساعت ۸ شب بود...
‫که واحد گروه مداخله ژاندارمری ملی ‫وارد صحنه شد...
‫و با دو نفر در لابی مواجه شد.
‫این تبادل آتش متاسفانه ‫منجر به مرگ دو سارق...
‫و مرگ یکی از اعضای گروه مداخله شد ‫که می‌خواست پادرمیانی کنه.
‫پس دو سارق که برای پلیس ‫شناخته شده بودن،
‫در حین ارتکاب جرم، مچ‌شون گرفته شد؟
‫ما هنوز منتظر...
‫این مزخرفات رو شنیدی؟
‫می‌خوان ما فکر کنیم اون‌ها دزد بودن؟
‫آخه دزدها اونجوری ‫تیراندازی و مبارزه می‌کنن؟
‫فکر نمی‌کنی یه جای کار می‌لنگه؟
‫درباره زانوت چی گفتن؟
‫- گفتن وضعیتش زیاد خوب نیست. ‫- منظورت چیه؟
‫اینجا نمی‌مونم.
‫شوخی می‌کنی.
‫بر اساس نتایج ام‌آر‌آی، ‫فکر می‌کنن صدمه دائمی خورده.
‫نمی‌خوام روش فشار بیارم.
‫یک کار اداری بهم پیشنهاد دادن،
‫ولی اگه کل روز باید کاغذبازی کنم، ‫ترجیح می‌دم از اینجا برم.
‫- بن، خیلی متاسفم. همش... ‫- فرانک، بذار یک چیز رو روشن کنیم.
‫هیچوقت در مورد اینکه چقدر ‫مسئولیت‌پذیر بودی، با من حرف نزن.
‫اگه فکر می‌کردم که داریم اشتباه می‌کنیم، ‫قبل از اینکه وارد بشیم بهت می‌گفتم.
‫ما وظیفه‌مون رو انجام دادیم. ‫تموم شد و رفت.
‫بفرمایید.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫من باردارم.
‫ولی من...
‫فکر می‌کردم دلت نمی‌خواست.
‫آره، منم همین فکر رو می‌کردم.
‫ولی...
‫این بچه رو می‌خوام.
‫پس آره، اینجا آسانسور نداره،
‫ولی شما از این مزیت برخوردارین ‫که طبقه آخر هستین...
‫و نور خورشید زیاد بهتون می‌رسه.
‫نظرت چیه؟
‫به نظرم قشنگه.
‫[گروه مداخله ژاندارمری ملی]
‫[انستیتوی تحقیقات جنایی ژاندارمری ملی]
‫این درجه و اینم نتایج آزمایش.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫به کسی نگو که این کار رو کردی. ‫چیزی جز دردسر واسه آدم نمیاره.
‫باشه. ممنون.
‫سلیم لکداوی. ‫عضو سابق نیروهای ویژه.
‫برای اداره کل امنیت داخلی کار می‌کنه.
‫واسه انجام کارها، از این وزراتخونه ‫به اون وزارتخونه می‌ره.
‫واضحه اون دو نفری که ‫تو هتل کشته شدن، توریست نبودن.
‫- لعنت، این قضیه جدیه. ‫- اینطور به نظر میاد، آره.
‫اگه نصیحت من رو می‌خوای، ‫خودت رو درگیرش نکن.
‫آماده‌ای؟
‫چشم‌هات رو باز نکن، لولو.
‫سورپرایز!
‫- تولدت مبارک. ‫- ممنون.
‫- همونیه که می‌خواستی؟ ‫- آره.
‫فرانک و لیو واسه غافلگیری کمکم کردن.
‫بزن، عزیزم.
‫بزن. آره. محکم‌تر.
‫آفرین!
‫- مال خودمن! ‫- فقط واسه منه!
‫نوبت توست.
‫همراه من. کی روی زرده؟
‫دست راست روی قرمز.
‫- به نظر شاد میاد، مگه نه؟ ‫- آره، هیجان‌زده است.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره خوبم.
‫دست چپ روی سبز.
‫بستگی به روزش داره.
‫با آنتوان سخت‌تره.
‫لوسین اغلب اوقات گریه می‌کنه ولی...
‫ولی آنتوان من رو نگران می‌کنه.
‫حرف نمی‌زنه یا چیزی بروز نمی‌ده.
‫می‌تونم ببینم که عصبانیه، ‫ولی با من حرف نمی‌زنه.
‫امروز نمی‌خواست بیاد.
‫چرا؟
‫نمی‌خواست تو رو ببینه.
‫اینجایی؟
‫دنبالت می‌گشتم.
‫- حالت خوبه؟ ‫- همم.
‫آنتوان.
‫چند ماهه می‌خواستم یه چیزی بهت بگم.
‫دلم می‌خواست باهات حرف بزنم ‫ولی نمی‌دونستم چطوری.
‫یا چه زمانی بیام...
‫می‌دونم که از دست من عصبانی هستی.
‫حق هم داری عصبانی باشی.
‫منم از دست خودم خیلی عصبانیم.
‫اگه اون تصمیم رو نمی‌گرفتم ‫که وارد هتل بشیم...
‫شاید هیچکدوم از این اتفاق‌ها نمیفتاد.
‫ولی می‌خوام این رو بدونی ‫که من رو خیلی ناراحت کرده.
‫هر روز بهش فکر می‌کنم.
‫هر شب.
‫ولی واسم مهم نیست.
‫من اهمیتی به تو نمی‌دم.
‫متاسفم. نمی‌خواستم این رو بگم.
‫می‌خوام بگم برای کمک به تو حاضرم.
‫کمک تو هیچ اهمیتی واسم نداره.
‫شنیدم یک چیزهایی در مورد ‫مرگ بابا می‌دونی.
‫حقیقت داره؟
‫شنیدم مامان با یک نفر حرف می‌زد.
‫می‌خوای اوضاع رو درست کنی؟ ‫با گفتن چیزی که می‌دونی به بقیه شروع کن.
‫سلام.
‫ببخشید، یه خرده راه گم کردم. ‫این منطقه رو خوب بلد نیستم.
‫فقط یک جای ساکت و آروم می‌خواستم.
‫خب، فکر نکنم کسی اینجا مزاحم ما بشه.
‫گوش می‌کنم.
‫دوست داری بهم نشون بدی؟
‫- ضبط که نمی‌کنی، نه؟ ‫- نه، اصلا خاموشش می‌کنم.
‫- ممنون. ‫- تمام.
‫گوش می‌کنم.
‫می‌خواستم اول همدیگه رو ببینیم...
‫تا بفهمم اگه بخوام چیزهای ‫مهمی رو برای تو فاش کنم،
‫خودم یا افراد نزدیکم رو در معرض ‫خطر قرار می‌دم یا نه.
‫اول می‌خوام بدونم که می‌تونی تضمین کنی...
‫که اسم من هیچوقت فاش نشه.
‫کنترلی روی تیم تحریریه‌تون داری یا نه.
‫روزنامه‌نگارها موظف نیستن ‫که منابع خودشون رو فاش کن.
‫- ولی می‌تونن فاش کنن. ‫- آره می‌تونن، ولی این کار رو نمی‌کنن.
‫به وقایع هتل تریانون اشاره کردی. ‫چطور درگیر اون قضیه بودی؟
‫من اونجا بودم. بخشی از تیم تاکتیکی بودم.
‫بیرون از هتل؟
‫نه. داخل هتل.
‫خانم وزیر.
‫ایشون آقای لوفور از ‫اداره کل امنیت داخلی هستن.
‫- خانم وزیر. ‫- بفرمایید.
‫گوش می‌کنم.
‫پرونده رو برای شما بازگو می‌کنم، خانم وزیر.
‫هفت ماه پیش، ‫سرهنگ جان برنان، عضو سابق نیروی دریایی،
‫عضو سازمان سیا به همراه ‫بادیگارد خودش به فرانسه اومد...
‫تا با استرالیا سر یک معامله ‫تسلیحاتی قابل توجه، مذاکره کنن.
‫در روز جلسه، تحت رهبری ‫ اداره کل امنیت داخلی...
‫و فرماندهی آقای لوفور که اینجا هست،
‫دو نفر که برای اداره کل ‫امنیت داخلی کار می‌کردن...
‫قرار بود برخی از مدارک رو بردارن.
‫ولی همونطور که می‌دونین، ‫همه چیز طبق برنامه پیش نرفت.
‫لعنت. تلفنم.
‫باید برگردم. لعنت.
‫بعدش مداخله‌ی تاسف‌بار گروه ‫مداخله ژاندارمری ملی پیش اومد...
‫که ما رو مجبور کرد هویت ‫دو قربانی رو پنهون کنیم.
‫فکر می‌کردیم که داستان به پایان رسیده،
‫ولی اخیرا متوجه یک موقعیت تازه شدیم...
‫که می‌تونه بسیار مخاطره‌آمیز باشه.
‫از طریق یک روزنامه‌نگار مخفی متوجه شدیم...
‫فرانک لازارف، افسر سابق گروه مداخله ملی ‫که یکی از افراد ما رو در هتل کشته بود،
‫با یک روزنامه‌نگار تماس گرفته تا بهش بگه...
‫مدرکی در مورد هویت افراد ما داره.
‫چه مدرکی؟
‫کمی خون که روی درجه‌ش ریخته.
‫دی‌ان‌ای غیرقابل انکاره.
‫اگه سازمان سیا بفهمه چه اتفاقی افتاده، ‫تبدیل به یک فاجعه دیپلماتیک می‌شه.
‫نباید اجازه بدیم که این قضیه ‫به اطلاع عموم برسه.
‫می‌دونی که باید چیکار کنی.
‫هر طور می‌خوای انجامش بده، ‫ولی اون مدرک رو ازش بگیر.
‫وقتی مدرک رو گرفتیم، ‫با خودش چیکار کنیم؟
‫اگه دلت می‌خواد، می‌ریم.
‫[فایل شناسایی]
‫لیو!
‫حالت خوبه؟ خوب خوابیدی؟
‫اون داستانی که قبلا واست ‫تعریف کردم رو یادت میاد؟ ببین.
‫چهار ساعت، نه حتی یک دقیقه بیشتر، ‫وقت داری که اون درجه رو واسم بیاری.
‫اگه تا ساعت ۲ ظهر به چیزی که می‌خوام نرسم،
‫یک تیر تو کله‌ش خالی می‌کنم ‫و بعد با آهک دفنش می‌کنم.
‫حق نداری بهش دست بزنی! ‫شنیدی چی گفتم؟
‫- میارمش. باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫یک گوشی تلفن با دستورالعمل ‫بهت می‌دیم که کجا پیدامون کنی.
‫اوه راستی، توصیه می‌کنم که سمت ‫پلیس نری. الان تحت تعقیب هستی.
‫جسد استانیسلاس بوکارت با ‫سه گلوله در بدنش پیدا شده.
‫اثر انگشت تو روی اسلحه پیدا شده.
‫همه تو رو دیدن که نزدیک ‫کلیسای «سکره‌کر» دنبالش می‌کردی.
‫و ظاهرا...
‫محل کار خودت رو به شکلی عجیب ‫و ناگهانی ترک کردی.
‫همه چیز واضحه؟
‫ببخشید بچه‌ها، یک کیف رو فراموش کردم.
‫- کجاست؟ ‫- فکر کنم تو حمومه.
‫هی، بچه‌ها!
‫مظنون در دیدرس منه. ‫رفت سمت پشت‌بوم!
‫برین اون طرف.
‫وایستا!
‫هی! تکون نخور!
‫داره میاد سمت تو.
‫تکون نخور!
‫بخواب روی زمین!
‫تکون نخور!
‫وایستا!
‫داره می‌ره پایین. بریم!
‫یالا! بریم پایین!
‫پایین‌تر!
‫دیگه نمی‌بینمش!
‫یالا!
‫دیگه سرسخت نیستی، ها؟ ‫گارد بگیر. جدی باش.
‫- یالا. خوبه. ‫- بن!
‫هی.
‫- مهدی؟ ‫- بله؟
‫- می‌شه ۲ دقیقه حواست بهشون باشه؟ ‫- حتما.
‫زیاد طولش نمی‌دم.
‫اگه دیگه کلید نداشته باشی، ‫برنامه‌ت چیه؟
‫نمی‌دونم، ولی باید یه کم وقت بخرم.
‫ازت می‌خوام بری لیو رو بیاری.
‫بن، اگه دلت نمی‌خواد ‫درگیر بشی، درک می‌کنم.
‫یک پیغام بفرست که تو راهی ‫و اون‌ها چی لازم دارن.
‫یالا، بچه‌ها. یه خرده محکم‌تر.
‫واسم یک موقعیت جی‌پی‌اس فرستادن.
‫تو جنگل رامبوئییه است. ‫نود دقیقه وقت داریم.
‫- این جواب می‌ده؟ ‫- آره، هر کدوم باشه جواب می‌ده.
‫- بیا. ‫- ممنون.
‫تلفنم.
‫درجه.
‫اول می‌خوام زنم رو ببینم.
‫یالا!
‫حالت خوبه؟
‫زیر صندلی موتورسیکلت.
‫زیر صندلی موتورسیکلت رو نگاه کن.
‫همه چی درست می‌شه.
‫بیا قضیه رو تمومش کنیم.
‫یک پیام واسه همه شماره‌هات می‌فرستیم...
‫تا بفهمن چرا این کار رو کردی.
‫«من از زندگی سیر شدم.
‫این بچه رو نمی‌خوام.
‫من رو ببخش.
‫از طرف فرانک».
‫[خدمات اطلاعاتی داخلی]
‫پینگ گوشی تلفن لازارف ‫الان وسط جنگل رامبوئییه روشن شد.
‫خیلی‌خب، منتقل می‌کنم.
‫صبر کن.
‫چی می‌خوای، آشغال؟
‫برو بررسی کن.
‫صدای چی بود؟
‫خوبی؟
‫تموم شد.
‫آها. باشه.
‫فهمیدم. آره.
‫دوباره بهت زنگ می‌زنم.
‫چی شد؟
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫اون صدای تیر سوم چی بود؟ ‫کی شلیک کرد؟
‫برو بررسی کن!
‫یالا!
‫لعنت.
‫برو!
‫دارن نزدیک می‌شن. ‫الان به ما می‌زنن.
‫لعنت.
‫مواظب باش!
‫سرت رو بدزد.
‫همون پایین بمون.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫داره خشاب عوض می‌کنه!
‫- ای وای. لیو. ‫- چی شده؟
‫تیر خورده.
‫- چی شد؟ ‫- کمربند داری؟
‫- آره. ‫- بده من.
‫بیا.
‫دستت رو بلند کن.
‫محکم بگیرش.
‫محکم.
‫لیو، باید بری بیمارستان.
‫اون‌ها من رو می‌خوان. ‫بهم اعتماد کن، زیاد طول نمی‌کشه.
‫ببرش بیمارستان مینیو. ‫اونجا می‌بینمت. آروم کن.
‫- چیکار می‌کنی؟ نه! ‫- سرعت کم کن.
‫من حسابش رو می‌رسم. برو!
‫لعنت.
‫یک خودی تیر خورد. ‫تکرار می‌کنم، یک خودی تیر خورد.
‫موقعیتت رو اعلام کن. ‫تکرار می‌کنم، موقعیتت رو اعلام کن.
‫حالت خوبه؟
‫بالاخره می‌خوای بچه‌دار بشی، ها؟
‫بهت اجازه نمی‌دم که بمیری.
‫دارم می‌برمت بیمارستان، ‫پس لیاقتش رو دارم که پدرخوانده بشم.
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫یالا، لیو. طاقت بیار. ‫طاقت بیار. دیگه رسیدیم.
‫مظنون رویت شد.
‫سکتور خوآ پتر. ‫تکرار می‌کنم، سکتور خوآ پتر.
‫نیروی کمکی می‌فرستیم.
‫کجایین، بچه‌ها؟
‫هر از گاهی وقت بذار...
‫که از زندگی لذت ببری.
‫وایستا!
‫طاقت بیار، لیو.
‫می‌شنوی چی می‌گم؟
‫هی! دارم با تو حرف می‌زنم.
‫حواست به من باشه، خیلی‌خب؟
‫برو!
‫لیو، حالت خوبه؟
‫با توئم.
‫لیو؟
‫بن!
‫- کجایی؟ ‫- تو راهم.
‫حال لیو چطوره؟
‫بن، لیو حالش خوبه؟
‫نه راستش. نمی‌تونم به هوش نگه‌ش دارم.
‫بذار باهاش حرف بزنم.
‫لیو، فرانکه.
‫- صدام رو می‌شنوه؟ ‫- آره، بگو.
‫لیو.
‫طاقت بیار، عشقم.
‫التماس می‌کنم قوی باش.
‫دوستت دارم. اون بچه رو ‫با هم بزرگ می‌کنیم. می‌شنوی؟
‫بچه‌ی ماست. ‫هیچ اتفاقی واسه بچه‌مون نمیفته.
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫لیو؟
‫- بن، چه خبر شده؟ ‫- فرانک؟
‫هوشیاریش رو از دست داد.
‫عجله کن، بن. التماست رو می‌کنم.
‫تا جایی که می‌تونی سریع برو. عجله کن.
‫نهایت سعی‌ام رو می‌کنم، مرد.
‫بله، الو؟
‫خیلی خوب.
‫بهتون خبر می‌دم.
‫راه بیفتین.
‫بن، کجایی؟
‫تو جاده دی‌۷ هستم. ‫کم کم به ورسای می‌رسم.
‫- از وسط قلعه و پارک برو. ‫- باشه.
‫مواظب باش!
‫لعنت! مواظب باش!
‫اون چیه؟
‫لعنت!
‫[اورژانس زایشگاه]
‫مظنونین وارد بیمارستان مینیو شدن.
‫بخش اورژانس در بیمارستان مینیو.
‫تا دو دقیقه دیگه می‌رسم.
‫فرانک!
‫فرانک! بس کن!
‫بس کن! فرانک!
‫یالا، دیگه تموم شد.
‫دست‌ها بالا، فرانک.
‫بلند شو!
‫یالا، بیا نزدیک‌تر.
‫زود باش. بیا اینجا، رفیق.
‫فرانک.
‫فرانک، احمق‌بازی در نیار! فرانک!
‫زیاد طولش نمی‌دم.
‫طاقت بیار، من پیشتم.
‫چیزی نمی‌شه.
‫بن! بهیار!
‫- زنده است. ‫- طاقت بیار.
‫درست می‌شه.
‫لطفا، کمک کنین!
‫خواهشا، کمک کنین!
‫کسی اینجا نیست؟
‫- آقا، چه خبر شده؟ نمی‌تونین داد بزنین. ‫- زنم.
‫به شونه‌ش تیر خورده. ‫هشت ماهه بارداره.
‫- تیر خورد و خون از دست داد. ‫- باشه. الان می‌بریمش اتاق عمل.
‫آقا، همونجا بمون. ‫ما ازش مراقبت می‌کنیم.
‫خانم، صدام رو می‌شنوی؟
‫خیلی‌خب، اتاق عمل دو.
‫فرانک!
‫فرانک، دیگه همه چی تموم شد.
‫یالا.
‫لطفا بیا.
‫همراهمون بیا.
‫زود باش.
‫بیا بریم.
‫ببین کی اینجاست.
‫سلام.
‫سلام. اون کیه؟
‫باباست.
‫- سلام. ‫- باباته.
‫سلام،‌ دخترم.
‫سلام، دخترم.
‫[دادگاه پاریس]
‫این درجه با لکه‌های خونه.
‫داخل نامه هم نتایج آزمایشه.
‫بعد از اون دیگه به مسئولین بستگی داره،
‫ولی کم کم باید آزاد بشی.
‫مرسی.
‫تحولات جدید در پرونده تریانون.
‫پس از کشف شواهد جدید، ‫به نظر می‌رسد که پرونده تغییر مسیر داده...
‫و اکنون یک مسئله دولتی است.
‫قاضی قرار است آزادی فرانک لازارف، ‫متهم به قتل استانیسلاس بوکارت...
‫که اکنون بی‌گناهی او ثابت ‫شده است را اعلام کند.
‫[زندان سانته پاریس]