‫[من در ذهنم پنج کشو دارم.]
‫[سه کشوی اول را همیشه باز می‌گذارم، ‫چهارمی را گه‌گداری باز می‌کنم،]
‫[کشوی پایینی را در ۸ می ۱۹۴۵ بستم ‫و از آن زمان تاکنون باز نکرده‌ام]
‫[جمله‌ای از گونار سونستبی]
‫[ریوکان]
‫[گزارش از شماره ۲۴]
‫- سلام، حاضریم. ‫- سلام. بله.
‫- میکروفون رو روشن می‌کنید؟ ‫- بله. الان میایم بیرون.
‫- خیلی هم عالی، ممنون. ‫- بله.
‫- حاضری گونار؟ ‫- آره، آره.
‫حاضرم.
‫حالت خوبه؟
‫آره، بهترم.
‫بگذره خوب می‌شم.
‫آره.
‫- خوش‌وقتم. خوش اومدین. ‫- بله.
‫- متشکرم، ممنون. ‫- سلام، بنده پترم.
‫- سلام، خوش اومدین. ‫- سلام. پتر هستم.
‫هیس.
‫بله، بله. ‫انتظار یه پیرمرد رو نداشتین؟
‫بیاید در مورد... ارزش‌ها صحبت کنیم.
‫خسته شدی؟
‫[سال ۱۹۳۷، ریوکان]
‫باورم نمی‌شه.
‫چی؟
‫[کتاب‌سوزانی نازی‌ها ‫باعث نگرانی بین‌المللی می‌شود]
‫کتاب‌سوزانی؟
‫بابام یه کتاب بهم داده.
‫نویسنده‌ای به اسم لنهوف...
‫در مورد محکومیتش تو یکی از ‫اردوگاه‌های کار اجباری آلمان نوشته.
‫این رو که قطعا می‌سوزونن.
‫اردوگاه کار اجباری؟
‫آره، می‌گن حکم بازداشتگاه ‫واسه مخالفان رژیم رو داره.
‫یعنی همه‌شون کمونیستن؟
‫گمونم از هر دسته‌ای باشن.
‫اسم کتابش سربازان باتلاقیه.
‫کُهن تو کتاب‌فروشیش این رو داره.
‫یا می‌تونم مال خودم رو قرض بدم.
‫درک می‌کنم علتش چیه، آم... ‫می‌خوان کمونیست‌ها رو کنترل کنن.
‫اوضاع اینجا هم همینه.
‫وگرنه عاقبت همه‌مون عین مسکو می‌شه.
‫متوجه معنی این حرفت نیستی، نه؟
‫مگه مردم نباید آزادی بیان داشته باشن؟
‫چرا. آره.
‫مسئله اصلا کمونیسم نیست.
‫حق آدم این نیست که بابت ‫بیان عقایدش زندانی بشه.
‫آره. ولی منظورم رو که می‌گیری؟
‫نه، اصلا منظورت رو نمی‌گیرم.
‫کتری رو بده آب جوش بذارم.
‫باشه. بگیر.
‫من هم هفتاد سال پیش ‫توی مکتب شما درس خوندم.
‫زیر سایه دموکراسی زندگی می‌کردیم.
‫ولی عده‌ای کم‌کم حس کردن ‫که اوضاع داره براشون سخت می‌شه.
‫اینجا همه احساس امنیت و آرامش دارن؟
‫آره. پس خوبه.
‫من هم احساس امنیت کامل می‌کردم.
‫تمام همراهانم،
‫احساس امنیت کامل داشتن،
‫تا وقتی که امنیت از زندگیمون کم شد.
‫البته چون فکر می‌کردیم ‫در دوران پس از جنگ زندگی می‌کنیم،
‫اما ناگهان متوجه این مسئله شدیم،
‫که داریم بین دو جنگ زندگی می‌کنیم.
‫نهم آوریل ۱۹۴۰ بود ‫که آلمانی‌ها وارد شدن.
‫حدودا با هشتصد سرباز ‫تونستن اسلو رو تصرف کنن.
‫آره، تقریبا دو برابر تعداد ‫افرادی که اینجا حضور دارن.
‫در زمان جنگ آدم باید بین ‫پذیرفتن شرایط موجود،
‫و آمادگی خودش برای دنیایی جدید...
‫که قراره بهش تحمل بشه، ‫یا ایستادگی در برابر وضع موجود...
‫و به جون خریدن خطراتش، انتخاب کنه.
‫من همچنان سر کار می‌رفتم.
‫ولی به سختی می‌تونستم تمرکز کنم.
‫همه بیرون!
‫زود باشین!
‫به این راحتی نمی‌ترسی، نه؟
‫سونستبی؟
‫آدم می‌تونه هر از گاهی ‫مقاومت و سرکشی کنه.
‫اون‌وقت این رفتار قراره ‫چقدر سرکشانه باشه؟
‫تا حدی دیگه.
‫ما و چند نفر دیگه قراره ‫بریم جنگل مارکا.
‫دوست داری تو هم باهامون بیای؟
‫چیکار می‌شد کرد؟
‫باید سعی می‌کردیم مقاومت کنیم.
‫سونتسبی. بیا.
‫ممنون.
‫ولی آلمانی‌ها پاشون ‫به همه‌جا رسیده بود.
‫- بخوابین. ‫- چی بود؟
‫بمب!
‫- فرار! ‫- زود باشین!
‫عجله کنید!
‫تلاش بیهوده بود.
‫خط تشکیل بدین! ‫خط تشکیل بدین!
‫- عقب‌نشینی! ‫- عقب‌نشینی!
‫مواظب باشین!
‫هیچ شانسی مقابلشون نداشتیم.
‫بگیر!
‫عجله کنید!
‫عقب‌نشینی! عقب‌نشینی!
‫عقب‌نشینی!
‫- وایستین! ‫- دارن تیراندازی می‌کنن!
‫ذره‌ای آمادگی نداشتیم.
‫اونجا به خودم قول دادم...
‫که دیگه هیچ‌وقت خودم رو ‫بدون آمادگی تو شرایطی نندازم.
‫خودم به ذات‌الریه و سینوزیت شدید مبتلا شدم.
‫در واقع بهم توصیه کرده بودن ‫دو سال تمام از جام تکون نخورم.
‫همه می‌گن سلامتی ‫مهم‌ترین چیز تو دنیاست.
‫[نخست‌وزیر کوئیسلینگ نقشه‌های ‫سیاسی خود را توضیح می‌دهد.]
‫اما اینطور نیست.
‫آرامش و آزادی به هر چیزی ارجحیت داره.
‫بعد از گذشت حدودا دو ماه،
‫با افراد دیگه‌ای آشنا شدم ‫که عین خودم بودن.
‫اینجا لندنه.
‫در چنین روزهایی احتمالا ‫خیلی‌ها در نروژ هستن...
‫که سعی دارن روحیه ‫خودشون رو حفظ کنن.
‫یا نکنه کم‌کم دارن مردد می‌شن؟
‫اون افراد شامل کنت هوگلند ‫که از آشنایانم از ریوکان بود،
‫با مکس مانوس،
‫آندریاس اوبرت،
‫گریگرز گرام،
‫و تالاک بودن که اسمش ‫ادوارد تالاکسن بود.
‫عه، این رو جا انداختم.
‫اونجا از تجربه‌ی حسابداریم ‫استفاده‌ی مفیدی کردم.
‫تبدیل به ارلینگ فیلد،
‫گونار لیر و هارالد سورنسن شدم.
‫نونوایی گرونلاند...
‫به ریاست ریدون آندرسن...
‫حکم مرکز ما رو پیدا کرد.
‫همه‌چی روبه‌راه بود. روزنامه چاپ می‌کردیم. ‫ولی اهداف بزرگتری داشتیم.
‫اعضای حکومت نروژ ‫به لندن فرار کرده بودن.
‫بهم خبر رسید که نماینده‌ای...
‫تو سفارت بریتانیا در سوئد داشتن.
‫[سوئد - نروژ]
‫می‌خواستم اون نماینده رو ببینم.
‫[استکهلم، سفارت بریتانیا]
‫باید تو اسلو شبکه‌ای ایجاد کنیم.
‫بسیارخب.
‫ولی اگه ترجیح می‌دی بری ‫انگلیس و آموزش خرابکاری ببینی،
‫مطمئنم می‌تونیم بفرستیمت.
‫- ممنون قربان. ترجیح می‌دم اسلو بمونم. ‫- بسیارخب.
‫اسم رمزت...
‫شماره‌ی بیست و چهاره.
‫بفرما.
‫اولین ماموریتته.
‫[بانک نروژ]
‫[اوت ۱۹۴۲]
‫- فورفنگ هستم. ‫- ارلینگ فیلد هستم.
‫ایوار تیدمانسن ازم خواست ‫با شما ملاقات کنم.
‫درسته.
‫خب، به چه مقصود اینجا اومدین؟
‫حکومت نروژ در لندن من رو فرستاده...
‫تا بیام و ازتون صفحات ‫چاپ اسکناس‌ها رو قرض بگیرم.
‫یعنی شما... اومدین صفحات ‫چاپ اسکناس نروژی ما رو قرض بگیرین؟
‫بله.
‫جناب، همون‌طور که خبر دارین، ‫مقاومت هزینه داره.
‫ضمنا نمونه‌ای از کاغذ ‫مورد استفاده‌تون هم می‌خوایم.
‫الو، خانم لوبرگ؟
‫ممنون که برای این... ‫مکالمه‌ی جالب وقت گذاشتین.
‫چیکار کنم که بهم اعتماد کنین؟
‫ملاقاتمون به پایان رسید.
‫خانم لوبرگ شما رو بدرقه می‌کنن.
‫جناب فیلد؟
‫نوه‌هاتون قراره آلمانی صحبت کنن.
‫چی گفتین؟
‫متوجهید که اگه الان ‫اقدامی صورت نگیره،
‫نوه‌هاتون قراره به زبان ‫آلمانی صحبت کنن؟
‫الان این فرصت رو دارین که در ‫سمت درست تاریخ قرار بگیرین.
‫از کجا بدونم شما نماینده حکومتی؟
‫چطور مطمئن بشم؟
‫- باید بهم اعتماد کنید. ‫- آها.
‫گفتنش واسه شما آسونه.
‫اگه اشتباه کرده باشم، ‫خودم تیرباران می‌شم.
‫مدیر و تمام کارکنان بانک اعدام می‌شن.
‫تیرباران قراره حکم همه‌مون باشه.
‫اگه واقعا نماینده حکومتی،
‫به گوینده‌ی لندن بگو ‫توی برنامه‌ی فردا صبح،
‫این جمله رو بگه.
‫تازه اون موقع پیشنهادتون رو لحاظ می‌کنم.
‫[آرزوی همیشگی]
‫اینجا لندنه.
‫در چنین روزهایی مهمه ‫که بتونید روحیه‌تون رو حفظ کنید.
‫در این برنامه شانزده ‫پیغام ویژه داریم.
‫یک: مردی معتمد.
‫دو: نیزه‌ای بلند در دست.
‫سه:
‫آرزوی همیشگی.
‫چهار: همچون مدرسه.
‫پنج...
‫امیدوارم از کارتون مطمئن باشید.
‫تا پنج‌شنبه شب مهلت می‌دم.
‫خب، عه... ‫مقصدمون کجاست؟
‫لطفا برین کونگس‌وینگر.
‫- اوهوم. ‫- باید محموله‌ای به سوئد ارسال کنم.
‫پس همون رو بفرستید.
‫رسید.
‫...جشنی در تالار شهر برگزار خواهد شد.
‫کمیسر ملی تربوون ‫و نخست‌وزیر کوئیسلینگ...
‫به عنوان حامیان شرکت، ‫با یکدیگر عکس گرفتند.
‫این شرکت تحت رهبری سروان ماکسویک،
‫از خیابان‌های اسلو عبور کرد.
‫مدرسه هیردن در کونگس‌وینگر...
‫دوره‌ی آموزشی سربازی را ‫به پایان رسانده است.
‫رئیس پلیس دولتی مارتینسن، ‫نامه‌های انتصاب را...
‫به رهبران جدید گروه ‫و سرپرستان ابلاغ کرد.
‫این یارو از کوئیسلینگ هم بدتره.
‫سپس یک گردهمایی ساده برگزار شد.
‫مارتینسن رئیس‌پلیس دولتی...
‫و رهبر عالی هیردن بود.
‫به ماموران خودش اجازه‌ی ‫شکنجه‌ی نروژی‌ها رو می‌داد.
‫ضمنا نازی‌های نروژی به مراتب ‫از نازی‌های آلمانی بدتر بودن.
‫هیچ درک نمی‌کردم ‫که چطور هموطنان ما...
‫با اشغالگران سرزمین ما، ‫همدستی می‌کردن.
‫آدم به سختی می‌تونست ‫فردی معتمد پیدا کنه.
‫حکومت لندن نیاز داشت یکی ‫چشم و گوشش در اسلو باشه.
‫من به عنوان رهبر ‫سازمان کوچیکمون، منصوب شدم.
‫اطلاعات جمع‌آوری و بعد ‫مخفیانه به سوئد منتقل می‌شد.
‫از اونجا هم به لندن فرستاده می‌شد.
‫[فوق محرمانه]
‫ولی گشتاپو داشت بیشتر ‫از فعالیت مقاومت بو می‌برد،
‫که نقش پررنگ‌تری گرفته بود.
‫اعضای سازمان ما ‫در سراسر کشور بازداشت می‌شدن.
‫آلمانی‌ها می‌خواستن دستشون ‫به سرکرده‌های سازمان برسه.
‫برش گردون.
‫چرا تا هورنبوک؟ واسه چی ‫نمی‌تونه تا کونگس‌وینگر بره؟
‫آندریاس باهات کار داره.
‫گفتش...
‫گفتش که...
‫چی گفت؟
‫آلمانی‌ها روغن داغ ‫تو روده‌ی کریستیان ریختن.
‫برادر آندریاس رو می‌گم.
‫بدنش از داخل سوخت.
‫آندریاس.
‫بابت کریستیان تسلیت می‌گم.
‫مقاومتش تحسین‌برانگیز بود.
‫آره، واقعا بود.
‫چه آدمی چنین کاری می‌کنه؟ هوم؟
‫چه‌جور آدمی؟
‫اگه قصد کناره‌گیری داری ‫کاملا درکت می‌کنیم.
‫کناره‌گیری؟ می‌فهمی چی می‌گی؟
‫می‌خوام دست به خشونت بزنم. ‫متوجه می‌شی؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫اومده.
‫خیلی‌خب.
‫سلام.
‫کروگ هستم.
‫گودرون کولت هستم.
‫کروگ؟
‫مگه فیلد نبودی؟
‫کروگ، فیلد، آم... ‫فرقی نداره. بنا به شرایط فرق می‌کنه.
‫فقط کافیه خودم قاطیشون نکنم.
‫شما کار راه می‌ندازین؟
‫آره، به عبارت دیگه ‫می‌شه اینطوری گفت.
‫- دسترسی آپارتمان‌های بیشتری می‌خواستین؟ ‫- بله.
‫چرا انقدر زیاد؟
‫چون دو شب متوالی ‫توی یه خونه نمی‌خوابم.
‫از طریق خانم کولت تونستم به شبکه‌ای ‫از آپارتمان‌ها دسترسی پیدا کنم.
‫صرفا منطق آلمانی‌ها رو دنبال کردم.
‫ماموریتشون این بود که هر روز، ‫تمام روز به طریق روشمندی...
‫سعی کنن موقعیت بعدیمون رو ‫شناسایی و مار رو دستگیر کنن.
‫آلمانی‌ها معمولا بین ساعات...
‫چهار تا شیش صبح ‫می‌رفتن مردم رو دستگیر می‌کردن.
‫واسه همین هر روز ‫سه و نیم صبح بیدار می‌شدم.
‫در عرض چند دقیقه ‫خودم رو به خیابون می‌رسوندم،
‫بعدش معمولا راهی جنگل می‌شدم،
‫تا قبل از اینکه به شهر برگردم،
‫بتونم چند ساعت دیگه بخوابم.
‫صبح دوباره باز می‌کنیم.
‫تعطیله.
‫لطف می‌کنین خانم.
‫عه...
‫بوی خوش نونوایی به مشامم می‌خوره.
‫هوم.
‫اجازه هست؟
‫ریدون؟
‫تشریف بیارید.
‫زندانی‌ها رو بیارید.
‫نفر بعد.
‫این رو می‌شناسی؟
‫نگاهش کن.
‫نفر بعد.
‫این رو چطور؟
‫نمی‌شناسم.
‫مطمئنی؟
‫اوهوم.
‫نمی‌شناسم.
‫- هیچ حرفی نزدم. ‫- عه...
‫هیچی.
‫خیلی‌خب.
‫چند تا از بچه‌ها رو دیدم.
‫سورنوردال رو دیدم.
‫نمی‌دونم تا کی می‌تونه دووم بیاره.
‫واسه پیدا کردن هویتت...
‫دست به هر کاری می‌زنن.
‫خیلی‌خب.
‫جدیدا چی کارها می‌کنی؟
‫به نفعتونه ندونید.
‫ولی، آم... بهت اجازه مسافرت ‫به ریوکان رو دادن؟
‫ببینید...
‫عه...
‫خیلی‌ها دارن دنبالم می‌گردن.
‫ضمنا معتقدم قراره ‫تعدادشون بیشتر هم بشه.
‫مدام فکرم پیش شماست که یه وقت...
‫بخوان سراغ شما هم بیان.
‫تو به وظیفه‌ی خودت رسیدگی کن.
‫ما هم به وظیفه‌ی خودمون.
‫- سلام گونار. ‫- سلام.
‫جناب مارتینسن، به دلیل همکاری ‫مفید نیروهای انتظامی...
‫آلمانی و نروژی، به نظرم مهمه...
‫که با همدیگه حساب ‫این فعالیت‌های تروریستی رو برسیم.
‫هوم. درسته.
‫خب؟ تونستید از زیر زبونش حرف بکشید؟
‫راستش تقریبا غیرممکنه.
‫نه، غیرممکن نیست. ‫فقط کافیه از جون و دل مایه بذارید.
‫وگرنه عین بلبل به حرف میان.
‫- یه لحظه اجازه بدید. ‫- بفرمایید، راحت باشید.
‫بیا اینجا.
‫هوای اینجا سرده، نه؟
‫چی گفتین؟
‫اسم رئیست چیه؟
‫رهبرتون کیه؟
‫اسم کاملش رو بگو.
‫گـ...
‫گونار.
‫اسم خانوادگیش هم بگو.
‫سـ... سونستبی.
‫- گونار سونستبی؟ ‫- آره.
‫تحویل بگیر.
‫دیدی سخت نبود؟
‫ببخشید وسط حرفمون رفتم.
‫نفرمایید.
‫ولی می‌شه گفت ‫ارزش صبر کردن رو داشت.
‫[گونار سونستبی] ‫[مژدگانی: ۲۰۰٬۰۰۰ کرون]
‫ایست.
‫مدارک لطفا.
‫عه...
‫بسیارخب. برید.
‫بفرما داخل سونستبی.
‫بگیریدش!
‫ایست!
‫[سال ۱۹۴۳ - اسکاتلند، لوچارس]
‫برو همه‌شون رو بنداز دور. این‌ها...
‫احمق، نمی‌فهمی؟! ‫می‌گم این رو ول کن!
‫کاکبراتن.
‫بالاخره اومدی.
‫- سلام. ‫- خوشحالم می‌بینمت.
‫همچنین.
‫برام سوال بود چرا پیدات نمی‌شه.
‫آره، ولی در اسرع وقت باید برگردم.
‫متوجهم. کار اولویت داره گونار.
‫ارلینگ فیلدم.
‫ارلینگ فیلد.
‫آره، خواستن باهات صحبت کنیم.
‫واقعا؟
‫می‌خواستم بهشون بگم ‫شهروند برجسته‌ای هستی،
‫ولی بی‌خیال نمی‌شدن.
‫جناب فیلد.
‫جناب فیلد، اگه می‌شه دوباره بگید...
‫چطور بر خلاف خیلی از افرادتون...
‫فقط شما جون سالم به در بردین؟
‫تعدادی از ما فکر می‌کنن ‫که این امر غیرممکن بوده.
‫وقتی چیزی غیرممکن به نظر برسه،
‫اغلب دلایل و علت‌های ‫واضح و منطقی داره.
‫منظورتون چیه؟
‫منظور خاصی نداریم جناب فیلد. ‫شما بفرمایید.
‫من شرافت سرم می‌شه.
‫امروزه حفظ شرافت ‫برای همه سخت شده.
‫- الان چه جوابی باید بدم؟ ‫- اصلا جوابی دارین؟
‫خب، نمی‌خوام ادعا کنم ‫که از همه بهترم.
‫ولی هر لحظه دارم برای ‫آینده خودم نقشه می‌ریزم.
‫- بقیه هم همینطور. ‫- بقیه هم همینطورن.
‫- کاش اینطور بود. ‫- یعنی اصلا متکی به شانس نبودین؟
‫چرا. علت زنده موندنم ‫برنامه‌ریزی و شانس خوب بوده.
‫به چیزی اعتیاد دارین؟
‫از زمان جنگ ترک کردم. ‫مانع حضور مفیدم می‌شد.
‫- برای آرامش خودتون نیاز پیدا نمی‌کنید؟ ‫- خیر.
‫- در مورد خانم‌ها چطور؟ ‫- منظورتون چیه؟
‫در این زمینه ضعف ندارید؟ ‫اراده بعضی از ماموران راحت سست می‌شه.
‫- گرچه شوکه‌کننده است. ‫- درسته. خیر، ضعفی ندارم.
‫چند خانم رو به عضویت ‫در سازمان جذب کردین؟
‫فکر می‌کنم پنج نفر.
‫از بین این تعداد، ‫دلباخته‌ی کدومشون شدین؟
‫به نظرم این سوالتون زیادی خصوصیه.
‫شما جواب بدین.
‫از زمانی که جنگ شروع شد، ‫دلباخته‌ی هیچ خانمی نشدم.
‫متاسفانه باور این حرف ‫خیلی برام دشواره جناب فیلد.
‫جسارت نباشه، اما به نظرم ‫این مشکل شماست.
‫شما برای آروم کردن خودتون ‫کار خاصی می‌کنید؟
‫بله.
‫برنامه می‌ریزم و آماده می‌شم. ‫بهتون که گفتم.
‫اینطوری به خودم آرامش می‌دم.
‫مطمئنم از این اتاق خسته شدین.
‫بابت رفتار سازمان عذر می‌خوام، ‫ولی باید اطمینان حاصل کنیم.
‫به نظر میاد شما از اون آدم‌های ‫فردگرای نایاب و باهوش هستین...
‫که می‌تونین به دستاوردهای بزرگی برسین.
‫از قضا تحت تاثیر قرار گرفتیم.
‫فقط می‌تونم بگم در تمرین‌ها ‫براتون آرزوی موفقیت دارم.
‫[اجازه آموزش صادر گردید]
‫بعد از چند ماه تمرین تو اسکاتلند،
‫دوباره برگشتم اسلو.
‫حس می‌کردم آمادگی ‫ماموریت‌های بزرگتر رو داشتم.
‫اما قبلش قرار بود ‫رهبر جدید جنبش مقاومت...
‫یعنی ینس کریستین هوگ رو ببینم.
‫واسه صبحانه تخم‌مرغ پیدا کردم.
‫می‌تونین کمی از نوشیدنی ‫ابداعی شوهرم بخورین.
‫هوم.
‫می‌گفت همه‌جوره آدم رو خوب می‌کنه.
‫حداقل اینطور فکر می‌کرد.
‫کاشف به عمل اومد فقط...
‫تومور مغزی رو خوب نمی‌کنه.
‫بهتون... تسلیت می‌گم.
‫لطف دارین.
‫نباید خودمون رو درگیر ‫غم و اندوه کنیم.
‫مهمه که هر از گاهی ‫بی‌دلیل شادی کنیم.
‫علی‌رغم زندگی دشواری که داریم.
‫ایشون کی قراره برسن؟
‫تو راهه.
‫اهل موسیقی هستین؟
‫- خیر. ‫- هوم.
‫حتی وقوع جنگ هم دلیل نمی‌شه ‫که آدم نفس کشیدن رو فراموش کنه.
‫بعدا واسه نفس کشیدن ‫وقت پیدا می‌شه.
‫خوش اومدین.
‫آقای هوگه اومدن.
‫- قهوه میل دارین؟ ‫- بله، لطف می‌کنین.
‫دارم به شماره‌ی بیست و چهار ‫آموزش تنفس می‌دم.
‫بیست و پنج سالت شده؟
‫بله.
‫احتمالش هست این سن ‫آخرین سال زندگیت باشه.
‫این احتمال رو در نظر گرفتی؟
‫برام قابل پذیرشه.
‫در واکنش به شکنجه ‫خودت رو چطور می‌بینی؟
‫مطمئن نیستم.
‫تنها جواب بهش همینه.
‫من و تو قراره با هم کار کنیم.
‫ماموریت فوری داریم.
‫خب؟
‫کوئیسلینگ و مارتینسن می‌خوان ‫پسران نوروژی رو به زور...
‫برای جنگ با آلمانی‌ها به خدمت بگیرن ‫و اون‌ها رو توی روسیه، گوشت قربونی کنن.
‫سه هزار نفر فردا قراره ‫تو دفتر اسم‌نویسی باشن.
‫یه کاری کن که تا صبح ‫اونجا شبیه منقل زمینی بشه.
‫آکرزگاتا ۵۵. همینه.
‫ساختمان خالیه. ‫شب‌ها درش بسته می‌شه.
‫بایگانی رو منفجر می‌کنیم. ‫تموم می‌شه و می‌ره.
‫گریگرز، با هشت یا ده کیلو کار در میاد؟
‫آره. با ده کیلو می‌شه.
‫مکس، با سلووگ حرف زدم. ‫می‌تونه برامون سلاح جور کنه.
‫خوبه.
‫تالاک، تو هم مسئولیت ‫شناسایی آکرزگاتا رو داری.
‫ساعت هفت همدیگه رو ‫همین‌جا می‌بینیم.
‫بله، مجموعه‌ی خوبی دارم. ‫بفرما نگاه کن.
‫آکرزگاتا ۵۵. بفرما.
‫باید قبل از جلسه‌ی ساعت هفت، ‫حساب همه‌چی رو کرده باشیم.
‫آره. فهمیدم.
‫تکرار کن.
‫گفتی که تو و ...
‫تو و... مکس...
‫تالاک، اینطوری نمی‌شه.
‫ببین، نه...
‫صرفا چون توی کافه‌ایم ‫گفتم ظاهر شاد داشته باشم.
‫کارمون به اینجا کشیده؟ ‫حق نداریم به ملت لبخند بزنیم؟
‫اگه جنابعالی احساسات نداری، ‫ما مثل تو نیستیم.
‫راست می‌گی. کاملا درک می‌کنم. ‫لطفا فقط لبخندت رو بهش بزن.
‫بعدش که لبخندت تموم شد، ‫برگرد پی آکرزگاتا.
‫من که... تازه اونجا بودم.
‫- کلیدی که گرفتی... ‫- آره.
‫دیدی در رو باز می‌کنه یا نه؟
‫حاضره.
‫خیلی‌خب.
‫[هجدهم مه ۱۹۴۴]
‫- کلید رو آوردی؟ ‫- آره.
‫جای قشنگیه.
‫توش آدمه.
‫طبق برنامه پیش می‌ریم.
‫- مگه لازمه بگیم... ‫- حالا صبر می‌کنیم.
‫بذار یه نگاه به این بندازم...
‫سلام، چیزی می‌خواستین؟
‫- قضیه اینجا چیه؟ ‫- تا دیروقت باز نگه داشتیم.
‫فردا صبح قراره اینجا ‫حسابی شلوغ بشه. شما چطور؟
‫اومدیم تهویه اینجا رو بررسی کنیم.
‫آها، درسته. کار خوبی می‌کنین. ‫چون قراره کلی آدم اینجا باشه.
‫- خودمون رسیدگی می‌کنیم خانم. ‫- لطف می‌کنین.
‫آره، بده... ‫بده اینجا لطفا.
‫می‌دونی چیه؟
‫وقتی جوان‌هایی مثل تو رو می‌بینم ‫که بیکار یه گوشه ایستادین...
‫می‌دونی با خودم چی می‌گم؟
‫می‌گم: «این چه وضعشه؟»
‫اگه من امروز جوان بودم...
‫هر کاری می‌شد می‌کردم ‫که این کثافت‌ها رو بیرون کنم.
‫دروغ نگم الان دلم می‌خواد ‫بزنم دک و پوزتون رو بیارم پایین.
‫- هوم؟ ‫- ممنون، تشنه‌ام نیست.
‫مکس.
‫بسیارخب.
‫- من تشنمه. ‫- تعارف نکن.
‫- دمت گرم. ‫- قربونت.
‫معلوم هست اینجا چه خبره؟
‫من هم نمی‌دونم.
‫سوال خوبیه.
‫بذار یه چیز دیگه بهت بگم. ‫اگه می‌تونستم سمتشون می‌دویدم.
‫این پدرسوخته‌ها از سایه خودشون هم می‌ترسن.
‫قدیم‌ها که جوون بودم، ‫هیچ‌کس به گرد پام نمی‌رسید.
‫- زورم هم زیاد بود. ‫- درسته.
‫سال 1905 یه شبه رفتم درامن و برگشتم.
‫اونجا با نامزدم قرار داشتم.
‫بچه‌های امروزی دیگه ‫چه می‌فهمن عاشقی چیه.
‫اون زمان ما واسه ‫نامزدمون جون می‌دادیم.
‫انقدر سالم بودم ‫که هر روز شیر می‌خوردم.
‫آهای.
‫آهای! سلام! ‫این ساختمون قراره منفجر بشه!
‫پس از همه می‌خوایم خارج بشن!
‫- زود باشین! ‫- من اول می‌رم!
‫ماه ژوئیه... ‫فکر کنم سوم، چهارم ژوئیه...
‫نکنه ژوئن بود؟ ‫چرا، احتمالش هست.
‫شاید باورت نشه، مسیر رفت و برگشت ‫درامن رو یه شبه رفتم.
‫گمونم پنجم ژوئیه بود. ‫درست خاطرم نیست.
‫باید از اینجا برید، قربان.
‫- چی گفتی؟ ‫- از اینجا برید!
‫- برید! برید! ‫- خیلی‌خب.
‫و به نظرتون روز بعدش ‫توی روزنامه‌ها چی نوشتن؟
‫درسته.
‫هیچی!
‫تمام اون داستان‌هایی که ‫توی روزنامه‌ها می‌بینید،
‫اونا می‌گن چی باشه.
‫کار صاحبان‌شونه.
‫اونا میگن چی چاپ بشه و چی نشه.
‫هر دفعه همین‌طوره.
‫هنگام جنگ تمامی روزنامه‌ها باید سوزانده بشن.
‫اونا فقط آتیش‌بیار معرکه‌ان.
‫الو، مارتینسن هستم. بفرمایید.
‫به جهنم! هرچی کشیدم بسه!
‫گوستاو سونستبی؟
‫- بله. ‫- باید همراه با تشریف بیارید.
‫فقط یه لحظه.
‫فرستادنش اردوگاه گرینی.
‫اسمت رو بلدن.
‫می‌دونن کی هستی.
‫می‌دونستیم همچین اتفاقی میفته.
‫اینا رو بگیر و همیشه ‫همراه خودت داشته باش، شنیدی؟
‫نمی‌تونی اجازه بدی تو رو زنده با خودشون ببرن.
‫آلمان‌ها از این آپارتمان خبر دارن.
‫خیلی‌خب، من میرم.
‫ممنون.
‫خیلی ممنون.
‫مدارک.
‫کوله‌پشتیت هم بده بیاد.
‫بررسیش کن.
‫کجا میری، فیلد؟
‫سرکار.
‫شغلت چی هست؟
‫بیمه.
‫تو چی فکر می‌کنی؟ بیمه بهش می‌خوره؟
‫روز خوبی داشته باشی.
‫ممنون.
‫برو سر کارت.
‫پس نشناختنت؟
‫خوشبختانه، شبیه آدم‌های معمولی بودم.
‫هه.
‫تو خیلی چیزها هستی، گونار. ‫ولی معمولی فکر نکنم باشی.
‫تابحال فکر کردی وقتی همه‌چی تموم شد ‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫نه.
‫چرا اونوقت؟
‫الان نمی‌تونم ذهنم رو مشغول این موضوع کنم.
‫من یه کشوری آزاد می‌خوام، ‫بقیه‌ی چیزها توی اولویت بعدی هستن.
‫- کار عاقلانه‌ایه یه مدت آفتابی نشی. ‫- چی؟
‫دارم می‌گم کار عاقلانه‌ایه که ‫یه مدت آفتابی نشی.
‫آره، کار عاقلانه‌ایه.
‫هوا سرده.
‫چی شده؟
‫من...
‫با یکی آشنا شدم، یه تازه‌کار.
‫منظورت چیه؟
‫خانمه؟
‫می‌دونم دوست نداری، ولی...
‫می‌دونی، کاریش نمیشه کرد.
‫توی مشتمه.
‫چطور میشه که توی مشتت باشه؟
‫داشتم فکر می‌کردم اگه گیر افتادم چیکار کنم.
‫و الان می‌دونم دقیقاً باید چیکار کنم.
‫کسی گیر نمیفته، تالاک.
‫شرکت تسلیحاتی کونگزبرگ.
‫تعداد ۸۵۰تا نروژی مجبور شدن ‫تا واسه آلمان‌ها توپ جنگی سوئدی ارسال کنن.
‫متحدین بمبارون می‌کنن و ‫به فکر مردم غیرنظامی هم نیستن.
‫مرکز کونگزبرگ کاملاً نابود میشه.
‫ما یه فکر بهتری داریم. ‫ولی ممکنه دردسرساز بشه.
‫باید وارد کارخونه بشیم.
‫البته، نگهبان‌های آلمانی اونجا هستن،
‫ولی احتمالاً بشه بین ‫تعویض شیفت کار رو انجام داد.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- جنس‌ها کجان؟ ‫- کدوم جنس‌ها رو میگی؟
‫- مواد منفجره. ‫- داخله.
‫کدوم داخل؟
‫داخل کارخونه.
‫آره، من بیشتر از ۷۰ کیلو ‫مواد نفجره قاچاق کردم.
‫کی همچین دستوری بهت داده؟
‫نه، ما... ما فکر کردیم ‫شاید فکر خوبیه.
‫اینکه از داخل بمب‌گزاری کنید؟
‫دقیقاً.
‫نقشه این بود که قبل از ورود ‫همه‌چی رو آماده کنیم.
‫الان حداقل ۱۰ دقیقه زمان بیشتری می‌خوایم.
‫بستگی به زمانی داره که ‫نگهبان‌ها واسه گشت میرن.
‫خیلی‌خب، دست به کار شیم.
‫کلید داریم.
‫آره، ولی نمی‌خوایم اونا بویی ببرن.
‫ده دقیقه.
‫فقط پنج دقیقه‌ی دیگه.
‫یالا، تمومش کن.
‫سه دقیقه‌ی دیگه.
‫- فیتیله رو بده من. وقت نداریم. ‫- خیلی‌خب.
‫هیس، هیس، هیس
‫- باید همین الان بریم بیرون! ‫- باید فیتیله رو آتیش بزنیم.
‫- بجنب! ‫- آره!
‫بگیر! بگیر!
‫[هوکساند - ۲۰ کیلومتر تا کونگزبرگ]
‫مدارک، لطفاً.
‫پیاده شید، لطفاً.
‫خوبه. همه‌چی درسته.
‫به راه‌تون ادامه بدید.
‫هی! هی! هی! هی!
‫- هوی! هی! هی! ‫- یالا، بگو!
‫- بخون تا نشون بدیم چه‌ها ازمون ساخته‌ست. ‫- یوهو!
‫بیا نشون بدیم چه کاری ازمون برمیاد.
‫ولی... انگار خیلی تحت‌تأثیر قرار نگرفتن.
‫- خیلی تحت‌تأثیر قرار نگرفتن. ‫- اوه!
‫یه قانون جدید!
‫از الان به بعد، ‫نمی‌خوام هیشکی قبل مأموریت،
‫حین مأموریت، بعد از مأموریت نشئه کنه.
‫مأموریت که تموم شد، ‫بعد از اینکه همه جاشون امن بود،
‫اونوقت من دیگه گیر نمی‌دم.
‫همگی متوجه شدید؟
‫میری؟
‫لندن کارم دارن.
‫- می‌دونی چرا؟ ‫- نه.
‫وقتی نیستم دسته‌گل به آب نده.
‫همه‌مون طبق برنامه پیش می‌ریم.
‫خوبه.
‫گونار؟
‫ارلینگ.
‫- پارسال دوست امسال آشنا. ‫- آره، البته.
‫- این آنلاگه. ‫- اوه، سلام.
‫- سلام، گونار هستم. ‫- آنلاگ.
‫حالت چطوره؟
‫از بچگی همدیگه رو می‌شناختیم.
‫باهم کوهنوردی می‌رفتیم ‫قبل از اینکه...
‫قبل از اینکه، خب...
‫آره، تمام اون ماجراها.
‫بابات چطوره؟
‫اونم خوبه، مرسی.
‫حال خودت چطوره؟ ‫پیش پدرت کار می‌کردی؟
‫خب، اونجا یکم شلوغ شدش.
‫این روزها به قول معروف ‫از این کار به یه کار دیگه میرم.
‫آره، زندگی همینه دیگه.
‫بعضی وقت‌ها سخت می‌گذره.
‫جایی میری؟
‫نه، فقط یه سفر کاریه.
‫زندگی پرمشغله‌ای داری؟
‫آره، یه همچین چیزی.
‫- خیلی از دیدنت خوشحال شدم. ‫- منم همین‌طور.
‫- خیلی‌خب، می‌بینمت. ‫- می‌بینمت.
‫[لندن، نوامبر ۱۹۴۴]
‫آره، خیلی خوبه.
‫ممنون.
‫روز خوش.
‫اعلیحضرت.
‫اسمت چیه؟
‫ارلینگ فیلد؟
‫هارولد سورنسن.
‫یه برقکار از گرفسن.
‫عالی‌جناب.
‫خب، من خلی مشتاق بودم،
‫ولی متأسفانه باید تنهاتون بذارم.
‫باعث افتخاره.
‫همچنین.
‫ناهار خوبی داشته باشی.
‫بفرمایید.
‫با اجازه من جای جفت‌مون سفارش دادم.
‫آه...
‫ممنون، اعلیحضرت. ‫به نظر خوشمزه میاد.
‫نو‌ش جان.
‫شنیدم توی زادگاه‌ت اسلو ‫به دستاوردهای بزرگی رسیدی.
‫ممنون. دوست دارم برگردم ‫و کارهای بزرگ‌تری کنم.
‫می‌دونی...
‫تو بیشتر از من باید بخوری، پسرم.
‫خیلی لطف دارید، ممنون.
‫و البته، همین‌طور هم هست.
‫بازم برمی‌گردی زادگاه‌ت.
‫و لعنت بهش، ‫باید آسیب بیشتری بهشون بزنی.
‫امیدوارم بتهوون پخش کنن.
‫هرگز اون جلسه رو فراموش می‌کنم.
‫انگار که خود شاه شخصاً دستور ‫اخراج اون عوضی‌ها از کشور رو داده.
‫ولی قبل از اینکه خونه برگردم، ‫یه پیام دیگه‌ای به دستم رسید.
‫[مدیر مقر فرماندهی عملیات ویژه] ‫[لندن]
‫آمم...
‫اون موقع بود که تالاک و گریگرز...
‫با دوتا فراری آلمانی از نیروهای هوایی ‫لوفت‌واف ارتباط برقرار کردن.
‫یا حداقل کسایی که فکر می‌کردن ‫فراری‌های آلمانی هستن.
‫[۱۳ نوامبر ۱۹۴۴]
‫گریگرز درجا فوت کرد.
‫تالاک تیر به صورتش خورد.
‫به بیمارستان نظامی کریگزلازارتا بردنش.
‫اگه من توی اسلو بودم، ‫اون جلسه رخ نمی‌داد.
‫خودم اجازه‌ی این کارو نمی‌دادم. ‫اونا هم کشته نمی‌شدن.
‫ولی من اونجا نبودم.
‫آدم نمی‌دونه زیر شکنجه ‫ممکنه چه واکنشی نشون بده.
‫زبون باز می‌کنی و...
‫نمی‌تونی اطرافیانت رو پنهون کنی.
‫اگه شدنی بود، هیچکس دلش ‫نمی‌خواست توی اون شرایط باشه.
‫اگه حرفی هم بزنی، ‫کسی نمی‌تونه تو رو مقصر بدونه.
‫ولی هزینه‌برداره.
‫دستورات جدیدتون.
‫[دستور شماره‌ی ۲۴]
‫[قتل...]
‫آره. شنیدم که جنبش مقاومت...
‫بعضاً باید واسه جون ‫بقیه‌ی نروژی‌ها تصمیم می‌گرفت.
‫آمم...
‫درسته.
‫شما هم تصمیمی گرفتید؟
‫تجربه‌ای از جنگ داری؟
‫خیر، ندارم.
‫ولی والدینم دارن.
‫پس فکر کنم احتمالاً والدینت ‫درک بهتری از صحبت‌های من دارن.
‫هوم.
‫می‌خوام خطاب به همه‌ی شما بگم...
‫امیدوارم که هرگز جنگ رو تجربه نکنید،
‫تا وقتی که زنده‌اید.
‫چون اتفاقی که توی جنگ میفته اینه که ‫تفاوت‌های نامحسوس رنگ می‌بازن و...
‫اتفاقات سیاه و سفید میشن.
‫و بعد به خودتون میاید و می‌بینید ‫قوانین کاملاً جدیدی حاکم شدن.
‫من در جین مقاومت هشت تن از ‫عزیز‌ترین دوستانم رو از دست دادم،
‫و همه‌ی اینا کار آلمان‌ها بود.
‫ولی اگه یکی با زدن ‫زیرآب دوست‌های صمیمی‌تون...
‫اونا رو به کشتن می‌داد ‫شما چیکار می‌کردید؟
‫اگه من بودم خیلی خوشحال نمی‌شدم.
‫نمی‌شدی.
‫ولی شما دستور قتل نروژی‌ها رو دادید؟
‫سؤال دیگه‌ای ندارید؟
‫اینا بدترین‌هاشون هستن.
‫همه‌شون نروژی‌ان.
‫مارتینسن متعصب‌ترین ‫نازی توی کشوره،
‫ولی زمان بیشتری ‫واسه برنامه‌ریزی نیاز داریم.
‫فکر کنم باید از این شروع کنیم. ‫هدف آسونیه.
‫اون مستقیماً مسئول مرگ ‫چندین تن از افرادمونه.
‫هدف گیری کنید!
‫شلیک!
‫می‌تونم از یکی دیگه بخوام، گونار، ‫اگه فکر می‌کنی برات زیادی سخته.
‫اگه خودمون حاضر به انجامش نباشیم ‫نمی‌تونیم از نیروهامون چیزی بخوایم.
‫قبول می‌کنم.
‫یکی رو همراه‌ت ببر.
‫و... باید روی یه چیز ‫به توافق برسیم.
‫تمام این حرف‌ها بین خودم و خودت می‌مونه.
‫با خودمون اینا رو به گور می‌بریم.
‫اینکه کی کدوم رو کشته، کجا بوده، ‫اینا اطلاعاتیه که باهامون دفن میشه.
‫شنیدی چی گفتم؟
‫ببخشید.
‫دیدم از منطقه‌ی یک اومدید.
‫اونجا زندگی می‌کنید؟
‫بله.
‫ازش راضی هستید؟
‫چطور مگه؟
‫به نظرتون محله‌ی خوبیه؟
‫البته.
‫همسایه‌هاش خوبن؟
‫اینورها تنوع زیادی داره.
‫مخصوصاً این روزها.
‫منظورتون چیه؟
‫همسایه‌ای داشتید که خوب نباشه؟
‫آره، شده.
‫چقدر باهم فاصله داشتید؟
‫گونار، خودشه.
‫من اون یکی رو برمی‌دارم.
‫نمیشه با یه کارت بازی کنی؟
‫همه رو می‌ذارم وسط.
‫زرنگ شدی!
‫اوه.
‫خیلی ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫وایسا!
‫این واسه شماست.
‫بفرمایید.
‫آمم...
‫اتفاقاتی که حین جنگ براتون افتاد ‫بعدش شما رو اذیت کرد؟
‫نه، چون جین جنگ من به...
‫بدترین شکل ممکن زندگی کردم،
‫بنابراین هرگز چشم روی هم نمی‌ذاشتم،
‫و خیلی محتاطانه پیش می‌رفتم.
‫چون اگه غیر از این بود، ‫کارم رو یک‌سره می‌کردن.
‫خب، داشتم بیشتر راجع‌به...
‫جنبش مقاومت و نیروهای خودی‌ای ‫که کشتید صحبت می‌کردم.
‫درسته، ولی مگه قبلش راجع‌به ‫این موضوع صحبت نکردیم؟
‫چرا، ولی خیلی جواب شفافی بهش ندادید.
‫ظاهراً به تعداد...
‫هشتاد و دو مرتبه توی ‫اردوگاه کار اجباری بود.
‫خب، من دقیق نشماردم، ‫ولی به نظر باید همین حدود باشه.
‫ما افرادی که نازی بودن رو ‫تک تک می‌بردیم و می‌کشتیم.
‫و اونایی که قصد اقدام به کاری...
‫در جهت آزادی دوباره‌ی نروژ انجام بدن.
‫یعنی هیچ رحمی درکار نبود؟
‫خیر.
‫برو سراغ شماره‌ی دو.
‫باشه.
‫نه، نه.
‫اگه به من بود ‫احتمالاً جای این دوتا رو عوض می‌کردم.
‫استراپ و فین کاس، نمی‌دونم.
‫- این کوچیک‌ترین‌شونه، پس... ‫- خیلی‌خب.
‫پس هرگز پرهیز از خشونت ‫هرگز توی برنامه‌ی کاری‌تون نبود؟
‫پرهیز از خشونت؟
‫بله.
‫گاندی؟
‫اسم گاندی رو تابحال شنیدید؟
‫گاندی علیه نازی‌ها نجنگید.
‫پرهیز از خشونت ‫روی کاغذ خیلی هم خوبه.
‫ولی عملاً شدنی نیست،
‫مخصوصاً اگه اونایی که...
‫ارزشی واسه انسانیت قائل نیستن، ‫به کشورت حمله کنن.
‫فکر می‌کنم دقیقاً همون موقع‌ست که مهمه.
‫پس باید وارد جزئیات این مسئله ‫بشیم و بگیم آیا باید جنگ دیگه‌ای لازمه؟
‫البته اگه هردو زنده بودیم.
‫بسیارخب، اگه جنگ دیگه‌ای شد ‫باز باهم حرف می‌زنیم.
‫بله.
‫خب، بریم سراغ ‫سروان لینگ و شرکتش.
‫خیلی از ریوکانی‌ها توی شرکت لینگ بودن.
‫آه...
‫بفرمایید.
‫ولی آیا تمامی شهروندانی که کشته شدن ‫مرتکب اقدامی نابخشودنی شدن؟
‫بله.
‫و این گاهاً پیامد بزرگی داشت؟
‫برای مثال کارل مارتینسن؟
‫خب، در مورد پرونده‌ی مارتینسن ‫همه‌چی واضح و شفاف بود.
‫پس فط از مسیر بلیندرنوین می‌ریم.
‫اون معمولاً تا انتها میره.
‫از اینجا می‌تونید دیده‌بانی بدیم.
‫اینجا هم مشه مخفی شد.
‫سبواگ، یه دست می‌رسونی؟
‫اون مسئول قتل‌عام نروژ بود.
‫اون یهودی‌های نروژی رو ‫به اردوگاه کار اجباری فرستاد.
‫می‌تونه احتمالاً اون رو...
‫بزرگ‌ترین قاتل دست‌جمعی ‫تاریخ معاصر نروژ بدونی.
‫بنابراین باید به حسابش می‌رسیدیم.
‫[هشتم فوریه‌ی ۱۹۴۵]
‫پسرت چطوره؟ ‫اون مسابقه‌ی اسکی رو برد؟
‫مرسی که یادت بود. ‫در واقع مسابقه‌ش امروزه.
‫امروزه واقعاً؟
‫خب، بگو براش آرزوی موفقیت کردم.
‫ممنون.
‫امروز خیلی سرده، نه؟
‫به نظرتون قربانی چند نفر...
‫ارزش گرفتن جون مارتینسن رو داشت؟
‫بعد از اینکه مارتینسن رو زدیم،
‫آلمان‌ها واسه انتقام دست به کار شدن.
‫اقدام‌شون جوری بود که...
‫ما دست از کشتن ‫نفرات بعدی لیست برداشتیم.
‫ولی ظرف دو شب، اونا...
‫تعداد ۲۸ نفر از ما نروژی‌ها رو ‫توی پادگان کشتن.
‫خیلی‌هاشون اعضای خوب مقاومت بودن و...
‫تعدادی هم نیروی بدشانس ‫که هیچ کاری نکرده بودن.
‫ارزشش رو داشت؟
‫نمیشه جواب چنین سؤالی رو داد.
‫ارزش آزادی چقدره؟
‫یکی از اعضای خانواده‌ی من ‫توسط اعضای مقاومت به قتل رسیده.
‫هوم؟
‫گفتم یکی از اعضای خانواده‌ی من ‫توسط اعضای مقاومت به قتل رسیده.
‫که اینطور. از این بابت متأسفم.
‫می‌دونی چه جرمی مرتکب شده؟
‫این... مشخص نیست.
‫فکر می‌کنم خبرچینی بود. ‫خبرچینی یکی رو کرده بود.
‫بله. توی جنگ خیلی از این اتفاقات میفتاد.
‫امیدوار بودم شما ‫اطلاعات بیشتری از این اتفاق داشته باشید.
‫جداً؟ اسمش چی بود؟
‫ارلینگ سولهم.
‫نامه‌ای به دست‌مون رسیده بود.
‫معنیش اینه که ‫آدم‌هامون توی اداره‌ی پُست...
‫آدرس این نامه به پلیس ایالتی رو تغییر دادن.
‫فرستنده اطلاعاتی رو ارسال کرده که ‫می‌تونه منجر به دستگیری تو و دیگران بشه.
‫توی نامه اسم تو و چند نفر دیگه‌ای که ‫با تو هم‌دست هستن رو نوشتن.
‫هویتت رو افشا کرده.
‫[ارلینگ سولهم]
‫نه، متأسفانه این اسم رو به یاد نمیارم.
‫«خطاب به کمیسر پلیس ایالتی اسلو»
‫«اخیراً بنده با کسانی که در خرابکاری و...
‫فعالیت‌های غیرقانونی دیگه ‫دست داشتن در ارتباط بوده‌ام.»
‫ولی حالا دیگه باید ادامه بدیم.
‫یا اینکه ببینیم...
‫خیلی ممنون از سؤالات امروزتون.
‫«من حرف‌ها و متن‌های زیادی ‫درباره‌ی اقدامات وحشیانه شنیدم...
‫که به اصطلاح غیرنظامیان ‫اون‌ها رو نقل می‌کردن.»
‫سولهم غیبش زد...
‫قبل از اینکه بخواد دوباره ‫با گشتاپوها تماسی برقرار کنه.
‫ترتیب ماجرا رو میدی؟
‫بله.
‫من معتقدم که آزادی حدی نداره.
‫به همین خاطره که جنگ ‫به طرز غیرقابل تحملی سخته،
‫به همین خاطره که ‫غلبه به خط مقدم کار غیرممکنیه.
‫چرا که یا آزادیه،
‫یا مرگ.
‫«ترجیح میدم که توی نامه ‫اطلاعات زیادی رو فاش نکنم،
‫ولی می‌تونم بگم که ‫اطلاعاتی راجع‌به سونستبی،
‫هوگلند و هیبرگ، که می‌دونم...
‫توی خیلی بهشون علاقمندی رو دارم.
‫«همچنین نمی‌خوام پای ‫پلیس شهری به ماجرا باز بشه،
‫چون به اونا اعتمادی نیست.»
‫«اگه تونستی به اسلو بیای،
‫اونوقت من فوراً به دیدنت میام.»
‫«با احترام، ارلینگ سولهم.»
‫می‌تونم با شما دوتا صحبت کنم؟
‫یه فنجون قهوه میدی؟
‫اینجا رو.
‫از طرف ریوکانیه.
‫می‌شناسیش؟
‫ماشین پلیس آلمان رو با خودت ببر.
‫لباس غیرنظامی بپوش.
‫اینم مدارک.
‫سولهم الان سرکاره.
‫- اینجا زندگی می‌کنه. ‫- خیابون سم عیدز.
‫- اوهوم. ‫- بخاطر نامه ازش تشکر کن.
‫بعدش ازش بخواه ‫واسه مصاحبه به اسلو بیاد.
‫بگو پلیس آلمان خیلی قدردان ‫این زحماتیه که به خودش داده،
‫و اینکه ۲۰۰ هزار پاداش ‫توی اسلو در انتظارشه.
‫دویست هزارتا؟
‫احتمالاً واسه همینه که راضی شده.
‫ببرش بیرون شهر و...
‫یه گلوله حرومش کن.
‫اسلحه‌ات رو بذار زمین!
‫برو پشت پیشخوان.
‫برو پشت پیشخوان! حرف نزن.
‫برو!
‫ارلینگ سولهم؟
‫سلام. ممنون بابت مکاتباتت.
‫زنگ خطر! زنگ خطر!
‫چیکار می‌کنید؟
‫پیاده شو!
‫بیرون! برو بیرون! یالا!
‫بیرون!
‫یالا.
‫بیرون! بیرون!
‫شما دوتا رو نمی‌دونم، ‫ولی من یه دستشویی باید برم.
‫[۲۷ فوریه‌ی ۱۹۴۵]
‫متوجه شدی؟
‫نه.
‫خوبه.
‫درسته.
‫ما آزادیم! صلح برقراره!
‫نروژ با خوشی حالا تولد دوباره‌ی ‫آزادی خودش رو توی این...
‫سه روزِ پرجوش و خروش جشن گرفته.
‫ما در آغاز بهار، همه اشتیاق ‫و امیدی که هر زن و مرد نروژی...
‫توی قلب خودش حمل کرده‌ رو ‫با شادی جشن گرفتیم.
‫عدالت اجرا خواهد شد.
‫اون گروه کوچک از خائنین...
‫که به مردان کشور خود خیانت کرده بودند...
‫آقای کوئیسلینگ، ‫ایشون هالور ریورود هستن.
‫ایشون توی داخائو و ماتازن زندانی بودن.
‫به نظرم باید به حرف‌هاشون گوش بدید.
‫بهتره حرفی نزنید.
‫ممنون، ممنون.
‫سلام.
‫می‌خواستم ببینم میشه ‫این کتاب رو برام امضا کنید؟
‫البته.
‫آمم...
‫باعث افتخاره.
‫خدای من، خب...
‫واقعاً خیلی مجذوب این وقایع شدی، مگه نه؟
‫بله.
‫درسته.
‫خب، امیدوار بودم شما چیزی ‫راجع‌به برادر پدر پدربزرگم بدونید.
‫نه، متأسفم، عزیزم.
‫اون زمان اتفاقات زیادی افتاده.
‫بله.
‫منو ببخش.
‫درک می‌کنم.
‫به هرحال ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫توی سرم پنج کشو دارم.
‫سه کشوی بالایی رو همیشه باز می‌ذارم.
‫چهارمی رو گه‌گداری باز می‌کنم.
‫کشوی پایینی رو در ۸ می ۱۹۴۵ بستم و...
‫از اون زمان تاکنون باز نکرده‌م.
‫اینجوری بود که تونستم ‫این سال‌ها رو دَووم بیارم.
‫واسه تعداد انگشت‌شماری از ما بد نبود.
‫[از راست به چپ: ریدون آندرسون، ‫مکس مینس، کنت هوگلند...
‫[گودرن کولت، جنز کریستین هاگ]
‫[گردهمایی گروهان لینگ - سال ۱۹۴۹]
‫ولی واسه بعضی‌ها حتماً خیلی سخت گذشته.
‫آندریاس از روز آزادی معتاد شده بود.
‫همه می‌دونستن کیه.
‫توی کافه‌های اسلو ‫هیچکس پولی ازش نمی‌گرفت.
‫واسه ۱۲ سال، ‫از این کافه به اون کافه می‌رفت.
‫آندریاس سال ۶۵ ‫با اسلحه خودکشی کرد.
‫آره، حس می‌کردم حال و روز خوشی نداره،
‫ولی اون زمان نمی‌دونستم ‫چقدر اوضاعش بده.
‫و واسه ۵۰ سال آزگار عذابم داد.
‫اولین باری که گونار رو دیدم ‫سال ۱۹۹۸...
‫[گونار سونستبی هرگز ‫توسط آلمان‌ها دستگیر نشد.]
‫[وی حین جنگ بیش از ۲۰ ‫مأموریت خرابکارانه مرتکب شد.]
‫[او پرافتخارترین شهروند ‫نروژی محسوب می‌شود و...]
‫[تنها شهروندی که ‫صلیب جنگی با سه شمشیر دریافت کرد.]
‫[گونار با دختری که عاشقش بود، ‫انی کرین سال ۱۹۵۳ ازدواج کرد.]
‫[با وجود سلامتِ رو به زوالش، ‫او تا مدت کوتاهی پیش از مرگش...]
‫[به سخنرانی‌های گسترده ادامه داد.]
‫[او ۷۰ سال از عمر خود را ‫صرف کمک به کسانی که...]
‫[تحت تأثیر اثرات جنگ بودند کرد.]
‫[زمانی که به ۹۴ سالگی رسید، ‫سوار تاکسی‌ای به مقصد اسلو شد،
‫و در تخت آرامید.]
‫[او به غایت خود رسیده بود.]
‫[گونار سونستبی] ‫[۱۹۱۸ - ۲۰۱۲]
‫[موزه‌ی جبهه‌ی داخلی نروژ یک کپی از...
‫نامه‌ی ارلینگ سونستبی ‫به پلیس آلمان رو داره]
‫[گونار سونستبی همیشه به وضوح اشاره کرد ‫که مابقی اعضای خانواده‌ی سولهم...
‫همگی ضد‌نازی و مشهور به ‫نروژی‌های درستکار بودن.]