‫[16 سپتامبر، 1977]
‫♪ درود بر تو ای مریم، پر از نعمت، ♪
‫♪ تو برگزیده‌ای بین عروسان و دختران پاکدامن ♪
‫♪ میوه درون تو مبارک است، ای مبارک ♪
‫♪ از بطن تو ♪
‫♪ عیسی ♪
‫♪ دعا کن ♪
‫♪ برای کسانی که تو را عبادت می‌کنند ♪
‫♪ برای گناهکاران ♪
‫♪ برای بی‌گناهان ♪
‫♪ و برای ضعیفان ♪
‫♪ برای مظلوم‌ها و قدرتمندان ♪
‫♪ که خودشان هم گرفتارند ♪
‫♪ رحم خود را ♪
‫♪ نشان ده ♪
‫[با اظهار تاسف ماریا کالاس ‫در ایفای نقش توسکا قادر به اجرا نیست]
‫♪ دعا کن ♪
‫♪ برای کسانی که زیر ستم ♪
‫♪ سر خم کرده‌اند و تحت ♪
‫♪ سرنوشت شوم قرار گرفته‌اند ♪
‫♪ برای ما ♪
‫♪ برای ما دعا کن ♪
‫♪ همیشه دعا کن ♪
‫♪ و در لحظه‌ی ♪
‫♪ مرگ ما ♪
‫♪ برای ما دعا کن ♪
‫♪ دعا کن ♪
‫♪ ای مریم مقدس... ♪
‫♪ در لحظه‌ی مرگ ♪
‫♪ درود! ♪
‫♪ آمین! ♪
‫[ماریا]
‫[یک هفته قبل]
‫صبح بخیر!
‫نود و نه درصد توجه‌ت به غذاست.
‫و یک درصد به عشق.
‫کمرت چطوره، فروچو؟
‫دکتر گفت مثل یه شاخه خشک و شکننده‌اس.
‫خب، باید مواظب باشی.
‫وقتی چیزی ازت می‌خوام، ‫گاهی باید بهم بگی نه.
‫مواظبم، خانم.
‫به همین دلیل جرات نمی‌کنم بهتون نه بگم.
‫سلام.
‫صبح‌بخیر.
‫تا ساعت دو خواب بودم،
‫و بعد اون اومد تو اتاقم.
‫و خیلی واضح بهش گفتم،
‫«می‌دونم تو مُردی.»
‫رفت؟
‫آره رفت، که خیلی ازش بعیده.
‫شاید وقتی مردها می‌میرن، ‫بهتر می‌شه باهاشون کنار اومد.
‫شاید.
‫به هر حال، خانم،
‫امروز ساعت ۱۱ دکتر میاد.
‫فروچو وقت دکتر رو براتون گرفته.
‫امروز نمی‌تونم دکتر ببینم. ‫سرم شلوغه.
‫می‌تونید در مورد توهماتی که می‌بینید بهش بگید،
‫و احتمالاً داروهاتون رو عوض می‌کنه.
‫من از داروهام و اثراتشون کاملاً راضیم.
‫از تئاتری که پشت پلکام می‌بینم خوشحالم.
‫دکترها معمولاً بینش و الهام رو بیماری تلقی می‌کنن،
‫در حالی که در واقع ‫نوعی سلامت عقله که اونا نمی‌فهمن.
‫درسته؟
‫خانم، اگه اجازه بدید،
‫دقیقاً سرتون واسه چی شلوغه؟
‫برونا، می‌خوام گوش بدی.
‫و می‌خوام صادق باشی.
‫♪ الهه... ♪
‫♪ پاکدامن ♪
‫♪ الهه پاکدامن ♪
‫♪ که بی‌وقفه... ♪
‫♪ می‌تابی ♪
‫♪ این ♪
‫♪ مقدسان ♪
‫♪ این مقدسان ♪
‫♪ درختان کهن و مقدس ♪
‫♪ به سوی ما روی کن ♪
‫♪ چهره زیبای خودت را به ما نشون بده ♪
‫♪ چهره زیبای خودت را ♪
‫♪ آه ♪
‫♪ چهره زیبای خودت ♪
‫♪ بدون ابر ♪
‫♪ و بدون حجاب ♪
‫♪ و بدون پرده ♪
‫خب؟
‫خیلی...
‫باشکوه بود.
‫ممنون.
‫خانم، جای پیانو خوبه؟
‫درست نیست.
‫ولی چون مهربونم، بذارش همون جا باشه.
‫راستی یه گروه فیلمبرداری تلویزیونی قراره ‫تا یه ساعت دیگه بیان ازم مصاحبه بگیرن.
‫شاید بهتره زیرسیگاری‌ها رو قایم کنی.
‫[ماندراکس] ‫(داروی آرام‌بخش و خواب‌آور)
‫- می‌تونم بیام تو، خانم؟ ‫- فقط اگه لازمه.
‫چی خوردید؟
‫من همیشه هر کاری دلم می‌خواست کردم.
‫و دنیا هم هر کاری دلش خواست باهام کرد.
‫می‌دونید منظورم چیه، خانم.
‫امروز صبح فقط ماندراکس خوردم.
‫چند تا؟
‫دو تا.
‫باید برم جایی و می‌خوام ماندراکس همراهم باشه.
‫ماندراکس همدم قابل‌اعتمادی برای بیرون رفتن نیست.
‫من می‌برمتون.
‫- کجا می‌خواید برید؟ ‫- پیاده می‌رم.
‫چون می‌خندی.
‫برونا راجب آواز خوندنتون چی گفت؟
‫گفت باشکوه بود.
‫اون یه خدمتکاره.
‫و خدمتکارها طبیعتاً نمی‌تونن اپرا رو بشناسن؟
‫صلاحیتش رو ندارن که قضاوت کنن.
‫می‌دونم کجا می‌رید.
‫گفت «باشکوه» بود،
‫و قبلاً گفت «فوق‌العاده.»
‫پس...
‫باشکوه یعنی
‫تصمیم گرفتید امتحان کنید؟
‫آره. بر اساس حرف یه خدمتکار.
‫- خانم، این گروه تلویزیونی... ‫- هوم؟
‫واقعیه؟
‫می‌خوام پیانو رو بذاری کنار اون یکی پنجره.
‫و از امروز صبح،
‫چی واقعی و چی غیرواقعیه
‫به خودم مربوطه.
‫بله، خانم.
‫راستی من برای وقت دکتری
‫که بدون اجازه‌م گرفتی اینجا نیستم.
‫خانم، باید...
‫لغوش نکن. بگو کمرتو ببینه.
‫داری یه کم خمیده می‌شی.
‫محض احتیاط اگه گروه تلویزیونی واقعی باشن.
‫[پرده اول: الهه]
‫خانم کالاس.
‫می‌خوام زندگی‌تون رو با شما مرور کنم.
‫بازجوی خوش‌قیافه همیشه جوابای صادقانه‌تر می‌گیره.
‫باید بهتون بگم ماریا یا خانم کالاس؟
‫هر دوش خوبه.
‫من خانم کالاس رو ترجیح می‌دم.
‫پس اونم عالیه.
‫مگه اینکه حس کنید قربانی این هویت شدید؟
‫خیلی چیزا در موردم نوشتن،
‫و خیلیاش ناعادلانه‌اس.
‫داستان‌هایی که... کاملاً ساختگی‌ان.
‫بشینیم؟
‫باشه، شروع کنید.
‫آماده‌س.
‫من ذاتاً سرکش هستم.
‫یه بار شنیدم که تمام لباساتون رو آتیش زدید.
‫چه لباسی؟
‫لباس‌های قدیمی تئاتر.
‫درسته.
‫آفرین.
‫ارزش وقت رو داره.
‫لباس‌هام رو قبل از ترک میلان، سوزوندم.
‫می‌تونم دلیلش رو بپرسم؟
‫نه، نمی‌تونی.
‫خب، آخرین بار کِی روی صحنه اجرا کردید؟
‫سوالاتت باید مصرانه‌تر باشن.
‫لباس‌های تئاترم رو سوزوندم ‫چون بخشی از گذشته بودن.
‫و برای اینکه به سوال کم‌اهمیت‌ترت جواب بدم،
‫آخرین بار چهار سال و نیم پیش اجرا کردم.
‫چون اجرا روی صحنه هم بخشی از گذشته‌ست.
‫دیگه اجرا نمی‌کنید؟
‫نه.
‫پس بهم بگید رو صحنه بودن چه حسی داشت؟
‫شور و شوق.
‫حالت نشئگی.
‫گاهی فکر می‌کردم خود صحنه آتیش می‌گیره.
‫و روزهای بد چطور؟
‫خب، دو تا جنبه وجود داره.
‫یه جنبه میگه بجنگ.
‫و اون یکی میگه، ‫«خیلی بدی، و باید خجالت بکشی.»
‫متأسفانه تماشاچی‌ها انتظار معجزه دارن.
‫من دیگه نمی‌تونم معجزه کنم.
‫شاید بتونیم یه کم در مورد زندگیتون ‫دور از صحنه حرف بزنیم.
‫زندگی‌ دور از صحنه وجود نداره.
‫صحنه تو ذهنمه.
‫باید برم.
‫- برید؟ ‫- آره.
‫نه، ما سه ساعت وقت داشتیم.
‫پس با من بیا.
‫کجا؟
‫الهه گفت، «با من بیا،»
‫و واقعاً لازم نبود بپرسیم کجا.
‫پس باهاتون میام، هر جا که میرید.
‫با هم پاریس گردی کنیم.
‫سرپیش‌خدمتم میگه ماندراکس ‫همدم خیلی غیرقابل‌اعتمادیه، اما
‫من فکر می‌کنم ما ترکیب بی‌نقصی هستیم.
‫♪ نگاه کن! تاریکی شبانه ‫از چهره آسمان زدوده می‌شود ♪
‫♪ سقف وسیع آسمان خود را ‫از لباس شب در میاورد... ♪ ‫می‌بینی؟
‫وقتی با تو و دوربینت هستم، ماندراکس،
‫لازم نیست اجرا کنم، ‫چون بقیه دارن اجرا می‌کنن.
‫♪ کار کنیم! کار کنیم! ♪
‫♪ بزن، چکش رو بزن ♪
‫♪ کیه که روزای یه کولی رو
‫زیباتر می‌کنه؟ ♪
‫♪ کیه که روزای کولی رو ♪
‫♪ زیباتر می‌کنه؟ ♪
‫♪ کیه؟ ♪
‫♪ کیه که روزا رو زیباتر می‌کنه؟ ♪
‫♪ کیه که روزای کولی رو ♪
‫♪ زیباتر می‌کنه؟ ♪
‫♪ اون دختر کولی! ♪
‫دیر کردم.
‫تو ماریا کالاس هستی.
‫تو دیر نکردی. بقیه زود اومدن.
‫مثل اینکه من یه پرنده‌ی سیاه باشم، ‫داری خرده نون می‌پاشی...
‫و صحنه یه میز غذا برای پرنده‌س.
‫هوم؟
‫معلومه که جواب نمیده.
‫هرچند امروز صبح برای برونا آواز خوندم،
‫و گفت فکر می‌کنه باشکوه بودم.
‫برونا کیه؟
‫برونا خدمتکارمه.
‫داشت املت درست می‌کرد.
‫املت‌های عالی درست می‌کنه.
‫چیز زیادی از اپرا نمی‌دونه.
‫و هر چی می‌دونه، از من یاد گرفته.
‫و اون چیزی که از من یاد گرفته ‫اینه که همیشه تعریف کنه.
‫پس من بر اساس حرف یه خدمتکار مطیع اینجام.
‫می‌دونی، پرنده‌های سیاه یه آواز دارن.
‫اگه یه صفحه‌ش رو بخری، ‫روی برچسبش فقط می‌نویسه،
‫«آواز پرنده‌ی سیاه.»
‫باید یه آوازی باشه به اسم «آواز انسان».
‫می‌خوام قبل از اینکه ول کنم، بخونمش.
‫ول کنی؟
‫ماریا...
‫تو گفتی میای اینجا و حداقل ‫می‌فهمی که هنوز صدات رو داری یا نه.
‫من معلم تکرار نیستم. ‫نیومدم که بهت یاد بدم.
‫اصلاً نمی‌تونم چیزی بهت یاد بدم.
‫اما اگه بشنوم، می‌فهمم.
‫پوچینی می‌فهمه.
‫پوچینی مُرده، ‫و شاید از این بابت خوشحال باشه.
‫چطوره همینجا بایستیم و جوری نگاه کنیم ‫انگار که لبه‌ی آینده باشه؟
‫چی می‌خوای بخونی؟
‫یه ترانه‌ی عاشقانه.
‫- عاشق کی هستی؟ ‫- حدس بزن.
‫زشت و مُرده.
‫- هنوز آقای اوناسیس؟ ‫- اوهوم.
‫هر شب میاد پیشم.
‫دست از سرم بر نمی‌داره. ‫عاشق اینم که بفرستمش بره.
‫آخرین بار کِی اجرا کردی؟
‫خیلی وقت پیش.
‫حالم رو بد کرد.
‫فتق گرفتم و پاهام بنفش شد.
‫همه چیز ورم کرد، جز اعتماد به نفسم.
‫ژاپن بودم،
‫و همه‌ی دکترای ژاپنی می‌گفتن، ‫«این چی‌ کار کرده؟»
‫و آدمام گفتن، ‫«خب، این الهه، خواننده‌ی اپراست.»
‫و اونا گفتن، ‫«پس چرا شبیه یه قورباغه بنفش به نظر می‌رسه؟»
‫پس برگشتم پاریس.
‫و تو آپارتمانم نشستم، ‫از پنجره بیرون رو نگاه کردم و گفتم،
‫«تیک‌تاک، تیک‌تاک. اون حیوان مرده»
‫«صدام رفته. حالا باید چی ‌کار کنم؟»
‫ماشینم رو آوردم.
‫می‌تونم ببرمت به سلول زندانت
‫تو خیابون ژرژمندل اگه اینو می‌خوای.
‫برونا مادرم، خواهرم،
‫دخترم، خدمتکارمه.
‫فروچو پدرم، پسرم، برادرم، سرپیش‌خدمتمه.
‫یه آپارتمان شلوغ و وحشتناکه.
‫هنوز نمی‌خوام برم.
‫باشه، پس یه فکری دارم.
‫واضحه که از یه چیزی عصبانی هستی یا ترسیدی،
‫یا تلخی یا هر چی که هست،
‫آواز نخون.
‫فریاد بزن.
‫اون‌ قدر بلند فریاد بزن که حتی پوچینی بشنوه.
‫اون ‌قدر بلند، زشت، و مُرده ‫که اوناسیس هم بشنوه.
‫♪ ای پدر عزیز من ♪
‫♪ من عاشق هستم، عاشق ♪
‫♪ می‌خوام برم پورتا روسا ♪
‫♪ برای خریدن حلقه! ♪
‫♪ بله، بله، می‌خوام برم! ♪
‫♪ و اگه عشقمو از دست بدم ♪
‫♪ می‌رم روی پل قدیمی ♪
‫♪ اما برای پرت شدن... ♪
‫اون ماریا بود که می‌خوند.
‫می‌خوام کالاس رو بشنوم.
‫یه روزه اتفاق نمی‌افته.
‫من و پوچینی فردا همین موقع اینجاییم!
‫- خانم؟ ‫- هوم؟
‫از دکتر خواستم منتظرتون بمونه.
‫دکتر فونتنبلو،
‫ماریا کالاس.
‫من یکی از طرفدارای بزرگ کارهاتونم.
‫حال کمر سرپیش‌خدمتم چطوره؟
‫هیچ درمانی نداره
‫جز اینکه دیگه پیانو جابه‌جا نکنه.
‫دفترچه و داروهایی که
‫شما هر روز مصرف می‌کنید رو بهش نشون دادم.
‫یه حس عجیبی دارم که ‫به اشتراک گذاشتن اطلاعات پزشکی کسی
‫غیرقانونیه.
‫- نه؟ ‫- خانم؟
‫هوم؟
‫باید با شما در مورد زندگی و مرگ
‫صحبت کنم.
‫درباره‌ی عقل سلیم و جنون.
‫پیانو جای خوبی قرار داره.
‫ممنون.
‫بفرمایید، خانم.
‫می‌خوام آشپزی کنم، و حالش بهتر می‌شه.
‫خیلی لاغره.
‫سه روزه چیزی نخورده.
‫دفعه قبل چهار روز چیزی نخورد، پس...
‫هنوز عیب نداره.
‫آره، ولی بعد تو غذا رو درست می‌کنی ‫و اون طبق معمول به سگا میده.
‫خانم؟
‫تنهام بذار.
‫خانم، قهوه درست کردم.
‫اوهوم.
‫خانم، همچنین،
‫پیغامی برای شما رسیده.
‫از پیانیست.
‫گفت مهم نیست چی بشه،
‫فردا باید دوباره برید پیشش.
‫گفت امید رو توی صداتون شنیده.
‫فکر کردم شاید خبر خوبی باشه.
‫فکر کردم...
‫ممکنه خوشحالتون کنه.
‫قفسه‌ی داروها بازه.
‫می‌تونی همه‌شو دور بریزی.
‫دکتر نگفت همچین کاری کنیم.
‫اصلاً دکتر بود؟
‫متخصصه، خانم.
‫و تخصصش چیه؟
‫خون.
‫به همین دلیل ازتون نمونه خون گرفت.
‫ولی گفت حتی قبل از نتیجه آزمایش،
‫باید داروهاتون رو تحت کنترل در بیاریم.
‫تحت کنترله.
‫تحت کنترل منه.
‫و دکترا از این متنفرن.
‫می‌خوام یه وقت آرایشگاه بگیری ‫که آرایشگرش حرف نزنه.
‫و وقتی زندگی‌نامه‌ام رو نوشتم،
‫عنوانش رو می‌ذارم ‫«روزی که فروچو زندگیم رو نجات داد».
‫و اون روز کِی بود، خانم؟
‫هر روز. هر روز خدا.
‫به همین دلیل ازت متنفرم.
‫می‌افتم تو رودخونه، ‫و تو همیشه منو بیرون می‌کشی.
‫بله، خانم.
‫یه میز تو کافه‌ای برام بگیر ‫که گارسوناش منو می‌شناسن.
‫دلم می‌خواد مورد تمجید و تحسین قرار بگیرم.
‫خانم کالاس.
‫فقط می‌خواستم بگم که یه بار ‫در نیویورک، شما قلب منو شکستید.
‫با کدوم ترانه؟
‫نه، نه، شما قلب منو شکستید ‫چون دو تا بلیت خریدم
‫و شما نیومدید.
‫گفتن حالتون خوب نبوده، پس...
‫- همین که هست. ‫- پس حالم خوب نبوده.
‫اشکالی نداره. هیچ دلخوری نیست.
‫- حالم خوب نبوده. ‫- خانم، اشکالی نداره.
‫فراموش کرده بودم تا اینکه الان دیدمتون.
‫مردم همیشه می‌گفتن من فیلم بازی می‌کنم. ‫من هرگز فیلم بازی نکردم.
‫شما نمی‌دونید، نمی‌دونید که چه دردی داره
‫که موسیقی رو از شکمت بکشی بیرون، ‫از دهانت در بیاری.
‫نمی‌دونید!
‫خانم.
‫شاید بتونیم براتون یه جا تو رستوران پیدا کنیم.
‫گرسنه نیستم.
‫میام رستوران که مورد پرستش واقع بشم.
‫لطفاً.
‫ممنون.
‫ببخشید، آقای اوناسیس.
‫قراره الان باید چیزی حس کنم؟
‫بله.
‫برای اولین بار تو زندگیت.
‫خب.
‫یه جایی هست که اعتماد به نفس ‫تبدیل به نوعی جنون می‌شه.
‫من مدت‌ها پیش از اون مرز رد شدم.
‫و داشتم بهش می‌گفتم
‫که افتخار مطلقه
‫اگه شما و همسرتون به من ملحق بشید.
‫و حدس بزنید چی گفت.
‫و من گفتم، «بله.»
‫«چرا که نه؟»
‫و شوهرم هم موافقت کرد.
‫یه نظریه خیلی رایج هست...
‫که اگه چیزی رو بخوای، یعنی بهش نیاز داری.
‫این درست نیست.
‫من نمی‌خواستم برم تو کشتی‌اش،
‫چون می‌دونستم منو به کجا می‌بره.
‫و منو برد،
‫به جایی که نمی‌خواستم برم.
‫ولی وقتی رسیدم،
‫موندم.
‫خانم.
‫خانم کالاس،
‫پسرم به آپارتمان شما زنگ زده،
‫و یه نفر داره میاد دنبالتون.
‫یه لیوان دیگه لطفاً.
‫من می‌دونم که...
‫می‌دونم که فکر می‌کنی رفتارم غیرمعمولیه.
‫در واقع دارم کار می‌کنم.
‫دارم چیزی می‌نویسم.
‫چی می‌نویسید؟
‫زندگی‌نامه.
‫یه ترانه.
‫پرده سوم.
‫«آواز انسان.»
‫یه چیزی تو این مایه‌ها.
‫نمی‌دونستم که اهل نوشتن هستید.
‫منم نمی‌دونستم.
‫از قلم استفاده نمی‌کنم.
‫از خودم استفاده می‌کنم.
‫به نظر می‌رسه بخشی از وجودم ‫که رویا می‌بینه
‫کشتی رو هدایت می‌کنه
‫و اون کشتی رو به بندر امن می‌رسونه.
‫چرا با من مهربونی؟
‫چون شما با این بهمون محبت می‌کنید.
‫♪ و شاید به تو ♪
‫من هرگز به ضبط‌هام گوش نمی‌دم. ‫لطفاً خاموشش کن.
‫این کافه منه، خانم.
‫و وقتی تنها هستم به این گوش می‌دم.
‫تنها نیستی. لطفاً خاموشش کن.
‫نمی‌تونم به ضبط‌هام گوش بدم.
‫چرا نه؟
‫چون که بی‌نقصه.
‫و یه آهنگ هرگز نباید بی‌نقص باشه.
‫باید در لحظه اجرا بشه
‫به شکلی متفاوت از هر بار دیگه.
‫به همین دلیل...
‫هر وقت که آماده‌اید، خانم.
‫چقدر شد؟
‫هیچی، اشکالی نداره. ‫از طرف کافه تقدیم شد.
‫پس این انعام پسرت باشه.
‫اجازه بدید کمکتون کنم، خانم.
‫دکتر فونتنبلو زنگ زد.
‫گفت نتایج آزمایش خون‌ـتون رسیده.
‫گفت باید صبح بهش زنگ بزنید.
‫گفت باید بهش زنگ بزنم؟
‫فکر کنم، بله.
‫شاید گفته که بهتره بهش زنگ بزنید.
‫شاید گفته اگه دوست داشتم می‌تونم زنگ بزنم.
‫فقط می‌خواست شما بهش زنگ بزنید، خانم.
‫ولی یادت نمیاد چه کلمه‌ای استفاده کرده...
‫که تصمیم می‌گیره آیا امشب بخوابم یا نه.
‫داری پیر می‌شی.
‫و بیشتر خمیده می‌شی.
‫ولی شما بهش زنگ می‌زنین، خانم.
‫آره؟
‫دست بردار.
‫♪ سایه‌ی من! ♪
‫♪ ای آسمان منصف! ♪
‫♪ آه وحشت! ♪
‫♪ زمین و آسمان شعله‌ورند! ♪
‫♪ فرار کنیم، فرار کنیم ‫از این آسمان سوخته، این غم سیاه! ♪
‫♪ شکاف زیرین باز شده! ♪
‫- ♪ فرار کنیم از این زمین شوم! ♪ ‫- ♪ فرار کنیم، فرار کنیم ♪
‫♪ فرار کنیم از این زمین شوم! ♪
‫♪ فرار کنیم، فرار کنیم، فرار کنیم ♪
‫♪ فرار کنیم از این زمین شوم! ♪
‫♪ فرار کنیم، فرار کنیم ♪
‫♪ فرار کنیم از این زمین شوم! ♪
‫♪ فرار کنیم، فرار کنیم ♪
‫♪ فرار کنیم، فرار کنیم، فرار کنیم ♪
‫♪ فرار کنیم! ♪
‫برونا!
‫برونا.
‫برونا!
‫♪ کجا رفتن ♪
‫♪ زیبایی‌هایم ♪
‫♪ کجا رفت اون همه شکوه ♪
‫♪ در آتن ♪
‫♪ دیگر نبود ♪
‫♪ کسی مثل من با چنین جذابیتی ♪
‫♪ من یه عروسک بودم ♪
‫♪ آره، به خدا ♪
‫♪ با وقار و شکوه ♪
‫♪ راست می‌گویم ♪
‫♪ اینا افسانه نیست ♪
‫♪ دنیا را دیوونه کردم ♪
‫♪ اما یه مرد منو گرفت ♪
‫♪ آری، یک مرد جذاب ♪
‫♪ هر چه داشتم ازم گرفت و تنهایم گذاشت ♪
‫♪ قلبم را ازم گرفت ♪
‫♪ جوانی و پولم را ♪
‫♪ و از غصه‌ام کوکایین می‌کشم ♪
‫می‌شه صد دراخما.
‫اون یکی می‌رقصه.
‫ولی این یکی،
‫اون آواز می‌خونه.
‫دیگه چی بلدن؟
‫فقط آواز بخون.
‫♪ عشق پرنده‌ای سرکش است ♪
‫♪ که هیچ‌ کس نمی‌تواند رامش کند ♪
‫♪ و بی‌فایده است که صدایش کنی ♪
‫♪ اگر بخواهد که امتناع کند ♪
‫♪ تهدید یا دعا اثری ندارد ♪
‫♪ یکی خوب صحبت می‌کند، ‫دیگری سکوت می‌کند ♪
‫♪ و من دیگری را ترجیح می‌دهم ♪
‫♪ چیزی نگفته، اما مرا خوشحال می‌کند ♪
‫♪ عشق ♪
‫♪ عشق فرزند کولی است ♪
‫♪ هرگز، هرگز قانون نمی‌شناسد ♪
‫♪ اگر تو عاشقم نباشی، من عاشق توام ♪
‫♪ اگر عاشقت باشم، مراقب باش ♪
‫♪ اگر تو عاشقم نباشی ♪
‫♪ اگر تو عاشقم نباشی، من عاشق توام ♪
‫♪ اما اگر عاشقت باشم ♪
‫♪ اگر عاشقت باشم ♪
‫♪ مراقب باش ♪
‫خوابیدید، خانم؟
‫نمی‌دونم.
‫پیش خواهرم بودم، که بخشی از برنامه بود.
‫- چه برنامه‌ای؟ ‫- تا اینکه بیدارم کردی.
‫چطور بخوابم وقتی فروچو ‫همه قرص‌هام رو برده؟
‫فروچو رفته قهوه و کروسان بگیره.
‫داروهام کجان؟
‫دکتر فونتنبلو گفت باید تو آشپزخونه نگهشون داریم.
‫حتی اونایی که قایم کرده بودم؟
‫جیب‌هام رو گشتی.
‫امروز باید به دکتر زنگ بزنید.
‫نه. نه، امروز با بلینی وقت ملاقات دارم.
‫خانم.
‫هنوز می‌تونید به دکتر زنگ بزنید.
‫بسته‌ای برام رسیده؟
‫بله. یه بسته از آتن از طرف خواهرتون، یاکینتی.
‫خوبه.
‫[پرده دوم: حقیقت مهم]
‫خیلی‌خب.
‫اینجا عالیه.
‫عالیه. مثل کالاس به نظر می‌رسه.
‫یونانی، باشکوه، غم‌انگیز، ‫در قاب گذشته...
‫حالا، امروز باید ماریا صداتون کنم ‫یا خانم کالاس؟
‫امروز، ماریا.
‫- اینجا؟ ‫- لطفاً، خب.
‫- خب، شروع کنیم. ‫- شروع شد.
‫ماریا.
‫فهمیدم قصد داری ‫یه جور بازگشت داشته باشی.
‫نه واقعاً. قصد اجرا رو صحنه رو ندارم.
‫شنیدم که می‌خوای ‫صدات رو دوباره پیدا کنی.
‫دارم دنبال چیزی می‌گردم که گم کردم.
‫و چرا می‌خوای دوباره آواز بخونی؟
‫چون موسیقی خیلی عظیمه.
‫تو رو در حالت عذاب غرق می‌کنه.
‫- این یه دلیله؟ ‫- اوهوم.
‫موسیقی از رنج زاده می‌شه.
‫از درد.
‫خوشبختی هیچ‌وقت یه ملودی زیبا خلق نکرده.
‫به نظر می‌رسه موسیقی از ناراحتی زاده شده.
‫و فقر.
‫و تو خیلی فقیر به دنیا اومدی.
‫بله.
‫برای پول آواز می‌خوندم.
‫همین دیشب فهمیدم،
‫اونجا بود که همه‌ چیز شروع شد.
‫قهوه می‌خوای؟
‫نه، شجاعت می‌خوام.
‫شجاعتی که بتونم برم این رستوران مکزیکی،
‫و یه بشقاب فاهیتا با خامه و سالسا سفارش بدم.
‫چرا شجاعت؟
‫چون هر صبح وقتی با سگ‌هام ‫از اینجا رد می‌شم این بو روزی رو
‫بهم یادآوری می‌کنه ‫که بالاخره به مادرم گفتم بره به جهنم.
‫باید یه فصل کامل ‫تو زندگی‌نامه‌ات بهش اختصاص بدی.
‫اسمش رو باید بذاری «روزی که ‫بالاخره به مادرم گفتم بره به جهنم
‫تو یه رستوران در مکزیک».
‫تو یه رستوران در مکزیک نبود.
‫به برونا گفتم براش غذا درست کنه،
‫چون برونا می‌تونه هر چیزی درست کنه.
‫و مادرم می‌تونه هر چیزی رو خراب کنه.
‫این بخشی از فیلمه ‫که ازت انتظار میره بخونی، ماریا.
‫پس بخون دیگه.
‫از کالاس انتظار میره که بخونه.
‫هیچ بهانه‌ای، هیچ بیماری خیالی از طرف الهه.
‫نه مثل رم، ‫نه مثل کاونت گاردن، نه مثل نیویورک.
‫لعنتی بخون!
‫وقتی آماده باشم می‌خونم.
‫- خب، دیشب یه فکرایی کردم. ‫- منم همین‌طور.
‫کالاس به یه نورافکن نیاز داره.
‫از یکی از بچه‌های نورپردازی خواستم...
‫اون بالاست.
‫پیر؟
‫سلام، مادام.
‫سلام.
‫فقط کالاس می‌تونه یه تکنسین تئاتر فرانسوی رو ‫مجبور کنه ناهارش رو از دست بده.
‫ولی فقط تو و من و پیانو هستیم.
‫- و پیر دوست‌داشتنی. ‫- نه، نه.
‫ازش خواستم نور رو بده و بعد بره.
‫اجرای خصوصیه.
‫ولی اینجا می‌تونه هر جهنمی که تو بخوای باشه.
‫نیویورک، کاونت گاردن، اسکالا...
‫ونیز.
‫ونیز، سال ۱۹۴۹.
‫من چاق بودم.
‫چاقِ زیبا.
‫- نه، هیچ‌وقت چاق نبودی. ‫- بودم.
‫با قایق گوندولا اومدم و ‫فکر کردم غرقش می‌کنم.
‫ونیز، سال ۴۹...
‫اون موقع الویرا بودی.
‫اوهوم.
‫یه نفر مریض شد و توی یه هفته یادش گرفتی.
‫و این‌طور شروع شد.
‫«ای پوری‌تانی» رو بلدی؟
‫«ای پوری‌تانی» رو بلدم؟
‫وای!
‫♪ این صدا ♪
‫♪ با همدیگه ♪
‫♪ او با من تماس گرفت ♪
‫♪ و بعد ناپدید شد. ♪
‫♪ اینجا قسم خورد ♪
‫♪ وفادار باشه ♪
‫♪ اینجا قسم خورد ♪
‫♪ و بعد ظلم کرد ♪
‫♪ ظلم کرد ♪
‫♪ او از من فرار کرد ♪
‫توی این تالار خانم کالاس رو حس کردم.
‫باید به تلاش ادامه بدیم.
‫هوم.
‫♪ آه! اون رو به من پس بده ♪
‫♪ برای مردن! ♪
‫براوو!
‫بیا دوباره امتحان کنیم.
‫امروز نه.
‫عالیه.
‫هنوز توضیح ندادی.
‫این فیلمی که می‌سازی چیه؟
‫اسمش هست «خانم کالاس: روزهای آخر».
‫خب، اگه این‌طوره،
‫دوربینو روشن کن.
‫روشنه.
‫بچه‌ت الان باید تو این سن می‌بود.
‫نوزادت.
‫اون بچه‌ای که نذاشت داشته باشی.
‫خب، این درسته، نه؟
‫حامله‌ات کرد و بعد نذاشت ‫بچه رو نگه داری.
‫همین تازگی،
‫من توی ونیز بودم.
‫قبل از اون.
‫قبل از عشق.
‫آروم‌آروم، دارم به زندگیم نگاه می‌کنم.
‫حقیقت رو می‌بینم.
‫بازی رو بردم.
‫شاید اون گذاشت ببری.
‫توی این بازی نمیشه تقلب کرد.
‫همه می‌تونن توی هر چیزی تقلب کنن.
‫به‌خصوص این آدم‌ها.
‫چه آدم‌هایی؟
‫حتی سعی نمی‌کنه ‫علاقه‌اش به تو رو پنهان کنه.
‫من با وینستون چرچیل حرف زدم.
‫دختر آتنی.
‫برای یه خواننده‌ی اپرا، ‫لذت اجتناب‌ناپذیره.
‫داری از اون عوضی نقل‌قول می‌کنی؟
‫نه. دارم فکرای خودمو بلند بلند می‌گم.
‫این یه چیز جدیده.
‫فکرای من. بلند.
‫پیک اساطیر، هرمس.
‫هرمس اسطوره‌ی منه.
‫هرمس خود منم.
‫این متعلق به قرن دوم پیش از میلاده.
‫زیبایی نادری داره.
‫برای زیبایی اهمیتی قائل نیستم.
‫خودم زشتم،
‫و به قبیله خودم وفادارم.
‫تو نماینده‌ی قبیله‌ی مخالفی.
‫من دیگه عضو اون قبیله نیستم.
‫قبلاً عضو قبیله‌ی تو بودم.
‫- اون موقع عاشقت می‌شدم. ‫- اوه، نه.
‫دوست‌داشتنی نبودم. می‌تونی از مامانم بپرسی.
‫- هرمس اسطوره‌ایه که سرش شلوغه. ‫- هوم.
‫محافظ مسافرا، تاجرا،
‫سخنورها و دزدهاست.
‫و تو همه‌ی اینایی؟
‫- من یه تاجرم. ‫- هوم.
‫کشتی‌هام کل دنیا رو می‌گردن.
‫با سخنوری چیزایی که می‌خوامو می‌گیرم.
‫و اگه جواب نده، می‌دزدمشون.
‫این مجسمه‌، بی‌نظیره،
‫و نمیشه روش قیمت گذاشت...
‫به سفارش خودم از موزه‌ای توی آتن دزدیدنش.
‫هیچ‌کس نمی‌دونه وجود داره.
‫فقط اونایی که وارد این اتاق می‌شن ‫می‌دونن که من دارمش.
‫هوم.
‫پس همسرت می‌دونه.
‫اگه چیزی بخوام،
‫می‌دزدمش.
‫فکر می‌کنی این دزدی به‌حساب میاد؟
‫فکر می‌کنی من متعلق به شوهرمم،
‫و بعد اینکه بیام اینجا به تو ‫تعلق می‌گیرم؟
‫اینکه یه دارایی توی یه ویترین باشم،
‫آرزوی من نیست.
‫و چرا فکر می‌کنی ‫اریستوتل اوناسیس با تو ازدواج نکرد؟
‫چون می‌دونست نمی‌تونه منو کنترل کنه.
‫و اینکه نذاشت بچه داشته باشم دلیلش نبود.
‫صبر کن. حقیقت مهم. اینو ثبت کن.
‫ادامه بده.
‫من با اریستوتل اوناسیس ازدواج نکردم،
‫چون اون یکی رو می‌خواست ‫که بتونه کنترلش کنه.
‫و بچه نداشتم چون
‫بدنم دعوت برای ساختن ‫یه «خود دیگه» رو رد کرد.
‫چون بدنم می‌دونست من یه ببَرم.
‫♪ همیشه باید آزاد باشم ♪
‫♪ شادی‌های پیاپی رو تجربه کنم ♪
‫♪ می‌خوام زندگیم جاری باشه ♪
‫♪ تو مسیرهای لذت... ♪
‫- آقای فروچو. آقای فروچو. ‫- عصر بخیر، آقای مارسل.
‫حتی زنم شکایت کرده، ‫و... و... و اون تقریباً کَره.
‫می‌فهمم. می‌فهمم. ‫ببینم چی‌کار می‌تونم بکنم، آقای مارسل.
‫♪ همیشه باید آزاد باشم ♪
‫♪ شادی‌های پیاپی رو تجربه کنم ♪
‫♪ می‌خوام زندگیم جاری باشه ♪
‫♪ تو مسیرهای لذت ♪
‫♪ روز طلوع کنه ♪
‫♪ یا روز غروب کنه ♪
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫دارم جلوی اومدن ژاندارمری رو می‌گیرم.
‫اپرا با این صدا بدشانسی میاره.
‫اپرا با این صدا رادیوی آمریکاییه.
‫خانم، شما هیچ‌وقت به ‫ضبط‌های خودتون گوش نمی‌دین.
‫روی پل بودم که یه تصمیم گرفتم.
‫سگ‌ها از صدای بلند ترسیده بودن.
‫اون چیزی که گفتم خریدی؟
‫بله.
‫بازش کن، لطفا.
‫چه تصمیمی گرفتی، خانم؟
‫اگه قرار باشه «خانم کالاس» بشم، ‫باید به «خانم کالاس» گوش بدم.
‫باید صدای خودمو ضبط کنم
‫و بعد با صدای گذشته‌م مقایسه کنم.
‫این...؟
‫آره، باید یه نوار کاست داخلش باشه.
‫اوهوم.
‫خانم، امروز گفتین به دکتر زنگ می‌زنین.
‫به دکتر زنگ زدین؟
‫برونا؟ من نمی‌تونم با دستگاه‌ها...
‫به دکتر فونتنبلو زنگ زدین، خانم؟
‫الان داره ضبط می‌کنه، خانم. فقط...
‫برونا، می‌خوام فردا این دستگاهو بیاری ‫و ضبط کنی.
‫فروچو، به‌خاطر گیر دادنت به دکترا،
‫می‌خوام اینجا بمونی و ماشینو تمیز کنی.
‫و پیانو بهتره نزدیک پنجره‌ی دیگه باشه.
‫برای چی بهتره، خانم؟
‫برای اهداف من بهتره.
‫الان داره ضبط می‌کنه، خانم. فقط...
‫برونا، می‌خوام فردا این دستگاهو بیاری ‫و ضبط کنی.
‫فروچو، به‌خاطر گیر دادنت به دکترا،
‫می‌خوام اینجا بمونی و ماشینو تمیز کنی.
‫- بیا، یکم بهت میدم. ‫- باشه.
‫سؤال‌هاتو بپرس.
‫چرا... چرا با یکی مثل اوناسیس بودی؟
‫چون با اون می‌تونستم...
‫می‌تونستم دوباره یه دختر بشم.
‫پیانو، پیانو.
‫قرص‌هاشو امروز دادی؟
‫نه.
‫پس کی داد؟
‫یه بسته از طرف یاکینتی اومده بود.
‫به نظرم انجام دادن دستورای ساده ‫یه حس آرامش میده.
‫انگار همه چی دوباره عادی شده.
‫کی اصلاً اوضاع عادی بود؟
‫فکر کنم...
‫یه روز، یه بار، تو سال ۱۹۶۴.
‫فکر کنم یه روز کسل‌کننده بوده.
‫خوبه.
‫پیانو اونجا خیلی بهتره.
‫هردوتون لباسای بهتر بپوشین.
‫می‌خوایم بریم بیرون برای جشن گرفتن زندگیم.
‫فکر کنم منتظر من هستن.
‫فکر نمی‌کنم منتظرتون باشن، خانم.
‫خب، من فکر می‌کنم هستن، ‫و همین مهمه.
‫اینجا منتظر بمونین.
‫همه چی مرتبه.
‫این طرف.
‫ماریا کالاس.
‫بله؟
‫شنیدم تو در آمریکا به دنیا اومدی.
‫بله. نیویورک.
‫خوش اومدی به خونه. اجازه هست؟
‫حاضری توی کاخ سفید برای ما بخونی؟
‫فکر نکنم کاخ سفید فعلاً ‫از صدای من خوشش بیاد.
‫خب، اوناسیس...
‫اون... با تو ارتباطی داره؟
‫بله، اون با من ارتباط داره.
‫پدری که هیچ‌وقت نداشتی.
‫و از کجا می‌دونی من ‫هیچ‌وقت پدر نداشتم؟
‫سازمان سیا هفده هزار فارغ‌التحصیل دانشگاهی ‫با دستگاه‌های شنود داره که چیزا رو می‌فهمن.
‫راستی خیلی خوب به نظر می‌رسی.
‫ممنون.
‫به نظر خسته میای.
‫هیچ‌وقت برای دیدن زیبایی خسته نیستم.
‫شوهرت من و جکی رو دعوت کرد ‫برای یه سفر دریایی روی قایقش.
‫فکر کنم می‌دونی که اون شوهرم نیست.
‫اون فقط با من ارتباط داره.
‫دیشب، تو رو زن خودش خطاب کرد.
‫شاید قصد داره خواستگاری کنه.
‫تصور کن اری زانو بزنه. خیلی خنده‌داره.
‫خیلی خوش می‌گذره اگه با تو دریانوردی کنم.
‫آقای اوناسیس بهم گفت ‫یه نقاشی از ال گرکو روی قایقش داره
‫که می‌خواد به زنم نشون بده.
‫هوم.
‫بله.
‫توی اتاق خوابش.
‫به نظر غمگین میای.
‫دیشب، قبل اینکه بخوابه،
‫اری بهم گفت عاشقمه.
‫با توجه به جایی که تا ساعت چهار صبح بود،
‫به نظرت این غم‌انگیز نیست؟
‫خب، دیشب کجا بود؟
‫جکی کجاست؟
‫اون دوستای خودش رو داره.
‫خب، من افراد زیادی با دستگاه ‫شنود ندارم که چیزها رو بفهمن،
‫ولی می‌دونم که من و تو
‫توی یه گروه کوچیک از فرشته‌های خوش‌شانسیم
‫که می‌تونیم هر جا بخوایم بریم.
‫اما هیچ‌وقت نمی‌تونیم فرار کنیم.
‫هرچند این باعث نمی‌شه که دوست باشیم.
‫حالا کجا بریم؟
‫ما خسته‌ایم، خانم.
‫من خسته نیستم.
‫ما خسته‌ایم.
‫و ما نگرانیم.
‫اون اینجا چیکار می‌کنه؟
‫من دعوتش کردم.
‫کلید رو گذاشتم.
‫یه خبری دارم که نمیشه اونو برای بعدا گذاشت.
‫نه.
‫من و برونا... می‌ریم سگ‌ها رو ببریم بیرون.
‫بله. بله، می‌بریم.
‫بعدش برمی‌گردیم.
‫ظاهراً امشب یه مهمونی ‫کوچیک داشتیم، دکتر.
‫اوه. چه‌قدر مهم.
‫هوم؟
‫آدما همیشه ناامیدم می‌کنن.
‫همیشه.
‫ولی شب خوبی داشتم.
‫خانم کالاس.
‫در مورد اپرا سررشته داری؟
‫البته.
‫تو «لا تراویاتا»،
‫تشخیص داده میشه که ویولتا سل داره.
‫ولی سل نیست.
‫چیزی نیست که فقط یه اسم داشته باشه.
‫خونت یه داستان تعریف می‌کنه.
‫یه زندگینامه‌ی خودنوشته با خون.
‫همراه با... «ماندراکس»،
‫داروهای آرام‌بخش و محرک مختلف،
‫استروئید پردنیزون هم مصرف می‌کنی؟
‫برای مقابله با تلاش بدنم ‫که منو تبدیل به قورباغه کنه.
‫و حالا کبدت شروع کرده به از کار افتادن.
‫دیگه همه‌ی زباله‌ها رو دفع نمی‌کنه.
‫- قلبت هم داره از کار می‌افته. ‫- قلب بیچارم.
‫سیستم بدنت خیلی ضعیفه.
‫فروچوی عزیزت بهم گفت
‫داری دوباره برای آواز ‫خوندن برنامه‌ریزی می‌کنی.
‫فروچوی دوست‌داشتنیم خیلی راحت ‫همه‌ی رازهای منو فاش می‌کنه.
‫به نظر من،
‫فشاری که به بدنت وارد می‌کنه،
‫داروهایی که احتمالا برای ‫گذروندن هر روز نیاز داری،
‫تو رو می‌کشن...
‫اگه ادامه بدی و خودتو به خوندن مجبور کنی.
‫و اینو می‌گم به عنوان کسی
‫که خیلی مشتاقه دوباره اجرای تو رو ببینه.
‫خب، ببین، من قصد ندارم دوباره اجرا کنم.
‫نه برای تو و نه هیچ کس دیگه‌ای.
‫پس...
‫پس چرا تمرین می‌کنی؟
‫مادرم مجبورم می‌کرد بخونم.
‫اوناسیس خوندن رو برای من ممنوع کرد.
‫و حالا، برای خودم می‌خونم.
‫خب، زندگی...
‫زندگی زیبای تو...
‫جلوی چشمام مرور شد.
‫یعنی چی؟
‫یعنی بالاخره،
‫کنترل پایانش دست خودمه.
‫ازت خواهش می‌کنم
‫عاقل باشی.
‫زندگی من اپراست.
‫و توی اپرا جایی برای عقل نیست.
‫صدات دیگه برنمی‌گرده.
‫صدات توی بهشته،
‫و روی میلیون‌ها صفحه ضبط ‌شده.
‫برو بیرون.
‫خیلی سخت بود که پامو توی این رستوران بذارم.
‫باید یه ورد جادویی می‌خوندم.
‫از وقتی که داروهارو برات فرستادم،
‫مدام پشیمون بودم.
‫من پشیمون نیستم.
‫چطور به نظر میام؟
‫- زیادی لاغری. ‫- هوم.
‫خب، خیلی چیزا ازم گرفته شده.
‫- ماریا؟ ‫- هوم؟
‫اومدم پاریس. ‫پاریس رو دوست دارم. خوشحالم.
‫زندگیم...
‫مثل یه کشتی محکم پیش می‌ره.
‫نمی‌خوام غرق بشم.
‫توی پیامت گفتی «بهت نیاز دارم.»
‫باید منو می‌دیدی.
‫دیگه نمی‌خوام برات دارو ‫بفرستم. این کارو نمی‌کنم.
‫دیگه دارو نمی‌خوام. اونا ‫هدفشون رو انجام دادن.
‫مرسی.
‫این رستورانو پیشنهاد دادم
‫چون منو یاد اون می‌اندازه.
‫کی؟
‫آخرین باری که مامانمو دیدم،
‫ازم پول خواست.
‫و گفت، «تورو به این دنیا آوردم
‫که ازم مراقبت کنی.»
‫بعد بهم گفت چاقم و هیچکی منو دوست نداره.
‫چه خاطرات قشنگی.
‫زمانش گذشته، ماریا.
‫در رو ببند.
‫هوم.
‫همه چیزو با یه شروع تموم می‌کنم.
‫یه نوشیدنی.
‫در رو ببند.
‫سربازای آلمانی دست از سرم برنمی‌دارن.
‫گاهی اوقات،
‫وقتی گریه می‌کردی،
‫جای تو گریه می‌کردم که استراحت کنی.
‫یادت میاد؟
‫زندگی رو با این ظاهر گذروندم.
‫و من زندگیمو با نگاه به گذشته می‌گذرونم،
‫و یه زندگینامه می‌نویسم.
‫ببین، اگه می‌خوای زندگینامه بنویسی،
‫باید بدون کمک من این کارو بکنی.
‫خودش داره جلوی چشمام نوشته می‌شه.
‫حتی نمی‌دونم واقعی هستی یا نه.
‫باشه.
‫آی! بس کن.
‫ماریا، بس کن.
‫دردم میاد، ماریا.
‫بس کن.
‫- من توهم دارم. ‫- توهم داری؟
‫پس برو دکتر.
‫تو یه عروسکی.
‫من رفتم دکتر.
‫کافیه.
‫راننده‌ت منتظرته.
‫هیچ دینی به تو ندارم.
‫نصیحت من رو می‌خوای؟
‫هیچ‌چیزی از زندگیت ننویس.
‫ولی اگه نوشتی،
‫با خودت مهربون باش.
‫چون
‫من توی آتن کنارت بودم،
‫و می‌دونم که...
‫هر خطایی داشتی، هر اشتباهی...
‫که کردی، هر چیزی...
‫اونا...
‫تقصیر تو نیست، عزیزم.
‫واقعا تقصیر تو نیست.
‫ممنونم.
‫گاهی فکر می‌کنم همه‌اش توی ذهنم بوده.
‫در رو ببند، خواهر کوچولو.
‫نمی‌تونم.
‫این تنها راهیه که موسیقی می‌تونه بیاد تو.
‫لعنت به موسیقی!
‫عزیزم، تو... تو ۵۳ سالته.
‫تو هیچ وقت آزاد نبودی. ‫موسیقی رو فراموش کن و زندگی کن.
‫خدای من.
‫تو وقت‌شناسی.
‫مخاطبین من منتظرند، پر از نفرت.
‫چه نفرتی؟
‫قراره صحنه‌ی دیوانگی ‫از «آنا بولنا» رو اجرا کنم.
‫این رو توی لا اسکالا اجرا کردم.
‫- سال ۱۹۵۷. ‫- بله، مردم میلان از من متنفر بودند.
‫اجرا رو لغو کرده بودم. مریض بودم. ‫هیچ‌وقت منو نبخشیدند.
‫و من زهرم رو روی بی‌گناهان ریختم.
‫- اما بعد آواز خوندی. ‫- بعد آواز خوندم.
‫پر از خشم.
‫نسبت به مطبوعات.
‫خشم از قضاوت،
‫مادرم، دنیا...
‫برونا، حالا.
‫شروع کن.
‫نور، لطفا.
‫♪ آه! چه کسی... ♪
‫♪ داره عذاب می‌کشه؟ ♪
‫♪ چه کسی اسم پرسی رو آورد؟ ♪
‫♪ نمی‌خوام ببینمش ♪
‫♪ می‌خوام از نگاهش پنهون شم ♪
‫♪ بیهوده‌ست ♪
‫♪ داره میاد ♪
‫♪ منو سرزنش می‌کنه ♪
‫♪ منو ملامت می‌کنه ♪
‫♪ آه! ♪
‫♪ منو ببخش ♪
‫♪ بیچاره‌ ♪
‫♪ منم ♪
‫♪ از این رنج شدید منو خلاص کن ♪
‫♪ شدید‌ترین رنج ♪
‫♪ لبخند می‌زنی؟ ♪
‫♪ آه شادی! ♪
‫♪ نخواهد شد ♪
‫♪ نخواهد شد که اینجا تنها بمیرم! ♪
‫♪ بمیرم! ♪
‫♪ لبخند می‌زنی؟ پرسی؟ ♪
‫♪ آه شادی! ♪
‫♪ آه شادی... ♪
‫براوو! براوو!
‫خانم؟
‫شما فوق‌العاده بودید.
‫خدایا.
‫بریم خونه.
‫عشق توی خونه‌ست.
‫خانم کالاس، من ستون موسیقی ‫روزنامه‌ی «لو فیگارو» رو می‌نویسم،
‫و به دلایلی که به وظیفه‌ی خبرنگاران مرتبطه،
‫همین الان توی تئاتر بودم.
‫شنیدم که بخش دیوانگی از «آنا بولنا» ‫رو اجرا کردید،
‫و خیلی خوب نبود.
‫در واقع، واقعاً بد بود.
‫شایعاتی هست که قصد دارید ‫دوباره به صحنه برگردید.
‫آیا مایلید نظری در مورد پیشرفت‌تون بدید،
‫با توجه به چیزی که ‫همین الان شنیدم و ضبط کردم؟
‫- چرا باید اینو چاپ کنید؟ ‫- چون اون ماریا کالاسه.
‫اون...
‫هی، مردم می‌خوان بدونن.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- ادامه بده، خانم کالاس!
‫شما همیشه به بدخلقی مشهور بودید.
‫این عکس‌ها داستانو به ‫همه جای دنیا می‌رسونه.
‫خانم کالاس، چرا آروم نمی‌شید ‫و قضیه رو از دید خودتون نمی‌گید؟
‫خوانندگان ما خیلی علاقه‌مندند...
‫باید ما رو تنها بذارید.
‫نه!
‫- باید ما رو تنها بذارید. ‫- نه!
‫خوانندگان ما می‌خوان بدونن ‫چه بلایی سرتون اومده.
‫چقدر غم‌انگیزه، نه؟
‫ماشین رو طبق دستورتون تمیز کردم، خانم.
‫و آماده‌ام شما رو به خونه برسونم.
‫پخشش کن.
‫خانم، خواهش می‌کنم.
‫پخشش کن.
‫♪ بیچاره... ♪
‫♪ منم ♪
‫♪ از این... ♪
‫♪ بیچارگی ♪
‫♪ آخرین ♪
‫♪ تو می‌خندی؟ ♪
‫♪ آه شادی! ♪
‫حدس می‌زنم فیلمت تقریباً تموم شده.
‫بهتون گفتم که عاشقتون شدم؟
‫این زیاد اتفاق می‌افته.
‫قبل از صحنه‌ی آخر،
‫یه چیزی هست که باید بدونی.
‫ضبط کن، لطفاً.
‫هیچ وسیله‌ای ندارم.
‫پس یادت بمونه.
‫چون کسی دیگه نمی‌فهمه.
‫وقتی داشت می‌مرد،
‫اینجا، توی پاریس،
‫رفتم پیشش.
‫دوستت دارم.
‫همین؟
‫باید برم؟
‫یه چیزایی باید بگم.
‫اوهوم.
‫اول...
‫هوم؟
‫هنوز از اپرا متنفرم.
‫لازم نیست انقدر بگی.
‫من بیشتر چیزا رو می‌دونم.
‫- اوه؟ تو بیشتر چیزا رو می‌دونی؟ ‫- اوهوم.
‫باشه.
‫- هیچ وقت مشکل اعتماد به نفس نداشتی. ‫- اوه.
‫تو خوشحالی؟
‫خب،
‫از روزنامه فهمیدم
‫که فرانک سیناترا ده برابر من درآمد داره.
‫اوه.
‫- تو فقیر هستی. ‫- همیشه.
‫دوست دارم همینجا و همین حالا آواز بخونی.
‫بخونم کل پاریس رو بیدار می‌کنم.
‫اوه، باید تو رو ببخشن.
‫می‌دونی،
‫فکر کنم برم آتن.
‫روحم یه صندلی کنار بندر پیدا می‌کنه
‫و کشتی‌ها رو نگاه می‌کنه.
‫و منتظر کی می‌مونی؟
‫فکر می‌کردم بیشتر چیزها رو می‌دونی.
‫می‌دونی، من...
‫از روزنامه فهمیدم که باهاش ازدواج کردی.
‫گاهی آدم ازدواج می‌کنه ‫چون یه روز آزاد داره.
‫خب...
‫صبح که فهمیدم، چک کردم، ‫و دیدم دلم نشکسته.
‫ولی غرورم رو زخمی کردی.
‫خب، این حداقل یه چیزیه، نه؟
‫وقتی نوبتت شد،
‫میای آتن من رو ببینی؟
‫خب، مطمئنم اونجا کار دارم.
‫بله.
‫پس مطمئن می‌شم
‫دو تا صندلی داشته باشم.
‫بله.
‫نباید هرگز جلوی آواز خوندنت رو می‌گرفتم.
‫درسته.
‫همیشه دوستت داشتم.
‫اینم درسته.
‫آقای اوناسیس، همسرتون اینجاست.
‫آتن، ماریا.
‫تو و من... تنها.
‫و چطور بود؟
‫ما یونانی هستیم.
‫مرگ همراه آشنای ماست.
‫چرا به دیدنش رفتی؟
‫چون ازم خواست.
‫جکی رو دیدی؟
‫از در پشتی بیرون رفتم.
‫حتی در زمان مرگش، من راز بودم.
‫بله، ولی اون تو رو می‌خواست.
‫جکی زنش بود.
‫ولی تو...
‫تو زندگیش بودی.
‫- هشت. ‫- نه.
‫همیشه تو برنده‌ای.
‫- تقلب می‌کنه. ‫- نه!
‫- آره، می‌کنی. ‫- نه، نه، نه.
‫- آره، می‌کنی. ‫- اوه، برونا، ما می‌دونیم. می‌دونیم.
‫اون خیلی آب زیر کاهه.
‫- آره. ‫- نه.
‫- آره، تظاهر می‌کنی که... ‫- «من خیلی...»
‫- امتیاز چنده؟ تو برنده‌ای. ‫- خطرناکه.
‫نه، نه. ماریا برنده‌ست.
‫- آره، یکی. ‫- آره، یکی بیشتر از...
‫- من باختم. ‫- امیدوارم همیشه کنار هم بمونید.
‫- چی؟ ‫- امیدوارم همیشه کنار هم بمونید.
‫وقتی من مردم، ‫امیدوارم همیشه کنار هم بمونید.
‫شما خیلی خوبین کنار هم. ‫آدم‌های خوبی هستین.
‫اگه همینطور برنده بشه، ‫سخت می‌شه.
‫نمی‌دونم می‌مونم یا نه.
‫صبر کن، صبر کن.
‫خانم؟ دوباره پیانو رو جابه‌جا کردیم.
‫بیا ببین.
‫خانم، از ظهر گذشته.
‫حالتون خوبه؟
‫خانم، خواهش می‌کنم بیاین.
‫همه‌ی غذاهای مورد علاقتون رو می‌خریم...
‫صدف و گوشت نمک‌سود
‫ و اون شکلات‌های احمقانه.
‫امشب کنار هم می‌شینیم، ‫و غذا می‌خوریم.
‫- تنهام بذارین. ‫- خانم؟
‫خب، ما به فروشگاه می‌ریم، خانم،
‫تا چیزهایی که نیاز داریم رو بگیریم ‫و زود برمی‌گردیم.
‫♪ هنر زنده می‌مونه ♪
‫♪ من با عشق زنده‌م ♪
‫♪ هیچ وقت آزاری نرسوندم ♪
‫♪ به هیچ کس! ♪
‫♪ با دستی پنهان ♪
‫♪ چقدر بیچاره ♪
‫♪ دیدم و بهشون کمک کردم ♪
‫♪ همیشه با ایمانی خالصانه ♪
‫♪ دعای من ♪
‫♪ به خیمه‌های مقدس عروج کرد ♪
‫♪ همیشه با ایمانی خالصانه ♪
‫♪ من گل گذاشتم ♪
‫♪ در محراب ♪
‫♪ در مواقع ناخوشی،‌چرا ♪
‫♪ چرا، پروردگارا، چرا ♪
‫♪ من به تو پاداش خواهم داد ♪
‫♪ به همان شکل؟ ♪
‫♪ جواهرات دادم ♪
‫♪ از عرش به فرش رسیدم ♪
‫♪ و آواز رو دادم ♪
‫♪ به ستاره‌ها و آسمان‌ها، ‫که زیباتر بر ما تبسم کردند ♪
‫♪ پروردگارا... ♪
‫♪ چرا برای من مهم است ♪
‫♪ پاداش گرفتن ♪
‫♪ به همان شکل؟ ♪
‫الو؟
‫دکتر فونتنبلو؟
‫خانم کالاس فوت کرده.
‫ممنونم.
‫فکر می‌کنند
‫احتمالاً به خاطر نارسایی قلبی بوده.