‫[این داستانی واقعی‌ست]
‫از خیلی جاهاش ممکنه سقوط کنی.
‫درجا سقوط می‌کنی. ‫از 300، 400 متری.
‫و شک نکن زنده نمی‌مونید.
‫و خطر دیگه‌ش طوفان‌ رعد و برقه،
‫تو یه چشم به‌هم زدن خشکت می‌کنه.
‫و اگه پشت سنگی قایم نشی،
‫شدی هدف متحرک.
‫یه بچه کوچیکه، ‫تهش 12 سالش بود،
‫لاغر مردنی.
‫آدم میاد حدس بزنه یعنی چی‌کار می‌کنه،
‫اما اصلا نمی‌شه پیش‌بینی کرد...
‫رفتار یه بچه چیه.
‫در واقع، روز نهم دیگه دنبال جسدش بودیم.
‫دان، بابا اومد! تو جاده‌ست!
‫یالا، بدو بریم، رسیدش.
‫بریم ماهیگیری!
‫[نیوپورت، مین - 15 ژوئیه، 1939]
‫بابا! وایسا!
‫بابا!
‫آهای بابا، وایسا!
‫ارتش روسیه از شمال درحال پیشروی است،
‫ارتش آلمان از غرب در حال پیشروی است،
‫و ایالات متحده بی طرف باقیمانده.
‫- بابا اومد خونه! ‫- بابایی!
‫- بابایی. ‫- بدو.
‫می‌شه بگم پای درست کردیم؟
‫بله که می‌شه.
‫سلام کوچولو.
‫خوش اومدی بابا.
‫سلام خوشگله.
‫یه لحظه هم آرامش نداری.
‫تازه کجاش رو دیدی.
‫بله خانم.
‫بابایی، پای درست کردیم.
‫بلوبری؟
‫اگه پتسی تمومش نکنه.
‫- هی، هی، هی. ‫- واسه منم نگه دارید.
‫دان، نمی‌تونم!
‫وای پسر.
‫اومدن.
‫فکر و ذکرشون شده سفر.
‫- از صبح بیدار شدن منتظرتن. ‫- بابا!
‫قربان.
‫خب آب چطور بود؟
‫خوبه.
‫عالیه قربان.
‫قربان.
‫دست‌هاش رو ببین.
‫به خودت شل گرفتی. ‫باید بیشتر عرق بریزی.
‫دان فندلر، جلوی مادرت نه.
‫ببخشید قربان.
‫به‌نظرت از سری پیش بیشتر ماهی می‌گیریم؟
‫بله جناب. چمدونم رو بیار.
‫نه رایان. من میارمش. من میارم!
‫- گفتی بلوبری داریم؟ ‫- بذار من بیارمش. ول کن!
‫این کت چقدر قیمتشه جناب؟
‫10 هزار دلار پولشه.
‫10 هزار چوق؟
‫خیلی خیلی گرونه.
‫کل تابستون کار کردم و عرق ریختم.
‫همه‌ش خرید و فروش می‌کنم ‫و خرید و فروش می‌کنم،
‫و شب تا صبح مثل سگ کار می‌کنم.
‫- باید بریم سر کار. ‫- آره باید بریم کار کنیم.
‫- باید بریم. باید بریم! ‫- بله، بله، بله.
‫خرید، فروش، فروش، خرید، خرید، ‫فروش، فروش!
‫مادر، باید بیشتر عرق بریزیم!
‫خب چیزی نمونده.
‫باور کن گنده‌ترین ماهی دنیا رو می‌گیرم.
‫انقدر بزرگ که تو قایق جا نشه.
‫چطور می‌خوای با این بازوها بکشیش بالا؟
‫داری مسخره‌م می‌کنی؟
‫داری مسخره‌م می‌کنی، مگه نه؟
‫نه که خودت می‌تونی ماهی بگیری.
‫ماهیگیریت خیلی بده.
‫تو هم چیزی نمی‌گیری.
‫نخت گره خورده.
‫داری بدتر کورش می‌کنی. ‫کمک می‌خوای؟
‫مطمئنم بابا می‌تونه کمکت کنه.
‫نه نمی‌خوام!
‫تویی که همیشه پیش بابا گریه می‌کنی.
‫نه خیرم. پسره احمقی.
‫بسه!
‫بس کن!
‫خودت احمقی!
‫بچه ننه!
‫- بس کن! ‫- چی رو؟ اینو؟
‫بابا! ‫- پسرها!
‫ماشین رو بشورید.
‫- یالا، برید ببینم. ‫- اون شروع کرد.
‫برام مهم نیست کی شروع کرده.
‫جفتتون کله‌پوک‌ها، یالا.
‫چرا اینطوری کردی؟
‫تویی که داری بهم سیخونک می‌زنی.
‫تو که کار نمی‌کنی.
‫می‌شه حداقل سطل رو پر کنی؟
‫اول من پرش کردم.
‫اگه به‌خاطر تو نبود الان مجبور نبودم ماشین بشورم.
‫خب اگه جلوی بابا بهم نمی‌گفتی احمق،
‫منم مجبور نمی‌شدم.
‫چون احمقی دیگه.
‫نه.
‫بسه!
‫دخالت موسیلینی...
‫دوقلوها دعواشون شد.
‫لعنتی!
‫دان، بسه دیگه!
‫هوی!
‫یالا. دعواتون رو تموم کنید.
‫من نمی‌خوام دعوا کنم...
‫سخته. ‫بعضی وقت‌ها مجبوری.
‫گاهی اوقات چاره‌ای نداری.
‫یالا!
‫دعوا کنید!
‫شام!
‫چشم خانم.
‫باشه بده من.
‫اگه این طرفی برش بدی خوشمزه‌تر می‌شه.
‫خیلی خب، تا تهشو بخور خواهشا.
‫پوست که نداره؟
‫روش پوست نیست.
‫نه همچین کاری نمی‌کنم.
‫تامی، بیسکوییت رو بهم میدی لطفا؟
‫ممنون.
‫دان آرنج‌هات.
‫برادرت رو ببین.
‫ممنون.
‫خب یه خبر ناراحت کننده دارم.
‫باید برگردم سر کار.
‫دو روز دیگه می‌رم رای.
‫ماهیگیری چی؟
‫ببخشید.
‫اما برای جبرانش، ‫چطوره بریم یه کوهنوردی حسابی؟
‫می‌تونیم فردا بریم، ‫دوشنبه شب برگردیم.
‫مسیرش کوتاهه.
‫و دان، قراره بریم کوه کاتاهدین.
‫الکی نیست. ‫مسیرش سخته.
‫یه روز کامل طول می‌کشه.
‫و هنری بچه آقای کاندن. ‫هنری رو که یادتونه؟
‫گفت می‌برتمون بالا.
‫نظرت چیه دان؟
‫البته.
‫یه کوهستان زاغارت ‫به جای دو هفته ماهیگیری خیلی عالیه.
‫- ببین. دان. ‫- نه. نه اشکال نداره.
‫بذار حرف بزنه.
‫اصلا واسه چی برگشتی؟
‫چی گفتی دان؟
‫گفتم اصلا واسه چی برگشتی؟
‫خب مجبور نیستی بیای.
‫شاید من برم.
‫واسه یه بارم که شده ببین چه حسی داره.
‫سلام.
‫به‌نظرم وقتشه موهاتو کوتاه کنی هپلی.
‫نظرت چیه؟
‫این شکستگی موهات ‫انگار دو برابر سریع‌تر رشد می‌کنه.
‫از این کار جدیدش بدم میاد.
‫یه چیزی بهت بگم؟
‫شبی که تو و برادرت به‌دنیا اومدید،
‫پدرت گریه کرد.
‫گفتش، «ما باید خوشبخت ترین آدمای دنیا باشیم.»
‫پدرت فقط ترسیده.
‫چون دنیا حسابی ریخته به‌هم.
‫دوستت داره.
‫شاید نشونش نده اما دوستت داره.
‫ولی بهش نگی بهت گفتما. خب؟
‫- قبوله؟ ‫- چشم خانم.
‫نمی‌دونم چرا وقتی نمی‌خوای ‫بری بهشون گفتی می‌بریشون کوهنوردی.
‫گفتم بهتر هیچی باشه.
‫چرا همون موقع چیزی نگفتی؟
‫نمی‌دونم.
‫خیلی واسه دیدنت ذوق داشتن.
‫- و کل تابستون منتظر بودن. ‫- می‌دونم.
‫فکر کردی دوست دارم خونه نباشم؟
‫اگه اینطوری پس‌شون بزنی،
‫یه روز از زندگی‌مون فراریش می‌دی.
‫دونالد؟
‫[رکود ده ساله]
‫همه چیز داره نابود می‌شه.
‫این دنیا بهشون مجال نمی‌ده.
‫منم نباید بدم.
‫می‌بینمت.
‫باشه، باشه.
‫برنده می‌شم.
‫وحشت اقتصادی با بالا ماندن نرخ بیکاری...
‫و پایین ماندن دستمزد و حقوق ادامه دارد.
‫جنگ اروپا تهدید جدی برای ‫غرق کردن این اقتصاد سست گشته.
‫پرزیدنت روزولت به مردم آمریکا اطمینان خاطر داده...
‫که جنگ اخلالی در نیاز ما ‫به پیشرفت ایجاد نکرده،
‫و خواهان اتحاد است،
‫درحالی که دولت حامی صنعت‌های خصوصی مانده،
‫و قصد دارد بخش بزرگی از...
‫به چی فکر می‌کنی پسرم؟
‫تاحالا شده بترسی؟
‫بعضی وقت‌ها.
‫وقتی شرایط سخت می‌شه.
‫اما باید ادامه بدی. ‫باید...
‫دعوات رو تموم کنی.
‫نه.
‫نه این... اینطوری نیست...
‫ببین پدر منم زیاد مسافرت می رفت.
‫به‌خاطر این ازش متنفر بودم.
‫پس فقط...
‫فقط خواستم بدونی...
‫بابایی، وای اونجاست؟
‫- آره. ‫- رایان، بیدار شو.
‫رسیدیم.
‫قراره از اون بریم بالا؟
‫البته!
‫خب شماها دیگه مرد شدید.
‫سلام!
‫به به!
‫سلام هنری.
‫- هنری. ‫- هنری!
‫سلام دشت نشین‌ها.
‫پایه‌اید بریم مارشملو بخوریم؟
‫بله جناب!
‫- مارشملو! ‫- مارشملو!
‫خب آتیش رو روشن نگه دار.
‫بعدا یادت میدم چطور هارمونیکا بزنی.
‫باشه هنری.
‫- ایول. ‫- ایول.
‫آفرین پسر.
‫اینم از این.
‫یه جبهه سرد تو راهه.
‫می‌خواید تو ماشین بخوابید؟
‫- اینطوری؟ ‫- نه راحتیم.
‫ردیفه.
‫بیا می‌دونم طلایی دوست داری،
‫ولی... وقتی جزغاله شده امتحانش کن.
‫- بسه. ‫- بهتر می‌شه.
‫- نه چندشه. ‫- خیلی بهتره.
‫باور کن. چندشه.
‫آماده‌اید بریم بالای اونجا پسرها؟
‫آره، یه کوهستانه دیگه.
‫کاتاهدین رو دست کم نگیر.
‫اون بالا یه لحظه آسمون صافه،
‫و بعد خشم و رعده که میاد رو سرتون.
‫کوهستان گول‌تون می‌زنه که فکر کنید راهش آسونه.
‫اما باید از تخته سنگ‌هایی ‫رد شید که از خونه‌تون گنده‌ترن.
‫و دور تا دورش رو یه جنگل ‫خالی از سکنه دوره کرده.
‫یه جا اشتباه بپیچید، تا ابد گم شدید.
‫و وقتی به قله رسیدید مراقب باشید...
‫پامولا اونجاست.
‫پامولا؟
‫پامولا خدای سرخپوست‌های پنابسکاته.
‫از زمان خلقت اونجا زندگی می‌کرده.
‫یه موجود وحشتناکه.
‫سرش گوزنه،
‫بدنش انسان،
‫پاها و بال‌هاش مثل عقابن.
‫و پامولا بال‌های عظیمش رو تاب می‌ده.
‫و بارون، نابودی و ابرهای تیره و تار می‌فرسته.
‫و بعد پامولا حمله می‌کنه!
‫و تنها چیزی که باقی می‌مونه...
‫یه مشت پر عقاب عظیمه.
‫فقط می‌خوای بترسونی‌مون.
‫بایدم بترسید.
‫مردم پنابسکات معتقد بودن ‫پامولا تو کوهستان گیرت میندازه،
‫و نفرین می‌شی تو جهان ‫پس از مرگ تنها و سرگردون باشی.
‫تا ابدیت.
‫واقعا این چیزا رو باور می‌کنی؟
‫معلومه که نه اسکل.
‫می‌خوان بترسوننت.
‫من باشم از مسیر خراج نمی‌شم.
‫این جنگل‌ها یه لقمه چپ‌تون می‌کنن.
‫درخت‌ها صدا رو می‌خورن، ‫پس هیچکس صداتون رو نمی‌شنوه.
‫[روز 1]
‫چقدر تا بالای کوه راهه؟
‫فکر کنم کم کمش پنج ساعت.
‫پنج ساعت؟
‫آره.
‫و هرچی به قله نزدیک‌تر شیم سخت‌تر می‌شه.
‫اینجاهاش آسونه. ‫پس نزدیک هم بمونید.
‫شنیدید بچه‌ها؟
‫یادتون باشه اگه رنگ سفید دیدید،
‫یعنی تو مسیر درستید.
‫این جنازه رو نگاه.
‫آره، دنده‌هاش رو می‌بینی؟
‫چندش.
‫آره... فکر کنم خیلی وقته مرده باشه.
‫جلو پات رو نگاه.
‫این رو می‌بینید؟ ‫بهش می‌گن گل‌سنگ.
‫اتفاقا خوردنیه.
‫باید پای میاوردیم.
‫مراقب خزه‌ها باشید.
‫خب، اصلا تابستون رو استراحت نکردید؟
‫مراقب باش.
‫گاهی اوقات کار تو اولویته.
‫ای گفتی.
‫رایان کجا می‌ری؟
‫پات رو بپا.
‫خوبه، قدم به قدم.
‫هی!
‫افرین!
‫چند بار حرفم رو تکرار کنم؟
‫سلام! صبح بخیر رفقا.
‫تازه دارید می‌رید بالا؟
‫مال بیرون شهرن.
‫گفتم ببرمشون تا قله.
‫هوای بالا داره خراب می‌شه،
‫من جاتون بودم عجله می‌کردم.
‫بریم.
‫رایان مراقب برادرت باش.
‫از این طرف. مراقب باش.
‫پات رو بذار اینجا.
‫دان آروم‌تر برو.
‫رایان!
‫مراقب برادرت باش.
‫مراقب باشید پسرها.
‫بپا.
‫بپا اینجا گوداله.
‫لبه رو بپا.
‫دان.
‫همین جا کافیه.
‫لباس‌مون مناسب این آب و هوا نیست.
‫خسته شدم.
‫می‌دونم خوشتیپ.
‫نه.
‫چی گفتی؟
‫می‌ریم تا قله.
‫- دان. ‫- می‌خوای مرد باشیم؟
‫پس بذار مرد باشیم.
‫اگه انقدر دلت می‌خواد برگردی سر کار بفرما.
‫برگرد.
‫بهت نیازی نداریم.
‫باشه دان.
‫هواش رو داری؟
‫میای یا نه؟
‫برو.
‫مراقبش باش.
‫من با تامی میرم پایین.
‫پیش هنری بمونید!
‫شنیدید؟
‫جا پاتون رو مراقب باشید.
‫حدود دو ساعت تا قله راه داریم.
‫نمی‌خواید که قوزکتون بشکنه.
‫پسرها، هوا داره خراب می‌شه!
‫فقط لب تر کنید!
‫خجالتی نداره برگردید!
‫دارم یخ می‌زنم.
‫بیا سوئیشرت من رو بگیر.
‫من پرستار بچه نمی‌خوام.
‫من می‌تونم ادامه بدم.
‫باشه رایان راه بیفت.
‫مراقب پات باش.
‫دان.
‫مراقب باش.
‫این قله‌ست.
‫بابات اون پایین پایین‌ها زیر ابرهاست.
‫معمولا اینجا قشنگ‌ترین منظره رو داره.
‫می‌شه دیگه برگردیم؟
‫حس می‌کنم صورتم داره یخ می‌زنه.
‫چرا انقدر هولی برگردی خونه؟
‫نمی‌خوام اینجا باشم.
‫پس برو!
‫بابا منتظره!
‫بذار منتظر بمونه! ‫ما که همیشه منتظرشیم!
‫نه! می‌ریم!
‫برو عقب!
‫پسرها، آروم، آروم! پسرها!
‫گفتم برو عقب!
‫پسرها بس کنید!
‫بس کنید!
‫شاید اگه همیشه انقدر تخس بازی درنمیاوردی،
‫بابا می‌موند!
‫من تنها برمی‌گردم.
‫برید زیر درخت‌ها!
‫هوی باید پیش هم بمونیم!
‫دان ببخشید!
‫وایسا!
‫دان!
‫وای خدا، دان!
‫وایسا!
‫رایان!
‫مسیر!
‫بابا!
‫رایان!
‫بابا!
‫مسیر رو پیدا نمی‌کنم!
‫بابا!
‫- هی! چی شد... ‫- وای بابا!
‫چی شده؟
‫دان کجاست؟
‫کجاستش؟
‫از پیش‌مون فرار کرد.
‫تو مه گمش کردیم!
‫- دان کجاست؟ ‫- نمی‌دونم.
‫برادرت کجاست؟
‫دان!
‫خبری نشد؟
‫حتما از مسیر خارج شده.
‫نوک قله نیست اون بالا رو گشتم.
‫می‌خوام هرچی سریعتر بری پایین کوهستان.
‫آقای فندلر شرمنده.
‫نه، نه. ‫واسه این کارها وقت نداریم پسر جون.
‫برو کمک بیار. ‫یه جنگل‌بان پیدا کن.
‫بگو آدم بیاره.
‫و بگو چراغ قوه بیاره.
‫دو روز اول حسابی مه آلود بود. ‫[جونیور یورک - جستجوگر]
‫پسرا، اصلا...
‫باورتون نمی‌شد که چه مه ‫غلیظی کوهستان رو گرفته بود.
‫اگه حس جهت یابی خوبی نداشتی کارت تموم بود.
‫همین و بس.
‫چون تنها راهنمایی که داشت یه مشت سنگ بود...
‫که گه گداری یه کم رنگ‌شون می‌کردن.
‫اگه جای پات رو سفت نمی‌ذاشتی،
‫خیلی اتفاقات بدی پیش می‌اومد،
‫همیشه تبلیغ کتونی می‌کردن.
‫و خدا رحم‌تون کنه چون بدترین ‫چیزی که می‌شه پوشید کتونیه،
‫چون... ‫نمی‌چسبن به هم.
‫و خدا می‌دونه اون درخت‌ها چقدر قدیمی بودن.
‫ولی انقدر لای خزه بودن،
‫که تیغ‌هاشون تا این حد بلند شده بود،
‫و به تیزی سوزن بود.
‫و اگه با حواس جمع پات رو نمی‌ذاشتی زمین،
‫پات یا رونت با یکی‌شون جر می‌خورد.
‫و اگه بیفتی خدا رحمت کنه،
‫ممکنه جون سالم به در نبری.
‫خدایا!
‫قسم می‌خورم مودب‌ترین بچه دنیا بشم.
‫باورت نمی‌شه چقدر خوش رفتار می‌شم.
‫مثل رایان می‌شم اما بهتر.
‫من حتی آرنجم رو نمی‌ذارم رو میز.
‫و...
‫می‌خوام دوباره مامانم رو ببینم.
‫حتی اگه فقط برای یه بار دیگه باشه.
‫و خدایا قسمت می‌دم نذاری ‫بابا به‌خاطر فرار کردنم عصبانی شه.
‫اصلا برگرده بره سر کار.
‫عصبانی نمی‌شم.
‫آمین!
‫دان فندلر!
‫دان!
‫الو؟
‫روث؟
‫چی شده؟
‫یه اتفاقی افتاده.
‫تو کوهستان.
‫چی شده؟
‫همه با هم بودیم و...
‫چی شده؟
‫پسرمون رو گم کردم روث.
‫پسرمون رو گم کردم.
‫کدوم؟
‫[روز 2]
‫دان فندلر، ‫جلوی مادرت از این کارها نکنه.
‫خب حیف شد بابا.
‫تو اینجا نیستی.
‫نه نه اون...
‫پشت کوه چی؟
‫اونجا... مسیری نیست. ‫اون منطقه راه نداره.
‫نه ببین نمی‌دونم.
‫مامان!
‫خب من دو تا گروه فرستادم بالا.
‫سرجمع هفت تا مرد ‫دارن بالای نوار جنگلی رو می‌گردن.
‫اما تا الان خبری نشده.
‫خب هواپیما بفرستید بالا.
‫ما همچین تجهیزاتی نداریم خانم فندلر.
‫فقط می‌دونیم دیشب هوا اومد زیر صفر،
‫و باد با سرعت 64 کیلومتر بر ساعت می‌وزید.
‫به نظرتون...
‫به نظرتون پسرمون مرده؟
‫نه، نه، البته که نه.
‫هنوز هیچی معلوم نیست.
‫پس چرا دارید بالای جنگل رو می‌گردید؟
‫اگه واقعا بالای جنگل باشه،
‫دنبال...
‫دان نیستید، ‫دنبال جسدش هستید.
‫- وایسا جناب... ‫- باهامون رک باش.
‫خواهشا.
‫باید این احتمال رو درنظر بگیریم، بله.
‫و اگه از کوهستان پایین اومده باشه ‫معلوم نیست کجاست.
‫100 هزار هکتار جنگل اونجاست.
‫باشه. خوبه.
‫اما اگه خودت تو اون کوهستان تنها می‌موندی،
‫با این همه باد و بارون...
‫و دمایی که رسیده...
‫به نقطه انجماد.
‫آره انجماد.
‫به‌نظرت همون جا می‌موندی؟
‫من چند باری دان و برادرش رو بردم کمپ.
‫همیشه بهش گفتم...
‫اگه گم شد سه چیز رو یادش بمونه.
‫اول، وحشت نکن.
‫اما با شناختی ‫که از دان دارم احتمالا ممکن نیست.
‫نهر رو دنبال کن.
‫چون نهر همیشه به رود می‌رسه.
‫و رود تهش به یه مکانی می‌رسه.
‫و سوم وقتی شرایط سخت شد...
‫ادامه بده.
‫[روز 3]
‫خدایا آدم شیطونی بود، سرزنده بود.
‫پسر بمب انرژی بود. ‫[فرد ایتون، دوست کودکی]
‫می‌دونید آدم مصمم و باپشتکاری بود،
‫و البته در عین حال، می‌شه ‫گفت خبر نداشت شانسش چقدره.
‫نمی‌دونست با چی طرفه.
‫می‌دونید و اگه توجه کنید، ‫باید روز به روز زنده موند.
‫امروز انقدر پیش میره، ‫و می‌گه،
‫«فردا انقدر پیش می‌رم،
‫و فقط باید پیش برم.»
‫و همین کار رو کرد.
‫خدایا.
‫یادم میاد... یه پرنده مرده افتاده بود رو سنگ... ‫[رایان فندلر- برادر]
‫انگار یه شاهینی چیزی...
‫کشته بودش و ... ‫با دیدن اون حس کردم...
‫این یه نشونه بدیمنه.
‫و با دیدنش گریه کردم.
‫اما قویا حس می‌کردم که...
‫پیداش نمی‌کنن.
‫فکر می‌کردم اونی.
‫به‌نظرت هنوز زنده‌ست؟
‫برادرت واقعا سرسخته.
‫از پدرت هم سرسخت‌تره.
‫الو.
‫هنوز خبری نشده.
‫یه کم دیگه برمی‌گردم بالا.
‫آخرین بار کی غذا خوردی؟
‫هواپیما لازم داریم.
‫یا داوطلب بیشتر.
‫خواهشا یه چیزی بخور.
‫چشم خانم.
‫قول می‌دم.
‫دفتر تلفن رو بیار.
‫سلام شرکت روزنامه گریت نورتن؟
‫اسم من روث فندلره،
‫و یه خواهش بزرگی داشتم.
‫مرکز آتش نشانی؟
‫داوطلب نیاز داریم.
‫راه آهن بنگور؟
‫الو، الوار بری وست برنچ؟
‫می‌شه با دفتر فرماندار باروز صحبت کنم لطفا؟
‫ممنون.
‫باید به روزنامه‌ها زنگ بزنیم.
‫روزنامه خبری بنگور.
‫نیویورک تایمز؟
‫سان فرانسیسکو کرانیکل؟
‫شیکاگو تریبیون؟
‫میل چی؟
‫فکر خوبیه.
‫سلام اسم من روث فندلره.
‫هرکاری که از دستتون برمیاد.
‫هرچندتا که می‌شه فرستاد.
‫الو بنگور دیلی نیوز؟
‫بله اسم من روث فندلره و من...
‫بله اون... پسرمه.
‫[روز 4]
‫خب همه چی آماده‌ست.
‫سیب زمینی آوردم رفقا.
‫بفرما.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫بده من.
‫صبح بخیر. ممنون.
‫حرکت کنیم.
‫ممنون.
‫یالا. بجنبید. بریم.
‫دان فندلر!
‫همه پخش شید.
‫دان فندلر!
‫من از معدود کسایی بودم که این منطقه‌ای...
‫که توش جستجو انجام می‌شد رو می‌شناختم.
‫پس خلاصه بخوام بگم... ‫[دیک هولمز - جنگل‌بان]
‫باید منطقه‌ای رو می‌گشتیم که شاید این پسره...
‫اونجا سقوط کرده... ‫و زخمی شده.
‫پس سریع کل منطقه،
‫اومدن کمکمون کنن.
‫مردم حس می‌کردن باید پیداش کن...
‫چون همیشه تو ذهن آدم می‌موند...
‫و تا آخر عمر می‌گفتی، ‫«چی به سر این بچه اومد؟»
‫یه حس همسایگی بود.
‫می‌دونی در کل مین...
‫آدم به همسایه‌هاش تکیه می‌کنه.
‫هیچکس خبری نداره.
‫می‌خوام از داوطلب‌ها تشکر کنم.
‫در این جستجو بسیار حیاتی بودن.
‫می‌خوایم ادامه بدیم. ‫به شما نیاز داریم.
‫به کمک نیاز داریم، ‫به نفر نیازه.
‫هرکمکی که بشه غنیمته.
‫حتما با شخص دیگه‌ای باشید.
‫اونجا تنها نرید.
‫ممنون.
‫سوالات‌تون رو جواب می‌دم. ‫نه تا اون حد.
‫اگه سوالی دارید بفرمایید.
‫اون...
‫بیاید بخونید.
‫بزرگترین گروه جستجوی تاریخ مین.
‫دان فندلر!
‫چندین روزه نخوابیدی.
‫بیا خونه.
‫حتی واسه یه شب.
‫چشم خانم.
‫[روز 5]
‫آهای؟
‫آهای!
‫من اینجام!
‫آهای!
‫آهای؟
‫ببخشید شلوار ندارم.
‫قضیه‌ش طولانیه.
‫سلام؟
‫خیلی خب.
‫سلام؟
‫من شاه ماهیگیرهام.
‫بیا اینجا ببینم.
‫فقط یه چیزی رو بگم،
‫قصد مزاحمت نداشتم.
‫نمی‌خوام تو زندگی پس از مرگ سرگردون بمونم.
‫می‌دونی فکر می‌کردم چون خدایی بزرگتر باشی،
‫ولی ممنون.
‫بیا اینجا آقای ماهی.
‫واقعا می‌خوام دوست باشیم.
‫ایول!
‫من شاه ماهیگیرهام!
‫اگه کبریت داشتیم عالی می‌شد.
‫نرو.
‫همیشه داری می‌ری.
‫نرو
‫خواهش میکنم.
‫وحشت نکن.
‫نهر رو دنبال کن.
‫وحشت نکن.
‫[روز 6]
‫جستجوی پسر فندلرها در جریان است...
‫و سریعا تبدیل به بزرگترین عملیات جستجو و نجات...
‫تاریخ مین شده.
‫وحشت نکن، دان.
‫دان فندلر، شش روز است که در طبیعت گسترده ‫اطراف کوهستان کاتاهدین سرگردان است.
‫نهر رو دنبال کن.
‫گارد ملی بیش از 150 سرباز را...
‫برای کمک به این عملیات اعزام کرده است.
‫ادامه بده.
‫[سرنوشت پسر در دست کاتاهدین]
‫اکثرا مردم فکر می‌کردن...
‫هنوز تو ارتفاعات کوهستانه،
‫که افتاده تو شکاف یا...
‫یا اصلا یه جا دراز کشیده و مرده.
‫یعنی اصلا کسی انتظار نداشت بعد چهار پنج روز...
‫اون بتونه زنده بمونه.
‫همه منتظر بودن پسره...
‫یا حداقل جسدش رو پیدا کنن.
‫و یکی قسم می‌خورد ‫از لای یه شکاف بوی تعفن میاد،
‫و واقعا مطمئن بودن...
‫که قراره جسدش رو پیدا کنن.
‫بیاید اینجا، پیش خط الرأس! ‫[روز 7]
‫یالا، یالا، یالا.
‫یه چیزی پیدا کردن.
‫فکر کنم یه چیزی پیدا کردیم!
‫گروه جستجو رفتن چیمنی پاند.
‫پیش شکافن.
‫نباید محض احتیاط اونجا باشی؟
‫اون نیست.
‫طناب رو محکم بگیر.
‫- برگرد عقب. ‫- اومدش.
‫سخت نگیر. ‫داره میاد.
‫خودشه؟
‫خیلی باریکه.
‫اما یه چیزی قطعی اونجاست.
‫- من میرم. ‫- نمی‌ذارم بری اون تو.
‫- هیچکس نمی‌ره. ‫- هی، برو کنار!
‫آقای فندلر.
‫خیلی باریکه.
‫کوچیکترین مرد اینجا کیه؟
‫من میرم.
‫راه نداره.
‫می‌تونم انجامش بدم.
‫دان نبود.
‫یه کایوته.
‫- خدا رو شکر. ‫- دان فندلر!
‫دان فندلر، کجایی؟
‫دان فندلر؟
‫با هم... اون بالا دعوامون شد.
‫فرار کرد.
‫همه‌ش... به‌خاطر منه.
‫هی.
‫هی، اصلا همچین فکری نکن.
‫این تقصیر منه.
‫باید پیش‌تون می‌موندم.
‫پیداش می‌کنیم.
‫[روز 8]
‫بریم خونه.
‫هی، هی! برگرد!
‫کمک!
‫جای درست رو نگشتن.
‫کمک! من اینجام!
‫هی! کجا می‌رید؟
‫جای اشتباه رو گشتن.
‫کمک!
‫من و رایان که بچه بودیم،
‫بابا موقع خواب برامون کلی قصه باحال می‌خوند.
‫گاهی اوقات خودم رو میزدم به خواب...
‫چون عاشق این بودم که بلندم می‌کرد ‫و می‌بردم تا تختم.
‫بعد یواشکی می‌اومد،
‫و بغلم می‌کرد.
‫و همون‌جا کنارم می‌خوابید.
‫ولی بعدا،
‫بزرگتر که شدیم،
‫بیشتر می‌رفت تو جاده کار کنه، می‌دونی؟
‫و هروقت پیش هم بودیم،
‫بهمون می‌گفت مرد،
‫و انگار دیگه مثل قدیم‌ها...
‫خیلی نمی‌خندید.
‫و دیگه برامون قصه نخوند.
‫که حیف بود،
‫چون برام بهترین چیز تو کل دنیا بودن.
‫بابا.
‫پسرم.
‫دان!
‫اومدم!
‫دان! پیدات می‌کنم.
‫شاخه قرنیه چپش رو پاره کرده.
‫احتمالش زیاده که چشمش از دست بره.
‫بعد بهم خبر دادن که آقای فندلر... ‫[روث فندلر - مادر]
‫چشمش با شاخه بریده شده...
‫و من باید برم بیمارستان بنگور پیشش باشم.
‫البته که باورم نشد..
‫گفتم شاید عقلش رو از دست داده.
‫چون می‌دونستم چقدر بچه‌هاش رو دوست داره.
‫و احتمالا خودش رو مقصر می‌دونست.
‫از اتفاق که افتاد... ‫خیلی ناراحت بود.
‫که نتونسته موقع اون اتفاق اونجا باشه.
‫اما دیگه خودش هم قطع امید کرده بود،
‫که اصلا پیداش کنن.
‫[روز 9]
‫دونالد...
‫وقتی از کوهستان بهم زنگ زدی،
‫که بگی یکی از پسرها رو گم کردی،
‫می‌دونی اولین فکرم چی بود؟
‫امیدوار بودم دان باشه.
‫چون پسرهامون رو می‌شناسم.
‫و می‌دونستم اگه دان باشه،
‫واسه زنده موندن شانس داره.
‫هفته پیش که اومدم خونه،
‫بچه‌هامون خیلی ذوق داشتن من رو ببینن،
‫میخواستن...
‫بپرن بغلم.
‫باید بهشون اجازه می دادم.
‫ولی دان...
‫اون بچه خیلی به من رفته.
‫و با این وضع دنیا،
‫فقط می‌خواستم یادش بدم آمادگی داشته باشه.
‫انقدر درگیر...
‫سرسخت کردنش شده بودم...
‫که فراموش کردم باباش باشم.
‫اگه بچه‌مون رو گم نمی‌کردم،
‫هیچوقت نمی‌فهمیدم از اولش اشتباه کردم.
‫- همه کارهام. ‫- نه.
‫ما داریم تموم تلاش‌مون رو می‌کنیم.
‫فقط خدا خدا می‌کنم...
‫یه فرصت دیگه داشته باشیم.
‫بابا.
‫مامان.
‫خیلی دلم براتون تنگ می‌شه.
‫بیا خونه پسرم.
‫بیا خونه.
‫بیا خونه، پسرم.
‫کمک!
‫فرد! فرد!
‫فرد!
‫خدای من. ‫130 کیلومتر رو پیاده راه رفته.
‫آدم گنده‌ش هم از پس این کار برنمی‌اومد.
‫اما انگاری یه پسر تونسته.
‫خب من درجا گفتم،
‫گفتم، «اگه قراره یکی از پسرام گم شده باشن،»
‫بهتره که دان باشه.
‫اون یه راهی پیدا می‌کنه.»
‫تسلیم نمی‌شه.
‫این مهمترین چیزه.
‫باید نسبت به چیزی بزرگتر ‫از خودت ایمان داشته باشی.
‫عزیز دلم!
‫ما خودمون رو انداختیم جلو،
‫بعد کانوها رو چسبوندیم به هم.
‫دستش رو گرفته بودم، می‌دونید؟
‫- دلم برات تنگ شده بود مامان. ‫- روحت هم خبر نداره.
‫واقعا معجزه بود.
‫واقعا به نظرم معجزه بود که زنده مونده.
‫اگه مرد بزرگ بود،
‫عمرا می‌تونست زنده بمونه.
‫همون جاها می‌مرد.
‫اینکه بچه ای به اون سن ‫چنین انگیزه‌ای داشته باشه...
‫نادر بود.
‫مردم از همه جا اومدن.
‫غلغله شد.
‫خوش اومدی!
‫دان برگشتی!
‫سلام بابا.
‫سلام دان
‫واقعا گند زدم.
‫نه، نه.
‫نه.
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم بابا.
‫خیلی دوستت دارم.
‫بارها می‌خواستم تسلیم شم.
‫مثلا اون روزهای آخر. ‫[دان فندلر]
‫اما باید ادامه داد. نمی‌دونم چی...
‫گفته بودم... ‫اون میل به زندگیه.
‫و باید جنگید و جنگید.
‫آدم حسش نمی‌کنه مگر اینکه جونش به خطر بیفته،
‫و اون موقع‌ست که می‌فهمی...
‫واقعا چقدر سرسخت هستی.
‫دل قرص و با اراده.
‫این تو وجود همه‌مونه.
‫تهش چی بهم رسید؟
‫بهم یاد داد مسئولیت کارهام رو قبول کنم.
‫و یادم داد خانواده‌م رو دوست داشته باشم.
‫عشق به خانواده رو درک نمی‌کنید...
‫تا اینکه در شرایط بدی قرار بگیرید،
‫حالا چه بیماری باشه چه هرچی دیگه.
‫[دان یک بار دیگر در سال 1976 از کاتاهدین بالا رفت.]
‫[گفت «فقط مایه عذاب بود.»]
‫[تقدیم به یاد و خاطره دان فندلر 1926-2016]
‫[داستان دان فندلر نسل به نسل ‫منتقل شده و الهام بخش خوانندگان پیر و جوان بوده.]
‫[یکی از این خوانندگان در سال 1939 ‫جیم بویس 12 ساله بود.]
‫[در دهه 60 جیم و همسرش کتاب را برای پسرشان ‫دیک خواندند و او هم این سنت را با همسر و پسرش ادامه داد]
‫[و یک عمر انگیزه به اشتراک گذاشتن ‫داستان دان ادامه داشت.]
‫[30 سال طول کشید تا این فیلم محقق شود.]
‫[این فیلم برای همه پدر مادرهای دنیاست]