‫[شب کریسمس، سال 1963] ‫[بیمارستان روانی ویلوبریج]
‫[کوپر گرو، پنج کیلومتر دورتر]
‫خب، واسه امشب دیگه داستان بسه جوون.
‫اگه بیشتر از این بیدار نگهت دارم،
‫مادرت تنبیهم می‌کنه.
‫خواهش می‌کنم دایی نیک. ‫بعدش زود می‌خوابم.
‫خب، باید بمونه واسه بعد.
‫خواهش می‌کنم.
‫به هر حال هم نمی‌خوابم. ‫امشب باید بابا نوئل رو ببینم.
‫که اینطور؟
‫خب، بهتره امیدوار باشی که امشب نبینیش،
‫ولی چرا؟
‫چون شب کریسمس خیلی شب خطرناکیه.
‫تنها شب ساله که...
‫بابا نوئل می‌تونه وارد خونه‌تون بشه،
‫بعضی وقت‌ها هم اون خیلی...
‫مهربون نیست.
‫بعضی وقت‌ها زیر درخت کاج ‫برات هدیه نمی‌ذاره،
‫قدم به قدم از پله‌ها میاد بالا،
‫در حالی که تبر مخصوصش رو...
‫تکون میده،
‫تبر؟
‫وارد اتاقت میشه، نگاه می‌کنه...
‫ببینه خوابیدی یا نه.
‫آخه بابا نوئل می‌دونه پسر بدی بودی.
‫اگه بیاد پیش چستر، اگه من بودم...
‫با یه چشم باز می‌خوابیدم.
‫به خاطر این که وقتی خوابیدی می‌فهمه،
‫بعد همون موقع‌ست...
‫که کارت رو می‌سازه!
‫خب، قهرمون. دیگه وقت خوابه.
‫امیدوارم دایی نیک خیلی با داستان‌هاش...
‫هیجان‌زده‌ات نکرده باشه.
‫متاسفانه فکر کنم امشب واسه خوابیدن...
‫زیادی هیجان‌زده‌ست.
‫به دایی نیکت شب بخیر بگو چستر.
‫دیگه باید بره خونه.
‫- چستر. ‫- پسره رو اذیتش نکن نیتن.
‫عذر می‌خوام نیک.
‫نمی‌دونم امشب چرا اینطوری شده.
‫یک قاتل سریالی خطرناک، به نام هنری بیتس...
‫از بیمارستان روانی ویلوبریج فرار کرده.
‫اون مسلح و خطرناکه.
‫اون 180 سانت قدشه و 45 سالشه،
‫گفته میشه که لباس بابا نوئل رو پوشیده.
‫یک مرد ناشناس هم پیدا شده که با بی‌رحمی...
‫در حوالی منطقه‌ی بگرز کریک کشته شده.
‫پلیس جست‌وجو رو شروع کرده،
‫به زودی نیروهای ایالتی هم به کمک‌شون میان.
‫- خدایا. نیتن... ‫- پیشنهاد می‌کنیم همه‌ی مردم...
‫بگرز کریک فقط چند...
‫چند کیلومتر پایین‌تره.
‫- لطفاً مراقب خودتون باشید رفقا. ‫- ببین،
‫یارو الان خیلی وقته رفته، ‫ولی حتماً درها رو قفل می‌کنیم.
‫بیا ببینم. حالت خوبه؟ عزیزم.
‫- حالت خوبه عزیزم؟ ‫- چی شده چستر؟
‫بابا نوئل اینجا بود.
‫داشت می‌اومد سراغم. ‫می‌خواست بهم صدمه بزنه.
‫- حتماً صدای رادیو رو شنیده. ‫- عزیزم.
‫نه، فقط خواب بد دیدی، همین.
‫دوباره سعی کن بخوابی. آفرین.
‫من بابا نوئل رو دیدم مامان. واقعاً میگم.
‫اوه، مطمئنم فکر می‌کنی دیدیش عزیزم. ببین...
‫دیگه نباید دایی نیک قبل از خواب ‫برات داستان بگه.
‫- باشه؟ ‫- شبت بخیر قهرمون.
‫- باشه. ‫- خوب بخوابی.
‫چشم روی هم بذاری هم صبح کریسمسه.
‫[سه‌شنبه 23ام دسامبر، سال 1980]
‫خیلی ممنونم.
‫حالت چطوره چستر؟
‫- مثل همیشه شادم. ‫- داروهای جدید چطورن؟
‫خب، شخصیتم رو از بین می‌بره، ‫ولی هنوز اثر منفی‌ای نذاشته.
‫شخصیتت به نظر خیلی هم خوب میاد.
‫هنوز برنامه‌ی سفرت رو داری؟
‫بعد از این که برنامه همینه.
‫من خیلی بهت مطمئنم چستر.
‫شاید همین رو لازم دارم بشنوم ‫که خودم رو قانع کنم،
‫که دارم کار درستی می‌کنم.
‫این آخرین قدم بهبود پیدا کردنته،
‫این که با خاطرات و ترس‌هات رو به رو بشی.
‫مصمم.
‫- می‌دونم. ‫- پس می‌دونی که دیگه...
‫چیزی برای ترسیدن وجود نداره.
‫هنری بیتس زندانی شده و تا مدت‌ها زندانیه.
‫فکر می‌کنم 17سال بیمارستان رفتن، دارو خوردن،
‫و پیش روانشناس رفتن ‫این مسئله رو توم نهادینه کرده که...
‫آره، بابا نوئل قاتلی وجود نداره.
‫تنها چیزی که هست جرائم غیرقابل توصیف ‫اشخاص خیلی بیماره.
‫فقط این موقع سال خیلی برانگیخته‌ام می‌کنه.
‫سلام، چطور پیش رفت؟
‫چیز جدیدی نبود. فقط بازم قرص داد.
‫دیگه انقدر قرص دارم ‫می‌تونم خودم داروخونه بزنم.
‫اه. متاسفم. شاید بهتر باشه من رانندگی کنم.
‫حتماً.
‫دودل که نشدی، مگه نه؟
‫فقط هر پنج دقیقه میشم، ‫ولی تصمیمم رو گرفتم.
‫به نظرم اگه من این کار رو نکنم ‫نمی‌تونیم از این ماجرا عبور کنیم.
‫تا این که ما این کار رو بکنیم.
‫یادت باشه، من توی هر قدم این مسیر کنارتم.
‫بهت افتخار می‌کنم.
‫بسیار خب، کافیه. بریم.
‫چستر ون بیورن.
‫اینی که دارم می‌بینم روی صورتت ‫لبخند که نیست، مگه نه؟
‫باشه، کمربندت رو ببند.
‫حالت خوبه؟
‫خوبم. همه‌اش لازم نیست بپرسی.
‫ببخشید. عادتمه.
‫اتفاقاً دارم از آرامش قبل از طوفان لذت می‌برم.
‫به خاطر این که چند روز آینده رو باید پیش...
‫خاله ماریون و پسرخاله‌ام بورک... بمونم.
‫مطمئنم انقدرها هم بد نیستن.
‫من هم مطمئنم از این حرفت پشیمون میشی.
‫باشه، اگه انقدر بدن واسه چی داری ‫کریسمس میری پیش‌شون؟
‫فکر کنم به خاطر وفاداریم به مادرم.
‫بالاخره خاله ماریون خواهرشه،
‫اینطوری هم نیست که فامیل دیگه‌ای داشته باشم.
‫وقتی بیمارستان نبودم، کریسمس رو...
‫می‌رفتم کنتیکت پیش‌شون.
‫ولی بعد از فوت چند ماه پیش ادگار شوهرخاله‌ام،
‫دیگه نمی‌تونستن اجاره‌ی اونجا رو پرداخت کنن،
‫واسه همین گذاشتم ‫توی خونه‌ی قدیمی‌مون بمونن، با بورک.
‫پس تو صاحب‌خونه‌شونی.
‫وقتی مادرم فوت شده با خاله‌ام...
‫قهر بودن.
‫واسه همین خونه و...
‫کل املاک ون بیرون ‫وقتی 21 سالم شد به من ارث رسیدن.
‫که به لطف هزینه‌های نجومی پیش روانشناس رفتن،
‫الان خیلی کمتر از قبلش شدن.
‫فکر می‌کنم خاله ماریون همیشه ‫ناراحت بود که...
‫توی وصیت‌نامه نبوده، بورک هم همینطور.
‫خب، واقعاً نمیشه درکش کرد.
‫ولی واقعاً نمی‌تونستم ببینم بی‌خانمان شدن، ‫پس کار درست همین بود.
‫این اولین باره که ‫دارم برمی‌گردم اینجا، بعد از...
‫هفده سال.
‫خب، باید بگم که بیش از حد کنجکاوم.
‫- آماده‌ای؟ ‫- نه.
‫خدایا. چستر! از پنجره دیدم که اومدی.
‫این همه راه تا اینجا اومدی دیدن من؟ ‫به نظرم که همینطوره.
‫اوه، پسر قشنگم. عزیز دلم. عزیزم.
‫- سلام خاله ماریون؟ ‫- سفرتون با ماشین چطور بود؟
‫امیدوارم خیلی بد نبوده باشه.
‫خیلی خوب بود. مشتاق دیدارتون بودم.
‫شما باید افتون باشی.
‫چستر خیلی در مورد تو حرف زده.
‫بورک، بیا اینجا.
‫به خونه خوش اومدی پسرخاله.
‫خب، خب. بیاید غرغر نکنیم.
‫بیاید بریم داخل و یه نوشیدنی بخوریم ‫و یه ذره دروغ بگیم.
‫- به نظرم عالیه. ‫- بسیار خب. بیاید داخل.
‫مراقب باشید. این پله کاملاً پوسیده شده.
‫یادمه.
‫به خونه‌ی محقرمون خوش اومدید.
‫چه خونه‌ی قشنگی دارید.
‫ممنونم. خیلی دوستش داریم.
‫نه، نه، نه، نه. هاک این کار رو می‌کنه..
‫ببرشون طبقه‌ی بالا.
‫مشکلی نیست. خودم می‌برم.
‫هاک تمام کارهای...
‫این خونه رو انجام میده،
‫و باید کارها طوری انجام بشن ‫که خودم انجام‌شون میدم.
‫خب، به نظر میاد حسابی اینجا جا افتادید.
‫آره، همینطوره. به لطف تو.
‫هاک همه‌ی کارهایی رو می‌کنه ‫که من انجام نمیدم.
‫پس مطمئنم خیلی سرش شلوغه بورک.
‫سلام من افتون هستم. از آشنایی‌تون خوشوقتم.
‫قطعاً همینطوره.
‫سلام، من ملودی هستم. نامزد بورک.
‫بهت تسلیت میگم.
‫پسرک بامزه. همیشه حسابی می‌خندونتم.
‫خب، من به نظر میاد حسابی اینجا شلوغه،
‫من هم وظیفه‌ی خودم دونستم که...
‫اتاق خواب قدیمی مادرت رو براتون آماده کنم،
‫که تو و افتون راحت باشید.
‫چقدر با ملاحظه.
‫فکر می‌کردم نظرت این باشه.
‫از این طرف.
‫می‌خوای از خاله ماریون بخوام که...
‫اگه میشه بهمون یه اتاق دیگه بده؟
‫نه. نه، همین خوبه.
‫باشه.
‫خب، خاله ماریون...
‫به نظر مهربون میاد، عجیب و غریبه، ‫ولی دوست داشتنیه.
‫همینطوری به دامت می‌اندازه.
‫با چرب‌زبونی بهت احساس امنیت میده.
‫حداقل واسه بورک می‌دونی با چی طرفی.
‫یه عوضی.
‫من میرم ببینم اینجا...
‫قهوه هست یا نه.
‫تو هم می‌خوای؟
‫حتماً. یه دقیقه دیگه میام پایین.
‫ایدن؟
‫- چستر، تویی؟ ‫- خود خودمم!
‫خدایا، خیلی از دیدنت خوشحالم!
‫- خدایا. ‫- باورم نمیشه تویی.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫اصلاً چطوری شناختیم؟
‫چطور ممکنه یادم بره؟
‫به علاوه، تو هم من رو شناختی، مگه نه؟
‫چقدر گذشته، 15 سال؟
‫- 17. ‫- چستر، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خاله و پسرخاله‌ام اومدن اینجا.
‫واسه همین با بی‌میلی قراره کریسمس رو ‫کنارشون باشم.
‫که اینطور. آره.
‫می‌دونستم یه نفر اومده اینجا.
‫من هنوزم پایین‌تر زندگی می‌کنم.
‫ولی آخه، می‌دونی چطوریه دیگه. ‫خیلی دورافتاده‌ست.
‫تقریباً هیچکس رو نمی‌بینی،
‫و قطعاً انتظار نداشتم تو رو ببینم.
‫خب، امیدوارم سورپرایز خوبی بوده باشه.
‫داری شوخی می‌کنی؟ من از وقتی که رفتی،
‫هیچکس نبوده که باهاش توی جنگل ‫قایم‌باشک بازی کنم.
‫خب، ممکنه یه مقدار شکسته شده باشم، ولی...
‫باورم نمیشه که واقعاً تویی.
‫فکر نمی‌کردم دیگه هیچوقت ببینمت.
‫زندگی واقعاً غیرقابل پیش‌بینیه.
‫- آره. ‫- ایدن، انتظار داری کل اینا رو خودم ببرم؟
‫پدرخونده‌مه.
‫من باید برم. ببین، خیلی دلم می‌خواد ‫دوباره ببینمت.
‫چند وقت توی شهر می‌مونی؟
‫فقط چند روز، ولی می‌تونم ‫فردا یه سر بهت بزنم.
‫عالیه. منتظر تماست هستم.
‫خداحافظ.
‫پس اینجایی. همه جا رو دنبالت گشتم.
‫- اون کیه؟ ‫- یه دوست قدیمی.
‫- این نوشیدنی واقعاً عالیه. ‫- می‌بینی؟
‫خیلی هم گرون قیمته،
‫هرچی توی این خونه بود رو خوردیم.
‫منظورت توی انبار پدر و مادرمه؟
‫اوه چستر. جزئیات، جزئیات.
‫من می‌خوام یه صحبتی بکنم.
‫به افتخار پسرخاله‌ی مورد علاقه‌ام چستر. ‫به خونه خوش اومدی.
‫خب بهمون بگو، دیوونه خونه چطور بود؟
‫کدوم‌شون؟ توی خیلی‌هاشون بودم.
‫خاله ماریون. خیلی به خاطر شوهرتون متاسفم.
‫اوه، نیازی نیست. ‫اون باید بیشتر از من ناراحت باشه.
‫عملاً من و بورک رو بدون یه قرون پول ول کرد.
‫می‌دونی، توی کارش ضعیف بود.
‫توی زندگی مشترک‌مون ضعیف بود.
‫چه داستان آشنایی.
‫می‌بینم که خیلی عزادارید.
‫خب، به هر حال، حرف زدن راجع به من کافیه.
‫چستر، خیلی خوشحالم که برگشتی به این خونه.
‫همینطور برای دیدن افتون دوست داشتنی.
‫- منم همینطور. ‫- پس دیگه کلاً برگشتی یا...
‫فقط تا وقتی که برگردی تیمارستان هستی؟
‫من قرار نیست برگردم تیمارستان بورک،
‫اگر هم منظورت اینه، قرار نیست که...
‫برگردم اینجا.
‫ولی مشخصاً خونه رو نگه می‌داری؟!
‫تنها چیزیه که از پدر و مادرم برام مونده.
‫خیلی از دیدن همه‌تون خوشحالم.
‫ولی فکر می‌کنم وقت خوابه. ‫روز خیلی خسته کننده‌ای بوده.
‫هرطور راحتی.
‫شب بخیر.
‫[به خونه خوش اومدی چستر. به زودی می‌بینمت ‫از طرف «اچ‌بی»]
‫- افتون. سریع. ‫- چی شده؟ چه خبر شده؟
‫اونجا.
‫یه نفر برام یه یاد‌داشت گذاشته.
‫خب، پیداش کردی؟
‫چستر...
‫اینجا یادداشتی نیست.
‫حتماً افتاده زیر تخت. نه، نه...
‫نه، نه.
‫- همینجا بود. ‫- نمی‌دونم بهت چی بگم،
‫چی نوشته بود؟
‫نوشته بود به خونه خوش اومدی.
‫به زودی می‌بینمت، از طرف اچ‌بی بود، ‫مثل هنری بیتس.
‫تو خسته‌ای و روز طولانی‌ای بوده.
‫یه جوری باهام حرف نزن که انگار دیوونه‌ام. ‫تو دیگه نه.
‫- هیچکس همچین فکری نمی‌کنه. ‫- فقط فراموشش کن.
‫من می‌دونم چی دیدم.
‫[چهارشنبه 24ام، شب کریسمس]
‫یه چیزی رو یادت رفت.
‫می‌دونی باید چیکار کنی...
‫ولی...
‫ولی نداره!
‫نمی‌خوای که مادرم رو...
‫عصبانی کنی.
‫این لباس لعنتی رو بپوش. ‫یه کاری کن که ببیندت.
‫ولی فاصله‌ات رو حفظ کن. ‫از شر چستر خلاص می‌شیم.
‫تو هم شغلت رو حفظ می‌کنی. ‫حالا برو ببینم.
‫صبح بخیر. خوب خوابیدی؟
‫راحتش بذار بورک.
‫واقعاً دارم می‌پرسم.
‫امیدوارم حالت بهتر شده باشه پسرخاله.
‫- راستش الان خیلی بهترم. ‫- این کارت بچگونه بود.
‫داری کجا میری؟ صبحونه نمی‌خوری؟
‫- میرم یه قدمی بزنم. ‫- باشه، عالیه. منم باهات میام.
‫فقط بذار کاپشنم رو بردارم.
‫راستش ترجیح میدم تنها برم. ‫اگه اشکالی نداره.
‫می‌خوام یه سر هم برم خونه‌ی ایدن.
‫باشه، حتماً. پس بعداً می‌بینمت.
‫زود برمی‌گردم.
‫مشکل تو چیه؟
‫اون دختره‌ی عوضی پایین خیابون که ‫داره حواسش رو پرت می‌کنه.
‫فکر نمی‌کنم لازم باشه نگران اون باشیم.
‫یادداشت دیشبت چطور پیش رفت؟
‫عالی پیش رفت. ‫واقعاً فکر می‌کنه که این از طرف...
‫هنری بیتس بوده،
‫بعد کاری کردم براش سوال بشه ‫که اصلاً دیدتش یا نه.
‫اون کابوس‌ها چطور؟
‫اون خود به خود اتفاق افتاد.
‫البته شاید به خاطر این بوده باشه که...
‫قرص‌های خوابش رو با دارونما عوض کردم. ‫[چیزی ظاهراً شبیه به دارو بدون هیچ اثر واقعی]
‫خدایا، کارت توی این قضیه از من هم بهتره.
‫تقریباً وقتش بود متوجه این قضیه بشی.
‫[لباس بابا نوئل مخملی]
‫می‌تونم کمک‌تون کنم؟
‫سلام خانم وارد. احتمالاً من رو یادتون نیست،
‫من خیلی وقته که دیگه خانم وارد نیستم.
‫الان خانم گلوستون هستم. ‫بعد هم معلومه که تو رو یادمه چستر.
‫حالت چطوره؟
‫- من خوبم. ‫- خب، ایدن الان اینجا نیست.
‫اوه. انگار دقیقاً به موقع اومدی.
‫نذار آژیرش نگرانت کنه.
‫چستر!
‫خیلی خوشحالم اومدی.
‫خب، صبح‌تون بخیر.
‫صبح بخیر غریبه.
‫وارن رو که یادته، مگه نه؟ ‫اون شب شیفت بود که...
‫آره، یادمه. سلام.
‫چستر ون بیورن.
‫وقتی ایدن گفت برگشتی باورم نمی‌شد،
‫باید با چشم‌های خودم می‌دیدم.
‫خب، فقط یه مدت کوتاه هستم.
‫انگار کلانتر شدی.
‫نه، من معاونشم.
‫خب، همه‌مون باید از یه جایی شروع کنیم، درسته؟
‫وارن به خاطر این که ماشینم تعمیرگاهه،
‫من رو رسوند شهر و برگردوند.
‫ممنون. ولی بعداً می‌بینمت.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- خداحافظ.
‫- خوشحالم می‌بینمت چستر. ‫- قطعاً همینطوره.
‫هفده سال دیگه دوباره همدیگه رو می‌بینیم.
‫آره.
‫البته بعضی وقت‌ها حس می‌کنم ‫بدش نمیاد با هم بیشتر آشنا بشیم.
‫این شهر پسر خوب زیاد نداره، می‌دونی دیگه.
‫به نظر میاد همینطوره. ‫حالا که چستر معاون شده،
‫تعجبی نداره انقدر قتل توی این شهر زیاده.
‫- می‌تونم دعوتت کنم با هم قدم بزنیم؟ ‫- حتماً.
‫عالیه.
‫خب از کجا شروع کنیم؟
‫از اولش شروع نکنیم.
‫بیشتر همین الان‌مون برام جالبه.
‫می‌فهمم.
‫این سال‌ها خیلی بهت فکر می‌کردم.
‫می‌خواستم بهت سر بزنم، ‫ولی سن‌مون خیلی کم بود،
‫پدر و مادرم اجازه نمی‌دادن،
‫بعد هم خب، به نظرم همینطور که گذشت،
‫یه جورهایی گفتم دیگه نمی‌خوای من رو ببینی،
‫که یاد گذشته نیفتی.
‫می‌فهمم. یه مدت طول کشید تا بفهمم که...
‫باید با مسائل رو به رو بشی تا ازشون عبور کنی.
‫خیلی فلسفی بود.
‫خب، این حرف روانشناس منه، ولی درسته.
‫مسیر راحتی نبوده، ولی اینجام دیگه.
‫اینجا هم از موقعی که بابا هفت سال پیش فوت شد،
‫خیلی آسون نگذشته، مامان هم ‫دوباره با دیک ازدواج کرد،
‫که نمی‌تونم تحملش کنم.
‫- متاسفم. ‫- مامان به کمکم نیاز داشت.
‫واسه همین عملاً هیچوقت از اینجا نرفتم،
‫به جز یه سال واسه دانشگاه قبل از فوت بابا.
‫ولی اوضاع اینجا واقعاً خیلی بد نیست.
‫فقط از دیدنت خوشحال شدم.
‫منم همینطور. من رو یاد ‫قبل از این داستان‌ها انداختی،
‫قبل از این که شرایط انقدر پیچیده بشه.
‫حتماً بعد از اون شب خیلی شرایط سختی رو...
‫تجربه کردی.
‫خیلی برام هزینه داشت، ‫ولی بالاخره ازش عبور کردم،
‫و دوباره حس کردم خودمم.
‫- به خاطر همین اومدی خونه؟ ‫- درسته.
‫خب، هروقت به کسی نیاز داشتی ‫که باهاش صحبت کنی، من همینجام.
‫یه مسئله‌ی دیگه هم هست.
‫دیشب یه یادداشت از هنری بیتس به دستم رسید.
‫بعد حتی نمی‌دونم واقعی بود یا نه.
‫کی به جی‌آر شلیک کرد،
‫یه نفر واقعاً به یکی از اعضای بیتلز شلیک کرده.
‫حالا هم رئیس جمهور جدیدمون قبلاً ‫ستاره‌ی سینما بوده.
‫توی عجب دنیایی داریم زندگی می‌کنیم.
‫تو زیادی تلویزیون می‌بینی. کار داریم.
‫کنی زیاد وقت نداریم.
‫بشین ببینم.
‫به نظرم اون مدارک رو آوردی.
‫معلومه که آوردم.
‫خوبه.
‫خوبه، خوبه.
‫تو اینجا داری چیکار می‌کنی؟
‫تو قرار بود سر خواهرزاده‌ام رو گرم کنی،
‫و نذاری بیاد توی خونه.
‫نیازی نیست.
‫رفته ربکای مزرعه‌ی سانی‌بروک رو ببینه.
‫همون دختره ایدن وارد پایین خیابون.
‫هوم. بسیار خب.
‫آره.
‫به نظرم همه چیز مرتبه.
‫کارت فوق‌العاده بوده کنی.
‫این واقعاً فوق‌العاده‌ست.
‫کاری نکردم. اینطوری نیست که شب کریسمس...
‫خیلی سرم شلوغ باشه.
‫دقیقاً همون چیزیه که لازم داشتم.
‫خب، واقعاً موفق شدی کنی.
‫بعد من به مادرم می‌گفتم که ‫یه کارمند بیخود رو گیر آورده،
‫که تنها فایده‌اش اینه که...
‫واسه همه چایی ببره و ادای وکیل‌ها رو دراره،
‫تا کارهای کثیفش انجام بشن.
‫من فقط قهوه درست نمی‌کنم. من یه کارآموزم.
‫عضو ارزشمندی از تیمم.
‫قطعاً همینطوره.
‫وایسا، من جا موندم. اینا چی بودن؟
‫اینا مدارکی‌ان که نشون میدن سند این خونه...
‫به نام من زده شده.
‫فقط به امضای چستر نیاز داریم تا کامل بشه.
‫بعد چطوری می‌خوایم این کار رو بکنیم؟
‫تو قراره همونطوری که تمرین کردیم جعلش کنی.
‫در موردش صحبت کردیم.
‫دیگه امری نیست خانم؟
‫اصلاً.
‫تو واقعاً تحسین‌برانگیز عمل کردی. ‫می‌تونی بری.
‫یه موضوع جزئی هست و اونم بحث دست‌مزده.
‫جعل کردن اونا خیلی دردسر داشت.
‫- دستمزدت میشه. ‫- باشه.
‫- کریسمست مبارک. ‫- ولی آخه...
‫دستمزدت پرداخت میشه.
‫عوضی. الان یه قبضی میاد در خونه‌ات،
‫که انقدر مبلغش زیاده که سکته می‌کنی.
‫سلام؟
‫سلام؟ کدوم خری اون پایینه.
‫سلام؟ کسی اون پایینه؟
‫- خوبه. ‫- خوبه؟
‫حالا بیا واقعاً امضاش کنیم.
‫بسیار خب. گند نزنید بهش!
‫باشه. میشه همه‌مون آروم باشیم؟
‫این دقت نیاز داره.
‫تموم شد.
‫بده‌اش به من.
‫همین الان ارثیه‌ات رو دادی به من،
‫خواهرزاده کوچولو.
‫به همه‌مون مامان.
‫آره، دقیقاً. به همه‌مون.
‫ما چستر رو برمی‌گردونیم بیمارستان روانی.
‫این خراب‌شده رو می‌فروشیم،
‫و سودش رو تقسیم بر سه می‌کنیم.
‫سه. من چی میشم؟
‫اوه، نگران نباش. من هوات رو دارم عزیزم.
‫- یه صحبت چی؟ ‫- اینطوری که من می‌بینم،
‫بیشتر کارها رو اینجا من انجام دادم.
‫من شش ماه از وقتم رو صرف چستر کردم.
‫من کسی‌ام که قانعش کرده بیاد خونه.
‫حس می‌کنم این باید توی دستمزدم موثر باشه.
‫اینا چیزی نیست که روش توافق کردیم عزیزم.
‫شرایط عوض شده.
‫اوه، اگر هم این اتفاق نیفته، ‫به چستر همه چیز رو میگم.
‫بعد می‌دونید، می‌تونم قانعش کنم که...
‫من فقط یه تماشاچی بی‌گناه بودم.
‫- جدی که نمیگی. ‫- حس کردی تردید دارم؟
‫جرات این کار رو نداری!
‫واقعاً؟
‫من نصف پول فروش خونه رو می‌خوام.
‫باقیش می‌مونه واسه شما.
‫خب، به نظر میاد راه دیگه‌ای برامون نذاشتی.
‫انگار فکر همه جاش رو کردی.
‫تا آخر امروز رو بهتون وقت میدم که بهش فکر کنید،
‫و به نتیجه‌ای که من رسیدم برسید.
‫اون عوضی فرصت‌طلب کوچولو.
‫من نمی‌تونم توضیحش بدم،
‫ولی می‌دونم که یه توضیح منطقی ‫براش وجود داره.
‫یا اینه یا این که واقعاً دارم ‫عقلم رو از دست میدم.
‫خاله ماریون و بورک ‫خیلی از این مسئله خوشحال میشن.
‫- واسه چی این حرف رو می‌زنی؟ ‫- فقط حس می‌کنم که...
‫ترجیح میدن ببینن توی بیمارستانم، ‫که مانع‌شون نشم.
‫امشب وقت داری یه نوشیدنی بخوریم؟
‫یه جورهایی یکی از سنت‌های شب کریسمسه.
‫خب، دیک قراره کل شب رو...
‫بشینه جلوی تلویزیون و با مادرم...
‫به هم دری وری بگن. پس...
‫اون وسطا گفتی آره؟
‫- آره. ‫- باشه، عالیه.
‫من پذیرای هرچقدر حمایت عاطفی هستم.
‫حدود ساعت هشت می‌بینمت.
‫عالیه. منتظرتم.
‫اگه خیلی خوب نمی‌شناختم‌تون، ‫می‌گفتم دارید...
‫یه چیزی رو برنامه‌ریزی می‌کنید.
‫[سالگردش مبارک چستر، از طرف اچ‌بی]
‫قدم زدنت با چستر چطور پیش رفت؟
‫خوب بود.
‫خب، اون خیلی سختی کشیده.
‫شاید اون آدمی نباشه که یادت میاد.
‫خب، ما ده سال‌مون بود. شک دارم اینطور باشه.
‫بعد از این همه مدت آخه برگشته...
‫توی اون خونه که چیکار کنه؟
‫واسه کریسمس اومده پیش خاله ماریونش.
‫خاله ماریون؟
‫آره. می‌شناسیش؟
‫من با مادر چستر صمیمی بودم. لایلا.
‫هیچ نگاه مثبتی بهش نداشت.
‫جالبه. چستر هم همینطور بود.
‫اوه، وقتی بیرون بودی وارن زنگ زد.
‫خیلی مرد خوبیه.
‫آره، همینطوره.
‫ولی هیچی بین من و وارن نیست.
‫باشه، باشه. دخالت نمی‌کنم.
‫عزیزم.
‫می‌دونم از وقتی که پدرت فوت شده ‫اوضاع‌مون مثل قبل نیست.
‫این رو هم می‌دونم گاهی وقت‌ها...
‫تحمل کردن دیک سخت میشه،
‫ولی ازت می‌خوام بیشتر سعی کنی باهاش خوب باشی.
‫به خاطر من.
‫سعی‌ام رو می‌کنم.
‫ناهار چی داریم سو الن. خیلی گرسنمه.
‫بعد این کلنگ لعنتیم کجاست؟ ‫همه جا رو گشتم.
‫من ندیدمش عزیزم. ‫ولی می‌دونم دلم می‌خواد کجا باشه.
‫پس حرفت اینه که جسد هاک رو بعد از این که...
‫دیدی هنری بیتس با لباس بابا نوئل ‫رفت توی انبار دیدی؟
‫- آره. ‫- کس دیگه‌ای می‌تونه تاییدش کنه؟
‫من فقط بی‌هوش توی انبار پیداش کردم.
‫متاسفانه چیز دیگه‌ای ندیدم.
‫ببخشید که بیشتر نمی‌تونم کمک کنم.
‫متوجه هستید که باور این مسئله خیلی سخته.
‫هیچ شاهدی نیست، جسدی نیست، ‫اثری از خرابکاری نیست.
‫آره. خب، وقتی هاک امشب نیومد خونه،
‫متوجه می‌شید.
‫ما دنبالش هستیم، نگران نباش.
‫عجیب نیست که کسی مثل هاک...
‫هر از گاهی ناپدید بشه و...
‫بره سراغ عیاشی‌هاش.
‫شرمنده میشی که به حرفم گوش نکردی.
‫من می‌دونم چی دیدم.
‫بذار حدس بزنم. کار بابا نوئل بوده؟
‫خفه شو بورک.
‫عزیزم.
‫شاید یه مقدار خسته شده باشی.
‫شاید بهتر باشه یه کمی استراحت کنی، ‫به خاطر امروز میگم.
‫باشه. باشه، مشکلی نیست.
‫حرفم رو باور نکنید، ولی من مدرک دارم،
‫اون یادداشت...
‫کجاست؟ نیستش.
‫- کدوم یادداشت؟ ‫- هنری بیتس برام توی اتاق خوابم یه یادداشت گذاشت.
‫- گذاشتمش توی جیبم و حالا نیستش. ‫- همین داستان قدیمی...
‫چستر، شاید بهتر باشه یه کمی استراحت کنی،
‫یه دارویی هم واسه شوکه شدنت بخوری.
‫نمی‌تونم بفهمم قضیه چیه. ‫شاید واقعاً دارم دیوونه میشم.
‫فکر نمی‌کنم امشب کار دیگه‌ای از دست من بربیاد.
‫چطوره اگه باز هم مشکلی پیش اومد ‫باهام تماس بگیرید؟
‫قطعاً تماس می‌گیریم معاون. خیلی ممنونم...
‫که تشریف آوردید.
‫کریسمس‌تون مبارک. من میرم دیگه.
‫وارن!
‫یه زحمت برات دارم.
‫فکر کنم به اندازه کافی شنیدم.
‫ببین هنری بیتس کجاست
‫و اگه هنوز بیمارستانه یا نه.
‫چستر، امشب شب کریسمسه.
‫خواهش می‌کنم.
‫مسئله مرگ و زندگیه.
‫ببینم چی کار می‌تونم بکنم.
‫شاید بهتر باشه دکتر لندری رو خبر کنم.
‫نه، نه، این کار رو نکن.
‫منو یه جایی حبس می‌کنن ‫و کلیدش رو می‌اندازن دور.
‫شاید فکر بدی نباشه.
‫فقط باید استراحت کنم. می‌دونی؟
‫به نظر عالی میاد.
‫بعدا میام بهت سر می‌زنم. خوبه؟
‫آره، حتما.
‫جایی میری، عزیزم؟
‫بله، به صرف نوشیدنی به خونه ون بیورن دعوت شدم.
‫وارن زنگ زد و گفت یه اتفاقی افتاده و
‫می‌خوام به چستر سر بزنم، ‫مطمئن بشم حالش خوبه.
‫مواظب باش. پسر خیلی مشکل‌داریه.
‫اون پسره ناپایداره. نمی‌خوام بری اونجا.
‫خوبه که به تو بستگی نداره.
‫وقتی که تو خونه من زندگی می‌کنی، داره.
‫اینجا خونه‌ی تو نیست، دیک.
‫این خونه‌ی پدرمه، دیک.
‫بعدا می‌بینمت، مامان.
‫مجبوری با دختر من اینطوری حرف بزنی؟
‫دخترت به گوشمالی حسابی نیاز داره. ‫حالا می‌شه؟
‫می‌خوام اینو ببینم.
‫حتما ایدن چیزی یادش رفته.
‫اگه گروه سرود بود،
‫یه سطل آب جوش میارم.
‫- کی بود؟ ‫- هیچ‌کس. عزیزم.
‫لعنت به این بچه‌ها!
‫کسی نبود.
‫نمی‌دونم کی می‌تونه اینقدر دور بشه.
‫دیک، با توام.
‫- نه به این سرعت! ‫- دستم. درد گرفت.
‫حالا گوش کن،
‫یه حرف اضافی بزنی، می‌شکنمش.
‫با من بازی نکن! نکن!
‫آره. خب، الان این کار رو کردم.
‫خودتو خیلی دست‌بالا می‌گیری. ‫اصلاً نمی‌دونی
‫با کی در افتادی.
‫به خودت نگاه کن. ‫ماده‌شیری که آرامشش رو از دست داده،
‫توی دنیای خیالی خودش زندگی می‌کنه.
‫خیال می‌کنی خیلی باهوشی.
‫من کسی هستم که اینجا کنترل همه چیز رو داره.
‫بهتره رفتارت رو درست کنی.
‫وگرنه با ۵۰ درصد از هیچ‌چی می‌مونی.
‫عالی بود.
‫نمی‌دونم چطور تونستی این کار رو بکنی،
‫ولی آفرین،
‫میشه صدات رو بیاری پایین؟
‫با اینکه خیلی دلم می‌خواد به اسم من ‫تموم بشه، ولی نه.
‫چستر رو تو طویله بیهوش پیدا کردم
‫و قبل از اینکه بیدار بشه ‫یادداشت رو برداشتم. بقیه‌‌ش رو
‫نمی‌دونم چی شد.
‫عمراً هاک بتونه به تنهایی
‫چنین چیزی رو خودش برنامه‌ریزی کنه.
‫مگر اینکه پسرخاله واقعاً داره دیوونه می‌شه.
‫قطعاً نقشه‌مون همینه، مگه نه؟
‫فقط اون دهاتی کجا رفته؟
‫نمی‌دونم. کسی ندیدتش.
‫هرکی پشت این قضیه‌ست ‫واقعاً داره به ما لطف می‌کنه.
‫کاری کرد که چستر ‫از همیشه دیوونه‌تر بشه.
‫فقط خوش ندارم که بخواد
‫تو نقشه‌مون دخالت کنه ‫و دور و بر اینجا بگرده
‫چون قابل اعتماد نیست.
‫منظورت به جز خودت؟
‫یه جای کار می‌لنگه.
‫سلام. امیدوارم خیلی زود نیومده باشم.
‫چستر.
‫خیلی خوشحالم اومدی. حالت خوبه؟
‫استراحت کردی؟
‫- آره، یه کمی. ‫- آره؟
‫امیدوارم بد نباشه
‫که بعد از اتفاقات امشب اومدم.
‫نمی‌دونستم که اصلاً همصحبت می‌خوای یا نه،
‫ولی با این حال اومدی.
‫لوس نشو. خوشحالم اینجایی.
‫عزیزم.
‫برم برات نوشیدنی بیارم؟
‫نه، ممنون. به آب بسنده می‌کنم.
‫می‌دونی، امروز به این فکر می‌کردم، ‫خیلی لذت‌بخشه که
‫کریسمس رو مثل یک خانواده واقعی با هم بگذرونیم.
‫خیلی وقته این حس رو نداشتیم،
‫مخصوصاً بعد از فوت خواهر عزیزم لایلا
‫و شوهر همیشه وفادارم،
‫و دایی نیک.
‫باورم نمیشه
‫برادر مرحومم نیک رو یادته.
‫چطور می‌تونم داستانش در مورد بابانوئل
‫که تو شب کریسمس ‫برام تعریف کرد رو فراموش کنم؟
‫همون شب گفت بهتره با یه چشم باز بخوابم،
‫چون وقتی که خوابی می‌بیندت
‫و اون موقع‌ست که میاد سراغت.
‫- این که خیلی وحشتناکه. ‫- نیک همیشه این‌طوری بود.
‫یه پیرمرد قصه‌گوی نادون بود.
‫خب، ایدن، تو چه‌کاره‌ای؟
‫با ناپدریم تو شرکت ساخت‌وسازش کار می‌کنم.
‫حسابداری می‌کنم
‫و کمی هم کار دستی سبک تو شهر انجام می‌دم.
‫چه دلپذیر.
‫مگه پدرت تو شرکتش
‫کار منشی‌گری رو برات جور نکرد؟
‫چستر، چقدر اشتباه می‌کنی.
‫نوشیدنی تموم شد.
‫خب، شاید بهتر باشه بری از سرداب بیاری.
‫نه! نه، نه.
‫نوشیدنی تو آشپزخونه‌س. ‫الان می‌رم میارم.
‫من میرم میارم. دارم می‌رم.
‫ایدن، می‌دونستی که چستر امشب کمی دچار
‫فروپاشی عصبی شده؟
‫وارن به من گفت که یه سری تناقضات بوده.
‫بورک، چرا دهنتو نمی‌بندی؟
‫می‌دونی مشکل تو چیه؟
‫تو؟
‫مشکل تو اینه که یه دیوونه روانی هستی
‫و حاضر نیستی قبول کنی.
‫و مشکل تو اینه که
‫با دست مادر
‫تا مغز استخونت فرو رفته کنترل می‌شی!
‫حداقل من مادر دارم.
‫تو مادر نداری. ‫تو یه عروسک‌گردان داری که
‫نخت رو می‌کشه و بهت میگه چی بگی
‫و چی کار کنی درست مثل یه
‫بچه ننه بیچاره.
‫- بسه دیگه، بچه‌ها! ‫- یادت نره، بورک.
‫این خونه مال منه
‫و تو تا زمانی که من بخوام اینجا می‌مونی.
‫نه یه ثانیه بیشتر، اگه یه قدم دیگه اشتباه کنی.
‫کارت تمومه. از همین الان دارم دعا می‌کنم
‫که آواره کوچه و خیابون بشی.
‫چستر.
‫صبر کن!
‫خوبی؟
‫خسته شدم از بس همه اینو ازم می‌پرسن.
‫از این خونه و آدماش خسته شدم. ‫از اینجا متنفرم.
‫ببین، ببخشید.
‫فقط نمی‌دونم جریان چیه ‫و چی واقعیه.
‫به بورک گوش نده. خیلی عوضیه.
‫بورک برام اهمیتی نداره.
‫این خونه کلی خاطرات بد رو برگردونده
‫و ذهنم رو به بازی گرفته.
‫وارن بهم گفت امشب چی شد.
‫چه عالی. پس فکر می‌کنی من دیوونه‌ام؟
‫نه، اصلاً.
‫فقط زخم‌خورده‌ای.
‫فکر می‌کردم اومدن به اینجا ‫اوضاع رو بهتر می‌کنه،
‫ولی فقط بدتر شده.
‫هر روز به اون شب فکر می‌کنم.
‫فکر نمی‌کنم بتونم هیچ‌وقت ازش فرار کنم.
‫اصلاً نباید برمی‌گشتم اینجا.
‫خب، من خوشحالم که اینجایی.
‫فقط ای کاش بتونم بفهمم چی به چیه، می‌دونی؟
‫بالاخره آزاد بشم. ‫فکر کنم هیچ‌وقت نفهمم
‫که قرار بود چه جور آدمی بشم.
‫اگه فقط اون شب هرگز اتفاق نیفتاده بود.
‫- چیه؟ ‫- اینجا چه خبره؟
‫این نقشه خانوادگی دقیقاً از کِی شروع شده؟
‫هان؟
‫مطمئنم که نمی‌دونم منظورت چیه.
‫حتی وقتی مدارک رو جلوی چشمت می‌گیرم،
‫جرأت داری تو صورتم دروغ بگی.
‫مدارکی که من رو از ارث، خونه،
‫و عقل و هوشم محروم کردن.
‫چون به هر حال ‫هر چقدر هم فکر می‌کنی من دیوونه‌م،
‫می‌دونم این اسناد رو امضا نکردم.
‫اما امضای منه.
‫وای خدای من.
‫اوه، لطفاً سعی نکن وانمود کنی!
‫زیر سر خودته.
‫بورک، دهنت رو ببند!
‫حتی تو هم نمی‌تونی از این یکی قسر در بری، ‫مادر عزیزم.
‫چستر!
‫نمی‌دونم اون درباره چی حرف می‌زنن.
‫خب، پس مشکلی نداری که تمام نامه‌هایی
‫که امضا کردی رو نشونشون بدی؟
‫شرط می‌بندم الان تو کیفته.
‫بپرس، چستر. نشونش بده!
‫خیلی خب. خودم نشون میدم.
‫دستت رو بکش!
‫اونا مجبورم کردن. ‫نمی‌خواستم. من...
‫اگه قراره دروغ بگی...
‫حداقل یه دروغ خوب بگو.
‫وقتی پای عشق و
‫پول درمیونه، همیشه پول برنده می‌شه.
‫تو حیله‌گر، دروغگو و منفعت‌طلبی.
‫ارزشش رو نداره.
‫دیگه نگرانش نباش، عزیزم. ‫ارزونی خودت باشه.
‫خب، یه سری مدارک لعنتی پیدا کردی. ‫که چی؟
‫من به نفع تو عمل کردم. ‫این کار رو به خاطر تو کردم.
‫نگرانت بودم.
‫آره، چندتا سند رو به اسم خودم زدم،
‫تا بتونم کمکت کنم.
‫با برگردوندن من به بیمارستان روانی
‫و دزدیدن دار و ندارم؟
‫حقیقتت سوراخ و سنبه زیاد داره!
‫- حالا می‌خوای چیکار کنی؟ ‫- فکر می‌کنی چیکار می‌کنم، پسرخاله؟
‫نه تنها این کار از نظر اخلاقی غیر قابل قبوله،
‫بلکه کاملاً غیرقانونیه.
‫به پلیس زنگ می‌زنم. ‫همتون بابت کلاه‌برداری می‌رید زندان.
‫اگر جای تو بودم این کار رو نمی‌کردم.
‫یه موضوع کوچیک در مورد اون جنازه هست
‫و کار ما نبوده.
‫از کجا بدونیم که عقلت رو از دست ندادی
‫و اون بدبخت رو خودت نکشتی؟
‫خیلی زرنگی. ولی دیگه برام جواب نمی‌ده.
‫می‌دونم که دیوونه نیستم. ‫من کسی رو نکشتم.
‫- مطمئنی؟ ‫- هاک چی شد؟
‫می‌خوام وقتی برمی‌گردم همتون ‫از این خونه رفته باشید.
‫و اگه خوش‌شانس باشید، چهارتاتون
‫ممکنه بتونید تو یه سلول باشید.
‫و کریسمس مبارک. ‫امیدوارم تو جهنم بپوسید!
‫چطور تونستید این کار رو باهاش بکنید؟
‫فکر کنم می‌دونی که پول ‫انگیزه خوبی می‌تونه باشه.
‫همتون حال بهم‌زنید. چستر؟
‫احمق کثافت!
‫چرا پای منو تو این قضیه باز کردی؟
‫چون اگه قرار باشه من بدبخت بشم، ‫تو هم باهام
‫بدبخت میشی، عزیزم.
‫و ضمناً من و مادرم اصلاً اهل
‫باج گرفتن نیستیم.
‫بدهکاری‌ دردسرسازه.
‫و تو.
‫ای عوضی دیوونه و حیله‌گر!
‫آدم باید خودش همینطور باشه ‫که یکی رو بشناسه.
‫آشغال دوزاری عوضی!
‫آشغال بی‌مصرف پایین‌شهری.
‫بند و بساطت رو از خونه من جمع کن.
‫به زودی از اینکه منو دیدین پشیمون می‌شید.
‫قبلاً پشیمون شدیم.
‫به خیالت داری کجا می‌ری؟
‫هر جایی که تو نباشی.
‫خوب پیش رفت. حریص پست‌فطرت.
‫خب، بدون لطف تو.
‫تو.
‫چرا این‌قدر ساکتی؟ ملودی.
‫بهتره امیدوار باشی که ‫هیچ نقشی تو این نداشتی.
‫برو بمیر، بورک!
‫کسلر هستم. بله، منتظر تماس‌تون بودم.
‫بیش از یه ساعت منتظر بودم.
‫ممنون که زنگ زدید، دکتر. بله. بله.
‫می‌دونم که شب کریسمسه. ‫چه اطلاعاتی دارید؟
‫باشه. مطمئنید؟ ‫البته که مطمئنید.
‫خیلی خب، ممنون. ‫و کریسمس شما هم مبارک.
‫شماره‌ای که گرفتید در حال حاضر در دسترس نیست.
‫مامان؟
‫فکر کنم بهتون گفتم از اینجا گمشید بیرون.
‫امیدوار بودیم نظرت عوض شده باشه
‫بعد از اینکه کمی فکر کردی.
‫نمی‌دونم فایده داره،
‫واقعاً متاسفم، اما شب کریسمسه.
‫جایی برای رفتن نداریم.
‫شاید بهتر بود زودتر بهش فکر می‌کردید.
‫و حق با توئه. فایده نداره.
‫این دیگه چیه؟
‫نمی‌دونم. قبلاً اینجا نبود.
‫چستر. تعطیلات مبارک! ‫دلت رو شکوندم.
‫اینم دل من. افتون.
‫خدای من، هنوز گرمه.
‫ممکنه قلب یه خوک باشه، درسته؟
‫به من نگاه نکن. ‫زیست‌شناسی رو افتادم!
‫افتون کجاست؟
‫آخرین باری که دیدمش، ‫قبل از اینکه بره بیرون بود.
‫بلافاصله بعد از تو. تو این کار رو کردی!
‫بورک من هیچ ربطی ‫به این قضیه ندارم.
‫باید یه جورایی
‫توضیح منطقی برای این وجود داشته باشه.
‫درسته؟ یعنی ما همه از نظر عقلانی آدم‌های
‫سالمی هستیم، به خدا.
‫همه‌مون نه.
‫از وقتی همه‌تون سعی کردید
‫همه چیز منو بدزدید ‫به جز لباس‌های تنم آدم عاقل ندیدم.
‫آره. خب پس اون کجاست؟
‫بورک! این کاملاً شبیه کارای مادرته، باشه؟
‫این باید یکی از ترفندهای دیگه
‫اون باشه.
‫نه، ملودی. ‫دیگه این همه زیاده‌روی نمی‌کنه.
‫هر کاری از اون جادوگر پیر برمیاد.
‫- ایدن؟ ‫-چستر!
‫خونی شدی؟
‫ملودی، یه چیزی بهش بده آروم بشه.
‫بیا. بیا، اینو بخور.
‫اون مرده! مامانم...
‫اونجا...
‫کلی خون بود!
‫تو واقعاً دیوونه‌ای.
‫قاتل کثافت.
‫چستر کسی رو نکشته. ‫حرفش رو باور می‌کنم. کار هنری بیتسه
‫اون برگشته!
‫تو دیگه این مزخرفات رو شروع نکن.
‫قطعه.
‫چه تابلو.
‫سیم تلفن ما هم قطع بود.
‫- حالا چی کار کنیم؟ ‫- از اینجا بزنیم بیرون.
‫- بورک، ماشین رو بیار جلوی در. ‫- باشه، جدی؟
‫که تو رو با این دخترا تنها بذارم؟ عمراً.
‫بورک! فقط همین الان انجامش بده.
‫من میرم خاله ماریون رو بیارم. ‫الان برمی‌گردم.
‫ببین، ایدن.
‫متاسفم. واقعاً متاسفم.
‫ولی اگه می‌خوایم ‫از اینجا زنده بریم بیرون،
‫باید خودت رو جمع و جور کنی.
‫باشه؟
‫حق با توئه. کاملاً حق با توئه.
‫لعنتی.
‫نمی‌تونم خاله ماریون رو پیدا کنم.
‫گفت می‌خواد
‫بره بخوابه، ولی تو اتاقش نیست
‫و من همه جا رو گشتم.
‫وقت نداریم دنبالش بگردیم.
‫- باید همین الان بریم! ‫- هیچ جا نمی‌ریم.
‫چی میگی؟
‫لاستیک‌های هر دو تا ماشین پنچر شده.
‫ایدن، ماشین تو چی؟
‫ماشین من تعمیرگاهه
‫- و ماشین دیک هم تو محوطه ساختمون سازیه. ‫- لعنتی!
‫باشه، پس چاره‌ای نداریم جز اینکه
‫خودمون رو اینجا محصور کنیم.
‫من نمی‌خوام خودمو با یه دیوونه اینجا حبس کنم.
‫بورک، خفه شو. به چستر گوش کن.
‫اگه مادرم رو می‌دیدی ‫این بحث رو نمی‌کردی.
‫نمی‌تونم خاله ماریون رو پیدا کنم.
‫فقط باید امیدوار باشیم ‫که جاش امن باشه.
‫همه درها و پنجره‌ها رو باید قفل کنیم. بریم.
‫بهت گفتم که باید همون موقع
‫فرار می‌کردیم، نه اینکه ‫خودمون رو اینجا حبس کنیم
‫با کسی که بهش اعتماد نداریم.
‫نمی‌تونی اعتماد کنی!؟ ‫باورم نمیشه!
‫گوش کن، تا کیلومترها اینجا هیچی نیست.
‫هیچ وقت نمی‌تونستیم برسیم.
‫به خدا قسم، اگه بلایی سر مادرم آورده باشی.
‫نگران نباش، بورک.
‫تنها کسی که راجع بهش ‫فکرای شوم می‌کنم
‫تو هستی.
‫همش چرته. اینجا فقط منتظر بمونیم؟
‫به تو اعتماد کنیم؟ من ‫شخصاً هیچ بابانوئل قاتلی رو
‫ندیدم.
‫- عالیه. حالا چی؟ ‫- بورک، خفه شو. شنیدی؟
‫- صدای چی بود؟ ‫- یکی تو خونه‌ست.
‫به نظر میاد از تو زیرزمینه.
‫پست‌فطرت.
‫ممکن بود همه‌مون رو به کشتن بدی!
‫باورم نمی‌شه که فکر می‌کردم ذره‌ای
‫شرافت تو وجودت هست.
‫- برو به جهنم! ‫- خیلی دیره!
‫باورم نمی‌شه این اتفاق داره می‌افته.
‫بهتره بهش عادت کنی.
‫- به نظرم شاید هنری در حقت لطف کرده باشه. ‫- آره؟
‫- از چه نظر؟ ‫- افتون.
‫از گیر اون
‫دختر هفت‌خط خلاص شدی.
‫خب که چی؟ ‫این روانی چی می‌خواد؟ چرا؟
‫چرا اینجا؟ چرا الان؟
‫کی می‌دونه؟ شاید ‫اومده کارش رو تموم کنه.
‫خب، شاید بهتره تو رو بهش بدیم.
‫اگه هنری بیتس باشه،
‫منظورت چیه؟
‫خب، بعضیا تو شهر یه فرضیه دارن.
‫فکر نمی‌کنن که هنری
‫مسئول قتل‌های اون شب باشه.
‫مسخره نباش.
‫دیدم که مادرم رو ‫سر بُرید وقتی خواب بود.
‫یکی رو دیدی؟ آره.
‫اون شب هنری بیتس از تیمارستان
‫ویلوبریج فرار کرد.
‫و اون دزدی کرد
‫و یه نفر رو تو پارکینگ بگرز کریک کشت.
‫اما برای کشتن والدینت
‫سر وقتی که کشته شدن، ‫تقریباً براش غیرممکن بود
‫که بتونه تو این مدت ‫به این خونه برسه.
‫دروغه.
‫خب من نمی‌گم که حقیقته.
‫فقط می‌گم که خیلی‌ها این فرضیه رو دارن.
‫آره. خب، اون روانی که بیرونه ‫و لباس بابانوئل پوشیده
‫و تبرش آغشته به خون ـه
‫چیز دیگه‌ای رو ثابت می‌کنه.
‫شاید نباید حرفش رو پیش می‌کشیدم.
‫شایعات یه شهر کوچیکه.
‫کاش شما سه نفر تمام این مدت علیه
‫چستر نقشه نمی‌کشیدید،
‫خودتم خیلی بی‌گناه نبودی.
‫به همین دلیل مجبور شدم ‫یه کاری بکنم.
‫تو اسناد رو به چستر دادی، مگه نه؟
‫زنیکه خر بیشعور. می‌دونی چقدر
‫شر به پا کردی؟
‫این پایین چیه؟
‫اصلاً از اینجا خوشم نمیاد.
‫از بیرون که بهتره.
‫به نظر میاد یکی اینجا زندگی می‌کرده.
‫خدای من.
‫- نیکولاس سنت جان. ‫- این چیه؟
‫دایی نیک منه.
‫اینجا نوشته که بعد از قتل‌های ‫ون بیورن در شب کریسمس
‫اون ناپدید شده.
‫خاله ماریون گفت اون مرده.
‫خب، این مقاله تقریباً برای ۲۰ سال پیشه.
‫تو این مدت هر اتفاقی می‌تونسته افتاده باشه.
‫آره، فکر کنم حق با توئه.
‫شاید این به درد بخوره.
‫ایدن!
‫باید ساکت باشی.
‫- چقدر بی‌ملاحظه‌ام. ‫- حالت خوبه؟
‫- فکر می‌کنی چطورم؟ ‫- بیا بریم.
‫خاله ماریون!
‫اونجا واینسید زل بزنید!
‫بیاید این بالا. زود باشید.
‫خاله ماریون، فکر کردیم مردی.
‫- من خیلی هم زنده‌ام. ‫- ببخشید که مزاحم تجدید دیدارتون شدم.
‫ولی اگه می‌خوایم زنده بمونیم، ‫باید راه فرار پیدا کنیم!
‫چستر، تبر رو بیار.
‫یه دسته کلید تو کشو دارم.
‫کسی خونه‌ هست؟
‫- معاون کسلر هستم. ‫- وارن؟ ما اینجاییم! کمک!
‫از در دور شو.
‫وارن! خدای من!
‫وای وای وای، اینجا چه خبره؟
‫- خدای من! ‫- همه مردن. همه مردن!
‫- هنری بیتس همه رو کشته. ‫- وای. چی؟
‫- اصلاً ممکن نیست. ‫- منظورت چیه؟
‫همین الان با دکتر هنری بیتس
‫تو تیمارستان صحبت کردم، ‫هنری سه ساله که مرده.
‫خب پس کی...؟
‫درست رفتار کن.
‫دلم نمی‌خواد ‫اتفاق بدی برای برادرزادم بیفته.
‫چرا؟
‫چرا که نه؟
‫اون مادرخودخواهت
‫مردی رو که ‫دوستش داشتم رو ازم دزدید.
‫درسته. نیتن ون بیورن نامزد من بود.
‫قرار بود تو این خونه‌ی زیبا زندگی کنم.
‫باید تو پول غلت می‌زدم.
‫و خواهرم اینو ازم گرفت.
‫یه پست‌فطرت عوضی بود.
‫ولی با تموم وجودم عاشقش بودم
‫و وقتی رفت، ‫هیچ‌چیز تو زندگیم مثل قبل نشد.
‫مجبور شدم دندون رو ‫جیگر بذارم و تلاش کنم
‫تا غذای بچه‌م رو جور کنم.
‫اون نامردا باید می‌مردن!
‫نمی‌خوام اعتباری برای اون بهت بدم.
‫تو هیچ ربطی به اون نداشتی.
‫هنری بیتس پدر و مادرم رو کشته.
‫هنری بیتس. ‫خیلی باهوش نیستی، مگه نه؟
‫خیلی طول می‌کشه تا این یکی رو بفهمی.
‫هنری بیتس هرگز یک ‫قدم هم تو این خونه نذاشته.
‫اون بدبخت هرگز ‫نفهمید چی به سرش اومد.
‫هیچ کس به ما شک نکرد. ‫همیشه هنری بیتس سر زبونا بود.
‫کسی هست که می‌خوام ‫باهاش آشنات کنم... نیکی؟
‫بیا اینجا. می‌خوام با ‫کسی آشنات کنم... بیا سلام کن.
‫در امانی. چیزی نیست. بیا.
‫فقط چون اسلحه دستمه دلیل نمیشه
‫اتفاق بدی بیفته.
‫خیلی خوبه. ‫چیزی نیست.
‫بیا پیش من. ‫بیا پیش من.
‫اینجا بشین. بفرما.
‫چستر. به دایی نیکت سلام کن.
‫خدای من!
‫دایی نیک!؟
‫این کار رو به خاطر پول کردی؟
‫تو دلیل تمام این اتفاقات بودی؟
‫نه، من دلیل خیلی بهتری از این داشتم.
‫انتقام از نوع قدیمی.
‫و برادر کوچیکم کمکم کرد.
‫آخه، یه کم زیادی پیش رفت.
‫زیادی از کُشت و کشتار لذت برده.
‫می‌خواستن تا آخر عمر
‫تو بخش روانی نگه‌ش دارن.
‫ولی من اجازه ندادم.
‫نزدیک ۲۰ ساله که تو زیرزمین زندگی کرده.
‫یه کم از واقعیت دور شده.
‫ولی اشکالی نداره. من هنوز هم ‫همون‌قدر دوستش دارم.
‫چرا همه باید می‌مردن؟
‫هیچ کس نباید می‌مرد!
‫اگه تو به تعهدت پایبند بودی، خل و چل
‫می‌تونستیم از غنائم ‫این جنایت کوچیکمون لذت ببریم.
‫به جاش، تو و اون دختر پاپتی باید
‫می‌رفتید و فضولی می‌کردید.
‫خب، حالا قراره جسد پوسیده‌ات ‫رو تو اینجا پیدا کنن
‫و اثر انگشتت رو همه جا هست
‫و همه می‌فهمن ‫که بالاخره دیوونه شدی.
‫نمی‌دونم کدومتون روانی‌ترید.
‫ارثیه، عزیزم.
‫فکر کردی واقعاً تو
‫و بورک می‌تونید با ارث من ‫فرار کنید و برید دنبال خوشبختی؟
‫یه نکته حیاتی رو فراموش کردی.
‫- چیه؟ ‫- پسرت مرده لعنتی!
‫- داری دروغ می‌گی. ‫- چرا از
‫برادرت نمی‌پرسی چی سرش آورد؟
‫ها؟
‫نیکی؟ چی شد؟ ‫نیکی؟ نیکی؟
‫پسرم نه! پسرم نه!
‫احمق لعنتی! ‫لعنت به تو.
‫خدا لعنتت کنه! پسرم نه!
‫حالا می‌دونی چه حسی داره، خاله ماریون
‫از دست دادن تنها خانواده‌ای که داری.
‫دردناکه، مگه نه؟
‫- نوبت توئه، خوهرزاده عزیزم! ‫- خاله ماریون، لطفاً فقط کمی فکر کن.
‫به این فکر کن، لطفاً!
‫سال‌هاست به این فکر کردم.
‫نه!
‫چه خوب. بیداری. به موقع اومدی
‫تا ببینی چطوری مغز خواهرزاده‌مون رو می‌پاشم
‫روی شومینه.
‫می‌خوای بذاری ‫همیشه کنترلت کنه؟
‫اون دقیقاً همون کاری رو ‫می‌کنه که من بهش می‌گم!
‫وای!
‫دایی نیک! گوش کن، مجبور نیستی ‫این کار رو انجام بدی.
‫بذار این نفرت ‫با خاله ماریون تموم بشه. باشه؟
‫بهتره با یه چشم باز بخوابی
‫چون وقتی خوابی می‌بینت
‫و اون موقع میاد سراغت.
‫ها، ها، ها،
‫حروم‌لقمه!
‫بذار ببرت جایی ‫که امن باشه. حاضری بریم؟
‫آره. حاضرم.
‫[دوشنبه، بیست و نهم]
‫نمی‌خواستم بدون خداحافظی برم.
‫- داری میری؟ ‫- فکر کنم اگه بمونم،
‫دیوونه میشم.
‫با تمام اتفاقاتی که افتاد؟
‫دوباره می‌خوای بری؟ ‫می‌خوای منو تنها بذاری؟
‫- خب، بستگی داره. ‫- منظورت چیه؟
‫شب سال نو برنامه‌ات چیه؟