‫بیاین از این فرصت عاقلانه استفاده کنیم
‫و فقط با یه اشاره، همه رو ساکت کنیم،
‫و به اونایی که بعد از به قدرت رسیدن،
‫زمین و مردم ما رو یادشون رفت، ‫یادآوری کنیم.
‫و مطمئن بشیم که وکیل آنیل بیبی،
‫که عمیقاً به زادگاهش علاقه‌منده،
‫با اکثریت زیادی پیروز میشه.
‫هی... چه خبر؟
‫اومدم اسلحه رو تحویل بدم.
‫فقط موقع انتخابات پیدات میشه!
‫برو پیش اون افسر سمت راست.
‫- شماره؟ ‫- ۱۶۲۴/ام‌پی‌ام
‫مجوز؟
‫- یه رولوره؟ ‫- آره.
‫- اخیراً ازش استفاده نکردی، نه؟ ‫- نه، نه.
‫فشنگ‌ها...
‫خیلی‌خب.
‫همه اسلحه‌هاشون رو تحویل دادن؟
‫نه.
‫- یه آقایی به اسم آپو پیلای مونده. ‫- باشه.
‫لطفاً کارت شناساییتون رو نشون بدین.
‫مامان، کارتم.
‫- دو تا شاهد هستن، درسته؟ ‫- آره، آره.
‫مدرک شناسایی رو نشون بدین.
‫آپارنا...
‫کارت داماد؟
‫بفرمایید.
‫اسم کامل؟
‫آجایاچاندران کی وی.
‫آجایاچاندران.
‫اسم پدر؟
‫کی آپو پیلای.
‫از راه دوری اومدین، نه؟
‫چطور رسیدین اینجا؟
‫اهل کجایین؟
‫ندونچال.
‫ندونچال...
‫آها! همون جایی که ‫کلی جاذبه گردشگری طبیعی داره، نه؟
‫- آره. ‫- خیلی‌خب.
‫آجایتا،
‫از پاسگاه زنگ زدن.
‫- جناب... ‫- باشه.
‫یه لحظه.
‫- تو آجایان هستی؟ ‫- آره.
‫آپو پیلای؟
‫بابامه.
‫الان آپو پیلای پیشته؟
‫جناب، من الان خونه نیستم.
‫بابات چی؟
‫بابا خونه‌ست.
‫ولی وقتی به خونه‌تون زنگ زدیم جواب نداد.
‫بابا زیاد از تلفن ثابت ‫استفاده نمی‌کنه، جناب.
‫مگه تلفن فقط برای زنگ زدن به بیرونه؟
‫بازم می‌تونه به تماس‌های ورودی ‫جواب بده، نمی‌تونه؟
‫مسئله این نیست، جناب. ‫راحت نیست ازش استفاده کنه.
‫موضوع چیه، جناب؟
‫آپو پیلای مجوز اسلحه داره، درسته؟
‫بله.
‫اعلامیه‌ای که گفتن باید ‫اسلحه‌های مجاز تحویل داده بشه رو دیدین؟
‫- نه. ‫- ولی همچین اعلامیه‌ای هست.
‫اجباریه. امروز آخرین مهلته.
‫اوه! به خاطر انتخابات، درسته؟
‫توی روزنامه خونده بودم.
‫باید تا قبل از ظهر ‫به پاسگاه تحویل داده بشه.
‫من حدود ساعت ۴:۳۰ عصر می‌رسم خونه.
‫اگه بعدش بیام دیر میشه جناب؟
‫بابام زیاد بیرون نمیره.
‫دیر میشه.
‫خونه‌تون کجاست؟
‫ندونچال.
‫کجای ندونچال؟
‫توی مسیر تیرونلی.
‫نزدیک اداره جنگل‌داریه؟
‫- قبل از اداره جنگل‌داریه. ‫- باشه.
‫خونه به «کودایکل ویدو» معروفه، جناب.
‫باشه. خودمون میریم تحویلش می‌گیریم.
‫- در مورد اسلحه‌ست؟ ‫- آره.
‫چرا انقدر بابتش استرس گرفتی؟
‫بابات تا الان دیگه پیداش کرده.
‫- بابا... ‫- بله؟
‫پیداش کردی؟
‫نه.
‫از پاسگاه زنگ زدن.
‫گفتن باید قبل از ظهر ببریمش اونجا.
‫اگه نبرم، منو دادگاهی می‌کنن؟
‫از صبح دارم دنبالش می‌گردم.
‫اگه پیداش نکردم، بهشون بگو ‫یه تفنگ چوبی می‌تراشم تحویل میدم!
‫لعنت به این اعلامیه‌ها و دستورای تحویل! ‫همه‌ش برای یه تفنگ کوچیک!
‫وقتی پیداش کردم بهت زنگ می‌زنم!
‫فعلاً قطع کن!
‫منم همینو بهت گفتم...
‫باید امروز صبح که گفت گم شده ‫یه درخواست می‌دادیم.
‫برای امنیت خودمون هم هست.
‫اگه کسی دزدیدتش،
‫و یه جا باهاش شلیک کنه،
‫باید یه دفاعیه درست‌حسابی داشته باشیم، نه؟
‫دارم بدترین حالت رو میگم.
‫بهتر از این نیست که ‫وقتی پلیس میاد خونه بگیم گم شده؟
‫این‌طوری منطقی‌تر نیست؟
‫می‌فهمم، شیوتا.
‫حتی به بابا گفتم باید بگیم گم شده.
‫چون بابا مخالفت کرد، اینجوری شده.
‫خیلی‌خب.
‫به هر حال، بذار بازم بگرده.
‫کاری که براش اومدی رو تموم کن. بیا.
‫خیلی‌خب.
‫- زندگی مشترک خوبی داشته باشین! ‫- ممنون، جناب.
‫- خیلی‌خب. ‫- باشه.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫آپارنا...
‫چرا نیومدی تو؟
‫همین الان رسیدم.
‫این داداش پراوینا ست.
‫- پراسوب. ‫- سلام.
‫جاگیر که شدین، یه سر به ما بزنین.
‫باشه.
‫چند وقت مرخصی داری؟
‫هنوز بهم زنگ نزدن.
‫فعلاً دو ماه اینجام.
‫باشه.
‫شماها برین.
‫دیگه داره دیر میشه، نه؟
‫خوشبخت باشین.
‫بریم؟
‫اسمیت و وسون، ۹ میلی‌متری.
‫یه تپانچه‌ست، نه؟
‫آره.
‫سه سال از آخرین تمدید مجوز گذشته، درسته؟
‫آره.
‫خودشه. کی آپو پیلای.
‫باشه.
‫- جناب... ‫- بله.
‫توی سوابق پاسگاه همه‌چی مرتبه.
‫فوریه ۲۰۲۱،
‫تفنگ رو برای تمدید مجوز تحویل داده بودن.
‫پس بعد از تمدید، ‫تفنگ رو هم برگردوندیم، درسته؟
‫بله، جناب.
‫به‌عنوان یه افسر سابق ارتش،
‫حتماً می‌دونین دردسرهای این کار چیه، نه؟
‫چطور آدمی مثل شما ‫توی نگهداری همچین چیزی اینقدر بی‌دقته؟
‫شما؟
‫- من پسرشم. ‫- کارت چیه؟
‫توی اداره جنگل‌داری کار می‌کنم، جناب.
‫آشنای شیوداستا...
‫بله.
‫وقتی درخواست مرخصی دو روزه داد، ‫ازدواج شما رو گفت.
‫تبریک میگم.
‫اعلامیه تحویل اسلحه ‫خیلی قبل‌تر داده شده بود، نه؟
‫بعد شما الان، ‫دقیقه نود، میگین گم شده؟
‫- خب... ‫- این چه وضعیه، شیوداستا؟
‫چطور همچین چیزی ‫با حضور تو اتفاق افتاده؟
‫خب، قربان... منم تازه از آجیان فهمیدم.
‫باشه، ولی حداقل می‌تونستن ‫همون موقع که فهمیدن گم شده
‫به پاسگاه اطلاع بدن، نه؟
‫اگه این انتخابات پیش نمی‌اومد،
‫اصلاً می‌فهمیدن گم شده؟
‫اگه یکی ازش سوءاستفاده کنه چی؟
‫فکرشو کردی؟
‫تو فکرشو کردی؟
‫من از اونایی نیستم که زیاد فکر می‌کنن!
‫اگه قابل قبوله، می‌تونیم همین‌جا ‫درخواست رو بنویسیم و امضا کنیم.
‫هی، بنویس و بهشون بده دیگه.
‫یا اگه غرورت اجازه نمیده،
‫من فردا صبح میام پاسگاه.
‫کل روزشون تازه عروس و داماد رو خراب کردن.
‫به نظرم متوجه نیست این قضیه چقدر جدیه.
‫- تو که متوجهی، نه؟ ‫- آره.
‫به هر حال، یه شکایت کتبی بنویس.
‫- و خونه رو کامل بگردین. ‫- جناب.
‫یه کپی از مجوز اسلحه هم ضمیمه کنین.
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب، بریم
‫- من فردا شیفتم. ‫- باشه، مشکلی نیست.
‫نه، اینجا دقیقاً تیرونلی نیست.
‫اینجا قبل از اونجاست، ‫توی مسیر تیرونلیه.
‫گفتی مجوز ‫سه سال پیش تمدید شده، درسته؟
‫از اون موقع بابا اسلحه رو بیرون نیاورده؟
‫وسیله‌ی روزمره که نیست،
‫که هر روز بیاری و استفاده کنی، نه؟
‫پس آدمایی مثل اون، ‫که حتی نمی‌تونن یه تفنگ رو درست نگه دارن،
‫نگهبان مرزهای کشورمون بودن؟
‫آپارنا باید حسابی ‫تحت تأثیر قرار گرفته باشه، نه؟
‫کجاست؟
‫داره با تلفن حرف می‌زنه.
‫حالش خوبه، نه؟
‫خوبه.
‫به نظرم خیلی خونسرده.
‫چی شده، داداش؟
‫هیچی...
‫بیخیال، روحیه‌تو حفظ کن.
‫با این فکر و خیال‌ها استرسش نده.
‫خیلی‌خب، فقط یه چیزو یادت باشه.
‫به نظر همه هیچ مشکلی نیست.
‫فقط تو فکر می‌کنی مشکل داره.
‫و درست نیست که توی انزوا زندگی کنی.
‫باید یه چیزایی توی زندگی اتفاق بیفته، نه؟
‫این فقط در مورد تو نیست.
‫باید به بابا هم فکر کنی، درسته؟
‫می‌فهمی چی میگم، نه؟
‫آره.
‫داره میاد.
‫داداش بزرگمه.
‫سلام!
‫سلام.
‫خونه‌مون چطوره؟
‫عالیه!
‫خیلی وقته از خونه رفتم.
‫با هیچ‌کسی اونجا در ارتباط نیستم،
‫حتی با اون «هیتلر» توی خونه!
‫داداشت بهم گفته.
‫خب، کی برمی‌گردی بنگلور؟
‫یا مرخصی گرفتی؟
‫قبل از اینکه بیام، از کارم استعفا دادم.
‫چطور؟
‫حوصله‌م سر رفت.
‫خب، برنامه بعدی چیه؟
‫فعلاً برنامه خاصی ندارم.
‫فکر کنم هر چی پیش اومد، ‫همونو انجام بدم.
‫باحاله!
‫هیچی مثل زندگی بدون نیاز به کار کردن ‫لذت‌بخش نیست.
‫آقای پراساد، لطفاً بیاین.
‫کارم دارن! بعداً زنگ می‌زنم.
‫- شب خوش. ‫- شب خوش.
‫داداش...
‫- شب خوش. ‫- شب خوش.
‫امروز افتضاح بود، نه؟
‫تو فکرم بابات چه فکری کرده؟
‫نه، اینجوری نیست.
‫بابای من مشکلی با این قضیه نداره.
‫پس بقیه مشکل داشتن.
‫به نظر میاد پراسادتا و بابات ‫خیلی با هم هماهنگن!
‫می‌دونی پیرمردها چه‌جوری‌ان دیگه.
‫به‌خصوص که هنوز انضباط نظامی داره.
‫نگران نباش. ‫بابام اونقدرها هم سختگیر نیست.
‫فردا به مانیان بگو با دو نفر دیگه بیاد.
‫اون...
‫یا اینکه من توی ۷۰ سالگی ‫از درخت‌ها بالا برم؟
‫آره، اون یه رادیوئه.
‫پویین‌کارا کاوو دقیقاً کنار اینجاست.
‫و اون چیزی که اونجا می‌بینی، ‫جنگل محافظت‌شده ‌ست.
‫به‌جز هانومان و سوگریوا،
‫کل ارتش میمون‌ها رو ‫اینجا می‌تونی پیدا کنی.
‫یه روز صبح، رادیومون غیب شد.
‫تقریباً یه ماه بعد،
‫رادیو رو دیدیم که ‫از این شاخه آویزون شده.
‫اونقدری بالا بود که ‫به‌راحتی نمی‌شد بهش دسترسی داشت.
‫بعد از اینکه خبرش پخش شد، ‫خیلی‌ها اومدن ببیننش.
‫وقتی واکنش مردم و تعجبشونو دیدیم،
‫بابا دستور داد از اون به بعد
‫رادیو رو رو درخت بذاریم ‫که باعث سرگرمی همه بشه.
‫و هیچ راه اعتراضی هم ‫به دستور بابات وجود نداره، نه؟
‫اون دستور که به هدفش رسید، نه؟
‫خودت هم داشتی با دهن باز نگاه می‌کردی، نه؟
‫اگه دقت کنی، ‫خیلی چیزای دیگه هم اون بالا می‌بینی.
‫عروسک...
‫اسباب‌بازی...
‫میمون‌ها دشمن شماره یک چاچو بودن.
‫حتی سعی کرد با تله موش ‫میمون‌ها رو بگیره.
‫این صدا از اتاق باباست؟
‫آره.
‫همون پلی‌لیست همیشگیشه.
‫باید باهاش کنار بیای.
‫این یه آهنگ محلی از شمال‌شرقه، درسته؟
‫آره. قبلاً شنیدیش؟
‫یه بار تو کمپ داوطلبی ‫توی دهلی شرکت کرده بودم.
‫رفتیم ناگالند، میزورام... و جاهای دیگه.
‫بابا هم سال‌های زیادی ‫توی آروناچال پرادش بود.
‫هی، یه چیزی بگم؟
‫شاید احمقانه باشه.
‫نمی‌تونی قضیه گم‌شدن تفنگ رو ‫از این زاویه نگاه کنی؟
‫خب... تفنگ اونقدری سنگین نیست ‫که میمون‌ها نتونن بردارن، مگه نه؟
‫دیشب دستور بابا رو نشنیدی؟
‫- مانیان؟ ‫- آره
‫مانیان چتا...
‫این طرف... این طرف!
‫همه جا رو خوب بگرد، باشه؟
‫شاشیتا! اون شاخه درخت انبه رو چک کن!
‫یه شی سیاه می‌بینی؟
‫نه!
‫انگار یه دمپاییه یا یه همچین چیزی!
‫هی، گره رو سفت کن!
‫اون درخت رو هم چک کن!
‫کجاها رو باید بگردیم؟
‫حالا اگه شاخه بشکنه و یکی بیفته پایین،
‫باید با اونم سر و کله بزنیم، نه؟
‫- درسته؟ ‫- بیخیال!
‫اگه تفنگ رو پیدا کنیم چی؟
‫تو همیشه طرف اونو می‌گیری!
‫چه دزد باشه، چه میمون،
‫اگه تفنگ شلیک بشه، بدبخت میشیم.
‫بندازش!
‫اگه این اتفاق بیفته، دیگه هیچ‌کس نمی‌خواد ‫از درخت بره بالا یا تکونش بده.
‫خب، من برم؟
‫امروزم شیفتم بیرون از پاسگاهه.
‫فقط ساختن ستون‌های پل هوایی ‫که توسعه حساب نمیشه.
‫یکی به رقیب انتخاباتی من اینو حالی کنه.
‫حرف حقی نیست؟
‫محلی‌ها شروع کردن زیر پل سبزی بکارن،
‫همون پلی که ۱۰ ساله ‫فقط ستون‌هاشو ساختن.
‫لوبیا و چی و چی! پس...
‫نمی‌تونی مردمو با اینا گول بزنی.
‫ماشینتو یه گوشه پارک کن، داداش!
‫یه دقیقه صبر کن. ‫بذار اون آدم عجول رد بشه.
‫چرا می‌خوای خودتو وسط این ترافیک جا کنی؟
‫صبر کن! من کلی حرف دیگه دارم بزنم!
‫جناب، شما می‌تونین برین.
‫اجازه بدین اونا رد بشن.
‫لازم نیست با سد راه مردم ‫چیزی رو ثابت کنیم.
‫ریکشا رو ببر کنار!
‫بذارین اونایی که عجله دارن رد بشن.
‫بیا!
‫برو، برو!
‫برای همچین مراسم مهمی ‫چرا جنجال درست می‌کنین؟
‫مگه نمی‌گفتی همیشه خونه‌ست؟
‫معمولاً بیرون نمیره.
‫چقدر از بازنشستگیش از ارتش گذشته؟
‫باید حدود ۱۰ تا ۱۶ سال باشه.
‫من و پسر بزرگش همکلاسی بودیم.
‫اون موقع‌ها خیلی خوش‌نام بود.
‫الان بد شده؟
‫نه، منظورم این نبود.
‫- داسان! ‫- بله.
‫بفرما.
‫جوز هندی اضافه کردی، نه؟
‫آره، آقای شایجو طعمش رو دوست داره.
‫برای خودش یه منو تعیین کرده.
‫سوماداتان چتا...
‫نگاه کن!
‫تو برو، من بعداً میام.
‫خب... بقیه همه اونجان.
‫- تا شروع کنن، میرسم. ‫- باشه.
‫دفترشون توی دهلیه.
‫پرسیدم دفتر جنوب هم دارن یا نه.
‫یعنی یه بار قبلاً باهاشون حرف زدی؟
‫- یه جور کانال میان‌بر هستن. ‫- یه لحظه صبر کن.
‫عکس‌ها و اطلاعات چاچو رو ‫قبلاً براشون فرستادم.
‫- یعنی فقط واسطه‌ان؟ ‫- آره.
‫یه سازمان مردم‌نهاد دیگه ‫مستقیم پیگیری می‌کنه.
‫فقط بعد از بررسی مدارکی که دادیم
‫و تأیید حضوری والدین،
‫ما رو بهشون وصل می‌کنن.
‫باشه.
‫- درست شد. ‫- سیاستشون اینه.
‫پراسوب، وصل شدیم
‫باشه، پس باهاشون حرف بزن.
‫لینک رو می‌فرستم.
‫- باشه. ‫- این هم صفحه‌شونه.
‫- آجایتا... ‫- بله.
‫خب... آپارنا چچی پیشته، نه؟
‫یعنی، با این قضیه مشکلی نداره، درسته؟
‫معلومه.
‫قبل از عروسی بهش گفته بودم.
‫فقط می‌پرسم... باشه.
‫به هر حال، بعد از جلسه بهم زنگ بزن.
‫- خب، پس باشه. ‫- باشه.
‫سلام، عصر بخیر.
‫عصر بخیر.
‫ببخشید، سرم یه کم شلوغ بود.
‫برای همین نتونستم جلسه رو زودتر بذارم.
‫- اشکالی نداره. ‫- باشه.
‫پس شروع کنیم؟
‫حتماً.
‫از کی گاوراو رو می‌شناسی؟
‫راستش، حضوری نمی‌شناسمش.
‫همکار پراسوبه.
‫یعنی برادرزن سابقتون.
‫پس هیچ وقت ندیدیش؟
‫نه. راستش، ماجرا اینه که...
‫اونا صحبت کردن و بعد منو وصل کردن.
‫چینمای، که بهش میگین...
‫چاچو.
‫آره.
‫و تو...
‫آجی‌چاندرا کی وی هستی.
‫بله.
‫و...
‫اسم مادرت...
‫پراوینا آجی‌چاندران.
‫بله.
‫خب... پراوینا کجاست؟
‫اون...
‫اگه دوست داره ‫می‌تونه به جلسه ملحق بشه.
‫نه، یعنی... ‫راستش فوت شده.
‫دو ساله.
‫اوه، متأسفم.
‫خب، وقتی چاچو گم شد، ‫چند سالش بود؟
‫هفت.
‫و تاریخ گم شدنش؟
‫سه سال پیش.
‫۲۰ مارس،
‫۲۰۲۱.
‫اولش چقدر پیگیر آگهی‌ها بودین؟
‫اولش حدوداً... هفت روز ادامه داشت.
‫می‌تونی بگی به چه زبون‌هایی مسلط بود؟
‫فقط مالایالام.
‫ولی انگلیسی رو تا حدی می‌فهمید.
‫باشه.
‫خب، آجی.
‫این اطلاعات رو به بخش بالاتر می‌فرستم.
‫بعد از تکمیل مدارک ‫باهات تماس می‌گیرن.
‫- ممنون. ‫- خوشحال شدم باهات صحبت کردم.
‫منم همین‌طور.
‫آجایتا، اینا رو هم باید امروز ارسال کنیم.
‫- به تیرونلی، درسته؟ ‫- آره.
‫این بار مواد اولیه‌ش رو تغییر دادم.
‫بذارش داخل.
‫رئیس امروز شانس آورد، نه؟
‫به سوماداتان چتان پولی میده؟
‫چون برای نوشیدنیه، ‫خساست همیشگیشو نداره.
‫مطمئن باش، اولین سوالش اینه که ‫گوگل‌پی داره یا نه!
‫نه، نه. پولشو داده.
‫فکر کردم کل این هفته مرخصی گرفتی.
‫یه آدم جدید اومده، نه؟
‫ماه‌عسل نمیری، آجایان؟
‫نه.
‫نگفتی عاشق طبیعته؟
‫حداقل ببرش یه دور توی جنگل بزنه.
‫توی بنگلور چیکاره بوده؟ آی‌تی؟
‫با آی‌تی شروع کرده.
‫- وقتی علاقه‌شو از دست داد، ولش کرد. ‫- واقعاً؟
‫بعد رفت سراغ مددکاری اجتماعی.
‫و با تیم طراحی برنامه درسی‌شون ‫توی بنگلور کار می‌کرد.
‫درسته، آجایتا؟
‫آره.
‫بینش یه کم تئاتر و سفر هم انجام داده.
‫همه اینا رو ول کرده و اومده اینجا.
‫خیلی به آجایتا میاد.
‫می‌دونیم که آجایان اینجا گیر کرده ‫چون باباش تنهاست.
‫ولی دخترهای امروزی نباید یه کم بدونن ‫که می‌خوان تو زندگی چیکار کنن؟
‫اینکه بدونن نباید چیکار کنن ‫کافی نیست، موهانتا؟
‫هوم. باشه.
‫آره.
‫بلوک یازدهم، درسته؟
‫الان میام. ده دقیقه بهم وقت بده. باشه.
‫- اینا رو هم لطفاً چک کن. ‫- باشه.
‫ببین، توی جنگل تیراندازی شده.
‫مائویست‌ها دوباره فعال شدن؟
‫بریم ببینیم چه خبره.
‫شایجو زنگ زده بود.
‫الان اونجاست.
‫کجاست؟
‫یه جاده کامیون‌رو هست ‫که از کال‌پاتی بالا میره. همونجا.
‫- بلوک دهم؟ ‫- نه.
‫- هی، تونی. ‫- بله.
‫- کلید جیپ رو بده. ‫- باشه.
‫فکر کنم مرز بلوک یازده و دوازدهه.
‫به یکی از تابلوهای علامت‌مون شلیک کردن.
‫عالی!
‫و می‌خواستی ببرمش ‫یه گشتی توی جنگل بزنه؟
‫همه چی تازه داشت آروم میشد.
‫حالا دوباره مردم شروع می‌کنن به حرف زدن!
‫دیگه شلوغش نکن.
‫اونا هم نیازهایی دارن، مگه نه؟
‫آره، مثلاً شلیک کردن برای گذران زندگی؟
‫- من جیپ رو میارم. ‫- باشه.
‫- سلام... ‫- سلام.
‫همون‌طور که همه می‌دونیم،
‫تیراندازی تو منطقه جنگلی کال‌پاتی ‫چیز جدیدی نیست.
‫ماه آپریل بود که تیم ویژه،
‫دو نفر رو به‌خاطر ‫تمرین با سلحه بازداشت کرد.
‫چند بار می‌خوای همین حرف رو تکرار کنی؟
‫مگه پاسپورت درخواست کردم؟
‫این دستورالعمل مدیریتیه، قربان.
‫فقط وقتی می‌تونیم انجامش بدیم ‫که تمام مدارک لازم کامل باشه.
‫من اول تماس گرفتم بعد اومدم اینجا.
‫اون موقع نگفتین همچین پروتکلی وجود داره!
‫مسئله این نیست. ‫هفته پیش سرور آپدیت شد.
‫- پس گمش کردین؟
‫گم نشده، قربان.
‫- وقتی سرور آپدیت شد... ‫- پس می‌تونین پیداش کنین.
‫قربان، منظورم این نبود.
‫فقط بگو می‌تونی برام بیاریش یا نه.
‫همین رو گفتم، قربان. ‫بعد از بررسی معلوم میشه.
‫- می‌خوای خودم چکش کنم؟ ‫- نه، قربان. یه لحظه لطفاً.
‫دخترجون، نصف وقتی که داری برای ‫بهونه آوردن تلف می‌کنی، برای انجامش کافیه.
‫به‌جای اینکه کار رو انجام بدی، فقط...
‫- می‌تونی سریع بکاپ رو چک کنی؟ ‫- چی؟
‫- انگار یه جور سوء‌تفاهم شده. ‫- چی؟
‫قبلاً برای همین موضوع ‫اینجا اومده بودین، قربان؟
‫کارها اینجا با آشنایی قبلی پیش میره؟
‫باشه.
‫اسمتون آپو پیلایه، قربان؟
‫آره.
‫سن ۷۰ سال، ستاره تولدم چوتیه،
‫و برج میزان؟
‫آره... خب، باشه.
‫قربان، ازتون خواسته شده ‫به دفتر جناب لی برین.
‫قربان، چترتون!
‫مردم محلی به پلیس اطلاع دادن،
‫که صدای تیراندازی پیوسته رو ‫برای مدت کوتاهی شنیدن.
‫به‌هرحال، این بار هم کسی آسیب ندید.
‫مردم محلی و پلیس فکر می‌کنن که
‫کسی در حال تمرین با اسلحه بوده.
‫نمی‌تونستن یه جای بهتر ‫برای تمرین تیراندازی پیدا کنن؟
‫دقیقاً پشت اون فیل؟ جدی؟
‫مگه نگفتی اونا هم نیازهایی دارن؟
‫- باید یه تابلو جدید نصب کنیم. ‫- آره.
‫یه بازی از جلو و یه بازی از پشت!
‫همه از گذشته‌ی کثیفت خبر دارن!
‫پراکاشان، این نیش و کنایه‌ها رو ‫برای کسایی نگه دار که گوش میدن.
‫با من کل‌کل نکن.
‫ببینم تا کی می‌خوای ‫به این کارها ادامه بدی،
‫با فروش نوشیدنی قاچاق ‫پول به جیب می‌زنی
‫اگه چرت‌وپرت بگی، می‌زنم تو صورتت!
‫اگه کاری نکنم دستگیرت کنن، ‫اسمم پراکاشان نیست.
‫دیواری کوتاه‌تر از من گیر نیاوردی، نه؟
‫اون نگهبان موقت اینجاست.
‫باید درباره‌ش شنیده باشی. سوماداتان.
‫یه زمانی توی ‫یه سری فعالیت‌های ناکسالی شرکت داشته،
‫البته مخفیانه.
‫بمب‌های دست‌ساز درست می‌کرد.
‫یه روز، موقع درست کردن بمب، ‫یکی توی دستش ترکید.
‫همون موقع بود که ‫همه فهمیدن گذشته‌ش چطوری بوده.
‫این ماجرا مال ۴۰ سال پیشه.
‫از اون موقع همه چی رو کنار گذاشت.
‫کنار گذاشت، ولی می‌دونی دیگه...
‫وقتی اسم کسی بد در بره،
‫حتی اگه توی گنگ خودشو تطهیر کنه،
‫بازم مردم همون‌جوری بهش نگاه می‌کنن!
‫بیا، منو دستگیر کن!
‫حقه‌هات دیگه روم جواب نمیده!
‫نه پوکه‌ای پیدا شده، نه فشنگی.
‫و با توجه به آثار گلوله، ‫مشخصه که از تفنگ استفاده نشده.
‫- میگی کار اونا نیست؟ ‫- همچین حرفی نزدم.
‫فقط گفتم که با روش همیشگیشون فرق داره.
‫با توجه به مدارکی که تا حالا داریم،
‫میشه گفت یا کلت بوده یا یه تپانچه.
‫به هر حال، اسلحه کوچیک بوده.
‫- از بابا درباره‌ش پرسیدی؟ ‫- ای بابا!
‫آخه چی بپرسم؟
‫سؤال‌طور مطرحش نکن.
‫یه حرف کلی بزن و بگو ‫این چیزی بود که تیم گلوله‌شناسی گفت.
‫اونا فقط گفتن ممکنه تپانچه باشه.
‫تو از همین نتیجه گرفتی اسلحه باباست؟
‫یادت باشه که تو ‫بابا رو بعد از من دیدی، کوچولو!
‫اون دو تا رفقای قدیمی بودن.
‫هنوزم بابا رو می‌بینه؟
‫- کی؟ سومان چتان؟ ‫- آره.
‫خیلی کم پیش میاد بیاد خونه.
‫درسته که ما رو وقتی بچه بودیم بغل می‌کرد،
‫ولی هیچ‌وقت فکر نکردم ‫کسیه که بخوایم باهاش رابطه داشته باشیم،
‫نه اون موقع، نه الان.
‫- تو که... ‫- بابا، می‌تونیم بریم بیرون؟
‫کجا؟
‫- پایین. ‫- الان؟
‫- آره. ‫- بذار خداحافظی کنیم بعد بریم.
‫کیه؟
‫- نه! ‫- ایچو؟
‫- با عمو حرف بزن. ‫- ایچومای عزیز عمو؟
‫هی...
‫بذار ببینم. دندونات رو نشون بده!
‫اییی...
‫دندونات رو نشون بده... اییی...
‫بونژور!
‫چی گفت؟
‫گفت «بونژور».
‫آها، بونژور!
‫وای، نه! دستمو نکش!
‫ندو! وایستا ببینمت!
‫- بیا بابا! بیا! ‫- ایچو...
‫بریم.
‫باشه رفیق، من باید برم.
‫وگرنه ولم نمی‌کنه.
‫بعداً باهات حرف می‌زنم. خداحافظ.
‫بیا، بیا! بریم!
‫باشه.
‫پراسادتان بود؟
‫آره.
‫چی می‌گفت؟
‫هیچی.
‫حرفای همیشگیش بود.
‫ساعت ۷:۳۰ شبه.
‫بابا هنوز برنگشته خونه.
‫لازمه بهش زنگ بزنیم؟
‫نه.
‫میاد.
‫این ساعت برای خونه اومدنش طبیعیه.
‫آخه اگه چیزی لازم داره، خودش باید بره؟
‫اگه بگه، یکی دیگه می‌خره میاره، نه؟
‫بابا روی یه سری چیزا خیلی حساسه.
‫همه‌چی رو خودش باید انجام بده.
‫حتی اگه پیشنهاد کمک بدیم، قبول نمی‌کنه.
‫باشه. نه، نه!
‫الان راه می‌افتم.
‫بنزین رو چک کردی، بابا؟
‫باشه. دارم میام.
‫ماشین بابا روشن نمیشه. ‫بذار برم ببینم چشه.
‫منم باهات میام.
‫- بابا... ‫- چرا این‌قدر طولش دادی؟
‫شاید به خاطر هوای سرد باشه.
‫وقت تعویض باتریش گذشته بود.
‫خب پس چرا عوضش نکردی؟
‫چیز دیگه‌ای هم بود که باید یادت می‌موند؟
‫اگه یه جای بدون آنتن گیر می‌کردم چی؟
‫کسی دیگه این اطراف زمین نداره.
‫همه زمین‌ها تا کنار رودخونه مال ماست.
‫شاید کار کارگرای زمین بغلی بوده؟
‫تا ساعت ۷:۳۰ اونجا بودن.
‫این وقت شب چیکاری می‌کردن؟
‫بذار برم ببینم.
‫همین کافیه؟ ‫اونجا کلی جنگل انبوهه.
‫یه چراغ‌قوه میارم.
‫چند وقت یه بار این‌جا میای؟
‫تقریباً هیچ‌کس اینجا نمیاد.
‫تا حالا دیدی اینجا ‫همچین چیزی بسوزه و خاکستر بشه؟
‫نه.
‫تا حالا آتیشی مثل اینم ندیدی؟
‫نه.
‫با نگاه به زمین اینجا هم ‫به نظر نمیاد اینطور باشه.
‫اینو ببین.
‫جنگل دوروبرش کاملاً یکدست رشد کرده،
‫مثل بقیه قسمت‌های این زمین.
‫ولی توی شعاع نیم متری این جای سوخته،
‫علفای کوتاه تازه‌ای رشد کردن.
‫وقتی خاک سطحی رو برداشتم،
‫زیرش خاکستر سوخته پیدا کردم.
‫کاملاً معلومه که ‫چندین بار اینجا چیزایی سوزوندن.
‫مرز شرقی زمینت کجاست؟
‫دو تا درخت جک‌فروت وحشی هست ‫که ده متر با رودخونه فاصله داره.
‫خب، اون طرفش چی؟
‫مال من بود. فروختمش.
‫آها، همون زمینی که کاتایامی‌ها خریدن؟
‫- آره. ‫- خب، خب.
‫این جای سوخته ‫هنوز توی مرز زمین خودته، درسته؟
‫نیازی به نقشه‌برداری دوباره که نیست، نه؟
‫شاید کارگرای زمین بغلی ‫زباله‌هاشونو اینجا سوزوندن.
‫کسی که می‌خواد زباله بسوزونه،
‫میاد تعداد درختای جک‌فروت رو بشمره؟
‫- منم همینو گفتم. ‫- باشه.
‫ولی اون می‌خواست با روش پلیسی بررسی کنه.
‫خوبه.
‫اینجا خیلی کم پیش میاد نقش پلیس بازی کنم.
‫سوماداتان چتان اینجا میاد؟
‫نه.
‫چرا می‌پرسی؟
‫حرف و حدیث هست که ‫بابات زیاد میره پیش سوماداتان چتان.
‫بعد از ماجرای تیراندازی کالاپاتی،
‫یه همچین شایعاتی ‫توی ایستگاه پلیس هم هست.
‫خب...
‫می‌دونم بابات وارد این‌جور کارها نمیشه.
‫ولی بازم، بهش بگو ‫یه مدت از اون آدم دوری کنه.
‫چرا باید خودشو توی دردسر الکی بندازه؟
‫درسته؟
‫- شیوداساتان! ‫- بله.
‫بلگام توی کارناتاکا ست، درسته؟
‫آره.
‫سوماداتان؟
‫ما بهش میگیم «سومان چتان».
‫قبلاً همیشه می‌اومد خونه‌مون.
‫وقتی بچه بودیم، ‫خیلی به من و داداش بزرگم علاقه داشت.
‫مطمئنی دیگه فعالیت‌های ناکسالی رو ‫کنار گذاشته؟
‫هی، حتی وقتی بابام توی این چیزا بود، ‫هیچی رو پنهون نمی‌کرد.
‫توی همه چی روراست بود.
‫اون... قضیه قدیمی نیلامبور.
‫همون موقع هم ‫خود بابام برام تعریف کرد.
‫ماجرای نیلامبور؟
‫دهه ۷۰، جنبش‌های ناکسالی ‫تو این منطقه خیلی قوی بودن.
‫سوزوندن اتاق بایگانی دادگاه مانسیف،
‫یه پرونده مهم اون زمان بود.
‫اسم بابا تو لیست مظنون‌ها بود.
‫بعدش چی شد؟
‫از اونجایی که پدربزرگم نفوذ زیادی داشت،
‫موفق شد بابامو از این پرونده بیرون بکشه.
‫ولی دیگه اجازه نداد بابا اینجا بمونه.
‫فوراً تبعیدش کرد.
‫بعد از اون بود که بابا رفت ارتش.
‫پدربزرگت واقعاً آدم بزرگی بوده، نه؟
‫آره!
‫بالاخره پدر بابای من بود دیگه!
‫چند بار بهت زنگ زدم.
‫خودت که می‌دونی اینجا آنتن چقدر ضعیفه.
‫چی شده؟
‫یه ایمیل درباره موضوع چاچو دریافت کردیم.
‫از کارناتاکاست.
‫این‌طور نیست که ‫تلاشی برای پیدا کردنش نکرده باشیم.
‫روز ناپدید شدنش و روز بعدش،
‫گزارش‌هایی اومد که ‫مردم چاچو رو توی پولاچی و تیروپور دیدن.
‫اون موقع، همه‌مون ‫هر کاری می‌تونستیم کردیم که پیداش کنیم.
‫پراوینا چیچی خوش‌شانس بود.
‫از تحمل این استرس طولانی،
‫و دیدن این چیزا در امان موند.
‫من...
‫یه بازی بود که چاچو خیلی دوستش داشت.
‫داشتم سعی می‌کردم اسمشو یادم بیاد.
‫تا از خواب بیدار میشد، ‫می‌نشست بازیش می‌کرد.
‫خیلی دیوونه‌ش بود.
‫می‌گفت بعد از رد کردن شش مرحله دیگه، ‫گنج رو پیدا می‌کنه.
‫راستش،
‫اصلاً نتونستم بهش توجه کنم،
‫مخصوصاً بعد از شروع درمان پراوی.
‫حالا، چطور ممکنه اسم اون بازی یادم بیاد؟
‫[سردخانه]
‫کمال!
‫آجای چاندرا! بیا.
‫بریم.
‫خب، این رسید فایده نداره.
‫برای همین گفتم وقتی همه اینجا هستن بیا.
‫باشه، بعداً میام می‌گیرمش.
‫حالا لطفاً این اطلاعاتو بهم بگو، چتا.
‫اسم کامل؟
‫توی اون برگه‌ای که دادم بهت هست.
‫اسم خونه؟
‫اونم توش هست، نه؟
‫همسر؟
‫اسم همسرتو می‌پرسم.
‫دیگه نیست.
‫فوت کرده.
‫بچه؟
‫آجایان.
‫فقط «آجایان»؟
‫آجایاچانداران کی وی.
‫یه پسر دیگه هم نداری؟
‫اگه همه چیو می‌دونی، چرا از من می‌پرسی؟
‫اسمشو می‌پرسم.
‫پراساد چانداران کی وی.
‫چتا، یه سری جزئیات دیگه هم می‌خوام.
‫نمی‌خوام بیشتر از این اذیتت کنم.
‫اگه کسی دیگه اینجا هست، ‫لطفاً صداش کن.
‫وقتی صدام کرد، ‫از اسمم استفاده نکرد.
‫گفت «هی»، «تو»، از این چیزا.
‫خیلی هم عصبانی بود.
‫ولی بعد که منو دید،
‫هیچی نپرسید.
‫اصلاً عصبانی نبود
‫و جوری رفتار کرد انگار هیچی نشده.
‫بعدش؟
‫بعدش، فقط وقتی گوشیشو چک کردم،
‫موضوع برام روشن شد.
‫کمتر از ده تا شماره تو گوشیش بود.
‫ولی اسم و مشخصات اونا ‫توی پرانتز ذخیره شده بود.
‫یه چیزایی هست...
‫فقط شک و شبهه منه.
‫ولی تا مطمئن نشم، ‫حس می‌کنم نمی‌تونم بگمش.
‫بعدش به اون نجار زنگ زدی؟
‫چی، بابا؟
‫پرسیدم بعدش به نجار زنگ زدی؟
‫آره، زنگ زدم بهش.
‫فقط زنگ زدن و حرف زدن کافی نیست.
‫باید کار انجام بشه!
‫مگه ازش خواستیم یه قایق ماری بسازه؟
‫فقط تعمیر قفل دره، نه؟
‫یه بار دیگه بهش زنگ می‌زنم، بابا.
‫اگه نشد، از یکی دیگه می‌خوام بیاد.
‫می‌خوام امروز در درست بشه،
‫حتی اگه مجبور بشم اون استاد نجار، ‫پرومتاچان رو بیارم.
‫تو رفتی تو اتاق بابا؟
‫فوراً می‌فهمه یکی دیگه وارد اتاقش شده.
‫این چیزیه که نمی‌فهمم.
‫چرا باید وقتی یکی از اعضای خانواده ‫وارد اتاقش میشه این‌جوری واکنش نشون بده؟
‫بابا خوشش نمیاد.
‫واکنش نشون میده.
‫تا حالا فکر کردی چرا این‌جوریه؟
‫اینو تو اتاق بابا پیدا کردم.
‫گفتی بابا فقط قرص انسولین می‌خوره، درسته؟
‫این‌که ورق انسولین نیست.
‫قرص ضد افسردگیه،
‫و گوگل میگه ‫معمولاً برای بیماراب عصبی تجویز میشه.
‫راستش، فقط همین یه اتفاق خاص نیست.
‫رفتارش توی حرف زدن ‫و برخورد با آدما معمولاً یه جور عجیبیه.
‫و... اون روز که دوست بابا از ارتش ‫اومده بود دیدنمون،
‫مرد خیلی خوش‌صحبتی بود،
‫ولی بابا انگار دستپاچه شده بود،
‫طوری که انگار گیج شده باشه.
‫یه دفترچه کوچیک دستش بود،
‫و انگار همه سوال و جواب‌هاشو
‫از روی اون می‌خوند.
‫بعد از رفتن دوستش هم، ‫دیدم که دوباره داشت توی دفترچه می‌نوشت.
‫یادت میاد اون روز که زنگ زد و ‫گفت ماشین روشن نمیشه؟
‫حالا در مورد اون ماجرا هم شک دارم.
‫اگه موقع برگشت به خونه ‫راه رو گم کرده باشه چی؟
‫فکر کنم باید ‫با یه دکتر مشورت کنیم، آجایتا.
‫ببخشید، نمی‌خواستم...
‫بابا یه کم توی یادآوری چیزها مشکل داره.
‫همون‌طور که خودت الان گفتی،
‫اولین کسی که متوجه شد و بهم گفت...
‫چاچو بود.
‫یه بار این موضوع رو با بابا مطرح کردیم.
‫مثل همین چیزی که تو الان گفتی،
‫پیشنهاد دادیم که با یه دکتر مشورت کنیم.
‫مامان!
‫هیچ‌وقت بابامو این شکلی ندیده بودم.
‫برنامه‌مون این بود که با بابا بشینیم،
‫آروم حرف بزنیم و قانعش کنیم.
‫ولی همون موقع...
‫عمو جیکوب، که توی ارتش با بابا بود، ‫اومد خونه‌مون.
‫مگه نمی‌دونی بابا ‫خیلی اهل حرف زدن نیست، عمو؟
‫از وقتی مامان فوت کرد، ‫بیشتر وقت‌ها ساکته.
‫برای همین چیزی به نظرمون عجیب نمی‌اومد.
‫فکر می‌کردم شاید داره
‫یه جور درمان عصبی می‌گیره.
‫ولی وقتی میگی این همه سال هیچ‌کدومتون
‫از این وضعیت پزشکی بابات خبر نداشتین...
‫واقعاً عجیبه، پسر!
‫باید یه کار غیرعادی کرده باشه.
‫نمی‌خواسته حتی تو هم چیزی بفهمی، آجایان.
‫کم حرف زدن با همه...
‫و دوری از معاشرت با بقیه بیرون خونه...
‫شاید استراتژیش بوده.
‫می‌ترسه کاراش لو بره.
‫اون مرد مغروریه.
‫ولی شما رو شناخت، درسته؟
‫عکسای قدیمی ارتششو زده به دیوار خونه،
‫پس قطعاً ارتباطشو متوجه میشه.
‫ولی فراتر از اون...
‫این‌که چی یادشه و چی یادش نیست...
‫فقط خدا می‌دونه!
‫اولین بار کی متوجهش شدی، عمو؟
‫یعنی تو اصلاً از ماجرا خبر نداری، آجایان؟
‫می‌دونی چرا از ارتش اخراج شد؟
‫اخراج؟
‫پیلای یه جور کمال‌گرایی وسواسی داشت.
‫یه آدم خیلی سرسخت بود.
‫خیلی سخت‌گیر بود،
‫که نه خودش و نه گردانش ‫حتی یه اشتباه کوچیک هم نکنن.
‫اوایل، فراموشکاری‌هاش ‫بین دوستامون سوژه خنده بود.
‫من خودم چندتا از مشکلاتی رو که ‫فراموشکاری‌هاش ایجاد کرد دیدم.
‫بدون این‌که خیلی‌ها متوجه بشن،
‫خیلی عالی اوضاع رو مدیریت می‌کرد.
‫ولی همین فراموشکاری‌های جزئی
‫آخرش به مشکلات بزرگی ختم شد.
‫یه بار یه اسلحه رو گم کرد.
‫قضیه اون‌قدر جدی شد که ‫پیلای نتونست هیچ‌جوره جمعش کنه.
‫در واقع، خودش مدت‌ها بود که فهمیده بود
‫یه چیزیش درست نیست.
‫ولی نه‌تنها از چکاپ‌های پزشکی فرار می‌کرد،
‫بلکه سعی داشت بیماریش رو ‫از همه پنهان کنه.
‫شاید نمی‌خواست
‫اگه بقیه بفهمن، ‫با حرف و حدیث‌ها و شرمندگیش روبه‌رو بشه
‫آخرش یکی از اعضای تیممون ‫اون اسلحه رو تصادفی پیدا کرد،
‫توی ماشین لباسشویی خوابگاه ارتش.
‫فقط به خاطر این‌که ‫پرونده خدمتی پیلای عالی بود،
‫و چون می‌ترسیدن اگه این قضیه پخش بشه،
‫وجهه ارتش رو خراب کنه،
‫مقامات ارشد قضیه رو محرمانه نگه داشتن.
‫ولی با این حال، فوری اخراجش کردن.
‫این‌که بهت نگفتم دلیل دیگه‌ای نداشت.
‫۱۶ سال از وقتی که ‫بابا از ارتش برگشته می‌گذره،
‫و توی این ۱۶ سال،
‫فقط یه کار داشته می‌کرده،
‫این‌که مطمئن بشه هیچ‌کس ‫متوجه مشکل حافظه‌ش نمیشه،
‫و همه چیزو تنهایی تحمل می‌کرده.
‫فقط تصور کن ‫توی این مدت چه سختی‌هایی کشیده.
‫بابای من همچین آدمیه.
‫چه توی این شهر و چه دوران خدمتش،
‫همیشه همین‌جور بوده.
‫فرقی نداره چی از دست بده،
‫نمی‌ذاره عزتش خدشه‌دار بشه.
‫شاید به خاطر غرورش باشه.
‫اگه این چیزی باشه که بابا می‌خواد،
‫ما هم باید پشتش باشیم، درسته؟
‫ببین عزیزم!
‫دوربین جدید بابا رو می‌بینی؟
‫دوربین جدیدو ببین.
‫لبخند بزن!
‫اشکالی نداره. من باهاش میرم.
‫- هی... اونجا رو نگاه کن! ‫- چاچو!
‫چاچو، نباید گریه کنی!
‫اون میمون رو ببین که داره می‌پره!
‫گریه نکن، چاچو!
‫ببین... پرید.
‫- دیدی اونجا پرید؟ ‫- خب.
‫این سوماداتانه؟
‫آره.
‫بابا، بیا!
‫- مامان! ‫- هی، می‌افتی ها!
‫چاچو!
‫هی، نه! روم آب نپاش!
‫هی، هی!
‫- جک‌فروت! من جک‌فروت می‌خوام! ‫- تا قبول نکنی، بالا نمیره!
‫- می‌خوام! ‫- بیارش پایین، آجایتا!
‫نه! نه!
‫آره!
‫بسه، چاچو!
‫- روده‌ت می‌پیچه! ‫- خب.
‫- سوپرمن! ‫- سوپرمن!
‫- بیا، پرواز کن!
‫بیارینش پایین! می‌افته!
‫گوش نمی‌کنی؟
‫- چند بار بگم؟ ‫- حالش خوبه.
‫میگم بیا پایین!
‫حالا که از بابابزرگ گرفتیش، خوشحالی؟
‫بابا با چاچو چطور بود؟
‫رفتار بابا با چاچو چطور بود؟
‫چاچو حدوداً دو سال و نیمش بود،
‫وقتی بیماره پراوینا تشخیص داده شد.
‫بعدش،
‫هر دومون کاملاً درگیر آزمایش‌ها ‫و درمانش بودیم.
‫چاچو بیشتر پیش بابا بود.
‫همیشه یه اصطکاکی بود،
‫به خاطر انضباط سخت‌گیرانه نظامی بابا.
‫با برادر بزرگترم خیلی شدیدتر بود.
‫نه، چاچو!
‫بابات اومده!
‫هی، مواظب باش زمین نخوری!
‫بابا!
‫این‌که چی یادشه و چی یادش نیست...
‫فقط خدا می‌دونه!
‫چرا پرسیدی؟
‫ممکنه چیزی باشه که
‫بابا فراموش کرده؟
‫چیزی که به گم شدن چاچو مربوط بشه؟
‫الو.
‫بله.
‫موقعیتش دقیقاً کجاست؟
‫شما کی هستین؟
‫خب.
‫مطمئن بشین هیچ‌کس نزدیکش نشه.
‫باشه، باشه.
‫اون روزی که چاچو گم شد...
‫روزی بود که با پراوینا ‫برای چکاپ رفتین بیمارستان؟
‫آره.
‫وقتی شب برگشتین خونه،
‫متوجه شدین که چاچو نیست.
‫یعنی...
‫اون اتفاق زمانی افتاده که ‫فقط بابا و چاچو اینجا بودن.
‫اگه بابا می‌دونسته که...
‫اون روز چه بلایی سر چاچو اومده چی؟
‫و فراموش کرده که چی می‌دونسته؟
‫- چندتا کارگر اونجان؟ ‫- هشت‌تا از کارگرام.
‫جواب داد وقتی زنگ زدی؟
‫آقای جوی توی موندکایامه، قربان.
‫حتی اگه رفته قطب جنوب، ‫بگو تا فردا صبح زود اینجا باشه.
‫- چیه؟ ‫- باشه. بهش زنگ می‌زنم.
‫پس برو زنگ بزن! منتظر کی هستی؟
‫باشه.
‫جوی تازه دو ساله این زمینو خریده.
‫از کی خریده؟
‫زمین مال همسایه بغلی بود.
‫یه آقایی به اسم آپو پیلای.
‫کی میرسن؟
‫از ندونچال رد شدن.
‫- اونجا رو هم بکنین. ‫- اون منطقه.
‫یکی بیاد اینجا.
‫حواست به اینجا باشه. الان برمی‌گردم.
‫مگه نگفتم وقتی اینجا کارم تموم شد، ‫میام خونه‌تون؟
‫چرا اومدی اینجا؟
‫کارگرها وقتی داشتن برای فونداسیون ‫زمین می‌کندن، دیدنش.
‫ببرش خونه.
‫قبل اینکه برم، میام اونجا.
‫- برو. ‫- شیوتا...
‫می‌دونی ممکنه کی باشه؟
‫تیم پزشکی قانونی هنوز نرسیده.
‫اقدامات بعدی ‫وقتی اونا برسن انجام میشه.
‫بیا.
‫خیلی بزرگ به نظر نمی‌رسه، درسته؟
‫- از وسط شروع کن. ‫- باشه.
‫با اینکه از خانواده پستانداران اولیه ست،
‫اسکلت انسان نیست.
‫جنگل حفاظت‌شده این نزدیکیه، نه؟
‫وقتی فهمیدم بقایای یه میمونه،
‫فکر کردم یه پرونده عادی ‫از پرونده‌های همیشگی‌مونه.
‫مال اداره حیات‌وحش، درسته؟
‫چون جرمش سنگینه،
‫احتمالاً کسی که این کارو کرده، دفنش کرده.
‫باید منتظر گزارش مرکز دامپزشکی بمونیم.
‫گزارش همین الان اومده.
‫اومدم درباره اونم صحبت کنم.
‫از الان حتی پلیس هم وارد میشه،
‫چون شامل قانون اسلحه میشه.
‫قانون اسلحه؟
‫وضعیت پرونده‌ی گم شدن اسلحه بابات چطوره؟
‫پیلای چتان دو سال پیش ‫این ملک رو به جوی فروخته، درسته؟
‫آره.
‫چیزی در این مورد گفته بود؟
‫چی شده؟
‫گزارش کالبدشکافی میمون اومده.
‫خب؟
‫علت مرگ، اصابت گلوله ست.
‫گلوله؟
‫آره.
‫صاحب ملک چی میگه؟
‫ربطی به اون نداره.
‫دو سال پیش این ملک رو از ما خریده.
‫بقایای میمونی که پیدا شده، ‫مال سه سال پیشه.
‫ببخشید! خیلی منتظر موندین؟
‫افسر دامپزشکی همین الان رفت. ‫اونقدر داستان تعریف کرد که خسته شدیم!
‫میگه یه جای خروجی گلوله هست،
‫و بر اساس آسیب روی استخون میمون،
‫ممکنه گلوله کالیبر۰.۳۲ بوده،
‫یا شاید هم کالیبر بزرگتر.
‫آخرین وضعیت پرونده‌ی ‫گم شدن اسلحه آپو پیلای که گفتین چیه؟
‫کالیبر اسلحه آپو پیلای ۰.۳۵ بود.
‫پس می‌تونه همون باشه.
‫زمانی که من اینجا مسئول پاسگاه بودم،
‫آپو پیلای برای مجوز اسلحه درخواست داد.
‫اون موقع برای بررسی پرونده ‫باهاش ملاقات کردم.
‫خیلی بداخلاقه.
‫مگه از خانواده‌ش یه پسر گم نشده بود؟
‫آره، تقریباً سه سال پیش.
‫حتی قبل از اون هم، ‫چند بار از مدرسه غیبش زده بود.
‫بچه همینطوری سر خود می‌رفت!
‫هر دو بار، خانواده و مسئولای مدرسه ‫تونستن شب پیداش کنن.
‫کجا پیداش کردن؟
‫داستانای عجیب‌وغریبی تعریف می‌کرد، ‫انگار توی یه فیلم بود.
‫ولی داستانایی که می‌گفت، ‫هیچ ربطی به جایی که پیداش کرده بودن نداشت.
‫وقتی برای بار سوم،
‫یا بهتره بگم بار آخر، گم شد،
‫همه شنیدن که باز ناپدید شده،
‫گفتن اون پسر دیوونه دوباره زده به چاک!
‫داری میگی هیچ‌کس ‫حتی تلاش نکرد دنبالش بگرده؟
‫- نه، منظورم این نبود. ‫- ما نهایت تلاشمونو کردیم، قربان.
‫چند نفر دیده بودن یه پسری به سن چاچو
‫اون شب توی ایستگاه قطار پالاکاد بوده.
‫و همون شب، حدود ساعت ۲ صبح، ‫توی پولاچی هم دیده شده.
‫چند سالی میشه که مادر پسره فوت کرده.
‫همیشه بیمار بود و ‫بیشتر وقت‌ها توی بیمارستان بود.
‫فکر کنم پسر کلافه شده بود ‫چون کسی بهش توجه کافی نمی‌کرد.
‫چاچو، وایسا! چاچو...
‫چاچو! همون‌جا وایسا، پسرم!
‫پسرم!
‫چاچو!
‫وایسا اونجا، پسر!
‫چتچو، وایسا! پسر!
‫همون‌جا وایسا!
‫چاچو!
‫وایسا، پسرم!
‫چاچو!
‫بیدار شو، قربان.
‫مدرسه تعطیل شده. ‫نمی‌خوای بری خونه؟
‫راه بیفت.
‫راه بیفت، فیل.
‫بابا، چرا ماشینو نبردی؟
‫بنزین نداشت.
‫ولی من دیروز پرش کردم!
‫سوار شو، بابا.
‫منم دارم میرم خونه.
‫پرونده بقایای میمونی که توی زمین پیدا شده
‫الان دست بخش نظارت جنگل‌داریه.
‫می‌دونستی؟
‫کسی بهم چیزی نگفت.
‫از ملک من که پیدا نشده!
‫صاحب ملک چی گفته؟
‫صاحب ملک؟
‫غیر از اون کی ممکنه صاحبش باشه؟
‫خب...
‫آقای جوی این زمینو از ما خرید،
‫همین دو سال پیش، درسته؟
‫بقایایی که پیدا شده ‫مال حدود سه سال پیشه.
‫با شلیک گلوله کشته شده.
‫ظاهراً با یه اسلحه کوچیک،
‫احتمالاً با یه تپانچه کشتنش.
‫کی اینو گفته؟
‫خب...
‫نتایج آزمایش اینو نشون میده.
‫فقط به خاطر همین،
‫نمیشه گفت اسلحه من بوده.
‫تو...
‫نگران نباش.
‫اینا همین‌جوری هی سوال می‌پرسن.
‫سوال اوناست یا سوال خودته؟
‫بریم بخوابیم؟
‫شما یه سیاست خاصی ‫علیه آسون کردن کار بقیه دارین؟
‫قربان، این فراتر از...
‫گوش کن! ‫لطفاً سنم و وقتمو در نظر بگیر...
‫چرا کارو برام سخت می‌کنین؟
‫همین الان می‌خوامش.
‫چون سرور آپدیت شده، باید چک کنیم.
‫اگه موجود باشه، ‫مشکلی در دادنش نداریم، قربان.
‫می‌تونین پنج دقیقه صبر کنین؟
‫منتظر می‌مونم.
‫باشه.
‫سلام.
‫بالاخره!
‫فکر کردم رفتین یه سفر خانوادگی.
‫بفرما.
‫خیلی منتظر موندم، ‫وقتی نیومدی، به پسرت زنگ زدم.
‫گفت با زنش بیرونه.
‫اوه! این عکس اومده اینجا؟
‫اونجا بود، نه؟
‫ولی اینجا جاش عالیه.
‫این عکس همه خاطرات ‫اون شب عجیب رو زنده می‌کنه!
‫دیوونه‌وار بود، رفیق.
‫الان میام.
‫[اسم، آمریتلال تامیل]
‫[معمولاً سر می‌زند، آخرین ملاقات ۷ ژوئن]
‫[صاحب مزرعه هل]
‫اوضاع مزرعه هل چطوره پیش میره؟
‫امرار معاش فقط با هل سخته.
‫اگه یه چیز دیگه کنارش بکاری، ‫تعادل خوبی ایجاد می‌کنه.
‫رفتار کارگرا هم عوض شده.
‫باید همیشه اونجا باشم ‫که کارشونو درست انجام بدن.
‫[پسرش آراوند، سن ۳۰، شغل آی‌تی]
‫آراویند چطوره؟
‫آراویند خیلی خوبه.
‫ماه پیش یه کار جدید گرفت.
‫داره میره استرالیا.
‫می‌خواد اونجا ساکن بشه.
‫ولی اگه بره، دیگه برنمی‌گرده.
‫جواب نمیده.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫نه.
‫بعضی وقتا اگه با کسی باشه، جواب نمیده.
‫میگن زندگی اونجا امن‌تره.
‫میگه ما اینجا خیلی عقب‌افتاده‌ایم. ‫[ملاقات ۲۳ آپریل، جراجی زانو داشت]
‫جوونای امروزی دارن میرن ‫انگلیس، استرالیا و کانادا زندگی می‌کنن.
‫جوونا اونجان،
‫ولی بزرگترها اینجا موندن.
‫راستی،
‫زانوت بعد عمل چطوره؟
‫خیلی‌ها از قبول مشکل حافظه‌شون ‫خجالت می‌کشن،
‫و باید باهاشون ‫با دقت بیشتری برخورد کرد.
‫بحث کردن با اونا ‫فقط باعث وحشتشون میشه.
‫ممکنه دچار بدگمانی بشن، ‫فشار خونشون بره بالا،
‫و حتی ممکنه از واقعیت جدا بشن.
‫بستگی داره.
‫در مورد بهبودی چطور؟
‫نمیشه تضمینش کرد.
‫دوستای قدیمی، زبان‌ها،
‫و محیط خونه‌شون که هر روز باهاش درگیرن،
‫ممکنه توی حافظه عادیشون حک بشه.
‫پس شاید همه اینا رو فراموش نکنن.
‫از فرد به فرد فرق می‌کنه.
‫اگه حاضر بود به یکی دیگه تکیه کنه،
‫این همه استرس نمی‌کشید، درسته؟
‫آدمایی با این شرایط معمولاً ‫توی اعتماد کردن به بقیه مشکل دارن.
‫نمی‌تونن تشخیص بدن ‫کی می‌خواد ازشون سوءاستفاده کنه یا چطور؟
‫همیشه یه حس ناامنی دارن.
‫اگه درست یادم باشه،
‫من، تو، چاران و جیکوب...
‫همه‌مون با جیپ رفتیم، درسته؟
‫جیکوب رو یادت میاد، نه؟ ‫[از اون ارتشی خوشش نمیاد]
‫یه بطری کامل رو یه نفس خورد!
‫بعد با همون حالت، ‫با سرعت وحشتناک جیپ رو می‌روند.
‫واقعاً فکر کردم می‌زنیم به یه جا ‫و همه‌مون تلف میشیم!
‫آخرش ماشینو نزدیک لعل چوک نگه داشت، ‫[از خودش خاطره‌های قدیمی می‌سازه؟]
‫و درست جلوی ساختمون سرگرد، ‫وسط خیابون ادرار کرد.
‫نگهبان دوید اومد و سرمون داد زد. ‫[همه‌ش دروغه! دفعه بعد مراقب باش]
‫تو رفتی التماس و عذرخواهی کردی.
‫فقط بعد از اون، جیکوب رو ول کرد.
‫جیکوب...
‫چطور جیکوب رو می‌شناسی؟
‫چه سوالیه!
‫مگه ما همه با هم توی کشمیر نبودیم؟
‫ولی جیکوب هیچ‌وقت به کشمیر نرفته.
‫آره.
‫درسته، درسته، رفیق.
‫بعضی وقت‌ها کلاً قاطی می‌کنم.
‫حافظه‌م دیگه مثل تو تیز نیست.
‫توی ماه ژوئن، ۷۳ سالم میشه.
‫باید یه چند تا تکنیک حافظه ‫بهم یاد بدی، رفیق.
‫پنکه ندارین؟
‫تعجبی نداره این‌جوری عرق کردم.
‫هنوز نگفتی چطور جیکوب رو می‌شناسی.
‫چه زمانی بود؟
‫من از اردوگاه ایتاناگار می‌شناسمش.
‫آروناچال پرادش.
‫آره.
‫آره، رفیق.
‫آره، همونجا.
‫منم اونجا دیدمش.
‫ولی...
‫اون سال ۱۹۸۶ بود.
‫دفعه قبل که اومدی،
‫گفتی سال ۱۹۸۶
‫عضو نیروهای حافظ صلح بودی، درسته؟
‫من گفتم؟
‫آره، آره. معلومه!
‫نیروهای حافظ صلح.
‫راجیو گاندی.
‫توی نیروهای حافظ صلح بودم.
‫اگه عضو نیروهای حافظ صلح بودی،
‫پس توی جافنا بودی.
‫توی سریلانکا.
‫آره.
‫اگه سریلانکا بودی،
‫چطور جیکوب رو توی آروناچال شناختی؟
‫چرا داری دروغ میگی؟
‫چی؟
‫چرا به من دروغ میگی؟
‫دروغ؟
‫من؟
‫چرا باید به تو دروغ بگم؟
‫چون،
‫همه‌چیزایی که گفتم، دروغ بود.
‫فقط داشتم بلوف می‌زدم.
‫تو با همه دروغایی که گفتم مشکلی نداشتی.
‫این همه تغییر حرف‌هات برای چیه؟
‫تو کی هستی؟
‫راستش...
‫یه لحظه. الان برمی‌گردم.
‫سلام پسر.
‫خوبه که اومدی.
‫داشتم می‌رفتم.
‫- سلام، آپارنا. ‫- سلام.
‫چرا اینقدر با عجله می‌خوای بری؟
‫اومدن اینجا توی برنامه‌م نبود.
‫باید می‌رفتم به مزرعه
‫ولی گفتم یه سر به پیلای بزنم.
‫اینجا همه چی خوبه؟
‫آره، آره.
‫ما فقط...
‫ببین! داشتیم درباره این عکس حرف می‌زدیم.
‫درسته، آپو؟
‫نگاهش کن!
‫این عکس تمام خاطرات ‫اون شب عجیب‌وغریب رو زنده می‌کنه!
‫دیوانه‌وار بود!
‫روزای خوب قدیم، نه؟
‫خب، دیگه.
‫من میرم.
‫باید توی مسیر یه کاری انجام بدم.
‫برم، جی؟
‫ماه دیگه می‌خوام دوباره برم مزرعه.
‫اگه فرصت شد، حتماً همدیگه رو می‌بینیم.
‫فعلاً خداحافظ.
‫مراقب خودت باش.
‫خداحافظ.
‫- می‌بینمت. ‫- تا دم در همراهش میرم.
‫خب چی شده، پراکاشتتا؟
‫- عکاسه ایشونه؟ ‫- سلام، موکوندان هستم.
‫عکس رو سریع نشونم بده.
‫نشونش بده.
‫نباید فوراً به پلیس اطلاع بدیم؟
‫اول بذار من ببینمش، پراکاشتا.
‫مرز کلونی قبیله‌ای ‫از بلوک سیزدهم شروع میشه.
‫خبری که از جنگل‌های ‫محافظت‌شده کاله‌پتی اومده
‫باعث تعجب و افزایش ترس شده.
‫عکس یه میمون که یه تفنگ دستشه...
‫اگه تفنگ افتاده باشه، ‫م‌شه پیداش کرد.
‫تیم واکنش سریع ‫داره کل منطقه رو می‌گرده.
‫نه تیم ویژه ‫و نه پلیس هیچ سرنخی پیدا نکردن
‫از اون حادثه تمرین اسلحه ‫که چند ماه پیش اتفاق افتاده بود.
‫می‌دونین کدوم سمت رفتن؟
‫خب اینجا جنگله دیگه، قربان!
‫نمی‌تونستیم تشخیص بدیم کدوم سمت رفتن.
‫قبلاً گزارش‌هایی از حرکت نکسال‌ها
‫توی مناطق قبیله‌ای ‫اون طرف بلوک ۱۳ اومده بود.
‫اگه این میمون‌ها تفنگ رو ‫از یکی از کمپای اونا برداشته باشن چی؟
‫اون درخت ساگوانه، نه؟
‫نگاه کن! اون درخت ساگوانه، درسته؟
‫توی منطقه کاله‌پتی،
‫درختای ساگوان ‫فقط اون طرف بلوک‌های ۲۰ و ۲۱ پیدا میشن.
‫درخواست عکاسی شما و مجوزی که دادیم
‫فقط برای بازدید از بلوک‌های ۱۸ و ۱۹ بود.
‫نمی‌تونین هرجای جنگل که خواستین ‫ول بگردین!
‫آراویندتا، آروم باش.
‫ما این اطلاعات رو ‫به خاطر ول گشتن اونا به دست آوردیم، نه؟
‫توی بخش کاله‌پتی ‫وضعیت ۱۴۴ رو اعلام کنین.
‫تصمیم گرفته شده که ‫مدرسه قبیله‌ای رو برای یه هفته تعطیل کنن.
‫- چشم، قربان. ‫- و اجازه گردشگری کاملاً ممنوعه.
‫باید برین و ‫مستقیماً به اهالی قبیله اطلاع بدین.
‫- پراکاشتان رو هم با خودتون ببرین. ‫- باشه.
‫نباید اینو با پرونده‌ی ‫گم شدن اسلحه آپو پیلای چک کنیم؟
‫اگه ثابت بشه این تفنگ مال باباست،
‫دردسرمون دو برابر میشه.
‫ممکنه ازمون شکایت کنن ‫که چرا تفنگو درست نگه نداشتیم.
‫اگه به خاطر اون تفنگ کسی آسیب ببینه،
‫باز کردن این گره خیلی سخت میشه.
‫ولی می‌تونیم بگیم مال ما نیست، نمی‌تونیم؟
‫بابا حتماً از مسائل قانونی خبر داره، نه؟
‫قربان،
‫آپو پیلای تفنگ رو تأیید کرده.
‫ولی...
‫اون فقط می‌تونه مدلش رو تأیید کنه، درسته؟
‫چطور می‌تونه مطمئن باشه که ‫این تفنگ مال خودشه؟
‫بین تمام کسایی که توی پرونده‌ها ‫مجوز اسلحه دارن،
‫فقط آپو پیلای یه تفنگ با این مشخصات داره.
‫کدوم تفنگه؟
‫سری شیلد ای‌زی.
‫- اسمیت اند وسون؟ ‫- آره.
‫اینجاها پیدا میشه؟
‫اون قبلاً توی مسابقات ملی تیراندازی ‫شرکت کرده.
‫برای همین اجازه وارد کردنش رو داره.
‫همونطور که قبلاً گفتم، ‫حس می‌کنم این یه تفنگ قلابیه.
‫حتی ممکنه یه تفنگ اسباب‌بازی باشه.
‫ممکنه.
‫ولی مسئله اینجاست که ‫یه تهدید عمومی وجود داره،
‫تا وقتی که اون تفنگ پیدا بشه،
‫یا بتونیم دقیق‌تر بررسیش کنیم.
‫پس نمی‌تونیم روی این فرضیه ریسک کنیم.
‫می‌تونیم درخواست تعلیق مجوز ‫اسلحه آپو پیلای رو بدیم.
‫به دفتر فرمانداری و رئیس پلیس اطلاع بدین.
‫قربان.
‫تحقیقات بعدی رو شروع کنین.
‫چشم، قربان.
‫بابا...
‫بابا!
‫دستمو ول کن، بابا!
‫بابا، ولم کن!
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- هی!
‫بابا!
‫برو کنار، بابا!
‫هی! چیکار می‌کنی... بابا!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫- ولم کن بابا! ‫- برو کنار!
‫بابا!
‫بابا... پاشو.
‫پاشو.
‫اینجا چه خبره؟
‫چی شده؟
‫- آجایتا... اون... ‫- هی!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫بابا داره یه چیزی رو اینجا می‌سوزونه. ‫خودم دیدمش!
‫چی دیدی؟
‫چرا باید همچین کاری اینجا بکنه؟
‫- من نبودم، آجایتا! ‫- پس کی بود؟
‫آجایان...
‫اگه بین شما دوتا مشکلی هست،
‫برید تو اتاق خودتون حلش کنین.
‫به مردم شهر بهونه ندین که ‫برامون حرف در بیارن
‫دیگه بسه؟
‫بابا یه نقشه‌ای داره، آجایتا.
‫باشه... بگو.
‫توی شهر همین‌جوری ‫صدتا داستان پشت سرش هست.
‫حالا می‌خوای توی خونه هم یکی بسازی؟
‫مثل همه شما، ‫من نمی‌تونم یهویی منطقی فکر کنم.
‫برای بقیه، ‫آپو پیلای فقط یه آدم عجیب و غریبه.
‫ولی برای من، پدرمه!
‫باشه. ببینم چی میشه.
‫اگه چای یا قهوه می‌خوای، ‫می‌تونیم بیاریم. خب؟
‫ممکنه یه کم طول بکشه.
‫صبح با سوماداتان، اون نگهبان، صحبت کردیم.
‫یه سری چیزا هست که ‫فقط شما دوتا می‌دونین، درسته؟
‫دوستای قدیمی هستین، نه؟
‫هی، قضیه داره از ‫چیزی که فکر می‌کردیم فراتر میره.
‫از صبح دارن گذشته‌ی پیلای چتان رو ‫زیر و رو می‌کنن،
‫که به این قضیه‌ی الان ربطش بدن.
‫اگه می‌فهمیدیم سومان چتان بهشون چی گفته،
‫خیلی راحت‌تر می‌تونستیم جمعش کنیم.
‫هفته‌ی سوم مارس ۲۰۲۱.
‫در اون زمان، یه میمون توی ملک شما
‫تیر خورده و کشته شده.
‫شواهدی که از بقایای میمون ‫توی ملک جوی پیدا شده،
‫با مشخصات تفنگ شما مطابقت داره.
‫در شهادتی که سوماداتان، نگهبان، داده،
‫توضیحی درباره‌ی این اتفاق هست.
‫ولی اون نمی‌دونه ‫بعدش چه بلایی سر تفنگ اومده.
‫این قسمت توی داستان اون هم نیست.
‫اون روز تصمیم گرفتم
‫توی راه برگشت از دفتر رئیس جنگلبانی، ‫پیلای رو ببینم.
‫- مامان! ‫- امروز حسابتو می‌رسم!
‫- مامان! ‫- لهت می‌کنم!
‫بابابزرگ!
‫پوستتو می‌کنم!
‫بابابزرگ!
‫حالا نشونت میدم من کی‌ام!
‫- تو رو خدا نزن! ‫- برو اون طرف!
‫- حالا نشونت میدم... ‫- بس کن! خواهش می‌کنم بس کن!
‫اگه هر بار فقط چون بچه‌ست ببخشیمش،
‫این سرتق یه روز خونه رو آتیش می‌زنه!
‫- نگاه کن چه‌جوری زل زده! ‫- هی، هی!
‫مگه بچه نیست؟
‫آره، فقط یه بچه‌ست!
‫این تفنگ رو ‫از توی جعبه قفل شده من برداشته.
‫پس این لعنتی دزدی هم بلده، درسته؟
‫بعدم فشنگی که قایم کرده بودم برداشته،
‫ضامن ماشه رو غیرفعال کرده و شلیک کرده!
‫حالا واقعاً میشه گفت بچه‌ست؟
‫اگه با این تفنگ اتفاقی بیفته، ‫من باید جواب پس بدم!
‫قضیه چیه، پسر؟
‫بذار پدر و مادرش بیان!
‫اینجا نیستن؟
‫خب معلومه. می‌تونن اینجا ولش کنن و ‫برن هرجا که دلشون بخواد، نه؟
‫اصلاً چرا بچه میارن ‫اگه نمی‌تونن ازش مراقبت کنن؟
‫بذار برگردن!
‫یا بفرستنش یه مدرسه شبانه‌روزی
‫تا درمان مادرش تموم بشه.
‫خودمون ترتیبش رو میدیم.
‫آروم باش حالا.
‫اگه این قضیه پخش بشه، ‫یه پرونده جدی پلیسی راه می‌افته.
‫دیابت که نداری؟
‫امروز تولد چاچوئه.
‫شیرینی می‌خوای، چاچو؟
‫نه.
‫وقتی دیدم رفتارش جوریه ‫که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده،
‫اولش برام عجیب بود.
‫بعد حس کردم شاید این روششه ‫برای کنار اومدن با این چیزا.
‫و بعدش، کی فهمیدی که اینجوری نیست؟
‫وقتی فهمید تفنگ گم شده، اومد پیش من.
‫این چیزیه که گفت.
‫ازم خواست هر چیزی که ‫از اون شب یادم میاد بهش بگم.
‫بعدش دیگه زیاد می‌اومد اینجا.
‫راجع به اتفاقات گذشته هم ازم می‌پرسید.
‫رفیقایی که توی حادثه نیلامبور بودن ‫و پرونده پلیس،
‫همه اینا رو پیش می‌کشید.
‫حتی رفت و بعضی از اونا رو هم دید.
‫هر بار که میاد اینجا،
‫همون سوال‌ها رو می‌پرسه،
‫و منم همون جواب‌ها رو میدم.
‫هر بار جوری بهشون گوش میده ‫انگار برای اولین بار داره می‌شنوه.
‫هیچ وقت چیزی ازش نپرسیدی؟
‫یه بار ازش پرسیدم.
‫عصبانی شد و رفت.
‫اگه چیزی رو بهم نمیگه،
‫یعنی نمی‌خواد من بدونم.
‫این...
‫ماجرای تیراندازی توی کاله‌پتی...
‫تفنگی که دست اون میمون بود...
‫بابا هیچ ربطی به اینا داره؟
‫این نشون میده پسرها ‫چقدر کم درباره پدرهاشون می‌دونن!
‫می‌دونی به نظرم چی شده؟
‫قبل از دوران انتخابات بود،
‫که فهمیدی تفنگت گم شده.
‫ولی به کسی چیزی نگفتی.
‫وقتی به کسی چیزی نگفتی، یعنی...
‫یه چیزی هست که نمی‌خوای کسی بفهمه.
‫درسته؟
‫الو؟
‫آجایان، الان اوضاع چه‌جوریه؟
‫میگن فقط می‌خوان باهاش حرف بزنن.
‫منظورشون از «فقط حرف زدن» چیه؟
‫هر چیزی یه حدی داره، مگه نه؟
‫مثل بابات، ‫اگه بخوای بیماریش رو پنهون کنی...
‫تو که از اوضاعش خبر داری، درسته؟
‫اگه به یه مشکل برخورد کنه،
‫دچار وحشت میشه.
‫شک نکن.
‫چطوری می‌تونین یه پیرمرد رو ‫اینجوری بازداشت کنین؟
‫این یه موضوع مربوط به اداره‌ست، آجایان.
‫منم که توی همین اداره کار می‌کنم، نه؟
‫به همین راضی نشو. ‫بررسی کن ببین تروریست هم هست یا نه؟
‫فکر کنم الان سازمان امنیت قدرتمند بیاد و ‫مرگ یه میمون رو بررسی کنه!
‫آجایان!
‫تو فقط می‌خوای اون میمون رو ‫یه جوری به تفنگ بابا وصل کنی.
‫فقط اینجور می‌تونی اون پرونده تیراندازی رو ‫به فعالیت ناکسالی وصل کنی، درسته؟
‫بذار توضیح بدم! بیا!
‫هی، آروم باش. ‫اونا فقط می‌خوان اظهارات باباتو بگیرن.
‫آره، حتماً! چه اظهاراتی؟
‫اگه اینجوری رفتار کنی، ‫به غرورشون برمی‌خوره.
‫پس بگو ببینم.
‫کی این‌قدر اصرار داره که ‫بابا رو به ناکسال‌ها ربط بده؟
‫بدون اینکه از واقعیت‌ها خبر داشته باشی، ‫واکنش نشون نده.
‫چرا نباید واکنش نشون بدم؟
‫می‌تونی واکنش نشون بدی، ‫ولی نه هر جوری که دلت می‌خواد.
‫چتا، کسی که اون تو نشسته، ‫مثل من و تو عادی نیست.
‫خودت که یه حدی از ‫مشکلات سلامتی بابا رو می‌دونی، درسته؟
‫می‌تونیم بگیم با همچین آدمی ‫چطور رفتار می‌کنن، چتا؟
‫تفنگ...
‫اینجوری بی‌صدا نشستن هیچ فایده‌ای نداره.
‫باید با خانواده‌ش حرف بزنم.
‫باشه.
‫من خودم رسیدگی می‌کنم.
‫قربان.
‫نمیشه واقعاً بهش گفت درمان.
‫یه جورایی شبیه درمان با خاطره‌پردازیه.
‫ما باید بیمار رو تشویق کنیم،
‫که صحبت کنه یا فکر کنه.
‫یه مکالمه معمولی کافیه، مثل حرفایی که ‫بین دوست‌ها رد و بدل میشه.
‫این می‌تونه فعالیت مغزشو تحریک کنه.
‫مهارت‌های اجتماعی،
‫اعتمادبه‌نفس، توجه و عزت‌نفس.
‫همه رو می‌تونه بهتر کنه.
‫همچنین راهیه برای فهمیدن این‌که ‫وضعیتش داره بدتر میشه یا نه.
‫مدت زیادیه که ‫این روش درمان رو شروع کردین؟
‫چند وقتی میشه که این درمان ادامه داره.
‫هر دو ماه یه بار، درسته؟
‫آره.
‫آپو پیلای می‌دونه که...
‫ملاقات‌های شما ‫در واقع جلسات درمانیه، دکتر؟
‫نه. بهش نگفتم.
‫اگه متوجه بشه، ‫نمی‌دونیم چقدر حاضر به همکاری میشه.
‫حتی منم به عنوان یه دوست قدیمی میرم،
‫البته با کمک و رضایت خودش.
‫ما هم وانمود می‌کنیم که هیچی نمی‌دونیم.
‫چند بار سعی کردم ‫یه اشاره‌ای به مشکلش بکنم،
‫ولی هر بار عصبانی شد.
‫بعد شروع می‌کنه به وحشت کردن.
‫اگه وحشت کنه،
‫ممکنه حقیقت رو از دست بده.
‫برای یادآوری چیزها،
‫بابا یه سری عادت و ‫روال‌های خودش رو داره.
‫هر چی بیشتر اینجا نگهش داریم،
‫اون روال‌ها بیشتر شکسته میشه، قربان.
‫این یه نسخه از گواهی پزشکی باباست
‫از معاینه پزشکی پس از خدمت.
‫اگه اوضاع همینطور کش پیدا کنه،
‫باید این مدارک رو به دادگاه برسونیم.
‫این کافیه که نشون بده بابام در شرایطی نیست ‫که بتونه با این مسائل سروکار داشته باشه.
‫اگه امکانش باشه، ‫ترجیح میدیم همچین اتفاقی نیفته.
‫بابا نمی‌خواد مردم از وضعیتش،
‫و اتفاقات گذشته‌ش در ارتش باخبر بشن.
‫ببخشید.
‫خبر جدیدی شده؟
‫این بعداً حسابی به دردسرمون میندازه!
‫نه فقط پلیس،
‫اداره درآمد، جنگل‌ها، ‫همه به دردسر می‌افتن.
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫مگه تو مسئول ایستگاه اینجا نبودی،
‫وقتی که مجوز تفنگ آپو پیلای تایید شد؟
‫آره.
‫چند سال پیش بود؟
‫حدود هشت سال پیش.
‫آپو پیلای از ارتش اخراج شد،
‫چون از نظر ذهنی ناپایدار بود،
‫۱۶ سال پیش!
‫باید براش جوابگو باشیم!
‫دادگاه فقط می‌پرسه که
‫چطور اجازه دادیم کسی که ‫از نظر ذهنی ناپایدار بوده تایید بشه،
‫و بهش مجوز تفنگ داده بشه؟
‫علاوه بر این، چون داریم میگیم
‫تفنگی که دست میمونه پیدا شده مال اونه،
‫ضررش برامون از سودش بیشتره.
‫این یه تهدید عمومی حساب میشه.
‫باید فوراً بابا رو آزاد کنن.
‫طبق گواهی پزشکی که ارائه دادیم،
‫بابا در زمان تایید مجوز، ‫شرایط لازم برای داشتن سلاح رو نداشته.
‫پس اگه مشکل حافظه‌ش فاش بشه...
‫بدجوری گند زدن!
‫پس اونا بیشتر از ما ‫باید سعی کنن اینو مخفی کنن، نه؟
‫آره.
‫خوبه!
‫بیا، بابا.
‫کی بوده؟
‫کی وارد اتاقم شده؟
‫دارم ازت می‌پرسم، کی وارد اتاقم شده؟
‫- به من دست نزن! ‫- بابا...
‫کی وارد اتاقم شده؟
‫- بیا، بابا. ‫- از اتاقم برین بیرون!
‫تو...
‫تو بودی. می‌دونم!
‫برو بیرون! گفتم برو بیرون!
‫باید بگی نجار بیاد.
‫خبرش می‌کنم.
‫یادت میره.
‫الان بهش زنگ بزن.
‫بهش زنگ می‌زنم، بابا.
‫الان باید بهش زنگ بزنی!
‫اتاق من جایی نیست که ‫هر کسی بیاد و وسایلمو به هم بریزه.
‫بابا...
‫بخواب، بابا.
‫اون بیشتر از همه...
‫به یادداشت‌هایی که نوشته و نگه داشته ‫تکیه می‌کنه، خب؟
‫حتماً وحشت کرده که ‫دیده همه جا پخش شده.
‫کسی که همه چی رو می‌نویسه که یادش بمونه،
‫واقعاً تلاش می‌کنه ‫همه رو خودش بسوزونه؟
‫ممکنه چیزهایی باشن ‫که ترجیح میده یادش نیاد.
‫مگه خودمون بعضی وقت‌ها،
‫پیام‌های واتس‌اپ رو ‫که دوست نداریم حذف نمی‌کنیم؟
‫مثل فرار از واقعیته.
‫وضعیت آپو پیلای برای بقیه یه دردسره.
‫ولی برای خودش،
‫یه نعمته.
‫چی رو یادش مونده... ‫چی رو فراموش کرده...
‫فقط خودش می‌دونه!
‫ببین اینجا چی نوشته.
‫یادته امروز سوماداتان چی گفت؟
‫سوالی که بابا مدام ازش پرسیده این بوده،
‫«چاچو چند بار به میمون شلیک کرد؟»
‫فقط یه بار بود.
‫امروز رفتی توی اتاق بابا؟
‫خب...
‫از روزی که اومدی اینجا ‫شروع کردی به شرلوک هولمز بازی!
‫تو هم می‌خوای بابام رو یه مجرم نشون بدی.
‫هر روز یه سری یافته و تئوری می‌سازی.
‫اگه برات کافی نیست، ‫برو و جنازه‌ش رو کالبدشکافی کن!
‫اینو از اتاق بابا پیدا کردم.
‫اگه بگن تفنگ دست اون میمون ‫تفنگ بابا بوده،
‫ممکنه به عنوان ‫سوءاستفاده از وضعیت تفسیر بشه.
‫اونطوری، پرونده تفنگ گمشده به نتیجه برسه.
‫ولی چرا باید عمداً این تفنگ رو مخفی کنه ‫و بعد به دروغ بگه گمشده؟
‫من برای تعطیلات نیومدم اینجا، آجایتا.
‫نمی‌دونم تو چه احساسی داری،
‫ولی مطمئنم جایی که باید باشم همینجاست.
‫مردم اینجا و مشکلاتشون هم مال من هستن.
‫این شامل چاچو هم میشه.
‫من هیچ وقت چاچو رو ندیدم. درسته.
‫اگه از من بپرسی، ‫هیچ ارتباطی باهاش ندارم.
‫ولی اون کسیه که ‫باید اینجا پیشت باشه، درسته؟
‫با اینکه مدت کوتاهی اینجا بودم، ‫حتی منم حس کردم...
‫که باید اینجا باشه.
‫حداقل باید بدونیم چه اتفاقی براش افتاده.
‫ببخشید.
‫وقتی که یهو بابا رو توی این وضعیت دیدم...
‫شک‌های تو...
‫می‌خوای چی ازش بپرسم؟
‫داریم درباره پدرم صحبت می‌کنیم!
‫من نمیگم کسی رو به چشم یه شرور ببینی.
‫ولی حداقل برای یه مدتی،
‫فقط به عنوان پدر چاچو بهش فکر کن.
‫یه جورایی، وضعیت فعلی بابا ‫به نفعشه، درسته؟
‫اون تنها کسیه که می‌دونه ‫چی رو یادش مونده یا فراموش کرده.
‫می‌تونه هر طور که بخواد وانمود کنه.
‫ممکنه یه چیزایی بدونه ‫ولی ادعا کنه نمی‌دونه،
‫و چیزایی رو که مخفی کرده ‫وانمود فراموش کرده.
‫هیچ کس هیچ وقت نمی‌فهمه یا ازش نمی‌پرسه.
‫همونطور که اینجا نوشته،
‫تفنگ بابا دو تا گلوله کم داره.
‫احتمالاً این نمایش «تفنگ گمشده» رو ‫راه انداخته،
‫تا از سوال‌ها در مورد اینکه ‫گلوله‌ها کجا رفتن فرار کنه.
‫حتماً این کاغذ‌ها رو می‌سوزونه ‫که چیزی رو پنهان کنه.
‫من فقط می‌خوام بدونم توی اون کاغذها ‫نوشته چه بلایی سر چاچو اومده یا نه؟
‫بسه دیگه!
‫حتی بابا هم سوال‌های تو رو داره.
‫اونم تلاش داره بفهمه ‫چه اتفاقی برای چاچو افتاده.
‫ولی...
‫بدون این‌که بدونه از کجا شروع کنه ‫یا از کی بپرسه،
‫هر روز میره مدرسه چاچو،
‫و جاهایی که چاچو رفته...
‫و...
‫برای این‌که بدونه...
‫به خاطر چیزی از گذشته ست یا نه،
‫همون گذشته رو کند و کاو می‌کنه.
‫چیزایی که از بقیه می‌پرسه ‫و تلاش می‌کنه ازشون سر در بیاره،
‫در واقع مربوط به خودشه.
‫حتی خودش هم به خودش شک داره.
‫داره سعی می‌کنه بفهمه ‫اشتباهی کرده یا نه،
‫که اشتباهاتش رو فراموش کرده یا نه،
‫یا اینکه دلیل ناپدید شدن چاچو ‫خودشه یا نه.
‫همه این یادداشت‌ها رو ‫به عنوان بخشی از تحقیقاتش می‌نویسه.
‫و بعد اونا رو می‌سوزونه،
‫که مخفیشون کنه،
‫نه از دست ما،
‫برای این‌که خودش فراموش کنه.
‫ولی...
‫اگه فراموش کنه چیکار کرده،
‫همه تحقیقات رو از اول شروع می‌کنه.
‫دوباره و دوباره...
‫هر بار...
‫انگار که داره برای اولین بار ‫شروع می‌کنه...
‫هر بار که میاد اینجا،
‫همون سوال‌ها رو می‌پرسه،
‫و من هم همون جواب‌ها رو میدم.
‫هر بار جوری بهشون گوش میده ‫انگار برای اولین بار داره می‌شنوه.
‫ممکنه چیزهایی باشن ‫که ترجیح میده یادش نیاد،
‫مثل فرار از واقعیته.
‫ادبت می‌کنم!
‫بابابزرگ...
‫پس، ممکنه جواب رو پیدا کرده باشه؟
‫چاچو دقیقا کی گم شده بود؟
‫بهم گفتی همون روزی بود که ‫پراوینا رو بردی بیمارستان.
‫روز تولد چاچو بود.
‫اون روز ۱۹ مارس بود.
‫الان میام.
‫اگه همین حالا فرم رو پر کنم، ‫می‌تونم فردا مستقیم برم به محل.
‫گوشی رو بذار شارژ بشه.
‫ولی طبق اخبار و سوابق پلیس،
‫شکایت گم شدنش...
‫یه روز بعد، شب بیستم ثبت شده.
‫چیزی هست که هنوز به من نگفتی؟
‫پراوی...
‫چاچو...
‫چا...
‫چاچو...
‫پسرم...
‫چاچو...
‫پسرم!
‫چی...
‫چی شده؟
‫اون... اون...
‫اون...
‫از من...
‫مخفیش کرده بود.
‫بهم نمی‌دادش.
‫داشتم سعی می‌کردم ازش بگیرمش،
‫آجایتا!
‫اون...
‫اینقدر لجباز نباش. ولش کن!
‫داشت لجبازی می‌کرد...
‫به من نمی‌دادش.
‫- بدش به من. ‫- نه، می‌خوامش!
‫من...
‫ناخواسته...
‫من...
‫من پسرمو می‌خوام!
‫می‌خوام پسرم برگرده، آجایتا!
‫بابا...
‫اگه مربوط به دیدن دکتره، ‫دوباره شروع نکن.
‫چندین بار واضح و مشخص گفتم.
‫کاملاً خوبم.
‫می‌تونم از خودم مراقبت کنم.
‫پراوی... پراوی...
‫پراوی...
‫لطفاً بیرون منتظر بمونین.
‫چه اتفاقی براش افتاده؟
‫مصرف بیش از حد مسکنه، دکتر.
‫به خوردن یکی دو قرص بیشتر از معمول ‫میشه گفت مصرف بیش از حد،
‫نه اینکه مثل برنج بخوره.
‫خانم...
‫باید اینو به پلیس گزارش کنم.
‫واضحه که تلاش برای خودکشی بوده.
‫دکتر...
‫اشتباهی انجامش داده.
‫می‌دونی چه دارویی مصرف کرده؟
‫فقط مسکن‌های معمولی بودن.
‫باید نسخه‌ش رو ببینم.
‫نسخه رو دارم.
‫اون شیمی‌درمانی می‌کنه.
‫توی کدوم بیمارستان شیمی‌درمانی می‌کنه؟
‫بیمارستان وی‌ام‌سی.
‫نباید بیشتر مراقب همچین بیماری باشین؟
‫دکتر...
‫باید پرونده پزشکی پراوینا رو بیاری،
‫و گواهی‌های شیمی درمانی.
‫سلام، آجایتا.
‫بله، پراسوبه.
‫پراوی کجاست؟
‫زنگ می‌زنم جواب نمیده.
‫- هی... ‫- الو‌؟
‫آجایتا، بیرونی؟
‫آره.
‫دارم رانندگی می‌کنم.
‫باشه، پس ایرادی نداره.
‫فقط بگو زنگ زدم. فردا دوباره زنگ می‌زنم.
‫باشه، چتا. خداحافظ.
‫خداحافظ.
‫کل روز اصلاً ندیدمت.
‫باید از مانیان بخوای بیاد.
‫شاخه درخت انبه ‫داره به سقف فشار میاره.
‫فقط می‌خواستم بدونم ‫به خاطر من اتفاقی براش افتاده یا نه.
‫درباره چیزایی که دیگه درست نمیشن ‫نباید دروغ بگی.
‫شما دوتا ۱۹ مارس ‫رفتین بیمارستان کالج پزشکی.
‫جزئیات جلسه شیمی درمانی ‫توی بیمارستان ثبت شده.
‫الان دو تا گلوله از تفنگم گم شده.
‫از سوماداتان فهمیدم که ‫یکیشون چطور گم شده.
‫گلوله دوم؟
‫نمی‌دونم بین شما دو نفر، ‫دست کدومتون بوده،
‫و اصلاً نمی‌خوام بپرسم.
‫حتی اگه تصادفی بوده،
‫بازم به عنوان قتل حساب میشه.
‫اون دیگه تحمل یه تراژدی دیگه رو نداره،
‫و من اگه بدونم تو مقصری،
‫دیگه توانایی زندگی کردن ندارم.
‫حقایقی که هیچ فایده‌ای برای کسی ندارن...
‫بذار اینجوری تبدیل به خاکستر بشن.
‫می‌دونم...
‫بیماری من دیگه درمان نداره.
‫ولی الان، واقعاً خوشحالم که اینطوریه.
‫یه جور آزادیه، نه؟
‫آزادی زندگی کردن توی واقعیتی که ‫خودمون انتخاب می‌کنیم.
‫یه سوالی هست که ‫از شب اون حادثه ذهنمو مشغول کرده...
‫«چاچو الان کجاست؟»
‫ولی فکر نکنم ‫هیچ‌وقت بتونم اینو از پدرم بپرسم.
‫حتی اگه ازش بپرسم،
‫مگه جوابشو یادش میاد؟
‫نمی‌دونم.
‫اگه یادش نیاد،
‫فقط یه یادآوری دردناک نمیشه؟
‫همونطور که بابا گفت،
‫حقایقی که هیچ فایده‌ای برای کسی ندارن...
‫خودمو بین چند نفر پیدا کردم ‫که واقعاً نگران همدیگه‌ان.
‫اخلاق نیست،
‫بلکه نگرانیه که ‫اونا رو کنار هم نگه می‌داره.
‫امروز، منم یکی از اونا هستم.
‫این سفر به ناگپوره.
‫هم آجایتان و هم من می‌دونیم...
‫کسی که داریم میریم ببینمش چاچو نیست.
‫اوضاع باید همینجوری پیش بره.
‫باید تا آخر نقش بازی کنیم.