‫[رویدادهای این اثر تخیلی، ‫اما بر اساس واقعیت می‌باشد.]
‫جونگ یئوریپ، متفکر و دانشمند سلسله چوسان،
‫اظهار داشت که همه با یکدیگر برابرند، ‫و هیچ‌کس نباید ارباب و سروری داشته باشد.
‫در انجمنی خصوصی که با نام ‫«وحدت بزرگ» تشکیل داده بود،
‫اشراف و بردگان، غذا و نوشیدنی مشترک داشتند ‫و با یکدیگر تمرین هنرهای رزمی می‌کردند.
‫او که در نهایت متهم به خیانت شد،
‫توسط نیروهای حکومتی بازداشت،
‫و سرانجام جان خود را ‫با فرو بردن چاقویی در گردن خود، گرفت.
‫این اتفاق در زمان حکومت ‫پادشاه سئونجو رخ داد.
‫همه‌شون رو ببندین!
‫پادشاه و برده...
‫با هم برابرن.
‫با هم «برابرن»؟
‫تو این رو نوشتی؟
‫جواب بده.
‫آخه وقتی زبونش رو بریدن ‫چطوری جواب بده؟
‫هیس.
‫پدرت هم از این حرف‌ها زیاد می‌زد.
‫«دنیا متعلق به هر آدمیست،»
‫«و همه می‌توانند مثل پادشاه زندگی کنند.»
‫مشاور دوم!
‫به نظر شما پادشاه و برده...
‫می‌تونن واقعا برابر باشن؟!
‫اعلی‌حضرت!
‫لطفا دهان اشرافی خودتون رو ‫با حرف‌های این خائنین کثیف نکنید.
‫طرف می‌گه حتی یک قصاب، ‫یا آدم بی‌بندوبار...
‫می‌تونه بر این مسند بشینه.
‫تو برو بشین.
‫آها، یادم نبود. ‫ردای سلطنتیم رو می‌خوای.
‫- اجازه بده درش بیارم. ‫- اعلی‌حضرت!
‫اعلی‌حضرت، التماستون می‌کنم!
‫التماس می‌کنیم اعلی‌حضرت!
‫چطور چنین خاکی بر سرمون شد؟!
‫پس منتظر چی هستین قاضی؟
‫گردن این خائن چندش‌آور رو بزنین...
‫[اوک‌نام، فرزند جونگ یئوریپ، ‫رهبر شورشی]
‫بسیارخب.
‫یه بار دیگه بریم!
‫- عجب کودنیه. ‫- احمق.
‫یه بار دیگه اجازه بدین.
‫برید کنار. برده فراری آوردیم.
‫این احمق بی‌مغز می‌خواست ‫فرار کنه که مچش رو گرفتیم.
‫بالای سرت رو ببین.
‫این بابا هم عین بقیه ‫دست از پا خطا کرده بود،
‫ولی تهش به این روز افتاد.
‫بی‌شرف!
‫- جریان چیه؟ ‫- بیا اینجا رو ببین.
‫خجالت نمی‌کشی؟!
‫فرمانده کل یی دوک‌هیونگ تشریف آوردن.
‫تعظیم کنید!
‫- ولم کنید! ‫- تکون نخور!
‫کار درستیه که در نزدیکی دربار اعلی‌حضرت،
‫چنین ازدحام و بلوایی به پا می‌کنید؟
‫گستاخی بنده رو عفو بفرمایید سرورم.
‫بنده گوانگ‌یی هستم، ‫بردگان فراری رو شکار می‌کنم.
‫تا امروز به این تعداد ‫که مشاهده می‌کنید...
‫برده فراری گرفتم.
‫همین برده گستاخ که می‌بینید ‫دو بار فرار کرده بود.
‫ببینید چه بی‌شرف خائنیه!
‫[برده فراری]
‫تازه بماند که مردک بی‌چشم و رو ‫از صاحبش هم دزدی کرده بود!
‫این شمشیر ارباب ماست.
‫[یی جونگ‌ریو، ‫استاد هنرهای رزمی]
‫مادرش هم برده‌ای...
‫در خدمت معاون وزیر دفاع بود.
‫[دوازده سال پیش]
‫[جانگیوون، دفتر ثبت بردگان]
‫قانون تک والد.
‫با مفادش آشنایی داری؟
‫گفته که اگر حتی یک والد ‫فرزندی برده باشه،
‫خود اون فرزند هم در خدمت اربابه.
‫قانون کشوره.
‫پرونده بسته شد.
‫من و همسرم هر دو روستایی بودیم.
‫چون بدهیمون رو پرداخت نکردیم ‫همسرم رو فروختن،
‫اما تولد پسرم که مال ‫قبل از این جریانات بوده.
‫فرزند و مادر هر دو ‫از یک جسم اومدن، غیر از اینه؟
‫وقتی مادری به بردگی گرفته می‌شه، ‫فرزند در شکمش هم برده است.
‫انصاف این‌طور حکم می‌کنه.
‫پسرم روستایی به دنیا اومده بود، ‫الان چطور یهو برده شد؟!
‫بده من ببینم.
‫وروجک...
‫بابام برام درستش کرده بود!
‫وروجک چشم‌سفید.
‫می‌خوام بهت در مورد خانواده‌ای ‫که قراره تا ابد صاحبت باشن بگم،
‫پس خوب دقت کن و گوش‌هات رو باز کن.
‫دلم نمی‌خواد بدونم.
‫تو قراره در خدمت...
‫خانواده والامقام معاون وزیر دفاع باشی.
‫از زمان حاکمیت پادشاه تائجو، ‫نسل اندر نسله که مردان خانواده‌...
‫در آزمون سراسری نظامی قبول شدن.
‫این‌ها پرنفوذترین خانواده نظامی ‫در کل چوسان هستن.
‫عمارتشون بیش از شصت اتاق داره،
‫و صاحب بیش از صد «نو-بی» هستن.
‫«نو» به معنای برده مذکر ‫و «بی» به معنای برده مونثه.
‫هر برده‌ای وظیفه خودش رو داره.
‫نامه‌بر وظیفه‌اش تحویل نامه‌هاست.
‫جاروکش هم کارش جارو کشیدن حیاطه.
‫چند آشپز خوراک رو آماده می‌کنن،
‫تا مسئول پخت و پز برنج کارش رو انجام بده.
‫لباس‌شویان وظیفه‌شون ‫شستن لباس‌هاست،
‫آب‌بران هم از چاه آب میارن.
‫سوخت‌رسان آتیش درست می‌کنه.
‫بیل‌زنان بیرون خونه رو تمیز می‌کنن.
‫هیزم‌بُر، هیزم می‌بره.
‫اصطبل‌دار به اسب‌ها غذا می‌ده.
‫یکی دیگ‌های عمارت رو خالی می‌کنه، ‫یکی زمین رو می‌سابه،
‫یکی لباس‌ها رو اتو می‌کنه، ‫یکی لباس‌ها رو می‌دوزه،
‫یکی لباس تن فرزند خانواده می‌کنه، ‫یکی خانم خانواده رو ماساژ می‌ده،
‫یکی ارباب رو باد می‌زنه، ‫یکی پاش رو توی تشت می‌شوره.
‫کلی برده با کلی وظیفه دارن.
‫از بین این وظایف ‫می‌دونی تو باید چیکار کنی؟
‫بزنش!
‫به جای اون باید شلاق بخورم؟
‫چرا؟
‫وقتی مشخصه چرا می‌پرسی؟
‫چون تو خادم شلاق‌خور فرزند خانواده‌ای، ‫به جای ایشون باید تنبیه بشی.
‫ایشون نباید خراشی بردارن، ‫چون یه روز قراره فرمانده بشن.
‫آخه این‌طوری که نمی‌شه.
‫چرا نشه؟
‫من واسه چی شلاق بخورم؟ ‫مگه کار اشتباهی کردم؟
‫دهنت رو می‌بندی یا نه؟ ‫راه برو انقدر حرف نزن وروجک.
‫ما برگشتیم ارباب.
‫زود باش تعظیم کن!
‫خجالت نمی‌کشی؟
‫وروجک نفهم.
‫پدرسوخته...
‫بچه سوسول!
‫چیکار می‌کنین؟!
‫نعش این رو جمع کنین!
‫پسرم! خاک بر سرم...
‫استخوان‌هاش قویه.
‫- چیکار کنیم؟ ‫- تن و جان قدرتمندی داره.
‫دندون‌هاش هم کج نیست.
‫بریم عزیزم.
‫همون پسره است؟
‫این چقدر می‌خواد زنده بمونه؟
‫بیچاره اون پسره.
‫مگه می‌شه این‌طوری ادامه داد؟
‫این چه بلایی بود سرمون اومد؟
‫پسرم، تقصیر منه که تو برده به دنیا اومدی.
‫تقصیر من بود.
‫مگه این‌ها دل ندارن؟
‫چندمین باره یکی رو می‌کشن؟
‫برادر، بذار روش رو بپوشونم.
‫اسمت چون‌یونگ بود؟
‫معنی اسمت چیه؟
‫انگار بلد نیستی.
‫«چون» به معنی دنبال کردنه،
‫«یونگ» هم معنی سایه می‌ده.
‫مثلا «عین سایه دنبالم می‌کنی».
‫نظرت چیه؟
‫هنوز دندون شیری داری.
‫عین سایه دنبالت می‌کنم؟
‫من؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫بابا!
‫گمشو! برو گمشو!
‫پدرسوخته.
‫بابا!
‫ساکت باش ببینم.
‫راه برو!
‫این چون‌یونگ نیست؟
‫چند سال شده؟
‫انقدر براتون عزیزم؟
‫هر موقع فرار می‌کنم، ‫عین هر دفعه...
‫میاین من رو برمی‌گردونین.
‫تو رو خدا صحبت نکن.
‫ارباب جوان.
‫بعد از چندین سال رد شدن ‫تو آزمون نظامی...
‫چطور شد که نه‌تنها قبول شدین،
‫بلکه در جایگاه اول کشوری قبول شدین؟
‫چی داره می‌گه؟
‫بکشین.
‫خدمتکارها دارن نگاه می‌کنن.
‫بهتره نکشیدش.
‫بدبخت مفت‌خور. ‫ببرید تو دخمه زندانیش کنید!
‫من رو بکشید دیگه!
‫نکنه می‌خوای کل خانواده‌ات ‫به دست من کشته بشن؟
‫پدرت...
‫مادرت...
‫همسرت...
‫بچه تو راهت هم می‌کشم.
‫تک‌تکشون رو تو آتیش شعله‌ور می‌ندازم...
‫که زنده‌زنده بسوزن.
‫نگهش دارین.
‫نمی‌ذارم این‌طوری ادامه بدی.
‫مواظب سرت باش!
‫ضربه از بالا، بعد چپ، ضربه، ‫پایین سمت راست،
‫بالا سمت چپ...
‫از این به بعد بابت هر ضربه‌ای ‫که در طول روز بخورم...
‫تو رو دو بار می‌زنم.
‫گارد بگیر.
‫حرکات مربیت قابل پیش‌بینی بود.
‫اگه از بالا شروع کنه، ‫بعد از سمت راست می‌زنه،
‫بعدش هم یه ضربه مستقیم.
‫اگه از پایین شروع کنه...
‫ضربه مستقیم می‌زنه. ‫بعد بالا سمت شونه.
‫تو که بلدی.
‫پس بیا امتحان کنیم.
‫خم شو که نخوری.
‫اون‌یکی پات.
‫- این‌طوری؟ ‫- آفرین.
‫احسنت.
‫بابام گفته از فردا با تو تمرین کنم.
‫پس یعنی دیگه تنبیه نمی‌شم؟
‫نه.
‫فکر نکنم.
‫آفرین!
‫بزن دیگه!
‫واسه آزمون هم می‌خوای ‫این‌طوری باشی؟
‫هیچ خشمی توی حرکاتت نیست.
‫تو نگران من نباش.
‫اگه مقابل دشمن واقعیم قرار بگیرم،
‫با هر ضربه‌ام خشمم رو بروز می‌دم.
‫حلوا داریم!
‫بیاین حلوای خوش‌یمن بخرین!
‫[دفتر آزمون نظامی]
‫یکی بخرین قبول می‌شین، ‫دو تا بخرین جایزه هم می‌گیرین!
‫- کیم یی‌نام. ‫- حلوا داریم!
‫یی جونگ‌ریو.
‫- دیگه برم. ‫- یی جونگ‌ریو.
‫برو دیگه.
‫چند بار تو این آزمون رد شدی؟
‫آبروم رو بردی. ‫حیثیت برام نذاشتی!
‫وقتی که اون دنیا رفتم ‫چطور تو روی اجدادم نگاه کنم؟
‫آهای.
‫التماستون می‌کنم...
‫بذارین من جای ارباب جوان ‫در آزمون سراسری شرکت کنم.
‫تو مگه دیوانه‌ای؟
‫قول بدین بعدش آزادم کنین.
‫جای ایشون بهترین نمرات رو می‌گیرم،
‫و تاج گل پادشاه رو هم می‌برم.
‫یی جونگ‌ریو هستم.
‫کیم مین‌سوک.
‫- بفرما. ‫- یی جونگ‌وون.
‫برو.
‫اعلی‌حضرت این شمشیر اعلا ‫با این ردای آبی رو بهش عطا کردن.
‫چقدر تاج گل بهتون میاد.
‫حتی من هم تو آزمون اول نشده بودم...
‫چون‌یونگ.
‫یا خدا.
‫واقعا این ردای آبی ‫به هیچ‌کس جز خودت نمیاد.
‫اجازه بده.
‫برم مدارک بردگیت رو از بابام بگیرم.
‫تو این فرصت یه گلویی تازه کن.
‫دستور دادن نذارم حتی ‫یه قلپ آب بخوره.
‫هر کی از دستورات سرپیچی کنه، ‫آخر و عاقبتش همینه.
‫برین بیرون!
‫مگه کار ندارین؟
‫بابا.
‫مگه می‌شه یه پرنده بدون ‫بال زدن بالای آب پرواز کنه؟
‫این چیه؟ انگار...
‫[جنگ]
‫ارباب جوان!
‫سلام کیم.
‫- مادر هنوز بیداره؟ ‫- بله.
‫یعنی پادشاه قراره از پایتخت فرار کنه؟
‫من هم باید با ایشون برم ‫تا همراه اعلی‌حضرت باشم.
‫قاصدی به عموم در ونسان فرستادم،
‫گفتم به محض اینکه پدر برگشت، ‫فورا اونجا رو ترک کنن.
‫مواظب پسرم باش.
‫شمشیرم نیست.
‫پیداش می‌کنم. ‫شما فورا از اینجا برین.
‫می‌گم براتون ارسال کنن.
‫کلیدش رو بده.
‫زیاد از سقوط قلعه بوسان نگذشته، ‫انقدر زود به یونگین هم رسیدن؟
‫چقدر مسخره.
‫ارتش برجسته فرمانده شین رو شکست دادن.
‫پس فکر کردی چرا ‫دممون رو روی کولمون گذاشتیم؟
‫خاک بر سرم. ‫انگار جنگ معمولی هم نیست.
‫خاک عالم.
‫از اول می‌دونستم دستت کجه،
‫ولی با چه رویی برداشتی ‫هدیه پادشاه رو دزدیدی؟
‫بهونه نیار، زود بده من!
‫متوجه منظورتون نمی‌شم.
‫پدرسوخته ادا هم در میاره!
‫- شمشیره کو؟! ‫- نمی‌دونم.
‫جوابم رو بده!
‫واسه چی از این می‌پرسین؟!
‫تو... ‫این شمشیر...
‫همه یه سلاح بردارن. ‫تا کی مثل سگ باهامون رفتار بشه؟
‫چیکار دارین می‌کنین؟
‫فورا سلاح‌هاتون رو بندازین!
‫اسناد برده‌ها کجاست؟
‫چرا انقدر دیر اومدی خونه ارباب؟
‫این اقدام یعنی ما و شما...
‫حقوق برابر داریم.
‫ارباب جوان.
‫نه! نه...
‫ارباب جوان کجاست؟
‫شوهرتون کجاست؟
‫جلو نیا حیوان‌صفت!
‫نفرین تو دامن ما رو گرفته.
‫نترسین بانوی عزیز.
‫اینجا خطرناکه.
‫اونجا نرین!
‫خجالت نمی‌کشی روی من دست بلند می‌کنی؟
‫دیوانه شدین؟
‫بیاین بیرون!
‫حتی فانوس‌هامون دارن خاموش می‌شن.
‫حواستون رو جمع کنین.
‫علیاحضرت!
‫لطفا ما رو بکشید!
‫یکی نیست به دادم برسه؟
‫- علیاحضرت! ‫- علیاحضرت!
‫واسه همین می‌گفتم ‫باید سوار اسب می‌شد.
‫حالتون خوبه علیاحضرت؟
‫- علیاحضرت! ‫- علیاحضرت!
‫این‌ها به چی نگاه می‌کنن؟
‫چیه؟ چی شده؟
‫ارتش ژاپن انقدر زود به پایتخت رسید؟
‫امکان نداره به این زودی ‫از رود هان رد شده باشن.
‫پس... پس این کار کیه؟
‫- مگه اون قصر پایتخت نیست؟ ‫- چرا...
‫دارم می‌پرسم کدوم از خدا بی‌خبری ‫گیونگ‌بوک گونگ رو آتیش زده؟
‫اعلی‌حضرت.
‫در کمال شرمساری باید بگم ‫کار مردم شهر بوده...
‫مردم شهر؟ مردم خودم؟
‫آخه چرا؟
‫شاه قصر رو ترک کرده و فراریه!
‫به جهنم بابا. ‫همه‌چی رو آتیش بزنین.
‫مرده‌شور خودتون ‫و این اسناد برده‌هاتون ببرن.
‫خیال کردین با این کارها ‫می‌تونین دنیا رو عوض کنین؟
‫[جونگ یئوریپ خائن]
‫ببین چه می‌سوزه. ببین چه می‌سوزه!
‫- آخه مگه می‌شه؟ ‫- بمیرم برات بابا!
‫هورا!
‫مگه کل نیروهای نظامی فرار نکرده بودن؟
‫سرانجام به پایتخت رسیدیم.
‫به پیش!
‫- به پیش! ‫- چشم قربان!
‫خب ملت. جمع بشین.
‫[دفتر اسلحه‌سازی]
‫بیاید.
‫شنیدم مهاجمان ژاپنی ‫از رودخانه رد شدن.
‫یعنی به زودی اینجا می‌رسن.
‫حتی شخص پادشاه فرار کرده.
‫پس فقط خودمون باید ‫از مملکت دفاع کنیم.
‫اصلا نقشه‌ای داریم ‫که چطور دفاع کنیم؟
‫نگاه کنید!
‫کنارم یه نظامی ایستاده.
‫واقعا نظامیه؟
‫با این شمشیر و ردا لابد هست دیگه.
‫نیزه، شمشیر، کمان!
‫هر کی کار با این‌ها رو بلده ‫یه قدم جلو بیاد.
‫فقط همین تعداد؟ ‫کلی مرد اینجاست!
‫گوش کنین جماعت. ‫به داد کشور خودتون برسین.
‫روستایی‌ها پاداش می‌گیرن. ‫برده‌ها آزاد می‌شن.
‫دیگه دوران قدیم گذشت.
‫برده‌ها آزاد می‌شن؟
‫به خاطر جایگاه پایینتون تردید نکنید. ‫جلو بیاید.
‫بیاین. عجله کنین.
‫قربان.
‫اگه بحث قلاب‎سنگ شد ‫خدمتتون عرض کنم...
‫که از من بهتر در شمال ‫رودخانه وجود نداره.
‫خاک عالم بر سرم. ‫این احمق چی می‌گه؟
‫نکنه هوس مرگ کردی؟
‫ببینم...
‫چاقوی قصابی هم شمشیر حساب می‌شه؟
‫آقای قصاب، شما هم ملحق بشید.
‫کار خدا رو ببین که به قصاب ‫بیچاره‌ای مثل من...
‫«آقا» و «جناب» می‌بندن.
‫- من هم هستم! ‫- احمق‌ها!
‫خیلی‌خب. ‫پس همه‌تون بیاین.
‫باید توی زرادخانه دنبال سلاح بگردیم.
‫- آره، بریم! ‫- بریم!
‫گرسنه‌امه و رمقی ندارم.
‫بشقاب رو بیار.
‫قایق رو آماده کن.
‫قوز نکن.
‫- نگهبان به موقعیت اعزام کن. ‫- چشم قربان.
‫همه رو بکشین!
‫خجالت نمی‌کشی؟!
‫- ولم کنین! ‫- بیا بیرون!
‫- جیغ نزن! ‫- از خشم خدا بترسین!
‫چی داری می‌گی؟
‫ای بی‌شرف‌ها. ‫امیدوارم نفس آخرتون رو بکشین...
‫و مرگتون با همین شمشیری ‫که توی دستتونه رقم بخوره.
‫چی گفت؟
‫می‌گه شما با همین شمشیری...
‫که توی دستتونه، می‌میرید.
‫یعنی خودم مرگ خودم رو رقم می‌زنم؟
‫یادم می‌مونه.
‫یعنی قراره...
‫این‌طوری بمیرم؟
‫کل غذامون همینه؟
‫تا حالا این نوع ماهی نخوردم.
‫- معذرت می‌خوایم! ‫- معذرت می‌خوایم!
‫تمام منازل اطراف رو گشتیم،
‫فقط همین ماهی رو پیدا کردیم.
‫چی شده؟
‫پادشاه رو دیدم!
‫- اونجاست! ‫- پیداش کردیم.
‫این‌ها کی هستن؟
‫خجالت نمی‌کشین؟!
‫خون ما رو که توی شیشه کردی،
‫اولین نفر هم خودت فرار کردی؟!
‫برداشتی حتی ماهی‌هایی...
‫که واسه مراسم یادبود ‫کنار گذاشته بودیم رو دزدیدی؟
‫بی‌شرف‌های ناسپاس!
‫آرزوی مرگ دارین؟ ‫با چه جرئتی مسیر سلطنتی رو سد می‌کنید؟
‫پادشاه از مسیر سلطنتی فرار می‌کنه...
‫در حالی که مردمش به کام مرگ کشیده می‌شن؟
‫- لعنت بهتون! ‫- فقط جون پادشاه مهمه؟!
‫ما هم حق زندگی داریم!
‫اعلی‌حضرت رو تا قایق همراهی کنید!
‫ولم کن!
‫- اعلی‌حضرت! ‫- برید!
‫خجالت نمی‌کشی؟!
‫برید کنار! ‫ما هم باهاتون میایم!
‫یی جونگ‌ریو، چیکار می‌کنی؟!
‫برید!
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫ببخشید چنین خبر بدی بهتون می‌دم،
‫ولی برده‌ها خونه شما رو آتیش زدن،
‫و همه‌شون فرار کردن.
‫برده‌ها؟
‫برده‌های من؟ آخه چرا؟
‫خانواده‌ام چی؟
‫خانواده‌ام چی شد؟
‫وقتی رسیدم...
‫دیدم توی آتیش‌سوزی فوت شدن.
‫حتی...
‫حتی پسرم؟
‫ای بی‌شرف‌ها!
‫یه چیز دیگه.
‫چون‌یونگ ور دیدم ‫که سوار بر اسب فرار کرد...
‫و ردای آبی شما تنش بود.
‫حقتونه سنگسار بشید!
‫چون‌یونگ رو برام بیار.
‫تک‌تکشون رو بکشید!
‫قربان، چیزیتون شد؟
‫این از کجا اومد؟
‫صاف وسط خال!
‫- همین یکیه؟ ‫- این دلقک دیگه کیه؟
‫ای بی‌شرف‌های...
‫مسخره‌بازیه؟
‫- بی‌شرف‌ها! ‫- موش‌های کثیف!
‫سپرها به جلو!
‫تله است!
‫بگیریدشون!
‫نه، نرید!
‫خط دفاعی رو حفظ کنید!
‫آتش!
‫صف دوم به پیش!
‫چه گستاخ.
‫اونیگیری میل کنید.
‫صف دوم به پیش!
‫زود تفنگ‌هاتون رو پر کنید.
‫موقع پر کردن تفنگ بهشون حمله کن.
‫آماده شو.
‫چشم قربان.
‫آتش!
‫صف بعد!
‫کمین کردن!
‫آئوکی.
‫با سواره‌نظام‌ها از سمت راست حمله کن.
‫چشم قربان.
‫فرمانده گارد سلطنتی، ‫از پادشاه محافظت کنید!
‫قایق اونجاست!
‫لعنت بهتون!
‫- هوندا. ‫- بله قربان؟
‫اعلی‌حضرت!
‫نمی‌خواد تعظیم کنی.
‫عجله کن. زود باش برو. برو.
‫بکششون.
‫قایق رو راه بنداز! زود باش!
‫بذارید ما هم بیایم...
‫خودت رو معرفی کن!
‫همه برید عقب.
‫من گنشین کیکاوا، ‫فرمانده گردان کونیشی‌ام.
‫درجه و اسمت رو بگو.
‫ایشون گنشین کیکاوا، ‫فرمانده گردان کونیشی هستن.
‫می‌گن شما هم درجه و اسمتون رو بگین.
‫من در درجه سگم...
‫درجه ایشون سگه.
‫اسمم هم...
‫اسمشون هم...
‫بگو اسمم بی‌شرفه.
‫اسم ایشون بی‌شرفه.
‫«یی جونگ‌ریو»؟
‫با اینکه سرباز چوسانی هستی، ‫ولی خوب کارت رو بلدی.
‫می‌گن با اینکه سرباز چوسانی هستین ‫کارتون رو بلدین.
‫خودت هم بد شمشیر نمی‌زنی.
‫می‌گن شما هم بد شمشیر نمی‌زنین.
‫به این زودی کم آوردی؟
‫می‌گن به این زودی خسته شدین؟
‫فقط گرسنمه.
‫اگه اونیگیری مونده بدین بخورم.
‫می‌گن گرسنه‌ان.
‫اگه اونیگیری مونده بدین بخورن.
‫حالتون خوبه اعلی‌حضرت؟
‫به محض اینکه دور شدیم...
‫اسکله رو نابود کنید.
‫اعلی‌حضرت...
‫اگه چنین کاری بکنیم ‫مردم چطوری فرار کنن؟
‫باید این قایق هم غرق کنید.
‫دلواپسم که نکنه دشمن ‫بخواد از راه دریایی بیاد.
‫منازل اطراف رو آتیش بزنید.
‫با خاک یکیشون کنید.
‫[کشمکش]
‫[هفت سال بعد]
‫- بده من! ‫- من هم می‌خوام!
‫نه، مال منه!
‫این چیه؟ غذاست؟
‫جنازه است. یکی مرده.
‫یکی از پاهاش رو به ما می‌دی؟
‫گوانگ‌یی هستم، در خدمتم.
‫این بار دو تا آوردم.
‫چون‌یونگ چی شد؟
‫همچنان دنبالش می‌گردم.
‫[اردوگاه ارتش صالح سانچئونگ، ‫شبه‌نظامیان داوطلب]
‫جنگیدن کنار شما مایه افتخاره.
‫فرمانده کیم، خدا بهتون عمر دراز بده.
‫- نکنید، زشته. ‫- متشکریم فرمانده.
‫فرمانده، از صدقه‌سری شما ‫می‌تونیم به خونه‌هامون برگردیم.
‫من مدیون شمام آقایون.
‫بوم‌دونگ.
‫واسه چی زانوی غم بغل گرفتی؟
‫به نظرم درست نیست ‫بذاریم این‌طوری برگردن.
‫چند تا از بازمانده‌های ارتش ژاپن ‫همچنان به عنوان محلی دارن آزاد می‌چرخن.
‫حالا که جنگ تموم شده ‫بهتره به فکر خون و خون‌ریزی نباشیم...
‫تا ببینیم چطور می‌شه گذران عمر کرد.
‫مرحبا به این ذوق و شوق.
‫زندگی کن و زندگی ببخش.
‫یه عده برمی‌گردن خونه.
‫یه عده هم مثل ما باید بمونن ‫همه‌چی رو تمیز کنن. بدبختیم.
‫آقای رزم‌شناس!
‫بگو که خبر خوب برامون داری.
‫برگشتین؟
‫من دیشب خوابی دیده بودم.
‫تو خوابم حوض توی باغ ‫سه برابر بزرگ‌تر شده بود.
‫خیلی زیبا و دیدنی بود.
‫قلم‌مو رو بده.
‫می‌خوام اینجا پاویون بزرگتری ساخته بشه.
‫پسرم.
‫دوست داری تو پاویون رو نام‌گذاری کنی؟
‫پدر جان.
‫متوجه نمی‌شم چرا انقدر عجله داریم...
‫تا دوباره قصر رو بسازیم.
‫قصر هر حاکمی در دنیا...
‫متشکل از ستون و سقفه.
‫به این نماد که قصر حاکمیت ‫تکیه‌گاه و ایمنگاه هر مملکتیه.
‫وگرنه خود حاکمیت اندیشه‌ای بیش نیست.
‫با اندیشه که نمی‌شه به قدرت رسید.
‫به نظرت ششصد مناسبه؟
‫چشم اعلی‌حضرت.
‫حالا که داریم بازسازی می‌کنیم...
‫به نظرم شش هزار اتاق ‫براش تعبیه کنیم.
‫به روی چشم.
‫[اقامتگاه موقت پادشاه سئونجو]
‫همه شما زحمت زیادی کشیدین ‫تا در زمان جنگ از من محافظت کنید.
‫مایه دلگرمی منه که ‫همه شما رو گرد هم می‌بینم.
‫مایه افتخار ماست اعلی‌حضرت.
‫- مایه افتخار ماست. ‫- مایه افتخار ماست.
‫ضیافت رو آغاز کنید.
‫خیلی وقت بود چنین ضیافتی نگرفته بودیم.
‫کلاغ‌ها انقدر جنازه خوردن ‫که چاق و چله شدن.
‫- قشنگ مغزپخت شد. ‫- ممنون.
‫غذا نخورم از هوش می‌رم.
‫کاریش که نمی‌شه کرد...
‫ای داد بیداد.
‫اشرافی جماعت عوض بشو نیست.
‫انتظار داری لقمه رو حی و حاضر جلوت بذارن؟
‫ببین آدم رو تو چه شرایطی می‌ذارن.
‫راضی شدی؟
‫بخورین.
‫مزه کثافت می‌ده.
‫فرمانده.
‫ما چند تا مهاجم ژاپنی کشتیم؟
‫مگه قول نداده بودن ‫روستایی‌ها مقام حکومتی بگیرن،
‫برده‌ها آزاد بشن ‫و توی امورات کشور مشارکت کنن؟
‫پدرسوخته‌ها سر هیچ‌کدوم ‫از قول‌هاشون نموندن.
‫این بار چه بهونه‌ای آوردن؟
‫«تا دربار سلطنتی تایید نکنه، ‫امکانش وجود نداره.»
‫«شما هم هیچ مدرکی ‫از دستاوردهاتون ندارید.»
‫تا دلت بخواد بهونه دارن.
‫من قصد دارم تا هانیانگ برم...
‫درخواست ملاقات با اعلی‌حضرت رو بدم.
‫درک می‌کنم چه حسی دارین،
‫فقط یه‌خرده بیشتر صبر کنید.
‫فرمانده.
‫الکی واسه دیدن ‫پادشاه وقت و انرژی نذارید.
‫همین‌جا مستقر بشیم.
‫می‌خواین روستای خودمون رو بسازیم...
‫پیش هم زندگی کنیم؟
‫قبول دارین بهتر می‌شه؟
‫فرمانده، من شنیدم شما ‫برای نجات کشورتون...
‫عمارتتون رو فروختین ‫و هر کاری در توانتون بود انجام دادین.
‫اصلا براتون یه عمارت بزرگتر می‌سازیم.
‫راست می‌گه.
‫سقف‌ساز که داریم.
‫- نجار داریم؟ ‫- منم.
‫بفرما، نجار هم که داریم. ‫همه‌چی جوره.
‫اون‌وقت این عمارت جدیدم ‫قراره چند اتاق داشته باشه؟
‫عمارت شما؟ ‫مگه متوجه حرفم نشدین؟
‫گفتم با هم زندگی کنیم.
‫گفتی برده شما بوده؟
‫همون که زن و بچه‌ات رو کشته رو می‌گم.
‫باهاش منصفانه رفتار کردم، ‫زیر بال و پرم گرفتمش،
‫ولی همه‌اش فرار می‌کرد، ‫خانواده‌ام مجبور می‌شدن...
‫یکی رو اجیر کنن بگیرنش.
‫تهدید کرد خانواده‌ام رو ‫زنده‌زنده آتیش می‌زنه،
‫اصلا فکرش هم نمی‌کردم... ‫اون حرف رو جدی زده باشه.
‫وضع ناجوریه.
‫به هر ترتیب،
‫نمی‌شه گفت خودت هم این وسط ‫هیچ تقصیری نداشتی.
‫واسه چی پسره رو ‫در حد و اندازه خودت دیده بودی؟
‫قصه تو من رو یاد ‫جونگ یئوریپ و فرقه خودش...
‫که فکر کنم «وحدت بزرگ» بود، می‌ندازه.
‫ربطی به گفته‌های اون نداره. ‫من فقط...
‫می‌دونم.
‫درکت می‌کنم.
‫حتی اگه آدم بی‌اصل و نسبی ‫به دلت می‌شینه...
‫نباید این علاقه رو نشون بدی.
‫بعضی افراد با محبوب شدن ‫دچار تکبر می‌شن،
‫در حالی که خیلی‌ها با خیرخواهی ‫هرج و مرج ایجاد می‌کنن.
‫سرنوشت تلخ افراد سرکش همینه، مگه نه؟
‫بخور.
‫من هم در زمان جنگ چنین ‫تجربه آسیب‌زایی داشتم.
‫مگه می‌شه غمت رو حس نکنم؟
‫خیلی‌ها در زمان جنگ آسیب دیدن،
‫اما اصلا با عذاب‌های شما ‫قابل مقایسه نبودن.
‫باید فورا بازسازی قصر رو شروع کنیم...
‫تا از امنیت حاکمیت اطمینان حاصل کنیم. ‫باید اولویت اصلیمون باشه.
‫اعلی‌حضرت.
‫جنگ هفت ساله کمر مملکت ما رو شکوند.
‫مردم به روزی افتادن که دارن ‫بقایای جنازه آدم‌ها رو می‌خورن.
‫چنین مردم تنگ‌دستی...
‫چشم دیدن زرق و برق باسازی ‫قصر پادشاهی رو ندارن.
‫تازه بماند که خیلی‌هاشون...
‫دماغشون رو از حمله ارتش ژاپن از دست دادن.
‫اون به خاطر جایزه‌ای بود ‫که هیدیوشی تویوتومی گذاشته بود.
‫ولی انگار از دید تو ‫من مقصر اون جریان بودم.
‫تازه...
‫کارگر که با دماغش قصر نمی‌سازه.
‫اعلی‌حضرت!
‫اول نهادی برای قدردانی ‫از خدمات شایسته ایجاد کنید؛
‫از افرادی که برای این مملکت ‫از جانشون مایه گذاشتن، قدردانی کنید.
‫بعد پست و مقام به رعیتی که در این جنگ ‫به ما یاری رسوندن، عطا کنید.
‫فقط این‌طوری می‌تونید دوباره ‫دل مردمتون رو به دست بیارید.
‫حالا چرا گریه می‌کنی؟
‫نهاد قدردانی از خدمات شایسته؟ ‫باشه، برنامه‌ریزی می‌کنیم.
‫من که نگفتم از پس این کار بر نمیای.
‫ولی...
‫بازسازی گیونگ‌بوک گونگ ‫هم نباید از اولویت بیفته،
‫پس یه نهاد دیگه واسه ‫اون هم سازماندهی کن.
‫متوجه شدی؟
‫بگیر.
‫سرت رو بپا!
‫ای احمق!
‫فهمیده بودم می‌خوای چیکار کنی.
‫دیگه به عنوان یک اشرافی ‫باید قوانینی رو رعایت کنی.
‫چرا چنین آدم بی‌اصل و نسبی رو ‫مثل دوست کنارت نگه داشتی؟
‫چی؟
‫چطوریه که آدم می‌تونه با سگ رفیق بشه،
‫ولی با برده‌اش نمی‌تونه؟
‫آدم سگ رو بزرگ می‌کنه، ‫ولی برده رو مطیع خودش نگه می‌داره.
‫چه بدونم.
‫متوجه شدم.
‫پس برم برای برده‌ام امر و نهی کنم؟
‫مگه نون نخوردین؟
‫حتی دم صبح آدم می‌پزه.
‫خفه شو، راهت رو برو.
‫فرمانده!
‫فرمانده! سربازهای ژاپنی رسیدن!
‫بوم‌دونگ! بلند شو!
‫عجله کنین!
‫مهاجم‌های ژاپنی رو دیدم ‫که لباس مبدل پوشیده بودن.
‫اینجا و اینجا.
‫اگه از دو طرف حمله کنیم، حتما...
‫قصر پادشاهی...
‫از این‌طرف می‌شه؟
‫از اون طرف نیست؟
‫جهت «موش».
‫ای بابا، هر دفعه که به جنگ می‌ریم، ‫باید این کار رو بکنیم؟
‫پادشاه باید بیاد جلوی ما تعظیم کنه. ‫ای بابا!
‫فرمانده!
‫فکر کنم اینجاست.
‫خودشه.
‫اینجاست!
‫شبیخون! شبیخون!
‫عقب‌نشینی نکنین!
‫مبارزه کنین!
‫من یک فکری دارم. ‫بیاین اون‌ها رو نکشیم.
‫- کارتون تمومه! ‫- بیاین بگیریمشون...
‫ای خدا...
‫منتظر چی هستین؟
‫بریم!
‫الهه‌ی آبی‌پوش!
‫فرمانده!
‫ببین کی اینجاست!
‫با خودم می‌گفتم این الهه‌ی آبی‌پوش کیه.
‫تو الهه‌ی آبی‌پوشی؟
‫اون جای زخم چه بهت میاد.
‫یکی دیگه نمی‌خوای؟ یکی اون طرف ‫صورتت باشه، قشنگ‌تر هم می‌شی.
‫می‌گه می‌تونه یک زخم قشنگ ‫اون طرف صورت، درست کنه.
‫باشه، چرا که نه؟
‫چه دلقکی هستی.
‫صبحونه خوردی؟
‫می‌پرسه صبحونه خوردی یا نه.
‫من هیچوقت...
‫صبحونه نمی‌خورم!
‫بیا ببینم، موش موذی!
‫عوضی‌ها!
‫آشغال‌ها!
‫ای موش فسقلی.
‫لعنتی.
‫ای وای!
‫چوجوریو؟
‫به لطف من،
‫قراره دماغت رو بدون آینه ببینی.
‫بسه!
‫فرمانده!
‫- باید همین الان از اینجا بری! ‫- فرمانده!
‫سرجاتون باشین و دخالت نکنین.
‫این یک دوئل بین ما دو نفره.
‫می‌خواد باهات دوئل کنه.
‫چون‌یونگ!
‫چرا هنوز مبارزه می‌کنی؟
‫ما کارشون رو تموم کردیم.
‫چرا اومدین اینجا؟
‫این قضیه زود تموم می‌شه.
‫به نظر میاد افرادمون رو شکست دادن.
‫فرمانده گفت زنده بگیریمشون. ‫فهمیدی؟
‫انگار نمی‌خوان ما رو بکشن.
‫- چرا یهویی؟ ‫- چرا نمی‌خوان؟
‫می‌خواد اون‌ها رو ببریم پادشاه ‫و از اون‌ها برای مذاکره استفاده کنیم.
‫اگه بخوایم پول بگیریم...
‫یا آزاد بشیم، باید این‌ها رو زنده ببریم.
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫زود تموم می‌کنم. ‫اگه می‌خوای، همینجا باش تماشا کن.
‫می‌خوان از ما به عنوان طعمه ‫استفاده کنن تا با پادشاه معامله کنن.
‫هی. برو بنداز.
‫هی، این کار رو نکن!
‫این چیه دیگه؟
‫بعد به خودت می‌گی جنگجو؟
‫چی می‌گه؟
‫این رسم یک جنگجوی واقعی نیست.
‫احمق.
‫ای خدا، از دست شما.
‫الان می‌خواستم با شمشیرم، ‫گلوش رو ببُرم.
‫این مال «دماغ‌قاپ» نیست؟
‫کلاهخود طلاییه!
‫الان «دماغ‌قاپ» رو گرفتیم؟
‫«دماغ‌قاپ»؟
‫همون شروری که دماغ مردم رو می‌بُره؟
‫این از طلاست؟ ‫با این راحت می‌تونیم یک روستا بسازیم.
‫گمونم حقیقت داره که ژاپنی‌ها ‫گنج رو مخفی کردن.
‫بذار ببینم.
‫اوه، خدا.
‫اون‌ها رو می‌برم هانیانگ.
‫اون‌ها رو برگردونین سر جاش.
‫چی؟ واقعا؟
‫وظیفه‌ی ماست که ‫این‌ها رو به دربار سلطنتی ببریم.
‫دربار این‌ها رو به صاحبان واقعی ‫خودشون برمی‌گردونه.
‫گور بابای صاحبان واقعی.
‫بوم‌دونگ، کجا داری می‌ری؟
‫- آب! ‫- اول به من بده!
‫تو همون دماغ‌قاپ بدنام هستی؟
‫می‌گه تو دماغ‌قاپ هستی؟
‫چطور می‌تونی این کار رو بکنی؟
‫اونم آب می‌خواد.
‫وقتی هفت سال پیش ازت برنج خواستم، ‫من رو نادیده گرفتی.
‫می‌گه قبلا بهش توپ برنج ندادی، ‫یادت میاد؟
‫دوباره از برنج می‌گه؟
‫داشتی از تکنیک چوجوریو استفاده می‌کردی.
‫کی بهت یاد داده؟
‫- چی می‌گه؟ ‫- جانم؟
‫تکنیک شمشیر کوتاه.
‫سرورم می‌خوان بدونن چه کسی ‫تکنیک شمشیر کوتاه رو بهت داده.
‫تو جنگ ناموون بود فکر کنم.
‫از یک نفر که کلاهخود خرگوشی‌شکل داشت.
‫از یکی که در ناموون، ‫کلاهخود خرگوشی‌شکل داشته.
‫می‌شناسیش؟
‫متوجه شمشیرزنی منحصربفردش شدم ‫و اون رو حفظ کردم.
‫- فقط... حفظ کردیش؟ ‫- آره.
‫موقع مبارزه، یاد گرفته.
‫ببین، با شمشیرم شکمش رو پاره کردم...
‫و روده‌هاش همه بیرون ریختن.
‫می‌گه شکمش رو پاره کرده ‫و روده‌هاش بیرون ریختن.
‫می‌خوام دوباره مبارزه کنیم.
‫می‌خواد دوباره مبارزه کنین.
‫نتیجه عوض نمی‌شه.
‫می‌گه نتیجه‌ش همون می‌شه.
‫پس من رو بکش، ‫مثل یک جنگجوی واقعی!
‫می‌گه ترجیح می‌ده کشته بشه.
‫تو یک منفعتی برای من داری،
‫پس زنده بمون.
‫می‌گه واسه‌ش یک منفعتی داری.
‫زیر پارچه‌ی قرمز...
‫چی پنهون کردی؟
‫می‌پرسه زیر دستت چی پنهون کردی.
‫موقع تمرین زخمی شدی، باشه؟
‫این می‌شه...
‫نماد رتبه اول در هنرهای نظامی.
‫- یک لقمه بخور! ‫- چه افتخاری!
‫بلافاصله بعد از قبولی در امتحان،
‫به گارد سلطنتی ملحق شدی.
‫لطفا مدارک بردگی چون‌یونگ رو از بین ببر.
‫هم من و هم پدربزرگت...
‫در مناطق مرزی کارمون رو شروع کردیم.
‫در مقایسه با اون، ‫تو خیلی شانس آوردی.
‫پدر.
‫بزرگان منتظر هستن. بیا بریم.
‫بهم قول دادی!
‫اون مردک حقیر بهت داده...
‫که اینقدر گستاخ باشی؟
‫اون برده طبق وعده، ‫گل‌های سلطنتی رو به خونه آورد.
‫چطور می‌شه یک اشراف‌زاده ‫به قولش عمل نکنه؟
‫ای احمق!
‫همون لحظه‌ای که دهنش رو باز کنه،
‫تبدیل به خائنین پادشاه می‌شیم، ‫نمی‌فهمی؟
‫چون‌یونگ...
‫آماده شده که بره.
‫خیلی‌خب.
‫گوانگ‌یی هم باید تا الان آماده شده باشه.
‫لعنتی.
‫اینجا نیست.
‫گوانگ‌یی، ای موش حیله‌گر.
‫بهم دستور دادن که بگیرمش،
‫ولی ارباب یی گفتن که این دفعه ‫لازم نیست زنده برگردونمش.
‫اگه این کار رو بکنی...
‫خودم دستت رو قطع می‌کنم.
‫من نمی‌کشمش.
‫چون... چون‌یونگ.
‫گفتی مدارکم رو میاری.
‫پس کجاست؟
‫خوشحالم زنده‌ای.
‫خوشحالم که زنده‌ای.
‫فرار کن.
‫برو سمت مرز شمالی ‫و وحشی‌ها رو شکست بده،
‫یا برو سمت دریای جنوب ‫و دزدهای دریایی رو دستگیر کن.
‫شنیدم چندتا برده بعد از انجام ‫کارهای خیر برای کشور، آزاد شدن.
‫تحت هیچ شرایطی، گیر نیفت...
‫من هنوز...
‫دوستت هستم یا نه؟
‫آره.
‫خب؟
‫داری می‌گی این‌ها درخواست‌هایی هست ‫که کیم جاریونگ و ارتشش...
‫به خاطر دستاوردهاشون دارن ‫تا ازشون قدردانی بشه؟
‫شنیدم همه در کشور ‫اون رو ستایش می‌کنن و می‌گن...
‫«دریاسالار سون‌شین از دریا محافظت می‌کنه، ‫فرمانده جاریونگ از خشکی محافظت می‌کنه».
‫چرا اون وقت...
‫بعد جاریونگ هنوز زنده است ‫در حالی که سون‌شین مُرده؟
‫حتی یک گزارش در مورد مرمت قصر ندیدم.
‫ارگان ساخت و ساز قصر ‫بودجه‌ای اختصاص داده...
‫تا مشخص بشه که برای این کار ‫به چه تعداد کارگر احتیاج داریم،
‫ولی به این نتیجه رسیدن که ‫در حال حاضر نمی‌تونیم از عهده‌ش بر بیایم.
‫اوه،‌ عزیزم.
‫اون حالت بی عیب و نقص رو ببین.
‫خوبه!
‫چه مدل موی زشتی...
‫اون سبک ژاپنیه؟
‫احمق‌های حریص.
‫کسایی که با دشمن مبارزه کردن،
‫از جسدها می‌خورن تا زنده بمونن،
‫بعد اشراف‌زاده‌هایی که ‫چاپلوسی دشمن رو کردن،
‫دارن گوشت گاو می‌خورن...
‫الان باید فکر کنم که ‫جفت‌شون یک جور گوشت هستن؟
‫همه چیز رو درباره اون ‫شهردار خیانتکار چئونگ‌جو،
‫به اعلیحضرت می‌گم و کاری می‌کنم ‫که اون برکنار بشه.
‫می‌گی برکنار بشه؟
‫الان حتی اگه گردنش رو هم بزنن، ‫عصبانیت من فروکش نمی‌کنه.
‫درست نمی‌گم، چون... چی؟
‫هی، چیکار داری می‌کنی؟
‫راه طول و درازی در پیش داریم.
‫اینقدر جر و بحث نکن.
‫برین یه کم بخوابین.
‫همه باید...
‫راهمون رو از هم جدا کنیم.
‫به این می‌گی کشور؟
‫نمی‌تونم طاقت بیارم که همه‌ش ‫«اعلیحضرت اعلیحضرت» بگی.
‫اون احمقی هم که فقط به فکر بالا بردن ‫جایگاه خودشه، حالم رو به هم می‌زنه.
‫ما که با هم قرار نذاشته بودیم ‫تا ابد پیش هم بمونیم.
‫ما باید به جایگاه حقیقی خودمون برگردیم.
‫گور بابای جایگاه حقیقی.
‫باشه، برو وضعیت بردگی ‫خودت رو لغو کن.
‫یک عنوان دولتی هم بگیر.
‫امیدوارم زندگی خوبی داشته باشی.
‫درسته که دربار یک بار ‫راه خودش رو گم کرد،
‫ولی الان جنگ ۷ ساله به پایان رسیده.
‫با ولیعهد درخشانی که داریم،
‫فکر نمی‌کنی دربار سلطنتی بتونه ‫دوباره عزت خودش رو به دست بیاره؟
‫بیاین به حکومت اعتماد کنیم ‫تا مقامات فاسد رو مجازات کنه.
‫ای خدا، چقدر اعصاب خردکن.
‫الان خیلی عصبانی‌ام.
‫این...
‫به همین خاطر...
‫اینکه فکر کنی نجیب‌زاده‌ها ‫و ما مردم پست بتونیم...
‫با هماهنگی و سازگاری با هم کنار بیایم،
‫چیزی جز یک رویای بیهوده نیست.
‫با این حال، فرمانده...
‫من فقط یک نجیب‌زاده واقعی ‫تو کل عمرم دیدم...
‫و اونم خودت بودی.
‫لطفا مراقب خودت باش.
‫ما حتی دماغ‌قاپ رو گرفتیم!
‫این دفعه، دربار نمی‌تونه ‫دستاوردمون رو نادیده بگیره.
‫چیزی که می‌خواستیم، ‫درست جلوی روی ماست!
‫تو یهو چیکارت شده؟
‫- بوم‌دونگ! ‫- بیا بریم.
‫بیا بریم. همه بلند بشن.
‫چون‌یونگ، به خوبی از فرمانده کیم مراقبت کن.
‫یک درگیری داخلی پیش اومد.
‫آقای رزم‌شناس.
‫ای خدا، اون کله‌ی زشت رو ببین.
‫یک کله‌ی ژاپنی واقعی.
‫چطوره؟
‫دیدین، مگه نه؟
‫بی سر و صدا یک گونی برنج ‫جلوی هر خونه بذارین.
‫همه سر صبح غافلگیر می‌شن.
‫- اول بیا یه کم غذا بخور. ‫- بله، آقا.
‫اوه، خدا. به نظر خوشمزه میاد.
‫یه کم دیگه آوردم.
‫- خیلی وقته برنج نخوردم. ‫- منم همینطور.
‫می‌دونین من کی هستم؟
‫من شهردار شهرستان چئونگ‌جو هستم،
‫خود اعلیحضرت من رو منصوب کردن. ‫ای بی‌ارزش‌های کثیف!
‫شما حیوون‌ها حتی فضایل ابتدایی ‫کنفوسیوس رو نمی‌دونین!
‫فضایل گفتی؟
‫من فقط...
‫فضایل این گرز خودم رو بلدم.
‫[دروازه سودئوک‌مون، هانیانگ]
‫فرمانده کیم جاریونگ اومدن!
‫فرمانده کیم اومده؟
‫- آفرین به همگی. ‫- ممنون.
‫- بمیرین! ‫- لعنت، درد گرفت!
‫مقامات فاسد حتی از مهاجمان ژاپنی بدترن.
‫ساخت قصر گیونگ‌بوک گونگ، ‫باعث مرگ خیلی‌ها شده.
‫حتما به اعلیحضرت خبر می‌دم،
‫پس لطفا یه کم دیگه تحمل کنید.
‫- هورا! ‫- هورا!
‫باید بگم تقریبا مثل ‫رژه یک پادشاه می‌مونه.
‫قبول نداری؟
‫فقط امپراتورهای مینگ می‌تونن ‫شاهد اینجور تشویق‌های مشتاقانه باشن.
‫نظرت در مورد تشویق مردم چیه؟
‫توده‌ی مردم نادان...
‫از داستان‌های پوچ نظامی و ‫قهرمانان عجیب و غریب لذت می‌برن.
‫واقعیت همینه.
‫شما لازم نیست نگران باشین.
‫چی شده؟
‫یک نامه از طرف بازرس منطقه.
‫فوری هست.
‫شهردار چئونگ‌جو چند روز پیش کشته شد.
‫می‌گن به دست پیروان کیم جاریونگ ‫کشته شده.
‫اتفاقی افتاده؟
‫- هورا! ‫- هورا!
‫برگردین عقب!
‫این همه سر و صدا برای چیه؟
‫برگردین عقب.
‫اعلیحضرت می‌خوان فقط با شما ‫خصوصی حرف بزنن، فرمانده کیم.
‫دوست ندارم با بوی عرق ‫جلوی اعلیحضرت بیام.
‫اوه، راستی.
‫اعلیحضرت حتما اسم تو رو می‌پرسه.
‫گفتی معنی اسمت چی بود؟
‫اسم یک برده‌ی حقیر، معنایی نداره.
‫چون به معنی «آسمان» ‫و یونگ به معنی «درخشان» هست.
‫اگه من بابات بودم، ‫همین لغات رو انتخاب می‌کردم.
‫به زودی می‌بینمت.
‫غذا و نوشیدنی فراهم کردیم.
‫حتما بعد از سفر طولانی خسته شدین. ‫دنبالم بیاین.
‫- بریم یه کم غذا بخوریم! ‫- آره!
‫بریم. یالا!
‫آخه خود جاریونگ که نرفته ‫شهردار چئونگ‌جو رو بکشه.
‫به مدت ۷ سال جزو پیروانش بودن ‫و در کنارش مبارزه کردن.
‫غیرممکنه.
‫جاریونگ هم محقق کنفوسیوسه.
‫می‌دونم که کله‌خراب نادون نیست.
‫چطوره صداش کنم بیاد اینجا...
‫و خودم ازش بپرسم؟
‫به فرمان پادشاه!
‫کیم جاریونگ رو به دلیل ‫توطئه خیانت بازداشت کنید!
‫بهمون قول غذا و نوشیدنی دادن...
‫- چه خبر شده؟ ‫- چی؟
‫همه‌شون به خیانت متهم شدن.
‫به هیچکدوم رحم نکنین.
‫خیانت؟
‫من از لبه‌ی شمشیرم استفاده کردم، ‫چون نمی‌تونم نگهبانان پادشاه رو بکشم.
‫حالا برین حرفم رو منتقل کنین!
‫به اعلیحضرت بگید که ‫بنده‌ی وفادارش، جاریونگ،
‫درخواست ملاقات در تالارشون رو داره.
‫منتظر چی هستین؟ بگیرینش!
‫بگیرینش!
‫چرا ساکتی؟
‫بدنم با شعله‌ی بی‌دود می‌سوزه،
‫ولی نمی‌دونم چطور باید خاموشش کنم.
‫تو آتش گرفتی؟
‫فلفل تند خوردی؟
‫آیا فضیلت تو به عنوان یک حاکم،
‫اینه که با قصر خودت، خاکستر بشی؟
‫شنیدین چی گفت؟
‫حتی این خائن هم می‌گه...
‫قصر باید از خاکستر بلند بشه...
‫تا فضیلت من به عنوان یک حاکم، ‫احیا بشه.
‫یک محقق حقیقی کنفوسیوس.
‫بوم‌دونگ.
‫هیچوقت خوندن و نوشتن یاد نگرفتی،
‫ولی تو بهتر از من ‫دست این دنیا رو خوندی.
‫ای خدا...
‫چطور ممکنه؟
‫سلام، ارباب جوان. حالت خوبه؟
‫من، چون‌یونگ، اومدم ‫باهات احوال‌پرسی کنم.
‫حتی یک سگ هم بعد از اینکه...
‫یک دزد رو می‌گیره، ‫با یک کاسه غذا پاداش می‌گیره.
‫ولی پادشاهی که قول داد ‫بهمون پاداش بده،
‫واسه‌مون پاپوش دوخت ‫و همه‌مون رو کشت.
‫درست مثل بابات.
‫سگی که بخواد اربابش رو گاز بگیره، ‫باید کشته بشه.
‫فکر می‌کردم تو از بین ‫این همه آدم فرق داشته باشی!
‫چطور تونستی؟
‫چطور جرأت می‌کنی این حرف رو بزنی؟
‫من یک احمق بودم که ‫با یک برده‌ی حقیر دوست شدم.
‫به همین خاطر، از خودم دلخورم.
‫من هیچوقت ازت نخواستم ‫که دوست من بشی.
‫باید در عوض...
‫تو رو مثل یک سگ بار میاوردم.
‫درسته،
‫تو و زنت درست لنگه‌ی هم هستین.
‫لعنت بهت، چون‌یونگ!
‫- زود باشین! ‫- بیاین اینجا!
‫از اونجا که بهم لقب خائن دادی،
‫پس تبدیل به همچین آدمی می‌شم.
‫زود باشین!
‫دنبالش برین! اونجاست!
‫کله‌های خائنین نیستن!
‫[شورش]
‫طبق توصیه‌ی تو، جاریونگ رو اعدام کردم.
‫ولی درخواست‌ها سرازیر شدن،
‫تقضا دارن اشتباهم رو اصلاح کنم...
‫و تو رو مقصر اعلام کنم.
‫به علاوه شنیدم که شورش‌هایی ‫در کل کشور داره اتفاق میفته.
‫چیکار باید بکنم؟
‫چقدر نفیس.
‫تعجب می‌کنم این هنوز در چوسانه.
‫«دماغ‌قاپ» و افرادش به سانچئونگ برگشتن.
‫قصد دارن صندوقچه‌های ‫گنج پنهان رو پیدا کنن...
‫تا به شما تقدیم کنن، اعلیحضرت.
‫«صندوقچه»؟
‫اگه اینقدر گنج وجود داشته باشه...
‫می‌تونیم به تاجران عتیقه مینگ بفروشیمش...
‫و بودجه لازم برای بازسازی ‫گیونگ‌بوک گونگ رو جمع کنیم.
‫کجان؟
‫صندوقچه‌های گنج کجان؟
‫کجا مخفی شدن؟
‫من یی جونگ‌ریو ‫از دفتر تحقیقات سلطنتی هستم.
‫یی جونگ‌ریو؟
‫چی می‌خوای؟
‫الهه‌ی آبی‌پوش.
‫نظرتون چیه سربازهای ژاپنی ‫که داوطلبانه تسلیم شدن،
‫به ارتش دولتی ملحق بشن ‫و مخفیانه دنبال گنج بگردن؟
‫بعد وزیرها با زبون بی‌رحمشون ‫من رو تحقیر می‌کنن.
‫اگه بهشون بگیم که به منظور ‫سرکوب شورش‌ها، این کار رو می‌کنیم...
‫نه، راستش...
‫اگه شورش‌ها رو هم سرکوب کنن،
‫با یک تیر، دو نشون می‌زنیم.
‫من از این فرصت برای از بین بردن...
‫پیروان باقیمونده کیم جاریونگ، ‫استفاده می‌کنم.
‫فرمانده تسلیم شده‌ی ژاپنی...
‫گروهی از سربازان فراری رو رهبری می‌کنه...
‫و اسم جدیدش باید کیم چونگ‌میون باشه.
‫اعلیحضرت.
‫اتفاقا برعکس، این فرمانده ژاپنی ‫باید فورا اعدام بشه.
‫بعد بهش بگیم که ‫مردم خودمون رو بکشه؟
‫لطفا تجدیدنظر کنید!
‫- لطفا تجدیدنظر کنید، اعلیحضرت. ‫- لطفا تجدیدنظر کنید، اعلیحضرت.
‫اون‌ها قصرم رو به آتش کشیدن...
‫و جرأت کردن که به سمت ‫پادشاه خودشون، سنگ پرت کنن.
‫بعد بهشون می‌گین «مردم من»؟
‫بهشون می‌گی انسان؟
‫در گذشته، من یک واحد نظامی ‫جداگونه ایجاد کردم که...
‫فقط از سربازان ژاپنی تسلیم شده، ‫تشکیل شده بود.
‫در ابتدا، مردم شوکه شدن،
‫ولی من دلایل خودم رو داشتم.
‫چونگ‌میون حالا بنده‌ی وفادار منه.
‫پس دیگه حرف از گذشته‌اش نزنین.
‫علاوه بر این،
‫یی جونگ‌ریو رو به عنوان ‫رئیس نیروهای مجازات...
‫از دفتر تحقیقات، منصوب می‌کنم.
‫اون مسئول یک واحد تازه تاسیس ‫برای از بین بردن خائنین می‌شه...
‫و شدت قانون رو به نمایش میذاره.
‫بنده، جونگ‌ریو،
‫با فروتنی فرمان اعلیحضرت، ‫مبنی بر پایه‌گذاری بنای...
‫بازسازی کشورمون رو قبول می‌کنم.
‫برادر!
‫چی شده؟
‫فکر می‌کردم تا الان، ‫یک مقام دولتی گرفتی.
‫چی شده؟ قیافه‌ات داغونه.
‫خدای من.
‫هی!
‫چی گفتم؟
‫چی بهت گفتم؟
‫بهت گفتم که اونجا نرو، نگفتم؟
‫چی بهت گفتم؟
‫- ولش کن! ‫- بسه. دیگه کافیه.
‫- بهت گفتم که نرو! ‫- بس کن.
‫ببین چیکار کردی!
‫- بس کن. ‫- این کارها رو کردی که زندگیت بهتر بشه.
‫بهت گفتم که نرو.
‫ببین چیکار کردی!
‫با اون می‌خوای چیکار کنی؟
‫هی، چون‌یونگ.
‫بیا امروز یک دوئل ‫درست و حسابی داشته باشیم.
‫- بس کنین. ‫- با حرف زدن مشکل رو حل کنین.
‫ای خدا! واقعا.
‫اون چیه؟
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫می‌خوای به پادشاه تعظیم کنی؟
‫نمی‌تونم!
‫دیگه نمی‌تونم این راه رو ادامه بدم.
‫[موش]
‫از جنگ می‌شه جون سالم بدر برد،
‫ولی از شورش نمی‌شه.
‫چه حین مبارزه با ژاپنی‌ها بمیریم،
‫چه با سرپیچی از پادشاه،
‫جفت‌شون یکیه.
‫الان حدود ۳۰ نفر هستیم.
‫عملا نمی‌تونیم شورش به راه بندازیم.
‫می‌تونیم افراد بیشتری پیدا کنیم ‫که بهمون ملحق بشن.
‫فقط یک پوستر آویزون کن و بعد...
‫مثل یک مشت ماهی ساردین، ‫اینجا سرازیر می‌شن.
‫چطوری بهشون غذا و لباس بدیم؟
‫آقا، شما بهم گفتی...
‫که ژاپنی‌ها یک گنج مخفی دارن.
‫صبر کن.
‫وقتی دماغ‌قاپ رو گرفتیم،
‫اون ارابه‌های خالی رو یادتون میاد ‫که موش‌های ژاپنی داشتن؟
‫موندم چرا ارابه‌های به اون سنگینی ‫رو به سمت جنگل می‌بردن.
‫برای حمل گنج مخفی؟
‫حالا که فکرش رو می‌کنم، ‫همه درخت‌های قدیمی، علامت‌گذاری شده بودن.
‫درسته.
‫آره،‌ همینه.
‫بیاین برگردیم اونجا.
‫کلید شورش، سرعت هست.
‫بیاین عجله کنیم.
‫بیا، فکر کنم همینجا بود.
‫آره، همینجاست.
‫- بذار ببینم. ‫- خدایا!
‫پیداش کردیم.
‫گنج رو پیدا کردیم!
‫حداقل دوتا ارابه دیگه لازم داریم.
‫از کجا ارابه پیدا کنیم؟
‫بیا از اسب‌ها برای حمل ‫بقیه استفاده کنیم.
‫این کار رو بکنیم؟
‫گمونم تصمیمش به شما نیست.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- آقا!
‫- ثابت بمونین! ‫- چه مرگت شده؟
‫- فکر کردی مهاجم‌های ژاپنی هستیم؟ ‫- چیکار داری می‌کنی؟
‫- بی‌حرکت بمونین! ‫- هی، دخالت نکن.
‫اگه می‌خواین زندگیتون رو با شورش ‫به خطر بندازین، اونطرف وایستین.
‫ولی اگه می‌خواین این گنج رو ‫تقسیم کنیم و در رفاه زندگی کنیم،
‫پشت من وایستین.
‫لعنتی.
‫بعد از هفت سال به خطر انداختن ‫جون خودمون، دیگه چی مونده؟
‫در این مقطع، به خطر انداختن ‫جون خودمون، سخته.
‫ولی زندگی کردن آسونه.
‫حقیقت نداره!
‫اگه واقعا می‌خوای زندگی کنی،
‫تنها راه، مبارزه و پیروزی هست.
‫اگه اینجا متوقف بشیم،
‫تا آخر عمر ما رو تعقیب می‌کنن ‫و در نهایت ما رو می‌کشن.
‫نمی‌خوام چرندیاتت رو بشنوم.
‫اگه می‌خواین سرتون رو خرد کنم، ‫اون طرف وایستین.
‫هی، چیکار داری می‌کنی؟
‫ای بابا. واسم مهم نیست فردا بمیرم.
‫فقط می‌خوام یک بار از گنج لذت ببرم.
‫بعد شما احمق‌ها جرأت می‌کنین بگین...
‫که تحت رهبری فرمانده، ‫کیم جاریونگ، مبارزه کردین؟
‫منتظر چی هستین؟ ‫اون‌ها رو بار ارابه‌ها کنین.
‫بریم.
‫- بوم‌دونگ! ‫- بیا بریم.
‫چرا اون رو بر خلاف میلش می‌برین؟
‫سرت به جلو باشه.
‫می‌خوای برگردی؟
‫با مرگ روبرو می‌شی.
‫آره.
‫برگرد، قبل از اینکه ‫حیوون‌های وحشی اون‌ها رو بخورن.
‫خداحافظ.
‫♪ من می‌خوام زندگی کنم ♪
‫♪ هورا، چقدر هیجان‌انگیز ♪
‫♪ می‌خوام در یک عمارت بزرگ زندگی کنم ♪
‫♪ هورا، چقدر هیجان‌انگیز ♪
‫♪ می‌خوام بخورم و بنوشم ♪
‫♪ هورا، چقدر هیجان‌انگیز ♪
‫♪ می‌خوام یک غذای شاهانه بخورم ♪
‫♪ هورا، چقدر هیجان‌انگیز ♪
‫چی شد؟
‫رهبرتون، چون‌یونگ، کجاست؟
‫دماغ‌قاب؟ چطور ممکنه...
‫سر شورشی‌ها رو قطع کنین!
‫هی، بچه‌جون. ‫چرا اومدی اینجا؟
‫اینجا چی شده؟ چه خبر شده؟
‫هی، آقای رزم‌شناس.
‫تو باید فقط...
‫به دست من می‌مردی.
‫«سرها رو قطع می‌کنم و منتظر می‌مونم».
‫«یی جونگ‌ریو».
‫بیارینشون اینجا.
‫محکم ببندین.
‫کشتی موقع جزر دریا می‌رسه.
‫تا اون موقع، یک واحد نگهبانی بده و...
‫نگهبانان قصر به دنبال ‫شورشی‌های باقیمونده بگردن.
‫بله، قربان.
‫ای عوضی‌ها.
‫همه‌شون رو می‌کشم.
‫صبر کن.
‫فکر کنم یه خبری هست.
‫- هدف بگیرین! ‫- هدف بگیرین!
‫چه خبر شده؟
‫ای بابا.
‫ما هم یک واحد نظامی هستیم که ‫دستورات اعلیحضرت رو دریافت می‌کنیم.
‫تو هم می‌خوای مرتکب خیانت بشی؟
‫«ما هم به ارتش پادشاه تعلق داریم. ‫شما می‌خواین خیانت...»
‫شما اون دشمن ما هستین که ‫همیشه باید ازش انتقام بگیریم.
‫هرگز اینجا رو زنده ترک نمی‌کنین.
‫اصلا نمی‌خواسته اجازه بده ما بریم.
‫ما گوشت‌تون رو می‌جوییم،
‫پوست‌تون رو می‌کنیم ‫و روی تیماج شما می‌خوابیم.
‫آتش!
‫شما تعمیر و نگهداری از سلاح‌ها رو ‫به ما سپرده بودین، احمق‌ها.
‫درست همون کاری که فکر می‌کردم ‫انجام بدن.
‫اگه لوله مسدود شده باشه، ‫سلاح گرم منفجر می‌شه.
‫تو رو یاد اوضاع آشفته‌ای که ‫چوسان در حال حاضر داره، نمیندازه؟
‫افراد!
‫معلوم هست چه خبر شده؟
‫چقدر مضحک.
‫مه داره غلیظ می‌شه.
‫مطمئن نیستم که بتونیم ‫به موقع حرکت کنیم یا نه.
‫عجله‌ای نداریم.
‫- بله، قربان. ‫- سرورم.
‫جالبه.
‫شما دوتا با اینکه یکی نیستین، ‫ولی شبیه هم هستین.
‫مشابه ولی متفاوت.
‫تو و الهه‌ی آبی‌پوش.
‫چیه؟
‫تو با الهه‌ی آبی‌پوش چه ارتباطی داری؟
‫شما فرق دارین ولی مثل هم هستین،
‫مشابه ولی متفاوت.
‫خشم توی شمشیرت با مال اون فرق داره.
‫چرا اون...
‫شمشیر تو رو داشت؟
‫دزدیده بودش؟
‫الهه‌ی آبی‌پوش شمشیر تو رو دزدیده بود؟
‫خودم بهش دادم.
‫می‌گه خودش بهش داده.
‫من تو رو نمی‌کشم.
‫وقتی زندانی‌ها رو مبادله کنیم، ‫به اندازه ۱۰۰ سرباز من ارزش داری.
‫با زنده نگه داشتن تو، ‫می‌تونیم جون ۱۰۰ سربازمون رو نجات بدیم،
‫به همین خاطر سرورم می‌گه ‫تو رو نمی‌کشه.
‫جفت‌تون یک جور هستین.
‫با شما مثل هم رفتار می‌کنم.
‫الهه‌ی آبی‌پوش!
‫جلو نیا.
‫اون واسم فایده داره،
‫پس درست رفتار کن ‫و زنده نگه‌ش دار.
‫واسه‌شون یک فایده‌ای داره،
‫واسه همین اربابم می‌خواد ‫اون رو زنده نگه داری.
‫من جفت‌تون رو می‌کشم.
‫پام رو بیار... لعنتی!
‫حالت خوبه؟
‫ای عوضی!
‫گرفتمت!
‫ای زنیکه‌ی پست!
‫اینقدر بی‌بنیه نباش.
‫یک عده سرشون قطع شد.
‫پس اونایی که زنده زنده سوختن، چی؟
‫تو رو تکه تکه می‌کنم...
‫و توی یک آتش خروشان میندازم.
‫پدرم!
‫مادرم!
‫پسرم!
‫و زنم. الان به خاطر بلایی ‫که سرشون آوردی، زجر می‌کشی.
‫این همه مدت، همچین فکری می‌کردی؟
‫یا دلت می‌خواسته این رو باور کنی؟
‫سعی کردم نجات‌شون بدم،
‫ولی زنت در حالی که ‫پسرت رو بغل کرده بود،
‫خودش سمت شعله‌های آتش پرید.
‫ای عوضی!
‫غیرممکنه.
‫چرا بخواد همچین کاری بکنه؟
‫چرا؟
‫من رو «حیوون‌صفت» صدا زد.
‫حوصله‌ام سر رفته و دیگه طاقت ندارم.
‫بمیر!
‫چون‌یونگ.
‫من هنوز...
‫دوستت هستم یا نه؟
‫متاسفم.
‫جونگ‌ریو.
‫درست همونطور که تو رویاهام دیدم.
‫وزیر دارایی.
‫بله، اعلیحضرت.
‫کِی قراره درخت‌های کاج ‫در کوه نامسان رو قطع کنیم؟
‫مسئله اینه که...
‫در تابستان رطوبت زیادی دارن، ‫به همین خاطر...
‫بنده‌ی شما، کیم هستم.
‫می‌تونی وارد بشی.
‫گفته شده یک کشتی باری ‫به بندر هانگنجین رسیده...
‫و پرچم گارد سلطنتی رو داره.
‫جونگ‌ریو هنوز پیداش نشده؟
‫هر گوشه و کناری رو گشتن، ‫ولی پیداش نکردن.
‫داری می‌گی کشتی خود به خود ‫به اینجا سفر کرده؟
‫تموم نیروها ناپدید شدن... باورم نمی‌شه.
‫یالا، بازشون کنین.
‫چرا اینقدر طولش می‌دین؟
‫بیاین اینجا! این قفل شکسته شد.
‫خوبه!
‫به ضربه زدن ادامه بدین!
‫بله، اعلیحضرت!
‫بازش کنین.
‫این نمک چیه؟
‫- این یکی هم باز شد! ‫- اینم همینطور.
‫- ما هم باز کردیم. ‫- تونستیم بازش کنیم.
‫بازش کردیم!
‫توش رو بگردین.
‫بله، اعلیحضرت.
‫می‌تونین برش برگردونین.
‫اعلیحضرت.
‫[هرج و مرج]
‫توجه کنید!
‫برای مجازات کسایی که ‫از مردم مفت‌خوری می‌کنن،
‫باید همه با هم متحد بشیم!
‫- درسته! ‫- درسته!
‫درست مثل این حیوون‌صفت ترسناک!
‫آره!
‫بیا، می‌تونی بخوریش.
‫کلمه‌ی «حیوون‌صفت»...
‫از «توده‌ی مردم» سرچشمه می‌گیره.
‫از اونجا که توده‌ی مردم ‫همه جونور به حساب میان،
‫درستش هم اینه که از ما بترسن!
‫- آره! ‫- آره!
‫تشکیل یک اجتماع، ‫بهترین راه برای متحد شدنه.
‫از اونجا که «وحدت بزرگ» شکست خورد، ‫شاید بهتره یک اسم جدید پیدا کنیم.
‫نظرتون در مورد «وحدت پان» چیه؟
‫«دنیایی که در اون همه متحد هستن».
‫وحدت پان.
‫به نظر عالی میاد.
‫یعنی من رئیسم؟
‫واقعا به رئیس احتیاج داریم؟
‫همینه!
‫بیاین خوش بگذرونیم.