‫الو؟
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫مطمئن نیستم چیکار کنم. ‫میشه لطفاً تکرارش کنی؟
‫متوجه نمیشم.
‫نمی‌دونم چیکار کنم.
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫میشه لطفاً تکرارش کنی؟
‫نمی‌دونم چیکار کنم.
‫میشه لطفاً تکرارش کنی.
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫بمون...
‫متوجه نمیشم...
‫لعنتی!
‫نه، نه، نه.
‫نه. نه.
‫خیلی خب.
‫و برای کمک به بیرون اومدنتون از تخت ‫توی این صبح سرد زمستونی،
‫قطعه‌ای از باخ پخش می‌کنیم.
‫خیلی عالی بود. خوبه.
‫پاشو، پاشو، آره.
‫این وضع قابل تحمل نیست، دن.
‫اونا بچه‌هامون هستن.
‫می‌دونم. دخترها خوبن؟
‫خب، خیلی سریع اتفاق افتاد. ‫فکر نکنم...
‫فکر نکنم متوجه شده باشن چه خبر بود.
‫من که دیدمش!
‫زندانیش کنید، سرکار.
‫آهای؟
‫اون کجاست، باس؟ هان؟
‫باید برم به مرغ‌ها غذا بدم.
‫بهش خبر بده دنبالش می‌گردم، باشه؟
‫آفرین پسرِ خوب.
‫مواظب باش. مواظب باش.
‫یالا.
‫هی، خوبی؟
‫لباس‌هات توی ماشینمه. بیا بریم.
‫بیا ببرمت خونه.
‫خیلی خب. برو بریم.
‫پاهات رو بیار بیرون. خوبه.
‫به مامان نگو.
‫یالا، رفیق. بیا بریم.
‫گندش بزنن.
‫نه. وایسا. همونجا بمون.
‫آفرین.
‫باس.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟ ها؟
‫باس!
‫باس. یالا! رفیق، بیا اینجا.
‫باس.
‫هردوتون بعد از این که رفتم خوابیدید؟
‫چی؟
‫فقط می‌خوام سر در بیارم چه اتفاقی افتاده.
‫ما برات مهم نیستیم!
‫اونم برات مهم نیست.
‫من آوردمش خونه پیشتون.
‫ما این رو نمی‌خواستیم.
‫تقصیرِ کوتاهی خودت رو گردنِ ما ننداز.
‫خواهش می‌کنم.
‫برو بیرون. برو بیرون!
‫برو بیرون!
‫و چرا بستریش نکردید؟
‫اون به وضوح بیماری روانی داشت.
‫فکر می‌کردم میشه توی خانواده حلش کرد.
‫خانواده‌اش رو می‌شناسید؟ ‫اون دوستتتونه؟
‫آره. دوستِ دوران بچگی‌ام بود. آره.
‫صحیح.
‫از شواهد پیداست خودکشی بوده.
‫هیچ نشونه‌ای از درگیری نبود.
‫خاکِ روی دست‌ها و زیرِ ناخن‌هاش نشون میدن
‫سعی داشته حین خونریزی ‫روی خودش رو بپوشونه.
‫گزارش کالبدشکافی رو بررسی می‌کنیم
‫ولی از حرف‌های مردم شهر پیداست ‫حالش روز به روز بدتر می‌شد.
‫چند هفته بهش مرخصی بدید
‫تا بخش بررسی صلاحیتِ حرفه‌ای ‫تحقیقاتش رو انجام بده
‫و روالِ درست قانونی طی بشه.
‫- رئیست توی راهه؟ ‫- آره.
‫خیلی خب.
‫متأسفم، رئیس.
‫به مامان نگو.
‫آخ!
‫اوه.
‫مردکِ منحرف.
‫- چی؟ ‫- داشتی خونه‌ی من رو دید می‌زدی.
‫- نه. ‫- اون بیرون توی تاریکی چه غلطی می‌کردی؟
‫نه. چی؟ چی؟
‫بازم نوشیدنی داری؟
‫- می‌خوای خودکشی کنی؟ ‫- اومدم طبیعت گردی.
‫پس یا کارت رو بکن ‫یا گورت رو گُم کن.
‫خب؟ اینجا جنگلِ منه.
‫باشه.
‫لعنتی. خدایا.
‫نه!
‫آهای؟
‫سلام.
‫نوش جان.
‫راستی من دن هستم.
‫واقعاً؟
‫خودت این کلبه رو ساختی؟
‫- تو از شورای شهر اومدی؟ ‫- نه.
‫خب پس، آره، رفیق. آره.
‫البته هنوز کلی کار داره، می‌دونی.
‫فعلاً قصد دارم توسعه‌اش بدم.
‫یه اتاق اضافه کنارش می‌سازم واسه وقتی که ‫دخترِ کوچیکم میاد یه مدت پیشم بمونه.
‫می‌دونی، کم کم داره بزرگ‌تر از اونی میشه ‫که اتاقش با باباش مشترک باشه.
‫زن‌ها حریمِ خصوصی لازم دارم. ‫این رو درک می‌کنم. می‌فهمم.
‫دورِ این ایوان پشه‌بند می‌زنم
‫تا توی شب‌های گرمِ تابستون
‫بتونم اینجا بشینم ‫و مگس‌های لعنتی مزاحمم نشن.
‫فقط می‌خوام در آرامش ‫مرغِ لعنتی‌ام رو بخورم!
‫کارت چیه؟
‫تفکر و تعمق.
‫- مطمئنی از شورای شهر نیومدی؟ ‫- آره، مطمئنم.
‫گمونم اینجا خیلی ساکته.
‫آره. معمولاً.
‫ولی چند شب پیش اینجا یه ماجرایی داشتم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫چه اتفاقی افتاده بود؟
‫یه صدایی از جنگل شنیدم...
‫فکر کردم دارم خواب می‌بینم ‫انگار توی ماشین زمان بودم.
‫چون سال‌ها پیش یه سگی داشتم.
‫اون می‌رفت دنبال کانگوروها.
‫نمی‌دونم، حتماً کانگوروهه برگشته بود،
‫و بهش لگد زده بود ‫و شکمش رو جر داده بود
‫و سگه اون بیرون توی تاریکی پارس می‌کرد.
‫خوشبختانه ماه کامل بود، ‫واسه همین پیداش کردم.
‫دل و روده‌اش ریخته بود بیرون.
‫سعی کردم روی میز آشپزخونه بخیه‌اش بزنم
‫ولی نمی‌دونم، دست‌هام می‌لرزیدن چون...
‫چون معتاد بودم.
‫و دل و روده‌اش ریخته بود بیرون
‫و وضعش اصلاً خوب نبود ‫و باید می‌بردمش دامپزشکی.
‫واسه همین پیچیدمش لای پتو ‫و گذشتمش پشتِ وانت
‫و بعدش رفتم و ماشینِ کوفتی رو چپ کردم.
‫مجبور شدم اون بیرون بخوابم.
‫بغلش می‌کردم که گرم شم.
‫زنده موند؟
‫کی، مردی که توی جنگل بود یا سگه؟
‫سگه.
‫آره، البته که زنده موند. ‫لعنتی، تو چقدر بدبینی.
‫مرده چی؟
‫نه.
‫دیدی چه اتفاقی افتاد؟
‫نه. خیلی تاریک بود.
‫هیچکس باهاش نبود؟
‫اوه، تاریک بود.
‫صدایی شنیدی؟
‫- بازی می‌کنی؟ ‫- نه.
‫صدایی شنیدی؟
‫مردی که لای بوته‌ها بود، ‫چیزی نگفت؟
‫هی، هی.
‫اون چیزی نگفت؟
‫تو که واسه شکار نیومدی اینجا، ‫مگه نه، رفیق؟
‫مرد لای بوته‌ها دوستم بود.
‫- اوه. ‫- آره.
‫اوه.
‫اوه، خب اون مُرده.
‫- می‌دونم. ‫- نه، رفیق، بردنش.
‫آره، اینم می‌دونم.
‫رفیق، من نمی‌دونم اونا کجان. ‫هیچکس به من چیزی نمیگه.
‫هی...
‫آره. چندتا نامه براشون نوشتم، ‫هیچ جوابی نگرفتم.
‫اون رو زنده دیدی؟
‫- بازی می‌کنی؟ ‫- چی؟ نه، بیخیال.
‫این مهمه.
‫نه، نه. یالا، یه دست باهام بازی کن
‫و منم هرچی در مورد اون بیچاره می‌دونم ‫بهت میگم.
‫یالا.
‫هرکی به 21 برسه برنده میشه، آره؟
‫هیچکس... هیچکس برنده نمیشه، رفیق.
‫فقط، فقط توی بازیِ لعنتی بمون.
‫- خیلی خب؟ ‫- خیلی خب.
‫خب، چه اتفاقی افتاد؟
‫خب، کنار هم قرار دادن قطعات سخته
‫ولی بهش نزدیکم، رفیق.
‫بهش نزدیکم.
‫نه، دارم از مرد لای بوته‌ها حرف می‌زنم.
‫اوه.
‫- تو اهلِ این اطرافی؟ ‫- آره.
‫پدرت کیه؟
‫پُل جکسون.
‫- چی، همون پلیسه؟ ‫- آره.
‫لعنتی. لعنتی.
‫لعنتی!
‫237 دلار.
‫تو 237 دلار به من بدهکاری.
‫- چی؟ ‫- دستمزد یه هفته.
‫اون دستمزد یه هفته‌ام رو ازم گرفت.
‫- از چی حرف می‌زنی؟ ‫- تازه کارم تموم شده بود.
‫دستمزد کل هفته توی جیبِ بالام بود.
‫کار با ارّه برقی آدم رو تشنه می‌کنه
‫پس با رفقام یه نوشیدنی خوردم.
‫داشتم با ماشین می‌رفتم خونه. ‫قبول دارم، یکم تُند می‌روندم.
‫ولی یهو ماشین پلیس با آژیر روشن ‫پیداش شد و من رو کنار کشید
‫و این عوضی،
‫اون دستش رو از پنجره دراز کرد،
‫دستمزدم رو از جیبم در آورد،
‫و گفت: "حالا می‌خوای چیکار کنی؟"
‫خدایا! تو که پلیس نیستی، نه؟
‫- هستم. ولی من... ‫- لعنتی!
‫این از شورای شهرم بدتره، خوکِ کثیف!
‫می‌تونی گورت رو گُم کنی!
‫و پولم رو بهم پس بده!
‫فقط گورت رو گُم کن!
‫گُم شو، خوکِ کثیف!
‫سلام؟
‫ببین، برات یکم غذا آوردم.
‫فقط می‌خوام حرف بزنم
‫و بعدش دست از سرت برمی‌دارم، باشه؟
‫آهای؟
‫لعنتی!
‫هی، هی.
‫یالا. یالا، رفیق.
‫خوبی. هی، هی، هی.
‫حالت خوبه، مرد.
‫این مرد کمک لازم داره.
‫- خیلی خب، چی شده؟ ‫- اوه، اون فقط...
‫- از حال رفت. ‫- اسمش چیه؟
‫- نمی‌دونم. شرمنده ‫- خیلی خب.
‫هی، صدام رو می‌شنوی؟ ‫هی، رفیق، اسمت چیه؟
‫هی، کجا میری؟
‫هی، تو هنوز مرخص نشدی، رفیق.
‫برگرد!
‫دکتر می‌خواد تو رو ببینه، رفیق.
‫سوار شو. یالا! سوار شو.
‫الان دیگه نمی‌تونی بس کنی،
‫مردکِ چینی آشغال.
‫اوه!
‫لعنتی، اونا لباس‌های صاب‌مُرده‌ی منن!
‫کی ازت خواست اون کارو بکنی؟
‫به چه حقی اون کارو کردی؟
‫اوه، لعنتی. نه. نه، نه، نه!
‫نه، نه.
‫نه، نه. اوه، نه.
‫- اوه، نه. ‫- تو مریضی؟
‫اوه، نه.
‫یه شعری هست که دوست دارم.
‫همیشه بهم آرامش داده.
‫یه جورایی...
‫شعرِ لعنتی‌ات رو بذار درِ کوزه ‫آبش رو بخور، کله‌خراب!
‫آخه کی شاعره لعنتی؟ ‫عیسی مسیح؟
‫اوه، نه.
‫اوه، نه، نه، نه.
‫اوه، نه. اوه، نه.
‫نه. اوه، نه.
‫اوه، نه. اوه، نه.
‫یه دست بازی کنیم؟
‫خیلی خب، آره.
‫کافیه.
‫نمی‌تونم ببینم.
‫یالا، گُم شو. من نمی‌خوامت.
‫هی، دوستت...
‫اون مشکلی داشت؟
‫چشم‌هاش لوچ بودن.
‫ضربه مغزی شده بود.
‫با یکی دعوا کرده بود.
‫سرش به بتن خورده بود.
‫پس احتمالاً بهتر شد که مُرد.
‫اگه پای اسب بشکنه، ‫بهش شلیک می‌کنن.
‫اون لیاقتش بیشتر بود. ‫لایقِ زندگی بهتری بود.
‫وقتی که پیداش کردم ‫کارش رو شروع کرده بود، می‌دونی.
‫یه مُچش رو بریده بود و...
‫می‌دونی، داشت اون یکی رو هم می‌بُرید.
‫گفتم: "اینجا نخواب، رفیق
‫روباه‌ها می‌خورنت."
‫یه مدت کنارش نشستم.
‫فکر کنم دیگه داشت از دنیا می‌رفت.
‫سعی کردی جلوش رو بگیری؟
‫من همچین حقی ندارم.
‫یه دلیلی داره که حیوانات ‫آخرِ عمری ناپدید میشن.
‫به خاطر حفظ وقارشونه.
‫نیازی به خفت و خواریِ تماشا شدن ‫در لحظاتِ آخر عمرت نیست.
‫یه مرد حق داره تنها بمیره.
‫اون نمی‌خواست جار و جنجال راه بندازم.
‫یه پتو انداختم روش.
‫گفتم: "من میرم اون طرف."
‫"اون طرف توی تاریکی منتظر می‌مونم
‫و می‌دونی،
‫وقتی همه چی تموم شد روت خاک می‌ریزم
‫و بعدش وقتی خوابیدی گرم می‌مونی."
‫و اونم سر تکون داد.
‫پس اونجا توی تاریکی نشستم...
‫و منتظر موندم.
‫مُردن همیشه بیشتر از اونی ‫که فکر می‌کنی طول می‌کشه.
‫البته به جز وقتی که اصلاً طول نمی‌کشه.
‫ترسیده بود؟
‫آره، رفیق. گمونم ترسیده بود.
‫من یه خروس داشتم، ‫خیلی سرحال بود.
‫هر روز صبح بیدارم می‌کرد.
‫روز شده.
‫شب رو گذروندی.
‫زنده‌ای.
‫و یادم رفت بندازمش توی لونه‌اش ‫و یه روباه دخلش رو آورد.
‫و عه...
‫از اون موقع یه احساسی دارم ‫که دیگه اینجا نیستم.
‫انگار تموم کردم.
‫انگار مُردم.
‫لعنتی! چه غلطی می‌کنی؟
‫به نظر من که کاملاً زنده میای.
‫چیه؟
‫آهان، اگه به آینه نگاه کردی
‫و دیدی که اینجوری لبخند می‌زنی...
‫نوشیدنی رو ترک کن!
‫و نوشیدنی رو ترک کن اگه تنها بودی ‫و با صدای بلند می‌گفتی: "اوه، نه"
‫اگه فرصتی برای عشق و حال داشتی،
‫از فرصت استفاده کن.
‫معلوم شده همچین فرصت‌هایی ‫به ندرت پیش میان.
‫و همچنین خراب کردن یه ساندویچ ‫پنیرِ برشته خیلی سخته.
‫لعنتی!
‫اه!
‫یه نوشیدنیِ کوفتی لازم دارم!
‫اوه، نه.
‫اوه، نه!
‫این دخترته؟
‫آره.
‫خوبه؟
‫- چی؟ ‫- بابا بودن.
‫رفیق، بهترین چیزه. بهترین چیزه.
‫من افتخار می‌کنم. ‫فقط افتخار می‌کنم.
‫می‌دونی، اون خیلی باهوشه.
‫اون خیلی باهوشه.
‫ما یه نواری داشتیم
‫تا بتونه جدول ضرب رو یاد بگیره.
‫می‌دونی، یک چهارتا، چهارتا
‫دو چهارتا، هشت‌تا، ‫سه چهارتا...
‫بگذریم، اون همه‌شون رو بلد بود!
‫الان کجاست؟
‫نمی‌دونم.
‫- هی، تو بچه داری؟ ‫- نه.
‫من و همسرم،
‫سال‌ها تلاش کردیم ‫ولی به جایی نرسید.
‫اوه، نه.
‫آره.
‫من خیلی هیجان زده بودم که بابا بشم
‫قبل از این که بچه‌ای باشه ‫یه خونه چوبی براش ساختم.
‫اوه، نه!
‫نه.
‫خب، همسرت الان کجاست؟
‫ترکم کرد.
‫اوه، نه!
‫لعنتی.
‫هی، رفیق!
‫اقلاً الان دلیل بدبختی‌ات ما نیستیم. ‫بیا بریم.
‫اوه، نه.
‫یالا، رفیق. پاشو، پاشو.
‫یالا، رفیق.
‫اوه، نه!
‫لعنتی!
‫هی!
‫اوه.
‫اون شبیه یه بچه کوچولوئه، نه؟
‫شرمنده که روت خراب‌کاری کردم، بچه کوچولو.
‫اتفاقاتی که افتادن تقصیرِ تو نیستن، مگه نه؟
‫پدرت خیلی نامرده.
‫یالا، می‌تونی بگی: ‫"پدرم خیلی نامرده."
‫نه، تو نه، مردک. اون.
‫نه، جو کوئینی.
‫جو کوئینی عوضی بود.
‫اون کی بود؟
‫اون یه آشغالی توی ذهنمه ‫که از یادم نمیره.
‫تازه داشتم می‌رفتم مدرسه‌ی شبانه‌روزی.
‫هفت سالم بود.
‫عموم یه جفت دمپایی خفن بهم داده بود
‫که توشون پشمِ گوسفند داشتن ‫که پاهام رو گرم نگه دارن
‫تا دلم برای خونه تنگ نشه.
‫عاشقشون بودم.
‫و یه شب توی خوابگاه،
‫داشتم با برادر اوبرایان حرف می‌زدم،
‫سعی داشتم قانعش کنم
‫بهمون پودرِ مایلوی بیشتری بده ‫که قاطی شیرمون کنیم.
‫همزمان، جو کوئینی
‫داشت یه موز توی دمپایی‌هام لِه می‌کرد،
‫و می‌مالید به پشم‌های دمپایی.
‫پس وقتی می‌خواستیم بریم مسواک بزنیم،
‫و دمپایی‌ها رو پوشیدم،
‫همه کلی بهم خندیدن.
‫اوه، نه!
‫دفعه‌ی بعد سرِ شام، ‫داشتیم کباب بره می‌خوردیم،
‫و من نزدیکِ جو کوئینی نشستم
‫و چنگالم رو فرو کردم توی پاش.
‫اوه، برادر اوبرایان،
‫اون گوشم رو گرفت ‫و فرستادم توی تخت.
‫بوش رو حس می‌کردم
‫و دیگه نمی‌دونستم چشم‌هام بازن یا بسته.
‫می‌ترسیدم کور شده باشم.
‫و فکر می‌کردم شاید باید چنگال رو ‫فرو می‌کردم توی سرِ جو کوئینی
‫به خاطر کاری که با دمپایی‌هام کرد!
‫ولی انتقامم رو گرفتم.
‫چون زندگیِ خوبی داشتم، جو!
‫زندگیِ پرباری داشتم!
‫کجا مدرسه رفتی؟
‫نزدیکِ بالارات.
‫تیمِ فوتبال خیلی خوبی داشت.
‫"موز لِه شده، موز لِه شده
‫هی، هی، هی،
‫توی دمپایی‌ات"
‫به چی زُل زدی مردک؟
‫هیچی.
‫هی، می‌خوای انجامش بدم؟
‫می‌خوای انجامش بدم؟
‫چیه، می‌خوای اونجا باشی؟ ‫اون پایین زیر خاکِ سرد؟
‫اینجا چه غلطی می‌کنی؟
‫روزِ حمومه. بوی گند میدی.
‫پسرِ بوگندو.
‫بوت تا اینجا میاد.
‫یه شعری هست که دوست دارم.
‫در مورد مردیه که این موسیقی رو می‌شنوه.
‫آخه کدوم پلیسی شعر دوست داره؟
‫نمی‌دونم. من؟
‫آره. این رو به همه جات نزن.
‫اوه!
‫خدایا، با تو چیکار کنیم؟ هان؟
‫هی، روی اون نشین! ‫دخترهام اون تو هستن.
‫هی، اون دوستت...
‫چرا از زیر خاک درش آوردن؟
‫خانواده‌اش می‌خواستن ‫جسدش رو بسوزونن.
‫اوه، خیلی حیف شد.
‫اون تبدیل به درختِ قشنگی می‌شد.
‫احتمالاً باید منتظر یه روز آفتابی می‌موندیم.
‫یالا، بیا بریم. یالا.
‫یالا، زود باش، زود باش، زود باش.
‫خوبی؟
‫خوشگل نیست؟
‫می‌دونم. قبل از این که ‫واسم کارآگاه بازی در بیاری،
‫من و رفیقت باهم به توافق رسیده بودیم.
‫شاید یادم رفته باشه بهش اشاره کنم
‫ولی بخشی از توافق این بود ‫که موتوره به من برسه.
‫حالا، می‌دونم دزدی توی خانواده‌ات ارثیه، ‫ولی این مالِ منه.
‫فهمیدی؟
‫خیلی خب. تو برون.
‫می‌دونم سوئیچش دستِ توئه.
‫آره، یالا. یالا. زود باش، ‫وگرنه از دستش می‌دیم. یالا.
‫بلدی برونی دیگه، آره؟
‫همین‌جاست.
‫رسیدیم.
‫خیلی خب.
‫ما اینجا چیکار می‌کنیم؟
‫فقط صبر کن.
‫- اون صدا رو می‌شنوی؟ ‫- معلومه که می‌شنوم.
‫باشگاه طبیعت‌گردی گروه کُر مسیحی.
‫اسمش استیو بود.
‫شنیده بودیم چندتا از بچه‌های بزرگ‌تر ‫می‌خوان یه مهمونی بگیرن.
‫چندتا نوشیدنی از باباش کِش رفتیم ‫و یواشکی رفتیم توی مهمونی.
‫اون با یه دختری حرف می‌زد ‫و می‌خندوندش،
‫و پسری که باهاش بود ‫اون رو چسبوند به دیوار.
‫من خشکم زده بود.
‫اون واسه کمک به من نگاه کرد و...
‫من خشکم زده بود.
‫بعدش، سعی داشتم بیدار نگهش دارم. ‫داشت از هوش می‌رفت.
‫و تنها چیزی که گفت این بود که...
‫"به مامان نگو."
‫اون نمی‌خواست نگرانش کنه.
‫بخشی از من آرزو می‌کنه اون موقع مُرده بود ‫به جای این که...
‫- تا حالا بهش فکر کردی؟ ‫- به چی؟
‫تموم کردنِ همه چی.
‫تو فکر کردی؟
‫هر از گاهی به ذهنم میاد.
‫با یکی در مورد تمام بارونی ‫که می‌باره گپ می‌زنم و...
‫و وقتی دارم حرف می‌زنم ‫یه جورایی بدنم رو رها می‌کنم،
‫توی ذهنم خودم رو از درخت پشتش آویزون می‌کنم.
‫مردم میگن: "در موردش حرف بزن"
‫در موردش حرف بزن.
‫نمی‌دونم چطوری.
‫احساسات...
‫نمیشه اونا رو توصیف کرد.
‫اونا شبیه شکل‌های تاریک هستن.
‫مثل سوسوی نورن.
‫مثل یه رویا.
‫پشیمونی.
‫- شکست. ‫- آره.
‫شرم.
‫گمونم همین باعث شده سرطان بگیرم. شرم.
‫نمی‌دونم چه اتفاقی برای زندگی‌ام افتاد.
‫نمی‌دونم کجا رفت.
‫دیگه نمی‌تونم خودم رو توی آینده ببینم.
‫دخترت تو رو به یاد میاره.
‫ولی وقتی من بمیرم...
‫به فراموشی سپرده میشم.
‫به فراموشی سپرده نمیشی.
‫تبدیل به یه درختِ گُنده میشی.
‫نه، نمی‌تونم اینجوری ادامه بدم.
‫من شکست خوردم.
‫قوقولی قوقو!
‫یالا، رفیق، پاشو.
‫قوقولی قوقو!
‫یالا، رفیق. پاشو، پاشو، پاشو.
‫یالا، رفیق، پاشو.
‫قوقولی قوقو!
‫نه. بلندتر، رفیق. ‫بذار صدات رو بشنون!
‫یالا، پسرم. بذار صدات رو بشنون.
‫بلندتر.
‫تو هنوز اینجایی.
‫کاری کن صدات رو بشنون.
‫تو هنوز اینجایی!
‫عه...
‫این بهترین چیزی بود ‫که تونستم گیر بیارم.
‫اگه قرصِ مسکّن سنگین می‌خوای،
‫باید باهام بیای دکتر.
‫اوه، نه، نه. نه، نه.
‫نه، همین‌ها خوبه.
‫خیلی خب. عه...
‫- اوه، کلی غذا برات گذاشتم. ‫- آره.
‫اوه...
‫این بی‌سیم پیشت باشه.
‫اگه یه وقت بهم نیاز داشتی تماس بگیر.
‫رفیق، وقتی که زمانش رسید...
‫من رو به حال خودم بذار، باشه؟
‫من نمی‌خوام اینجا باشی. ‫بهت نیاز ندارم.
بذار تنها بمیرم. فهمیدی؟
‫حله؟
‫با وقار.
‫مثل مرد با بقیه‌ی این زندگی روبرو می‌شیم.
‫با آرزوی بهترین‌ها.
‫آره. با آرزوی بهترین‌ها.
‫عه...
‫اسمت چیه؟
‫میت.
‫- میت؟ ‫- میت.
‫میت. صحیح.
‫به خاطر این که آدم‌گریزی ‫اسمت اینه یا...؟
‫از خونه‌ام گُم شو بیرون.
‫خدانگهدارت.
‫آره.
‫الو؟ این کار می‌کنه؟
‫صدام رو داری؟
‫آره، صدات رو دارم، رفیق.
‫گوش کن، دلیلش آدم‌گریزی نیست، کله‌خراب.
‫تیم. اسمم تیمـه.
‫وقتی بچه بودم توی تمام نقاشی‌ها ‫و چرندیاتم اسمم رو برعکس می‌نوشتم
‫و همین اسم روم موند.
‫پس من میت هستم، باشه؟
‫ممنون.
‫واسه چی؟
‫نگاه کردن به زندگیِ تو باعث میشه ‫یکم احساس بهتری به زندگیِ خودم پیدا کنم.
‫اوه، گُم شو بابا.
‫می‌خوای برات یه شعر بخونم؟
‫نه.
‫من مُردم، مگه نه. من مُردم.
‫اینجا جهنمه.
‫همه چی روبراهه، رئیس؟
‫آره.
‫خوابم نمی‌بره.
‫پرونده چیه؟
‫یکی که سال‌هاست دنبالشم.
‫پرونده‌اش به سرانجام نرسید
‫ولی یه نفر گفته ‫این یارو رو توی بیمارستان دیده.
‫چه اتفاقی افتاده بود؟
‫یه دختر کوچولو.
‫سازمان حفاظت از کودکان ‫این عکس رو گرفته.
‫چند روز بعد خودش و مادرش ناپدید شدن.
‫با پدرش حرف زدید؟
‫آره، اون یه معتاد الکلی بود.
‫پدرت پول دستمزد یارو رو ازش می‌گرفت
‫و به زنش می‌داد تا همه رو ‫خرجِ نوشیدنی نکنه.
‫بازداشتش کردیم.
‫اطرافِ مدرسه پرسه می‌زد.
‫سخت می‌شد فهمید چی میگه،
‫فقط یه بند گریه می‌کرد.
‫بعد هم که خودش رو جمع و جور کرد،
‫گُم شدنشون رو گزارش کرد.
‫یه جستجو انجام دادیم.
‫سرنخ زیادی واسه دنبال کردن نداشتیم.
‫بعدش خود یارو هم غیبش زد.
‫فکر می‌کردم طرف خیلی وقته مُرده.
‫نظرت در مورد پرونده چی بود؟
‫همیشه فکر می‌کردم ‫زن و بچه‌اش رو کشته،
‫و یه جایی لای بوته‌ها دفنشون کرده.
‫هیچوقت جوابی براش پیدا نکردم.
‫سلام، رفیق.
‫انتظار نداشتم ببینمت.
‫فقط اومدم ببینم حالت چطوره.
‫خوبم رفیق. خوبم.
‫دردت چطوره؟
‫اوه، اون قرص‌ها کمک می‌کنن.
‫خوبه.
‫هی، چه اتفاقی برای اونا افتاده؟
‫اوه، نمی‌دونم.
‫می‌خوای بهشون زنگ بزنم؟
‫اوه، اونا نمی‌خوان خبری از من بگیرن.
‫پس وقتی که مُردی چی؟
‫نه. شماره‌شون رو ندارم. فقط...
‫گمونم بهتره اذیتشون نکنم.
‫حالم زیاد خوب نیست، رفیق. ‫شاید یکم استراحت لازم دارم.
‫باشه.
توی اون صندوق چیه؟
‫الان در حال انجام وظیفه‌ای، آره؟
‫فقط دارم می‌پرسم.
‫- چی توشه؟ ‫- هیچی.
‫- کلیدش رو داری؟ ‫- گُمش کردم.
‫هیچ رازی بین ما وجود نداره.
‫هی، به اون لگد نزن، رفیق.
‫چه بلایی سرشون اومده؟
‫نمی‌دونم.
‫- نمی‌دونی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫اتفاقاتِ بد زیادی توی زندگی‌ات افتاده.
‫فکر می‌کنی این تصادفی بوده؟
‫بعضی‌ها فقط شانس ندارن.
‫من عکس‌هاشون رو دیدم.
‫با دخترت چیکار کردی؟
‫- چی؟ ‫- صورتش، تو...
‫- چه اتفاقی براشون افتاد؟ ‫- نمی‌دونم.
‫فقط بهم بگو!
‫نمی‌دونم.
‫- دروغ میگی. ‫- نه، رفیق، دروغ نمیگم.
‫همش دروغه.
‫رفیق، یادم نمیاد، یادم نمیاد.
‫یادم نمیاد.
‫اونجوری بهم نگاه نکن.
‫ما باهم دوستیم.
‫گُم شو، خوکِ آشغال!
‫الو؟
‫نمی‌دونم صدام رو می‌شنوی یا...
‫صدام رو می‌شنوی؟
اون شب ‫داشتم از کافه برمی‌گشتم خونه.
‫یه سگه افتاد دنبالم.
‫سگِ مهربونی بود. ‫دستم رو لیس می‌زد.
‫گفتم: "برو خونه، رفیق. برو خونه."
‫اون خونه نداشت ‫و بازم دنبالم اومد.
‫واسه همین من...
‫من گذاشتم توی حیاط خونه‌ام بمونه ‫و روی ایوان از هوش رفتم.
‫وقت نداشتم به خانم بگم و...
‫و صبح زنم جیغ می‌زد و...
‫سگه به صورتِ دختر کوچولوم چنگ انداخته بود.
‫دخترم رفته بود نازش کنه ‫و حتماً سگه ترسیده بوده.
آره، دختر کوچولوم چشمش رو از دست داد ‫و دکترها مجبور شدن تخلیه‌اش کنن.
‫فقط چشمش به من رفته بود.
‫گمونم الان بدون اون وضعش بهتر باشه.
‫دختر کوچولوم ساعت 2:33 صبح به دنیا اومد.
‫یه لحظه فکر کردیم مُرده به دنیا اومده ‫چون گریه نکرد.
‫اون فقط...
‫اطرافِ اتاق رو نگاه کرد ‫انگار می‌خواست بگه: "آهان،
‫پس زندگی همینه، آره؟"
‫اونا توی دمپایی‌هام موز لِه کردن.
‫فکر نمی‌کنم خدا مهربون باشه.
‫اون گریه نکرد.
‫صدام رو داری؟
‫اگه بتونی پشت سرش بذاری...
‫یادت میره که روزی اونجا بودی.
‫الو؟
‫شما فلورانس هستید؟
‫نه. من دخترش هستم.
‫- میشه لطفاً باهاش حرف بزنم؟ ‫- بله، حتماً.
‫مامان؟
‫الو؟
‫- فلورانس؟ ‫- خودم هستم.
‫می‌خواستم بهتون اطلاع بدم
‫تیم فرانکلین فوت شده.
‫اوه.
‫می‌خواید براش مراسم خاکسپاری ترتیب بدم؟
‫یه چیزی؟
‫نه، ممنون.
‫"خدا آنتونی را رها می‌کند."
‫"وقتی ناگهان در نیمه شب،
‫صدای عبورِ کاروانی نامرئی را می‌شنوی
‫با موسیقی بدیع و صداهایی زیبا،
‫برای بختی که با تو یار نیست غصه نخور،
‫برای خراب شدن کارهایت،
‫و نقش بر آب شدن نقشه‌هایت،
‫بیهوده برایشان غصه نخور."
‫"به عنوان کسی که مدت‌هاست آماده شده ‫و شجاعت پیدا کرده،
‫با او خداحافظی کن، ‫اسکندریه‌ای که در حال از دست رفتن است."
‫"مهم‌تر از همه
‫خودت را فریب نده،
‫نگو که خواب بود، ‫گوش‌هایت فریبت دادند،
‫خودت را با امیدهای پوچی ‫مانند این‌ها خوار نکن.
‫به عنوان کسی که مدت‌هاست آماده شده ‫و شجاعت پیدا کرده،
‫همانطور که شایسته‌ی توست که ‫ثابت کردی لایق چنین شهری هستی،
‫با قدرت برو کنار پنجره
‫و با احساسِ عمیق گوش کن،
‫اما نه با ناله و لابه‌های یک بُزدل؛
‫گوش کن و برای آخرین بار ‫از صداها لذت ببر،
‫از موسیقیِ بدیع آن کاروانِ عجیب..."
‫"و با او خداحافظی کنی،
‫با اسکندریه‌ای که از دست می‌دهی"
‫مالِ خودت، رفیق.
‫چیزی نیست.
«ترجمه از سینا صداقت»