‫[عجیب‌الخلقه‌ها]
‫من روان رادلی هستم،
‫با قامت ظریف، رنگ‌پریده، لاغر.
‫مشاهده‌گر زندگی و عاشق عکاسی از مردم.
‫وقت زیادی رو صرف پرسیدن دلیلش می‌کنم.
‫چرا تو این دوران به دنیا اومدم ‫و نه زمان دیگه‌ای؟
‫و چرا اینجا؟
‫این مادرمه، هلن.
‫داره برای جشن تولد بابام، پیتر آماده میشه.
‫احتمالا تک تک دقایق رو برنامه‌ریزی کرده،
‫پرینت گرفته، گذاشته تو یه پوشه پلاستیکی
‫کنار سایر پوشه‌های پلاستیکی
‫در مورد جدول زمانی کارایی که می‌کنه،
‫کلاس‌ شیرینی‌پزی، ‫کلاس تناسب اندام،
‫کلوپ پونی، انجمن اولیا و مربیان.
‫و اینم کلاراست.
‫خواهر عجیب رنگ‌پریده‌م،
‫که از وقتی گیاهخوار شده مدام بالا میاره.
‫تو این مقطع، نمی‌دونم چه تقدیری
‫انتظارم رو می‌کشه.
‫فقط می‌دونم عجیب‌الخلقه‌م.
‫خدا کنه با دیگران حرف بزنه.
‫به نظرم اگه واقعا با کسی حرف بزنه،
‫نچسب‌تر میشه.
‫سلام، هلن!
‫چرا زحمت کشیدی.
‫واقعاً میگم. خودم غذا پختم.
‫قابل نداره، هلن.
‫سالاد نودله
‫که با جوجه و فلفل و لیمو مخلوط کردم.
‫غذای معروفشه.
‫سلام، کارلا.
‫خوشگل شدی.
‫مارک.
‫پس پیتر کجاست؟
‫تولدشه.
‫ای وای!
‫از خانواده رادلی کِش میری؟
‫آره، واسه یه مهمونی درست و حسابی می‌خوام.
‫زمین کنار کلیسا، فقط بر و بچ هستیم.
‫فکر کن مثل گلستونبری ـه.
‫ایول.
‫بعد تصور کن خیلی کوچیک‌تره
‫بدون گروه موسیقی و بیمزه.
‫صحیح.
‫آروم باش بابا.
‫چی شده؟
‫وای!
‫دختر کوچولوم!
‫چیزی نیست. ما اینجاییم.
‫مامان و بابا اومدن.
‫لعنتی!
‫نه.
‫واقعاً راه دیگه‌ای هست؟
‫معلوم نیست چقدر سنگینه. ‫می‌تونیم کولش کنیم.
‫می‌فهمی چی میگی؟
‫چند تا آهن لازمه، پیتر.
‫هلن!
‫هلن، الان خودت نیستی.
‫سراسیمه شدی و می‌دونی چه پایانی داره.
‫هان؟
‫به خودت بیا.
‫ببخشید.
‫این همه خون از خود بیخودم کرده.
‫خیلی هوس‌برانگیزه.
‫اون روش نفس کشیدن رو انجام بده.
‫زود برو بالا.
‫پینت‌بال بازی کرده.
‫سریع بشورمش که لکه‌ش نمونه.
‫ببخشید، میشه خواهشاً‌ بگید
‫اینجا چه خبره؟
‫اون چش شده؟
‫یکی از همکلاسیات رو کشته.
‫چی کار کرده؟
‫وایسید، خون واقعی رو لباسشه؟
‫وای خدای من. حادثه بود؟
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫خواهرت استورات هارپر رو کشته.
‫هضمش سخته.
‫حتماً سوال دارید.
‫مامان، من چی کار کردم؟
‫تقصیر تو نیست.
‫دست خودم نبود.
‫نه، یه حالت اجباریه.
‫چی؟
‫بابا؟
‫هلن؟
‫کاش زودتر بهشون گفته بودیم.
‫نهایت سعی‌مون رو کردیم.
‫خدایا، مگه دفترچه راهنما براش هست؟
‫تلاش کردیم.
‫بچه‌های واقعی‌تون نیستیم؟ ‫قضیه چیه؟
‫بچه‌های خودمون هستید.
‫کلارا.
‫کلارا، عشقم، ببین چی میگم.
‫وقتی گیاهخوار شدی، روت اثر گذاشت.
‫باعث شد نسبت
‫به بعضی چیزا ولع پیدا کنی، باشه؟
‫اتفاقی که امشب افتاد
‫رفتار طبیعی خودت بود.
‫مگه من چیم، مامان؟
‫خون‌آشامی.
‫همه‌مون هستیم.
‫مرض خانوادگیه.
‫یه جور استعاره‌س؟
‫حقیقت بیولوژیکی ساده‌س.
‫ما خواستیم تا حد امکان زندگیِ نرمالی داشته باشیم.
‫زندگی اکثر خون‌آشاما افسارگسیخته و خوفناکه.
‫اکثر خون‌آشاما؟
‫من و مادرتون یه تصمیم گرفتیم.
‫که ترک کنیم و پاک باشیم.
‫الان تو دوران نقاهت به سر می‌بریم.
‫بهمون میگن پرهیزکننده.
‫دیگه می‌دونن.
‫یعنی منم اون کار
‫کاری که اون کرد رو می‌کنم؟
‫نه.
‫ولی غیرممکن نیست.
‫چی؟
‫وای خدای من.
‫شما بی‌مسئولیت، خودخواه
‫وای نه.
‫چرا اصلاً بچه‌دار شدید؟
‫نه، روان. شما رو می‌خواستیم.
‫شما رو می‌خواستیم، بچه‌های عزیزمون.
‫بهتون عشق بورزیم.
‫[دفترچه راهنمای پرهیزکنند‌گان]
‫بگذریم، این کتاب قوانینه،
‫و اینم وب سایتش.
‫مراحل لازم.
‫مشاور تلفنی هم دارن که می‌تونی زنگ بزنی.
‫یه اپلیکیشن هم هست،
‫ولی راستش به درد نمی‌خوره.
‫دیگه چی بگم؟
‫ندیدن خودمون تو آینه دروغه
‫ولی کاربرد سیر راسته.
‫آخه من سیر دوست دارم.
‫بعد از فعال شدن خوی واقعیت
‫تاثیر می‌ذاره.
‫آره، باشه، حقیقت داره که
‫اگه فعال نشی یه سری ‫توانایی‌ها رو از دست میدی،
‫ولی مزایای دیگه به دست میاری.
‫تو چی رو از دست دادی؟
‫توانایی‌های خاص. مثل کنترل ذهن.
‫من آدم نمی‌کشم.
‫وقتی یه مدت طولانی پاک باشی،
‫مثل همه وجدان داری.
‫اصول اخلاقی داری.
‫خیالم راحت شد.
‫من دکترم، روان.
‫یه مسیر کاملاً متفاوت رو انتخاب کردم.
‫شما ما رو به وجود آوردید.
‫قاتل به وجود آوردید.
‫چطور تونستید؟
‫دیروقته. بخواب.
‫[چطور می‌تونم از پسرم ‫در مقابل خطرات محافظت کنم
‫[در حالی که حرفم رو باور نمی‌کنه؟]
‫[مجبورش کن باور کنه. ‫[چون جونش بهش بستگی داره.]
‫صبح شنبه‌س و داریم صبحونه می‌خوریم.
‫باید طبیعی رفتار کنیم، ‫و کارای عادی بکنیم.
‫خب، من با ایون قرار دارم، ‫بهتره برم آماده بشم.
‫فکر می‌کردم گیاهخواری.
‫گمشو بابا، روان.
‫کلارا!
‫اجازه نداری این طور حرف بزنی!
‫هر جفتتون کل زندگیم بهم دروغ گفتید.
‫همه‌تون برید به درک.
‫ویل.
‫مشتاق دیدار.
‫می‌دونم.
‫نمی‌خوای دعوتم کنی تو؟
‫عه.
‫البته.
‫به داخل خونه‌م دعوتت می‌کنم.
‫خب چطوریا بودی؟
‫محشر.
‫واقعاً؟
‫آره، واقعاً. چرا نباشم؟
‫خونه‌ت اونه؟
‫اینطوری آزادم.
‫پس کنج خلوتی که توش زندگی می‌کنه اینجاست.
‫آره.
‫سلیقه هلن همیشه منحصربه‌فرد بود.
‫هلن، یه ذره عوض نشدی.
‫بیمزه.
‫مهمون داریم؟
‫روان.
‫این برادرم، عموت، ویل ـه.
‫چی؟
‫میشه واسه امروز صبح ‫دوچرخه‌ت رو قرض بگیرم؟
‫آره.
‫سلام.
‫بدتر شد.
‫بیرونش کن.
‫چی؟ می خوای دخترش تا آخر عمر
‫بیفته زندان؟
‫هلن، باید برم سر کار.
‫نگفته بودن عمو داری؟
‫نه.
‫چرا بهم نگفتن؟
‫قدم چهارم.
‫«بایستی ارتباط خود را
‫با تمام خون‌آشام‌های فعال ‫تو زندگی‌ خود قطع کنید.»
‫تازه بهت گفتن چی هستی.
‫خب، الان توضیح دادنش یه کم مشکله.
‫هول کردی. هول نکن.
‫این شروع یه دنیای لذت‌بخش ابدی
‫واسه توئه.
‫هنوز این کار رو می‌کنی.
‫آره؟
‫خون می‌خورم؟
‫صد درصد.
‫آدما رو می‌کشی.
‫گاهی.
‫یعنی همیشه لزومی نداره.
‫اگه ضروری نباشه بهتره چون
‫کاغذبازی لعنتیش همیشه سد راه میشه.
‫چرا بیخیالش نمیشی؟
‫چون نوشیدن خون خوشیِ محضه.
‫کاغذبازی؟
‫انجام تحقیقات قتل، فلان و بیسار.
‫پلیسا خیلی جدّی می‌گیرن.
‫اونو می‌خوری؟
‫تو اصلاً شبیه بابا نیستی، نه؟
‫دیگه نه، نیستم.
‫- باشه. آره.
‫- بهت اعتماد دارم. ‫ آره، باید داشته باشی.
‫بهت میاد.
‫شرط می‌بندم تو یه چیز شاد‌تر انتخاب کردی.
‫اوهوم.
‫قبلاً پلیس بود.
‫خیلی محترم.
‫ایون، متاسفم.
‫نمی‌خوام بری.
‫گاهی فکر می‌کنم اگه بقیه می‌دونستن ‫چقدر عجیب غریبم،
‫جیغ می‌زدن و فرار می‌کردن.
‫می‌دونم چی میگی.
‫با احترامی که برات قائلم، رفیق
‫خانواده شما نرماله.
‫مادرت شیرینی درست می‌کنه.
‫ما یه زمانی نرمال بودیم.
‫وقتی مامانم پیشمون بود.
‫با هم صبحونه می‌خوردیم، بغل، عشق.
‫می‌دونی فکر و ذکر بابام چیه؟
‫خون‌آشاما.
‫فکر می‌کنه همه جا هستن.
‫خیلی عجیبه.
‫آره.
‫زود باش بریم خونه.
‫یه سر می‌ریم کافه
‫و یه چای حبابی می‌خوریم.
‫باشه.
‫اینجوری نگاه نکن، ‫خیلی دنج و راحته.
‫این نقشه‌ی اینجاست،
‫جنگل و رودخونه و همه چی.
‫پیتر همه جا رو علامت زده، ‫مشخص کرده.
‫البته که زده. ایکس چیه؟
‫به گمونم جنازه رهاشده یه پسر نوجوونه.
‫فهمیدم.
‫بابا، بیا بریم.
‫لعنت به نور خورشید.
‫ترتیبش رو دادی؟
‫آره.
‫ممنون.
‫مشکلی نیست. می‌خوای بیای تو؟
‫بوی بد رو ببخشید. بوی منه.
‫زود باید برم.
‫به‌خاطر کلارا به کمکت نیاز داریم، ویل.
‫تا اینکه اوضاع آروم بشه، بعدش میری.
‫نمی‌خوام شک و شبهه‌ای برات پیش بیاد.
‫شک؟
‫تو این شهر جای این چیزا نیست.
‫همه لباسای پشمی پوشیدن،
‫و به خوبی و خوشی زندگی می‌کنن.
‫مثل تو.
‫آره، باشه. دیگه میرم.
‫دانش آموز استورات هارپر
‫از جمعه شب گم شده.
‫پلیس از اهالی شهر تقاضا کرده
‫در صورت داشتن هر گونه اطلاعاتی ‫با اداره‌ی پلیس تماس بگیرند.
‫همیشه کار یه آشناست.
‫آره؟
‫دلیل نمیشه مُرده باشه.
‫شاید غیبش زده.
‫اگه در عرض 24 ساعت پیدا نشه،
‫احتمال مرگش خیلی زیاده.
‫وای خدای من.
‫عجیب اینه که
‫چی؟
‫نباید در موردش حرف بزنم ولی
‫اثری از درگیری پیدا نشده.
‫و فیلم دوربین مداربسته در کار نیست
‫دود شده رفته هوا.
‫- خیلی عجیبه. اوهوم.
‫این با کاری خوشمزه میشه ‫یا یه چیز دیگه بردارم؟
‫[گمشده]
‫چه عکسای خفنی.
‫خودت گرفتی؟
‫خیلی وقت پیش.
‫اینا برای چیه؟
‫برای عکاسی استفاده می‌کنم.
‫هیچی نیست.
‫تو این چیه؟
‫میشه ببینم؟
‫سلول‌های یه قطره خون ـه.
‫عجب.
‫مال یه پروژه مسخره‌س.
‫باید بیشتر برم تو اجتماع، نه؟
‫بیا تو.
‫لورنا؟
‫چه کمکی می‌تونم بکنم؟
‫راستش یه کم ضعف دارم.
‫کل هفته این طور بودم.
‫وقتی می‌ایستم این جور میشم.
‫یکی از روش‌های قدیمیه.
‫اینم از این.
‫خب، طبیعیه.
‫ببین.
‫به گمانم
‫واسه کمبود آهن باشه.
‫هان؟
‫می‌‌تونم ازت آزمایش بگیرم.
‫باشه، یه سوزن کوچیک.
‫سه شیشه می‌گیرم.
‫کلارا!
‫چر استورات اومد دنبالت؟
‫به همون دلیلی که پسرها ‫تو مهمونیا می‌افتن دنبال دخترا.
‫پشت سرت اومد و چی گفت؟
‫سعی کردم با زبون خوش ردش کنم بره ولی
‫چی؟
‫زد زیر گریه.
‫آخه نوشیدنی زیاد خورده بود.
‫خیلی بد بود.
‫تا حالا شده یه پسر جلوتون گریه کنه؟
‫آبروش رفت.
‫بگذریم، گریه کرد و گذاشت رفت.
‫کجا رفت؟
‫برگشت مهمونی.
‫آره، ولی مسئله اینه که
‫بعد از رفتن تو ‫کسی تو مهمونی ندیدتش، کلارا.
‫عه.
‫خب، عجیبه.
‫آره، باید بررسی کنید.
‫کلارا به‌خاطر گم شدن استورات خیلی ناراحته.
‫نه، نیستم.
‫وقتی کسی می‌میره ‫ملت همیشه این کار رو می‌کنن.
‫الکی نمیگم فرشته بود.
‫می‌میره؟
‫چی؟
‫گفتی «وقتی کسی می‌میره».
‫صدای بوق میاد.
‫تایمر خشک‌کنه.
‫ویل، خواهش می‌کنم. ‫پلیس داره از کلارا بازجویی می‌کنه.
‫بد پیش رفت.
‫ازم خواهش می‌کنی؟
‫لطفاً، ویل. بیا و کارتو بکن.
‫فکر می‌کردم یه کار اشتباه،
‫فریبکارانه و غیراخلاقیه.
‫ببین، تو جوونی خیلی پایبند اصول اخلاقی بودم.
‫الان همه میانسالیم!
‫لطفاً کمک کن.
‫راستش داشتیم
‫چند تا سوال می‌پرسیدیم.
‫آره.
‫میشه بیرون منتظر بمونید، آقا؟
‫نه.
‫متاسفم، نمیشه.
‫کلارا رادلی هیچی
‫در‌باره‌ی پسره نمی‌دونه.
‫عجب.
‫واقعاً؟
‫کوفتم نمی‌دونه.
‫اگه در آینده حرفش پیش اومد،
‫براتون خیلی خنده‌داره.
‫وای خدا،
‫در این صورت، ‫بیشتر از این وقتتون رو تلف نکنیم.
‫عذر می‌خوام، آقا و خانم رادلی.
‫کلارا
‫حتماً اشتباه شده.
‫دیگه زحمت کم کنیم.
‫من بدرقه‌تون می‌کنم.
‫وای!
‫خیلی نزدیک بودا.
‫چه خفن بود.
‫ممنون.
‫[کلارا]
‫[روان]
‫[قصابی]
‫خب کار و بار داری؟
‫خیر سرم تحصیلکرده هستم.
‫ادبیات انگلیسی.
‫یه جورایی بازنشسته شدم.
‫خیلی معرکه‌س؟
‫چی معرکه‌س؟
‫نوشیدن خون آدما.
‫اونقدر خوبه که
‫کلمه‌ای برای بیانش وجود نداره.
‫نه، ممنون. همین خوبه.
‫از اینجا بزنیم بیرون؟
‫نوشیدنی خوردی.
‫به عموت بگو اجازه نداری بخوری، باشه؟
‫نیومده براتون الگوی بد بشه.
‫الگوی بد؟
‫حداقل هم و غمش این نیست ‫که همرنگ جماعت بشه.
‫فقط نامرئیه.
‫اون بابات نیست.
‫کاش بود.
‫استورات!
‫استوارت!
‫[عینک]
‫عمو ویل؟
‫چه فرمایشی دارید؟
‫در مورد پرونده استوارت هارپر اطلاعات دارم.
‫قبلاً پلیس بودم، پس
‫اثر انگشت کلارا رادلی روی
‫میگه
‫در مورد
‫کلارا رادلی اطلاعات داره.
‫تا جایی که شنیدم پول زنه بوده.
‫شوهره وانمود می‌کرده پول خودشه، ‫و زنش بهش اجازه داده.
‫هنوز شوکه‌کننده‌ترین خبر رو نگفتیم.
‫استوارت هارپر.
‫بدون شک.
‫خیلی وحشتناکه.
‫مادرش، جولیت رو
‫تو بقالی دیدم.
‫پوست و استخوون شده.
‫فرزندش رو از دست داده.
‫و تازه بچه‌دار شده،
‫مگه نه؟
‫آره. زن بینوا.
‫مادر مجردم هست.
‫نه. واقعاً؟
‫شوهر نداره؟
‫هلن؟
‫من
‫خیلی شرمنده.
‫فکر کنم
‫پس به این میگن تبدیل شدن؟
‫آره. وقتی خون‌آشام کسی رو می‌کشه
‫ولی بعدش قربانی رو تبدیل می‌کنه.
‫چطور تبدیل می‌کنه؟
‫می‌تونی جون قربانی رو
‫با دادن خون خودت بهش نجات بدی،
‫و قربانی خون‌آشام میشه.
‫که به زنجیره اسارت ابدی منجر میشه.
‫آره، زنجیره‌‌ی ابدی اسارت
‫یعنی قربانی همیشه وابسته به
‫خون‌آشامیه که تبدیلش کرده.
‫حتی اگه قربانی
‫قبل از تبدیل شدن کاری به طرف نداشته؟
‫آره.
‫مثل رفاقت.
‫یعنی اگه کسی رو تبدیل کنی ‫طرف به سمتت کشیده میشه.
‫نه، کاملاً برعکسه.
‫تبدیل شدن مانع میشه.
‫واقعاً غم‌انگیزه.
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫احساس وابستگی؟
‫تا ابد.
‫هیچ راه فراری برای قربانی وجود نداره،
‫مگه اینکه تبدیل‌کننده‌ش بمیره.
‫شاهد یه دسته زن بودم
‫که ناخواسته تعریف می‌کردن چطور خانواده‌م
‫زندگی یه خانواده دیگه رو نابود کرده.
‫وای، هلن، کسل‌آوره.
‫چی؟
‫خیلی
‫کسل‌کننده‌س.
‫به نظرم فقط داری ‫عمرت رو تلف می‌کنی، همین.
‫یعنی باید مدام تشنه‌ی خون باشم؟
‫چه فرقی با وضع الانت داره؟
‫[حالا چی کار کنم؟]
‫[کاری کن همه از اون خانواده منزجر بشن. ‫[کلمه کلیدیت شرمساریه.]
‫روان، پنکیک مورد علاقه‌ت رو درست کردم.
‫می‌خوری؟
‫مدرسه دیرم شده.
‫[عجیب‌الخلقه‌ها]
‫روان رو مجبور کردی خون بخوره، ویل!
‫نه.
‫اونو کردی برده‌ی بدبخت خودت،
‫مثل مامان، بابا و تو و
‫من.
‫میگن مرض خانوادگیه، پیتی.
‫باید ون رو تمیز کنی.
‫چرا باید تمیزش کنم؟
‫ازش خوشم میاد.
‫دیوونه شدی؟
‫خودشیفته.
‫با مغز معیوب به دنیا اومدی؟
‫بهت بر خورد که من اول به دنیا اومدم؟
‫ای بابا.
‫یا دلخوری که ضعیف بودی
‫و مجبور شدن بذارنت تو دستگاه؟
‫ضعیف نبودم.
‫بند ناف دور گردنم پیچیده بود.
‫داری چرت میگی، پیت.
‫نئشه‌ای؟
‫پس نئشه‌ای.
‫اگه هلن بفهمه چی؟
‫می‌دونی، بدون مایع‌پاک‌کننده
‫نمیشه پاکش کرد.
‫بابا؟
‫بابا، پاشو!
‫گوشیم رو هک کردی.
‫اون عکس‌ها، زندگی منه، زندگی خصوصیم.
‫برای حفاظت از خودته.
‫نه، نیست!
‫گذاشت رفت.
‫مامان ترکمون کرد.
‫یه زندگی متفاوت می‌خواست.
‫و کاری که باید بکنیم، بابا،
‫باید قبولش کنیم.
‫خانواده رادلی خطرناکن، ‫خون‌آشام هستن، خب؟
‫کلارا رادلی اون پسره رو کشت.
‫مدرک دارم.
‫چه مدرکی؟
‫عینک پسره.
‫اثرانگشتش روش بود!
‫حتماً عینک رو زده به چشمش.
‫نه، نه، نه، اون
‫آره، تمام بچه‌ها عینکش رو زدن. ‫فکر کنم منم زدم.
‫عکسش هست.
‫ببین؟
‫بابا؟
‫زیادی
‫به همه چی مشکوک شدی، خواهش می‌کنم،
‫لطفاً گوش کن.
‫منو ببین. منو ببین، بابا.
‫اثرانگشتم رو بگیر.
‫اگه می‌خوای چک کن ببین رو عینک هست. ‫می‌خوای؟
‫ببخشید.
‫معذرت می‌خوام.
‫عیب نداره. عیب نداره.
‫یه کم ناخوشی.
‫ولی می‌تونی بهتر بشی، خب؟
‫سلام، دکتر.
‫نتیجه آزمایشم اومد؟
‫آره.
‫آهن بدنت کم بود، باید مکمل بخوری.
‫بعداً می‌بینمت.
‫من بیشتر از تو این زندگی رو می‌خواستم.
‫ولی به نظرم وقتشه دیگه تظاهر نکنیم.
‫باشه.
‫حق با توئه.
‫اگه من تبدیلت نکرده بودم،
‫عمراً باهام ازدواج می‌کردی.
‫چی؟
‫با میل خودت اینجا نیستی.
‫به‌خاطر وابستگی اجباری که به من داری
‫پیشم موندی.
‫هرگز از روی عشق نبود.
‫وابستگی بوده.
‫زورکی ازدواج کردیم.
‫پیت، نه، خواهش می‌کنم.
‫یه چیزی هست که باید بگم.
‫دیگه نباید با این وضع زندگی کنی.
‫منم همین طور.
‫هر دومون خواستار
‫عشق تو زندگی هستیم.
‫حس خواسته شدن.
‫تو منو نمی‌خوای، هلن.
‫پیت، نه، به حرفم گوش کن.
‫نوشیدنی می‌خوام.
‫گندش بزنن.
‫کاریش نداشته باش، عجیب‌الخلقه.
‫اوون؟
‫اوون.
‫[ایون: کمک!]
‫وای خدا.
‫عمو ویل!
‫سلام.
‫خیلی ترسیدم. باید حرف بزنیم.
‫من نوشیدنی لازمم.
‫بچه‌های مدرسه حق داشتن.
‫من عجیب‌الخلقه‌م.
‫باید زندانی بشم.
‫واسه جامعه خطرناکم.
‫جامعه‌ستیزم.
‫بیا، این نوشیدنی رو بخور.
‫برات خوبه.
‫خون‌ـش رو مکیدی.
‫بوش رو از تو بطری حس می‌کنم.
‫مُرده؟
‫شلوغش نکن.
‫کلی آدم دیگه هست.
‫روان، بهت گفتم
‫هر وقت و هر کسی رو که دلت خواست ‫خونش رو بخور.
‫مُرده؟
‫احتمالاً.
‫شاید. دندونم یخورده زیادی تو گردنش فرو رفت.
‫خیلی عجیب بود.
‫پس من پیش‌دستی کردم.
‫مثل سگ می‌کشمت!
‫آروم باش، روان.
‫احتمالش بیشتره که من اول بکشمت.
‫ایون!
‫نه!
‫عمو ویل داره روان رو می‌کشه!
‫جریان هلن رو می‌دونم.
‫واقعاً؟
‫طفلکی، پیتی.
‫من اول رسیدم.
‫بهش بی‌حرمتی کردی.
‫منو نمی‌کشی.
‫تو زیردستم هستی.
‫مشاوره پرهیز‌کننده‌گان.
‫تماس شما برای ما مهمه. ‫لطفاً گوشی را نگه دارید.
‫الو! الو!
‫بله، اینجام.
‫وای خدا، اوضاع خیلی بده!
‫داره می‌میره!
‫شرمنده، آقا. ‫برای این کار آموزش ندیدم.
‫خب که چی؟
‫داره می‌میره، و شما خون‌آشامی!
‫نمی‌تونی بگی چی کار کنم؟
‫من فقط برای همدلی اینجام.
‫مجبورم قطع کنم.
‫نه!
‫نه، نه، لطفاً نکن. التماست می‌کنم!
‫التماس می‌کنم. ‫اون پسرمه.
‫اگه می‌خوای زنده بمونه،
‫باید تصمیم بگیری.
‫به خون یه خون‌آشام نیاز داره.
‫می‌تونی بذاری بمیره، ‫یا بدیش دست یه خون‌آشام.
‫بابا.
‫پسرم.
‫بیا اینجا.
‫کمک!
‫بیاید تو!
‫معذرت می‌خوام، بابا.
‫هیس.
‫چیزی نیست.
‫همش راست بود.
‫همین بلا سر مامان اومد.
‫هیس.
‫خوب میشی.
‫خواهش می‌کنم، می‌خوام زنده بمونه.
‫چیزی نیست.
‫می‌خوام زنده بمونه.
‫چیزی نیست.
‫ما میون تمام رموز و اسرارش هستیم.
‫مرتکب اشتباه می‌شیم.
‫دل بکَنیم.
‫زندگی کنیم.
‫هیچی یه جور باقی نمی‌مونه.
‫می‌تونی تو حاشیه زندگی کنی،
‫هر چی دستت بیاد رو قبول کنی.
‫قسمتی از این پازل غول‌پیکر ‫که کاملاً توش جا میشی.
‫حقیقت اینه که نمی‌دونیم ‫برای چی تو این دنیا هستیم.
‫تا اینکه یهویی دلیلش رو می‌فهمیم.