‫نلسون.
‫دور نشو ورا.
‫باشه.
‫نلسون.
‫ورا؟
‫ورا. ورا، عزیزم.
‫دیگه گریه نمی‌کنه.
‫به‌نظرم با نلسون بازی کنیم.
‫ورا؟
‫توله‌سگ نبود.
‫و لطفاً دیگه نلسون صداش نزن.
‫باشه.
‫خب...
‫عزیزم، صبحونه آماده‌ست.
‫همۀ وسایلت رو برای مدرسه جمع کردی؟
‫آره، همه‌چیز آماده‌ست.
‫صبحونه چی داریم؟
‫ورا، وسایلت!
‫حتی کوله‌پُشتیت هم برنداشتی.
‫ببخشید.
‫اگه نور کم و زیاد شد ‫در یخچال رو باز نکن دخترم.
‫دیروز توافق کردیم.
‫ولی من گرسنه‌مه!
‫چی برام درست می‌کنی؟
‫پیتزا.
‫پیتزا؟
‫دو شب پشت هم؟ بی‌خیال.
‫خیلی‌خب، پیتزا و سالاد.
‫پیتزا، سالاد، حموم ولی گوشی بی‌گوشی،
‫یا سالاد، گوشی، حموم ولی پیتزا بی‌پتیزا؟
‫پیتزا رو ترجیح می‌دم.
‫دختر باهوش.
‫- پس برو حموم کن. ‫- خیلی‌خب.
‫سلام ویکتور.
‫- وقتی کارت تموم شد بهم خبر بده. ‫- باشه مامان.
‫خب می‌خواستم بهت زنگ بزنم...
‫که بگم جلسات مشاورۀ ورا چطور می‌گذره.
‫کارلوس می‌گه پیشرفت داشته.
‫بیشتر حرف می‌زنه، ‫با زندگی جدیدش بیشتر وفق پیدا کرده.
‫از خونۀ جدیدش خوشش میاد، ‫که خیلی باعث خوشحالی منه.
‫ولی خب...
‫اینو از قبل می‌دونستی. ‫موضوع تکراری ماریاناست.
‫[ویکتور: ‫مشغولم، بعداً باهات صحبت می‌کنم.]
‫[چیزی دربارۀ سگ گفت؟]
‫[چند جلسۀ دیگه‌ش مونده؟]
‫من گزینۀ سوم رو انتخاب کردم.
‫- می‌دونی گزینۀ سوم چیه؟ ‫- نه.
‫من تو رو...
‫تا ابد دوست دارم.
‫- انتها نداره؟ ‫- نه انتها نداره.
‫چطوره بریم بخوابیم
‫و نهنگ‌ها رو بذاریم واسه فردا؟
‫قبوله؟
‫شب‌بخیر.
‫ورا.
‫ورا، عزیزم، برو بخواب لطفاً.
‫ورا؟
‫متوجهم ماخو،
‫ولی صندوق واسه ما نیست.
‫حتماً صاحب قبلی خونه ‫فراموش کرده با خودش ببره،
‫و وقتی که متوجه بشن، ‫می‌خوان پسش بگیرن.
‫خیلی‌خب. باهام تماس بگیر. مرسی.
‫یه چیز دیگه. ‫برق هنوز درست کار نمی‌کنه.
‫می‌تونی یکی رو بفرستی درستش کنه؟
‫مرسی.
‫خداحافظ.
‫خانم، آقای ویکتور اینجاست.
‫آره پدرو، بذار بیاد داخل.
‫خیلی‌خب خانم.
‫مرسی.
‫عزیزم!
‫بابات اومده!
‫ورا؟
‫سلام.
‫لباس‌هاش رو با دو تا پیژامه جمع کردم.
‫و فانتی، مگه نه؟
‫- فانتی. ‫- فانتی.
‫اوه، فانتی. ورا!
‫نمی‌خوایم که اتفاق هفتۀ پیش تکرار بشه.
‫نه، نمی‌خوایم. داره با خودش میاردش.
‫- بابایی! ‫- عزیزم!
‫بیا اینجا.
‫- بیا اینجا. ‫- دارم میام.
‫ببین برات چی درست کردم.
‫- برای منه؟ ‫- آره.
‫عزیزم، این معرکه‌ست. ممنون.
‫هی، آمادۀ یه آخرهفتۀ فوق‌العاده هستی؟
‫آره، خیلی هم آماده‌م.
‫آره؟ باشه، اول می‌ریم...
‫پیش اسب‌ها.
‫اول می‌ریم کارهای اتاقت رو تموم کنیم.
‫باشه، ولی فقط من و تو.
‫آره، و ماریانا هم یه کم بهمون کمک می‌کنه.
‫ماریانا...
‫پس ترجیح می‌دم نیام.
‫- چی؟ ‫- من پیش مامان می‌مونم.
‫قرارمون رو یادت بیار.
‫ولی مامان، همه‌چیز توافقیه!
‫گفتی این آخرهفته تنهاییم،
‫و می‌ریم اسب‌ها رو می‌بینیم.
‫- چرا بهم دروغ می‌گی؟ ‫- خب برنامه‌ها عوض می‌شن.
‫برنامه‌ها عوض می‌شن عزیزم.
‫درضمن، عوض کردن برنامه‌ها ‫کار افراد باهوشه، درسته؟
‫زود باش عزیزم. بیا بریم.
‫خوش بگذره.
‫تو می‌تونی فیلم امشب رو انتخاب کنی،
‫و منم پاپ‌کورن درست می‌کنم.
‫- خیلی‌خب؟ ‫- هی...
‫تو اونا رو مجبور می‌کنی همه‌جا با هم باشن. ‫نمی‌تونی یه روز از ماریانا دور باشی؟
‫فقط بهش دروغ نگو.
‫بهش دروغ نمی‌گم.
‫یادت هم نره که به کارلوس زنگ بزنی.
‫هروقت تونستم...
‫بهش زنگ می‌زنم.
‫با مامانت خداحافظی کن.
‫بگو: «خداحافظ مامان.»
‫الو؟
‫می‌دونی واسه کیه؟
‫ولی باید یه صاحبی داشته باشه دیگه.
‫آره.
‫خودم انجامش می‌دم پس.
‫خداحافظ.
‫«دارو به افزایش آستانۀ تحمل درد ‫زیر شکنجه کمک می‌کنه.»
‫«آستانۀ تحملی که ترس از مرگ ‫برانگیخته می‌کنه، منو شگفت‌زده می‌کنه.»
‫«طرز نگاه زمانی که می‌دونی ‫کنترل رو از دست دادی می‌شناسم.»
‫«قدم آخر.»
‫«ذهنشون ایستادگی می‌کنه، بدنشون نه.»
‫«زمان مرگ! ۳:۳۴ صبح.»
‫بله؟
‫همه‌چیز مرتبه.
‫چی؟
‫نمی‌تونی خودت رو ‫با یه دختر ۸ ساله مقایسه کنی.
‫چی شده؟ حالش چطوره؟
‫سلام عزیزم. حالش خوبه.
‫- دستش چی؟ ‫- دستش هم مشکلی نداره.
‫دکتر داره بهش بخیه می‌زنه.
‫- یه بُرش کامل بود. ‫- یه بُرش کامل؟
‫آره، خیلی متأسفم.
‫یهویی پیش اومد.
‫رفتم سمت یخچال و تا برگشتم...
‫چی؟ اون پیش تو نبود؟
‫نه، نبود.
‫پیش من بود ‫چون می‌خواستیم با هم ناهار درست کنیم.
‫- مطمئن شدم که چاقوها رو کنار گذاشتم. ‫- ولی همه‌شون رو نه.
‫ببین، اُلگا.
‫- اون بهت گفت که اونا رو گذاشت کنار. ‫- ببخشید.
‫می‌تونی یه کم آب برامون بیاری؟
‫نگران نباش. از این اتفاقات می‌افته.
‫پیش منم که بوده چند بار به خودش آسیب زده.
‫آره،ولی جوری بود که کارش به بیمارستان بکشه؟
‫نه، اینجوری نبود.
‫چی شد؟
‫راستش واقعاً نمی‌دونم.
‫واسه خودمم واضح نیست.
‫داشتم شروع می‌کردم به آشپزی
‫و بهم گفت که می‌خواد پیاز رو پوست بکنه.
‫بهش گفتم که اجازه نداره، و کار خطرناکیه، ‫و خواهش کردم چاقو رو بذاره کنار.
‫ولی نذاشت کنار؟
‫نه، نذاشت کنار.
‫رفتم پیشش، چاقو رو گرفتم، ‫گذاشتمش تو کشو،
‫رفتم سمت یخچال...
‫و وقتی که برگشتم،
‫اون خودش رو بُرید.
‫پس چاقو رو برداشت و خودش رو برید؟
‫به همین راحتی؟
‫ورا رودریگز چاواریا.
‫این کار رو عمداً کرد؟
‫نمی‌دونم.
‫نه، مطمئناً عمدی نبود.
‫نه، البته که نه.
‫- ظهرتون بخیر. من دکتر مندیولا هستم. ‫- سلام.
‫لطفاً همراهم بیاید.
‫می‌دونم که بچه‌ها خیلی ناآرام هستن، ‫و چندان هم صبور نیستن،
‫ولی خیلی مهمه که به دستش فشار نیاره.
‫نه باید چیزی بنویسه و نه نقاشی بکشه. ‫سعی کنین وادارش کنین با دست چپش غذا بخوره.
‫سه روز دیگه ببرش پیش دکترش. باشه؟
‫باشه.
‫- ممنون. ‫- نه، من ممنونم. ببخشید.
‫می‌خواد با من بیاد ولی نمی‌تونه.
‫- نمی‌تونه بیاد خونه. ‫- چرا؟
‫یه بوی شدیدی میاد. ‫یه نشتی گاز هست که هنوز درستش نکردم،
‫و چون سریع اومدم بیمارستان...
‫گمونم الآن هیچ کس نمی‌تونه کمکم کنه.
‫من می‌تونم کمکت کنم.
‫چی احتیاج داری؟
‫خب...
‫یه جا که بمونم.
‫اگه بخوای می‌تونی بیای پیش ما بمونی.
‫مشکلی نیست.
‫من می‌تونم برم پیش برندا. ‫هنوز یه تعداد از وسایلم پیش اونه.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫باید استراحت کنم.
‫- آره، ولی... ‫- تو هم باید استراحت کنی.
‫اینجوری به نفع همه‌مونه.
‫فردا براتون صبحونه میارم.
‫- خداحافظ اُلگا. ‫- خداحافظ.
‫اون داره از خونه می‌ره؟
‫واقعاً؟
‫بعداً برات توضیح می‌دم، باشه؟
‫اینم آبی که خواسته بودی.
‫این یکی بدون پنیره.
‫- واقعاً؟ ‫- می‌خوام وزن کم کنم.
‫- می‌خوای وزن کم کنی؟ چرا؟ ‫- آره.
‫و این یکی؟ جغد جاش اینجاست.
‫اون درست نیست.
‫ورا، ورا، ورا، ورا. ویکتور!
‫عزیزم، به دستت فشار نیار. ‫خودت رو بدجوری بریدی.
‫- ولی درد نداره. ‫- ولی فشار بیاری درد می‌گیره.
‫چجوری خودت رو بریدی؟
‫عزیزم، برو تو پذیرایی و یه فیلم انتخاب کن.
‫- ما هم میایم اونجا. باشه؟ ‫- باشه.
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫تو داری چی‌کار می‌کنی؟
‫حرف می‌زنم باهاش.
‫واسه چی؟
‫منظورت از «واسه چی» چیه ویکتور؟
‫آره، می‌خوای دربارۀ چی حرف بزنی؟
‫اون تو یه مرحله‌ای از زندگیشه ‫که دوست نداره با کسی حرف بزنه.
‫متوجه این قضیه نیستی؟
‫اون نمی‌خواد حرف بزنه.
‫ولی باز هم هر دوشنبه می‌ره مشاوره
‫چون تو می‌خوای این کار رو بکنه. ‫باشه، دیگه بسه.
‫اگه خودش نمی‌خواد حرف بزنه، ‫پس مشکلی نداره.
‫کجاش مشکلی نداره ‫اگه خودش دست خودشو بریده باشه؟
‫چیزی نیست. ‫یه حادثه بود.
‫اگه یه حادثه نبود چی؟
‫ویکتور، تو که اونجا نبودی. ‫تو نمی‌دونی چه اتفاقی افتاده.
‫داری بهش سخت می‌گیری.
‫با این فکر که اون باید با تو، ‫من و مشاور حرف بزنه.
‫بسه دیگه. بس کن.
‫اتفاقی که سر سگ افتاد یه حادثه نبود.
‫و از اون به بعد دیگه با کسی حرف نزده.
‫می‌دونی چیه اصلاً؟
‫دفعۀ بعد که اتفاق بدی بیفته، ‫دیگه بهت نمی‌گم.
‫خب، پس مطمئن شو که دیگه اتفاق بدی نمی‌افته.
‫[حوادث ماوراطبیعی]
‫بفرما.
‫مرسی.
‫نمی‌خوای بیشتر غذا بخوری؟
‫نه، برم ببینم می‌تونم ‫نشتی گاز رو درست کنم یا نه.
‫منم باهات میام.
‫نه عزیزم، تو پیش بابا بمون.
‫- سلام. ‫- نه، من باهات میام.
‫عزیزم، تو پیش بابا بمون، باشه؟
‫به این زودی می‌ری؟
‫آره. خوشمزه به نظر میاد.
‫- چی هست؟ ‫- امتحان کن خوشمزه‌ست.
‫سلام.
‫پیش تو بمونه ‫تا باهات تماس بگیرم، باشه؟
‫- تا باهام تماس بگیری؟ ‫- بهت خبر می‌دم کِی نشتی درست شده.
‫- اون قبول نمی‌کنه. ‫- ویکتور، خواهش می‌کنم.
‫- قبول نمی‌کنه. ‫- خواهش می‌کنم ازت.
‫- بابت نون ازت ممنونم ماریانا. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- خداحافظ. ‫- روز خوبی داشته باشی.
‫سلام.
‫همه‌چیز مرتبه؟
‫نه.
‫راستش نمی‌دونستم از کی کمک بخوام.
‫لطفاً با من بیا داخل خونه.
‫حرفم رو باور نمی‌کنی.
‫مسئله این نیست که حرفت رو باور نمی‌کنم.
‫گفتی یکی از اینا کنار سطل آشغاله ‫ولی نبود.
‫حتماً کامیون حمل زباله با خودش برده.
‫خیلی‌خب، آره.
‫باورش سخته.
‫نمی‌فهمم، ولی حالا که اینجاییم. ‫بیا بریم بالا.
‫داری سرگیجه می‌گیری.
‫- یه‌کم. ‫- بیا بریم یه کم آب بخوریم.
‫نه، وایستا.
‫- چطور ممکنه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫به خدا نمی‌دونم.
‫داخلش چیه؟
‫یه سری وسیله.
‫دفترچه، برنامه. وسایل شخصی.
‫شخصی؟ واسه کی؟
‫انگار اصلاً جعبه مال کسی نیست.
‫مطمئم وقتی اومدیم اینجا داخلش خالی بود.
‫یه لحظه شک کردم، ‫ولی قسم می‌خورم خالی بود.
‫- کارلوس؟ ‫- اون چی بود؟
‫- شنیدیش؟ ‫- چی بود؟
‫مارتین مونیوز آرائوخو.
‫قربانی این مجله‌ست.
‫- سن؟ ‫- ۳۲.
‫اینجا هم نیست.
‫انگار اصلاً قربانی‌ای وجود نداشته.
‫تو اینترنت چیزی ازشون نیست.
‫به‌نظرت اینا واقعیه؟
‫همۀ اون آدم‌ها به قتل رسیدن؟
‫ببین.
‫«۳:۴۹، اونا هوشیاری‌شون رو از دست دادن.
‫دوز رو به ۲۰۰ رسوندم.»
‫«۴:۱۴، شروع می‌کنن به تشنج کردن.»
‫«زمان مرگ ساعت ۶:۳۵.»
‫جزئیاتش خیلی زیاده ‫که بخوایم بگیم تخیلیه، مگه نه؟
‫اگر این کار رو نکرده باشه، اگه کسی رو ‫نکُشته باشه، قطعاً می‌خواسته این کار رو بکنه.
‫فکر نکنم تخیلی باشه.
‫و اون خیلی راجع‌به گذشته‌ش نوشته.
‫مخصوصاً دربارۀ یه لرزش.
‫«همه‌چیز داشت می‌لرزید.
‫«جایی که زندگی می‌کردم، با کسانی که ‫زندگی می‌کردم و طوری که زندگی می‌کردم.»
‫«زندگیم واسه خودم نبود. ‫من بهشون اخطار دادم. هرگز دروغ نگفتم.»
‫«من یه نظم می‌خواستم، یه راه‌حل.»
‫«دنبالش بودم، ولی گیرم نیومد.»
‫«مجبور بودم خودم انجامش بدم.»
‫«لرزش همه‌چیز رو تأیید کرد.»
‫«مجبور بودم کنترل رو دست خودم بگیرم.»
‫«خوشبختانه اینکه باعث مرگ کسی بشی، ‫همیشه قتل محسوب نمی‌شه.»
‫کل پس‌اندازم رو صرف خرید ‫این خونه کردم، لعنت بهش.
‫حالا چی‌کار کنم؟
‫می‌تونم ببینم؟
‫- قهوه می‌خوای؟ ‫- آره، ممنون.
‫داشتم فکر می‌کردم...
‫که این دفترچه‌ها رو ‫به یکی از دوستام نشون بدم.
‫راستش اون معلم منه.
‫یه خط‌شناسه.
‫خب؟
‫نمی‌دونم.
‫فکر می‌کنم اگه نویسنده رو شناسایی کنیم، ‫می‌فهمیم که باید چی‌کار کنیم.
‫نمی‌دونی که خط‌شناسی ‫می‌تونه چه جزئیاتی رو آشکار کنه.
‫نمی‌دونم. مطمئن نیستم.
‫لازم نیست جزئیات ماجرا رو به خط‌شناس بگم.
‫احتیاجی هم نیست بگم از کجا آوردیمشون.
‫ببین، اون یه راهنماست. ‫می‌تونه بهمون ایده بده...
‫نمی‌دونم، ‫مثلاً از زاویۀ دید اون ماجرا رو می‌بینیم.
‫خانم، آقای ویکتور اومده.
‫لعنتی، ویکتور و دخترم اومدن اینجا.
‫چی؟
‫صندوق.
‫باید صندوق رو قایم کنیم.
‫بذار بیان داخل.
‫کمک کن صندوق رو قایم کنم.
‫چیه؟
‫باید منو قایم کنی نه صندوق.
‫فکر نکنم ویکتور و ورا دوست داشته باشن ‫منو تو آشپزخونۀ تو ببینن...
‫ترتیب صندوق رو بده.
‫اُلگا، نذار ویکتور بیاد داخل.
‫مامانی!
‫وریتا.
‫چی شد؟
‫نمی‌تونستی جواب تلفنت رو بدی؟
‫- حواسم بهش نبود. ‫- می‌دونستم.
‫تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫می‌خواستم پیش تو باشم.
‫مراقبت کردن از دخترت کار پیچیده‌ایه؟
‫اسم نشتیِ گاز چیه؟
‫نه.
‫نمی‌خواستم برنامه‌ت رو خراب کنم، ‫ولی تلفنت رو جواب بده.
‫نه، خواهش می‌کنم. موضوع این نیست.
‫اون تو رو تحت کنترل خودش گرفته. ‫بده‌ش به من.
‫به نشتی گاز از طرف من سلام برسون.
‫ورا، عزیزم، باید یه چیزی بهت بگم.
‫اون نامزدته؟
‫- نه، البته که نه. ‫- نه عزیزم، البته که نه.
‫اونو خبر کردم چون به کمکش نیاز داشتم.
‫چرا؟
‫دستت چی شده؟
‫یه حادثه پیش اومد.
‫چه بلایی سرش اومده؟
‫دیروز دستش رو بُرید.
‫اونا دارن با هم زندگی می‌کنن.
‫که اینطور.
‫سلام مامان.
‫کارلوس اومد که به وسایل من نگاه بندازه؟
‫چی؟
‫آره، اومد که به وسایل من نگاه بندازه؟
‫نه عزیزم، چرا این فکر رو می‌کنی؟
‫اومد به من کمک کنه.
‫واسه چی؟
‫خب، واسه اینکه پیشم باشه.
‫یه کم ترسیده بودم.
‫خب، دفعۀ بعد می‌تونی به من بگی،
‫من میام اینجا پیشت.
‫و ازت مراقبت می‌کنم.
‫نه عزیزم، من از تو مراقبت می‌کنم.
‫مامانی؟
‫خوابم میاد. می‌شه بخوابیم؟
‫آره بخوابیم.
‫می‌شه بغلم کنی؟
‫آره بغلت می‌کنم.
‫سلام کارلوس.
‫اون بُروزش داد.
‫دور نشو ورا.
‫ورا. ورا. عزیزم.
‫نه!
‫هی.
‫هی، صبر کن. نرو.
‫نرو. بذار کمکت کنم.
‫آقا، لطفاً برید. همین حالا.
‫- واقعاً می‌گم. ‫- بابا.
‫- برو. ‫- آروم باش.
‫- بابا. ‫- من دارم بهت می‌گم برو.
‫- اون حیوون داره عذاب می‌کشه. ‫- بده‌ش به من.
‫من مسئولیتش رو قبول می‌کنم. ‫اونو نده به دختره.
‫خانم، بهش بگو که می‌تونم کمک کنم. ‫من مسئولیتش رو قبول می‌کنم.
‫نگران نباش.
‫حالا دیگه گریه نمی‌کنه.
‫ورا؟
‫اگه کارت اشتباه بود چی؟
‫ممکنه بود باعث بشی نلسون بیشتر درد بکشه.
‫کار درست رو کردم.
‫به‌نظرت پدر و مادرت نمی‌تونستن ‫کار درست رو بکنن؟
‫پدر و مادرم هیچ کاری نمی‌کردن.
‫اون مَرده بهمون گفت که نذاریم عذاب بکشه، ‫و اونا هیچ کاری نکردن.
‫باشه.
‫واسه همینه که پدر و مادرت ‫تو نقاشیت به پُشت هستن.
‫چون هیچ کاری نکردن.
‫اگه اونا داشتن نگاهت می‌کردن ‫اون کار رو می‌کردی؟
‫چون وقتی دستت رو بریدی ‫شرایط همینجوری بود.
‫هیچ کس تو رو نگاه نمی‌کرد، درسته؟
‫تقصیر ماریانا بود.
‫اون نمی‌تونه ازم مراقبت کنه.
‫واسه همین دستت رو بُریدی.
‫که ثابت کنی اون نمی‌تونه ازت مراقبت کنه.
‫بابام باید ازم مراقبت کنه. نه اون.
‫و اون یه حادثه بود.
‫می‌خوای درباره‌ش حرف بزنیم؟
‫نه.
‫همه‌چیز خیلی سریع پیش اومد.
‫هیچ‌کدوممون نمی‌دونستیم چی‌کار کنیم.
‫ببین، من تصمیم نمی‌گیرم ‫که چه کاری درسته و چه کاری غلطه،
‫ولی ورا خواست که یه سگ خون‌آلود رو ‫تو بغلش بگیره و تو هم دادیش بهش.
‫ویکتور داد بهش.
‫خیلی‌خب، آره، ویکتور دادش بهش.
‫ولی من از تو انتقاد نمی‌کنم.
‫مشکل اینه؟ ‫چون ما مسئولیت رو دادیم به اون؟
‫آره، یه جورایی مشکل همینه.
‫ببین، الآن ورا داره الگوهای رفتاری‌ای ‫که بیشتر دوست داره رو می‌سازه.
‫آره، داریم بهش اجازه می‌دیم ‫که هویت خودش رو بسازه.
‫نه، این هویتش نیست.
‫اون داره شرایطش رو تحمیل می‌کنه ‫و همه ازش اطاعت می‌کنن.
‫اون هیچ اشتباهی تو کارش نمی‌بینه. ‫از نظر منطقی، دلیلش اینه که کسی سؤالی ازش نمی‌پرسه.
‫نمی‌تونم بهش بگم اشتباه می‌کنه ‫وقتی که کارش اشتباه نیست.
‫وقتی چاقو می‌گیره دستش می‌تونی بهش بگی.
‫ببین.
‫طلاقتون یه شکاف به‌وجود آورده ‫که ورا می‌تونه کنترل رو دستش بگیره.
‫و الآن سن درستی برای این کار نیست.
‫می‌تونی اینو واسه ویکتور توضیح بدی؟
‫بیا، اینجاست.
‫پس اونا همه کُشته شدن؟
‫آره، قطعاً.
‫بذار توضیح بدم.
‫آلیسیا کلاینبرگ و امانوئل آرگوئلو ‫تا الآن مُردن.
‫شکنجۀ مارتین مونیوز تازه شروع شده.
‫اون هنوز کُشته نشده.
‫ولی یه قربانی دیگه هم هست.
‫کسی از گذشته‌های دورش...
‫یا دایرۀ آشنایانش.
‫ولی غیرارادی یا تصادفی بود.
‫یا اینکه بدون برنامۀ قبلی بود.
‫این زن غرق در رنجه.
‫همه چیز رو داره.
‫درد، ناراحتی و خشم.
‫صبر کن. اون یه زنه؟
‫آره، زنه.
‫حدود 40 ساله‌س.
‫اون زندگی مخفیانه‌ای داره. ‫بااحتیاط زیاد،
‫ولی کاملاً با جامعه وفق پیدا کرده.
‫می‌دونین منظورم چیه؟
‫آره، سعی می‌کنه عادی جلوه کنه.
‫ولی عادی نیست.
‫ولی این خود واقعیشه.
‫این دفترچه صادقانه‌ترین مکالمات اونه.
‫می‌تونیم بفهمیم اون کیه؟
‫نه، اینجا مشخص نیست.
‫ولی می‌تونین شروع کنین دنبال زنی بگردین
‫که معلولیت جسمی داره.
‫چون جوری که خودکار ‫رو دستش می‌گیره عجیب‌غریبه.
‫یه جوری مثل این.
‫به‌نظرت هنوز می‌تونیم پیداش کنیم؟
‫البته.
‫این نوشته تازه‌س. ‫این دفترچه تازگی نوشته شده.
‫چی؟ اینا واسه چندین سال پیش نیست؟
‫نه، این نوشته‌ها تازه‌ست.
‫اون تازه داره یاد می‌گیره چطور بنویسه؟
‫نه، اون یه آدم بالغه.
‫اون معلم ابتداییه.
‫معلم ابتدایی؟
‫با این سطح از معلومات درمانگاهی؟
‫یا شاید بیشتر از اون چیزی ‫که ما فکرش رو می‌کنیم آدم کُشته.
‫- اون مورد تو گوادالاخارا رو یادته؟ ‫- ببخشید.
‫ببخشید. شرمنده.
‫حالت خوبه؟
‫اون باید بره پیش باباش.
‫حداقل واسه امروز. ‫اون نباید پیش من بمونه، ولی...
‫به ویکتور چی بگم؟ ‫بگم بیا ببرش؟ به همین راحتی؟
‫لعنتی، ورا ازم متنفر می‌شه.
‫صبر کن، من به ویکتور پیام می‌دم.
‫من ازش می‌خوام که بره مدرسه دنبالش ‫و فردا بیاردش پیش تو.
‫باشه، تموم شد.
‫من و ورا با یه قاتل زندگی می‌کنیم؟
‫نه دقیقاً.
‫ولی خودت که شنیدی چی گفت، مگه نه؟
‫هنوز تو دفترچه چیزی نوشته می‌شه.
‫اتفاقات عجیبی داره تو خونۀ من می‌افته، ‫و اون صندوق هنوز اونجاست.
‫من دخترم رو آوردم تو خونۀ یه قاتل؟
‫یادت باشه هر روز بیشتر از دو تا نخوری.
‫هر 12 ساعت یکی بخور.
‫باشه.
‫چطوره بری یه دوش بگیری؟
‫سعی کن استراحت کنی. ‫من کمکت می‌کنم.
‫ممنون کارلوس.
‫اُلگا، چی شد؟
‫اونجاست.
‫اون اونجاست.
‫اون اونجاست، تو اتاقم.
‫تو اتاقه...
‫«وضعیت روان‌پریشی شیدایی‌ای ‫که مارتین باید بهش برسه
‫تو 72 ساعت آینده رخ می‌ده.»
‫اُلگا؟
‫داری چی‌کار می‌کنی؟ چی شده؟
‫اون داره به نوشتن تو دفترچه ‫دربارۀ مارتین ادامه می‌ده.
‫«بالأخره خودم رو تو نگاهش دیدم، ‫تو ترس اون نگاه...»
‫اون اینجاست.
‫اون داره مارتین مونیوز آرائوخو ‫رو همین الآن می‌کُشه.
‫کارلوس، اینو تو دفترچه گفته.
‫«علائم حیاتیش داره کاهش پیدا می‌کنه.»
‫آروم باش.
‫من اونو دیدم کارلوس.
‫لعنتی، زخمش خیلی عمیقه.
‫گمونم باید بری دکتر.
‫قسم می‌خورم دیدمش.
‫- ببین... ‫- تو اتاق دیدمش، قسم می‌خورم.
‫نمی‌گم که ندیدی.
‫ولی حرفم رو باور نمی‌کنی.
‫بهت شک ندارم، ‫ولی داروی سنگینی هم بهت دادم که بخوری.
‫منو ببین.
‫این منم.
‫دفتر خاطرات اینو می‌دونست.
‫می‌دونست که اَبروم زخمی می‌شه.
‫یا خودش باعثش شد.
‫نمی‌دونم چی بگم. ‫هیچ نظری ندارم.
‫می‌خوام دنبال مارتین مونیوز بگردم.
‫و به نظرت چی پیدا می‌کنیم؟
‫نمی‌دونم. یه سرنخ؟
‫خانواده‌ای، آشنایی؟
‫هرچیزی.
‫سلام؟
‫- چطوری؟ ‫- سلام.
‫- ظهرتون بخیر. ‫- سلام کوچولو.
‫چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫از ادارۀ ثبت تجاری اومدیم.
‫دنبال صاحب اینجا می‌گردیم، ‫مارتین مونیوز آرائوخو.
‫کی؟
‫من ماریا آرائوخو هستم، ‫صاحب رستوران.
‫گفتین شما کی هستین؟
‫ما از ادارۀ ثبت تجاری اومدیم، و...
‫شما آرائوخو هستین؟
‫ما دنبال آقای مارتین هستیم.
‫مارتین.
‫- برو یه‌کم با صندلی‌ها بازی کن، باشه؟ ‫- باشه.
‫اون مارتینه؟
‫شوهر سابقم شما رو فرستاده، درسته؟
‫صبر کنین، ببخشید.
‫مارتین اون بچه‌ست؟
‫اون عوضی دست بردار نیست.
‫خوآن!
‫ناراحت نشو، ما داریم می‌ریم.
‫خانم؟
‫بیا بریم.
‫چه خبره کارلوس؟
‫این یه شوخیه.
‫درسته؟
‫من هیچی نمی‌فهمم، وایستا.
‫دفتر خاطرات می‌گه ‫اون بچه تو ۳۲ سالگی می‌میره.
‫ولی اون هنوز اتفاق نیفتاده، ‫اما داره الآن اتفاق می‌افته.
‫دفتر خاطرات می‌گه اون مَرد خیلی بزرگ‌تره.
‫اگه اون زن معلم نباشه ‫و داره یاد می‌گیره چطور بنویسه چی؟
‫به دستت فشار نیار عزیزم.
‫ولی مامان...
‫تا وقتی زخمت خوب نشده، ‫نباید چیزی بنویسی یا نقاشی بکشی.
‫ولی دیگه درد نمی‌کنه.
‫عزیزم...
‫بابات اومده.
‫- بابام؟ بریم ببینیم. ‫- بابات اومده!
‫بابام!
‫- وای، اون بیرون پیداش کردم. ‫- چه عجیب.
‫آره، کمک کن در رو ببندم لطفاً.
‫- باشه. ‫- وگرنه جغدها میان داخل.
‫این یه هدیه از طرف من و ماریاناست. ‫بگو مرسی.
‫چه خوشگله.
‫خوشگله؟ ‫چه خوب که خوشت میاد.
‫آره. ببینش مامانی!
‫و کلی هم جا داره. ‫حیوون‌های عروسکی و رنگارنگ داره...
‫- اسباب‌بازی، کمان. ‫- اُلگا.
‫- بازش کن. ‫- ببین مامانی.
‫خیلی جا داره...
‫هیچ کدوم از این وسیله‌ها رو می‌شناسی؟
‫مطمئنی؟
‫«زمان مرگ ۲:۴۸.»
‫- ورا خونه‌ست؟ ‫- آره.
‫- خیلی‌خب. ‫- طبقۀ بالاست.
‫چی شد؟
‫مارتین مُرده.
‫ورا اونو کُشته.
‫کِی...
‫کِی تبدیل به همچین آدمی شد؟
‫من چه اشتباهی کردم؟
‫- کارلوس، چه اشتباهی کردم؟ ‫- هیچی.
‫تو هیچ اشتباهی نکردی.
‫اون چهار روز داشت شکنجه می‌شد.
‫چهار روز.
‫حتی به فکر تموم کردن کارش هم نیفتاد.
‫ورا هیچ کاری نکرده.
‫ولی تو آینده می‌کنه.
‫ورایی که من تو جلسات مشاوره می‌بینم ‫همچین آدمی نیست.
‫دخترت قاتل نیست.
‫اون یه بچۀ ۸ ساله‌ست ‫که داره یاد می‌گیره احساساتش رو کنترل کنه.
‫و خوبه که ما اینو می‌دونیم.
‫چرا خوبه؟
‫چون می‌تونیم کمکش کنیم.
‫چطوری؟
‫یه زمانی، تصادفی یا شانسی،
‫ورا باعث مرگ کسی می‌شه.
‫و مشکل همینه.
‫چون به این کار علاقۀ شدید پیدا می‌کنه.
‫ولی ما می‌تونیم جلوش رو بگیریم.
‫باید بفهمیم...
‫اون می‌خواد چه کسی رو و کِی بُکُشه.
‫زمانی که لرزش اصلی اتفاق می‌افته.
‫لرزشی که باعث شروع همه‌چیز می‌شه.
‫اگه قربانی اولش سگش بود چی؟
‫نه، اون یه انسان رو کُشته.
‫یه انسان بالغ نزدیک بهش.
‫اون مرگ تصادفی...
‫تو جوونیش رخ می‌ده، ‫وقتی که هنوز بچه بود.
‫اون هنوز تمایلی به کُشتن نداشت.
‫غریزۀ قاتل که تو کل متن به وضوح دیده می‌شه
‫از جای دیگه نشئت می‌گیره.
‫من هیچی نمی‌فهمم.
‫یکی سعی می‌کنه اونو بُکُشه.
‫و این باعث تحریک رفتار سادیسمی اون می‌شه.
‫ولی کی سعی می‌کنه اونو بُکُشه؟
‫تو زمان بچگیش این اتفاق پیش میاد ‫یا تو بزرگسالی؟
‫بعد از کُشته شدن اولین قربانیش پیش میاد، ‫ولی تو همون زمان‌هاست.
‫همون سنین پیش میاد. ‫هنوز یه دختربچه‌ست.
‫واقعاً متأسفم،
‫ولی باید برم.
‫باشه.
‫- باشه، ممنون آنریا. ‫- ممنون.
‫و کارلوس مراقب کاری که داری می‌کنی باش، خب؟
‫- باشه. ‫- خداحافظ.
‫مرسی آندریا.
‫تکان‌دهنده‌ست، مشکل همینه.
‫ولی واقعاً باحاله.
‫من ننداختمش.
‫می‌خوام بندازمش.
‫یه انسان بالغ نزدیک بهش.
‫اون مرگ تصادفی...
‫تو جوونیش رخ می‌ده،
‫وقتی که هنوز بچه بود.
‫[ویکتور]
‫اونا کی هستن؟
‫اون طرفیه بابامه.
‫- باباته؟ ‫- آره، بابامه.
‫خب چرا انقدر کوچیکه؟
‫[کارلوس]
‫ببین. تو این نقاشی عادیه.
‫دوست‌داشتنیه.
‫- هی، وریتا. ‫- بگو.
‫و این دختر کیه؟
‫دختر نیست، اون ماریاناست.
‫چی‌کار باید بکنم که دیگه تو اون خونه نرم؟
‫دختر کوچولوی من.
‫هیچی.
‫لازم نیست هیچ‌کاری بکنی، فهمیدی؟
‫واسه هیچ‌کس، هرگز.
‫مامانی؟
‫می‌شه پیش تو بخوابم؟
‫آره عزیزم. بیا.
‫بیا.
‫آره، شش روز شده، آره.
‫مریض بود، ‫واسه همین نیاوردمش مدرسه.
‫نه، فقط به‌خاطر اینکه تو می‌خوای ‫باهاش حرف بزنی بیدارش نمی‌کنم.
‫ویکتور...
‫الو؟
‫ورا؟
‫ورا، صدام رو می‌شنوی؟
‫منم، مامانت.
‫عزیزم، می‌خوام کمکت کنم.
‫ولی باید بدونم چی شده.
‫«لرزش» چیه؟
‫جایی که من الآن هستم، هنوز اتفاقی نیفتاده. ‫من می‌تونم کمکت کنم.
‫عزیزم، صدام رو می‌شنوی؟
‫باید بدونم کی می‌خواد تو رو بُکُشه.
‫ورا!
‫نه!
‫ورا!
‫- بس کن! ‫- بازش کن!
‫عزیزم. تموم شد.
‫من این کار رو باهات کردم؟
‫آهسته.
‫تموم شد.
‫پس، آلمان، برلین.
‫فرانسه، پاریس.
‫دانمارک، کپنهاگ.
‫سوئد...
‫خانم، آقای ویکتور ‫همراه یه نفر دیگه اینجاست.
‫مامانی، پایتخت سوئد کجاست؟
‫بله پدرو، بذار بیاد داخل.
‫- سلام. ‫- سلام. حالت خوبه؟
‫- آره. ‫- سلام، اُلگا.
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫- اومدم دخترم رو ببینم. ‫- ما نگرانشیم، می‌خوایم حرف بزنیم.
‫- مشکلی نداریم. ‫- می‌شه بیام داخل؟
‫- آره، آره. ‫- آره؟ ببخشید...
‫در گیر کرده.
‫ورا کجاست؟
‫اُلگا، حالت خوبه؟
‫من خوبم.
‫ورا کجاست؟ ورا!
‫ورا؟
‫عزیزم؟
‫ورا؟
‫سلام عزیزم.
‫ورا، برو تو اتاقت!
‫صورتش چی شده؟
‫هیچیش نشده.
‫- چه بلایی سرش آوردی؟ ‫- هیچی.
‫اون علامت روی صورتش چیه؟
‫ببین ویکتور، خواهش می‌کنم آروم باش.
‫تو همین لحظه دخترت رو از دست دادی.
‫چه خبر شده؟
‫ورا مشاوره نمیاد، ‫تو جواب تلفن رو نمی‌دی.
‫ده روزه خبری ازتون نشده.
‫- اینجا چی‌کار می‌کنی؟ ‫- ازش مراقبت می‌کنم!
‫همین. تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟ ‫تو خونۀ من، همراه ویکتور؟
‫داری حق حضانتش رو تو خطر می‌اندازی.
‫- داری چی‌کار می‌کنی؟ ‫- نمی‌دونم ازش دور باشم، فهمیدی؟
‫چیزی که تو دفتر خاطرات نوشته اتفاق می‌افته.
‫نمی‌تونم تنها بذارمش.
‫و تو این ماجرا تنهام.
‫ببین، تو تنها نیستی.
‫من پیشت هستم. بذار بهت کمک کنم.
‫آروم باش.
‫قسم می‌خورم عمدی نبود.
‫اون یکی زنه اینجا بود ‫و من در رو محکم هُل دادم.
‫ولی ورا اونو دید؟
‫ورای بالغ رو دید؟
‫نه.
‫تو اونو دوباره دیدی؟
‫نه، رفت.
‫ولی حس می‌کنم عصبانیه.
‫صندوق خالیه، هیچی توش نیست.
‫اُلگا.
‫باید بذاری ورا بره پیش باباش.
‫نه، کارلوس، نه. ‫ورا نباید بره پیش باباش.
‫ورا از واریانا متنفره. چشم دیدنش رو نداره.
‫ماریانا اولین قربانی اونه.
‫تو داری ورا رو از کل دنیا دور می‌کنی.
‫این دیوونگیه، خطرناکه.
‫- متوجه نیستی؟ ‫- مگه گوش نمی‌دی چی می‌گم؟
‫ورا فقط پیش من جاش امنه.
‫اگه بذارم بره پیش ماریانا...
‫- اون هشت سالشه. ‫- دفترچه هم همین رو می‌گه.
‫اون خط‌شناس که دوست توئه هم همین رو می‌گه.
‫- گوشواره هم همین رو می‌گه، لعنت بهش. ‫- نه.
‫هیچ‌جا اشاره‌ای به ماریانا نشده.
‫این اشتباهه.
‫این اشتباهه، ‫و همه‌تون پشیمون می‌شین.
‫همه‌چیز درست می‌شه عزیزم.
‫ماریانا و بابات خوب ازت مراقبت می‌کنن.
‫ولی من می‌خوام پیش تو باشم.
‫می‌دونم عزیزم.
‫ولی اگه مؤدب باشی، ‫می‌ذارن زود برگردی.
‫ورا؟
‫عزیزم، فقط هیچ کار اشتباهی نکن.
‫باشه؟ ‫خیلی مؤدب باش.
‫اون‌وقت دو روز دیگه برمی‌گردی.
‫باشه؟
‫قول بده.
‫قول بده!
‫ولی ما به یه نظم احتیاج داریم.
‫باید دنبال یه راه حل باشیم.
‫ورا!
‫با پلیس بیام بالا یا نه؟
‫آنخلا بهم بلیت آکواریوم داده.
‫می‌‌تونیم فردا بریم. ‫دوست داری؟
‫ماریانا، بس کن. تو دوست من نیستی.
‫تو نامزد ویکتوری.
‫ویکتور؟
‫یعنی من دیگه بابات هم نیستم؟
‫ورا، تو مریض نبودی، مگه نه؟
‫درک می‌کنم که مامانت بهم دروغ بگه.
‫ولی اینکه تو هم بهم دروغ بگی؟
‫این واقعاً دردناکه.
‫ویکتور، خواهش می‌کنم.
‫تو هم بهم دروغ میگی. ‫همیشه.
‫ولی تو رو اجبار به کاری نمی‌کنم.
‫می‌رم اتاقم.
‫- نه، غذات رو تموم کن. ‫- نه.
‫بذار بره.
‫«همه‌چیز داشت می‌لرزید.
‫«جایی که زندگی می‌کردم، با کسانی که ‫زندگی می‌کردم و طوری که زندگی می‌کردم.»
‫از اینجا بردن اون همون لرزشه.
‫ویکتور باید خبردار بشه.
‫- باید اینا رو نشونش بدیم. ‫- کارلوس.
‫متوجه نیستی. ‫دیگه اتفاق افتاده.
‫چیکار داری می‌کنی؟ ‫همین الآن یکی خوردی.
‫اثر ندارن.
‫- منظورت چیه؟ چند تا خوردی؟ ‫- چهار تا.
‫شیر داری؟
‫- اُلگا. ‫- شیر؟
‫بگیر.
‫باید اینو بخوری.
‫نه کارلوس.
‫- احتیاجی نیست. ‫- احتیاجه.
‫باید بخوریش. ‫باید بالا بیاری.
‫داره می‌لرزه؟
‫آره.
‫- بیا بریم، بیا بریم. ‫- دخترم.
‫دخترم.
‫نه! ورا!
‫بیا اینجا. نه.
‫در رو قفل نکن عزیزم. بازش کن.
‫زود باش. زمین داره می‌لرزه. ‫بازی نیست.
‫در رو باز کن ورا.
‫مراقب باش. تموم شد.
‫تموم شد.
‫- خیلی‌خب. ‫- لرزش.
‫لرزش.
‫زمین‌لرزه همون لرزشه.
‫امروز دخترم رو از دست می‌دم.
‫چی شده عزیزم؟ ‫نمی‌تونی بخوابی؟
‫آب می‌خوای؟
‫چطوره به جاش منو بغل کنی؟
‫البته.
‫بذار ببینم چی شده.
‫سلام، شب‌بخیر. ‫موضوع چیه؟
‫به‌خاطر زمین لرزه رانش زمین رخ داده. ‫جاده بسته‌س.
‫چقدر زمان می‌بره؟
‫گمونم حدود دو ساعت.
‫- دو ساعت؟ ‫- داریم تمام تلاشمون رو می‌کنیم.
‫چی؟
‫ورا؟
‫- ورا؟ ‫- ورا!
‫ورا، عزیزم.
‫ورا، حالت خوبه عزیزم؟
‫حالت خوبه؟ چی شده عزیزم؟
‫کابوس دیدی؟
‫چیزی نیست عزیزم.
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫- برو بیرون. اتاق‌و قفل کن و تا نگفتم بیرون نیا. ‫- چی شده؟
‫چی شده عزیزم؟ ‫داری منو می‌ترسونی.
‫واسه چی قیچی رو برداشتی؟
‫برو تو اتاقت و تا نگفتم بیرون نیا.
‫- نه. ‫- برو و تا نگفتم بیرون نیا.
‫برو تو اتاقت.
‫همین حالا ورا. همین حالا!
‫همین حالا برو تو اتاقت.
‫- دیگه تمومه. ‫- داری بهم صدمه می‌زنی.
‫منظورت چیه که دارم بهت صدمه می‌زنم؟ ‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫داشتی چی‌کار می‌کردی؟ ‫داری منو می‌ترسونی.
‫- همینجا. ‫- منتظرم بمون.
‫همینجا نگه دار.
‫منتظرم بمون.
‫چرا قیچی رو برداشته بودی؟
‫بگو قیچی واسه چی دستت بود.
‫داری منو می‌ترسونی.
‫- می‌خوام برم پیش مامانم. ‫- نه.
‫پیش مامانت نمی‌ری.
‫تو نباید بهم دستور بدی!
‫چی شد؟
‫خدای من.
‫خانم، شما باید برید.
‫فشار خونش چنده؟
‫آروم باش.
‫اُلگا.
‫باید بدونی که ورا نمی‌تونه باهات بیاد.
‫شما می‌تونین باهام بیاین؟ ‫باید اظهارات شما رو ثبت کنم.
‫بله.
‫می‌شه بهم آب بدی لطفاً؟
‫آب. دارم سرگیجه می‌گیرم.
‫بیا.
‫سوار ماشین شو.
‫برو داخل.
‫دیگه مجبور نیستم برم تو اون خونه، مگه نه؟
‫می‌دونی چی سر بابات اومده ورا؟
‫ورا، بابات مُرده.
‫برات مهم نیست؟
‫می‌خواستی منو بُکُشی؟