‫اولش در قامت یه مار ‫اومد سراغ مامان.
‫بعدش اشکال دیگه‌ای به خودش گرفت ‫تا عذابش بده؛
‫ولی مامان دخترک خوبی بود.
‫به حرف والدینش گوش داد ‫و هیچ‌وقت طناب رو باز نکرد.
‫این‌جوری، دست اون موجود شرور ‫بیرون خونه بهش نمی‌رسید.
‫آخه اگه دست شرارت به آدم برسه،
‫مجبورش می‌کنه کارهای بدی انجام بده.
‫ای خانه متبرک بیشه باستانی،
‫تو پناهگاه پاکان و نیکانی.
‫ما تو را روشن نگه می‌داریم ‫و نمی‌شویم سرگردان.
‫بهشت اینجاست، درون خانه‌مان.
‫سموئل، نولان، ده دقیقه دیگه ‫آماده باشین بچه‌ها.
‫نه دقیقه دیگه آماده باش نولان.
‫مامان می‌گه درون ما ‫چیزی جز عشق نیست.
‫واسه همین اون موجود شر ‫خیلی دنبال ماست.
‫می‌خواد این عشق رو نابود کنه.
‫می‌خواد با هم دشمنمون کنه.
‫می‌خواد همدیگه رو بکشیم.
‫با مردم دنیا همین کار رو می‌کنه.
‫کافیه یه بار بدون طناب ‫بهمون دست بزنه.
‫بعدش دیگه حتی خونه‌مون ‫نمی‌تونه نجاتمون بده.
‫بخورش.
‫آفرین.
‫قورباغه‌ها دیشب خیلی بلند آواز می‌خوندن.
‫داره بهار می‌شه.
‫آماده می‌شیم.
‫امروز روز خوبیه.
‫به سگ غذا نده.
‫فقط خودمون گرسنگی نمی‌کشیم.
‫من نیازی ندارم اندازه تو ‫غذا بخورم.
‫مامان؟
‫مامان، می‌شه امشب گوش بدیم؟
‫- ماه نو درنیومده. ‫- از مامان پرسیدم.
‫بهتره صبر کنیم.
‫اگه صبر نکنیم، ‫دیگه احساس خاصی نداره.
‫من که گفتم.
‫کم‌کم اندازه‌ات می‌شه.
‫از سحر تا شب، ‫سال به سال،
‫دست شرارت اینجا بهم نمی‌رسه.
‫جنگل با خطرات فراوانش،
‫احاطه‌مون کرده ‫و امنیتمون رو تأمین می‌کنه.
‫می‌بینیش؟
‫برو بگیرشون کودا. ‫یه خرگوش گنده و تپل برامون بیار.
‫آماده‌این؟
‫اصلا ول نمی‌کنیم.
‫[۱- جونت به طناب بسته است]
‫مامان بهمون گفته...
‫حتی قبل از این که این شرارت ‫همه رو تسخیر کنه،
‫وضع دنیا خراب بود.
‫واسه همین اومده بود.
‫مردم خواسته یا ناخواسته،
‫در خونه‌شون رو به روش باز کردن.
‫ولشون کن.
‫ولی مامان‌بزرگ می‌دونست...
‫و کسی جز بابابزرگ حرفش رو باور نکرد.
‫مرد خوبی بود و اینجا رو براش ساخت.
‫خونه‌ای متبرک ساخت ‫که شر نتونه واردش بشه.
‫به دور از تاریکی دنیا،
‫خونه‌ای ساخت که بشه ‫توش تشکیل خانواده داد.
‫زندگی خوبی بود؛
‫ولی مامان‌بزرگ بعد از چند وقت ‫کم‌کم حضور موجودی رو...
‫تو جنگل حس کرد.
‫موجود شروری بود...
‫که داشت قوی‌تر می‌شد.
‫دیگه از خونه بیرون نمی‌رفت.
‫خلاصه، بابابزرگ یاد گرفت طنابی رو...
‫به پس خونه ببنده...
‫که بالاخره بتونه بره بیرون.
‫ولشون کن جون‌باگ.
‫یوهو!
‫نولان.
‫چیکار می‌کنی؟
‫یه‌کم شلش می‌کنم ‫که بتونم این تخم رو بردارم.
‫نکن.
‫ممکنه حقه باشه.
‫می‌تونم بردارمش. ‫همون‌جاست.
‫قمه‌ات رو بده من.
‫نه.
‫می‌ذاریم مامان تصمیم بگیره.
‫می‌تونه طناب‌ها رو ‫به هم گره بزنه.
‫نمی‌خواستم طناب رو ول کنم.
‫ما این همه زحمت نکشیدیم ‫که از گرسنگی بمیریم.
‫از کجا این‌قدر از همه‌چی مطمئنی؟
‫چون ازت بزرگ‌ترم.
‫آره. سه دقیقه بزرگ‌تری.
‫من رو بیشتر دوست داره.
‫چی؟
‫چیه؟
‫چی گفتی؟
‫چیزی نگفتم.
‫سم!
‫نولان!
‫سموئل!
‫سم!
‫طنابم.
‫سموئل!
‫سم!
‫سموئل!
‫- سموئل! ‫- سم! سم.
‫بلند شو.
‫نولان!
‫فرار کن!
‫طناب رو بگیر!
‫نه! نه. نه!
‫نه! نه! نه!
‫خیلی‌خب.
‫بهت دست زد؟ ها؟
‫- نه. ‫- بهت دست زد نولان؟
‫گمون نکنم.
‫طناب رو نگه دارین.
‫چی می‌بینی؟ ‫مامان، چیه؟
‫نفس بکشین. ‫فقط نفس بکشین.
‫نفس بکشین. نفس بکشین.
‫چیزی نیست. چیزی نیست. ‫فقط نفس بکشین. فقط نفس بکشین.
‫فقط نفس بکشین.
‫زانو بزنین.
‫باید مطمئن بشم.
‫بهم نگاه نکنین.
‫دست رو چوب!
‫دست رو کف زمین.
‫بگین.
‫بگین!
‫ای خانه متبرک بیشه باستانی،
‫تو پناهگاه پاکان و نیکانی.
‫ما تو را روشن نگه می‌داریم ‫و نمی‌شویم سرگردان،
‫بهت اینجاست،
‫درون خانه‌مان.
‫خیلی‌خب، بلند شین.
‫- چی شد؟ ‫- تعمدی نبود.
‫طنابش رو لگد کردم...
‫مگه دیوانه شدی؟
‫عیبی نداره مامان. ‫نمی‌خواست...
‫ساکت! اگه یه ثانیه دیر رسیده بودم، ‫کارتون تموم شده بود.
‫کار همه‌مون تموم شده بود!
‫جونتون به اون طناب بسته است.
‫- شرمنده‌ام. ‫- نمی‌خوام شرمنده باشی!
‫می‌خوام عقلت رو به کار بندازی!
‫می‌تونی تکونش بدی؟
‫گمون کنم شکسته.
‫دست رو دست نذار. ‫یه چوب واسه قوزک پاش بیار.
‫می‌دونم. می‌دونم، می‌دونم.
‫چیزی نیست. خوب می‌شه.
‫این بار چه شکلی بود؟
‫شبیه مامان خودم بود.
‫می‌خواد من رو بترسونه.
‫قبلا هم سعی کرده بود ‫مامانم رو بترسونه.
‫امروز بیشتر از این نداریم.
‫تند غذا نخورین.
‫قبلا خدا رو شکر می‌کردم...
‫که اون موجود شرور ‫خودش رو بهتون نشون نمی‌ده؛
‫ولی بعدش فهمیدم داره چیکار می‌کنه.
‫تا حالا بهتون نگفته بودم؛
‫ولی یه بار،
‫وقتی بچه بودم ‫اومده بود سراغم...
‫و التماس می‌کرد کمکش کنم.
‫یه‌ذره جلوتر از محدودیت طنابم بود.
‫پاش رو تو لونه یه موش دالان‌ساز ‫گیر انداخته بود.
‫ضجه می‌زد، جیغ می‌کشید.
‫دیدم استخونش...
‫بیرون زده.
‫باید مدام با خودم تکرار می‌کردم ‫واقعی نیست؛
‫ولی چندین روز جیغ می‌کشید.
‫خلاصه، هر روز صبح...
‫می‌رفتم ببینم...
‫دست برداشته یا نه؛
‫ولی هنوز اونجا بود.
‫پوستش آبی و خاکستری شد.
‫بوی...
‫با خودم می‌گفتم چرا هنوز اونجاست.
‫چرا؟
‫چون می‌خواست برم دختره رو ببینم.
‫می‌خواست به خودم شک کنم.
‫می‌خواست گولم بزنه ‫که طنابم رو ول کنم.
‫اون موجود شر زرنگ...
‫و صبوره.
‫عین ماریه که تو جنگل دیدین.
‫شرارت می‌تونه اشکال مختلفی داشته باشه.
‫بهترین حقه‌اش رو هم...
‫داره واسه شما بچه‌ها اجرا می‌کنه.
‫وقتی زمان زیادی بگذره،
‫یادتون می‌ره وجود داره.
‫احتیاط رو کنار می‌ذارین...
‫و همون موقع به خدمتتون می‌رسه!
‫کافیه...
‫دستش یه بار...
‫بدون طناب بهتون بخوره...
‫تا یکیمون رو تسخیر کنه...
‫و وارد خونه‌مون بشه.
‫هیچ‌وقت...
‫ولش نکنین.
‫هیچ‌وقت ولش نمی‌کنیم.
‫چقدر؟
‫تقریبا یه ساعت.
‫انگار امشب طولانی‌تر بود.
‫تصورش کردی؟
‫آره.
‫برامون تعریف کن.
‫تصور کردم همه‌چی نابود شده.
‫تو.
‫سم.
‫کودا.
‫این خونه.
‫چیزی جز تاریکی برام نمونده بود.
‫بعدش چی شد؟
‫به تولدمون تو این خونه فکر کردم...
‫و یادم افتاد هر روز امنیتمون رو ‫تأمین می‌کنه.
‫حس کردم تاریکی داره دور می‌شه.
‫نگاهی به اطرافت بنداز.
‫ببین چقدر خوش‌شانسی.
‫کل آرزوهات به حقیقت پیوستن.
‫دست شرارت اینجا بهت نمی‌رسه.
‫سموئل، نوبت توئه.
‫وقتشه روحت رو پاک کنی.
‫یادت باشه، کاملا از دستمون بده ‫و دوباره پیدامون کن.
‫زیرزمین رو با عشقت پر کن.
‫به خونه یادآوری کن ‫چرا لیاقت محافظتش رو داریم.
‫هنوز نمی‌تونم تکون بخورم؟
‫نچ.
‫نولان، اینجام می‌خاره.
‫گفتم: «تکون نخور.»
‫یه بار بخارونم.
‫خیلی‌خب.
‫باید کافی باشه.
‫وای.
‫بال جغده؟
‫آها.
‫می‌تونم به هر جایی دلم خواست ‫پرواز کنم.
‫می‌تونی هر چی دلت خواست بخوری.
‫یکی بود، یکی نبود،
‫پسری بود که می‌تونست پرواز کنه...
‫و کل سنجاب‌های لای درخت‌ها رو بگیره.
‫راستی، سم.
‫بعد از پاره شدن طنابت،
‫متوجه چیزی نشدی؟
‫مثلا چی؟
‫چیز غیرعادی.
‫تا حالا به عمرمون ولش نکرده بودیم؛
‫ولی هیچی عوض نشد.
‫چون دستش بهمون نرسید.
‫آره.
‫به نظرت اگه می‌رسید،
‫مامان ما رو می‌کشت؟
‫همون‌جوری که بابا رو کشت؟
‫همون‌جوری که مامان‌بزرگ و بابابزرگ رو کشت؟
‫دست شر بهشون رسیده بود.
‫داشت از ما محافظت می‌کرد.
‫خودم می‌دونم.
‫چیه؟
‫هیچی.
‫تا حالا با خودت گفتی ‫کاش می‌تونستی عین کودا آزادانه بگردی...
‫و طناب دور سینه‌ات نباشه؟
‫ولی کودا سگه.
‫شر با حیوانات کاری نداره.
‫تا حالا با خودت نگفتی ‫کاش عین خودش می‌دیدی؟
‫فقط یه بار؟
‫امروز حس کردم ‫چیزی داره نزدیک‌تر می‌شه.
‫ترسیده بودی بابا.
‫چرا این همه سوال می‌پرسی؟
‫مامان هیچ‌وقت بهمون دروغ نگفته.
‫«من رو بیشتر دوست داره.»
‫قبل از این که طنابت رو لگد کنم، ‫چنین حرفی ازت شنیدم.
‫من چنین حرفی نزدم.
‫نمی‌خواستم اون‌جوری بشه.
‫می‌دونم.
‫ای خانه متبرک...
‫بیشه باستانی.
‫منزل...
‫همسر فراری من.
‫سلام جون‌باگ.
‫چی شده؟
‫جون!
‫جون، منم.
‫چند وقتی می‌شه ندیدمت.
‫ای خدا، چقدر دلم برات تنگ شده.
‫به نظرت می‌تونم ببینمشون؟
‫آها، راستش رو بهشون نگفتی ‫که پدرشون چی شده.
‫درک می‌کنم.
‫آخه در اون صورت باید بهشون بگی ‫خودت واقعا کی هستی.
‫مگه نه جون‌باگ کوچولوی من؟
‫من دیگه اون نیستم.
‫خودت که می‌دونی ‫خیلی خوشت می‌اومد.
‫چه نقشه‌ای ریختی؟
‫من می‌شناسمت.
‫نقشه‌ای نریختی.
‫بهتره بدیشون به من.
‫یا نکنه ترجیح می‌دی ‫جلوی چشمت از گرسنگی بمیرن؟
‫امروز چیزی نمونده بود.
‫بالاخره یه روزی...
‫ولش می‌کنی.
‫وقتی ولش کنی...
‫مجبورت می‌کنم بچه‌هات رو بخوری.
‫جون!
‫معلوم نیست.
‫زمستون خیلی اذیتمون کرد.
‫الان فقط باید امیدوار باشیم.
‫چیه؟
‫هیچی.
‫مار پشتت.
‫گفتی وقتی تو شهر بودی ‫خال‌کوبیش کردی؛
‫ولی این رو هم گفته بودی ‫که شر از قبل اونجا بود...
‫و داشت همه رو می‌کشت.
‫نمی‌فهمم...
‫قبل از این ماجراها خال‌کوبیش کرده بودم.
‫موقع آشناییم با باباتون بود.
‫اون موقع آدم متفاوتی بودم.
‫هنوز ازش می‌ترسی؟
‫دیگه نمی‌ترسم.
‫الان دیگه ازش خوشم میاد.
‫چرا؟
‫چون مال زندگی سابقته.
‫مال دنیای قدیمه.
‫دنیایی مملو از رنج و عذاب؟
‫از چیش خوشت میاد؟
‫ها؟
‫نمی‌دونم.
‫وقتی هم‌سن تو بودم،
‫عین تو سوال می‌کردم،
‫من هم واقعا حرف مامانم رو ‫باور نمی‌کردم.
‫- واسه همین رفتی؟ ‫- اوهوم.
‫اصلا خیال نمی‌کردم برگردم اینجا؛
‫ولی تنها جاییه که می‌تونم ‫امنیتتون رو تأمین کنم.
‫ولی اگه دست شر واقعا...
‫به یکیمون برسه و بیاد تو خونه چی؟
‫چی می‌شه؟
‫مجبورمون می‌کنه همدیگه رو بکشیم.
‫دنیا همین‌جوری به آخر رسید.
‫ولی از کجا می‌دونی تنهاییم؟
‫شاید خونه‌هایی دیگه‌ای ‫هم تحت حفاظت باشن.
‫اون‌جوری حس بهتری پیدا می‌کنی؟
‫اون‌جوری تا آخر عمرمون تنها نمی‌مونیم.
‫ما که تنها نیستیم نولان.
‫همدیگه رو داریم.
‫مهم‌ترین چیز دنیا همینه.
‫کس دیگه‌ای اون بیرون نیست عزیز دلم.
‫کل دنیا خودمونیم.
‫«یکی بود، یکی نبود،»
‫«هیزم‌شکن فقیری...»
‫«کنار جنگل بزرگی با همسر...»
‫«و دو فرزندش زندگی می‌کرد.»
‫«پسرکی به نام هانسل...»
‫«و دخترکی به نام گرتل داشت.»
‫«یه بار که خشک‌سالی وخیمی ‫رخ داده بود،»
‫«حتی نمی‌تونست غذای روزانه‌شون رو ‫فراهم کنه.»
‫«یه شب که همین‌جوری ‫دراز کشیده بودن...»
‫«و فکر می‌کردن،»
‫«آهی کشید و به زنش گفت...»
‫«ما به چه روزی افتادیم؟»
‫«وقتی غذامون فقط به خودمون می‌رسه،»
‫«چه‌جوری می‌خوام ‫شکم بچه‌هام رو سیر کنم؟»
‫«زنش گفت شوهر عزیزم، ‫پس بدون...»
‫«اول صبح...»
‫«با همدیگه به انبوه‌ترین...»
‫«ناحیه جنگل می‌بریمشون.»
‫«براشون آتش روشن می‌کنیم...»
‫«و به هر کدومشون یه تکه نان می‌دیم.»
‫«بعدش می‌ریم سر کار خودمون...»
‫«و ولشون می‌کنیم.»
‫«دیگه راه خونه رو پیدا نمی‌کنن.»
‫«ما هم از دستشون خلاص می‌شیم.»
‫[۲- چه‌جوری شکم بچه‌هام رو سیر کنم؟]
‫ماه نوئه.
‫مطمئنی؟
‫مگه خودت چشم نداری؟
‫ماه نوئه.
‫مگه نه مامان؟
‫می‌شه امشب گوش بدیم؟
‫بیا مامان.
‫نولان؟
‫نولان.
‫هنوز خوابی؟
‫نولان.
‫بخواب.
‫باز هم زنگوله‌ات رو یادت رفت.
‫با شیره بهتره.
‫آره.
‫اون‌جوری کمتر مزه درخت می‌ده.
‫داریم تمام تلاشمون رو می‌کنیم.
‫بخورین.
‫مامان؟
‫سم؟
‫نه!
‫نه! نه!
‫کودا.
‫دستت رو چوب باشه.
‫بگو!
‫ای خانه متبرک بیشه باستانی،
‫تو پناهگاه پاکان و نیکانی.
‫ما تو را روشن نگه می‌داریم ‫و نمی‌شویم سرگردان.
‫بهشت اینجاست، درون خانه‌مان.
‫دوباره بگو.
‫ای خانه متبرک بیشه باستانی،
‫دوباره بگو!
‫ای خانه متبرک...
‫- بیشه باستانی، ‫- بلندتر بگو!
‫تو پناهگاه پاکان و نیکانی!
‫مامان.
‫مامان!
‫باید برم مستراح مامان!
‫مامان!
‫دور شدن تاریکی رو حس کردی؟
‫سم.
‫بیداری؟
‫نه.
‫سم.
‫سم!
‫آره.
‫باید از خونه بریم.
‫شب به خیر نولان.
‫جدی می‌گم.
‫- سم! ‫- هیس.
‫می‌خوای چه‌جوری بری؟
‫همین که طناب رو ول کنیم، ‫دست شر بهمون می‌رسه.
‫ما جنگل رو بلدیم.
‫اگه مواظب همدیگه باشیم،
‫ممکنه بتونیم از دستش فرار کنیم.
‫مامان چی می‌شه؟
‫وقتی غذا پیدا کردیم، ‫برمی‌گردیم پیشش.
‫مامان صلاحمون رو می‌خواد.
‫گمون نکنم دیگه بدونه چی به صلاحمونه.
‫ندیدیش؟
‫اون هم داره از گرسنگی می‌میره.
‫همیشه راه‌حلی پیدا می‌کنه.
‫ما هم باید یه بار کمک کنیم.
‫با نافرمانی ازش کمک کنیم؟
‫واقعا طناب رو ول می‌کنی؟
‫می‌تونم طناب رو ول کنم،
‫ولی نمی‌تونم برادرم رو ول کنم.
‫خیلی خطرناکه.
‫شرمنده‌ام.
‫[کتاب مقدس]
‫این ابزار خیلی خاصیه.
‫اسمش دوربینه.
‫چیکار می‌کنه؟
‫عکس می‌گیره.
‫هرچی با چشم کوچکش ببینه رو ‫ثبت می‌کنه.
‫هدف می‌گیرینش،
‫بعدش این دکمه رو فشار می‌دین و...
‫یه عکس واقعی بیرون میاد.
‫عین این یکی.
‫این خودم...
‫تو دنیای قدیمم.
‫اون موقع آدم متفاوتی بودم.
‫یا این یکی.
‫بردمش بیرون، روی ایوون.
‫سم.
‫- این ما هستیم؟ ‫- آره.
‫و اینم کوداست.
‫آره.
‫می‌تونی از هر چی که بخوای عکس بگیری.
‫ولی یه عکس خوب
‫بیشتر از اون چیزی که ‫دوربین داره می‌بینه نشون میده.
‫یه لحظه خاص رو نشون میده،
‫متوقف‌شده در زمان.
‫حتی می‌تونه یه احساس رو نشون بده.
‫مثل عشق.
‫بابا کجاست؟
‫اون دوربین رو نگه داشته بود.
‫عکسی از اون داری؟
‫نه.
‫فقط این دو تا رو ‫انتخاب کردم که نگه دارم.
‫یه عکس دیگه هم توش هست.
‫نگهش داشتم.
‫برای کی؟
‫برای لحظه‌ی مناسب.
‫شاید یه لحظه‌ پیدا کنی
‫که بهمون یادآوری کنه ‫برای چی زندگی می‌کنیم.
‫حتی اگه چیز کوچیکی باشه.
‫چون بعضی لحظات زندگی سخته.
‫ولی وقتی یادمون بیاد ‫که چرا داریم ادامه می‌دیم،
‫دوباره قوی می‌شیم.
‫این لحظه‌ای که الان داریم،
‫داره تبدیل به یکی از اون لحظات سخت میشه.
‫ما زمستون‌های سخت زیادی رو گذروندیم،
‫مگه نه؟
‫ولی هیچ‌کدوم مثل این یکی نبود.
‫همه چیز توی باغ،
‫از بین رفته.
‫ریشه‌ها غرق آب شدن.
‫حیوونا هنوز برنگشتن.
‫ما آب داریم.
‫ولی شاید برای
‫چند هفته‌ی ما کافی باشه.
‫شاید یه ماه.
‫ولی به زودی...
‫بدن‌هامون
‫شروع می‌کنن به از کار افتادن.
‫و ما می‌میریم.
‫پس فقط یه راه داریم.
‫و اون کوداست.
‫چی؟
‫میتونیم گوشتش رو نمک‌سود کنیم.
‫شاید یک ماه یا کمی بیشتر برامون بمونه
‫- قبل از اینکه فاسد بشه، ‫- نه!
‫می‌دونم که دوستش داری.
‫همه‌مون دوستش داریم.
‫ولی اون به آخرای عمرش رسیده،
‫و ماه‌هاست که دیگه چیزی برامون شکار نکرده.
‫می‌تونیم قورباغه‌های بیشتری بخوریم.
‫اونم دیگه کافی نیست.
‫پوست درخت رو می‌خورم، حشره‌ها رو می‌خورم.
‫من مهم نیست برام، مامان. به خدا راست میگم.
‫- نولان. ‫- شاید بیرون رفتن بی‌خطر باشه.
‫من بدون طناب اون بیرون بودم.
‫شر می‌تونست بهم دست بزنه، ولی نزد.
‫چون تصمیم گرفت این کار رو نکنه.
‫می‌خواد تو به من شک کنی. و ببین...
‫دقیقاً همین کار رو داری می‌کنی.
‫اگه اشتباه کنی چی؟ اگه دنیا ‫هنوز اون بیرون باشه چی؟
‫دنیا همینه!
‫بیرون هیچ‌چیزی نیست!
‫یا این خونه‌س یا شر. همین و بس!
‫نه. این شره.
‫خوردن خانواده شره!
‫اگه نتونیم خودمون رو سیر کنیم، ‫چطور سگمون رو سیر کنیم؟
‫تو می‌خوای بمیری؟
‫من نمی‌خوام بمیرم، ولی نمی‌خوام ‫مرگ دوستم رو ببینم!
‫ولی این منصفانه نیست!
‫تنها کاری که اون کرده محافظت از ما بوده!
‫بذار از سموئل بپرسیم.
‫معلومه که اون هر چی تو بگی انجام میده.
‫خودش می‌تونه حرف بزنه.
‫سموئل؟
‫ما مجبوریم.
‫ازتون متنفرم! از جفتتون.
‫از این خونه متنفرم! از این خونه متنفرم!
‫بیا بریم، کودا.
‫مامان، اگه بخوای خودم می‌تونم انجامش بدم.
‫نه.
‫نه!
‫نه. نه!
‫نه! نه! نه!
‫کودا! کودا!
‫نه!
‫نه! مامان، خواهش می‌کنم!
‫خواهش می‌کنم، نه!
‫کودا!
‫خواهش می‌کنم!
‫تو سگ خوبی هستی.
‫ممنونم ازت
‫که از ما خوب مراقبت کردی.
‫تو سگ خوبی هستی.
‫مامان.
‫نولان.
‫این واقعی نیست.
‫به من گوش کن.
‫باید ببینی.
‫باید ببینی که هیچ چیزی نیست که ازش بترسی!
‫اون می‌خواد تو این فکر رو بکنی، عزیزم. ‫این‌کارو نکن!
‫نه! این کارو نکن.
‫نه. نه.
‫نولان! درو باز کن.
‫نولان!
‫درو باز کن.
‫نولان!
‫نولان، من... من دروغ گفتم.
‫همه چیز رو بهت نگفتم. من شر رو اینجا آوردم.
‫شر واقعیه!
‫و اگه منو لمس کنه و بیاد توی خونه،
‫باعث می‌شه که تو رو بکشم!
‫درو باز کن.
‫خواهش می‌کنم!
‫در لعنتی رو باز کن!
‫نولان!
‫مامان!
‫بز کوچولوی بدجنس.
‫بز بدجنسی که روی صندلیم نشسته.
‫بذار ببینم چی به چیه،
‫و یه کاری می‌کنم که نتونی هیچ کجا بشینی.
‫اون اینجاست!
‫مامان!
‫یعنی چی؟
‫بعععد!
‫بز کوچولوی بدجنسی که تو غذام سم ریخته.
‫بز کوچولوی بدجنس.
‫بععععد!
‫بهت گفتم،
‫کاری می‌کنم بچه‌هات رو بخوری.
‫تو هیچ‌وقت نمی‌تونی بیای تو.
‫نه!
‫مامان!
‫مامان؟
‫بیدار شو، مامان.
‫مامان، بیدار شو!
‫چیزی نشده، مامان. ‫دارم طناب‌ها رو به هم می‌بندم.
‫چیزی نیست، مامان. چیزی نیست.
‫مامان، خواهش می‌کنم.
‫ای خانه‌ی متبرک بیشه‌ی باستانی،
‫تو پناهگاه پاکان و نیکانی.
‫ما تو را روشن نگه می‌داریم ‫و نمی‌شویم سرگردان.
‫بهشت اینجاست، درون خانه‌‌مان
‫مامان، خواهش می‌کنم.
‫خونه دیگه مارو داره، مامان.
‫می‌تونی بیدار بشی. خواهش ‫می‌کنم، مامان، بیدار شو.
‫بهت نیاز دارم.
‫خواهش می‌کنم، مامان.
‫ای خانه‌ی متبرک بیشه‌ی باستانی،
‫تو پناهگاه پاکان و نیکانی.
‫ما تو را روشن نگه می‌داریم ‫و نمی‌شویم سرگردان.
‫بهشت اینجاست، درون خانه‌‌مان.
‫مامان، خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم، مامان.
‫کودا!
‫برگرد!
‫کودا!
‫یه کم چای برگ کاج درست کردم.
‫کمکت می‌کنه گرسنگی‌ت برطرف بشه.
‫تو اون بیرون بودی؟
‫بیرون کجا؟
‫تو رو دیدم،
‫توی جنگل،
‫داشتی به من می‌خندیدی چون ‫نتونستم نجاتش بدم.
‫فکر می‌کنم داشتی خواب می‌دیدی.
‫چوب رو لمس کن.
‫لمسش کن.
‫ای خانه‌ی متبرک بیشه‌ی باستانی،
‫تو پناهگاه پاکان و نیکانی.
‫ما تو را روشن نگه می‌داریم ‫و نمی‌شویم سرگردان،
‫بهشت اینجاست، درون خانه‌‌مان.
‫خیلی خب.
‫حالا بنوش.
‫باید یه کم هوا بخوری.
‫نمی‌ذارم بمیری.
‫کمک!
‫آهای!
‫کمک!
‫ببخشید!
‫سلام.
‫ببخشید که مزاحم شدم. فقط..
‫داشتم پیاده‌روی می‌کردم، و...
‫فکر کردم صدای درخواست کمک شنیدم.
‫احتمالاً شما نبودین که، نه؟
‫من...
‫فکر کردم گوشام عیب پیدا کردن.
‫فکر نمی‌کردم کسی اینجا باشه.
‫این...
‫اه.
‫حالت خوبه؟
‫اسمت چیه، پسر؟
‫نولان.
‫ببخشید، نفهمیدم.
‫- نولان. ‫- نولان.
‫سلام، نولان. من کول هستم.
‫از دیدنت خوشوقتم.
‫خب...
‫خانوادت کجان؟ این اطرافن؟
‫مامانم مرده.
‫خیلی متاسفم.
‫چطوری مرد؟
‫برادرم مریضه. اون غذا لازم داره.
‫باشه.
‫خب، یه کم غذا توی کوله‌م دارم.
‫می‌دونی،
‫نولان، یه ماشین دارم که از اینجا ‫حدودا ۸ کیلومتر فاصله داره،
‫- می‌تونم تو و برادرتو ببرم... ‫- دور شو!
‫وای. وای، وای. باشه. باشه، باشه.
‫وای.
‫باشه.
‫اه...
‫من قصد آسیب زدن بهتون رو ندارم.
‫نولان گفت تو مریضی.
‫- ما احمق نیستیم. ‫- سم.
‫من نگفتم شما احمقین. فقط...
‫فقط فکر کردم یکی نیاز به کمک داره. همین.
‫تو مامانم رو کشتی.
‫نه پسر. من...
‫من مامانت رو نمی‌شناسم. خب؟
‫ببین، این فقط... این یه اشتباه بود.
‫ببخشید. من میرم. من الان میرم،
‫- باشه؟ ‫- تکون نخور.
‫فقط آروم باش.
‫اگه اون واقعاً یه آدم باشه چی؟
‫ما خوشحال بودیم.
‫به من گوش کن، باشه؟
‫من فقط دور میزنم، فقط برمی‌گردم.
‫برمی‌گردم به همون جایی که ازش اومدم، باشه؟
‫- فقط... ‫- گفتم تکون نخور!
‫ببین، همه‌چی خوبه.
‫- فقط بذار بره. ‫- هیچ مشکلی نیست.
‫بذار بره، سم.
‫خواهش می‌کنم.
‫تموم شد.
‫اون دیگه رفته.
‫نه!
‫سم...
‫کمکم کنید!
‫نولان، نرو.
‫- گفت که غذا داره. ‫- این یه حقه‌ست.
‫کمکم کنید!
‫۹۱۱. مشکلتون چیه؟
‫آقا؟
‫آقا، صدای منو می‌شنوین؟
‫می‌تونین بگین...
‫آقا...
‫آقا، بهم بگین کجایین.
‫این مال اون مرده‌ست.
‫اون مرده.
‫اون یه آدم نبود.
‫امتحانش کن.
‫ولش کردی؟
‫نه.
‫وقتی طناب به من وصل بود لمسش کردم.
‫اگه اون شر بود نمی‌ذاشت، درسته؟
‫بازم درس نمی‌گیری.
‫باز داری گول می‌خوری!
‫فقط امتحانش کن.
‫نه.
‫شاید اصلاً شری وجود نداره.
‫مامان به ما دروغ گفت.
‫ما تنها کسایی نیستیم ‫که توی دنیا موندن.
‫اگه فکر می‌کردیم ‫هیچ‌چی اون بیرون نیست،
‫دیگه نمی‌خواستیم ترکش کنیم.
‫اون خودشو کشت ‫که ما در امنیت باشیم.
‫و تو هنوز باور نمی‌کنی!
‫فقط امتحانش کن!
‫می‌بینی که واقعیه!
‫حالت بهتر می‌شه!
‫قول می‌دم.
‫یکی بود، یکی نبود،
‫دو تا برادر بودن که به هم اعتماد داشتن.
‫اون عاشق تو بود!
‫اون عاشق تو بود.
‫و من واقعاً متاسفم بابت کاری که کردم.
‫اما ما امنیت نداریم.
‫ما داریم می‌میریم.
‫حداقل این‌طوری دوباره پیش مامان می‌ریم.
‫شاید این دفعه این برای تو کافی باشه.
‫آهای؟
‫کی اونجاست؟
‫کودا؟
‫آهای؟
‫مامان؟
‫سلام؟
‫من دنبال پدرم می‌گردم.
‫گفت کنار ماشین منتظرش بمونم،
‫ولی دیگه برنگشت.
‫میشه اون رو پایین بیاری؟
‫ممنون.
‫چطوری رسیدی اینجا؟
‫رد پاهاش رو توی گل دنبال کردم.
‫قد بلنده، موهاش سیاهه، بغل موهاش یکم سفیده؟
‫دیدیش؟
‫چرا این طناب دور کمرت بسته شده؟
‫برای این‌که خطری تهدیدم نکنه.
‫چه خطری؟
‫اون چراغ قوه رو از کجا آوردی؟
‫اون مال پدرمه.
‫این یه اشتباه بود.
‫نمی‌خواستم این‌طوری بشه.
‫چی می‌گی؟
‫پدرم کجاست؟
‫چیکار کردی؟
‫باهاش چیکار کردی؟
‫فکر کردم اون شره.
‫نه، صبر کن!
‫فکر کردم اون شره!
‫برگرد!
‫طناب... وای نه.
‫خواهش می‌کنم! برگرد!
‫می‌دونم که اون واقعیه.
‫اه!
‫سم!
‫نولان!
‫سم؟
‫سم!
‫نولان!
‫سم!
‫کجایی؟
‫نه!
‫سم؟
‫ها؟
‫این واقعی نیست.
‫واقعی نیست.
‫سم.
‫چرا طنابمو بریدی؟
‫سم.
‫ای خانه‌ی متبرک بیشه‌ی باستانی،
‫تو پناهگاه پاکان و نیکانی.
‫ما تو را روشن نگه می‌داریم ‫و نمی‌شویم سرگردان،
‫بهشت اینجاست، درون خانه‌‌مان.
‫بس کن، سم!
‫سم! سم!
‫سم!
‫سم! سم!
‫سم!
‫سم! تو نمی‌خوای این کار رو بکنی!
‫این خونه دیگه ازت محافظت نمی‌کنه.
‫نولان؟
‫بیا اینجا، عزیزم.
‫بیا اینجا.
‫من از دستت عصبانی نیستم، نولان.
‫منم توی سنت دقیقا مثل خودت بودم.
‫می‌خوام دوباره بغلت کنم، عزیزم.
‫بیا.
‫پسر عزیزم.
‫خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫تو اون نیستی.
‫من دیدم با سم چیکار کردی.
‫دیدی که اون واقعاً چی بود.
‫من فقط کمکش کردم که ببینه.
‫نگاه کن چیکار کردی.
‫کل خانواده‌ت رو نابود کردی.
‫و من حتی بهت دست هم نزدم.
‫من نمی‌خواستم.
‫اشکالی نداره.
‫دیگه لازم نیست بترسی.
‫تو مامان من نیستی!
‫من بیشتر از اون
‫مامانتم.
‫من همون تاریکیم
‫که تو وجودش بود.
‫من همون تاریکیم که الان توی وجود توئه.
‫من همون تاریکیم که توی خونته.
‫تنها کاری که باید بکنی...
‫اینه که تسلیم شی.
‫نمی‌تونم!
‫توی اون زیرزمین چیزی برای تو نیست.
‫تو تصورش کردی؟
‫آره.
‫در موردش برامون تعریف کن.
‫به تولدمون توی خونه فکر کردم،
‫و اینکه چطور هر روز از ما محافظت می‌کنه.
‫و حس کردم تاریکی از بین رفت.
‫وقتی یادمون بیاد چرا داریم ادامه می‌دیم،
‫و برای کی ادامه می‌دیم...
‫...قوی می‌شیم.
‫شر نمی‌تونه اینجا منو لمس کنه،
‫از طلوع تا غروب، سال به سال.
‫ای خانه‌ی متبرک بیشه‌ی باستانی،
‫تو پناهگاه پاکان و نیکانی.
‫- هیچ‌وقت ول نکن. ‫- هیچ‌وقت ول نکن.
‫ما تو را روشن نگه می‌داریم
‫بهشت اینجاست، درون خانه‌‌مان.
‫من دوستت دارم، مامان!
‫برادرم. باید برادرم رو پیدا کنم.
‫- دیگه خطری تهدیدت نمی‌کنه. ‫- برادرم.
‫- ولی نمی‌تونیم ولش کنیم. ‫- دیگه خطری تهدیدت نمی‌کنه.
‫- فقط نفس بکش. ‫- نه! اون کجاست؟
‫- فقط نفس بکش. ‫- اون کجاست؟
‫فقط نفس بکش. چیزی نیست. ‫اون همینجاست.
‫سم. سم.
‫من اینجام. هی، سم.
‫من اینجام، سم.
‫من اینجام.
‫ما آزاد شدیم.
‫اون منو بیشتر دوست داره.