‫شب فرا رسیده...
‫و کل ساکنان روستا خوابن.
‫مرد پوست گرگ پوش با شخصیت‌ها ‫صحبت کرده و قایم شده.
‫کسی خونه نیست!
‫اون‌هایی که پسش زدن، ‫گرگینه شدن.
‫[گرگینه]
‫حالا این موجودات وحشی تو روستای ساده ‫میلرز هالو پرسه می‌زنن.
‫تا وقتی هویتشون فاش نشه، ‫دنبال شکارن.
‫گرگینه‌ها به قربانی بیچاره‌شون ‫حمله می‌کنن...
‫و بعدش...
‫- مگه نگفتم گوشی‌ها خاموش باشن؟ ‫- ببخشید بابا.
‫- اگه نمی‌خواین بازی کنین، بگین. ‫- باید به پخش زنده‌ام برسم.
‫من منتظر تماس کاری‌ام.
‫وایستین ببینم! ‫این بازی دقیقا چیه؟
‫«گرگینه» است بابا.
‫- داریم «گرگینه» بازی می‌کنیم. ‫- «گرگینه»؟
‫آره بابا، وقتی بچه بودم بازی می‌کردیم. ‫مرد پوست گرگ پوش میاد، شب می‌شه...
‫باید گرگینه‌ها رو با قدرت‌های مختلفمون ‫پیدا کنیم.
‫همه قدرت‌هامون خاصن؟
‫آره. تقریبا خاصن. ‫من پیشگوئم.
‫می‌بینی؟ نوشته تو شکارچی‌ای!
‫کلارا دختربچه است!
‫تئو هم دزده!
‫باید با قدرت‌هامون چیکار کنیم؟
‫امیدوار بودم بابابزرگتون این بخش بازی رو ‫به خاطر بیاره.
‫واسه چی باید یادم باشه؟ ‫اصلا این بازی رو بلد نیستم.
‫قبلا با نیکول بازی می‌کردی، یادته؟
‫نیکول؟ نیکول کی بود؟
‫آها، آره. زنم بود. الان یادم اومد.
‫روحش شاد.
‫چرا همه بهم زل زدین؟ ‫من که اصلا نخواستم بیاین اینجا.
‫خودم تک و تنها مشکلی ندارم!
‫ضمنا، من که هیچ‌کدوم این‌ها رو نمی‌شناسم.
‫مثلا این دختره کیه؟
‫اسم این دختره تئوئه بابا، ‫دختر ماری و شوهر سابقشه.
‫تئو پسر منه.
‫آره، موش خیلی بلنده، ‫ولی دلیل نمی‌شه دختر باشه.
‫- با موهام کاری نداشت. ‫- من خیلی موهات رو دوست دارم!
‫- خیلی‌خب، باشه. خوبه. ‫- آره!
‫حالا که همه کل قوانین رو فهمیدن،
‫می‌تونیم یه دست بازی کنیم.
‫- پس یه‌کم میز رو خالی می‌کنم... ‫- خیلی‌خب! باشه.
‫و نقش‌هاتون رو می‌دم.
‫به هر حال خیلی حیفه ‫تو خونه بمونیم، مگه نه؟
‫یه جشنواره قرون وسطایی ‫تو روستا راه انداختن.
‫- کجا می‌ری؟
‫- باید به پخش زنده‌ام برسم. ‫- بی‌خیال بابا. می‌تونی ولش کنی.
‫ولی نمی‌شه. ‫آخه اگه محتوای جدید منتشر نکنم،
‫دنبال‌کنندگانم دیگه دنبالم نمی‌کنن ‫و بعدش...
‫انگار نامرئی شدم.
‫ولی خودت که می‌دونی نامرئی بودن ‫چیزی از ارزش‌هات کم نمی‌کنه، مگه نه؟
‫حتما ماری. شاید وقتی تو جوان بودی ‫این حرف‌ها صادق بود، ولی الان نیست.
‫خب، اصلا تو این پخش زنده‌ات چی می‌فروشی؟
‫به غریبه‌ها محصولات آرایشی می‌فروشی؟
‫درآمدم از معلم دوره متوسطه اول بیشتره.
‫وای...
‫- باز شروع شد. ‫- خب، گاهی اوقات اساتید...
‫چیزهای پایه رو به دانش‌آموزان یاد می‌دن. ‫ساردو، بالاوانی، جانی،
‫- دلپش. ‫- آها.
‫شما بچه‌ها همیشه می‌گین ‫تأثیرگذارین، ولی...
‫- رو کی تأثیر می‌ذارین؟ ‫- خب، ظاهرا رو پدر خودم نمی‌ذارم.
‫خب، درس فرزندپروری گرفتیم.
‫بی‌خیال بابا. ‫می‌شه اذیتم نکنی؟
‫تعطیلاتمون رو اومدیم اینجا ‫که پیش تو باشیم،
‫- پس سعی کن مؤدب باشی. ‫- عه، حرف دهنت رو بفهم استفان!
‫عذر می‌خوام، ولی اسمم جرومه.
‫خب، قیافه‌ات شبیه استفانه. ‫من می‌رم بخوابم.
‫سر ظهر؟
‫هر وقت دلم بخواد می‌خوابم.
‫گیلبرت!
‫- مامان، گرسنه‌ام! ‫- هیس...
‫چطوره با برادرت بری ببینی ‫تو آشپزخونه چی هست؟
‫موی برادرت حرف نداره!
‫بی‌خیال مامان. ‫خیلی رو اعصابی.
‫- آره مامان. خیلی رو اعصابی! ‫- ای بابا.
‫- اِم... ‫- آدم کلافه می‌شه.
‫چه عالی.
‫باید به دفترتون زنگ بزنی؟
‫- آره. ‫- از کی دفاع می‌کنی؟
‫از زنی که بیست ساله ‫از شوهرش کتک می‌خوره.
‫- هوم. عصبانی می‌شی؟ ‫- خودت که می‌دونی.
‫یکی از هزاران دلیلی که عاشقتم همینه.
‫- بهشون زنگ بزن. ‫- مطمئنی؟
‫معلومه که مطمئنم. راحت باش.
‫خیلی‌خب.
‫بازی رو بذارم کنار یا نه؟
‫- بذار کنار! ‫- بذار کنار!
‫خیلی‌خب...
‫گرگینه.
‫جای شکارچی اینجاست.
‫جای دختربچه اونجاست. ‫پیشگو.
‫این‌جوریه. دزد و جادوگر.
‫ای بابا.
‫بسته شو.
‫درست شد!
‫چی شده؟
‫- نمی‌دونم! ‫- مامان! چی شده؟
‫وای!
‫خوبی؟
‫- آلمانی‌ها حمله کردن! ‫- بریم!
‫بریم زیرزمین!
‫بدوین! بدوین! بجنبین!
‫برین پایین! بجنبین!
‫بدوین!
‫- بدوین! ‫- داره رو سرم خراب می‌شه!
‫- بابا! ‫- وای!
‫بدوین!
‫خوبی؟ ببین!
‫- خوبی؟ ‫- مواظب باشین!
‫وای!
‫همه خوبیم؟ لوییس؟ بابا؟ خوبین؟
‫- آره، من خوبم. ‫- آره.
‫تئو، کلید اون چراغ رو پیدا کن!
‫- یه چیزی راه‌پله رو بسته! ‫- کلارا؟
‫خوبی کلارا؟
‫از این طرف!
‫- از این طرف بچه‌ها! ‫- کلارا؟
‫خوبی؟ خوبی؟ ها؟ خوبی؟
‫- کلارا؟ کلارا! ‫- آره، خوبم. چیزیم نیست.
‫عه. ماشینمون چی شد؟
‫وای نه.
‫ماشینم چی شد؟
‫بهتره زنگ بزنم پلیس بیاد.
‫- شما آنتن ندارین؟ ‫- نه.
‫اینجا که خونه من نیست.
‫معلومه که خونه توئه بابا.
‫نه‌خیر!
‫خونه همیشه همین شکلی بود؟
‫به هیچ وجه! من بدسلیقه‌ام، ‫ولی این‌قدر بدسلیقه نیستم!
‫- کلارا؟ کلارا؟ ‫- وای.
‫دکوراسیونش یه‌کم عجیبه.
‫کلارا؟
‫اینجا عین «سفیدبرفی و هفت کوتوله» است.
‫- نیست. اینجا نیست. ‫- چی؟
‫چرا انگار همه‌چی خیلی قدیمیه؟
‫- متوجه چیز دیگه‌ای نشدین؟ ‫- چیه؟
‫- وایستین ببینم، اینجا... ‫- وای خدایا.
‫همگی خونسردیمون رو حفظ کنیم.
‫خونسردی؟ یعنی چی؟ ‫دخترم غیبش زده!
‫حتما یه توضیح منطقی داره.
‫حتما جشنواره رنسانسه.
‫- شاید دکوراسیون رو عوض کردن. ‫- به نظرت سی ثانیه‌ای دکوراسیون عوض کردن؟
‫بریم تو روستا. ‫احتمالا اونجاست.
‫بیاین! بریم بچه‌ها!
‫خیلی‌خب. بیا بابا. ‫باید کلارا رو پیدا کنیم.
‫خونه خودم چی می‌شه؟
‫کلارا!
‫بریم جلوتر.
‫گیلبرت، می‌شه یه‌کم آروم‌تر راه بری؟
‫بابابزرگ هیچ‌وقت این‌قدر سریع راه نمی‌رفت!
‫کلارا!
‫- مامان، دارم از گرسنگی می‌میرم! ‫- می‌دونم.
‫مطمئنم تو غذا خوراکی پیدا می‌کنیم.
‫کلارا!
‫راستش، گمون نکنم داد زدن ‫به کارمون بیاد جروم.
‫آره خب، دختر تو که نیست...
‫- جانم؟ ‫- بیاین اینجا!
‫اونجا رو!
‫ظاهرا دکوراسیون روستا رو ‫هم یه‌کم عوض کردن.
‫بودجه جشنواره‌شون چقدر بود؟
‫کلارا!
‫خودشه.
‫خیلی خوبه. حرف نداره.
‫راه بیفت.
‫برو کنار ببینم! ‫داری مشتریانم رو می‌ترسونی.
‫آهای! مواظب باشین!
‫- وای. ‫- عه!
‫چه وضعشه!
‫- مواظب باشین! ‫- غیرممکنه.
‫مامان، دارم از گرسنگی می‌میرم.
‫باشه عزیزم. طاقت بیار.
‫عه. یه سری...
‫عه! گمون کنم اونجا شیرینی داشته باشن.
‫سلام آقا.
‫خیلی پرروئن!
‫ممنون می‌شیم یکی بهمون بدین.
‫حتما، یکی برای شما.
‫خیلی‌خب، البته پول نقد ندارم.
‫- پرداخت اینترنتی قبوله؟ ‫- ها؟
‫خب...
‫- پرداخت اینـ... ‫- عه!
‫اگه پول ندین، از شیرینی خبری نیست.
‫اگه این جشنواره می‌خواد پول دربیاره، ‫راه اشتباهی رو انتخاب کرده.
‫هه.
‫نون تازه! نون تازه!
‫عه. واسیه. فامیلیتون یکیه.
‫فامیلته؟
‫[چیلدریک واسیه - جادوگر] ‫[اعدام آخر هفته]
‫آشنا نیست، ولی نباید فامیلیمون رو ‫این‌جوری استفاده کنن.
‫- بی‌خیال بابا. ‫- عذر می‌خوام.
‫مسئول اصلی اینجا کیه؟
‫- مسئول؟ ‫- آره.
‫داروغه رو می‌گین؟
‫دم میدونه، داره واسه اعدام آماده می‌شه.
‫دم میدونه...
‫اعدام؟
‫کلارا؟
‫عذر می‌خوام.
‫عذر می‌خوام خانم، ‫احیانا شما یه دختر جوان...
‫این اطراف ندیدین؟ ‫بیست و اندی سالشه و دورگه است.
‫- دورگه است؟ ‫- آره، دورگه است.
‫- اهل این حوالی نیستین، مگه نه؟ ‫- نه، اهل پاریسیم.
‫- یا خدای بزرگ! ‫- آره.
‫- پس کلی راه اومدین! ‫- با ترافیک سه ساعت بیشتر نیست.
‫خب، ندیدینش؟
‫نه، ندیدم.
‫باشه! اینجا نیست. بیاین باز هم بگردیم.
‫نه‌خیر. من تا با مسئول اصلی اینجا ‫حرف نزنم، جایی نمی‌رم.
‫اهالی میلرز هالو!
‫آها. اومد.
‫من یکی از اون جانورهای اهریمنی رو گرفتم.
‫بیارینش!
‫من بیگناهم.
‫به خدا قسم می‌خورم!
‫نیمه‌شب داشتی وسط خیابون می‌دویدی.
‫یکی از گوسفندهام گم شده بود.
‫- چرا لباست غرق خون بود؟ ‫- دستم رو بریده بودم...
‫- آخه مشغول تعمیر... ‫- ساکت!
‫فقط دروغ می‌گی!
‫نظرتون چیه؟
‫این چوپان از اون جانورهاست؟
‫- آره! ‫- آره!
‫آره بابا...
‫خب، چه‌جوری مجازاتش کنیم؟
‫اون جانور رو بکشین.
‫مرگ!
‫- بکشینش! ‫- عزیزم. هیس!
‫خب، انجام وظیفه کن جلاد.
‫نگران نباش، همه‌چی درست می‌شه.
‫واقعا؟
‫این صحنه یه‌کم واسه تو خشنه.
‫همه‌چی خیلی واقع‌گرایانه است.
‫شما احیانا...
‫مرسی! می‌دم خشک‌شویی!
‫بریم! باید بریم.
‫بریم. بدوین، زود باشین!
‫بریم بابا!
‫جروم!
‫جروم! چی شده؟
‫خونه! خون واقعیه!
‫- ها؟ ‫- منظورت چیه؟
‫- یا خدا! ‫- آره.
‫- می‌شه من هم مزه کنم؟ ‫- نه!
‫نه، نه، نه! جریان چیه؟
‫کلارا غیبش زده ‫و اعدام در ملأ عام داریم...
‫دکوراسیون خونه من رو ‫بدون اطلاعم عوض کردن...
‫به نظرم یه توضیح بیشتر نداره. ‫روستای قرون وسطایی واقعی، اعدام واقعی،
‫- خون واقعی... ‫- هوم؟
‫در زمان سفر کردیم.
‫به پسرت بگو چرت و پرت نگه.
‫- جروم، مؤدب باش. خب؟ ‫- وایستین ببینم. من این‌دفعه باهاش موافقم.
‫مواد زده! از من بشنوین، ‫عقلش رو از دست داده.
‫کی به کی می‌گه.
‫لطفا یه‌کم واسه بابام احترام قائل شو.
‫خودم می‌تونم از خودم دفاع کنم، خب؟
‫- هوم... ‫- مامان؟ جروم؟
‫یه لحظه وایستا تئو.
‫تئو مواد مصرف نمی‌کنه گیلبرت.
‫- صرفا چون خودت استرس داری... ‫- من اصلا استرس ندارم.
‫وایستین ببینم.
‫در واقع، خیلی هم احساس ‫قدرت و سرزندگی می‌کنم.
‫می‌شه لطفا به فکر ‫پیدا کردن کلارا باشیم؟
‫مامان! جروم؟
‫- چیه؟ ‫- چیه؟
‫آها! عذر می‌خوام آقا.
‫شما احیانا یه خانم جوان زیبای دورگه...
‫بیست و اندی ساله ندیدین؟
‫خب؟ ندیدین؟
‫انگلیسی بلد نیستین؟
‫الان چه سالیه آقا؟
‫تئو!
‫الان سال ۱۴۹۷ میلادیه.
‫این دیگه چه سر و وضع عجیبیه؟
‫سر و وضع عجیب؟ ‫اصلا خودش رو دیده؟
‫- اون که چیزی نگفت. ‫- چرا، گفت.
‫- حتما شکم‌گویی کرد. ‫- جان؟
‫گوشیت کار می‌کنه! ‫به کلارا زنگ بزن!
‫نه، آنتن ندارم. ‫آلارم تماس کاریمه.
‫آلارمت رو قطع کن! ‫طرف داره ناراحت می‌شه!
‫- باشه، دو سه ثانیه صبر کنین! ‫- قطعش کن!
‫- نمی‌تونم! ‫- قطعش کن! قطعش کن!
‫- می‌دونم. نمی‌شه. ‫- مواظب باشین!
‫بریم.
‫مچت چطوره بابا؟
‫خوبه. مرسی جروم.
‫عه! عه. الان جروم صدام کردی.
‫خب،مگه اسمت نیست؟
‫خب، اسم مامان رو یادته؟
‫چیه؟ داری عقلت رو از دست می‌دی پسرم؟
‫اسمش نیکول بود ‫و متولد سوم ژوئیه ۱۹۴۶ بود.
‫سایز پاش ۳۷ بود.
‫شماره بیمه اجتماعیش ‫۲۴۶۰۷۳۵۰۱۳۲...
‫صد و چهل و هشت بود.
‫چطور مگه؟
‫همین‌جوری، همین‌جوری...
‫- یه جای کار می‌لنگه. ‫- آره، موافقم.
‫مواظب باشین.
‫بیاین عقب بچه‌ها!
‫- مامان، چی شده؟ ‫- مطمئن نیستم.
‫- جلو نیاین! ‫- دور نشین!
‫چی شده؟
‫[منم]
‫من کیه؟
‫[منم، کلارا]
‫کلارا!
‫وایستین ببینم.
‫- وایستا، وایستا، وایستا... ‫- مواظب باش.
‫چی به سرت اومده عزیزم؟
‫چرا صدام رو نمی‌شنون؟
‫نکنه کر شدن؟
‫چیزی نیست، الان می‌شنویم. ‫چیزی نیست.
‫ولی الان که چیزی نگفتم.
‫چرا!
‫همین الان حرف زدی. ‫شنیدین دیگه؟
‫- به هیچ وجه. ‫- هیچی نشنیدیم.
‫وایستا ببینم بابا!
‫می‌تونی ذهنم رو بخونی!
‫امیدوارم عین باباش ‫عقلش رو از دست نداده باشه.
‫همین رو کم داریم.
‫یا خدا، نمی‌دونستم به همین زودی ‫این‌قدر ریزش مو داشته.
‫خونسردیتون رو حفظ کنین.
‫امروز تو مراسم اعدام دیدمتون.
‫اهل اینجا نیستین.
‫اینجا چیکار می‌کنین؟
‫فامیل اون جادوگرین؟
‫آها. خیلی خوشحالم بحثش رو پیش کشیدین.
‫- اصلا خوشم نمیاد... ‫- نه. فامیلش نیستیم.
‫داریم از روستاتون رد می‌شیم.
‫استراحتگاه لازم داشتیم ‫و اینجا رو پیدا کردیم. همین و بس.
‫مگه نه؟ همین و بس.
‫عه.
‫گمون کنم همه‌تون جادوگرین!
‫- دستت رو از پسرم بکش! ‫- آروم باش عزیز دلم.
‫نه، ما جادوگر نیستیم.
‫ما...
‫موزیسینیم، مگه نه؟ ‫موزیسینیم.
‫- آره. ‫- درسته.
‫خنیاگریم.
‫اسم من دنیل خنیاگره. دیدین؟
‫این‌ها هم اعضای گروهمن.
‫اسم گروهمون «خنیاگران»ـه.
‫پس یه چیزی اجرا کنین.
‫آها، سازهامـ...
‫سازهامون همراهمون نیست... وایستین!
‫اِم...
‫می‌ری گیتارم رو بیاری عزیزم؟
‫- چی رو بیاره؟ ‫- همون... لوتم رو بیار.
‫برو لوتم رو بیار.
‫- چیت رو بیارم؟ ‫- ببین. لوتم رو بیار.
‫همون که شبیه گیتاره!
‫آها!
‫خوش‌بختانه، لوتم رو همه‌جا...
‫با خودم می‌برم.
‫آره.
‫خیلی‌خب.
‫- خواهش می‌کنم... ‫- مرسی.
‫دیدین؟
‫زود باش!
‫باشه. الان اجرا می‌کنم.
‫یک...
‫شروع می‌کنیم. سه، چهار.
‫♪ بهشون بگو آینده کاریم... ♪
‫♪ معلوم نیست ♪
‫♪ کسی نمی‌دونه یه سال دیگه... ♪
‫♪ کجام ♪
‫♪ کاش می‌دونستن یه روزی... ♪
‫♪ از نظر تو... ♪
‫♪ بهترین خواننده تاریخ بودم ♪
‫♪ و واسه همین... ♪
‫♪ می‌خواستی... ♪
‫♪ بچه‌دار بشیم... ♪
‫♪ که الان دیگه بزرگ شده ♪
‫- خب، کار بقیه‌شون چیه؟ ‫- اِم...
‫بخونین! سه، چهار...
‫♪ من از قضات و قانون... ♪
‫♪ ترسی ندارم ♪
‫♪ پسر خودمه، نبرد خودمه ♪
‫♪ نباید از پیشم می‌رفت ♪
‫♪ لای لای لالای ♪
‫خیلی خوبه!
‫♪ اگه با پسرم... ♪
‫♪ کاری داشته باشین، ♪
‫♪ همه‌چی رو می‌شکنم ♪
‫لطفا از ضرب‌آهنگ عقب نیفتین.
‫♪ نباید از پیشم می‌رفت ♪
‫♪ لای لای لالای ♪
‫عه.
‫قبوله.
‫- تئو؟ خوبی؟ ‫- چیزیم نیست.
‫خیلی‌خب، برگردین تو.
‫- جانورهای وحشی دارن میان. ‫- بریم! برین.
‫«جانور وحشی» یعنی چی؟
‫کل روستا باید بخوابن!
‫برین تو خونه‌تون!
‫جانوران وحشی دارن میان!
‫داره شب می‌شه! ‫کل روستا باید بخوابن!
‫برین تو خونه‌تون! ‫جانوران وحشی دارن میان!
‫دارم از گرسنگی می‌میرم!
‫می‌دونم عزیزم. دارم می‌گردم.
‫اول این رو برمی‌دارم.
‫حرف نداره.
‫این‌جوری با یه صندلی خالی حرف نمی‌زنن.
‫بفرما. به‌به.
‫- خوبه؟ ‫- جادوگر،
‫دزد، پیشگو،
‫شکارچی،
‫گرگینه.
‫الان وقت بازی نیست عزیزم.
‫بازی نمی‌کنم!
‫تو این جعبه است!
‫زیر کمد بود.
‫وایستا. بده ببینم.
‫این بازی تو نیست؟
‫آره. چرا اینجاست؟
‫حتما واسه همینه.
‫در زمان سفر نکردیم. ‫وارد بازی شدیم.
‫خب، همه قبول دارین مواد مصرف می‌کنه؟
‫نمی‌کنم!
‫هر کارتی قدرت خاصی داره، مگه نه؟
‫چه ربطی داره؟
‫ربطش اینه که همون قدرت‌ها رو داریم.
‫یعنی گیلبرت شکارچیه. ‫واسه همین خیلی قویه.
‫«خیلی قویه.» ‫الکی بزرگش نکن.
‫شاید صرفا ورزش می‌کنم.
‫آها. خب، کلارا...
‫- دختربچه است. ‫- آره.
‫کسی متوجه حضور دختربچه نمی‌شه. ‫نامرئیه!
‫اصلا منطقی نیست،
‫اگه این‌جوریه، لوییس باید ‫دختربچه باشه.
‫خب، تو همیشه دختربچه خودم می‌مونی عزیزم.
‫باز این‌جوری کردی!
‫با کی حرف می‌زنی؟ ها؟
‫یه سری صدا می‌شنوی.
‫اگه خودش قدرت داشته باشه ‫و من نداشته باشم، خیلی عصبانی می‌شم.
‫ها؟ من که چیزی نشنیدم.
‫بلند بلند فکر کردم، همین و بس.
‫وایستین ببینم، داشتیم «گرگینه» ‫بازی می‌کردیم. زلزله اومد،
‫الان هم به قرون وسطی اومدیم...
‫و با این قدرت‌های مختلف ‫تو خونه اجدادمونیم.
‫معلومه تو بازی گیر افتادیم!
‫نه، خیلی مسخره است.
‫یه‌کم احتمالش هست که جعبه‌اش ‫قبل از زلزله لرزیده باشه.
‫- فقط یه کوچولو. ‫- بفرمایین!
‫معلومه تو بازی‌ایم.
‫بابا،
‫یه‌کم فکر کن. ‫تو قوانینش رو بلدی.
‫بگو چه‌جوری می‌تونیم بریم خونه.
‫من از کجا بدونم؟ ‫از اولش هم بازی من نبود.
‫تو اتاق زیرشیروانی پیداش کرده بودم ‫و دستورالعملش توش نبود،
‫واسه همین از خودم قانون در آوردم...
‫و بعدش سال به سال ‫قوانینش رو عوض کردم...
‫و همین دیگه!
‫خب، من دزد شده بودم.
‫قدرتش چیه؟
‫اصلا نمی‌دونم؛
‫ولی یکی از قوانینش رو یادمه.
‫باید کل گرگینه‌ها رو...
‫شناسایی کنیم و قبل از این که ما رو بکشن،
‫همه‌شون رو بکشیم تا برنده بشیم.
‫اگه من گرگینه باشم چی؟
‫چی؟
‫نه بابا عزیزم. نه عزیز دلم. ‫نگران این چیزها نباش.
‫هیچ‌کس تو رو نمی‌کشه.
‫هیچ‌کس.
‫خب؟ هیچ‌کس!
‫نه، معلومه که نه، ‫کسی تو رو نمی‌کشه عزیزم.
‫می‌خوای یه خبر خوش دیگه هم بدم؟ ‫شاممون رو پیدا کردم. خب؟
‫ظاهرا بدک نیست.
‫می‌تونم یه قابلمه سوپ درست کنم.
‫«سیریوس فولیکولوس.»
‫- ظاهرا یه نوع نخوده. ‫- راستش، یعنی «کلیه سنجاب.»
‫حالت خوبه لولو؟
‫اومدیم بهت شب به خیر بگیم عزیزم.
‫دیگه باید بخوابی. باشه عزیز دلم؟
‫فردا برمی‌گردیم خونه. قول می‌دم.
‫- آره. ‫- هوم؟
‫می‌شه لطفا خاطره آشناییتون رو ‫برام تعریف کنین؟
‫هوم...
‫اِم...
‫یکی بود یکی نبود، ‫تقریبا ده سال پیش بود...
‫که مامانت از آقایی که خیلی بی‌شعور بود ‫طلاق گرفته بود.
‫من هم مجرد بودم...
‫و تو مدرسه متوسطه شهرمون ‫موسیقی درس می‌دادم،
‫گیتار تدریس می‌کردم.
‫من اون موقع می‌خواستم ‫کلی مهارت جدید یاد بگیرم.
‫واسه همین با خودم گفتم ‫یه ورزش رو امتحان کنم،
‫یا سعی کنم یه ساز یاد بگیرم...
‫و واسه همین تو اینترنت ‫دنبال استاد گیتار گشتم.
‫در نهایت بابات رو پیدا کردم.
‫آهنگ محبوبش رو با گیتار بهش یاد دادم...
‫و مسلما یه دل نه صد دل عاشقم شد.
‫- مسلما. ‫- بوم.
‫دو سال بعدش هم ‫تو به دنیا اومدی.
‫دختر بی‌نقص من.
‫پایان.
‫بفرما. شبت به خیر!
‫نه! می‌خوام آهنگه رو بخونین!
‫نه! وقت خوابه عزیزم.
‫♪ جنگل‌های محل زندگیم تاب می‌خورن ♪ ‫♪ و پشت‌بام‌ها آسمون رو می‌خراشن ♪
‫دارم از خستگی می‌میرم.
‫خیلی‌خب، شب به خیر.
‫خیلی دوستت دارم.
‫خیلی‌خب، شبت به خیر.
‫شوخی کردم بابا!
‫شبت به خیر عزیزم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫هیچی. سر خودم رو گرم می‌کنم.
‫راستش،
‫واقعا نمی‌دونم کجاییم ‫و الان چه تاریخیه،
‫ولی حس خارق‌العاده‌ایه ‫که دوباره همه‌چی رو به خاطر میارم.
‫باید بیشتر بهت سر می‌زدم. ببخشید.
‫اشکالی نداره بابا. ‫مشاهده ناپدید شدن آدم‌ها خیلی سخته.
‫خب، وقتی برگشتیم خونه،
‫پیشت می‌مونم.
‫شبت به خیر بابا.
‫شب به خیر جروم.
‫- کیه؟ چی شده؟ ‫- صدای چی بود؟
‫چی شـ...؟
‫گمون می‌خواد یه چیزی بهمون بگه.
‫- ها؟ ‫- وایستا، وایستا. وایستین.
‫آروم باش.
‫گرگینه‌ها دارن می‌رن سمت روستا!
‫چیزی نمونده بود من رو بخورن. ‫باید همین الان از اینجا بریم!
‫گفت گرگینه‌ها دارن می‌رن سمت روستا،
‫چیزی نمونده بود بخورنش، ‫باید همین الان از اینجا بریم!
‫چیه؟ همیشه پانتومیمش خیلی خوب بوده.
‫ها؟
‫لولو کجاست؟
‫لولو؟ لولو؟
‫- لولو؟ ‫- لولو؟
‫اینجا نیست!
‫لوییس؟
‫جلو نیاین.
‫منم!
‫بیا تو عزیزم.
‫- زود باش، زود باش. ‫- اون بیرون چیکار می‌کردی؟
‫- ها؟ ‫- رفته بودم مستراح.
‫- وای نه! ‫- نه، نه، نه، نه، نه.
‫نباید تنها بری بیرون. ‫ممکنه گرگینه باشی!
‫- باشه، ولی بهتون قول می‌دم گرگینه نیستم! ‫- خب...
‫- قول می‌دم نیستم! ‫- معلومه که نیستی!
‫باید ببندیمش.
‫عه، جدی؟ ‫می‌خوای بهش پوزه‌بند هم بزنی؟
‫اگه لوییس می‌گه گرگینه نیست، ‫پس گرگینه نیست.
‫وایستین ببینم. ‫بذارین من حلش کنم.
‫پنجاه ساله گول هیچ‌کس رو نخوردم.
‫ببین من رو.
‫تو...
‫گرگینه‌ای؟
‫نه!
‫هوم.
‫می‌تونم تأیید کنم. ‫گرگینه نیست.
‫- اشتباه کردم! ‫- لوییس!
‫زود باشین! ببندینش!
‫- مواظب باشین. ‫- تکون نخورین.
‫وای!
‫- آروم باش! ‫- مواظب باش، اذیتش نکن!
‫طناب رو بیار!
‫تئو! طناب! زود باش!
‫بجنب!
‫جانورها یه قربانی دیگه رو خوردن!
‫وای لوییس!
‫جروم!
‫جروم! جروم، بیدار شو.
‫اینجا کجاست؟
‫هنوز سال ۱۴۹۷ـه.
‫ای بابا...
‫لوییس عین سابق شده.
‫وای.
‫لولو.
‫وای عزیز دلم.
‫- دارم از گرسنگی می‌میرم. ‫- آخی.
‫راستی...
‫عه. نه. وایستا.
‫وایستا.
‫بگیر که اومد!
‫چیکار می‌کنی؟
‫خودت رو زخمی می‌کنی‌ها.
‫- سلام، چه خوشگل شدی! ‫- مرسی.
‫خودت هم بدک نشدی.
‫خیلی‌خب...
‫این دم و دستگاه واسه چی؟
‫واسه شکار گرگینه‌هاست.
‫وای، بی‌خیال جروم!
‫فقط شب‌ها گرگینه می‌شن.
‫تو که نمی‌خوای بری تو روستا...
‫و الکی به همه حمله کنی، ها؟
‫نه! نه، نه، نه، نه!
‫اصلا کسی رو شکار نمی‌کنیم.
‫من کلی فکر کردم.
‫خیلی‌خب، اینجا خونه اجدادته.
‫- بازی خودشه... ‫- هوم.
‫پس می‌ریم زندان ملاقاتش...
‫و ازش می‌پرسیم چیکار کنیم ‫که بریم خونه.
‫همین و بس.
‫- آره، این هم می‌شه... ‫- اوهوم.
‫تو هم که وکیلی، ‫می‌تونی نمایندگیش رو قبول کنی.
‫نمایندگیش رو قبول کنم؟ ‫تو سال ۱۴۹۷؟
‫اگه هنوز زیر شکنجه نمرده باشه معجزه است.
‫- ترب نمی‌خواین؟ ‫- ارغوان تازه داریم.
‫عه! نه، ممنون.
‫خب، ظاهرا فعلا مشکلی نیست.
‫ما می‌ریم با اجدادمون صحبت کنیم،
‫تو هم برو تو بازار خوراکی پیدا کن. خب؟
‫باشه، ولی با کدوم پول؟
‫آها! خب، تو فکرش بودم.
‫کلارا نامرئیه. ‫پس می‌تونی از همین قابلیت بهره ببری.
‫عه! وایستا ببینم! دختر من که دزد نیست!
‫واقعا بابا؟ ‫می‌خوای از گرسنگی بمیریم؟
‫وایستین ببینم، دزد بازی منم.
‫- من باید دزدی کنم. ‫- گمون نکنم.
‫ما که همین‌جوریش اعدام در ملأ عام ‫و حمله حیوانات وحشی رو دیدیم.
‫پس احتمالا بهتره یه کاری کنیم ‫که دستگیر نشیم، درسته؟
‫- خیلی‌خب. قرارمون یه ساعت دیگه همین‌جا. ‫- باشه.
‫- ردیفی؟ ‫- آره...
‫فقط سعی کنین یادتون بمونه ‫الان قرون وسطاست.
‫- یعنی چی؟ ‫- یعنی...
‫عین وقف یافتن با کشور جدید می‌مونه.
‫یادتونه وقتی رفته بودیم رم، ‫خواستم یه‌کم آب بیشتر...
‫تو قهوه‌ام بریزن و طرف می‌خواست ‫بهم مشت بزنه؟
‫تو دوبلین نوشیدنی آمریکایی خواستم...
‫و طرف می‌خواست بهم مشت بزنه.
‫- تو بروکسل... ‫- منظورت رو فهمیدیم.
‫باشه! منظورم اینه ‫که وقتی آدم به خارج سفر می‌کنه،
‫باید جوری رفتار کنه ‫انگار به خارج سفر نکرده.
‫یعنی عین محلی‌ها رفتار کنیم.
‫اینجا قرون وسطاست، پس حواستون جمع باشه ‫و رسم و رسومشون رو رعایت کنین.
‫باشه...
‫خیلی‌خب. قرارمون یه ساعت دیگه ‫همین‌جا، خب؟
‫بریم. فعلا.
‫لوت چیه؟
‫- اون هم واسه تو چشم نبودنه؟ ‫- نه. این‌جوری ماست‌مالی می‌کنیم...
‫- که کسی بهمون توجه نکنه. ‫- عه! خنیاگران!
‫وای!
‫شوهرم یکی از افراد داروغه است، ‫آوازتون رو شنیده بود...
‫و می‌گفت صداتون خیلی قشنگه!
‫زیادی لطف داشتن، ‫ولی تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫یه چیزی برامون اجرا کنین آقای خنیاگر. ‫«چارلز هشتم نیکوکار» رو اجرا کنین.
‫عه، آکوردهاش رو بلد نیستم.
‫«ستوربان مهربان» رو اجرا کنین.
‫«یه بورگونی رو خفه کردم» رو اجرا کنین.
‫- یکی از آثار خودم رو اجرا می‌کنم. ‫- عه! هیچی اجرا نکنیم.
‫بیا! باید بریم!
‫- خداحافظ! ممنون! ‫- وایستین!
‫می‌شه راز خنیاگر شدن رو بهم بگین؟
‫فوق‌لیسانس و یه سری تصمیمات بد بگیرین. ‫بیا ببینم.
‫من دزدم، یعنی می‌تونم...
‫هرچی خواستم بدزدم ‫و قسر در برم.
‫بفرما، دیدی؟ ‫لازم نیست نامرئی باشم.
‫می‌تونم چیزهایی بهتر از این سیب بدزدم.
‫یه دقیقه دستت باشه.
‫نگران نباش. چیزیم نمی‌شه!
‫ببخشید.
‫برگردم ببینم دزد!
‫دزد رو بگیرین!
‫بگیرینش!
‫بذار خودم ردیفش کنم،
‫سلام آقایون!
‫- دنیل خنیاگر هستم. ‫- سلام.
‫اِم...
‫چیلدریک واسیه همین‌جا زندانیه؟
‫با اون سگ جادوگر چیکار دارین؟
‫آها... همین که شما گفتین.
‫خب، با خودم گفتم یه‌کم براش آهنگ بزنم ‫که روحش آروم بگیره.
‫خدا کنه تا ابد تو جهنم بسوزه!
‫باشه پس.
‫- هوم. ‫- باشه. خیلی‌خب، ممنون.
‫لازم نیست تا شب اینجا بمونیم ‫و تف کنیم.
‫ببینین. فقط می‌خوایم ببینیم ‫چه اتهاماتی بهش وارد شده.
‫- خب؟ ‫- دهنت رو ببند ببینم زنیکه کثافت!
‫- جانم؟ خجالت نمی‌کشی؟ ‫- عه!
‫- هرچی دلمون بخواد صدات می‌کنیم! ‫- عه! آروم باشین!
‫زنت رو ادب کن!
‫ها؟ اگه هر روز صبح خوب کتکش بزنی، ‫آدم می‌شه.
‫یه بار دیگه کاریم داشته باشی، ‫دندونت رو خرد می‌کنم!
‫آروم باش عزیزم. ‫به فکر بچه‌ها باش، خواهش می‌کنم.
‫- خواهش می‌کنم آروم باش. ‫- راست می‌گی. قرون وسطاست.
‫بجنب. ‫بچه‌ها منتظرمونن.
‫معلومه دیگه.
‫عه! سلام دنیل!
‫سلام.
‫یه چیزی برات کنار گذاشتم.
‫عه، خیلی ممنون.
‫چیه؟
‫هیچی.
‫زحمت حرف زدن با خانم‌ها رو می‌کشه،
‫ولی به اون نگهبانان عوضی هیچی نمی‌گه...
‫- می‌خواستم دخالت کنم. ‫- هوم...
‫ولی در اون صورت لو می‌رفتیم.
‫ضمنا، قرون وسطاست.
‫آره، دلیل خیلی خوبیه.
‫خب...
‫می‌دونم می‌ترسیدی کاری بکنی؛ ‫ولی مشکلی نیست.
‫- نمی‌ترسیدم. ‫- آها.
‫- خیلی‌خب. ‫- نمی‌ترسیدم!
‫- پارادوکس زمان رو در نظر گرفتی؟ ‫- چی؟
‫پارادوکس سفر زمانی رو می‌گم.
‫- هوم؟ چی هست؟ ‫- آها!
‫اولین قانون سفر در زمان از این قراره:
‫ممکنه تک‌تک اعمالمون در گذشته...
‫رو زمان حال تأثیر منفی بذاره.
‫یعنی رو آیـ... یعنی رو آیـ...
‫یعنی بعدا تأثیر منفی می‌ذاره. ‫پس نباید کاری کنیم!
‫- ربطشون رو نمی‌فهمم. ‫- اذیت نکن دیگه.
‫- ساده است. ‫- خب، نمی‌فهمم.
‫اگه اون نگهبان رو زده بودم،
‫پونصد سال زودتر با فمینیسم ‫آشناش می‌کردم، متوجهی؟
‫عجب فاجعه بزرگی می‌شد!
‫چرا که نه؟
‫جنگ تموم می‌شد، آلودگی تموم می‌شد، ‫جامعه همه‌جوره پیشرفت می‌کرد؟
‫آره، خیلی فاجعه‌باره.
‫مثال...
‫مثال بدی بود، ولی تو که می‌فهمی ‫چی می‌گم! باید...
‫باید خیلی احتیاط کنیم.
‫می‌گه احتیاط کنیم.
‫شوهر سابقم خودخواه‌تر بود،
‫ولی حداقل این‌جوری تسلیم نمی‌شد.
‫شوهر سابقت...
‫ها؟
‫چی شده؟
‫- تئو کجاست؟ چرا پیشت نیست؟ ‫- وایستا ببینم.
‫- چی شده؟ ‫- گمش کردم!
‫- گمون کنم می‌گه گمش کرده. ‫- یعنی چی که گمش کرده؟
‫- کجا رفته؟ ‫- آروم باش!
‫- همین اطرافه؟ ‫- آروم باش!
‫پسرم گم شده! ‫معلومه که آروم نمی‌شم!
‫غریبه‌ها!
‫- بله؟ ‫- بله؟
‫من پسرتون رو گرفتم ‫و همه‌چی رو بهم گفت!
‫از آینده اومدین یا نه؟
‫نه بابا، نه، نه. از آینده نیومدیم، ‫عین سگ دروغ می‌گه.
‫تقریبا مطمئنیم مواد مصرف می‌کنه.
‫پسرم رو چیکار کردی، ها؟
‫- آروم باش مامان. ‫- ها؟
‫منم، تئو.
‫ها؟
‫تئو...
‫آهنگر...
‫- تئو... ‫- آهنگر...
‫- تئو... ‫- بسه!
‫ولی قدرتم همینه! ‫می‌تونم هویت بقیه رو بدزدم!
‫- خیلی باحاله! ‫- نه‌خیر! باحال نیست!
‫دیگه بسه. تکرار نکن!
‫- چرا که نه؟ ‫- خب، چون...
‫اگه نتونی شکل خودت بشی چی؟
‫ها؟
‫تو که همین‌جوریش ‫داری هویتت رو کشف می‌کنی.
‫- هوم. ‫- مگه نه؟
‫کار خیلی خوبیه!
‫ازت حمایت می‌کنم،
‫ولی ممکنه در نهایت گیج بشی ‫و راه زندگیت رو گم کنی. می‌فهمی؟
‫آره...
‫می‌فهمم. حسودیت می‌شه.
‫چون خودت قدرتی نداری.
‫وایستا ببینم تئو!
‫قدرتت خیلی باحاله.
‫مهم‌تر این که به کارمون میاد.
‫چی؟ به همین زودی تناول کردی؟
‫- اِم... ‫- یعنی غذا خوردی.
‫- غذات رو خوردی؟ ‫- آها، آره. نه.
‫نه. این زن غریبه اشتهام رو کور کرد.
‫داشت داد و هوار می‌کرد و...
‫می‌برمش تو سیاهچال ‫که آروم بگیره.
‫- این زنیکه این‌دفعه چیکار کرده؟ ‫- نه، کاریش نداشته باش!
‫خودم شخصا این زنیکه رو ادب می‌کنم!
‫«زنیکه رو ادب می‌کنم»؟
‫ببخشید مامان. ‫یه‌کم زیاده‌روی کردم.
‫آره.
‫چیلدریک واسیه؟ ها؟
‫چیلدریک واسیه؟
‫موش! چیزی نیست.
‫آهای؟
‫کسی اونجا نیست...
‫چیلدریک؟
‫چیلدریک واسیه؟
‫شکنجه رو بس کنین! ‫التماستون می‌کنم!
‫من که هزار بار بهتون گفتم جادوگر نیستم!
‫ساکت!
‫نمی‌خوایم بلایی سرت بیاریم.
‫بیا جلوتر. بیا.
‫آره.
‫ما نوادگانتیم. از سال ۲۰۲۴ اومدیم.
‫یه بازی کردیم و با قدرت‌های مختلف ‫از اینجا سر در آوردیم.
‫چیکار کنیم که به قرن خودمون برگردیم، ها؟
‫- وای نه. ‫- ها؟
‫نمی‌فهمه.
‫- تئو، قدرتت رو نشونش بده. ‫- آها، باشه.
‫نگهبان! نگهبان! نگهبان! نگهبان!
‫هیس! ساکت باش! هیس!
‫شما دوتا! جادوگر شمایین! ها؟
‫شما اون جانورهای وحشتناک رو ‫به میلرز هالو آوردین!
‫اصلا چنین کاری نکردیم! ساکت باش!
‫بازی گرگینه رو می‌گم!
‫دزد، دختربچه، پیشگو، همین‌ها!
‫خودت بازی رو ابداع کردی، مگه نه؟
‫نه، نه! مرد پوست گرگ پوش ‫اون بازی رو با خودش آورده بود.
‫خیلی‌خب. مرد پوست گرگ پوش کیه؟
‫همون غریبه‌ای که سه شب پیش اومد.
‫درست قبل از اینکه گرگینه‌ها ‫شروع به خوردن روستایی‌ها کنن.
‫خیلی‌خب. پس شاید بتونه ‫کمک‌مون کنه به خونه برگردیم.
‫- پوست گرگ پوش کجاست؟ ‫- نمی‌دونم!
‫- صبح روز بعد غیبش زد. ‫- خیلی‌خب، چه شکلی بود؟
‫- اه، شبیه یک مرد بود... ‫- خب.
‫که پوست گرگ تنش بود!
‫- اوه، لطفا! خواهش می‌کنم! ‫- باشه.
‫نمی‌خوام زنده زنده بسوزم. ‫لطفا من رو نجات بده.
‫من جادوگر نیستم، آشپزیم هم افتضاحه، ‫معجون‌ها رو نادیده بگیر!
‫- خیلی‌خب. چیزی نیست. ‫- کی کلاهم رو دزدیده؟
‫اه، زود باش، مامان. باید بریم.
‫- بیا، از این طرف! ‫- آره! باشه.
‫- ممنون، چیلدریک. موفق باشی! ‫- منظورت چیه «موفق باشی»؟
‫- باید من رو نجات بدی! ‫- سعی کن نگران نشی.
‫من حالا وکیلت هستم.
‫اوه، باشه.
‫هی، صبر کن! ‫وکیل دقیقا چیه؟
‫با کی حرف می‌زدی؟
‫با این میله‌ها.
‫خیلی حرف‌ها برای گفتن دارن.
‫خب ظاهرا، یک نفر به اسم ‫پوست گرگ پوش اون رو وارد بازی کرده،
‫ولی بعد پوست گرگ پوش ناپدید شده.
‫پس اگه بخوایم برگردیم خونه،
‫باید بازی رو انجام بدیم و برنده بشیم.
‫پیروزی در بازی یعنی پیدا کردن ‫همه گرگینه‌ها و کشتن اون‌ها.
‫همه‌شون رو بکشیم. ولم کن بابا. ‫قرار نیست لوییس رو بکشیم!
‫صبر کن. چهار کارت ‫برای گرگینه‌ها وجود داره،
‫- پس چهار گرگینه هست. ‫- اوهوم.
‫شاید اگه سه نفرشون رو بکشیم، ‫بازم جواب بده.
‫حتما. می‌تونیم دو نفرشون رو بکشیم، ‫با توپ‌های سنجابی مخلوط کنیم...
‫و ببینم بعدش چی می‌شه.
‫- پیشنهاد درست و حسابی نداری؟ ‫- نه!
‫- خب، پس... ‫- انگار قراره در سال ۱۴۹۷ بمیریم.
‫خیلی هم خوب می‌شه. ‫همیشه دلم جذام می‌خواست.
‫قرار نیست اینجا بشینم، انگشت‌هام رو ‫روی هم بذارم و منتظر باشم بمیرم.
‫بقیه گرگینه‌ها رو پیدا می‌کنیم، ‫می‌کشیمشون، از اینجا می‌ریم.
‫من می‌رم سمت روستا، ‫ببینم چه حس و حالی در جریانه.
‫حس و حال رو بفهمی؟
‫اوه، آره. حس و حال رو ببینم، ‫از موضوع سر در بیارم...
‫می‌رم یه دوری می‌زنم. بنا به دلایلی، ‫می‌تونم خیلی نکته‌بین باشم.
‫نکته‌بین؟ اصلا برای توصیفش ‫همچین چیزی رو به کار نمی‌برم.
‫حتی متوجه نشد که کلارا ‫مدرسه رو ترک کرده...
‫- کِی مدرسه رو ترک کردی؟ ‫- ها؟
‫کلارا، فورا برگرد اینجا ببینم! ‫کلارا؟ کجا رفت؟
‫کلارا! خب، چند وقته که ‫در موردش خبر داری؟
‫خب، چی باعث شد حدس بزنی، ها؟
‫تو یک پیشگویی! قدرتت همینه! ‫می‌تونی ذهن مردم رو بخونی.
‫من پیشگو نیستم! من نکته‌بینم. ‫همین! می‌دونی، من فقط...
‫حس و حال رو می‌فهمم!
‫خب، اگه ذهنم رو نمی‌تونی بخونی، ‫پس اصلا نمی‌دونی که...
‫که تو عروسی تابستون پارسال با یکی از ‫ساقدوش‌های سدریک حرف می‌زدم.
‫در حالی که شما میچزخیدین، ‫من تو آشپزخونه پیداش کردم.
‫بعدش با هم...
‫شروع به حرف زدن کردیم و آشنا شدیم.
‫خیلی خیلی خیلی مرد خوبی بود...
‫- اون عوضی کیه؟ خودم می‌کشمش! ‫- دیدی؟ حق با من بود!
‫- یک قدرت شرم‌آور و چندش‌آوره! ‫- اوه، جدی؟
‫- آره. ‫- بعد پشت سر من رفتی با یکی آشنا شدی؟
‫- اوه! ‫- من با هیچکس آشنا نشدم،
‫ولی اگه بازم بخوای ذهنم رو بخونی،
‫شاید بهش فکر کنم.
‫- اوه! ‫- اوه!
‫بذار واضح منظورم رو بگم، جروم.
‫من به صراحت تو رو منع می‌کنم ‫که ذهنم رو بخونی.
‫آره، حداقل من یک قدرتی دارم. هممم؟
‫حداقل می‌تونم مفید باشم.
‫اوه! دیگه کافیه.
‫باید سه تا گرگینه بکشیم ‫و بچه‌ها رو به ۲۰۲۴ برگردونیم.
‫- هیشش! ‫- سال ۲۰۲۴؟
‫واقعا از آینده اومدین؟
‫ما اینجا سوال می‌پرسیم.
‫تو کی هستی؟ چرا اینجایی؟
‫اسم... اسم من...
‫پیرو هست.
‫من نزدیک چیلدریک زندگی می‌کنم.
‫من یک هنرمندم.
‫یک خرده مخترع هم هستم.
‫اومدم اینجا تا...
‫چیزهایی رو بردارم که... ‫اون دیگه به کارش نمیاد.
‫مردک بیچاره. کارش تمومه. ‫زنده زنده سوزونده می‌شه، می‌دونین؟
‫چرا داشتی فضولی می‌کردی؟
‫راستش مردم اینجا ‫از من خوششون نمیاد.
‫- تو یک گرگینه‌ای، درسته؟ ‫- نه!
‫گرگ... نیستم! من گرگینه نیستم.
‫جروم!
‫یالا! از قدرتت استفاده کن.
‫ذهنش رو چک کن ببین چه خبره.
‫ها؟
‫اوی اوی اوی!
‫مهربون باش، خیلی‌خب؟
‫به ایتالیایی حرف می‌زنه.
‫این یعنی چی؟
‫این تانتو بلو کوآند سی کانشانترا؟
‫«وقتی تمرکز می‌کنه جالب می‌شه».
‫اوه، منظورت اینه...
‫نه، نه، نه، نه، نه. ‫به اونجور چیزها اهمیت نمی‌دیم!
‫- اشکال نداره! ‫- اوه، نه؟
‫اه، پس تو...
‫اه... خیلی خوش‌شانسی.
‫چون در آینده، مشکلی واست ‫پیش نمیاد، خیلی‌خب؟
‫چون الان...
‫اینجا مردم من رو درک نمی‌کنن...
‫و می‌خوان پوستم رو بکنن.
‫زنده زنده می‌سوزونن، ‫به اسب می‌بندن و چهارشقه می‌کنن.
‫واقعا؟
‫اوه، آره، درسته. ‫قرون وسطی است.
‫می‌شه لطفا دست و پاش رو باز کنیم؟
‫هممم.
‫- آره! ‫- خیلی‌خب.
‫ممنون.
‫خیلی مهربونه.
‫ممنونم، عزیزم.
‫می‌شه یه کم آب بخورم؟
‫- اوه، آره. ‫- یه خرده.
‫کلارا! کجا رفت...
‫می‌شه واسه این مرد یه کم آب بیاری؟
‫خب، برای اینکه بتونیم برگردیم خونه، ‫باید گرگینه‌ها رو پیدا کنیم.
‫خب، تو احیانا نمی‌دونی که کجان؟
‫نه. اگه می‌دونستم کی هستن، ‫بعد من...
‫اوه، اون دختر منه، نامرئی شده.
‫هممم.
‫اوه، آره، درسته. ‫اه، یه خرده ناخوشاینده.
‫اه، ولی شاید بتونم یه کاری ‫در مورد دخترت انجام بدم.
‫خب، می‌بینی؟
‫این یک جور لعاب خاصه.
‫گروهی از کاشفان وقتی از آمریکا برگشتن ‫اون رو با خودشون آوردن.
‫- اه... صبر کن. با قاره آمریکا آشنایین؟ ‫- معلومه.
‫خیلی‌خب. من این رو کامل کردم.
‫- نه؟ ‫- اممم...
‫خیلی‌خب. حالا ببین.
‫انعطاف‌پذیره!
‫می‌فهمی؟
‫کش میاد. سفت هم هست.
‫پس لاستیکه، درسته؟
‫- لاستیک؟ ‫- آره.
‫خب، می‌خوای باهاش چیکار کنی؟
‫با خودم گفتم اگه...
‫اگه دخترت تو این بره، خیلی‌خب؟
‫توی... اسمش رو چی گفتی؟ ‫اه، لاستیک؟
‫بعد یک پوست دیگه بهش می‌دم. ‫یک جور نقاب. می‌فهمی؟
‫ولی هر وقت دلش خواست، ‫می‌تونه اون رو برداره.
‫راحت می‌تونه جداش کنه!
‫- به دردبخوره، مگه نه؟ ‫- آره، ایده بدی نیست.
‫- بد نیست. ‫- باشه، به جز اینکه...
‫خب، پوست دخترم...
‫این خیلی روشنه.
‫لاستیک رو می‌گی؟
‫خیلی‌خب، مشکلی نیست. ‫یه لحظه این رو بگیر.
‫تیره‌ترش می‌کنم.
‫اینجا رو ببین.
‫حالا نگاه کن.
‫- بفرما! ‫- اوه، نه. بیشتر، بیشتر، بیشتر، بیشتر.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، بیشتر.
‫- بیشتر! ‫- عالی شد، عالیه.
‫نه. ببین، بذار من...
‫- نه، نه، نه! ‫- اینجوری بهتر شد!
‫- چیکار می‌کنی، مرد؟ ‫- بیا! آره.
‫شبیه کلارا شد.
‫این دخترمه.
‫این؟ این دختر شماست؟
‫- اه، نه! ‫- نه!
‫دختر اونه.
‫کلارا، دختر زن قبلیم هست.
‫درست.
‫تئو هم پسر من نیست ‫پسر اونه. پسر اون.
‫- تئو پسر شوهر اولمه. ‫- آره.
‫- بفرما. ‫- اولیور.
‫آره، خب همسر سابقم... ‫نه، من جروم هستم. جروم.
‫اولیور اولین شوهر ماری بود، پس...
‫صبر کن. وایستا. ‫اولی؟ منظورت اولیوره؟
‫- آره، اولیور. ‫- ولی کلارا...
‫- کلارا دختر منه. ‫- دقیقا.
‫اه...
‫بعد لوییس دختر هر دوی ماست. ‫دختر ما با همدیگه است.
‫اه! بالاخره!
‫پیچیده است، ها؟
‫آینده اینجوریه، اونجا...
‫آزادی هست، همه قاتی پاتی می‌شن...
‫- چطوره الان هم بزنیم؟ ‫- آره، آره. هم می‌زنیم.
‫- تو هم بزن. ‫- هم می‌زنیم.
‫هم می‌زنیم.
‫خیلی‌خب. تقریبا تمومه.
‫بفرمایید!
‫نه، نه درست نشده. ببین. ‫یکی رو اینجا جا انداختی.
‫- بفرما. آره. ‫- مطمئنی؟ اینجا؟
‫- آره! خودشه. ‫- بفرما!
‫ها! حالا... این دختر خودمه.
‫اه!
‫اه...
‫اینم از مهم‌ترین بخش. ‫از چشم‌هاش می‌شه همه چیز رو فهمید.
‫ها!
‫- اوه... ‫- ها؟
‫اممم....
‫- اه... ‫- تکون بده.
‫تکون بده! سرت رو تکون بده. ‫یه خرده جابجا کن! آره!
‫همینه!
‫- اوه. خیلی بهتر شد. ‫- ها!
‫خب، حالا به نظرم برای ‫آخرین اقدام آماده‌ایم.
‫اوه!
‫از لباس مبدل پوشیدن خوشم میاد.
‫- آره، البته. ‫- آره.
‫چرا که نه!
‫بگذریم، هر کدوم رو می‌خوای ‫انتخاب کن.
‫این، این یکی؟ اوه، آره!
‫این یکی قشنگه.
‫خیلی‌خب.
‫- بفرما. ‫- وای.
‫- بله؟
‫- خیلی بهتر شد! ‫- اوه، آره!
‫اوه، آره! فراموش کردم! ‫صبر کن!
‫اختراع کوچک خودمه!
‫برای تو، مجانی میفته. حالا...
‫بیا صبر کن!
‫دوباره امتحان کن! اه؟
‫کلاه‌گیسم واقعا افتضاحه!
‫- صدام رو می‌شنوین؟ ‫- آره، می‌شنویم، عزیزم!
‫عالی شد!
‫خیلی خوبه! عالیه! ‫عالیه... ببین!
‫اوه...
‫لاستیک!
‫نه، نه.
‫ببین. لوازم آرایش داری؟
‫آره!
‫- بهترین چیز رو دارم. می‌رم بیارم. ‫- نه. مشکل نداره.
‫تو ذاتا خوشگلی، باور کن.
‫- ممنون، ولی باید گرگینه‌ها رو پیدا کنیم. ‫- اوه! ممنون، پیرو!
‫خواهش می‌کنم.
‫اه، آره، آره. آره! ‫اه، شکار خوش بگذره!
‫- اون کیه؟ ‫- این کیه؟
‫- اگه بخوان برای ما کمین کنن، من... ‫- بابا...
‫- این اهل کجاست؟ ‫- هی...
‫این دختر منه.
‫دخترت هم می‌تونه از خودش دفاع کنه.
‫می‌خوای بدونی من اهل کجام؟
‫من از سرزمینی اومدم...
‫که در باد...
‫می‌سوزه.
‫سرزمینی از کوه‌های سنگی،
‫دریاچه‌ها احاطه‌ش کردن...
‫که برای زندگی کردن...
‫یه خرده شبیه جهنم می‌مونه!
‫آره، کانمارا.
‫کسی باهاش مشکل داره؟
‫تو باهاش مشکلی داری؟
‫نه، نه، نه. به نظر عالی میاد.
‫جدی می‌گم.
‫هممم.
‫داروغه یک جونور رو گرفته!
‫قراره اعدامش کنه!
‫روستاییان میلرز هالو!
‫آخرین اعدام یک سوء تفاهم تاسف‌بار بود.
‫چوپان بی‌گناه بود.
‫خیلی‌خب! آروم باشید.
‫ولی این دفعه، مطمئن شدیم! ‫این زن که می‌بینین، یکی از جونورهاست!
‫اه...
‫قسم می‌خورم که اشتباه می‌کنین!
‫قسم می‌خورم بی‌گناهم!
‫تو یک دروغگویی!
‫همه می‌دونن که عجیب و غریبی.
‫هنوز با هیچکس ازدواج نکردی ‫و ۱۸ سالگی رو رد کردی!
‫این مردم دیوونه‌ان.
‫می‌دونم. قرون وسطی است، آره.
‫روستاییان محترم، ‫آیا این یکی از جانوران هست؟
‫آره!
‫نه...
‫چه مجازاتی باید نصیبش بشه؟
‫مرگ!
‫دست به کار شو، جلاد.
‫نباید این اتفاق بیفته. ‫نباید اجازه بدیم اون رو بکشن.
‫نمی‌تونیم کاری بکنیم؟
‫هر کاری بخوایم بکنیم، ‫ما رو هم می‌کشن.
‫ممکنه واقعا یک گرگینه باشه.
‫اینجوری عالی می‌شه.
‫نه، نه، نه.
‫نه!
‫کاپیتان! خورشید داره غروب می‌کنه!
‫زود باش! انجامش بده!
‫این دیگه چی بود؟
‫منظورت چیه این دیگه چی بود؟
‫ما اینجا هر روز اعدام می‌کنیم، ‫معلومه که تجهیزات فرسوده می‌شن.
‫- تبر یدک نداری؟ ‫- تو شمشیر یدک داری؟
‫معلومه که دارم!
‫خب پس خوش به حالت.
‫می‌دونی درآمد یک جلاد چقدره؟
‫هیچی سودی بهم نمی‌رسه...
‫بعدا درباره‌ش حرف می‌زنیم! ‫باید سریعا اعدامش کنیم.
‫می‌خوای چیکار کنم؟ ‫دسته جواب می‌ده؟
‫فرمانده!
‫خورشید غروب کرد!
‫برو کنار!
‫به نام عدالت!
‫اوه! باید بریم.
‫پسرم!
‫- خواهشا! ‫- حتما.
‫نه، بابا. صبر کن!
‫نگران نباش، پسرم. ‫از اونی که فکر می‌کنی، قوی‌ترم.
‫پسرم رو نجات بدین، لطفا! ‫کمکش کنین!
‫آره. خب، اگه ابزار بهتری می‌دادن، ‫آسون‌تر می‌شد.
‫[گرگینه]
‫- کارتش رو برداشتم. ‫- عالی بود، گیلبرت.
‫- خیلی خفن بود. ‫- هی! چه اتفاقی داره میفته؟
‫نه، لوییس! گوش‌هات رو بگیر!
‫- باید بریم دنبالش! ‫- زود باشین! همه از هم جدا بشین!
‫لولو!
‫لوییس!
‫- لوییس! ‫- لوییس!
‫همگی زود باشین! ‫برین خونه‌هاتون!
‫ایناهاش! یک بچه جونور!
‫بچه خرگوش کجاست؟
‫بچه خرگوش نیست، بچه جونور! ‫یک جونور که بچه است!
‫ایناهاش! دنبالم بیاین!
‫لوییس؟
‫- لوییس؟ ‫- لوییس؟
‫- چیزی نیست، چیزی نیست. لوییس پیش گیلبرته. ‫- کلارا کجاست؟
‫- نمی‌دونم. ‫- لعنت.
‫برگرد خونه. من دنبالش می‌گردم.
‫فقط نمیر.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫حالا برو.
‫باشه.
‫چیزیم نشد.
‫- احتمالا می‌میره. ‫- همم.
‫کلارا؟
‫تکون نخور. اون‌ها رو دورتر می‌برم.
‫نه. نه. نه، نه، نه!
‫بابا! بهم اعتماد کن.
‫هی!
‫نامرئی بودن به معنی ‫بی‌ارزش بودن نیست.
‫باشه.
‫مراقب باش.
‫می‌بینمش! بگیرینشون! ‫اینجا هستن.
‫این یکی مال خودمه!
‫خوبه. دوتا دیگه موندن.
‫- امیدوارم بشه. ‫- می‌دونم چطور پیداشون کنیم.
‫اینجا رو ببینین. ‫هنوز دندون شیری داره.
‫موها و گونه‌هاش هم یکیه.
‫پس حتی به عنوان یک گرگینه، ‫هنوزم لوییسه!
‫مطمئنم برای بقیه هم همینطوره. ‫از نزدیک دیدمشون.
‫پس فردا می‌تونیم بین روستایی‌ها ‫دنبالشون بگردیم.
‫اون‌ها رو می‌کشیم ‫و بعد کارت‌شون رو برمی‌داریم.
‫من رهبر گله رو دیدم. ‫یک زن هست.
‫پنجه‌های سفید داشت، ‫پس باید سنش زیاد باشه.
‫آره.
‫یک مرد هم بود. ‫شکم بزرگی داشت و می‌لنگید.
‫پس حالا، تموم اطلاعات ‫برای پیدا کردنشون رو داریم.
‫سلام علیک، خنیاگر!
‫دنبال پیرزن‌ها افتادی؟
‫می‌شناسیش؟
‫مادر پیر وارتر؟
‫زن خیلی خوبیه.
‫خب، نباید به همه اعتماد کرد.
‫ممکنه یکی از جونورها باشه.
‫غیرممکنه.
‫همین امروز تازه از شهر برگشت.
‫نون‌هات رو به دنیل نشون دادی، عزیزم؟
‫- اه. دوباره بگو. ‫- اینا.
‫اوه، درسته. اه، آره.
‫اه، نه. اممم، ممنون.
‫مراقب باش.
‫اون خنیاگر یه خرده پیره، مگه نه؟
‫آره، یه کم.
‫ولی نوازنده خوبیه.
‫اه.
‫اهل همینجایی؟
‫معلومه اهل اینجام!
‫من پیرترین آدم روستام.
‫من ۵۲ سالمه!
‫باشه.
‫همین الان از اینجا برو!
‫برو! از اینجا برو!
‫خودشه. یک گرگه!
‫برو به بقیه بگو یکی رو پیدا کردیم. ‫من حسابش رو می‌رسم!
‫تکون نخور!
‫بهت هشدار می‌دم.
‫من قوی هستم!
‫پس اصلا با خودت فکر نکن ‫که تغییرشکل بدی!
‫به چی تغییرشکل بدم؟ ‫چرا باید بخوام تغییرشکل بدم؟
‫به گرگینه!
‫خون!
‫لباس‌هات خونیه!
‫- می‌بینی؟ ‫- اه!
‫این چیزی نیست!
‫این مال کتک زدن‌های شوهرمه!
‫ها؟
‫خیلی‌خب.
‫کدوم یکیه؟
‫اه.
‫- اونی که وسطه؟ ‫- اوهوم.
‫عالی شد.
‫سلام، جناب.
‫خانم پولان واسیه هستم.
‫من وکیل همسرتونم.
‫- چیکارش؟ ‫- وکیلش.
‫این... این کیه؟
‫اصلا خبر ندارم. ‫یک کلمه هم نمی‌فهمم.
‫آره، خب، شما اعتراف می‌کنی ‫که همسرت رو کتک زدی؟
‫خب، معلومه کتکش زدم. ‫اون زن منه.
‫صبر کن ببینم!
‫همینجوری بیخودی کتکش نمی‌زنم!
‫اگه سوپ خیلی سرد باشه، کتکش می‌زنم، ‫اگه خیلی داغ باشه، کتکش می‌زنم.
‫اگه جمع کردن هیزم رو خیلی طول بده، ‫کتکش می‌زنم.
‫بعضی وقت‌ها گستاخی می‌کنه ‫و بهم می‌گه حموم کنم!
‫- اوه... ‫- می‌دونم ریسک می‌کنم.
‫فکر نمی‌کنی راه‌های بهتری نسبت به ‫کتک زدن وجود داره که در مورد مسائل...
‫با همسرت حرف بزنی؟
‫ها؟
‫- می‌تونم شلاق بزنمش؟ ‫- نه.
‫- می‌تونم غرقش کنم؟ ‫- نه!
‫- می‌تونه توی روغن من رو بسوزونه؟ ‫- نه!
‫می‌تونین گفتگو کنین.
‫فقط با همدیگه حرف بزنین.
‫گفتگوی برابر. می‌فهمین؟
‫بازم هر از گاهی می‌تونه ‫یک سیلی کوچکی بزنه.
‫- آره. ‫- ببین. هر کار می‌خوای بکن.
‫نمی‌دونم، اگه من بودم ‫تا الان سه بار طلاقش داده بودم.
‫اوه!
‫منظورت چیه طلاق بدی؟
‫- همم... ‫- ها؟
‫ازدواج یک رسم ناگسستنیه، خنیاگر.
‫ما از کسی طلاق نمی‌گیریم! ‫اینجوری باعث بدعت می‌شه!
‫نه، منظورم طلاق واقعی نبود...
‫- همم. ‫- من فقط... چیزی نیست.
‫ببین. اطلاعاتم رو یادداشت کن.
‫فقط محض احتیاط، باشه؟
‫این رو یه لحظه قرض می‌گیرم.
‫بیا.
‫نوشتن بلدی، خانم؟
‫نه. نه، اصلا.
‫- اون یک ساحره است! ‫- نه، نه. ساحره نیستم.
‫- تو یک ساحره‌ای! ‫- نه، صبر کن. سریع سراغ شکار ساحره نرو!
‫- شکار ساحره؟ ‫- آره. می‌دونی، انگلیسی‌ها...
‫نه، نه...
‫شنیدین ساحره چی گفت!
‫با گرازهای انگلیسی همدسته! ‫بگیرینش!
‫- آره! اون رو بسوزونین! ‫- نه!
‫بسوز!
‫من ساحره نیستم ‫و همدست انگلیسی‌ها نیستم!
‫نه!
‫شوهرت خیلی دوستت داره، ساحره.
‫اومده ازت دفاع کنه.
‫پس دیگه نمی‌سوزونین؟
‫نگران نباش، سوزوندن هنوز سر جاشه.
‫می‌تونی ۵ دقیقه با دنیل حرف بزنی.
‫خنیاگر!
‫- پنج دقیقه. ‫- آره.
‫یک ثانیه بیشتر هم نمی‌شه!
‫اوه!
‫- جروم! ‫- اوه، اوه! اوی!
‫- دست نزنین! ‫- هی!
‫باشه.
‫تبار من!
‫کپی برابر اصل من هستی!
‫هی! تو هم یک خال مادرزادی عجیب داری؟
‫- نه. ‫- چشم راستت کم‌بیناست؟
‫- نه. ‫- روی بدنت جای زخم نداری؟
‫اه، چی گفتی؟
‫روی بدنت جای زخم نداری؟
‫نه. ببین...
‫اه، اگه می‌شه یه خرده مزاحم نشو.
‫اوه حتما، باشه.
‫آره.
‫حالت خوبه؟ ها؟
‫بچه‌ها چطور؟
‫حالشون چطوره؟
‫زیاد از این ایده خوششون نیومده ‫که تو زنده زنده بسوزی.
‫خب، حداقل یک نور امید وجود داره.
‫- ظاهرا چیزی احساس نمی‌کنی. ‫- از میخکوب شدن بهتره.
‫بفرما، دیدی؟
‫ولی از به اسب بستن و ‫چهارشقه کردن، دردناک‌تره.
‫جای تعجب نداره. ‫یک دوستی داشتم که به اسب...
‫هی، بس کنین!
‫- تموم شد؟ ‫- درست، ببخشید.
‫جروم...
‫سرت...
‫گوش کن.
‫باید از اینجا بری.
‫همراه بابات و بچه‌ها.
‫بدون تو؟ فکرش هم نکن.
‫بهش فکر کن، جروم.
‫هنوز دوتا کارت رو پیدا نکردیم ‫و قرار نیست لوییس رو بکشیم.
‫هیچوقت این بازی رو برنده نمی‌شیم.
‫ولی شما همه‌تون می‌تونین ‫از اینجا زنده برین.
‫پس تو باید بری. ‫از اینجا دور شو.
‫تو رو تنها بذارم که ‫زنده زنده بسوزی؟ راه نداره.
‫هیچ راه دیگه‌ای نیست.
‫دارم بهت می‌گم بدون تو از اینجا نمی‌ریم.
‫هر جایی تو باشی، منم هستم.
‫اینجوری برنده نمی‌شیم.
‫لطفا به خاطر بچه‌ها این کار رو بکن.
‫ها؟
‫- به خاطر بچه‌ها! ‫- یالا! برو بیرون!
‫به خاطر بچه‌ها انجام بده!
‫اینم از شماره دو! به لطف کی؟
‫ممنون، گیلبرت!
‫[گرگینه]
‫یه وقت جشن نگیرین.
‫من نبودم چی شده؟
‫مامان رو گرفتن.
‫می‌خوان فردا بسوزوننش.
‫می‌خواد از میلرز هالو بریم.
‫می‌خواد بدون اون بریم.
‫ما بدون اون نمی‌ریم.
‫به کمکت احتیاج دارم.
‫باشه، بیا تو.
‫روستاییان خوب میلرز هالو!
‫امروز این جادوگر و ساحره رو می‌سوزونیم!
‫من جادوگر نیستم.
‫این روح‌های پلید رو حذف می‌کنیم...
‫و روستا رو پاکیزه می‌کنیم.
‫بالاخره از شر نفرین خلاص می‌شیم.
‫حالا، ساحره!
‫حرف آخری داری بزنی؟
‫خواهرانم!
‫در این دنیا،
‫مرتب کتک می‌خورید!
‫کتک می‌خورید!
‫سوزونده می‌شید!
‫ولی این رو بدونید که ‫یک روز با مردان برابر می‌شید.
‫این حق بهتون می‌رسه که ‫هر کار خودتون خواستید، انجام بدید.
‫می‌تونید طلاق بگیرید، سر کار برید ‫و یک روزی می‌تونید رای بدید!
‫آره!
‫الان ما رو ساحره صدا می‌زنن...
‫ولی در آینده، ما محقق...
‫مخترع و مبتکر خواهیم بود.
‫پس امیدتون رو از دست ندید ‫و شجاع باشید!
‫یادتون باشه برای حقوق خودتون بجنگید!
‫آينده متعلق به شماست!
‫در مورد این دوتا احمق...
‫- آره. شروع کن. ‫- هیچ دل و جرأتی ندارن!
‫مردها همیشه دروغ می‌گن.
‫تو چی؟
‫- حرف آخری نداری بزنی؟ ‫- اوه...
‫اه.
‫اه...
‫اه، خب، هر چیزی که این گفت، ‫تقریبا همه حرف‌هاش رو قبول دارم. احسنت!
‫صبر کن. این از کنف ساخته شده؟
‫چون من بهش حساسیت دارم.
‫فقط می‌خواستم بهت هشدار بدم. ‫اگه ورم کنم، به سرعت نمی‌سوزم.
‫- منم عجله‌ای ندارم. ‫- اوه، درست.
‫صبر کن!
‫من... جادوگر نیستم!
‫ببرشون روی تل هیزم!
‫صبر کنین!
‫می‌خواستم یه خواهشی بکنم!
‫اجازه بدین که برای آخرین بار، ‫یک ترانه برای زنم بخونم!
‫آره! بذارین خنیاگر آخرین آهنگش رو بخونه.
‫- آره، آره! ‫- بخون، خنیاگر.
‫آره!
‫♪ طوفانی در راهه ♪
‫♪ بازگشت به طبیعت ♪
‫♪ هر در و مانعی رو بشکنین ♪
‫♪ گرگ رو از قفسش آزاد کنین ♪
‫♪ سرعت گرفتن باد رو احساس کنین ♪
‫♪ باشد که خون در رگ‌های ما جاری باشه ♪
‫♪ صدای گیتارها رو بلند کنین ♪
‫♪ غرغر موتورسیکلت‌ها رو بلند کنین! ♪
‫- موتورسیلکت چیه؟ ‫- اصلا نمی‌دونم.
‫♪ تنها چیزی که لازمه، یک جرقه است ♪
‫ولش کن.
‫نه، نه، نه!
‫♪ فقط یه خرده جنبش ♪
‫♪ تنها چیزی که لازمه، یک جرقه است ♪
‫♪ با کلامی عاشقانه ♪
‫♪ برای روشن کردن آتش ♪
‫♪ آتش رو روشن کن ♪
‫♪ برای به حرکت در آوردن دیوها و الهه‌ها ♪
‫♪ همه مشکلات رو فراموش کنین ♪
‫♪ کدورت‌ها و نگرانی‌ها رو رها کنین ♪
‫♪ از زنجیرها رها بشین ♪
‫♪ شیر رو در میدان رها کنین ♪
‫آره!
‫♪ من جرقه و رعد و برق می‌خوام ♪
‫♪ بوی باروت و تندر ♪
‫منم، تئو!
‫♪ من جشن و خنده می‌خوام ♪
‫یالا! زود باشین!
‫♪ می‌خوام صدای شور و شوق مردم رو بشنوم ♪
‫♪ چیز زیادی نیست ♪
‫♪ فقط یک لمس ساده ♪
‫♪ تنها چیزی که لازمه، یک جرقه است ♪
‫♪ و فقط کمی... ♪
‫همراه من بخون، داروغه!
‫♪ آتش رو روشن کن ♪
‫♪ برای به حرکت در آوردن دیوها و الهه‌ها ♪
‫موسیقی دوران شما واقعا افتضاحه!
‫ساکت شو!
‫♪ آتش رو روشن کن ♪
‫برو، تئو!
‫♪ شعله‌ها رو ببین که ‫درون چشم‌هات شدت می‌گیرن ♪
‫زندانی‌ها دارن فرار می‌کنن!
‫برین دنبالشون!
‫برگرد، دنیل.
‫دنیل!
‫تیراندازی کنین!
‫زنده یا مُرده‌شون رو می‌خوام!
‫همه حالشون خوبه؟
‫بد نیستم.
‫- آره. ‫- بگی نگی خوبم...
‫لعنت. صبر کن، الان میام.
‫نگران نباش، از پسش بر میای!
‫- باید بذاری توی بدنش بمونه! ‫- اوه. باشه!
‫ای ساحره!
‫اه، می‌گم داشتم فکر می‌کردم، جروم.
‫اگه ماری نتونه بیاد،
‫شاید این فرصتی برای تو باشه ‫که به اوضاع یک جور دیگه نگاه کنی.
‫یک زندگی دیگه داشته باشی.
‫- به طور مثال... ‫- ماری!
‫برگشت. عالی شد.
‫بهت گفتم از اینجا برو ‫و بچه‌ها رو نجات بده!
‫بعدا می‌تونی سرم داد بزنی. ‫سربازها دنبالمون هستن.
‫همه حالشون خوبه؟
‫آره، خوبیم.
‫اوه!
‫صبر کن.
‫نه، نه! تیر رو بذار باشه!
‫بهم دست نزن!
‫- دیگه بهم دست نزن! ‫- ببخشید، من فقط...
‫ببخشید. نه، نه، نه، نه. باشه.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫خب، مطمئنم که داروغه قراره ‫همه جا دنبالتون بگرده.
‫پس، فکر کنم بهتره برین ‫الان توی کلیسا قایم بشین.
‫ببینین، من یک تونل داخلش ساختم.
‫ولی اگه رمز سه رقمی رو وارد نکنین، ‫نمی‌تونین وارد بشین.
‫باشه.
‫خب، شماره اول، مطابق با تعداد ‫سرهای سروبروس افسانه‌ای هست...
‫که کارش نگهبانی دادن در...
‫- می‌شه لطفا بهمون بگی؟ ‫- رمز! رمز رو بگو!
‫باشه، ۳-۱-۶.
‫خیلی‌خب، بریم.
‫اوه! اگه نور کم بود،
‫باید اهرم بزرگ رو بالا ببرین!
‫برو. زود باش!
‫کمکم کن، کلارا!
‫وای!
‫خیلی‌خب، تئو!
‫برو لوییس رو یک جای امن ببر، ‫اونجا، اون پشت ببر.
‫هدفونش رو هم بذار روی گوشش، باشه؟
‫رمز رو کجا باید وارد کنیم؟
‫اصلا نمی‌دونم!
‫- خب، دنبالش بگردین. ‫- بریم.
‫بیا.
‫نترسیدی، مگه نه؟ ‫مراقب خودت باش، خیلی‌خب؟
‫پیداش کردم!
‫- کجاست؟ ‫- این ورودی تونله!
‫- اینجاست! ‫- همگی برین یک گوشه.
‫- آره. ‫ اینجاست.
‫ترتیب رمز چطوریه؟
‫اصلا نمی‌دونم. گفت ۳-۱-۶ بود.
‫کلارا، تو شماره ۳ رو بزن،
‫تو شماره ۱ رو بزن ‫و منم ۶ رو می‌زنم.
‫سه. یک.
‫شش.
‫بچه‌ها، همین حالا از اینجا برین!
‫برین یک جا قایم بشین. زود باشین!
‫شما برین یک جا قایم بشین.
‫- تئو! ‫- مواظب باش، کلارا!
‫همینه! آره!
‫یالا!
‫نه!
‫اه!
‫- تئو! ‫- جلو نرو!
‫ بزن! زود باش، بزن!
‫متاسفم. من قدرت کوپید رو دارم.
‫اگه اون بمیره، منم می‌میرم.
‫از نزدیک دیدمشون. ‫اون یک زنه. پنجه‌های سفید داشت.
‫یا شما زنده می‌مونین یا ما.
‫هیچکس حق نداره ‫به پسرم صدمه برسونه.
‫نباید بهش دست بزنی!
‫باتریم تموم شد.
‫لولو! هدفون رو بذار روی گوشت!
‫- لولو! لولو، منم مامانت. ‫- آروم باش.
‫♪ جنگل‌های محل زندگیم تاب می‌خورن ♪
‫♪ و پشت‌بام‌ها آسمون رو می‌خراشن ♪
‫♪ سیلاب‌ها خشن و سریع هستن ♪
‫♪ کولاک‌ها تا ابد ادامه دارن ♪
‫♪ گرگ‌ها جلوی در خونه ما اومدن ♪
‫♪ همه بچه‌ها درک‌شون می‌کنن ♪
‫♪ صدای فریادها رو از نیویورک ♪
‫♪ و قایق‌های رود سن می‌شنویم ♪
‫♪ هر جایی بری، منم میام ♪
‫♪ تو همه چیز من هستی ♪
‫♪ هر جایی بری، منم میام ♪
‫♪ هر جا که باشه ♪
‫♪ هر نقطه‌ای که باشه ♪
‫چیکار دارن می‌کنن؟
‫لوییس!
‫- آره، لولو! ‫- همینه!
‫همینه، لوییس! تو می‌تونی!
‫- همینه! ‫- آره، همینه!
‫آره!
‫نه!
‫لوییس!
‫[گرگینه]
‫پس یک ساحره است!
‫من بابام.
‫حالش خوبه؟
‫اوه!
‫خوبی؟
‫اوه.
‫اوه، عزیزدلم. اوه!
‫اوه.
‫وای.
‫[کوپید]
‫انگار برنده شدیم.
‫همیشه می‌دونستم یک قدرتی دارم.
‫گمونم منتظر لحظه مناسب بودم.
‫اگه تصمیم گرفتین دوباره برگردین، ‫سعی کنین ماه ژوئن بیاین.
‫سینت جان رو جشن می‌گیریم.
میچرخم و می‌نوشیم، ‫مو قرمزها و مو سفیدها رو می‌سوزونیم.
‫همه خوش می‌گذرونن.
‫- به نظر خوب میاد. ‫- اوه، آره. بچه‌ها دوستش دارن!
‫- آره. سفر به سلامت، ها؟ ‫- جروم!
‫- خداحافظ!
‫بله؟
‫ممنونم، جروم.
‫خواهش می‌کنم.
‫باید بگم که من...
‫الهام گرفتم.
‫اوه، خب...
‫برای همین می‌خوام...
‫- به خونه‌ام در فلورانس برگردم. ‫- هممم.
‫شاید دوباره نقاشی کردن رو شروع کنم.
‫به لطف تو.
‫- کاری نکردم. ‫- و...
‫به من الهام بخشیدی که ‫از اسم واقعیم استفاده کنم.
‫- اوه، چون پیرو نیست؟ ‫- اوه، نه.
‫لئوناردو پیرو...
‫- همم. ‫- داوینچی هستم.
‫آره.
‫ها.
‫تک تک نقاشی‌هاش رو بخر.
‫شوخی می‌کنی. ‫نقاشی‌هاش افتضاحن.
‫باید همه‌شون رو بخری.
‫همه‌شون.
‫خداحافظ.
‫سفر به سلامت!
‫خونواده خوبی دارم، مگه نه؟
‫آره، خیلی خوبن.
‫مخصوصا جروم.
‫[شکارچی]
‫- ماری؟ ‫- ها؟
‫چیه؟
‫اوه، لعنت!
‫جواب نداد.
‫جی‌پی زنگ زده.
‫ال...الو؟
‫آره. الان راه میفتم. آروم باش!
‫وای!
‫شما هم تو یک روستای ‫قرون وسطایی کار می‌کنین؟
‫راستش رو بخواین، ‫لباس‌های کثیفی تن شما کردن.
‫اصلا خوب نیست.
‫حالتون خوبه؟
‫حالمون خوبه. خیلی ممنون، آقا.
‫اوه خدای من!
‫خوبی، بابا؟
‫خب، اه...
‫مطمئن نیستم، من...
‫من...
‫یادم میاد شوالیه‌ها رو می‌دیدم.
‫با گرگینه‌ها.
‫فکر کنم دارم عقلم رو از دست می‌دم.
‫نه، بابابزرگ.
‫نه، بابا. حالت خوبه. نگران نباش.
‫اه.
‫بیا بریم.
‫- بریم. ‫- آره.
‫بریم تو خونه.
‫جروم عزیزم،
‫خیلی خوشحال شدم که تو این چند روز ‫کنار شما، دوباره مثل سابق شده بودم.
‫ولی فکر کنم هر دو می‌دونیم ‫که زیاد طول نمی‌کشه.
‫قراره بازم به فراموشی ادامه بدم،
‫یک اسم یا داستان رو فراموش کنم،
‫تا اینکه یک روز...
‫دیگه هیچی یادم نمی‌مونه.
‫بنابراین،
‫از این فرصت که حافظه‌ام برگشته، ‫می‌خوام استفاده کنم...
‫تا این نامه رو بنویسم.
‫هر چیزی که یادم میاد رو بنویسم.
‫هر چیزی که مهمه رو بنویسم.
‫امیدوارم درباره‌اشون بهم بگی.
‫دوستت دارم.
‫بابا.
‫[اهدا شده توسط خانواده واسیه]
‫می‌شه بریم؟ ‫بیشتر از یک ساعته که اینجاییم.
‫اوه، یه کم دیگه صبر کنین.
‫همه نقاشی رو برای بابابزرگ توضیح دادم.
‫- آفرین. ‫- هممم.
‫می‌دونی، فکر کنم هنوز ‫نقاشی اصلی رو ترجیح می‌دم.
‫فقط حسودی می‌کنی.