‫« ترجمه از حـامـد و سـحر »
‫میگن وقتی می‌میری
‫زندگیت جلوی چشمات مرور میشه.
‫و لحظات بد...
‫متأسفم.
‫خیلی متأسفم.
‫خاطراتم مثل یه لکه‌ی محو و گیج‌کننده‌ان.
‫شاید به صلاح باشه.
‫چون الان زندگیم چیزیه که ‫ترجیح میدم فراموشش کنم.
‫« تنها بمیر »
‫ با افزایش سه برابری موارد
‫ طی هفته اخیر در جهان،
‫ بیشتر دولت‌ها به تمام کارگران ‫ غیرضروری دستور دادن
‫ که از محل زندگی‌شون خارج نشن.
‫ با وجود عدم اطمینان در مورد منبع ویروس،
‫ جامعه علمی موافقه که انتقال ویروس...
‫هی، حالت خوبه؟
‫خدای من.
‫یه هشدار دیگه.
‫نزدیکه.
‫خیلی دیر راه افتادیم.
‫ سه علامت اولیه‌ی هشداردهنده‌ی عفونت،
‫ سردردهای شدید هستن...
‫ایتن، می‌تونم رانندگی کنم.
‫سلام؟
‫اِما!
‫بقیه کجان؟
‫سلام!
‫اِما!
‫سلام!
‫[ورود ممنوع] ‫[نشانه‌های عفونت: سردرد شدید، عدم تشنگی]
‫[تخلیه]
‫هی، هی!
‫گم شدی؟
‫آره، تازه به هوش اومدم، ‫نمی‌دونم کدوم گوری‌ام.
‫یالا، از اینجا برو!
‫بسیارخب.
‫لعنتی.
‫زنیکه‌ی کور.
‫من حتی اینارو نمی‌شناسم،
‫فقط دنبال نامزدم می‌گردم.
‫زل نزن. بی‌ادبیه.
‫نباید تنهایی این بیرون باشی.
‫خودت که هستی.
‫آره. خب، من یه احمق نیستم.
‫بسیارخب.
‫با ماشین تصادف کردم، ‫با اِما بودم،
‫داشتیم می‌رفتیم سمت دریاچه.
‫آره!
‫کجاییم؟
‫یه کمک بهم بده.
‫اگه به هوش بیاد چی؟
‫راضی شدی؟
‫حالت خوبه؟
‫آره، آره، فقط...
‫اِما.
‫ببین کی بالاخره بیدار شده.
‫سرت چطوره؟
‫من...
‫من می هستم.
‫من ایتن هستم.
‫مطمئنی؟
‫فراموشی گرفتم.
‫نه بابا.
‫واست چندتا لباس روی کمد گذاشتم.
‫حتما ندیدیشون.
‫مگه اینکه خودت چنین ‫استایلی رو انتخاب کرده باشی.
‫الان برمی‌گردم.
‫اوه، بهت میاد.
‫بوی خوشمزه‌ای داره.
‫آماده نیست، بهش دست نزن.
‫ژنراتورمه.
‫انرژی جنبشی.
‫پسر زرنگ.
‫خب چی یادته؟
‫من و نامزدم وسایلمون رو جمع کردیم
‫و رفتیم سمت کلبه‌مون.
‫قرار بود اونجا منتظر باشیم.
‫دورافتاده‌ست، امنه.
‫و امیدوارم اونجا منتظرم باشه.
‫[انتقام مادر طبیعت]
‫یه نصیحت، فراموشیت رو پیش خودت نگه دار.
‫ملت امروز دنبال نقطه ضعف ‫توی بقیه می‌گردن.
‫[کشور در بحران]
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫خب، سال‌هاست داریم تهدید می‌کنیم
‫که بذاریم ویروس‌ها ما رو از بین ببرن.
‫بالاخره یکیشون فهمید که داریم بلوف می‌زنیم.
‫بعضیا میگن با کشتن ما سیاره تلاش می‌کنه
‫که تعادلش رو احیا کنه.
‫توی چند روز؟
‫چطور ممکنه؟
‫طبیعت لامصب قدرتمنده.
‫لعنتی!
‫الان برمی‌گردم.
‫به چیزی دست نزن.
‫می؟
‫شاید بهتره من برم.
‫هی!
‫چی گفتم؟
‫به چیزی دست نزن!
‫تو کی هستی؟
‫می؟
‫می، یه چیز یا یه نفر اونجاست.
‫اون مرتل‌ـه، حالش خوبه، ‫فقط زیاد بهش نزدیک نشو.
‫ما نباید...
‫گفتم حالش خوبه.
‫زندگی کن و بذار زندگی کنه.
‫خدای من.
‫می‌تونم کمک کنم؟
‫متخصص ژنراتور هستی؟
‫راستش گمونم هستم.
‫بفرما.
‫خب، نظرت چیه؟
‫اولا هرکسی اینو راه انداخته یه ابلهه.
‫جسارت نباشه.
‫راحت باش.
‫باریکلا!
‫هی، هی، هی.
‫اعتماد به نفس زیادیت باعث شده جوگیر شی.
‫بسیارخب، زود باش، ‫بهتره راه بیفتیم.
‫می، شوخی نمی‌کردم، ‫باید برم اِما رو پیدا کنم.
‫امشب یه غذای خوب می‌خوریم.
‫اون یه صاریغ‌ـه؟
‫این بیرون تنهایی؟
‫بیشتر روزا.
‫شوهر داری؟
‫منظوری داری؟
‫اوه، نمی‌دونم این بیرون ‫تنهایی امنه یا نه.
‫تنها نیستم، مرتل رو دارم.
‫نگران نباش، نمی‌کشمت.
‫می‌دونم.
‫بعدشم، به من نگاه کن،
‫می‌تونی راحت تا حد مرگ منو کتک بزنی.
‫من اینو نمی‌خوام.
‫ولی فضولی نکن،
‫مگه اینکه آرزوی مرگ داشته باشی، خب؟
‫چون تمام اتاق‌های اینجا تله‌گذاری شدن.
‫جدی میگم.
‫تله‌گذاری رو...
‫خدای من!
‫چیکار می‌کنی؟
‫بهم شلیک کن.
‫نه.
‫پسر خوب.
‫اونو می‌بینی؟
‫قرمز یعنی مرگ.
‫اگه اون ماشه رو کشیده بودی، ‫الان مُرده بودم.
‫گرسنته؟
‫واقعا خوب بود.
‫یجورایی داره دیر میشه، شاید بهتر باشه...
‫ایتن، می‌دونی، متنفرم که اینو ازت بخوام،
‫ولی واقعا به کمکت نیاز دارم.
‫در چه مورد؟
‫حتما شوخیت گرفته. ‫[سریع‌تر پا بزن]
‫می، دیروقته، باید راه بیفتم.
‫واقعا؟
‫اجازه میدی یه پیرزن تنهایی برقصه؟
‫دو دل.
‫نه ممنون، کافیه.
‫وقتی عقل و حواست سرجاش باشه ‫سخت‌تر میشه کشتت.
‫اشکال نداره.
‫من عاشق چالشم.
‫شاید به اندازه کافی خوردی.
‫مزخرفه.
‫بردمت.
‫قبلا توی این بازی ماهر بودم.
‫آره خب، دروغگوی مزخرفی هستی.
‫- چهره‌ات رازی توش نیست. ‫- آره؟
‫چهره‌ی تو چی؟
‫ببخشید، منظوری نداشتم.
‫آره.
‫داره دیر میشه.
‫می، ممنونم که منو راه دادی، بهم غذا میدی،
‫ولی به اِما قول دادم...
‫بعد از تاریکی هیچ اتفاق خوبی نمی‌افته، ایتن.
‫به اِما قول دادم که مواظبش هستم.
‫خواب خوبی داشته باشی.
‫فردا پیداش می‌کنیم.
‫باور کن، مرتل اون بیرون ‫کمترین نگرانی توئه.
‫اینجا باید تشکر کنی.
‫ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫شب بخیر.
‫برو بخواب.
‫دوباره بگو.
‫اگه یه وقت از هم جدا شدیم، ‫قرارمون توی کلبه، دریاچه کندل.
‫باشه.
‫[دریاچه کندل، 22 کیلومتر]
‫ایتن.
‫بیدار شو.
‫اِما.
‫اِما!
‫تو کی هستی؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫بندازش.
‫سم.
‫همونجا بمون، عزیزم.
‫دنبال دردسر نیستم.
‫فقط دنبال نامزدم می‌گردم.
‫- اِما؟ ‫- بله.
‫- دیدیش؟ ‫- نه.
‫مثل یه احمق اون بیرون ‫اسمش رو فریاد می‌زدی.
‫بسیارخب.
‫چشماتو ببند.
‫باشه؟
‫چطوری هنوز زنده‌ست؟
‫کوبوندم توی جمجمه‌‌اش.
‫زنده‌ست.
‫سخاوتمندانه‌ست.
‫این بیرون بیشترشون به شدت تغییر کردن،
‫الان بیش از اینکه انسان باشن، گیاه هستن،
‫پس آره، ضربه به سر ‫واسه کشتن‌شون زیاد جواب نمیده.
‫اگه گلوله داشتم، الان مُرده بودی.
‫اوه، ممنون از صداقتت.
‫چی می‌خوان؟
‫چیزی که هرکدوممون می‌خوایم، گمونم.
‫غذا.
‫غالباً غذا.
‫من جولین هستم.
‫این پسرمه، سم.
‫ایتن.
‫این گچ از کجا اومده؟
‫تصادف کردم و نامزدم اِما
‫اون یه دکتره.
‫یه دکتر.
‫شانس آوردی.
‫آخرین باری که دیدیش کِی بود؟
‫چند روز پیش.
‫متنفرم اینو بهت بگم
‫ولی چندین هفته‌ست اینجاییم ‫اما کسی رو ندیدم،
‫به جز رژه گیاهان.
‫میاد اینجا.
‫محل قرارمونه.
‫آره، زیاد مطمئن نباش.
‫فقط...
‫امید خطرناکه.
‫اون فکر می‌‌کنه باباش برمی‌گرده.
‫چه بلایی سرش اومده؟
‫همون بلایی که سر همه اومده.
‫منم انتخاب کردم.
‫حواسم رو پرت کن، ایتن، ‫یه چیز خوب واسم تعریف کن.
‫مثل چی؟
‫تو و اِما.
‫شاید به نظر عجیب بیاد، ‫و می‌دونم واقعیت نداره
‫ولی حس می‌کنم تمام عمرم می‌شناختمش.
‫وقتی چشمام رو می‌بندم ‫و بهش فکر می‌کنم،
‫متأسفانه توی فاجعه کامل دنیامون
‫مواقع بد روی مواقع خوب سایه انداختن.
‫هرسمتی برمی‌گردی، ‫ملت بدترین خصلتشون رو نشون میدن،
‫خشن، بیرحم و کلافه.
‫راستش وقتی شنیدم این ویروس گیاهیه
‫غافلگیر نشدم.
‫انگار که این سیاره بالاخره ‫از دست گندکاریا‌مون خسته شده بود.
‫هی.
‫ پس از مرگبارترین روز تا به امروز،
‫ دنیای مجازی به افراد آلوده شده ‫ لقب "احیا‌شده" داده
‫ براساس یه تئوری توطئه معروف
‫ که طبیعت در حال پاکسازی خودش ‫ از تخریب بشره.
‫ تصاویر آزاردهنده با سرعتی ‫ هشدار دهنده در حال پخش شدن هستن.
‫حالش خوبه؟
‫لعنتی، اوضاعش ناجوره.
‫عذر می‌خوام.
‫هرچی که هست، به حالت قبل برنمی‌گرده.
‫باید گورمون رو از اینجا گم کنیم.
‫امشب.
‫راه افتادیم.
‫همینقدر یادمه.
‫ایتن.
‫- ایتن. ‫- بله؟
‫می‌تونی بخوابی.
‫خوبم.
‫راستش من اول نگهبانی میدم.
‫حتی خسته هم نیستم.
‫ایتن.
‫بله.
‫اگه با من یا بچه‌ام دربیفتی، می‌کُشمت.
‫باشه؟
‫اگه اوضاع به هم ریخت، ‫قرارمون توی کلبه.
‫بیدار شو.
‫ایتن!
‫هی، فقط سعی کن آروم باشی.
‫اون یه آدم بود؟
‫قبلا آره.
‫لازم بود؟
‫آره.
‫این چیزا توقف‌ناپذیرن.
‫فقط واسمون کمی زمان خریدم.
‫همینجا بمون.
‫چیزی که دنبالش بودی رو پیدا کردی؟
‫ضمنا اسم من می‌ـه.
‫سلام عزیزم.
‫اگه داری اینو تماشا می‌کنی،
‫پس گمونم از هم جدا شدیم.
‫احتمالا گیج شدی.
‫خب، خیلی بیشتر از حالت معمول.
‫فراموشیت... فراموشیت داره بدتر میشه.
‫غیرعادی شده.
‫مرتب گمت می‌کنم.
‫نمی‌دونم بتونم به این وضع ادامه بدم یا نه.
‫دنیا مثل قبل نیست.
‫ملت دارن به بدترین شکل تغییر می‌کنن.
‫گمونم حرفم اینه که اگه گم شدی
‫و من پیشت نیستم...
‫فقط...
‫- نه، نه، نه! ‫- هی، هی!
‫اینکارو نکن!
‫می‌کشونیشون اینجا، جدی میگم.
‫جدی میگم.
‫یه شارژر توی خونه‌ام دارم.
‫چیزی نیست، بیا، بریم.
‫واو، کامیون خوشکلیه.
‫خب آره
‫اگه یه احمق باتریش رو خالی نکرده بود.
‫چیه؟
‫می‌خوام صورتت رو پاک کنم.
‫ببخشید که اونجا رفتارم عجیب بود.
‫- من فراموشی دارم. ‫- آره، می‌دونم.
‫قبلا با هم آشنا شدیم.
‫جدی؟
‫اوهوم.
‫حالت چطوره؟
‫سرم داره گیج میره.
‫ضمنا من ایتن هستم.
‫می، همونطور که گفتم.
‫خب، بیا گوشیت رو شارژ کنیم، خب؟
‫اوه، گندت بزنن.
‫لعنتی!
‫نمی‌تونی یه عینک دیگه برداری؟
‫می‌دونی مجبور شدم چند نفر رو بکشم
‫واسه اون نسخه؟
‫بپر بالا.
‫بپرم بالا؟
‫بشین پشت دوچرخه.
‫بزن بریم.
‫زود باش.
‫تکون نخور.
‫- خب، پاهاتو بده بالا. ‫- باشه.
‫پاهاتو بگیر بالا.
‫بالان، بالان.
‫- خونه‌ات چقدر دوره؟ ‫- به اندازه کافی.
‫می‌خوای جامون رو عوض کنیم؟
‫خواب دیدی اگه فکر کردی ‫میذارم تو رانندگی کنی.
‫پاهام خیلی درد می‌کنن.
‫امیدوارم این نامزد احمقت ‫ارزشش رو داشته باشه.
‫داره.
‫کجاش خنده داره؟
‫نمی‌دونم، فقط به نظر میاد حسابی باانگیزه‌ای.
‫هستم.
‫تا پیداش نکنم دست‌بردار نیستم.
‫تو کسی رو نداری؟
‫تقریبا.
‫اون مُرد.
‫متأسفم.
‫نه، نیستی.
‫داستانت چیه؟
‫داستان من چیه؟
‫جدی میگی؟
‫واقعا واست مهمه یا فقط ‫می‌خوای یه گپ و گفتی داشته باشی؟
‫گمونم نیاز به حواس‌پرتی ‫از دست افکارم دارم.
‫حداقلش صادقی.
‫داستان من.
‫نمی‌دونم.
‫تنها زندگی می‌کنم.
‫یه باغ بزرگ دارم.
‫شکار می‌کنم و غریبه‌هارو راه میدم.
‫یه چیز شخصی بهم بگو،
‫یه چیز واقعی.
‫تنهام و یجورایی آرزو می‌کنم که مُرده بودم.
‫- این... ‫- بیش از اندازه لو دادم؟
‫بیش از اندازه لو دادی.
‫خودت پرسیدی.
‫حالت خوبه؟
‫این یک آزمایش نیست.
‫این سیستم هشدار اضطراری است
‫که یک دستور تخلیه اجباری را برای
‫تمامی ساکنین محلی صادر می‌کند.
‫غذا، آب و تجهیزات پزشکی جمع کنید.
‫بسیارخب، نهایت 30 ثانیه.
‫اینجا به نظر مشکوک میاد.
‫خب؟
‫نظر تو چیه؟
‫قبول کن، بدبخت شدیم.
‫درست میشه، از هردومون محافظت می‌کنم.
‫بیشتر وقتا برعکسه.
‫اِما!
‫واقعا زدیش!
‫زیاد خودت رو غافلگیر نشون نده.
‫حالت خوبه؟
‫اسم من می‌ـه.
‫می‌دونم.
‫گمونم پام گیر کرد و افتادم.
‫نه، از هوش رفتی.
‫مطمئنی حالت خوبه؟
‫خوبم.
‫فقط گرسنمه، گمونم.
‫بالاخره.
‫چیه؟
‫هی!
‫ما مسلحیم.
‫بیا بیرون وگرنه بهت شلیک می‌کنم.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن!
‫خواهش می‌کنم. ترجیح میدم شلیک نکنی.
‫فقط خونه‌ات رو دیدم، برق داشتی.
‫فقط فکر کردم...
‫- بی اجازه رفتی داخل. ‫- نه، در زدم.
‫ولی می‌دونی چطوریه دیگه، ‫ممکن بود خونه متروکه باشه.
‫من تام هستم.
‫و شما؟
‫مشکوکم.
‫حق داری.
‫چه خبرا؟
‫تنهایی؟
‫همسرم رو گم کردم، ‫یه جا توی همین منطقه
‫و فقط دنبال اون می‌گردم، می‌دونی؟
‫اسلحه داری؟
‫نه.
‫این بیرون تفنگ نداری، نکنه احمقی؟
‫بیخیال خانم، اصلا شوخی نداری.
‫یه اسلحه دارم.
‫- فقط یکی. ‫- فقط یکی؟
‫همینه.
‫قول میدم.
‫بگردش.
‫می‌خوای به مامانت بگی آروم باشه؟
‫اون مامانم نیست.
‫ببین، من اینجا دنبال دردسر نیستم، خب؟
‫فقط دنبال جواب می‌گردم.
‫و راستش هر غذایی که بتونید بهم بدید،
‫می‌دونید که این بیرون ‫چقدر اوضاع سخته، درسته؟
‫یا شاید نمی‌دونید.
‫آخه کلم دارید.
‫می‌دونی تام، بهت اعتماد کردم.
‫یه وعده غذای گرم در ازای یه کار سخت.
‫فهمیدی؟
‫آره.
‫چه کاری هست؟
‫خب خوشم نمیاد درخواست کنم ولی کم پیش میاد
‫دوتا مرد قوی کنارم داشته باشم.
‫یه سری کارها هست که تنهایی از پسش برنمیام.
‫در خدمتم.
‫میگما، فکرش رو می‌کردی ‫منظورش خرحمالی باشه؟!
‫چی؟
‫نه.
‫شوخی می‌کنم.
‫شما دوتا همدیگه رو از کجا می‌شناسین؟
‫منم یه نفر رو گم کردم.
‫کمکم می‌کنه پیداش کنم.
‫متأسفم که اینو می‌شنوم.
‫حالت خوبه؟
‫میرم دستشویی، زود برمی‌گردم.
‫پسرا.
‫وای لیموناد.
‫لیموی تازه.
‫- چیز دیگه‌ای هم توش هست؟ ‫- فقط سم.
‫کی گرسنه‌ست؟
‫میگما، جایی هست بتونم دست و صورتم رو بشورم؟
‫آره، یه سینک اینجا هست.
‫- راحت باش. ‫- ممنون.
‫بوی خوبی میاد.
‫ممنون.
‫بگو گشنه‌ت نیست.
‫اینقدر گشنمه که جلومو درست نمی‌بینم.
‫بگو گشنه‌ت نیست.
‫- بعدا برات یه چیزی می‌پزم. ‫- مِی.
‫همون چیزی که گفتم رو بگو.
‫بیاین غذا بخوریم.
‫باورم نمیشه مِی، چند سالی بود ‫ همچین غذایی نخورده بودم.
‫خواهش می‌کنم.
‫وای.
‫صدا رو!
‫صدای شکمت بود؟
‫مطمئنی غذا نمی‌خوای؟
‫چیزی نمی‌خوام.
‫گشنه‌م نیست.
‫نظرت چیه این نوشیدنی رو تا ته بخوریم؟
‫نظرت چیه؟
‫دوتایی.
‫من کی باشم که نه بیارم؟
‫نوش جون.
‫میرم بشقاب‌ها رو بشورم.
‫بده من، ببخشید، بده برات بگیرمش.
‫ممنون.
‫آخرین بار کی نامزدت رو دیدی؟
‫نمی‌دونم.
‫چند روز شده بود؟ چند هفته؟
‫این فرانیه، فران، زنم.
‫توی دام آدمای عوضی نمی‌افتاد ولی
‫ده روز پیش غیبش زد.
‫توی منطقه دنبال غذا بوده که دیده
‫یه خونه برق داره.
‫اون آخرین باری بود که دیدمش.
‫قدیما، اگه دو هفته غیبت می‌زد
‫دیگه مُرده حسابت می‌کردن.
‫هیچ شکی نبود.
‫ولی الان که هیچ راهِ ‫ارتباطی نیست شاید اونی که دنبالشی
‫سال‌ها زنده باشه و خبردار نشی.
‫و متاسفانه حقیقت اینه که یه وقتایی بهتره
‫اصلا پیداشون نکنی.
‫ببین، چیزی نیست.
‫بیا بریم توی اون یکی اتاق.
‫یالا.
‫باید یه چیزی بخوری رفیق.
‫- آهای. ‫- فقط باید یه چرت بزنم.
‫وای! وای! آهای! آهای!
‫کمکم کن بلندش کنم.
‫هِی، هِی.
‫خیلی‌خب.
‫میگما، مِی.
‫من اسلحه‌ت رو برمی‌دارم.
‫چه اسلحه خفنی، مامان‌بزرگ.
‫وقتی کارت تموم شد پسش می‌گیرم.
‫البته اگه همچین فرصتی پیش بیاد.
‫چه بلایی سرش آوردی؟
‫باور کن شوخی ندارم.
‫مطمئنم فکر می‌کنی احمقم.
‫نه.
‫به نظرم خواب‌آلودی.
‫پس تقصر توئه.
‫توی عوضی، مسمومم کردی.
‫نه، آرام‌بخش بهت دادم.
‫بذار یه حقیقتِ جالب درباره‌ی لورازپام بگم.
‫چی؟
‫حتی اگه تاریخ انقضاشم ‫بگذره، اثر خودش رو داره
‫ولی یه سری عوارض جانبی داره.
‫آره، چی؟
‫سردرد.
‫ایتن. ایتن.
‫هِی، هِی، دووم بیار، باشه؟
‫دووم بیار.
‫زودی برمی‌گردم.
‫لعنتی.
‫ایتن، چیزی نیست. آروم باش. الان میام.
‫تام.
‫اومدم، ایتن.
‫می، فرار کن!
‫امیدوارم ناراحت نشی بدون اجازه اومدیم تو.
‫اسلحه رو بردار.
‫انسولینه.
‫من دیابت دارم.
‫همین‌جور دروغ بگو.
‫شاید بهتر باشه به یارو شلیک کنیم.
‫ببینیم چه واکنشی نشون میده.
‫آره، بزنش، ببین اصلا برام مهمه یا نه.
‫اونم یه خری مثل بقیه.
‫وایسا. وایسا.
‫نه.
‫ما کل این خونه رو می‌گردیم
‫و مدرک پیدا می‌کنیم که فرانی اینجا بوده.
‫و بعد دخلتون رو میاریم.
‫تو، بیا بریم.
‫می‌خوام تک تک اتاق‌های این خونه رو بگردم.
‫ولف، حواست بهش باشه.
‫خیلی آب‌زیرکاهـه.
‫ایتن، باور کن، همه‌مون رو چیزخور کرده.
‫زن‌هامون رو کشته.
‫تو که مطمئن نیستی.
‫به خودت بیا، بچه‌جون.
‫این زن، اونی که فکر می‌کنی نیست.
‫فقط باید مدرک پیدا کنیم.
‫اگه کمک کنی، زودتر تموم میشه.
‫این‌جوری که حال نمیده.
‫این شد یه چیزی!
‫خدا لعنتت کنه.
‫اتاق بعدی.
‫توی انبار چیه؟
‫خاک و کثافت.
‫انگار استرس داره.
‫نه، صرفا قیافه‌ی عبوسمه.
‫حالا مطمئن میشیم.
‫حواست بهش باشه.
‫اگه کمک می‌کردی، خیلی سریع‌تر تموم می‌شد.
‫مال اما بود.
‫متأسفم اینو می‌شنوم، برادر.
‫بیا یه کاری کنیم.
‫میگما، گمونم یه چیزی پیدا کردم.
آهای می، توضیحی در این باره داری؟
‫اینا چیه؟ غنائم جنگی؟
‫وایسا.
‫تام.
‫چیه؟
‫اون مالِ فرانی نیست؟
‫هِی، هِی، ایتن.
‫ایتن، تفنگ رو بیار پایین.
‫تو اِما رو کشتی.
‫نه.
‫نه، من نکشتم.
‫اون مُرده؟
‫ایتن.
‫به من نگاه کن.
‫اون مُرده؟
‫کِی؟
‫مدت‌ها پیش.
‫برو دنبالِ ولف.
‫بیا قال قضیه رو بِکَنیم.
‫چند وقته دچار فراموشی شدم؟
‫فراموشی داری؟
‫خیلی جالبه، می.
‫آهای پسرجون، می‌تونی ‫راجع به تصادفت بهم بگی؟
‫دستت شکسته؟
‫چیزی یادت میاد؟
‫می‌تونی تعریف کنی؟
‫بده‌ش به من.
‫اونجا چی پیدا می‌کنیم؟
بردیش اونجا؟
‫زنم رو میگم.
‫خودت بهش بگو وگرنه من میگم
‫چی رو بگه؟
آهای ولف، چی پیدا کردی؟
‫من مریضم؟
‫نه، نیستی.
‫مریض نیستی، ایتن.
‫تو مُردی.
‫آهای!
‫آهای.
‫هانتره!
‫فقط سعی کن نفس عمیق بکشی.
‫گفتی می‌خوای اسلحه‌ت رو پس بگیری، درسته؟
‫بیا با گلوله‌ها شروع کنیم.
‫چیزی نیست.
‫نگران نباش. یادت نمی‌مونه.
‫سلام.
‫خوب خوابیدی؟
‫آره، گمونم.
‫منو یادت میاد؟
‫نه.
‫می‌دونی من کی‌ام؟
‫یه دوست؟
‫آذوقه‌مون داره تموم میشه.
‫باید برم شکار. تو هم می‌تونی بیای کمک.
‫حتما.
‫لباس بپوش.
‫پایین می‌بینمت.
‫آهای، کجا رفتی؟
یعنی چی؟
‫نباید از کنار من تکون بخوری، خب؟
‫نکن، ولش کن.
‫بهتره بری.
‫تنهام بذار و برو.
‫عمرا، شنیدی؟
‫خیلی‌خب، سعی کن همراهم بیای.
‫اگه با کسی روبه‌رو شدیم بذار من صحبت کنم.
‫کسی اینجا نیست؟
‫ما قصد جنگ و دعوا نداریم.
‫ولی دستت اسلحه‌ست.
‫برای محافظت از خودمونه.
‫متوجه‌م.
‫در واقع منم برای محافظت ‫از خودم ابزاری دارم.
‫این نه.
‫اون ریزه‌میزه‌ای رو میگم که اسلحه‌ش رو
‫سمت‌تون نشونه گرفته.
‫سلام.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫چطوره خودمون رو معرفی کنیم؟
‫من کای هستم.
‫اینجا خونه‌مـه.
‫و اون دختر خوشگله که اونجاست کرولاینه.
‫دوست دارم بهش بگم خانوم کوچولوی کاردرست!
‫من اِمام و ایشون ایتنه.
‫ایتن، همیشه خانم به جات صحبت می‌کنه؟
‫خودمم می‌تونم صحبت کنم.
‫منم همینو میگم.
‫ممنون میشیم غذا یا سرپناهی بهمون بدین.
‫خواهش می‌کنم.
‫از کجا میایین؟
‫تصادف کردیم.
‫هیچ‌کدومتون که مریض نیستین؟
‫ثابت کنین.
‫یه جوری باید مطمئن شم.
‫پیشنهادم اینه، یا قبول ‫کنین یا برین رد کارتون.
‫به نظر نرمالن.
‫برو و به مامان خرسه بگو مهمون داریم.
‫شعارمون چیه؟
‫اعتماد خوبه ولی احتیاط شرط عقله.
‫درسته.
‫به خاطر اتفاقی که برای بابی افتاد؟
‫دیگه می‌تونین بیایین تو.
‫بیایین بریم یه چیزی بخوریم.
‫حالت خوبه؟
‫ممنون عزیزم.
‫گمونم هردوتون تشنه‌این.
‫یه چاه توی ملک‌مون داریم
‫اوضاع جالبی نداره ولی خطرناک نیست.
‫مگه اینکه نوشیدنیِ دیگه‌ای بخواین.
‫نه، مرسی.
‫چه کمد قشنگی.
‫آره، یه انبار توی ملک‌مون بود که خراب شد.
‫فرسوده شده بود و ‫مالِ زمان‌های قدیم بود.
‫نمی‌تونستم ازش دل بکنم واسه همین ‫همه‌چیز رو جدا کردم و میخ‌هاش رو در آوردم
‫و تا به خودم اومدم دیدم میز قهوه‌خوری
‫و قفسه درست کردم.
‫احیاش کردم و دوباره پسش گرفتم.
‫یه جورایی مثل همین کاری ‫که سیاره داره باهامون می‌کنه.
‫البته اگه به خبرها اعتماد داشته باشین. ‫من که ندارم.
‫"احیا‌شده".
‫در واقع برای چوب منطقیه
‫یه چیز بی‌مصرف رو به ‫یه چیز مفید تبدیل می‌کنی
‫ولی برای آدما، نه.
‫محکوم به شکسته.
‫شاید حقمونه.
‫آخه ببین داریم چه بلایی سر این سیاره
‫و آدماش میاریم.
‫اِما، آدمِ مذهبی‌ای که نیستی، درسته؟
‫«گرچه مرا بکشد، باز ‫به او امیدوار خواهم بود.»
‫از کتاب ایوب، فصل سیزدهم.
‫خیلی خطرناکه‌ها،
‫اینکه بدترین تصورات رو راجع به مردم دارم
‫مخصوصا توی این اوضاع.
‫گفتنش برای تو راحته.
‫بعد از این چند هفته اخیر، ‫دیگه امیدی نمونده.
‫می‌دونی، مطمئنم شما دوتا
‫به قدر کافی چیزهای وحشتناک دیدین
‫ولی مطمئن باشین
‫شما تنها کسی نیستین که رنج می‌کشین.
‫بگذریم، شاید این ماجرا، حالا هر چی که هست، ‫یه تلنگر باشه
‫که به خودمون بیاییم.
‫حالا بهش فکر کنین، به صد یا پنجاه سال پیش
‫فکر کنین، ببینین چه کارهایی ازمون برمیاد.
‫شاید این قضیه باعث بشه ‫به چیزهای مهم برگردیم
‫چیزهای ساده مثل ایمان، زمین، آب، خانواده.
‫بابا، شام به زودی حاضر میشه.
‫بگذریم. ببخشید وقتی آدم جدید می‌بینم
‫حرفای فلسفیم گل می‌کنه.
‫خیلی‌خب، بریم غذا بخوریم.
‫آهای بگیر بشین.
‫گوزن رو می‌ترسونی.
‫بالاخره یکی پیدا کردم.
‫تلاشت قابل تقدیره ولی قلب رو اشتباه کشیدی.
‫آره، آره.
‫ماژیک قرمز تموم کردم.
‫چند بار؟
‫ایتن، قضیه پیچیده‌ست.
‫- من وقتِ کافی دارم ‫- نه، نداری.
‫باید غذا بخوری.
‫واقعا این کار رو کردی.
‫اینقدر تعجب نکن!
‫ایتن!
‫بدنت داره تغییر می‌کنه.
‫و وقتی چیزی بخوری، فرایند رو متوقف می‌کنه
‫و بعد به خاطر میاری.
‫لطفاً، نه.
‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫نگاه نکن. چیزی نیست. چیزی نیست.
‫ایتن.
‫دووم بیار.
‫کرولاین، اینقدر بهشون زل نزن.
‫چشم بابایی.
‫عزیزم، مهمون‌هامون گرسنه‌ن.
‫این غذا از محصولات مزرعه درست شده
‫درست توی همین حیاط پشتی پرورششون دادم.
‫عالیه، مگه نه؟
‫البته.
‫این کمترین کاریه که می‌تونیم بکنیم
‫اونم بعد از اینکه کرولاین ‫اسلحه سمتتون گرفت.
‫ای بابا. اونو فراموش ‫کردیم دیگه. مگه نه کرولاین؟
‫دعا بخونیم؟
‫راستش شاید بهتر باشه ‫بریم دست‌هامون رو بشوریم.
‫- اوه. ‫- اوه.
‫ادبم کجا رفته؟
‫طبقه بالا. در دوم سمت چپ.
‫زودی برمی‌گردیم.
‫عزیزم، مطمئنی مشکلی ندارن؟
‫پروردگارا، روزگاری سختی است.
‫از راه راست منحرف شدیم.
‫الان بنده‌هات بیشتر از هر زمانِ ‫دیگه‌ای به راهنماییت نیاز دارن.
‫تو ادامه بده عزیزم.
‫پروردگارا این نعمت‌هایی که
‫از لطفِ مسیح بخشنده نصیب‌مون میشه رو
‫برکت بده.
‫آمین.
‫از پسش برنمیام.
‫چرا، چرا، برمیای.
‫میرم برای خودمون زمان بخرم، خب؟
‫تنهام نذار.
‫منو نگاه نکن.
‫هیچ‌وقت، خب؟
‫همه‌چی مرتبه؟
‫آره، آره.
‫بازم ممنون بابت مهمون‌نوازی‌تون.
‫خواهش می‌کنم.
‫خوشحال میشیم.
‫عزیزم، نظرت چیه کرولاین رو با خودت ببری بیرون؟
‫کای.
‫کای، شاید بهتر باشه درباره‌ش حرف بزنیم.
‫یالا دیگه، برید.
‫چیزی نیست، عزیزم.
‫مشکلی نیست، عشقم.
‫دست‌های کثیفت رو بذار روی زمین.
‫اسلحه‌ت کجاست؟
‫ببین، من تمام علائمش رو نمی‌دونم
‫ولی معلومه دیگه به پسره امیدی نیست.
‫روح نداره.
‫حتی اسمش رو هم نمی‌دونه.
‫همون فراموشی رو گرفته.
‫- شاید اگه... ‫- به نظر مریض نمیاد.
‫فقط خسته‌ست.
‫این‌جوری همه‌ی قربانی‌هاتون رو گول می‌زنین؟
‫همه‌ی اون آدمای بی‌گناه مثل من و خانواده‌م؟
‫کارت اینه؟
‫چندوقته داری براش غذا جور می‌کنی؟
‫اون تنها کسیه که برام مونده.
‫وای، تو خودِ اهریمنی.
‫باور کن.
‫اصلا خودش می‌دونه به چه چیزی تبدیل شده؟
‫می‌دونه؟
‫ببین، تو هم مثل اون به ضعف آلوده شدی.
‫ایتن.
‫ایتن، حالت خوبه پسرم؟
‫اِما.
‫تو اِمایی.
‫چند وقته داری این کار رو می‌کنی؟
‫خیلی وقته.
‫منو نگاه کن.
‫تو باید روزانه گوشتِ انسان ‫بخوری و نباید فاسد باشه.
‫برای اینکه بتونم بهت غذا بدم، ‫مجبور شدم خلاقیت به خرج بدم
‫که در واقع به لطف فراموشیت، کار سختی نبود.
‫منظم غذاخوردنت
‫رمز شادابی و جوونیته.
‫ولی حافظه‌ت قابل اعتماد نیست.
‫یه وقتایی سریع برمی‌گرده.
‫و یه وقتایی بیشتر طول می‌کشه.
‫وحشتناکه، می‌دونم ولی تا وقتی که تمیز
‫و سیر نگهت می‌داشتم، همه‌چیز مرتب بود.
‫یه مدتی اوضاع‌مون خوب بود.
‫به شکل عجیبی انگار زمان متوقف شده بود
‫بعد هفته‌ها و سال‌ها گذشت
‫و یه روز دیگه منو نشناختی.
‫صبح بخیر، خوابالو!
‫سلام.
‫ببخشید.
‫چی؟
‫بعد دیگه مجبور شدم نقش بازی کنم.
‫می‌دونی، یه چندباری فهمیدی.
‫وایسا، تو اِمایی؟
‫ولی هرچی بیشتر گذشت، کمتر و کمتر فهمیدی.
‫من یه هیولام.
‫نه، تو الان یه موجودِ معمولی حساب میشی.
‫منم که دارم منقرض میشم.
‫باید بذاری بمیرم.
‫مشکل همینه.
‫این کار رو کردم.
‫بدنم دیگه نمی‌کِشه.
‫خودمم دیگه نمی‌کِشم.
‫دیگه نمی‌تونم ادامه بدم.
‫منم همین‌طور.
‫ایتن، نکن.
‫اِما، دوستت دارم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫دارم رها می‌کنم.
« ترجمه از حـامـد و سـحر »