‫ شده فکر کنی چطور می‌تونی ‫زندگیت رو راست و ریست کنی؟
‫آره، شایدم نه.
‫ولی من فکر کردم.
‫این طور درستش کردم.
‫آره.
‫کبریت‌هام کجان؟
‫بعضی خانواده‌ها پر از دندونپزشک یا وکیلن.
‫ما پر از خلافکار بودیم.
‫لعنتی. باشه.
‫- با روش خودت بکن. ‫- اون قل خنگت می‌خواد جادوشو انجام بده؟
‫اگه باز این طور صداش کنی،
‫خودم به حسابت می‌رسم!
‫از نردبون شاید بتونی.
‫اون عمو کیک خرچنگیـه.
‫نابغه چند سال بعد غرق شد چون ‫انگشتش تو سوراخ استخر گیر کرد.
‫لعنتی. این صندلی چی میگه!
‫اون خوشتیپه، خودمم.
‫فهمیدی؟
‫اون زشت گندهه، داداش دوقلوم «موکی» ـه.
‫- فهمیدی؟ ‫- داداش این کارو نکن، تو رو خدا.
‫خیلی رو اعصابه.
‫- حالا؟ ‫- خفه شو...
‫شریک جرم همدیگه بودیم.
‫من نقشه می‌کشیدم، اونم عملی می‌کرد.
‫دمت گرم.
‫اون مَثَل چیه که میگن؟
‫اگه کاری که دوست داری انجام بدی ‫انگار تو زندگیت کار نکردی؟
‫خب، من عاشق این کارم.
‫موک؟ آره، نه خیلی.
‫کسی بیرون تیراندازی می‌کنه؟
‫رو یه گاوصندوق کوچیک کار می‌کنن،
‫فکر می‌کنن قراره ‫خلافکارای بزرگی بشن.
‫موک بازش کرد.
‫نه، نکرده.
‫سی و هشت دلار گیرمون اومد، احمق.
‫هنر خلافکاری.
‫آفرین، پسر.
‫مامان کجاست؟
‫با گلن یه کاری داشت، ‫ولی برمی‌گرده.
‫بیا، اینو دست به دست کن، عزیزم.
‫بازم برای عید شکرگزاری نمیاد؟
‫زود میاد.
‫بوقلمون خوب شده، مامان؟
‫آره!
‫مثل «ارن‌هارت» وارد شدم، عزیزم!
‫یعنی چی؟
‫لعنتی! لعنتی.
‫مخفیگاه جنسام کدوم گوری بود؟
‫عزیزم، ما موفق شدیم!
‫ایولا، ترکوندیم!
‫می‌خوام جوری خوش بگذرونیم ‫انگار میلیونریم، چون میلیونریم، عزیزم.
‫- سلام، گنده‌بک. ‫- وای! پسرای خوشگلم اینجان.
‫این مامانم و نامزدشه، گلن.
‫گلن خفن‌ترین آدم بود.
‫وای، خدا. دارم می‌میرم.
‫ننه‌بزرگ، تو حشیشام رو کشیدی؟
‫پیداش کردم! خوبه، پیداش کردم.
‫عزیزم، تفنگ رو کنترل کن!
‫موک! برو کنار!
‫- لعنت بهت. ‫- این جنس خوبمه.
‫- برید کنار. ‫- می‌شه برام غذا بکشی، گاما؟
‫- سبزیجات؟ ‫- نه، خانم، فقط گوشت.
‫مامان.
‫باشه.
‫خب...
‫امسال عید شکرگزاری نیستم.
‫می‌دونم دوست ندارید. منم دوست ندارم.
‫راستش به نظرم خیلی بده.
‫کجا میری؟
‫- احتمالا یه جای دور. ‫- باید عجله کنی، عزیزم.
‫- ممنون مامان. زود باش. ‫- گرفتنم، عزیزم!
‫- بشقابم. بشقابم. ‫- عزیزم، بی‌خیال بشقاب لعنتی شو.
‫- آره، خوشمزه‌س. ‫- تو به بوقلمون لعنتی نیازی نداری.
‫- بیا بریم. ‫- کریسمس همگی مبارک.
‫می‌ریم یه جایی خیلی دورتر از تیوانا.
‫جیدی، موک، یه دقیقه بیاین اینجا.
‫دارین گوش می‌دین؟
‫تو باید مراقب داداشت باشی،
‫و تو باید مراقب اون باشی.
‫اصل ماجرا همینه.
‫- لعنتی. ‫- دوستت دارم، مامان.
‫باشه. باشه. باشه.
‫می‌تونی ما رو هم با خودت ببری.
‫چه سرده.
‫به دردم نمی‌خورید.
‫نه، بوقلمونم رو روی ماشین جا گذاشتم!
‫بی‌خیال بوقلمون شو، عزیزم.
‫خانواده ما،
‫خیلی اهل تحصیل نیست.
‫بیشتر به روش «تجربه کن، یاد بگیر» معتقدیم.
‫و من و موک، ‫از بهترینا یاد گرفتیم.
‫برید به جهنم، لعنتیا!
‫آروم باش، عزیزم. من مریضم.
‫نگران نباش، عسلم. ‫من اینا رو قایم می‌کنم.
‫ها؟
‫خوشگلن.
‫- خیلی خوشگلن. ‫- عزیزم، داری چی کار می‌کنی؟
‫وای، نه، نه، نه!
‫[سرقت از قطار: مظنونین با جواهراتی ‫به ارزش 4 میلیون دلار متواری می‌باشند.]
‫[تحت تعقیب - سرقت مسلحانه] ‫[قهرمان و الگوم]
‫[هنوز همدیگه رو داریم]
‫[ماشین‌های مسابقه به سرقت رفتند.]
‫[از فروشگاه کتاب مصور سرقت شد]
‫[کریسمس خراب شد] ‫[مجموعه تولد مسیح گم شده است.]
‫[ششمین دستبرد به مسافرخانه]
‫[تمیزکاری]
‫[بهترین هم‌سلولی‌های دنیا]
‫[خوک ارزشمند به سرقت رفت]
‫[سارقان کامیون بزرگ را تصرف کردند.]
‫[به اتهام اوباش‌گری دستگیر شدند.]
‫[25 سال است که ناپدید شدند و همچنان فراری هستند.] ‫دمتون گرم!
‫می‌تونستم تا ابد به کارام ادامه بدم،
‫ولی وقتی با خانواده کار می‌کنی، ‫بعضی وقتا اوضاع پیچیده می‌شه.
‫آروم باش، موک. این آخریشه.
‫آخری؟ از وقتی ۱۲ ساله بودیم ‫داری همینو می‌گی.
‫هی، به من نگاه کن.
‫اگه نمی‌خوای انجامش بدی، نده.
‫همیشه همینطور بوده.
‫آره، اگه انجام ندم چی کار می‌کنی؟
‫نمی‌دونم، تک‌نفره می‌رم دزدی
‫یا یکی دیگه رو پیدا می‌کنم ‫که همیشه اینقدر ضدحال باشه.
‫غصه منو نخور.
‫غصه‌ت رو نمی‌خورم. ‫فقط دارم می‌پرسم.
‫خدایا، اگه الان مامان بود از دستت شاکی می‌شد.
‫کدوم مامان؟
‫هی! هیچ‌وقت به این فکر کردی
‫که شاید تمام تلاشش رو ‌کرد؟
‫اصلاً فکر کردی اگه اوضاع فرق می‌کرد ‫زندگیمون چقدر متفاوت می‌شد؟
‫- ها؟ ‫- نه، فکر نکردم.
‫باورم نمیشه درست قبل از کار ‫اینقدر فاز منفی برداشتی.
‫- تو از من پرسیدی. ‫- «تو از من پرسیدی.»
‫لعنتی.
‫از پسش بر میای. ‫همه چی آماده‌ست، داداش.
‫خفه شو.
‫برو ون رو روشن کن.
‫- چی؟ ‫- برو ون رو روشن کن.
‫«برو ون رو روشن کن.» ‫مگه من شوفرتم؟
‫خیلی‌خب، بچه.
‫برگرد.
‫آروم.
‫لطفاً نترس، آقا.
‫من نظافتچی جدید اینجام.
‫ببخشید، آقا؟
‫زود باش، بریم!
‫شرمنده.
‫مواظب باش. از نرده استفاده کن.
‫- لیزه. ‫- دارم استفاده می‌کنم!
‫ایست!
‫دستاتو نشونم بده! کیف رو بنداز!
‫باشه، قبول دارم. شاید بهتر بود
‫اون شب خونه می‌موندیم، ‫سوپ می‌خوردیم، زود می‌رفتیم بخوابیم.
‫«شب بخیر، موک. شب بخیر، جیدی. ‫خوابای خوب ببینید.»
‫نمی‌دونم. هر کاری که آدمای معمولی می‌کنن.
‫گندش بزنن.
‫آروم بچرخ!
‫گندش بزنن.
‫بشین رو زمین. ‫روی زانوهات!
‫[پنج سال بعد]
‫وقتی گند می‌زنی به زندگیت ‫دو تا گزینه بیشتر نداری.
‫می‌تونی بگی «به جهنم».
یا می‌تونی راست و ریستش کن
‫و این کاری بود که می‌خواستم بکنم.
‫یه ماچ نمیدی؟
‫لطف داری، موزی.
‫تو همیشه خیلی خونگرم و خاکی بودی.
‫ولی دیرم شده، می‌دونی؟
‫هنوزم می‌خوام بدونم ‫چطور زود از زندان زدی بیرون.
‫بابت رفتار خوب.
‫اومدی بدرقه‌م کنی، فارفول؟
‫تا وقتی بیرون نرفتی ‫هنوز «افسر فارفول» هستم.
‫هی، قبل از اینکه یادم بره،
‫می‌تونم آدرس بابات رو بگیرم؟
‫می‌خوام براش یه سبد میوه بفرستم.
‫نیازی نیست.
‫دادگاه‌ها همیشه پرونده‌ها رو بازبینی می‌کنن.
‫فقط دارن اتاق‌ها رو جا‌به‌جا می‌کنن.
‫خیلی ممنونم که ‫ازم تعریف کردی، افسر فارفول.
‫ناامیدت نمی‌کنم.
‫لطفا میری مطمئن شی ‫که پرونده آقای مانگر آماده شد؟
‫- آره. ‫- ممنون.
‫به نظر آدم خوبیه.
‫داری مسخره‌ام می‌کنی؟
‫«ناامیدت نمی‌کنم.»
‫داری زخم زبون می‌زنی؟
‫ها؟
‫نه، زخم زبون کجا بود.
‫با من شوخی نکن ‫وگرنه پدرت رو در میارم!
‫قبل از اینکه پاتو بذاری بیرون ‫باز می‌افتی زندون.
‫فقط یه زنگ می‌طلبه.
‫به جایگاهم واقفم.
‫آره.
‫و یادت نره، ‫چندتا زمرد داری که باید تحویل بدی.
‫در تماس می‌مونم.
‫سوء‌تفاهم نشه، ‫مدیریت سه تا رستوران خیلی خوبه،
‫ولی فکر می‌کنم بیشتر مناسب ‫مدیریت منطقه‌ای هستم.
‫می‌دونی، می‌تونم ۱۲۵ هزار تا دربیارم...
‫- عزیزم، واسه مهمونی غذا گرفتی؟ ‫- ببخشید، چی گفتی؟
‫غذای مهمونی.
‫آره. و پیش‌غذا.
‫- و یخ، لطفاً. ‫- یخ.
‫- باشه. ‫- ولی یخ خردشد نباشه.
‫بابام از یخ خردشده بدش میاد، ‫زود آب می‌شه.
‫گرفتم. خب، مکعبی، نه خردشده.
‫مکعبی، مکعبی.
‫متنفرم که اینقدر استرس دارم.
‫باعث می‌شه استرس بگیرم، ‫انگار خونه‌مون کارنامه‌مه.
‫ابس، همه چی اوکیه. ‫با هم انجامش می‌دیم.
‫با سوافورد حرف می‌زنی؟
‫آره، داریل بعد از ۹ ماه ترفیع گرفت.
‫من یه ساله اونجام. ‫همه چی اوکیه. ردیفه.
‫اخراج شدم؟
‫آره، ممنون، داریل.
‫آره.
‫من...
‫ما همین تازگیا خونه خریدیم. ‫بچه‌دار شدیم.
‫بیمه... بیمه‌مون چی می‌شه؟ ‫نمی‌فهمم. کی زنگ زد؟
‫اداره‌ی...
‫اداره‌ی کار و استخدام بود
‫که در مورد سابقه‌دارا تو ‫خدمات غذایی نظرسنجی می‌کرد.
‫تو وقتی درخواست کار دادی، ‫نگفتی سوءپیشینه داری.
‫می‌خواستم غذای مهمونی بگیرم.
‫هنوزم می‌تونی بگیری.
‫فقط دیگه تخفیف کارمندی نمی‌گیری چون...
‫دیگه اینجا کار نمی‌کنی.
‫باشه.
‫می‌خواستم در مورد ترفیع گرفتن...
‫حرف بزنیم.
‫می‌دونی، فکر ‌کردم "اجساد صلح" بود،
‫- و قراره مرده‌ها رو نجات بدم. ‫- «سپاه صلح».
‫وای خدا، گفتی دلقک بیاد؟
‫- سلام. ‫- پیراهن خوشگلی داری، داداش.
‫ترک کردی؟
‫آره.
‫دمت گرم، رفیق.
‫واسه من نیست.
‫- به نظر میاد زن خیلی خوبیه. ‫- خیلی خوبه.
‫ببین...
‫اون موقع...
‫من با فردی آنک تو موسسه حقوقی حرف زدم، ‫و...
‫پیشنهاد کرد که از دادگاه دور بمونم.
‫می‌گفت اصلاً نزدیکشم نشم.
‫اینم گفته بود که نیای ملاقاتیم
‫یا زنگ نزنی؟
‫آخه کلاً غیبت زد، رفیق.
‫چطوری مدت حبست رو کم کردی؟
‫یه زندان‌بان نامرد اونجاست به اسم فارفول. ‫باباش قاضیه.
‫بیا بگیم یه معامله‌ی زیرپوستی کردم
‫تا محکومیتم رو لغو کنم.
‫چی کار کردی؟
‫از یکی که حبس ابد داشت ‫یه برنامه سرقت خریدم،
‫به فارفول گفتم 50 درصد بهت میدم ‫اگه بتونه باباش رو بیاره وسط.
‫یه کار بی‌سروصداست.
‫تو یه کارگاه لباس. نقدی در محل.
‫یه گاوصندوق قدیمی.
‫می‌تونی مثل نون نرم بازش کنی.
‫نه.
‫همونطور که گفتم، بی‌سروصداس.
‫ببین، قضیه اینه.
‫امروز مهمونی خونه‌جدید ‫به‌اضافه‌ی جشن سیسمونی بچه داریم،
‫می‌تونی باربیکیو یا بستنی بخوری،
‫هر چی دلت خواست، ‫بعدم راهتو بکشی بری،
‫و دیگه هیچوقت از این حرفای دیوونه‌وار ‫واسه من نزن.
‫ولی سهممون بالای هفت می‌شه.
‫من دیگه اون آدم سابق نیستم.
‫ولی نمی‌خوام بدون تو انجامش بدم.
‫پس انگار تنهایی نمی‌تونی انجامش بدی.
‫سلام.
‫عزیزم، خودتو ببین.
‫- حسابی می‌درخشی. ‫- سلام. دکتر جیکوبسن.
‫- مایکل هستم. ‫- هتل چطوره؟
‫خوبه... کافی.
‫- خیلی خب. ‫- خوبه.
‫باشه.
‫اِیوری.
‫گوشای مایک بچگی خیلی مشکل داشت،
‫عملاً تا ده سالگی ناشنوا بود،
‫واسه همین نمی‌تونست «جی‌تی» رو درست بگه، ‫می‌گفت «جیدی».
‫مثل، «جیدی».
‫منم نمی‌تونستم بگم «مایک»،
‫واسه همین می‌گفتم «موک»، ولی اون، ‫می‌دونید، چون تنبلم اینو می‌گفتم.
‫موک؟
‫چطور تاحالا از این خبر نداشتم؟
‫از گذشته‌ش خجالت می‌کشه.
‫بی‌خیال موک، درباره نقاب جن
‫و سکه‌ها و پلیسا بهشون نگفتم.
‫واقعاً؟
‫خاک عالم به سرت!
‫چه خبر؟
‫ما الان عملاً برادر باجناقیم.
‫آره. آره.
‫البته من فرزند خوانده‌ام.
‫باحاله رفیق. باحاله.
‫- می‌خوای صفا کنیم؟ ‫- آره.
‫عجب جنسیه... آره.
‫چیه؟ ساکت باش.
‫این پرنده‌ها رو ببین، رفیق.
‫تو دیگه رن و بچه داری، مایکل.
‫تحصیل دانشگاهی الان ‫بیشتر از یه میلیون درمیاد.
‫بس کن، مرد.
‫- نه، رفیق. ‫- نه، هلیکوپترها اصلاً باحال نیستن.
‫- ایوری استوارت جیکوبسن! ‫- خدایا بذار زنده بمونم!
‫موک، داره بازیافت می‌کنه.
‫لعنتی...
‫حسابی کتکت می‌زنم، احمق خنگ!
‫برو سمت کوه‌ها، برادر باجناق!
‫- جدّی می‌گین؟ ‫- چقدر عصبانی هستی!
‫می‌خوای جشن بچه منو خراب ‌کنی!
‫می‌خواستی بقیه رو تحت‌تاثیر قرار بدی، ‫ولی داری آبرومو می‌بری!
‫من خیلی نشئه‌ام.
‫انگار دارم با یه پیراشکی ژله‌ای کشتی می‌گیرم!
‫این دقیقاً برعکس چیزی بود ‫که الان نیاز داشتم.
‫ببخشید. زیادی واکنش نشون دادم.
‫واسه همین نمی‌خواستم بذارم اون بمونه.
‫حالا تقصیر منه؟ تدبیرت اینه؟
‫نه، من فقط...
‫جیدی تو «سپاه صلح» نبود.
‫آره خب معلومه، عزیزم.
‫پوستش برنزه نیست، نه دست‌های پینه بسته، ‫یه تتوی مسخره هم روی گردنشه؟
‫واسه چی زندان بوده؟
‫دزدی.
‫و... حمله.
‫- ببین، قدیما من و اون... ‫- آره، می‌دونم.
‫یه کمی تند رفتی. ‫منم همینطور.
‫هیچ‌کدوممون کامل نبودیم، ‫ولی الان می‌تونیم بهتر باشیم.
‫واسه همدیگه.
‫و واسه بلوبری.
‫واسه بلوبری، آره.
‫اگه نصف کارایی که من کردم رو بکنه، ‫می‌ره مدرسه نظامی.
‫مخصوص راهبه‌ها.
‫مشکلت رو با جیدی حل کن.
‫یا نکن.
‫فقط این انرژی منفی لعنتی رو ‫واسه تعطیلات نیار خونه.
‫[مامان: رفتی دیدن موکی؟ می‌بینمت.] ‫[فارفول: 17 تماس بی‌پاسخ]
‫پخ.
‫گوشیت کجاست؟
‫گوشیت؟
‫گوشیت کجاست؟
‫دستت درد نکنه.
‫خب، چه خبر؟ ‫از گوشی جدیدت خوشت نمیاد؟
‫خوشم میاد.
‫پس چرا دستت نیست، هان؟
‫- کجا بودی؟ ‫- هیچ جا.
‫بیخیال، فارفول. ‫فقط یه کم غذا خوردم.
‫از این به بعد، این همیشه باید پیشت باشه.
‫و وقتی بهت می‌گم «زنگ بزن»، ‫می‌خوام مثل یه...
‫یه سگ باشی که ‫وقتی صداش می‌زنی، «پاشو» می‌فهمه.
‫و منظورم یه وقتی نیست. ‫منظورم تو آینده نیست.
‫منظورم اینه که تو همون لحظه لعنتی ‫خبر مرگت باید زنگ بزنی!
‫یه قراری با هم داشتیم.
‫زمردهام کجان؟
‫معطلی برای چیه؟
‫دارم کاراشو می‌کنم.
‫ولی وقت می‌بره. ‫باید یه تیم جمع کنم.
‫- تیم؟ ‫- آره، نمی‌تونم تنهایی انجامش بدم.
‫یه سری متخصص لازم دارم، ‫که از جیبم بیرون نمیاد.
‫این دیگه چیه؟
‫«اوزی»! از اینترنت خریدم.
‫دو و یک صدم بیت‌کوین.
‫به اضافه‌ی هزینه ارسال.
‫از نظر قانونی هم خلافه ‫اگه کارت به اونجا بکشه.
‫ببین، بابام انتظارات بخصوصی داره.
‫بهتره برآورده بشه.
‫راستی یه مطلب دیگه.
‫در مورد اون «متخصص‌ها».
‫چیزی در مورد من که بهشون نگفتی، مگه نه؟
‫معلومه که نه.
‫خوبه.
‫آفرین سگ خوب.
‫الو؟
‫۹۱۱. مشکلتون چیه؟
‫الو؟ بله، لطفاً یه آمبولانس بفرستید به آدرس...
‫- چیه؟ ‫- الو؟
‫- لعنتی. ‫- پشت خطید؟
‫- چی شد؟ ‫- همون یارو بود که گفتم.
‫- اومده بود بهم سر بزنه... ‫- مشکلتون چیه؟
‫یه دستی به صورتم کشید.
‫خدایا. لعنتی.
‫- الو؟ آقا؟ ‫- زنگ می‌زنی آمبولانس انگار یه پیرزنم.
‫- خجالت‌آوره. ‫- شما ۹۱۱ رو گرفتی.
‫آخ.
‫یعنی می‌خواد بکشتت یا چی؟
‫شاید، شاید هم نه.
‫نمی‌دونم.
‫هنوز دارم تاوان ‫اون انبار لعنتی رو پس می‌دم، نه؟
‫انگار همه‌ تو زندگی فرصت دوم نداریم.
‫لعنتی.
‫کجا؟
‫نمی‌دونم. ‫این یارو احتمالاً تو درخت زندگی می‌کنه.
‫نه، گاوصندوق. گاوصندوق کجاست؟
‫تو «چپلین»، یه روز راهه.
‫همه‌چیز آماده‌ست. کار ساده‌ایه.
‫یه روز.
‫نهایتش.
‫یعنی، می‌دونی، رفت و برگشت،
‫پس در واقع دو روزه، ‫با چندتا دستشویی رفتن، ولی آره.
‫یه روز؟
‫یعنی، با رفت و برگشت، پس دو روزه.
‫با چندتا دستشویی رفتن، ولی آره.
‫الان باید بری؟ ‫اینجا بهت نیاز دارم.
‫زود برمی‌گردم.
‫- این عمه‌ت کیه؟ ‫- عمه بزرگم. گما جین.
‫می‌دونی، جیدی باهاش در ارتباط بوده، ‫واسه همین با هم خیلی صمیمی بودن.
‫و حالا که تو آسایشگاهه، ‫فقط می‌خواد یه بار دیگه ببینتش.
‫اگه این دروغ باشه، دروغ خیلی بدیه.
‫ابس، جایی نداره بره عید شکرگزاری.
‫پس... یا باید بفرستمش اونجا،
‫یا خونه ما می‌مونه و به بابات ‫راجب «برنامه‌ریزی با هم‌سلولی» توضیح می‌ده.
‫- چی؟ ‫- یه تایم بگو و سرش بمون.
‫این اولین فرصت واقعیمه ‫که بعد از چندین سال با خانواده‌م وقت بگذرونم.
‫و اولین باریه که برای یه مدت طولانی‌تری ‫بدون یه جرعه نوشیدن می‌گذره.
‫فقط سر میز باش.
‫میام.
‫دوستت دارم.
‫و بلوبری رو.
‫منم دوستت دارم.
‫- «دوستت دارم». ‫- اوه، رفیق.
‫اوه، من... دوستت دارم.
‫وای، من دوسـ... ‫وای، من... من خیلی دوستت دارم.
‫خیلی دوستت دارم.
‫ببین، من...
‫هیچ‌وقت واقعاً با فردی آنک حرف نزدم.
‫از موسسه حقوقی.
‫نمی‌خواستم ببینمت.
‫سر سکه‌ها بود. ‫یهویی قاطی کردم، و...
‫قطع ارتباط کردم.
‫حدس می‌زدم.
‫جدی؟
‫آره.
‫هیچ‌کس واقعاً نمیره پیش فردی آنک ‫که ازش مشاوره حقوقی بگیره.
‫درسته.
‫تا حالا «جورج هربرت» خوندی؟
‫شاعر متافیزیک قرن هفدهم؟
‫- حالا شاعر شدی؟ ‫- آره.
‫یه مسافره،
‫آخر سر می‌رسه به یه خونه، ‫و صاحبخونه راهش میده.
‫«خوش اومدی، رفیق.»
‫می‌دونی. «غذا دارم.
‫هرچقدر خواستی استراحت کن.»
‫و مسافره احساس گناه می‌کنه.
‫آره.
‫میگه، «من لیاقت این همه لطف رو ندارم.»
‫و صاحبخونه میگه، «داداش، بی‌خیال.
‫تو در خونه‌مو زدی.»
‫- این شعر بود؟ ‫- آره.
‫بعدش میگه، ‫«باید بشینی و غذام رو بخوری.
‫و من می‌شینم و می‌خورم.»
‫چی؟
‫هیچ‌کی نمی‌تونه بهت حس لیاقت بده.
‫خودت تصمیم می‌گیری که سر میز بشینی.
‫چه ربطی داره؟
‫باید بشینی و گوشت بخوری.
‫ولی معنی اصلیش چیه؟
‫می‌خوای دوباره بشنوی؟ باشه. ‫پس یه مسافر هست...
‫نه، نه، نه. حرف نزن، رفیق.
‫حرف نزن.
‫شعر خوبیه.
‫اینجا عالیه، خیلی خفنه.
‫- یک، دو، سه، مرد گرگی. ‫- یک، دو، سه، دراکولا.
‫- می‌تونیم دو از سه هم بریم اگه بخوای. ‫- نه، رو زمین راحتم.
‫فقط فکر می‌کنم مرد گرگی تو واقعیت ‫دراکولا رو شکست میده، و بعد...
‫مرد گرگی ماهی یه‌بار تبدیل میشه. ‫دراکولا همیشه هست. مغزت رو به کار بگیر.
‫برات یه لباس خریدم.
‫خب...
‫من سریع می‌رم دیدن دوستم.
‫چی؟ نه. بیا این کارو تموم کنیم و بریم.
‫رفیق، پنج ساله.
‫رفیق.
‫یا یه نفر تو اینترنت نامه‌نگاری می‌کردم.
‫تو جرم‌شناسی تخصص داره، ‫یا یه چیزی تو همین مایه‌ها.
‫در هر حال، تو راهه. ‫فقط می‌خوام سلام کنم.
‫خیلی بهت میاد، رفیق.
‫- هان؟ ‫- برو تو آینه ببین.
‫- اذیت که نمیشی؟ ‫- هان؟
‫دامون اینجا رییس بازی درنمیاره.
‫دامون چهارشنبه‌ها و جمعه‌ها میاد، قاضی.
‫من آنتونی هستم.
‫می‌بینی با چیا سر و کلّه می‌زنم؟
‫حالا چطور می‌تونی یه ناقص‌الخلقه‌ رو گم کنی، جیمی؟
‫لعنت بهش.
‫زدم به هدف.
‫پیداش می‌کنم، ببین.
‫رد انگشتاش رو روی یه اسلحه سنگین پیدا کردم.
‫خودش نقض عفو مشروط حساب می‌شه.
‫فقط تحویلش می‌دیم به بچه‌های بخش شهرستان.
‫بنگ! دوباره برمی‌گرده زندان.
‫و اون موقع چطور می‌شه، هان؟
‫یه محکومی رو که بهت سپرده بودم ‫گم کردی.
‫و حالا می‌خوای پلیسای شهرستان بیان... چی؟
‫که برش گردونن اینجا؟
‫مگه زمردها رو می‌خوای؟
‫می‌خوای کارت ارزش داشته باشه، جیمی؟
‫خودت باید بری این گند رو جمع کنی.
‫برو دنبالش، جیمی!
‫- زودی بیا. ‫- ببین، نهایتش ۵ دقیقه.
‫میرم و میام.
‫چرا نمی‌خندی؟ بیا دیگه.
‫یه کم شادتر باش.
‫عجب باحاله، رفیق.
‫- بالاخره همدیگه رو دیدیم. ‫- ایول.
‫آره، اتفاق افتاد.
‫این...
‫سلام. من بتسدا هستم.
‫من مایک‌ـم. برادر دوقلوش.
‫بفرمایید.
‫ببخشید بابت...
‫وای.
‫فکر کنید خونه‌ی خودتونه.
‫خب، این یه شروع جدیده، آره؟
‫تولد مجدده. ‫چه حسی داری که اومدی بیرون؟
‫من... عالی، عالی‌ام.
‫- آره. ‫- می‌دونی، انگار...
‫انگار پوست‌اندازی کردم
‫تا اون لایه‌ایی که همیشه ‫زیرش قایم بوده رو نشون بدم. دیده نشده بود.
‫می‌فهمی چی میگم؟
‫آره. پوست‌اندازی کردی.
‫چقدر با هم نامه‌نگاری می‌کردین؟
‫چی؟
‫نمی‌دونم. یه ماه یا... بیشتر. دو ماه؟
‫هفت هفته و سه روزه.
‫عجب.
‫کاملاً تصادفی منو آنلاین دید، ‫و یه پیام خصوصی داد.
‫بعد شروع کردیم به حرف زدن، می‌دونی.
‫اولش از چیزای کوچیک حرف زدیم.
‫بعدش رسیدیم به چیزای بزرگ.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫بهش می‌گیم هم‌زمانی. ‫خیلی طبیعی بود.
‫«چی» هیچ‌وقت دروغ نمی‌گه.
‫ساعت رو هم نگاه نمی‌کنه.
‫نمی‌دونستم.
‫می‌تونیم یه کم تنها باشیم؟
‫اشکالی نداره، دوقلو جان؟
‫- نه. ‫- باشه.
‫تو یخچال آبمیوه هست. ‫بخور.
‫ولی به اون سبزه دست نزن.
‫اون برای ساموئل ـه.
‫باشه.
‫زبان اشاره بلدی؟
‫لعنتی.
‫موک.
‫من "موک‌ـم.
‫آره، نه.
‫چی؟
‫نمی‌دونم یعنی چی.
‫تو... تو...
‫هواپیما. تو هواپیمایی.
‫هواپیمایی. آره.
‫باشه. جالبه. بامزه بود.
‫خوبه؟
‫ایول.
‫لعنت بهش.
‫نه، نه، نه، نه!
‫جیدی، بجنب!
‫برو گمشو!
‫موک، بیا! بیا دیگه!
‫چه خبره؟
‫برو، برو، برو، رفیق!
‫- وای... این چه کوفتیه؟ ‫- نه! نه!
‫نه! سمیِ بد!
‫- بدو! ‫- نه، نه بوس نکن!
‫ماچ نه! ماچ نه!
‫زود باش، برو، برو، برو!
‫سمی!
‫وای خدا.
‫چی شد؟
‫ممنون.
‫کاره، این مغازه پوشاک، ‫گفتی اسمش چی بود؟
‫گلدفارب. نه. نه، گلدبلت.
‫نمی‌دونم. چی چی گلد.
‫نمی‌دونم. یادم نیست.
‫هی، آبش چه خوبه.
‫صابونش هم خوبه. بوش شبیه...
‫نمی‌دونم. ‫شبیه یه بعدازظهر بهاری می‌مونه.
‫خوبه.
‫- تو حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫خرس کوچولوی عزیزم،
‫امیدوارم از دستم ناراحت نباشی ‫که اینقدر طول کشید جواب بدم.
‫گیر افتاده بودم.
‫به زودی با هم خواهیم بود.
‫وقتی نقشه شروع شد خبر بده.
‫و یادت نره فعلاً به موکی نگو.
‫می‌دونی که... چقدر احساسی میشه.
‫دوستدار تو، مامان.
‫اون تابلویی که نوشته ‫«نوشیدنی رایگان»، ولی...
‫می‌دونی که دروغه، مگه نه؟ چون...
‫چند وقته؟
‫نمی‌دونم. ‫مثل اینکه ۴ ماه پیش نامه داد.
‫پس چرا به من نامه نداده؟
‫اینطوری نیست.
‫چه طوری نیست؟
‫چرا مامان به تو نامه داده، نه من؟
‫خب، شاید فکر کرده تو بیشتر احساسی میشی.
‫من؟
‫احساسی؟ احساسی؟
‫باز وقت دعواست!
‫من تخت رو درست نمی‌کنم!
‫یه نفس عمیق بکش. ‫یک، دو، سه.
‫نه، یک، دو، سه، لعنت بهت!
‫بیخیال بابا، موک!
‫- بیا داخل. بذار حرف بزنم. ‫- تو کلی وقت داشتی که حرف بزنی!
‫دیگه حرف نزن. ساکت. تمومش کن.
‫می‌خوای با پشت سرت حرف بزنم؟
‫هیچ کاری در کار نیست، مگه نه؟
‫- هی، اون بیرون چه خبره؟ ‫- هیچ گاوصندوقی نیست.
‫نه، از وقتی برگشتی یه بند خالی بستی.
‫باید بهتر می‌دونستم!
‫اون پلیس روانی هم وجود نداره.
‫احتمالاً یکی رو استخدام کردی
‫که تو اون حموم داغونت کنه
‫چون می‌دونستی که اینطور من راضی میشم.
‫عمراً بهت نه بگم.
‫نه نه نه، لعنت بهت!
‫نه، فارفول واقعیه، و وحشتناکه.
‫مامان کجاست؟
‫لعنتی!
‫- موکی! ‫- سلام، مامان.
‫چی شد؟
‫خدایا، ماشین رو داغون کرد!
‫خوشحالم حالت خوبه.
‫خب، دچار ضربه مغزی نشدی.
‫که خوبه، اما...
‫طبق شاخص توده بدنیت، ‫لب مرز اضافه وزنی.
‫نگران نباش، ‫یه کم ورزش کن، رژیمت رو عوض کن،
‫حل میشه.
‫مامان.
‫بله موک، صدات رو می‌شنوم، عزیزم.
‫سی سال، خب؟
‫هیچ خبری ازت نبود.
‫رفته بودی.
‫ما، کاملاً گیج شدیم.
‫الان قراره کلی طعنه و کنایه بشنوم...
‫- نه، نه، نه، نه. ‫
‫می‌دونم، ولی خودتو جای اون بذار.
‫بله. بسیار خب.
‫نباید هرگز سراغ اون قطار می‌رفتیم.
‫واگن پر یه سری جعبه بود.
‫همه چی منفجر شد.
‫لعنتی، یعنی خودتون اونجا بودید و دیدید.
‫زدیم به چاک، پسر.
‫برید به جهنم!
‫زود باش!
‫نگران نباش، عزیزم. ‫اینارو قایم می‌کنم.
‫- هان؟ عزیزم، داری چیکار می‌کنی؟ ‫- خیلی خوشگل‌ان.
‫نه، نه، نه!
‫اوه، مامان، گلن خیلی خفن بود.
‫آره.
‫به این امید داشتم که ‫یک روزی بتونم برگردم.
‫ولی بعد، در فهرست فدرال قرار گرفتم ‫و مجبور شدم خارج از کشور بمونم.
‫کابو، ایکستاپا، کوزومل.
‫اوه، یک شرکت قشنگ در پلایا داشتم.
‫در نهایت،
‫فهمیدم اونقدر طولانی مخفی شدم...
‫که شاید بهتر باشه من پیشتون نباشم.
‫ما ۱۵ سالمون بود.
‫فقط می‌تونم عذرخواهی کنم.
‫اصلا عذرخواهی نکردی.
‫من اینطوری ساخته شدم.
‫اینطوری دیده می‌شم.
‫نهایت تلاشم رو کردم.
‫برای خودت.
‫نهایت تلاش برای خودت، مامان.
‫چرا الان برگشتی؟
‫همم؟
‫من دارم می‌میرم.
‫دیگه طاقتم تموم شد.
‫موکی.
‫لعنت.
‫کمکم کن.
‫سرطان داره. سرطان مغز.
‫می‌گه یک سال شاید کمتر ‫وقت واسش مونده.
‫خب، اون طرف رو یه خرده ‫پایین‌تر ببر.
‫اگه بهت می‌گفتم برگشته، ‫حاضر نبودی بیای.
‫می‌دونم چقدر عصبانی هستی.
‫خیلی‌خب، بعد قراره همه چی رو درست کنه؟
‫خب، تو رو از خونه بیرون آورد.
‫پس اون پلیس چی که ‫نزدیک بود تو رو غرق کنه؟
‫اوه، گور باباش. اون یک دلقکه.
‫اون چیزی علیه من نداره ‫که خودم علیه‌ش نداشته باشم.
‫به علاوه، من اینجا نمی‌مونم.
‫می‌خوام این کار رو بکنم و ‫از اینجا برم.
‫کدوم «این کار»؟
‫چیه؟
‫زمردها.
‫الان چهار میلیون ارزش دارن، ‫به علاوه تورم.
‫- یک نقشه دارم. ‫- معلومه داری.
‫ولی باید سه نفری انجام بدیم.
‫چطور می‌تونم واضح بهت بگم؟
‫من دیگه اصلا دزدی نمی‌کنم.
‫دزدی نیست. ‫اموال از دست رفته رو پس می‌گیریم.
‫اون زمردها اساسا ‫حق مادرزادی ما هستن.
‫به خونواده‌ات فکر کن.
‫به بلوبری فکر کن.
‫موقعیتی که یک بار در زندگی، ‫نصیبت می‌شه، موکی.
‫پول. پول واقعی. کلی پول.
‫فقط باید بریم از زیر خاک بیرون بیاریم.
‫بعدش می‌تونی به زندگی عادی برگردی، ‫همون زندگی قبلی ولی راحت‌تر از قبل.
‫یالا دیگه.
‫ای مردک دزد.
‫بتسدا وینگرو.
‫باید گفت که شما...
‫قبل از آزادی جان «جیدی» مانگر...
‫از زندان، خیلی باهاش صمیمی بودی.
‫از اون موقع تا حالا دیدیش؟
‫من هیچی ندیدم.
‫ولی اگه می‌دیدم هم چیزی نمی‌گفتم.
‫در هر صورت...
‫♪ می‌تونی دیگه گورت رو گم کنی ♪
‫مانگر کجاست؟!
‫- اه-اه-اه. نه، نه، نه. ‫- آخ!
‫آروم، آروم. بشین. ‫نه، نه، نه!
‫آخ، دردم گرفته!
‫- مانگر کجاست؟ ‫- اون یک آدم دروغگو...
‫و آشغال هست.
‫فکر کنم کارت محل کارم رو دزدیده ‫و ازم کلاهبرداری کرده.
‫دیگه چی؟!
‫با داداشش اینجا بود. ‫تازه رفتن.
‫- مگه داداش داره؟ ‫- آره. اسمش مایکه.
‫یک آدم ترسناکه.
‫آخ!
‫تو یک گوریل داری؟
‫این... اوه!
‫نه! نه!
‫نه، نه، نه!
‫بزن بریم.
‫[باشگاه گلف اوک‌گلید]
‫درست همینجاست! ‫درست همینجا، موکی. بیا اینجا.
‫باشه.
‫با بولدوزر از روش رد شو!
‫آره!
‫آره ایولا!
‫آره!
‫اینجاست.
‫مطمئنی؟
‫آره. آره.
‫همینجاست. بیا.
‫واقعا می‌خوای تو روز روشن، ‫اینجا رو بکنی؟
‫موقع شب خیلی مشکوکه. ‫خودت می‌دونی.
‫چه مرگته؟
‫یک نقشه افتضاحه.
‫یالا.
‫برو تو.
‫مامان، مامان، مامان، مامان. ‫اوی، اوی، اوی، اوی. آره.
‫گلن خیلی خفن بود.
‫خیلی‌خب.
‫زود باشین.
‫- یک، دو، سه، مرد گرگی. ‫- یک، دو، سه، فرانکنشتاین.
‫- اوه، بی‌خیال. من از خاک در آوردم. ‫- اوه، بی‌خیال. نمی‌تونم این رو برونم.
‫اوه، مزخرف تحویلم نده. ‫فقط صندلی رو بیار بالا.
‫- خودت رو مظلوم نشون نده. ‫- چطور جرأت می‌کنی؟
‫مرد گرگی با چی فرانکنشتاین ‫رو شکست می‌ده؟ با پنجه؟
‫آره، با وحشی‌گری.
‫- مامان! ‫- خودتون حل کنین.
‫لعنت.
‫یالا، از پسش بر میای.
‫اوه، آره، برو داخل، موکی. ‫کندوکاو کن. آره.
‫برو اون تو. برو. برو. برو.
‫اوه، خدا.
‫حالت خوبه؟
‫- نوشیدنی زنجبیلی نمی‌خوای؟ ‫- نه.
‫هی، خانم!
‫چرا هنوز اینقدر بوی بد بده؟
‫هی، چارلی، فکر می‌کردم ‫سر شماره ۱۷، سوراخ نصب می‌کنن.
‫واسه‌مون مهمون اومده.
‫اه، پیداش کردی؟
‫اه، بچه‌ها؟
‫اه، کارت خیلی خوبه، رفیق.
‫ساکت باش.
‫هی، خانم، اینجا یک باشگاه خصوصیه!
‫هی، بچه‌ها؟
‫دوشنبه روز خدمات هست!
‫امروز پنجشنبه است!
‫- پیداش کردی؟ ‫- بچه‌ها؟
‫اون ماشین رو از اینجا ببرین بیرون!
‫چندتا ماشین گلف ‫دارن ما رو ورنداز می‌کنن.
‫- بچه‌ها! ‫- پیداش کردی؟
‫باید جلوشون رو بگیریم.
‫بس کنین! دارین چمن رو خراب می‌کنین!
‫تقاصش رو پس می‌دین!
‫- سیستم آبیاری رو بیرون آوردن! ‫- بچه‌ها!
‫باید جلوشون رو بگیریم!
‫این مسخره است!
‫مسیر ماشین!
‫مسیر ماشین، عوضی!
‫دست منه!
‫بریم! وقتشه جشن بگیریم!
‫اوه، آره!
‫از اینجا برین بیرون!
‫این سفیدپوست‌های خرپول رو ببین!
‫- گاز بده، موکی! ‫- یالا!
‫آره!
‫یالا، گاز بده! گاز بده!
‫دارم گاز می‌دم! ‫این‌ها خیلی یواش می‌رن!
‫یالا، تاد! با توپ بهشون بزن!
‫- اوه. ‫- یالا ببینم، آشغال.
‫- بزنینش! ‫- به اون عوضی بزنین!
‫خورد تو هدف!
‫صبر کن، چی؟ این دیگه چیه؟ ‫لاشه‌ی جسده؟!
‫جیدی!
‫- موک! خدایا! ‫- اوه!
‫- بگیرینش! ‫- برو کنار!
‫آخ! آخ!
‫- زخمی شد! زخمی شد! ‫- حساب اون عوضی‌ها رو برس!
‫بشین پشت رول!
‫مامان، داره به من دست می‌زنه!
‫- کجا داری می‌ری؟ ‫- بزنش!
‫- ها؟ ‫- اوه! فرمون رو بچرخون!
‫به چیزی زدیم؟
‫برو نزدیک‌تر!
‫بزنش، مامان، بزنش!
‫گمشین ببینم، آشغال‌ها!
‫سفت بچسب!
‫آره!
‫وکیلم رو می‌فرستم سراغتون، عوضی!
‫مانگرها برگشتن!
‫نگاهش کن. ‫هنوز خیلی خفنی، گلن.
‫موفق شدیم. ها! موفق شدیم!
‫- یعنی بعد از تو، مامان. ‫- خب...
‫اوه!
‫سنگ‌های دی‌کینیگ ‫و مانگرهای لعنتی! ها!
‫من و تو چی، موک؟
‫چند روز پیش، ‫حتی با هم حرف نمی‌زدیم، پسر.
‫- اوه، پسر. ‫- من زندانی بودم. تو از کارت اخراج شدی.
‫حالا ما رو ببین. میلیونر شدیم!
‫اوه، مامان، بیا بغلم، خوشگل خانم.
‫یالا، باهام برقص، مامان.
‫هی، من هیچوقت...
‫من هیچوقت... نگفته بودم ‫که از کارم اخراج شدم.
‫چی؟
‫نمی‌فهمم. کی بهت زنگ زد؟
‫اداره کار و استخدام بود.
‫صبر کن ببینم، تو همون ‫اداره کار و استخدام بودی؟
‫اصلا وجود خارجی نداره، مگه نه؟
‫به نظر واقعی میومد.
‫اوه، بی‌خیال، پسر. ‫بهت احتیاج داشتم. خودت می‌دونی.
‫- اوه، محض رضای خدا. ‫- یعنی چی آخه؟!
‫- به اون کار احتیاج داشتم! ‫- موک!
‫- بیل رو بذار کنار. ‫- به زندگیم گند زدی.
‫تو یک دروغگویی و همیشه ‫بهم دروغ گفتی.
‫اوه، من دروغگو هستم؟!
‫آقای حومه‌نشین با ‫شلوار خاکی و کفش قایق‌رانی؟!
‫من یک خونواده دارم! ‫ابی رو دارم، یک بچه تو راه!
‫اوه، آره، ابی.
‫آره، سوزی خانه‌دار نیست. ‫می‌دونی چی می‌گم؟
‫می‌دونی چطور خبر دارم؟
‫چون با تو ازدواج کرده!
‫چیه؟
‫خودت چاله رو پر کن.
‫لعنت!
‫باشه!
‫ای...
‫مامان.
‫بی‌خیال.
‫کجا داری می‌ری؟
‫مامان.
‫اوه، ببخشید، گلن.
‫بچه؟ این سرنوشت‌سازه.
‫ما قراره دختردار بشیم.
‫می‌دونی، جیدی دزد بانک نمی‌خواست.
‫فقط یک کودن می‌خواست ‫که کارهای سنگین انجام بده.
‫اوه، خودت رو می‌خواست.
‫می‌خواست از من ‫به نفع خودش استفاده کنه.
‫مثل همیشه.
‫می‌دونی بدترین بخش ماجرا چیه؟
‫می‌دونستم. من، من، من...
‫می‌تونستم حسش کنم.
‫ولی بازم اجازه دادم که ‫کارش رو بکنه.
‫یادت میاد اون روزی که ‫فرار کردی، بهم چی گفتی؟
‫گفتم، «بذار منم باهات بیام».
‫یادت میاد تو چی گفتی؟
‫فایده‌ای واسم نداری.
‫اوه، موکی.
‫نه.
‫من گفتم...
‫نمی‌تونم از دستت بدم.
‫داشتیم به بن‌بست می‌رسیدیم.
‫یعنی خودت گلن رو دیدی.
‫اگه بلایی سر شما میومد،
‫من طاقتش رو نداشتم.
‫واقعا چرا برگشتی؟
‫برای پول بود، مگه نه؟
‫زندگی کوتاهه، عزیزم.
‫پول تنها چیزیه که ‫می‌تونم بهتون بدم.
‫کجایی؟ بیا اینجا.
‫- باهاش چیکار کردی؟ ‫- گور بابات.
‫خاکش کردی؟ از خاک بیرون آوردی؟
‫دست من نیست!
‫- کجاست؟ همم؟ ‫- باید بری پیش روده‌شناس.
‫یک جایی اونجاست.
‫برای آخرین بار می‌خوام ازت بپرسم.
‫کجاست؟!
‫باهاش چیکار کردی...
‫اوه!
‫بزنش!
‫حالا زیاد خفن نیستی، ‫مگه نه، مردک؟!
‫پاشو ببینم!
‫دست‌ها. دست‌ها بالا!
‫آخ.
‫هی. چیکار کردی؟
‫زانو بزن. تو هم زانو بزن!
‫شلیک نکن. شلیک نکن. ‫من دارم می‌میرم.
‫چی؟
‫هی! خانم!
‫می‌تونم ببینمت!
‫اوه. این‌ها بچه‌هات هستن؟
‫ازت متنفرم.
‫سلام، مامان!
‫گوش کن، خانم، ‫این قضیه از دو طریق حل می‌شه.
‫می‌تونی با اون زمردها فرار کنی ‫یا اینکه با بچه‌هات از اینجا بری.
‫در هر صورت، اصلا واسم مهم نیست ‫که قراره چیکار کنی.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫ببخشید، پسرها.
‫صبر کن.
‫- چی؟! ‫- لعنت!
‫- هی! ‫- شوخیت گرفته؟
‫مامان!
‫چه اتفاقی داره میفته، مامان؟!
‫این بخشی از نقشه نبود!
‫من یک تفنگ دارم!
‫مامان!
‫خدایا، به نظر نمیاد که داره می‌میره.
‫لعنت بهت!
‫مامان، کجا داری می‌ری؟
‫هی!
‫می‌خوام شلیک کنم!
‫- نه، نه، نه! ‫- نه!
‫کل اون جمله که با جواهرات ‫فرار کنه، فقط واسه تاثیرگذاری بود.
‫فکر نمی‌کردم که واقعا بخواد...
‫آخه واقعا؟
‫بی‌خیال، فارفول. ‫بیا با حرف زدن حلش کنیم، ها؟
‫من دیگه با تو قرار مدار نمی‌ذارم.
‫من به همه می‌گم چیکار کردی.
‫کی به حرفت گوش می‌کنه، ها؟!
‫حرف تو رو باور می‌کنن یا حرف من؟
‫من یک فارفولم. ‫می‌دونی یعنی چی؟
‫من خود عدالتم!
‫من یک تفنگ تو خونه بابام دارم ‫که اثر انگشت تو روش هست.
‫اینجوری دوباره محکومیتت ‫از اول شروع می‌شه، رفیق.
‫در مورد داداش پاگنده‌ات هم...
‫آره، خود وامونده‌ات.
‫به مامور اجرای قانون حمله کرد!
‫امیدوارم برنامه‌ای نداشته باشی، رئیس!
‫اون برمی‌گرده.
‫آره، اگه قبل ۳۰ سال برگرده، ‫رکورد قبلیش رو می‌شکونه.
‫«نمی‌تونم از دستت بدم».
‫این همه وقت رد شده، ‫همچین بهونه‌ای در آورد؟
‫همچین حرفی زد.
‫آره، قبل یا بعد از اون بود ‫که گفت داره می‌میره؟
‫- واقعا داره می‌میره. ‫- واسه کسی که داره می‌میره، خیلی سریع دوید.
‫- چرا آخه بخواد دروغ بگه؟ ‫- تو چرا دروغ گفتی؟
‫تا مردم رو مجبور کنی ‫که کاری بکنن.
‫هی، می‌شه اون پشت خفه‌خون بگیرین؟!
‫- حرفش رو باور می‌کنم. ‫- معلومه که باور می‌کنی.
‫تو همیشه حرفش رو باور کردی ‫چون گلن حرفش رو باور می‌کرد...
‫و با همون فرار کرد.
‫گلن خیلی خفن بود.
‫می‌خواستی مثل گلن بشی. ‫تبریک می‌گم! الان خودش شدی!
‫کاترین مانگر لعنتی، ‫تو رو دور انداخت! دوباره!
‫هی!
‫هی! اون پشت بس کنین!
‫هی! هی!
‫کاری نکنین که بیام اونجا!
‫همین حالا بس کنین...
‫[پیاز ویدالیای خوشمزه و شیرین]
‫لعنت بهت.
‫فارفول لعنتی.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫چیه؟
‫- چیه؟ ‫- تکون نخور.
‫درستش می‌کنم.
‫- صبر کن. ‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫یالا. بذار بهش برسم.
‫صبر کن، گرفتمش. ‫گرفتمش، گرفتمش.
‫حالا رانندگی کن.
‫اوه، خدای من. ‫هنوز همون بو رو می‌دی.
‫- بوی چی رو می‌دم؟ ‫- اوه، خدا! مثل ادکلن خوک می‌مونه.
‫ادکلن «ده و دو» هست، احمق. ‫فقط مستقیم برون.
‫[شرمنده، تعطیلیم]
‫سلام. اه، اون از پیش ما رفت.
‫گما جین؟
‫متاسفم. حالت برادرت خوبه؟
‫نه راستش. به هم نزدیک‌تر بودن.
‫نه، من... نباید می‌رفتم.
‫آره. خودم می‌دونم.
‫ولی رفتی. پس حالا ‫باید بفهمیم چیکار کنیم.
‫به محض اینکه بتونم برمی‌گردم.
‫باید تا موقع شام برگردی.
‫با هم قراره انجامش بدیم یا نه؟
‫- درسته. ‫- باشه پس، ثابتش کن.
‫چون به جای اینکه باباش باشی، ‫نمی‌خوام بهش بگم که کجا رفتی.
‫یالا، سوار ماشین شو. ‫بیا بریم.
‫فکر می‌کنی همه توسترها خرابن؟ ‫تا الان ۲۲ تا شمردم.
‫نمی‌شه همه‌شون غیرقابل استفاده باشن، ‫مگه نه؟
‫- نمی‌دونم. ‫- می‌دونی، مامان این رو بهم یاد داد.
‫بفهمم چی دلشون می‌خواد بشنون ‫و بعد همون رو بگم.
‫بعد دوباره اون رو بگم.
‫مدام همین رو بگی ‫تا موقعی که قسم بخورن، حقیقت همینه.
‫بعد مجازات‌شون می‌کنی.
‫همیشه جواب می‌ده. ‫اوه! شد ۲۳ تا.
‫یک فر کانوکشن هست.
‫می‌دونی، واقعا فکر می‌کردم که ‫این همه چی رو درست می‌کنه.
‫می‌دونی، دکمه ریست رو بزنم، ‫به حالت عادی برگردیم، ولی...
‫پسر.
‫مثل اون موقع است که وایل ای. کایوت، ‫اون طرف دیوار یک تونل نقاشی می‌کنه.
‫می‌دونی که قراره بهش برخورد کنه.
‫چطور می‌شه متوجه‌ش نشه؟
‫گرسنه بود.
‫می‌دونی، با اینکه بهم یاد داد ‫که چطور دروغ بگم،
‫فکر می‌کردم که مامان ‫همیشه حقیقت رو می‌گه.
‫آره، به من یاد داد که چطور فرار کنم.
‫اوه، درست. دیگه وقتش رسیده.
‫موک، برو خونه پیش خونواده‌ات. ‫من چیزیم نمی‌شه.
‫تا موقعی که اون قاضی ‫اثر انگشت تو رو داره، در امان نیستی.
‫باید اون رو پس بگیریم.
‫مجبور نیستی این کار رو بکنی.
‫آره، لازم نیست هیچ کاری بکنم.
‫من ولت نمی‌کنم برم.
‫یالا.
‫فکر کنم بدونم کجا داره می‌ره.
‫دومین فرود و ششمی از خط ۴۰ متری.
‫بلیتز داره میاد.
‫دی‌کینیگ.
‫غیرقابل ارزش‌گذاری.
‫اینطور هم می‌گی نیست، فردی.
‫همه‌شون رو یک جا خرج نکن.
‫- وووو. ‫- آه.
‫چطوره سهم ما رو بدی، مامان؟
‫اون جا یک موقعیت بدون بُرد بود.
‫تنها فرصت ما این بود ‫که غارت رو ببریم.
‫یعنی هر کدوم از شما بودین، ‫دقیقا همین کار رو می‌کردین...
‫و کاملا حق داشتین.
‫- فقط سهم ما رو بده. ‫- کاری کردم که فکر می‌کردم از همه بهتره.
‫چیزی که از همه بهتره ‫انگار شامل ما نمی‌شه، ها؟
‫مال خودمه.
‫چی... مامان!
‫مامان!
‫بی‌خیال، این مسخره است!
‫اون لعنتی رو خاموش کن!
‫نمی‌تونم. دکمه رو زدم.
‫نمی‌تونم. از قبل دکمه رو زدم.
‫- مایکل؟ ‫- فردی.
‫سلام.
‫چند بار می‌خوای فرار کنی؟
‫ببین. ببین، نباید بذارم که ‫پشت رول بشینی، خیلی‌خب؟
‫حالت خوبه، مرد؟
‫مامان!
‫- مامان! ‫- مامان!
‫مامان!
‫- هی، موک. این پایین رو ببین. ‫- جیدی، کجاست؟
‫- چی؟ ‫- کجاست؟
‫موک، این عروسک‌ها رو ببین.
‫شوخیت گرفته؟‌ تمرکز کن، پسر!
‫- تمرکز کن! لعنت. ‫- ولی برای بلوبری برداشتم.
‫- دو بار این‌ها رو به من ترجیح دادی! ‫- گفتم که متاسفم.
‫- اوه، نخیر، نگفتی. ‫- اوه، چرا، گفتم.
‫آره گفتی ولی از ته دل نبود!
‫- می‌خواد باهاش فرار کنه. ‫- نه، فرار نمی‌کنه.
‫مانگر! بی‌خیال!
‫جاناتان توماس!
‫صدای تیراندازی در مرکز خرید ‫قدیمی فرندیل شنیدم.
‫همین حالا به پلیس‌ احتیاج دارم!
‫اونجا.
‫من زمین رو می‌سوزونم، محکوم!
‫موک. موک!
‫تکون نخور!
‫اوه، لعنت!
‫اوه، لعنتی...
‫کجایی؟
‫اوه، لعنت. اوه، لعنت.
‫اوه، لعنت.
‫- چیکار داری می‌کنی؟ ‫- می‌خواستی فرار کنی؟
‫همین الان بهم بگو. ‫می‌خواستی فرار کنی؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫یوو-هوو!
‫بیاین بیرون و بازی کنین!
‫نقشه چیه؟
‫ببینین، هنوز فکر شام امشب رو نکردم...
‫و نمی‌دونم کجا قراره باز باشه، ‫پس می‌شه لطفا تمومش کنیم؟
‫حالا چیکار کنیم؟
‫بوی شما رو حس می‌کنم...
‫با اون ذات کثیف‌تون!
‫باید به پسرک گرسنه، غذا بدیم. ‫بیا بریم.
‫خب، این قضیه دیگه افتضاح شد.
‫محدوده امنیتی ایجاد کنین. ‫مظنون مسلح و خطرناک هست.
‫- تموم واحدها، در حالت آماده‌باش. ‫- چیزی نیست. من مامور اجرای قانونم.
‫یووهو! بیا اینجا، آشغال.
‫فقط چیزی که مال خودمه رو می‌خوام.
‫به خاطر دردسرهایی که کشیدم، ‫سهم شما رو هم می‌گیرم.
‫اونجا چی دستته؟
‫اوه، یک کیسه بزرگ از پوله.
‫بده ببینم! همین حالا!
‫اممم، باشه.
‫نه.
‫آروم بیا اینطرف.
‫نه. تا موقعی که این ‫قضیه رو حل نکنیم، نمی‌شه.
‫کدوم قضیه رو حل کنیم؟
‫فکر کردی می‌تونی متقاعدم کنی ‫که اجازه بدم برین؟
‫نه، ولی باید اجازه بدی ‫که داداشم بره.
‫- صبر کن، این جزو نقشه نبود. ‫- نه. موک.
‫تو متاهلی. ‫قراره پدر بشی.
‫حالا تنهام بذار برو ‫تا یک بابای باحال بشی.
‫درست.
‫تو رو با همه پول‌ها، ‫تنها بذارم بره، مگه نه؟
‫- الو، کجایین؟ ‫- چی؟
‫- اوه، وای. ‫- هی.
‫- واقعا نگو که فکر کردی من... ‫- هی.
‫- هی! ‫- چی؟ من از در برم بیرون...
‫در حالی که کلی پلیس ریخته، ‫بعد تو از اون طرف فرار کنی؟
‫آره، دقیقا همین فکر رو می‌کنم.
‫احمق نباش. ‫اینقدر فکر نکن و از اینجا برو.
‫آره، شنیدی چی گفت، پاگنده. ‫راهت رو بکش برو!
‫شما دوتا با هم دست به یکی کردین.
‫مگه نه؟
‫نه، نه، نه، از همون اولش،
‫- شما دو نفر با هم بودین. ‫- اون مرد...
‫به طور مداوم می‌خواد ‫من رو بکشه.
‫من اهل شریک و همکار نیستم.
‫نقشه‌ات از اول همین بود.
‫با من حواس‌ها رو پرت کنی، ‫در حالی که خودت و این کله‌پوک...
‫- با پول‌ها فرار کنین. ‫- چی گفتی؟
‫یک لحظه باش، فارفول...
‫می‌دونستم که توی اون هتل، ‫حسابت رو نرسیده بود!
‫- چرا این کار رو کردم. ‫- نه، باورم نمی‌شه بهت اعتماد کردم!
‫تو هیچوقت به من اعتماد نکردی.
‫چون تو فقط از مردم ‫به نفع خودت استفاده می‌کنی.
‫اگه یک قصد و غرضی باشه، همیشه ‫اون رو به جای بقیه انتخاب می‌کنی.
‫به جای خونواده. خونواده...
‫خونواده؟ تو چی از خونواده می‌دونی؟
‫تو بودی که من رو توی اون انباری، ‫ول کردی رفتی!
‫می‌دونستم که اون قضیه رو بی‌خیال نمی‌شی!
‫آره، نباید با خونواده در بیفتی.
‫فارفول، واسه ما حرف می‌زنی؟ ‫خودت و بابات؟ ولمون کن.
‫بابام فکر می‌کنه من آدم خیلی خوبی‌ام.
‫بابات هیچ اهمیتی به تو نمی‌ده.
‫بابام فکر می‌کنه...
‫- که یک اسطوره بالقوه هستم! ‫- اسطوره؟
‫اصلا منظورت چیه؟
‫- یعنی... ‫- نه، تو یک آدم آشغالی!
‫شما دو نفر باید همیشه ‫پیش هم باشین!
‫- برو بمیر! ‫- هی!
‫- برو بمیر، جیدی. ‫- نه، خودت بمیر، فارفول!
‫- نه، خودت بمیر! تو هم همینطور! ‫- خفه باش!
‫- من این رو برمی‌دارم.
‫اوه، نه، نخیر.
‫- من برمی‌دارمش. مال خودمه. ‫- نه! نه!
‫- پس بده ببینم. ‫- هی!
‫- بده من! ولش کن! ‫- ولش کنین!
‫- تو ول کن! ‫- لعنتی!
‫- تو ول کن! ‫- ولش کن! این رو بده من!
‫خفه شین، خفه شین، خفه شین!
‫ولش کن!
‫حالا بندازینش!
‫همین حالا!
‫اون مال منه!
‫حالا تکون بخورین!
‫یالا!
‫قیافه‌هاشون رو ببین.
‫من برنده شدم.
‫برنده شدم!
‫موفق شدم.
‫خب، چه سریع از کنترل خارج شد.
‫- ولی از اونی که فکر می‌کردم، بهتر شد. ‫- آره.
‫آره.
‫اوه، نه.
‫می‌سوزه. آخ.
‫- آره. ‫- آه.
‫فکر کنم بوی ترشی میاد، بابا.
‫اوه، ممنون، کوچولو. آخ.
‫پلیس شهرستان شرمن صحبت می‌کنه.
‫تفنگ رو بندازین زمین ‫و دست‌ها بالا، بیاین بیرون.
‫اینجا رو محاصره کردیم.
‫تکرار می‌کنم، اینجا رو محاصره کردیم.
‫زندان واقعا خیلی بده؟
‫آره.
‫بالاخره زندانه.
‫پولم دست شماست؟
‫همینجاست.
‫پس حواستون بهش باشه.
‫می‌شه بدیش؟
‫چیکار... مامان، چیکار می‌کنی؟
‫خیلی برای اون پول تلاش کردم ‫که الان از دستش بدم.
‫یک خروجی به سمت گاراژ ‫اون پشت هست.
‫از رمپ به خیابون در میاد ‫و بعد خیلی سریع...
‫- از اینجا برین بیرون. ‫- مامان! چی...
‫اگه بدون هیچی از این بازی ‫بیرون بیای، فقط وقتت هدر رفته.
‫باید همین الان فرار کنین.
‫قبل از اینکه ایده بهتری به ذهنم برسه.
‫اوه، در ضمن، من رو به موت نیستم.
‫تفنگ رو بذار زمین!
‫- دست‌ها بالا، بیا بیرون! ‫- یالا.
‫- تفنگ رو بذار کنار، خانم! ‫- یالا.
‫تفنگ رو بذار زمین!
‫همین حالا تفنگ رو بنداز!
‫جیمی.
‫شانس بیاری اون کیسه ‫پُر از مغز کاهو باشه،
‫وگرنه من می‌دونم با تو.
‫ها.
‫دامون؟
‫امروز آنتونی اینجاست.
‫الان هم رفته ناهار بخوره ‫که خیلی طول می‌کشه.
‫گور بابات!
‫تو یکی از اون‌هایی، مگه نه؟
‫می‌خوای من رو بکشی؟
‫به جاش باید بجنگی.
‫من فقط اون تفنگی رو می‌خوام ‫که از داداشم مدرک داری.
‫اوه، فکر کردی قراره ‫همینجوری دو دستی تقدیمت کنم؟
‫این یک خرده کمتر از ۱.۹ میلیون دلاره.
‫سهم من، منهای مخارج ‫و حقوق بیکاری آنتونی.
‫خب، بفرما.
‫باید یک چیزی بهت بگم، پسرم.
‫بیش از حد پول دادی.
‫آره، فکر نکنم.
‫دلت نمی‌خواد بدونی پسرت کجاست؟
‫جیمی؟
‫اون پسر به اندازه ‫یک قوری شکلاتی، بی‌ارزشه.
‫هممم.
‫چند سالته، پیرمرد؟
‫هنوز وقت واسم مونده.
‫مطمئنم اونقدر زنده نمی‌مونی ‫که همش رو خرج کنی.
‫اون بازی رو می‌بازی، قاضی.
‫شام روی میزه.
‫روی میز گذاشتم.
‫تصمیم گرفتم صبر نکنم.
‫دیگه دوباره منتظر نمی‌مونم.
‫کارم رو از دست دادم.
‫ولی یک کار دیگه پیدا می‌کنم.
‫دخترت رو دوست دارم، نورم.
‫چیز دیگه‌ای هست در موردش حرف بزنیم؟
‫نه. نه.
‫متاسفم.
‫دفعه قبل، ورودی رو کثیف کردم.
‫این برادرم، جیدی هست.
‫قراره امشب پیش ما، ‫شام بخوره.
‫لطفا، بیا بشین و بخور.
‫خیلی‌خب.
‫چه خبرا، رفیق؟
‫سبزیجات بریزم، جیدی؟
‫نه، خانم، فقط پرنده رو می‌خورم.
‫پسر، مجبور نبودی ‫سهمت رو بهش بدی.
‫نه، یک سرمایه‌گذاری بود.
‫می‌دونی، منم سرمایه‌گذاری کردم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫- وقتی پیش قاضی بودی... ‫- امم؟
‫رفتم پیش یک وکیل.
‫پیش فردی نرفتم. ‫لعنت به فردی.
‫یک وکیل واقعی.
‫نمی‌دونم. شاید بشه گفت برگه امضا کردم ‫تا برای بچه‌ات، یک حساب واسپاری باز کنم.
‫الان دیگه پول مال خودشه.
‫عالی نیست؟
‫چرا.
‫سهم خودت رو دادی؟
‫چرا آخه سهمت رو دادی؟
‫یعنی چی؟ تو هم سهم ‫خودت رو دادی، پس می‌دونی...
‫نه، نه، چون می‌دونستم ‫که هنوز سهمت رو داری...
‫و اگه لازم شد، می‌تونم ازت بگیرم، ‫مخصوصا که جونت رو نجات دادم.
‫اوه، باشه.
‫خب، حالا باید بری پیش دخترت، ‫بلوبری مانگر...
‫البته به محض اینکه یاد گرفت ‫حرف بزنه و برگه امضاء کنه.
‫اون رو به اسم «بلوبری» گذاشتی؟
‫آره، به اسم خودش.
‫نه، ما خوشمزه‌بازی در میاوردیم.
‫کی آخه اسمش رو «بلوبری» میذاره؟
‫خب، اگه دو میلیون دلار بخواد، ‫باید اسمش همین باشه.
‫اسم خیلی قشنگیه.
‫معلوم هست چه مرگته؟
‫خیلی زود بزرگ می‌شن، پسر.
‫[روز شکرگزاری سال بعد]
‫اسمش رو چی گذاشتین؟
‫اوه.
‫این بلوست.
‫بری.
‫اسم کامل «بلوبری» هست ‫ولی مایک ازش خوشش نمیاد.
‫نه. آره، ولی تصمیم گرفتیم ‫که «بلو» بذاریم، مگه نه؟
‫- بری. ‫- فقط بلو. خیلی ساده است.
‫می‌بینی چطور حالت دفاعی می‌گیره؟
‫ما تو رو «جان توماس» صدا نمی‌کنیم.
‫- شاید بهتره بگی. ‫- اینجوری صداش می‌کنیم.
‫می‌خوای بغلش کنی؟
‫قطعا.
‫- اوه. ‫- بیا پیش گما،
‫- بلو کوچولو. ‫- اومدی پیش مامان‌بزرگ.
‫مامان‌بزرگ.
‫بفرما.
‫این نوه‌ی منه.
‫خیلی‌خب، مانگر، وقت تمومه.
‫خیلی‌خب، مامان، بیا، ‫بذار ازت بگیرمش.
‫- بیا اینجا، بلوبری کوچولو. ‫- دلم واست تنگ می‌شه.
‫موک.
‫اوهوم.
‫بله؟
‫اگه بخوای پول مفت رو از دست بدی، ‫من خبردار می‌شم.
‫روز شکرگزاری مبارک، مامان.
‫پسرها.
‫خب، شکرگزاری مانگرها مبارک.
‫شاید نه به معنای سنتی.
‫ولی برای ما، این تعطیلات عالی پیش رفت.
‫خونواده‌ی ما، همیشه متفاوت بوده.
‫- خیلی خوب شد دیدیمش. ‫- آره.
‫مامان حالش خوب بود.
‫امیدوارم تو گروه خوبی باشه.
‫شاید بعضی‌ها بخوان ما رو ‫خودخواه یا روانی یا بدجنس صدا بزنن.
‫می‌شه یه لحظه باهاش حرف بزنم؟
‫می‌دونی، دیدم اونجا چیکار کردی.
‫چی رو کجا دیدی؟
‫جیدی.
‫ما رو خیلی چیزها صدا می‌زنن.
‫«خونواده کاملا کارآمد» ‫یکی از اون‌ها نیست.
‫ولی همیشه اوضاع رو جالب نگه می‌داریم.
‫- شوخی نکن. ‫- اوه، آره.
‫نظرت چیه یک مسابقه بذاریم، هر کی ‫از سه بار، دو بار برنده شد، مرد گرگی؟
‫برنده صاحب همه چی می‌شه.
‫- شوخی می‌کنی؟ ‫- شاید.
‫بیا دیگه.
‫آره، بابات سوار مینی‌ون می‌شه، ‫ولی فقط برای اینکه در امان باشی.
‫به نظرم خودش فکر می‌کنه ‫یه جورایی باحاله.
‫ولی اشکال نداره. هیچکس بی‌نقص نیست.
‫در ضمن، بلوبری، ‫در مورد اون زمرد اضافی که...
‫عمو جیدی واسه خودش نگه داشت، ‫چیزی به بابات نگو، باشه؟
‫ساکت شو. پولم رو بده.
‫باریکلا دختر.
‫می‌خوام یک سمبررو بزرگ بگیرم.
‫یکی که بتونی همه ژتون‌ها رو بریزی.
‫دو نوشیدنی بدین لطفا.
‫یکی از اون خوشمزه‌ها بدین...
‫که روش تزئینات می‌ذارین.
‫شاید از همون‌هایی که همیشه ‫در موردش حرف می‌زنی.
‫از همون‌هایی که اون دفعه گفتی.
‫من هیچوقت درباره‌ش حرف نزدم، عزیزم. ‫فقط خودت درباره‌ش می‌گی.